﻿लूक.
19.
येशुड यरीहोला प्रवेश शेशा इंका दानलोन्केल फोतुन्या. 
आप्पुड सुयंड, जक्कय फोयेतोड यवाड वगा मन्शी उंड्या, वाड मुख्य जकातदार उंडीगेश सना श्रीमंतड उंड्या. 
येशुड यवाड उंडाड इदी सुशेद वाड प्रयत्न शेस्तूंड्या पण गर्दीमुळा वान्दी येमी न्यडवाद, येनटिक की वाड गिड्डा उंड्या. 
आप्पुड वाड आंधारमुंदारा फारका फोया इंका येशुंक सुदेंक वगा उंबराद माकमिंदा यक्क्या कारणाम वाड आच रस्तागुना मुंदारा फोयेतोड उंड्या. 
इंगा येशुड आठीकाणक वस्ताद कनला मिंदा शेशीगेस वान आन्या, “जक्कय, लग्गाना कींदा दिगीगेश दा, येनटिक की इबद नाक नी इंटल्या दिगेद उंडाद.” 
आप्पुड वाड लग्गाना किंदा दिगीगेश आनंदगुना वान्दी आगत स्वागत शेशा. 
इदी सुशीगेश आंता मंदी कुरकुर शेशीर की, “पापुल मनशी इंटल्या वाड निल्चेंक फइनाड.” 
आप्पुड जक्कयाड निला फडीगात प्रभून आन्या, “प्रभुजी, सूडंडा, नीन नाद आर्धाम संपत्ति गरीबलक इस्तान इंका नीन अन्यायगुना यवारदि येमबी तश्कीनीटे तर आदी चारपटगुना वापस.” 
येशुड वान आन्या, “इबद इ इल्लद तारण आयेद उंडाद येनटिक की इ मनशीबी अब्राहम कोडकू उंडाड. 
येनटिक की मनशी कोडकू यवार हरवाशिनार वारन सुसदेंक इंका तारणचांग वचीन्द उंडाद.” 
वार इ माटल इनतूंटीर आप्पुड वाड वारक वगाट दाखलाबी शेप्या येनटिक की वाड यरुशलेम ऊर देग्गारा उंड्या इंका द्यावार्दी राज्य इप्पुडे प्रकट आय्येद उंडाद इळा वारक वाटास्तुन्ड्या. 
वाड आन्या, “यवारवगाट उमराव, मनाम राज्याम मिळवाशीगेश वापस दाला आ उंद्देशगुणा दूरदेशक फोया. 
वाड मना फदी दासलान फिलच्या इंगा वारकी फदी कलदारलू शेप्या, ‘नीन वच्चीतका दिनमिन्दा व्यापार शेयना.’ 
वान्दी नगराद मन्शील वान्दी शिट्ट शेस्तार आन्केन वार वान नगरलोन मंदी वांदी शीटू शेयदूर शप्पीर, ‘इड मामिंदा राज्य शय्याबेक इल्ला माद इच्छा लेद.’ 
मग इल्लाआय्या की, वाड राज्य मिळवाशीगेश इंगा वापस वचीनेन्का वारकी वाड व्यापार शेयदेंक दुडलू इचीन्या उंड्या, दानमिंदा यंता नफा आय्या इदी त्यलवाबेक आनकेन दासलक आज्ञा इच्चीगेश वारक फीलच्या. 
पयलांड मुंदार वच्च्या इंका आन्या, ‘मालक नू इचीने कलदारला मिंदा नीन इंगा फदी कलदारलू कमास्तीन’ 
आप्पुड वाड वांकी आन्या, ‘मंची दासड, बागा शेस्तीव, नु रव्वाविषयला विश्वासू आय्यीनाव, आनकेन नु दहा नगरलामिंदा अधिकारी आय्याव.’ 
मग इंगोगाड वच्या इंका आन्या, ‘मालक, मिद आयद कलदारला मिन्दा नीन आयीद नाणील इंका मिळवाशीनान.’ 
इंका वाड वांकी आन्या, ‘नु आईद नगरामिन्दा उडयाव.’ 
मग इंका व अधिकारी दास वच्या इंका आन्या, ‘नु इचीनेय कलदारलु नीन दस्तीला कटीगेश फेटीनटीन. 
नू कठोर उंडाव, याद मीर फटींद लेद, आदी मीर तिस्तार या आनशिंद लेद, आदी कोस्ताव, आनकेन नाक नीद बिता वाटादू,’ 
वाड वांकी आन्या, ‘दुष्ट दास, नीद माटागुना नीन मिद न्याय शेस्तान, निक यरका उंड्या की नीन कोडकु शिस्तीद मणशी उंडान नीन याद इच्चीन्दी लेद आदी तीस्कीटान इंका याद आन्शिंद लेद आदी कोस्तान, 
तर नु नाद दुडल पेढीमिंदा येनटीक फेटाल्या? इंगा यप्पुड नीन परत वस्तीन आप्पुड आदी नाक व्याजासकट शिकतुंड्या.’ 
वानदेगारा नीला फडीडीर वारक वाड आन्या, ‘वानदेग्गार केल आई कलदारलु तीस्कोंडा इंका यवारदेग्गार फदी कलदारलु उंडाय आई तीस्कुंडा, वांकी इंडा.’ 
वार वान्क आनीर, ‘मालक, वानद्यग्गारा पहिला ने फदी नाण्याल उंडाय.’ 
मालकुड उत्तर इच्या, ‘नीन मिक शेपतान, येवारदेग्गार उंडाद, वान्क इन्का इदेंक वच्याफट इंका येवारदेग्गार लेद, वानदेग्गार येमबी उंन्डाद आदिसुद्धा तीस्कूनदेंक वच्याफट. 
पण नीन राज्य शेशेद लेद इल्ला इच्छा शेशेतोरदी ना दुश्मनलान इकाडा येकादांडा इंका नामुंदारा मतेसकडना.’” 
येशुड आ गोष्टील शेप्पीनेका वाड फेयना यरुशलेम ऊरद्यग्गारा फोया. 
वाड मिंदीक फोतूनड्या आप्पुड, यप्पुड वाड जैतूनदी क्वंडा आनिंदी टेकडीदेग्गार उंडीद बेथफगे इंका बेथानीदेगारा वच्या आप्पुड वाड मना रोंड शिष्यालक फिल्चीगास इला शेप्पिगास आम्प्या, 
इंका आन्या, “मिमुंदारा उंडीद उरला फोनडा. मीर प्रवेश शेस्तार आप्पुड, दानमिंदा यवार कुन्शींद लेद इळोटीद गदाडी पिल्ला मिक कटीद कमशाफट. आदी इडशीगेस आंदुट येतांडा. 
जर मिक यवार आडगिर की, ‘मीर आदी येल्ला इडस्तार? तर आनन्डा की, प्रभून की दिंदी गरज उंडाद.’” 
यवारक आम्पीन्या, वार फोयीर इन्का वाड शेप्पीने लेका वारक आढळाश्या. 
आदी गाडदी पिल्ला इंडस्तूंटीर आप्पुड वान मालकड वारक आन्या, “मीर गाडदी पिल्ला येनटीक इडस्तार?” 
वार आनीर, “प्रभूनकी दिंदी गरज उंडाद.” 
वार आदी येशुन तीकुड येकोचीर. वार मना आंगील गाडदी पिल्ला मिन्दा येशीर इंका येशुन्क दानमिंदा कुसनामतिर. 
येशू रस्तामिन्दा फोतुंड्या आप्पुड मन्शील मना बट्टाल रस्तामिन्दा पसरवास्तूंडीर. 
वाड यप्पुड जैतून कोंडा उतारमिंदा वच्च्या आप्पुड आंता शिष्यालदिसमुदाय, वार याद चमत्कार सुशिंदी उंड्या दानइच्चाका फेद्दा आनंद गुना परमेश्वरद स्तुती शेशीर. 
वार आनीर, “प्रभूनदी फेरगुणा वच्चेतोड राजा धन्यवादला उंडान! स्वर्गला शांती इंका मिन्दिकाना बी मिन्दिक मोढामला गौरव.” 
जमाव उंड्या दाटल्यानोट रव्वा परुशील येशुंक आनीर, “गुरुजी, मी शिष्यलाक गप कूसनेक शपंडा.” 
वाड उत्तर इच्या, “नीन मिक शेपना, जर वार शांत कुसूनीर तर इ राळ किरली.” 
वाड यप्पुड देग्गार वच्या इंका वाड उरीक सुश्या, आप्पुड वाड दान्कास्रोम यडशा इंका आन्या, 
“या माटलू निक शांती इच्च्याव्हाट आदी जर इबद नु जाणाशीगेष तीस्कीनाव तर! पण इप्पुड आ नी कडलामुंदारनुट लपवाशी फयदेंक वच्चेद उंडाद. 
निमींदा इल्ला दिनाल वच्च्याव्हाट की, नी वैऱ्याल निभोवतालला कडाल निलचार. निक वेढा इच्चार इंका आंता बाजूगुना निक कोंडाशी फेट्यार. 
वार निक, नी बीळलाक नी गोडालन धुळीला मिळवाश्यार इंका राळामिन्दा राळ नील्ची फटेतोर काद कारण नु द्यावारदी निकडा वच्चेद वेळ नु वळकाशालेद.” 
येशुड परमेश्वर भवनला प्रवेश शेश्या इंका आम्मेद फनी शेस्तूंडीर वारक बैयटा तिदेंक आंट्या. 
इंका वाड आन्या, “पवित्र शास्त्रामला इला राशिंद उंडाद की, नाद इल्ला प्रार्थनाद भवन आई, पण मीर दान लुटाशेतोरदी गुहा शेशिनार.” 
वाड दिन्नाम परमेश्वर भवन नरपतुंड्या. मुख्य याजकड मनशी, नियमशास्त्राद गुरुजीर, मन्शीलद पुढरीड वानक ठार मत्तेइच्चाका प्रयत्न शेस्तुंडीर. 
पण आला शेसदेइच्चाका वारक येमी दावा शिक्का कुंदू येनटिक कीअंधार मन्शील वान्दी मन आंची इनदूर. 
