﻿लूक.
18.
निराश आय्येद लेद तर दिनाम प्रार्थना येल्ला शय्याबेक इदी शिष्याल न्यरवाबेक, आनकेन वाड वारकी वगाट दाखला शेप्या. 
वाड आन्या, “वगा नगरला वगा न्यायाधिशड उंड्या. वाड द्यावार्की यर्स्कुना कुंदू इंका मन्शीकबी सम्मान फेटकेन लेकुंड्या. 
आ नगरला वगा विधवाद उंड्या. आदी दिन्नाम वच्चीगेश न्यायाधिशनि आन्का उंडदू, ‘ना इरोधक विरोधला नाद न्याय शेय!’ 
वांदी इच्छा रव्वा काळ लेकुंड्या पण शेवटक वाड मनला आन्या, 'नीन जरी परमेश्वरकी आद्रकुंड इंका मन्शीलाक मान इयान, 
तरीआ, विधवा नाक तरास इस्ताद आनकेन नीन दान्दी न्याय शेशान, लेद तर आदी दिन्नाम वच्चीगेश नाक सना त्रास इची होताद.” 
मग प्रभूड आन्या, “ध्यान इंडा अन्यायी न्यायाधीशड येम आन्या. 
इंका मग याद परमेश्वर निवडाशिंद मन्शील दिन्म -मोब्ब वांन्दी धाव शेस्तार वारदी वाड न्याय शेशेतोड लेद येम? वाड वार्क मदत शेसदेंक वेळ लावाशी येम? 
नीन मिक शेपतान, वाड वारदी न्याय लग्गाना शेशाफट, तरीपण यप्पुड मन्शी कोडकु वच्याफट, आप्पुड वानकी पृथ्वीमिंदा विश्वास आढळाशी येम?” 
मनाम नीतिमान उंडाम इळा यवार अंधार स्वतःविषयला विश्वास फेटी दुसरा अंधारक तुच्छ मानास्तूंडीर वारकबी वाड दाखला शप्प्या, आदी इल्ला, 
“इद्दार जण प्रार्थना शेसदेंक फयना द्यावार भवनला फोय्यीर. वगा परुशी उंड्या इंका दुसरा ओड जकातदार उंड्या. 
परुशाड निला फड्या इंका वाड इल्ला प्रार्थना शेशा, ‘हे परमेश्वर, नीन नीद उपकार मानास्तान येनटिक की, नीन दुसरा मंदील्यका आंटे दोंगा, अन्यायी, व्यभिचारी इंका इ जकातदार लेका लेद. 
उलटा नीन वारामला रोन्ड तीकुल उपास शेस्तान इंका ना अंता उत्पन्नद दहावा भाग इस्तान.’ 
पण जकातदार दुराम नीला फडीगेश फोयना स्वर्गकडा कनलु आन्शेक न धजवाजता मना यदामिंदा मत्तीगेश आन्या, ‘हे द्यावार ना पाप्यामिन्दा दया शेय.’ 
नीन मिक शेपतान इ मन्शी आ दुसरा मन्शी पेक्षा न्यायी ठराशीगेश इल्लूक फोंडा येनटिक की यवार यवाड स्वतान फेद्दावड शेस्ताड वान्क कडमा शेसदेंक वच्चाफट इंका यवार यवाड स्वतान कडमा शेस्ताड वानकि वाद उंच शेसदेंक वच्चाफट.” 
इंका मन्शील मना बिळालकबी वानतीकुड स्पर्श शेदेंग येकास्तानी इदी शिष्याल सुशीनेका वार मंदीक धमकामतीर. 
पण येशुड बीळ्ळाल्क मनादेग्गार फीलचीगास आन्या, “बीळाल्क नादेग्गार दानीनडा. वारक अडवाशेक वद्दो येनटीक की द्यावार राज्याम राज्य वारलेकाने उंडाद. 
नीन मिक खरेम शेपतान, यवार यवाडबी बीळलालेका द्यावार राज्यद स्वीकार शेयाक फोई, वान्दी स्वर्गला प्रवेश आय्येद काका फोई.” 
वगा यहुदी अधिकाऱ्याड वान आडग्या, “उत्तम गुरुजी, अंताकालिक जीवन शिकदेनइच्चाका नीन येम शेयदून?” 
येशुड वान आन्या, “नाक बेस येल्ला आन्टाव? द्यावारशिवाय यवारबी शिंगार लेड. 
निक आज्ञाल यरका उंडाय ‘व्यभिचार शेयाक, खून शेयाक, दोन्गा शेयाक, बेका साक्ष इयाक, नी आम्मा आब्बांद मान फेट.’” 
वाड अधिकारीड आन्या, “इ आंता आज्ञाल नीन ना जवान उंटीन आप्पुडनुट पाळाशिंद उंडाय.” 
यप्पुड येशुड आदी इन्या, आप्पुड वाड वान आन्या, “नीता इंका वगा माटा कडमा उंडाद. निदेगारद आंताएमबी आम्मीगेश आदी गरिबोरकी इ, आंटे स्वर्गला निक दुडलु शिक्क्याफट. इंका दा. ना यंका फदा.” 
पण यप्पुड आ अधिकाऱ्याड इदी इन्या आप्पुड वाड सना दुःखी आय्या, येनटीक की वाड सना श्रीमंतड उंड्या. 
वाड दुःखी आय्य फोंडा इदी यप्पुड येशुड सुशा आप्पुड वाड मंदीक आन्या, “यवारदेगारा संपत्ती उन्डाद, आ मंदीद द्यावार राज्यामला प्रवेश आय्येद यंता कठीण उन्डाद! 
हा, श्रीमंत मन्शीद द्यावार राज्याला प्रवेश आय्येद दानपेक्षा वंट्याद सुदीद मुक्कुनूट फोयेद सोपा उंडाद.” 
आन्टेगा या मन्शील आदी इनीर, वार आनीर, “आंटेगा यवारद तारण आय्या फट?” 
वाड आन्या, “या गोष्टील मन्शील्क अशक्य उंन्डाय आदी द्यावार्की शक्य उंडाय.” 
आन्टेगा पेत्रड आन्या, “सूडंडा, मादेग्गार येम उंड्या, आदी आंता येशीगेस मिम मि यन्का वच्चीनाम.” 
येशुड वारक आन्या, “नीन मिक खरेम शेपतान, परमेश्वर राज्यइच्चाका यवाड मनाद इल्लू, वडती, तम्मूड, आम्मा अब्बाड इंका बीळ्ळाल्क इडशीर 
वारक इ युगोर क सना पटीगुणा इंका वच्चे युग ला आंताकलिक जीवनाम शिक्केद लेद इल्ला यवाड लेद.” 
येशुड निवडाशिन्द बाराजनाल्क बाजूक तीश्केन्या इंगा वार्की आन्या, “इनंडा! मनाम मिंदा यरुश्लेम शहरला फोतुनाम उंडाम इंका संदेष्टंतोड मन्शीद कोडकु विषयला याद येमबी राशिंदी उंडाद आदी आंता पूर्ण आई. 
आन्टेगा वांकी परराष्ट्रीयालदी हवाली शेशाफट, वान्दी थटा आय्याफट, वान्दी निंदा शेशाफट, वानमिंदा उंचार 
वांकी फटकाल इच्चार, इच्चार जेम तीस्कीन्याफट इंका वाड तिसरा दिन्मक इंन्का लेशाफट.” 
वाड आनीन्दी येमबी शिष्यालक समजया लेद येनटिक की इदी वचनाम वारदेगारनुट लपवाशी फटीदेंक वच्चीनाद इंका वाड या माटलाविषयला माटलाडतुन्ड्या आदी वारक यरका लेकुंड्या. 
येशुड यरीहोदेगारा वस्तूड्या आप्पुड वगा गुडेळ दावामिंदा कुशनीगेस भिक आडगतुन्ड्या. 
यप्पुड आ आंधळा मन्शी देग्गारनुट फोय्येतोर मन्शिल्द आवाज इन्या आप्पुड वाड आडग्या, इदी येमटीद गडबड न्यडशीनाद. 
मन्शील वान्क शेप्पीर, “नासरेथकर येशुड देग्गारनुट फोतूनाड.” 
वाड किरलीगेश आन्या, “अरे येशू, दाविदान्द कोडकु नामिंदा दया शेय.” 
यवार मुंदारा न्यडसतूंडीर वार वान्क चूप कुसुदेंक शेप्पीर. पण वाड इंका बेग्याता कीर्लीगेश आन्या, “दाविद कोडकु नामिंदा दया शेय!” 
येशुड थांबाशा इंका वाड गुड्डेन स्वतःदेगारा एकोचेद आज्ञा इच्च्या, वाड गुडन देग्गार वचीनेका येशुड वान्क आडग्या, 
“नीन नीइच्चाका येम शय्याबेक आनकेन नीद इच्छा उंडाद?” वाड आन्या, “प्रभू नाक इंका दृष्टी दाबेक.” 
येशुड वान आन्या, “निक दृष्टी दाला, नी विश्वास निक बागा शेशिंद उंडाद.” 
ताबडतोब वान्क कमशेक आंट्या इंका वाड द्यावारदीगौरव शेस्केन येशुंदी यंकाक फोय्या आंता मंदी इदी सुशीर इंका द्यावार्दी स्तुती शेशीर. 
