﻿लूक.
9.
आन्ट्यागा वाड बारा शिष्यक ओगातडा फिलची वारीक आंता दैयाममिंदा आन रोग बागा शेजेंग, सामर्थ्य, अधिकार ईच्चा. 
आन वाड वारीक द्यावार राज्यविषयी संदेश शप्पेईच्चागा आन रोगामक् बागा शेज्जेग आमशा. 
वाड वारीक आन्या, “दावाईच्चागा येम तुसकुनाकना; कट्या किंवा झोळी किंवा रोंट्या किंवा दुड्लु आन रोन्डं, रोन्डं बट्टाल् तुसकुनाकना. 
आन या पण इंटल्यामीर फोयार, आंदे निलूना आन आंदेळेले फोंडा. 
यंता मंदी मीक दैगारा तुसकुनार आंतामंदिविरुध्द साक्ष काबेक आंका मीर हा ऊरणेळ येळेतापूड मना कालद् धुळ झटकायना.” 
आप्पुड वार यळीर आन हांता ठिकाणी वचन शपकेन आन रोग बागा शेशकेन तिरगकेश फोईर. 
घडास्का उंडीने आन्नी माटलु हेरोद राजा ईनीनंका सना घोटाळला फड्या, कारण बाप्तिस्मा इचा वाड “योहान सचैदांटलेळ लेशीनाड.” ईळा सना जण आन्टुनीर; 
अन सना जण आन्टुनीर “एलीयाड प्रकट ऐनाड” आन उनगोर ओर आनटुनीर “पेईलाटोर संदेष्ट्याल्योंटोर यवार वगाड लेशीनाड.” 
आप्पुड हेरोद आन्या, बतीस्मा इचा वाड “योहानद नेत्ती नीन तेम्पतीन, पण यवारईच्चागा नीन ईदी कता ईनटान वाड यवार उंडाव?” आन वाड वानिक भेटादेंक सुस्तुन्या. 
यंकसार प्रेषित तोर वापस वच्ची मनाम येम शेशिनाम आदी-आदी येशु क सविस्तर शेप्पीर. मग वाड वारक संगातीस्कीनगेस बेथसैदा फेरदी उरकडा वगातिकड फोया. 
परंतु दिनबद्दल मंदी ईनीनकास वार वानयेनका फोईर. आप्पून वाड वारद् स्वागत शेशी वारसंगा परमेश्वर राज्याविषयी माट्लादेंक आन्ट्या आन येवारक बागा आय्येद गरज ऊंड्या वारीक वाड बागा शेशा. 
दिवस संपास्का वच्चा, आप्पून बारा जण देग्गारा वच्ची आनीर, “ही समुदायीक निरोप यी, आंटे इकानोळ आकानोळ उरुक दिगी तिनदेंक सोय शेशार; कारण मनाम ईंद् रानमाळ ठिकाणला ऊंडाम.” 
पण वाड वारीक आन्या, “मिरच वारीक तिनदेंक ईना.” वार आनीर “मिम फोई मंदिईच्चागा वंन्टा कोनकेन दाले, तर आय्यीद रोट्यांल आन रोंन्ड मील दानशिवाय मादैगारा येम लेद.” 
कारण वार जवळपास आय्यीद हजार मोगोर ऊंडीर. आप्पुड वाड मना शिष्यालक शप्प्या, “पन्नास-पन्नास जणद पंगत शेशी वारीक कुसनामंतना,” 
आन वाड शप्पीनळा शेशी आंदारक कुसनामत्तीर. 
वाड आवी आय्यीद रोट्याल आन रोंन्ड मील तुस्कुण्या आन व्हईक स्वर्ग तिक सुशी दानिक आशिर्वाद ईच्चा आन दानी तुकडाल शेशी आवी मंदी घोळकाक सदरदैक शिष्यल् दैगारा ईच्चा. 
आप्पुड वार आंदार तिनी तृप्त आय्यीर; आन वार तैमपीनी रोट्याल तू कडाल मिगल्या आवी बारा फुटकाल निंडा वार तुस्कुनीर. 
आन ईळा आय्या की वाड एकांतला प्रार्थना शेशेतापूड शिष्यल् वानबरोबर ऊंडीर, आप्पुड वाड वारीक आडगी आन्या, “मंदी समुदाय नाक यवार आनकेन आंटार?” 
आन्ट्यागा वार उत्तर ईच्ची आनिर, “बाप्तिस्मा शेशेतोड योहान, पण सनाजन आंटार ‘एलीया,’ सनाजन आंटार की, पूरातन संदेष्ट्याल्योंटोर यवार वगाड परत लेशीनाड.” 
वाड वारीक आन्या, “पण मीर नाक यवार आनकेन अंन्टार?” आप्पुड पेत्रड उत्तर ईच्ची आन्या, “द्यावारद ख्रिस्त.” 
पण ईदी यवारक शप्पाकना ईळा वाड वारीक निक्षाशी आज्ञा ईच्चा. 
आन आन्या, “मनशी कोडकु सना दु:खल सोसायाबेक आन आब्बाड, मुख्य याजक मंदी, नियमशास्त्र शिक्षक वारतिकेळ नाकाराशी फोबेक आन जेमगोन मतेयाबेक आन तिसरा दिनामला पुन्हा लेशीर फोबेक, दीनद् आगत्य ऊंडाद.” 
आन वाड आंदारक् आन्या, “जर यवार नायेनका वच्चेद ईच्छा ऊंन्ड्या तर वाड स्वतः क नाकरायाबेक आन दीन्नाम मनाद वधस्तंभ येत्ती तुस्कुनाबेक आन नायेनका नेडवाला. 
कारण यवाडपण मनाद जेम वाचवाशी वाड दानिक गमवाशी, परंतु यवाड पण नाईच्चागा मनाद जेम होनीईच्ची वाड दानिक वाचवाशी. 
कारण मनशी आंता दुन्याम मिळवाशी स्वतः क गमवाशा किंवा स्वतः द नाश शेशी तुस्कुण्या तर वानिक येम फायदा आयी? 
यवाड पण नाविषयीद आन वचनविषयी शीगु फटी वारविषयीपण शिगु मनशी कोडकु येपुन मना स्वतः, आब्बानद, पवित्र दूत लाद गौरवगोन वच्ची आप्पुड व्हट्टी. 
आन नीन मीक खरेम शप्पतान की, ईन्द नीला व्हडीनोर दांटल्या ईळा ऊंडार की, वार द्यावारद राज्य सुशार तोपर्यत वारीक सच्चेद अनुभव दाकच व्हेई.” 
आन ही गोष्टी ल् शप्पीन्यंका सुमारे आठ दिनामगोन ईळा आय्या की, पेत्र इंगा योहान इंगा याकोब वीरीक तुस्कुनी वाड कोंडामींदा प्रार्थना शेशेग हो. 
आप्पुड वाड प्रार्थना शेशेतापुड वानद मुतीद रुप पालाटाशा आन वानी बट्टाल तैलागा शुभ्र लखलखीत आय्या. 
आन सुडना, ईद्दार मोगोर वानसंगा माट्लातूनीर; वार मोशे आन एलीया ऊंड्या, 
वार तेजस्वी कंपीस्तुनीर आन येम वानद प्रयाण वाड येरुसलेम शहरला पूर्ण शेशेतोड ऊंड्या, हा विषयी वार माट्लातुनीर 
आप्पुड पेत्र आन वानबरोबर यवार ऊंडीर वार निद्दारगोन भारवाशी उन्ड्या, परंतु वार पूर्णपणे जागा ऐईर आप्पुड वारद् तेज आन वार ईद्दार मोगोर वानदैगारा निला फडींद वार सुशीर. 
आन यिळा आय्या की आदी वानतिकेड दुराम आयेतापुड पेत्रड येशुन आन्या, “हे गुरु, यिंद ऊंडदेग माक बेस ऊंडाद; तर मीम मुड मंडप ल् शेशस्ताम, निच्चागा, मोशेन ईच्चागा, एलीया ईच्चागा.” मनाम येम माट्लाताम आदी वानीक भानाम लेकुन्या. 
वाड ईदी कता माटलाडेतापुड वगा मोडाम वच्ची वारमिंदा साट शेज्जेग आन्ट्या आन आदी मोडामला दाशा आप्पुड वार येरस्कुनीर. 
आन मोडामनेळ आवाज आय्या, आदी आन्या, “वाड ना नीवडाशिन्योड कोडकु ऊंडाड, वींद मीर यीनांडा.” 
इदी आवाज आयनेंका येशुड वगाडे कमशा आन वार गप्प निलच्चीर आन या गोष्टील वार सुशिनी ऊंडीर दांल्टोनी येमच वार हा दिवसला यवारक शप्पालेद. 
आन यीळा आय्या की दुसर्या दिनामला वार कोंडामींदुट किंदा वंचिनैका फेद्दाद मंदिद घोळका वारीक भेटाशा. 
आप्पुड सुडना, घोळका लोंल्ट्योड वगा आरवा जोरात कीरली आन्या, हे गुरु, नीन नीक विनंती शेस्तान, ना मोगाबीडा तीक सुडना, कारण वाड ना वगाडे बिडा उंडाड. 
आन सुडना, या आत्मा वानिक व्हटताद आन विड अचानक किर्लताड, यंकसार वाड वानिक यिळा व्हिन्डताड की, वान मुतीक फेसाम् वस्ताद, वाड वानिक सना त्रास यिस्ताड आन वानिक व्हेदा प्रयत्नगोन यिडशी होताद. 
आन आदी येळाबेक आंका नीन नी शिष्यल्क विनंती शेस्तीन, परंतु वारतिकेळ यळाले. 
आप्पुड येशुड उत्तर यीच्ची आन्या, “हे विश्वासहीन आन भाटकाशिंद पिढी, नीन येपुड पर्यंत मि बरोबर निल्लजन आन मीद सहन शेज्जन? नू नी मोगाबीडाक ईकाडा येत्ता.” 
आप्पुड वाड दैगारा वच्चेतापुड, आंतादांट्ल्या धैय्याम वानिक किंदा आपटाशा आन भारी व्हिन्डी येशा, पण येशुड हा अशुद्ध आत्माक दम यीच्चा आन मोगाबीडाक बागा शेशी वान आब्बांनदैगारा परत यीच्चा. 
आन्ट्यागा द्यावारद ईदी महान सामर्थ सुशी आंदार मंदीक आश्चर्य ऐइर आन वाड आवी येम फनील शेस्तुन्या हा आन्तादान्ट्ल्या आंतामंदी आश्चर्य शेस्तुनीर आप्पुड वाड मना शिष्यल्क आन्या, 
“इवी माटाल् मीर ध्यानामला फेटना कारण मनशी कोडकुक मन्दीशेट्ल्या यीचेतोर ऊंडार.” 
पण इवी माटाल वारीक तेलवाले आन वारीक तेलवा वद्दो आनकेन आवी वारदैगारनेळ गूप्त राखाशिनी ऊंड्या; आन वार इदी माट्लादेंक वार वानिक आडगदैक येरस्कुतुनीर. 
आन्ट्यागा मनादान्ट्या यवार फेदावोड ऊंडार दानविषयी वारदांट्ल्या वादविवाद नेडशिन्या. 
आप्पुड येशुड वार मनसुलोंद माटा सुशी वगा बिडाकदैगारा तुस्केन वानिक मनादैगारा निला केडप्या, 
आन वारीक आन्या, “यवार आदी ना फेरगोन यी बीडाक स्वीकारास्ताड वाड नाक स्विकारास्ताड आन यवाड नाक स्विकारास्ताड वाड यवाड नाक आमशीनाड वानद् स्विकार शेस्ताड; कारण मि आंदार दांट्ल्या यवाड आंदार' दांट्ल्याशिंनावड ऊंडाड वाडे फेदावड.” 
आप्पुड योहान उत्तर इच्ची आन्या, “हे गुरु, मीम यवार ओगानक् धैय्याम तिशेतापुड सुस्तीम आन मीम वानिक लेद आंटीम. कारण वाड माबरोबर नी येंका नेडशेले.” 
आप्पुड येशुड वारिक आन्या, “मना शैय्याकना, कारण यवार मीकविरोध लेर वार मीक अनुकूल ऊंडार.” 
आन ईळा आय्या की वानिक फईक तुस्कुणेद व्हयेद वेळ दैगारा वंच्चा आप्पुड यरुशलेम उरुक फोयेद दृढनिश्चय गोन वाढ मनाद मुती वळवामत्या. 
अपून वाड मना मुंदारा निरोप आमशा, आप्पुड वार येळी वान इच्यागा तयारी शेज्जेंग शोमरोन लोंद वगा ऊरला फोईर, 
पण वार वारीक स्वीकारा लेद, कारण येरुशलेम ऊरुक फोयेद वारद रोख ऊंड्या. 
आप्पुड वाण शिष्यल् याकोब आण योहान ईदी सुशी आनीर, “हे प्रभू, एलीयाड शेशीन्या आळे आकाश नेळ आग्गी फडी वानद् नाश, शैय्याबेक. आनकेन मीम आज्ञा शैय्याबेक, ईळा नीद इच्छा ऊंडाद येम?” 
परंतु वाड वारीक दम ईच्ची आन्या, “मिर या आत्माद उंडार ईदी मीक येरका लेद येम; 
कारण मनशी. कोडकु मनशी जेमद् नाश शैजैग लेद, तर वारीक उद्धार शेशेदेंक वचीनाड.” आंटे वार दुसरा उरक फोइर. 
आन वार दावागोन नेडशेतापुड यवाड वागाड वारीक आन्या, “यंद यकाडा नु फोयाव आंद नीन नीयेंनका वंचान.” 
आप्पुड येशुड वारीक आन्या, “खोकडास बोक्का आन आकाश लोंद पक्षालक् ईल्ल ऊंडाद, परंतु मनशी कोडकुक मना नैत्ती फटदेन्क ठिकाण लेद.” 
आन्ट्यागा वाड दुसरा वगानक आन्या, “ना येंनका दा,” परंतु वाड आन्या, “हे प्रभु, पहील्यांदा नाक व्हई ना आब्बांनक बुडशी दानी,” 
आप्पुड येशुड वानिक आन्या, “सच्चीनोरक मना सच्चैदांटल्या बुडशी फोनी, परंतु नु व्हई द्यावार राज्याविषयी घोषणा शेई.” 
आप्पुड इंगा वगाड आन्या, हे प्रभू, नीन नी येनका वंचान, परंतु पहिला नाक व्हई ना ईंटल्या यवार ऊंडार वारद् निरोप तुस्कुणान. 
पण येशुड वानिक आन्या, “यवारपण नांगरक् मना शैई येशिन्यंका यंनकाड गोष्टीलतीक सूस्केन कुसुंटाड ईळा यवाडच् द्यावारद राज्यक उपयोगी लेड.” 
