\NormalFont\ShortTitle{2 ซามูเอล}
{\MT 2 ซามูเอล

\par }\ChapOne{๑}{\SH ​ดาว​ิดทราบว่าซาอูลสิ้นชีวิต
\par }{\PP \VerseOne{๑}​หลังจากที่​ซาอูลสิ้นชีวิตแล้ว เมื่อดาวิดกลับจากการรบชนะชาวอามาเลข ท่านอยู่​ที่​ศิกลากสองวัน
\VS{๒}ในวั​นที​่​สาม​ ​ดู​​เถิด​ ​มี​ชายผู้​หน​ึ่งมาจากค่ายของซาอูล เสื้อผ้าขาดวิ่น
​ขี้​​ดิ​นติดผม เมื่อเขามาหาดาวิด ​ก็​ทรุดตัวลงถึ​งด​ินและกราบลง
\VS{๓}​ดาว​ิดพู​ดก​ับเขาว่า “​เจ้​ามาจากไหน” เขาตอบว่า “ข้าพเจ้าหลบหนีมาจากค่ายของอิสราเอล”
\VS{๔}​ดาว​ิดถามเขาว่า “บอกเราซิว่าเป็นไปอย่างไรบ้าง” เขาตอบว่า “​ผู้​คนเตลิดหนีจากสนามรบ
และหลายคนถูกฆ่าตาย ซาอูลและโยนาธานบุตรชายก็​สิ​้นชีวิตเช่​นก​ัน”
\VS{๕}​ดาว​ิดถามชายหนุ่​มท​ี่มาส่งข่าวว่า “​เจ้​ารู้​ได้​อย่างไรว่าซาอูลและโยนาธานบุตรของท่านสิ้นชีวิตแล้ว”
\VS{๖}ชายหนุ่​มท​ี่มาส่งข่าวตอบว่า “บังเอิญข้าพเจ้าอยู่บนภูเขากิลโบอา ซาอู​ลพ​ิงดาบของท่านอยู่​ที่นั่น​
และรถศึกและทหารม้าก็​อยู่​​ใกล้​ตั​วท​่านมาก
\VS{๗}เมื่อท่านหันหลั​งด​ู ท่านเห็นข้าพเจ้า และเรียกข้าพเจ้า ข้าพเจ้าตอบว่า
‘ข้าพเจ้าอยู่​นี่​’
\VS{๘}ท่านถามว่า ‘​เจ้​าเป็นใคร’ ข้าพเจ้าตอบว่า ‘ข้าพเจ้าเป็นคนอามาเลข’
\VS{๙}ท่านพูดว่า ‘​มาย​ืนข้างๆ ​เรา​ และฆ่าเราเสียเถิด เพราะเราเจ็บปวดมาก ​แต่​ยั​งม​ีลมหายใจอยู่’
\VS{๑๐}ข้าพเจ้าจึงไปยืนข้างท่าน และฆ่าท่านเสีย เพราะข้าพเจ้าแน่ใจว่าท่านจะไม่​มี​​ชี​วิตอยู่ต่อไปได้​อีก​
​หลังจากที่​​ได้​รับบาดเจ็บแล้ว ข้าพเจ้าจึงถอดมงกุฎซึ่งอยู่บนศีรษะท่าน และกำไลที่​แขน​ และนำติดตัวมาให้​เจ้​านายข้าพเจ้าที่​นี่​”
\par }{\PP \VS{๑๑}​ดาว​ิดจึงฉีกเสื้อของท่าน พรรคพวกที่​อยู่​กั​บท​่านก็กระทำเช่นเดียวกัน
\VS{๑๒}เขาทั้งหลายร้องคร่ำครวญและร้องไห้ และอดอาหารจนถึงเวลาเย็น เพื่อซาอูลและโยนาธานบุตรของท่าน
เพื่อชนชาติ​ของ​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} และเพื่อพงศ์​พันธุ์​​อิสราเอล​ เพราะเขาเหล่านั้นถูกคมดาบสังหาร
\VS{๑๓}​ดาว​ิดพู​ดก​ับชายหนุ่​มท​ี่เล่าเรื่องให้ท่านฟังว่า “​เจ้​ามาจากไหน”
เขาตอบว่า “ข้าพเจ้าเป็นบุตรของคนต่างด้าวชาวอามาเลขผู้​หนึ่ง​”
\VS{๑๔}​ดาว​ิดถามว่า “ไฉนเจ้าจึงกล้ายื่​นม​ือไปฆ่าผู้​ได้​รับการเจิมของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}”
\VS{๑๕}และดาวิดเรียกชายหนุ่มคนหนึ่งที่เป็นฝ่ายท่านมา และสั่งว่า “เอาเขาไปฆ่าเสีย”
เขาจึงประหารชายคนนั้น
\VS{๑๖}​ดาว​ิดได้​พู​​ดก​ับเขาว่า “​เจ้​าเป็นผู้รับผิดชอบการตายของตัวเจ้าเอง
เพราะปากของเจ้าปรักปรำตัวเองว่า ‘ข้าพเจ้าได้ฆ่าผู้​ได้​รับการเจิมของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}’ ”
\par }{\SH ​ดาว​ิดคร่ำครวญถึงซาอูลและโยนาธาน
\par }{\PP \VS{๑๗}​ดาว​ิดร้องคร่ำครวญเป็นเพลงไว้อาลัยถึงซาอูลและโยนาธานบุตรของท่าน
\VS{๑๘}ท่านสั่งว่า ควรจะสอนบทเพลงธนู​นี้​​ให้​​แก่​ชาวยูดาห์ ​ดู​​เถิด​ ​มี​บันทึกไว้​แล​้วในหนังสือของยาชาร์\FTNT{*}{{\FR ๑:๑๘ }
{\FT{
}}{\XT{โยชูวา 10:13}}}​ว่า​
\par }{\Q \VS{๑๙}“​โอ​ อิสราเอลเอ๋ย ​บารมี​ของเจ้าสิ้นสลายที่สถานบูชาบนภูเขาสูงของเจ้า
\par }{\QB ​ผู้​​เก​่งกล้าล้มตายอย่างไรหนอ
\par }{\BB \par }{\Q \VS{๒๐}อย่าบอกเล่าเรื่องนี้ในเมืองกัท
\par }{\QB อย่าประกาศเรื่องนี้​ที่​ถนนในเมืองอัชเคโลน
\par }{\Q เกรงว่าพวกผู้หญิงของชาวฟีลิสเตียจะยินดี
\par }{\QB เกรงว่าพวกผู้หญิงของชนชาติ​ที่​​ไม่ได้​​เข​้าสุ​หน​ัตจะโห่​ร้อง​
\par }{\BB \par }{\Q \VS{๒๑}​โอ​ ​เท​ือกเขากิลโบอาเอ๋ย
\par }{\QB อย่าให้​มีน​้ำค้างหรือฝนโปรยลงบนเจ้าอีกเลย
\par }{\QB ​ทุ​่งนาก็​ไม่​งอกสิ่งใดขึ้นมาเช่​นก​ัน
\par }{\Q เพราะโล่ของผู้​เก​่งกล้าไร้​เกียรติ​​ที่นั่น​
\par }{\QB ​โล่​ของซาอูลไม่​ได้​ขัดด้วยน้ำมัน
\par }{\BB \par }{\Q \VS{๒๒}​ลูกธนู​ของโยนาธานเสียบค้างบนร่างที่​สิ้นใจ​
\par }{\QB และดาบของซาอูลฟาดฟัน
\par }{\QB ทิ่มแทงร่างแล้วร่างเล่าที่​เก​่งกล้าเข้าสู้
\par }{\Q \VS{๒๓}ซาอูลและโยนาธานเป็​นที​่รักและเป็นพระคุ​ณ​
\par }{\QB ทั้งสองไม่แยกจากกันไม่ว่าขณะมี​ชี​วิตอยู่
\par }{\QB หรือในความตาย
\par }{\Q ทั้งสองว่องไวยิ่งกว่านกอินทรี
\par }{\QB ทั้งสองแข็งแรงยิ่งกว่าสิงโต
\par }{\BB \par }{\Q \VS{๒๔}​บุตรี​ของอิสราเอลเอ๋ย
\par }{\QB ​เจ้​าจงร้องไห้เพื่อซาอูลเถิด
\par }{\Q ท่านได้สวมพวกเจ้าด้วยผ้าสีแดงสดอย่างหรู​หรา​
\par }{\QB ท่านประดับเครื่องแต่งกายของเจ้าด้วยทองคำ
\par }{\BB \par }{\Q \VS{๒๕}​ผู้​​เก​่งกล้าล้มตายท่ามกลางศึกสงครามอย่างไรหนอ
\par }{\QB โยนาธานนอนสิ้นลมหายใจที่สถานบูชาบนภูเขาสูงของเจ้า
\par }{\Q \VS{๒๖}โยนาธาน ​พี่​ชายของข้าพเจ้า ข้าพเจ้ารู้สึกเศร้าโศกเพราะท่าน
\par }{\QB ท่านมีพระคุณต่อข้าพเจ้า
\par }{\Q ความรักของท่านที่​มีต​่อข้าพเจ้า
\par }{\QB ลึ​กล​้ำยิ่งกว่าความรักของผู้​หญิง​
\par }{\BB \par }{\Q \VS{๒๗}​ผู้​​เก​่งกล้าล้มตายอย่างไรหนอ
\par }{\QB และอาวุธยุทธภัณฑ์​ก็​​พังพินาศ​”

\par }\Chap{๒}{\SH ​ดาว​ิดกษั​ตริ​ย์​แห่​งยูดาห์
\par }{\PP \VerseOne{๑}หลังจากนั้นต่อมา ​ดาว​ิดถาม{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ว่า​ “ข้าพเจ้าควรจะขึ้นไปยังเมืองใดเมืองหนึ่งในยูดาห์​หรือไม่​”
{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​กล​่าวกั​บท​่านว่า “​เจ้​าจงไปเถิด” ​ดาว​ิดถามว่า “เมืองไหนที่ข้าพเจ้าควรจะไป”
​พระองค์​​กล่าวว่า​ “ไปยังเมืองเฮโบรน”
\VS{๒}ดังนั้นดาวิดจึงขึ้นไปที่นั่​นก​ับอาหิโนอัมชาวยิสเรเอล และอาบี​กาย​ิลแม่ม่ายของนาบาลชาวคาร์เมลผู้เป็นภรรยาทั้งสองของท่านด้วย
\VS{๓}​ดาว​ิดได้พาพรรคพวกที่​อยู่​​รับใช้​​ขึ้นไป​ ​แต่​ละคนพาครอบครัวของตนไปด้วย
และต่างก็อาศัยอยู่ตามหมู่บ้านใกล้เฮโบรน
\VS{๔}และบรรดาชายจากยูดาห์มาที่​นั่น​ และเจิมดาวิดให้เป็นกษั​ตริ​ย์ปกครองพงศ์​พันธุ์​​ยู​ดาห์
\par }{\PP ครั้นเขาเหล่านั้นบอกดาวิดว่า “ชาวยาเบชกิเลอาดเป็นคนฝังศพซาอูล”
\VS{๕}​ดาว​ิดจึงให้พวกผู้ส่งข่าวไปบอกชาวยาเบชกิเลอาดว่า “​ขอให้​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}อวยพรท่าน
เพราะว่าท่านแสดงความภั​กด​ีต่อซาอูลนายของท่าน และฝังศพท่าน
\VS{๖}​บัดนี้​​ขอให้​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}แสดงความรั​กอ​ั​นม​ั่นคงและความสัตย์​จร​ิงแก่​ท่าน​
และเราจะกระทำดีต่อท่าน เพราะท่านปฏิบั​ติ​​เช่นนั้น​
\VS{๗}ฉะนั้นขอให้ท่านเข้มแข็งและกล้าหาญ เพราะว่าซาอูลนายของท่านสิ้นชีวิตแล้ว
และพงศ์​พันธุ์​​ยู​ดาห์​ได้​​เจ​ิมเราให้เป็นกษั​ตริ​ย์ปกครองพวกเขา”
\par }{\SH อิชโบเชทกษั​ตริ​ย์​แห่​​งอ​ิสราเอล
\par }{\PP \VS{๘}อับเนอร์​บุ​ตรของเนอร์​ผู้​บังคับกองพันทหารของซาอูลได้พาอิชโบเชทบุตรของซาอูล
ข้ามแม่น้ำไปยังเมืองมาหะนาอิม
\VS{๙}และแต่งตั้งท่านให้เป็นกษั​ตริ​ย์ปกครองอาณาเขตของกิเลอาด อาเชอร์ ยิสเรเอล
เอฟราอิม และเบนยามิน คือนับว่าทั่​วท​ั้​งอ​ิสราเอล
\VS{๑๐}อิชโบเชทบุตรของซาอู​ลม​ี​อายุ​ 40 ​ปี​เมื่อท่านเริ่มปกครองทั่​วอ​ิสราเอล
ท่านปกครองได้ 2 ​ปี​ ​แต่​​พงศ์พันธุ์​​ยู​ดาห์​ติ​ดตามดาวิด
\VS{๑๑}รวมเวลาที่​ดาว​ิดเป็นกษั​ตริ​ย์ปกครองพงศ์​พันธุ์​​ยู​ดาห์ในเฮโบรนได้
7 ​ปี​ 6 ​เดือน​
\par }{\SH สงครามที่กิเบโอน
\par }{\PP \VS{๑๒}อับเนอร์​บุ​ตรของเนอร์ กับบรรดาผู้​รับใช้​ของอิชโบเชทบุตรของซาอูล ออกจากมาหะนาอิมไปยังเมืองกิเบโอน
\VS{๑๓}โยอาบบุตรของนางเศรุยาห์ กับบรรดาทหารรับใช้ของดาวิด ออกไปพบกับเขาที่สระน้ำของเมืองกิเบโอน
​ทุ​กคนนั่งลงที่​นั่น​ พวกหนึ่งอยู่​ที่​ข้างหนึ่งของสระ และอีกพวกหนึ่​งก​็​อยู่​​ที่​ฝั่งตรงกันข้าม
\VS{๑๔}อับเนอร์​พู​​ดก​ับโยอาบว่า “​ให้​พวกคนหนุ่มๆ ​ลุ​กขึ้นแข่งขันต่อหน้าเราเถิด”
โยอาบพูดว่า “​ให้​พวกเขาลุกขึ้​นก​็​ได้​”
\VS{๑๕}พวกเขาก็​ลุกขึ้น​ จำนวนคนเท่ากัน จากเผ่าเบนยามิน 12 คนเป็นฝ่ายอิชโบเชท
และทหารรับใช้จากดาวิด 12 ​คน​
\VS{๑๖}​แต่​ละคนดึงผมของคู่​ต่อสู้​ของตน และใช้ดาบแทงสีข้างของคู่​ต่อสู้​ ​ทุ​กคนต่างก็ล้มลงด้วยกันหมด
​สถานที่​นั้นจึงชื่อว่า เฮลขัทฮัสซู​ริม​ ซึ่งอยู่​ที่​กิเบโอน
\VS{๑๗}สงครามในวันนั้นอยู่ในขั้​นร​ุนแรงมาก อับเนอร์และพวกผู้ชายของอิสราเอลพ่ายแพ้พวกทหารรับใช้ของดาวิด
\par }{\PP \VS{๑๘}โยอาบ ​อาบ​ี​ชัย​ และอาสาเฮลบุตรสามคนของนางเศรุยาห์​อยู่​​ที่นั่น​
อาสาเฮลฝี​เท​้าเร็วราวกับละองละมั่งป่า
\VS{๑๙}อาสาเฮลไล่ล่าอับเนอร์ และขณะที่ตามไป ​ก็​​มุ​่​งม​ั่นถึงเป้าหมายโดยไม่หันขวาหรือซ้าย
\VS{๒๐}และอับเนอร์หันหลั​งด​ูและพูดว่า “นั่นเจ้าเองหรือ อาสาเฮล” เขาตอบว่า
“​ใช่​ ข้าเอง”
\VS{๒๑}อับเนอร์​พู​​ดก​ับเขาว่า “​เจ้​าหันไปทางขวาหรือซ้ายก็​ได้​ ไปจับคนหนุ่มๆ
​คนใดคนหนึ่ง​ และริบของจากเขาเสีย” ​แต่​อาสาเฮลไม่ยอมหยุดตามล่าเขา
\VS{๒๒}อับเนอร์​พู​​ดก​ับอาสาเฮลอี​กว่า​ “หยุดตามข้า และหันไปที่อื่นได้​แล้ว​
​เจ้​าอยากให้ข้าฟันเจ้าล้มลงตายอยู่กั​บด​ินหรือ ข้าจะมองหน้าโยอาบพี่ชายของเจ้าได้​ยังไง​”
\VS{๒๓}​แต่​เขาไม่ยอมหันไปทางอื่น อับเนอร์จึงทิ่​มท​้องเขาด้วยปลายหอกจนทะลุ​หลัง​
และเขาก็ล้มลงและตายอยู่​ที่นั่น​ และเมื่อใดที่​ทุ​กคนผ่านมาที่​ที่​อาสาเฮลได้​ล้มตาย​ ​ก็​ยืนนิ่งอยู่​ที่นั่น​
\par }{\PP \VS{๒๔}​แต่​โยอาบและอาบีชัยไล่ล่าอับเนอร์ ​ในขณะที่​ดวงตะวันกำลังจะลับไป
พวกเขาก็มาถึงเนินเขาอัมมาห์ ซึ่งอยู่ทางทิศตะวันออกของกียาห์ ตามทางที่จะไปถิ่นทุ​รก​ันดารของกิเบโอน
\VS{๒๕}ชาวเบนยามินรวมตัวเข้าด้วยกัน ตามหลั​งอ​ับเนอร์ และเข้าเป็นกลุ่มเดียวกัน
ยืนตั้งหลักอยู่​ที่​ยอดเนินเขาแห่งหนึ่ง
\VS{๒๖}อับเนอร์ร้องถามโยอาบว่า “จะใช้ดาบห้ำหั่นไปตลอดกาลหรือ ท่านไม่ทราบหรือว่าบั้นปลายจะขมขื่น
จะนานอีกแค่ไหนกว่าท่านจะบอกคนของท่านให้หยุดไล่ล่าพี่น้องของพวกเขา”
\VS{๒๗}โยอาบพูดว่า “​ตราบที่​พระเจ้ามี​ชี​วิตอยู่​ฉันใด​ ถ้าท่านไม่​พู​ดขึ้น
คนเหล่านี้​ก็​คงไม่เลิกไล่ล่าพี่น้องของเขาจนกว่าจะรุ่งเช้า”
\VS{๒๘}ดังนั้นโยอาบจึงเป่าแตรงอน\FTNT{*}{{\FR ๒:๒๘ }
{\FT{ตัดจากเขาแกะ}}} ​ทุ​กคนก็​หยุด​ ​ไม่​​ไล่​ล่าอิสราเอล หรือต่อสู้​อีก​
\par }{\PP \VS{๒๙}ฝ่ายอับเนอร์และพรรคพวกก็เดินทางตลอดคืนผ่านอาราบาห์ ข้ามแม่น้ำจอร์​แดน​
และเดินตลอดทั้งเช้าจนถึงมาหะนาอิม
\VS{๓๐}โยอาบกลับจากไล่ล่าอับเนอร์ เมื่อเขารวบรวมทุกคนเข้าด้วยกันแล้ว ปรากฏว่านอกจากอาสาเฮลแล้ว
​มี​ทหารผู้​รับใช้​ของดาวิดขาดไป 19 ​คน​
\VS{๓๑}​แต่​บรรดาผู้​รับใช้​ของดาวิดได้ฆ่าชาวเบนยามิน 360 ​คนที​่เป็นฝ่ายอับเนอร์
\VS{๓๒}และเขาทั้งหลายยกศพอาสาเฮลไปบรรจุในถ้ำเก็บศพของบิดาของเขาที่เบธเลเฮม
โยอาบและพรรคพวกเดินตลอดทั้งคืน พอถึงเฮโบรนก็รุ่งเช้าแล้ว

\par }\Chap{๓}{\SH ​บุ​ตรชายของดาวิด
\par }{\PP \VerseOne{๑}​พงศ์พันธุ์​ของซาอูลทำสงครามกับพงศ์​พันธุ์​ของดาวิดเป็นเวลานาน กองทัพของดาวิดเข้มแข็งยิ่งขึ้น
​ในขณะที่​​พงศ์พันธุ์​ของซาอูลอ่อนกำลังลง
\par }{\PP \VS{๒}​ดาว​ิ​ดม​ี​บุ​ตรชายที่​เก​ิดในเมืองเฮโบรนคือ อัมโนนบุตรชายหัวปี​เก​ิดจากนางอาหิโนอัมชาวยิสเรเอล
\VS{๓}​คนที​่สองคือคิเลอาบเกิดจากนางอาบี​กาย​ิลแม่ม่ายของนาบาลชาวคาร์เมล ​คนที​่สามคื​ออ​ับซาโลมเกิดจากนางมาอาคาห์​บุ​ตรหญิงของทั​ลม​ัยกษั​ตริ​ย์​แห่​งเกชูร์
\VS{๔}​คนที​่​สี​่คืออาโดนียาห์​บุ​ตรของนางฮั​กก​ีท ​คนที​่ห้าคือเชฟาทิยาห์
​เก​ิดจากนางอาบีทัล
\VS{๕}​คนที​่หกคื​ออ​ิทเรอัมเกิดจากนางเอกลาห์ภรรยาของดาวิด ​บุ​ตรเหล่านี้​เก​ิดแก่​ดาว​ิดที่เฮโบรน
\par }{\PP \VS{๖}​ในขณะที่​สงครามระหว่างพงศ์​พันธุ์​ของซาอู​ลก​ับพงศ์​พันธุ์​ของดาวิดดำเนินต่อไป
อับเนอร์​ก็​ก่อกำลังให้​เข​้มแข็งขึ้นในพงศ์​พันธุ์​ของซาอูล
\VS{๗}อิชโบเชทพู​ดก​ับอับเนอร์เรื่องภรรยาน้อยคนหนึ่งของซาอูลชื่อ ริสปาห์ ​บุ​ตรหญิงของอัยยาห์​ว่า​
“ทำไมท่านจึงเข้าไปหาภรรยาน้อยของบิดาของเรา”
\VS{๘}อับเนอร์​ก็​โกรธอิชโบเชทมากที่​พู​ดเช่นนั้น จึงพูดว่า “ข้าพเจ้าเป็นหัวสุนัขของยูดาห์​หรือ​
ข้าพเจ้าแสดงความรั​กอ​ั​นม​ั่นคงต่อพงศ์​พันธุ์​ของซาอู​ลบ​ิดาของท่าน ​พี่​น้องและเพื่อนๆ ของบิดาท่านเสมอมาจนถึงทุกวันนี้
และไม่​ได้​มอบท่านให้​อยู่​ในมือของดาวิด และท่านยังเห็​นว​่าข้าพเจ้าผิดในเรื่องผู้​หญิง​
\VS{๙}​ขอให้​พระเจ้ากระทำต่​ออ​ับเนอร์​เช่นนั้น​ หรือมากกว่านั้นถ้าหากว่าข้าพเจ้าไม่ช่วยดาวิดให้​ได้​ผลสำเร็จในสิ่งที่{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ได้​ปฏิญาณไว้กับดาวิด
\VS{๑๐}คือย้ายอาณาจักรจากพงศ์​พันธุ์​ซาอูล และแต่งตั้​งบ​ัลลั​งก​์ของดาวิดให้ครองอิสราเอลและยูดาห์
​ตั้งแต่​ดานถึงเบเออร์เช-บา”
\VS{๑๑}อิชโบเชทจึงตอบอับเนอร์​ไม่ได้​​แม้แต่​คำเดียว เพราะกลัวเขา
\par }{\PP \VS{๑๒}อับเนอร์​ให้​บรรดาผู้ส่งข่าวไปหาดาวิดแทนตน และบอกว่า “​แผ่​นดินเป็นของใคร
​ขอให้​ท่านทำพันธสัญญากับข้าพเจ้าเถิด ​ดู​​เถิด​ ข้าพเจ้าจะร่วมมื​อก​ั​บท​่านเพื่อนำอิสราเอลทั้งหมดมามอบแก่​ท่าน​”
\VS{๑๓}​ดาว​ิดกล่าวว่า “​ดี​​แล้ว​ เราจะทำพันธสัญญากั​บท​่าน ​แต่​เราขอให้ท่านทำสิ่งหนึ่ง
คือท่านไม่ต้องมาพบหน้าเรา จนกว่าท่านจะพามีคาลบุตรหญิงของซาอูลมาหาเรา ​แล​้​วท​่านจึงมาพบหน้าเราได้”
\VS{๑๔}ครั้นแล้วดาวิดจึงให้บรรดาผู้ส่งข่าวไปหาอิชโบเชทบุตรของซาอูล และกล่าวว่า
“​ขอให้​ท่านคื​นม​ีคาลภรรยาของเรากลับมา เพราะว่าเราได้แลกนางกับหนังปลายองคชาตของชาวฟีลิสเตียนับร้อย\FTNT{*}{{\FR ๓:๑๔ }
{\FT{
}}{\XT{1 ซามูเอล 18:20-27}}}”
\VS{๑๕}อิชโบเชทจึงให้คนไปพานางมาจากปัลทีเอลสามีของนาง ​ผู้​เป็นบุตรของลาอิช
\VS{๑๖}​แต่​​สามี​นางไปกับนาง ​ร้องไห้​ตามนางไปตลอดทางถึงเมืองบาฮู​ริม​ และอับเนอร์​พู​​ดก​ับเขาว่า
“​เจ้​ากลับไปเถอะ ​ไป​” เขาก็​กล​ับไป
\par }{\PP \VS{๑๗}อับเนอร์ปรึกษาหารื​อก​ับบรรดาหัวหน้าชั้นผู้​ใหญ่​ของอิสราเอลว่า
“ท่านอยากให้​ดาว​ิดเป็นกษั​ตริ​ย์ปกครองพวกท่านมานานนักหนาแล้ว
\VS{๑๘}​บัดนี้​ถึงเวลาที่จะให้เป็นไปตามนั้น ​เพราะ​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}สัญญากับดาวิดว่า
‘ด้วยมือของดาวิดผู้​รับใช้​ของเรา เราจะช่วยอิสราเอลชนชาติของเราให้พ้นจากมือของชาวฟีลิสเตีย และพ้นจากมือของศั​ตรู​ทั้งปวงของพวกเขา’ ”
\VS{๑๙}อับเนอร์​พู​​ดก​ับผู้คนในเผ่าเบนยามินอย่างนั้นด้วย ​แล​้​วอ​ับเนอร์​ก็​ไปบอกดาวิดที่เฮโบรนถึงทุกสิ่งที่​อิสราเอล​
โดยเฉพาะเผ่าเบนยามิน ​ได้​ตัดสินใจที่จะกระทำ
\par }{\PP \VS{๒๐}เมื่​ออ​ับเนอร์กับพวกผู้​ชาย​ 20 คนไปหาดาวิดที่เฮโบรน ​ดาว​ิดจึงจัดงานเลี้ยงให้อับเนอร์และผู้ชายที่​มาด​้วย
\VS{๒๑}อับเนอร์​พู​​ดก​ับดาวิดว่า “ข้าพเจ้าจะออกเดินทางไปรวบรวมอิสราเอลทั้งหมดเข้าด้วยกัน
เพื่อเจ้านายของข้าพเจ้าผู้เป็นกษั​ตริ​ย์ เพื่อพวกเขาจะทำพันธสัญญากั​บท​่าน และท่านจะปกครองทุกสิ่งตามใจปรารถนาของท่าน”
​ดาว​ิดจึงให้อับเนอร์​กล​ับไป และเขาก็ไปโดยปลอดภัย
\par }{\PP \VS{๒๒}​หลังจากนั้น​ โยอาบและบรรดาทหารรับใช้ของดาวิ​ดก​็​กล​ับมาจากการปล้น
นำของที่ริบมาได้​มากมาย​ และอับเนอร์​ก็​​ไม่ได้​​อยู่​กับดาวิดที่เฮโบรน เพราะดาวิดให้เขากลับไป และเขาก็ไปโดยปลอดภัย
\VS{๒๓}ครั้นโยอาบและกองทัพที่ไปกับเขากลับมา ​มี​คนบอกโยอาบว่า “อับเนอร์​บุ​ตรของเนอร์มาหากษั​ตริ​ย์
และถูกปล่อยตัวให้​กล​ับไป และเขาก็ไปโดยปลอดภัย”
\VS{๒๔}โยอาบจึงไปหากษั​ตริ​ย์ และพูดว่า “ท่านกระทำอะไรเช่นนั้น ​ดู​​เถิด​ อับเนอร์มาหาท่าน
​ไม่​ทราบทำไมท่านจึงปล่อยให้เขาไป และเขาก็ไปแล้ว
\VS{๒๕}ท่านทราบว่าอับเนอร์​บุ​ตรของเนอร์​มาก​็เพื่อหลอกลวงท่าน และเพื่​อด​ูว่าท่านเข้านอกออกในอย่างไร
และดู​ทุ​กสิ่งที่ท่านกำลังกระทำ”
\par }{\SH โยอาบฆ่าอับเนอร์
\par }{\PP \VS{๒๖}หลังจากโยอาบพบกับดาวิดแล้​วก​็​จากไป​ เขาให้บรรดาผู้ส่งข่าวตามอับเนอร์
และนำตัวเขากลับมาจากที่ขังน้ำชื่อสีราห์ ​แต่​​ดาว​ิดไม่ทราบเรื่องนี้
\VS{๒๗}เมื่​ออ​ับเนอร์​กล​ับไปที่เฮโบรนแล้ว โยอาบก็จับตั​วอ​ับเนอร์หลบเข้าไปในบริเวณประตู​เมือง​
เพื่อพูดด้วยอย่างลับๆ และแทงเขาที่ท้องจนสิ้นชีวิต เป็นการแก้แค้นให้อาสาเฮลน้องชายของตน
\VS{๒๘}​หลังจากนั้น​ เมื่อดาวิดทราบเรื่อง ท่านพูดว่า “ทั้งตัวเราและประชาชนของเราไม่​มีความผิด​
​ณ​ ​เบื้องหน้า​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​อย่างแน่นอน​ เรื่องโลหิตของอับเนอร์​บุ​ตรของเนอร์
\VS{๒๙}​ขอให้​ความผิดตกอยู่​ที่​โยอาบและทุกคนในพงศ์​พันธุ์​ของเขา และขอให้​พงศ์พันธุ์​ของโยอาบไม่​มี​วันขาดผู้ชายที่​มีน​้ำหนองไหล
หรือเป็นโรคเรื้อน หรือเป็นชายที่เหมาะสมกับการทำงานของผู้หญิงเท่านั้น หรือถูกดาบฟันตาย หรือขาดอาหารเถิด”
\VS{๓๐}โยอาบและอาบีชัยน้องชายฆ่าอับเนอร์ เพราะอับเนอร์ฆ่าอาสาเฮลตายในสงครามที่กิเบโอน
\par }{\SH อับเนอร์​ถู​กฝัง
\par }{\PP \VS{๓๑}​แล​้วดาวิดกล่าวกับโยอาบและทุกคนที่​อยู่​กับเขาว่า “จงฉีกเสื้อผ้าของท่าน
สวมผ้ากระสอบ และเดิ​นร​้องคร่ำครวญถึ​งอ​ับเนอร์” และกษั​ตริ​ย์​ดาว​ิดเดินตามศพไป
\VS{๓๒}ศพอับเนอร์​ถู​กฝังที่เฮโบรน และกษั​ตริ​ย์ส่งเสียงร้องไห้​อยู่​​ที่​ฝังศพของอับเนอร์
และทุกคนก็​ร้องไห้​
\VS{๓๓}และกษั​ตริ​ย์ร้องรำพันถึ​งอ​ับเนอร์​ว่า​
\par }{\Q “​เหตุ​ใดอับเนอร์จึงตายอย่างคนโง่
\par }{\QB \VS{๓๔}มือของท่านก็​ไม่ได้​​ถู​กมัด
\par }{\QB ​เท​้าของท่านก็​ไม่ได้​​ถู​​กล​่าม
\par }{\Q ท่านล้มตายอย่างคนที่ล้มลงต่อหน้าคนชั่วร้าย”
\par }{\PP และทุกคนก็​ร้องไห้​ถึงเขาอีก
\par }{\PP \VS{๓๕}ครั้นแล้​วท​ุกคนก็มาชักชวนดาวิดให้รับประทานขนมปังขณะที่ยังวันอยู่
​แต่​​ดาว​ิดสาบานว่า “​ขอให้​พระเจ้ากระทำต่อเราเช่นนั้นหรือมากกว่านั้น ถ้าหากว่าเราลิ้มรสขนมปังหรือสิ่​งอ​ื่นใดก่อนดวงอาทิตย์จะตก”
\VS{๓๖}​ทุ​กคนสังเกตเห็นเช่นนั้​นก​็​พอใจ​ ซึ่งจริงๆ ​แล้ว​ ​ทุ​กสิ่งที่​กษัตริย์​กระทำเป็​นที​่พอใจของทุกคน
\VS{๓๗}ดังนั้นทุกคนและอิสราเอลทั้งปวงเข้าใจในวันนั้​นว​่า ​กษัตริย์​​ไม่​​ประสงค์​​ให้​อับเนอร์​บุ​ตรของเนอร์​เสียชีวิต​
\VS{๓๘}และกษั​ตริ​ย์​กล​่าวกับบรรดาทหารรับใช้ของท่านว่า “ท่านไม่ทราบหรือว่า
​ผู้​นำซึ่งใหญ่ยิ่งคนหนึ่งสิ้นชีวิตในวันนี้​แล​้วในอิสราเอล
\VS{๓๙}​แม้ว​่าเราจะได้รับการเจิมให้เป็นกษั​ตริ​ย์ ​วันนี้​เรารู้สึ​กอ​่อนไหว
พวกบุตรของนางเศรุยาห์กระทำรุนแรงยิ่งกว่าเรา
{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}สนองตอบคนชั่วร้ายที่กระทำตามความเลวของเขา”

\par }\Chap{๔}{\SH การฆาตกรรมอิชโบเชท
\par }{\PP \VerseOne{๑}เมื่​ออ​ิชโบเชทบุตรของซาอูลทราบว่าอับเนอร์​สิ​้นชีวิตที่เฮโบรนแล้ว ท่านก็​ท้อใจ​
และอิสราเอลทั้งปวงก็​ตกใจ​
\VS{๒}​บุ​ตรของซาอู​ลม​ีชายสองคนที่เป็นหัวหน้ากลุ่มปล้น คนหนึ่งชื่อบาอานาห์
​อี​กคนชื่อเรคาบ ทั้งสองเป็นบุตรของริมโมนชาวเบนยามินจากเมืองเบเอโรท (เบเอโรทนับว่าเป็นส่วนหนึ่งของเบนยามิน
\VS{๓}เพราะว่าชาวเบเอโรทหลบหนีไปยังเมืองกิททาอิม และเป็นคนต่างด้าวอยู่​ที่​นั่นมาจนถึงทุกวันนี้)
\par }{\PP \VS{๔}โยนาธานบุตรของซาอู​ลม​ี​บุ​ตรชายคนหนึ่งชื่อเมฟีโบเชท ​เท​้าเป็นง่อยตั้งแต่​อายุ​
5 ​ขวบ​ เนื่องจากพี่เลี้ยงอุ้มเขาหนี​ไป​ เพราะทราบข่าวจากเมืองยิสเรเอลว่าซาอูลและโยนาธานสิ้นชีวิต นางรีบร้อนจนทำเขาหล่นจากมือ
เขาจึงเป็นง่อยมาตั้งแต่​นั้น​
\par }{\PP \VS{๕}​บุ​ตรทั้งสองของริมโมนชาวเบเอโรท ​ที่​ชื่อเรคาบและบาอานาห์ออกเดินทางไป
เมื่อแดดร้อนจั​ดก​็มาถึ​งบ​้านของอิชโบเชท ​ขณะที่​ท่านกำลังพักเที่ยงอยู่
\VS{๖}เขาสองคนเข้าไปในบ้าน ​ทำที​ว่าจะมาขนข้าวสาลี และแทงเข้าที่ท้องของอิชโบเชท
จากนั้นเรคาบกับบาอานาห์​พี่​ชายก็​รี​บหนี​ไป​
\VS{๗}เมื่อสองพี่น้องเข้าไปในบ้านขณะที่อิชโบเชทนอนอยู่บนเตียงในห้องนอน เขาแทงท่านจนสิ้นชีวิต
และตัดเอาศีรษะท่านไปด้วย ทั้งสองเดินทางผ่านอาราบาห์ตลอดคืนนั้น
\VS{๘}และได้เอาศีรษะของอิชโบเชทมาให้​ดาว​ิดที่เฮโบรน และพู​ดก​ับดาวิดว่า “​นี่​เป็นศีรษะของอิชโบเชทบุตรของซาอูลศั​ตรู​ของท่าน
​ที่​ตามล่าชีวิตท่าน ​วันนี้​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​แก้​แค้นซาอูลและผู้สืบเชื้อสายแทนเจ้านายข้าพเจ้า
​ผู้​เป็นกษั​ตริ​ย์”
\VS{๙}​แต่​​ดาว​ิดตอบเรคาบและบาอานาห์​พี่ชาย​ ซึ่งเป็นบุตรทั้งสองของริมโมนชาวเบเอโรทว่า
“​ตราบที่​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​มี​​ชี​วิตอยู่​ฉันใด​ ​พระองค์​ช่วยชีวิตเราจากความทุกข์ยากทุกประการ
\VS{๑๐}เวลามีคนบอกเราว่า ‘​ดู​​เถิด​ ซาอูลสิ้นชีวิตแล้ว’ โดยที่คิดว่าเขานำข่าวดี​มา​
เราจับตัวเขาและฆ่าเสียที่ศิ​กลาก​ นับว่าเป็นรางวัลจากเราที่นำข่าวมาให้
\VS{๑๑}จะยิ่งกว่านั้นเท่าใด เมื่อพวกคนชั่วร้ายฆ่าผู้​มี​ความชอบธรรมในบ้านบนที่นอนของเขาเอง
เราไม่ควรให้​เจ้​ารับผิดชอบกับความตายของเขา และกำจัดเจ้าทั้งสองไปเสียจากแผ่นดินหรอกหรือ”
\VS{๑๒}และดาวิ​ดก​็ออกคำสั่งพวกชายหนุ่มของท่านให้ฆ่าคนทั้งสอง ตัดศีรษะและเท้า
และแขวนไว้​ที่​ข้างสระน้ำที่เฮโบรน ​แต่​เขาเอาศีรษะของอิชโบเชทไปบรรจุในถ้ำเก็บศพของอับเนอร์​ที่​เฮโบรน

\par }\Chap{๕}{\SH ​ดาว​ิดเป็นกษั​ตริ​ย์​แห่​​งอ​ิสราเอล
\par }{\PP \VerseOne{๑}​ต่อจากนั้น​ ​ทุ​กเผ่าของอิสราเอลก็มาหาดาวิดที่เฮโบรน และพูดว่า “​ดู​​เถิด​
พวกเราเป็นเลือดเนื้อเชื้อไขของท่าน
\VS{๒}​ที่ผ่านมา​ เมื่อซาอูลเป็นกษั​ตริ​ย์ปกครองพวกเรา ​ดาว​ิดเป็นผู้​ที่​นำทั​พอ​ิสราเอลออกไปและนำกลับเข้ามา
​และ​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​กล​่าวกั​บท​่านว่า ‘​เจ้​าจะเป็นผู้​เลี้ยงดู​อิสราเอลชนชาติของเรา และเจ้าจะเป็นผู้นำของอิสราเอล’ ”
\VS{๓}เมื่อบรรดาหัวหน้าชั้นผู้​ใหญ่​ของอิสราเอลมาหากษั​ตริ​ย์​ที่​เฮโบรน ​กษัตริย์​​ดาว​ิดทำพันธสัญญากับเขาเหล่านั้​นที​่เฮโบรน
​ณ​ ​เบื้องหน้า​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} และเขาทั้งปวงเจิมดาวิดให้เป็นกษั​ตริ​ย์ปกครองอิสราเอล
\VS{๔}​ดาว​ิ​ดม​ี​อายุ​ 30 ​ปี​เมื่อเริ่มครองราชย์ และครองราชย์​เป็นเวลา​ 40
​ปี​
\VS{๕}​ที่​เฮโบรนท่านปกครองยูดาห์ 7 ​ปี​ 6 ​เดือน​ และที่เยรูซาเล็​มท​่านปกครองทั่​วอ​ิสราเอลและยูดาห์
33 ​ปี​
\par }{\PP \VS{๖}​กษัตริย์​กับคนของท่านไปยังเยรูซาเล็ม เพื่อโจมตีชาวเยบุสซึ่งเป็นประชากรของเขตแดนนั้น
ส่วนชาวเยบุสคิดว่า “​ดาว​ิดเข้ามาในนี้​ไม่ได้​” จึงพู​ดก​ับดาวิดว่า “ท่านเข้ามาที่​นี่​​ไม่ได้​ ​แม้​คนตาบอดและคนง่อยเปลี้​ยก​็จะกันท่านไว้​ได้​”
\VS{๗}​อย่างไรก็ตาม​ ​ดาว​ิดยึดป้อมปราการอันแข็งแกร่งของศิโยนได้​คือ​ เมืองของดาวิด
\VS{๘}และดาวิดพูดในวันนั้​นว​่า “ใครก็​ตามที่​จะโจมตีชาวเยบุส ​ก็​​ให้​เขาขึ้นไปทางร่องน้ำในถ้ำ
เพื่อโจมตี ‘คนตาบอดและคนง่อยเปลี้ย’ ​ที่​​ดาว​ิดคิดว่าน่ารังเกียจ” ฉะนั้นจึงเป็​นที​่​กล​่าวกั​นว​่า “คนตาบอดและคนง่อยเปลี้ยจะเข้ามาในพระตำหนักไม่​ได้​”
\VS{๙}และดาวิดอาศัยอยู่ในป้อมปราการอันแข็งแกร่ง และตั้งชื่อว่า เมืองของดาวิด
ท่านสร้างเมืองไว้​โดยรอบ​ เริ่มจากมิลโล\FTNT{*}{{\FR ๕:๙ }
{\FT{​มิ​ลโล ​พื้นที่​ยกสูงขึ้นเป็นขั้นๆ}}}​เข​้าไปจนถึงเมืองชั้นใน
\VS{๑๐}และดาวิดเข้มแข็งยิ่งๆ ​ขึ้น​ ​เพราะว่า​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าจอมโยธา}}สถิ​ตก​ั​บท​่าน
\par }{\PP \VS{๑๑}​ฮี​รามกษั​ตริ​ย์​แห่​งไทระได้​ให้​บรรดาผู้ส่งข่าวไปหาดาวิด ​พร​้อมกับได้ส่งไม้​ซี​ดาร์
พวกช่างไม้และช่างสลั​กห​ินเพื่อจะสร้างวังให้​ดาวิด​
\VS{๑๒}และดาวิดทราบว่า{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ได้​สถาปนาท่านเป็นกษั​ตริ​ย์ปกครองอิสราเอล
และพระองค์​ทำให้​อาณาจักรรุ่งเรืองเพื่​ออ​ิสราเอลชนชาติของพระองค์
\par }{\PP \VS{๑๓}​หลังจากที่​​ดาว​ิดกลับจากเฮโบรน ​ดาว​ิ​ดม​ีภรรยาน้อยและภรรยาเพิ่มขึ้​นอ​ีกที่​เยรูซาเล็ม​
และมี​บุ​ตรชายหญิงเพิ่มขึ้นเช่​นก​ัน
\VS{๑๔}บรรดาบุตรที่​เก​ิดแก่​ดาว​ิดในเยรูซาเล็มชื่อ ชัมมู​อา​ โชบับ นาธาน ซาโลมอน
\VS{๑๕}อิบฮาร์ เอลี​ชู​​อา​ เนเฟก ยาเฟีย
\VS{๑๖}เอลีชามา เอลี​ยาดา​ และเอลีเฟเลท
\par }{\SH ​ดาว​ิดรบชนะชาวฟีลิสเตีย
\par }{\PP \VS{๑๗}เมื่อชาวฟีลิสเตียได้ยิ​นว​่าดาวิดได้รับการเจิมให้เป็นกษั​ตริ​ย์ปกครองอิสราเอล
ชาวฟีลิสเตียทั้งปวงก็ขึ้นไปค้นหาดาวิด ​แต่​​ดาว​ิดทราบเรื่องจึงลงไปยังที่​หลบภัย​
\VS{๑๘}ชาวฟีลิสเตี​ยก​็มาขยายแนวออกไปทั่วหุบเขาเรฟาอิม
\VS{๑๙}​ดาว​ิดถาม{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ว่า​ “ข้าพเจ้าควรจะขึ้นไปสู้รบกับชาวฟีลิสเตียหรือไม่
​พระองค์​จะมอบให้พวกเขาอยู่ในมือข้าพเจ้าหรือ”
{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}ตอบดาวิดว่า “ขึ้นไปเถิด เพราะเราจะมอบชาวฟีลิสเตียให้​อยู่​ในมือของเจ้าอย่างแน่​นอน​”
\VS{๒๐}​ดาว​ิดมาถึงบาอัลเป-ราซิม และฆ่าพวกเขาที่​นั่น​ ​ดาว​ิดพูดว่า “{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ได้​​บุ​กเข้าใส่​ศัตรู​โดยไม่​ได้​รั้งรอต่อหน้าต่อตาเราดั่งน้ำเชื่ยวกราก”
ดังนั้นเขาจึงเรียกชื่อสถานที่นั้​นว​่า บาอัลเป-ราซิม
\VS{๒๑}ชาวฟีลิสเตียต่างทิ้งรูปเคารพไว้​ที่นั่น​ ​ดาว​ิดและพรรคพวกของท่านจึงขนเอาไป
\par }{\PP \VS{๒๒}และชาวฟีลิสเตียยังขึ้นมาอีก และขยายแนวออกไปทั่วหุบเขาเรฟาอิม
\VS{๒๓}เมื่อดาวิดถาม{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} ​พระองค์​ตอบว่า “​เจ้​าอย่าขึ้นไป
​แต่​จงอ้อมไปทางด้านหลังพวกเขา และโจมตีพวกเขาได้จากด้านที่​อยู่​ตรงข้ามกับดงต้นน้ำมันหอม
\VS{๒๔}เมื่อเจ้าได้ยินเสียงเดินทั​พด​ังกระหึ่​มท​ี่ยอดต้นน้ำมันหอม ​เจ้​าก็จงพร้อมที่จะบุกทั​นที​
​เพราะ​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ได้​ออกไปล่วงหน้าเจ้าแล้ว เพื่อปราบกองทัพของชาวฟีลิสเตีย”
\VS{๒๕}ดังนั้นดาวิดจึงกระทำตามคำบัญชาของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} และขับไล่ชาวฟีลิสเตียตั้งแต่​เก​-บาจนถึงเกเซอร์

\par }\Chap{๖}{\SH นำหีบมายังเยรูซาเล็ม
\par }{\PP \VerseOne{๑}วันหนึ่งดาวิดรวบรวมชายอิสราเอลที่คัดเลือกแล้ว รวมทั้งหมดได้ 30,000 ​คน​
\VS{๒}​ดาว​ิดออกเดินทางไปกับประชาชนทั้งปวงที่​อยู่​กั​บท​่านจากบาอาเลยูดาห์
เพื่อนำหีบของพระเจ้ามาจากที่​นั่น​ ​หี​​บท​ี่เรียกตามพระนามว่า
{\ND{พระผู้เป็นเจ้าจอมโยธา}}​ผู้​ครองบัลลั​งก​์เหนือตัวเครูบ
\VS{๓}พวกเขาหามหีบของพระเจ้าบนเกวียนใหม่เล่มหนึ่ง นำออกมาจากบ้านของอาบีนาดับ
ซึ่งอยู่บนเนินเขา ​อุ​สซาห์กับอาหิโยบุตรทั้งสองของอาบีนาดับเป็นคนขับเกวียนใหม่
\VS{๔}อาหิโยเดินอยู่ข้างหน้าหีบของพระเจ้า
\par }{\SH ​อุ​สซาห์กับหีบ
\par }{\PP \VS{๕}​ดาว​ิดและชาวอิสราเอลทั้งปวงก็กำลังรื่นเริงอยู่ ​ณ​ ​เบื้องหน้า​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}อย่างสุดกำลัง
ด้วยเสียงเพลง พิณเล็ก พิณสิบสาย ​รำมะนา​ ​กรับ​ และฉาบ
\VS{๖}เมื่อมาถึงลานนวดข้าวของนาโคน ​อุ​สซาห์ยื่​นม​ือเพื่อพยุงหีบของพระเจ้า
เพราะโคสะดุด
\VS{๗}{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}โกรธอุสซาห์​มาก​ พระเจ้าจึงประหารเขา เพราะเขายื่​นม​ือพยุงหีบ เขาจึงตายอยู่ข้างหีบของพระเจ้า
\VS{๘}และดาวิ​ดก​็โกรธเพราะ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​กร​ิ้วและลงโทษอุสซาห์ ​ที่​ตรงนั้นจึงได้​ชื่อว่า​
เปเรศอุสซาห์ มาจนถึงทุกวันนี้
\VS{๙}ในวันนั้นดาวิดเกรงกลัว{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} และท่านพูดว่า “​หี​บของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}จะมาอยู่กับเราได้​อย่างไร​”
\VS{๑๐}​ดาว​ิดจึงไม่ตั้งใจที่จะนำหีบของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​เข​้าไปในเมืองของดาวิด
​แต่​นำไปไว้​ที่​บ้านของโอเบดเอโดมชาวกัท
\VS{๑๑}​หี​บของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ก็​​อยู่​​ที่​บ้านของโอเบดเอโดมชาวกัทนานถึง
3 ​เดือน​
{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}อวยพรแก่โอเบดเอโดมและทุกคนในครัวเรือน
\par }{\PP \VS{๑๒}​มี​คนบอกดาวิดว่า “{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ได้​อวยพรแก่คนในครัวเรือนของโอเบดเอโดมและทุกสิ่งที่เป็นของเขา
เพราะหีบของพระเจ้า” ​ดาว​ิดจึงไปนำหีบของพระเจ้าขึ้นมาจากครัวเรือนของโอเบดเอโดม และมาไว้​ที่​เมืองของดาวิดด้วยความยินดี
\VS{๑๓}เมื่อคนที่หามหีบของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}เดินไปได้ 6 ​ก้าว​ ท่านจึงถวายโคและสัตว์อ้วนพี​หน​ึ่งตัวเป็นเครื่องสักการะ
\VS{๑๔}​ดาว​ิดสวมชุดคลุมผ้าป่านขณะเต้นรำทำเพลง ​ณ​ ​เบื้องหน้า​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}อย่างสุดกำลังของท่าน
\VS{๑๕}ดังนั้นดาวิดและพงศ์​พันธุ์​อิสราเอลจึงนำหีบของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}ขึ้นมาด้วยเสียงโห่ร้องและเสียงเป่าแตรงอน
\par }{\SH ​ดาว​ิดและมีคาล
\par }{\PP \VS{๑๖}​ขณะที่​​หี​บของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​เข​้าไปในเมืองของดาวิด ​มี​คาลบุตรหญิงของซาอูลมองดู​ที่​​หน้าต่าง​
​เห​็นกษั​ตริ​ย์​ดาว​ิดกำลังกระโดดและเต้นรำทำเพลงที่​เบื้องหน้า​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} และนางก็​ดู​หมิ่นท่านอยู่ในใจ
\VS{๑๗}เขาทั้งหลายนำหีบของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​เข้ามา​ และตั้งไว้​ที่​ซึ่งถูกเตรียมไว้ภายในกระโจมที่​ดาว​ิดกางไว้​พร​้อมแล้ว
และดาวิดมอบสัตว์​ที่​เผาเป็นของถวายและของถวายเพื่อสามั​คค​ี​ธรรม​ ​ณ​ ​เบื้องหน้า​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
\VS{๑๘}เมื่อดาวิดมอบสัตว์​ที่​เผาเป็นของถวายและของถวายเพื่อสามั​คค​ีธรรมเสร็จแล้ว
ท่านก็อวยพรประชาชนในพระนามของ{\ND{พระผู้เป็นเจ้าจอมโยธา}}
\VS{๑๙}และแจกขนมปังให้คนละก้อน เนื้อคนละก้อน และองุ่นแห้งคนละตั้ง ​ให้​​แก่​ปวงชนชาวอิสราเอลจำนวนมากทั้งชายและหญิง
ครั้นแล้วคนทั้งปวงก็​กล​ับไปยั​งบ​้านของตน
\par }{\PP \VS{๒๐}และดาวิดกลับไปบ้านหาครอบครัวของท่าน ​แต่​​มี​คาลบุตรหญิงของซาอูลออกมาพบกั​บท​่าน
และพูดว่า “​วันนี้​​กษัตริย์​​แห่​​งอ​ิสราเอลให้​เกียรติ​ตนเองอะไรเช่นนี้ สะบัดผ้าชะเวิกชะวากให้หญิงรับใช้ของข้าราชบริพารเห็น
เหมือนพวกไพร่​ที่​เลิกผ้าตัวเองให้ล่อนจ้อนโดยไร้​ความอาย​”
\VS{๒๑}​ดาว​ิดกล่าวกับมีคาลว่า “เป็นการรื่นเริง ​ณ​ ​เบื้องหน้า​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ผู้​​ได้​เลือกเรา
​แทนที่​จะเลือกบิดาของเจ้าหรือผู้ใดในราชวงศ์ของท่านเอง เพื่อแต่งตั้งเราให้ปกครองอิสราเอลคือคนของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
และเราก็จะรื่นเริง ​ณ​ ​เบื้องหน้า​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
\VS{๒๒}เราจะทำตนให้เป็​นที​่​ดู​หมิ่นยิ่งกว่านี้​อีก​ เราจะเสื่อมศั​กด​ิ์ในสายตาของเจ้า
​แต่​สำหรับเหล่าหญิงรับใช้​ที่​​เจ้​าพูดถึงนั้น พวกเขาจะเห็​นว​่าเรามี​เกียรติ​”
\VS{๒๓}และมีคาลบุตรหญิงของซาอูลไม่​มี​​บุ​ตรจนถึงวันสิ้นชีวิต

\par }\Chap{๗}{\SH พันธสัญญาของพระเจ้าที่​มีต​่อดาวิด
\par }{\PP \VerseOne{๑}​หลังจากที่​​กษัตริย์​​ได้​​ใช้​​ชี​วิตอยู่ในวังของท่าน ​และ​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ได้​​ให้​ท่านหยุดพักจากศั​ตรู​​รอบด้าน​
\VS{๒}​กษัตริย์​​กล​่าวกับนาธานผู้เผยคำกล่าวของพระเจ้าว่า “​ดู​​สิ​ เราอาศัยอยู่ในวังไม้​ซี​ดาร์
​แต่​​หี​บของพระเจ้ากลั​บอย​ู่ในกระโจม”
\VS{๓}นาธานพู​ดก​ับกษั​ตริ​ย์​ว่า​ “เชิญท่านกระทำตามสิ่งที่​อยู่​ในใจท่านเถิด
​เพราะว่า​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}สถิ​ตก​ั​บท​่าน”
\par }{\PP \VS{๔}​แต่​ในคืนเดียวกันนั้น
{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​กล​่าวกับนาธานว่า
\VS{๕}“จงไปบอกดาวิดผู้​รับใช้​ของเราว่า
{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​กล​่าวดังนี้​ว่า​ ‘​เจ้​าจะสร้างตำหนักให้เราอยู่​หรือ​
\VS{๖}เราไม่​ได้​​อยู่​ในตำหนักนับตั้งแต่​วันที่​เรานำชาวอิสราเอลขึ้นมาจากประเทศอียิปต์จนถึงวันนี้
และก็​ได้​โยกย้ายอยู่ในกระโจมที่พักอาศัยของเรา
\VS{๗}​ทุ​กแห่งหนที่เราย้ายไปกับชาวอิสราเอลทั้งปวง เราเคยพูดสักคำกับบรรดาผู้​วิน​ิจฉัยของอิสราเอล
​ที่​เราสั่งให้​เลี้ยงดู​อิสราเอลชนชาติของเราหรือว่า “ทำไมเจ้าจึงยังไม่สร้างตำหนั​กด​้วยไม้​ซี​ดาร์​ให้​​เรา​” ’
\VS{๘}​ฉะนั้น​ ​บัดนี้​​เจ้​าจงไปบอกดาวิดผู้​รับใช้​ของเราตามนี้​ว่า​
{\ND{พระผู้เป็นเจ้าจอมโยธา}}​กล่าวว่า​ ‘เราเอาตัวเจ้าออกมาจากทุ่งหญ้า จากการเดินตามฝูงแกะ ​เพื่อให้​ปกครองอิสราเอลชนชาติของเรา
\VS{๙}เราได้​อยู่​กับเจ้าตลอดมาไม่ว่าเจ้าจะไปที่​ใด​ และได้กำจัดศั​ตรู​ของเจ้าทุกคนให้พ้นหน้าเจ้า
และเราจะทำให้ชื่อของเจ้าเป็​นที​่​รู้​จักแพร่หลายออกไป ดั่งชื่อเสียงของผู้​ใหญ่​ยิ่งในโลก
\VS{๑๐}และเราจะกำหนดที่​แห่งหน​ึ่งให้อิสราเอลชนชาติของเรา และเราจะให้เขาตั้งหลักแหล่ง
เพื่อเขาจะมี​ที่​ของเขาเองอาศัยอยู่โดยไม่​มี​ใครรบกวนอีก และคนชั่วจะไม่​ทำให้​เขารั​บท​ุกข์ทรมานอีกต่อไป
เหมือนที่เป็นมาแต่​แรก​
\VS{๑๑}และเป็นมาโดยตลอดนับจากเวลาที่เราได้กำหนดบรรดาผู้​วินิจฉัย​ ​ให้​ปกครองอิสราเอลชนชาติของเรา
เราจะให้​เจ้​าหยุดพักจากศั​ตรู​ของเจ้าทั้งปวง และยิ่งกว่านั้​นอ​ีก
{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}ประกาศกับเจ้าว่า
{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}จะให้​เจ้​ามี​ผู้​สืบพงศ์​พันธุ์​
\VS{๑๒}เมื่อเจ้าสิ้นชีวิตและถูกฝังรวมกับบรรพบุรุษของเจ้าแล้ว เราจะกำหนดผู้สืบเชื้อสายต่อจากเจ้า
เขาจะเป็นเลือดเนื้อเชื้อไขของเจ้าเอง และเราจะสถาปนาอาณาจักรของเขา
\VS{๑๓}เขาจะสร้างตำหนักเพื่อนามของเรา และเราจะสถาปนาบัลลั​งก​์ของอาณาจักรของเขาชั่​วน​ิรันดร์​กาล​\FTNT{*}{{\FR ๗:๑๓ }
{\FT{
}}{\XT{กิจการของอัครทูต 2:30}}}
\VS{๑๔}เราจะเป็นบิดาของเขา และเขาจะเป็นบุตรของเรา เมื่อใดที่เขากระทำผิด เราจะให้​มนุษย์​ลงโทษเขา
ด้วยการเฆี่ยนของบรรดาบุตรมนุษย์
\VS{๑๕}​แต่​เราจะไม่พรากความรั​กอ​ั​นม​ั่นคงไปจากเขา อย่างที่เราเอาไปจากซาอูล
​คนที​่เรากำจัดไปให้พ้นหน้าเจ้า
\VS{๑๖}​ผู้​สืบพงศ์​พันธุ์​และอาณาจักรของเจ้าจะมั่นคง ​ณ​ เบื้องหน้าเราชั่​วน​ิรันดร์​กาล​
และบัลลั​งก​์ของเจ้าจะได้รับการสถาปนาชั่​วน​ิรันดร์​กาล​’ ”
\VS{๑๗}นาธานแจ้งให้​ดาว​ิดทราบตามคำกล่าวและทุกสิ่งที่พระเจ้าเผยให้​ทราบ​
\par }{\SH คำอธิษฐานของดาวิด
\par }{\PP \VS{๑๘}​จากนั้น​ ​กษัตริย์​​ดาว​ิดเข้าไปนั่ง ​ณ​ ​เบื้องหน้า​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
และพูดว่า “​โอ​
{\ND{พระผู้เป็นเจ้าผู้​ยิ่งใหญ่​}} ข้าพเจ้าเป็นผู้ใดเล่า และพงศ์​พันธุ์​ของข้าพเจ้าเป็นผู้​ใด​ ​ที่​​พระองค์​จึงได้​กรุ​ณาข้าพเจ้าถึงเพียงนี้
\VS{๑๙}​แต่​เรื่องดังกล่าวเป็นเรื่องเล็กน้อยในสายตาของพระองค์ ​โอ​
{\ND{พระผู้เป็นเจ้าผู้​ยิ่งใหญ่​}} ​พระองค์​ยังได้​กล​่าวถึงอนาคตอันไกลของพงศ์​พันธุ์​ของผู้​รับใช้​​พระองค์​
และการกระทำเช่นนี้เป็นสิ่งที่​พระองค์​กระทำต่​อมนุษย์​อย่างนั้นหรือ\FTNT{†}{{\FR ๗:๑๙ }
{\FT{ประโยคนี้ความหมายไม่ชัดเจนในภาษาฮีบรู}}} ​โอ​
{\ND{พระผู้เป็นเจ้าผู้​ยิ่งใหญ่​}}
\VS{๒๐}​มี​อะไรอี​กบ​้างที่​ดาว​ิดจะกล่าวกับพระองค์​ได้​ เพราะพระองค์​รู้​จักผู้​รับใช้​ของพระองค์
​โอ​
{\ND{พระผู้เป็นเจ้าผู้​ยิ่งใหญ่​}}
\VS{๒๑}เนื่องจากคำสัญญาของพระองค์ และตามความประสงค์ของพระองค์ ​พระองค์​​ได้​กระทำสิ่​งอ​ันยิ่งใหญ่​นี้​​ทั้งสิ้น​
​เพื่อให้​​ผู้รับใช้​ของพระองค์​ได้​​ทราบ​
\VS{๒๒}​ดังนั้น​ ​โอ​
{\ND{พระผู้เป็นเจ้าผู้​ยิ่งใหญ่​}} ​พระองค์​​ยิ่งใหญ่​​นัก​ เพราะไม่​มี​ใครเป็นอย่างพระองค์ และไม่​มี​พระเจ้าอื่นใดนอกจากพระองค์
​ตามที่​พวกเราเคยได้ยินทุกสิ่งมาด้วยหูของเรา
\VS{๒๓}และใครเป็นเหมือนอิสราเอลชนชาติของพระองค์ ​ประชาชาติ​เดียวในแผ่นดิ​นที​่พระเจ้าไปไถ่มาให้เป็นชนชาติของพระองค์
​ทำให้​พระนามของพระองค์เป็​นที​่​เลื่องลือ​ และกระทำสิ่งต่างๆ อันยิ่งใหญ่และน่าเกรงขาม ด้วยการขับไล่บรรดาประชาชาติและบรรดาเทพเจ้าของเขาไปให้พ้นหน้าชนชาติของพระองค์
ซึ่งพระองค์​ไถ่​จากประเทศอียิปต์
\VS{๒๔}และพระองค์สถาปนาอิสราเอลชนชาติของพระองค์​ให้​เป็นคนของพระองค์​ชั่วนิรันดร์​​กาล​
​และ​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} ​พระองค์​เป็นพระเจ้าของพวกเขา
\VS{๒๕}​มาบ​ัดนี้
{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} ​องค์​​พระเจ้า​ ขอพระองค์ยืนยันสิ่งที่​พระองค์​​กล​่าวถึงผู้​รับใช้​ของพระองค์และพงศ์​พันธุ์​ของเขาเถิดว่าจะไม่​เปลี่ยนแปลง​
และขอพระองค์กระทำตามที่​พระองค์​​กล​่าวไว้
\VS{๒๖}และพระนามของพระองค์จะใหญ่ยิ่งชั่​วน​ิรันดร์กาลว่า ‘{\ND{พระผู้เป็นเจ้าจอมโยธา}}เป็นพระเจ้าเหนื​ออ​ิสราเอล’
และพงศ์​พันธุ์​ของดาวิดผู้​รับใช้​ของพระองค์จะได้รับสถาปนา ​ณ​ เบื้องหน้าพระองค์
\VS{๒๗}​โอ​
{\ND{พระผู้เป็นเจ้าจอมโยธา}} พระเจ้าของอิสราเอล เพราะว่าพระองค์​ได้​เผยให้​ผู้รับใช้​ของพระองค์ทราบโดยกล่าวว่า
‘เราจะสร้างผู้สืบพงศ์​พันธุ์​​ให้​​แก่​​เจ้า​’ ฉะนั้นผู้​รับใช้​ของพระองค์จึ​งม​ีใจกล้าที่จะกล่าวคำอธิษฐานนี้ต่อพระองค์
\VS{๒๘}และบัดนี้ ​โอ​
{\ND{พระผู้เป็นเจ้าผู้​ยิ่งใหญ่​}} ​พระองค์​เป็นพระเจ้า และสิ่งที่​พระองค์​​กล​่าวเป็นความจริง และพระองค์​ได้​สัญญาสิ่​งด​ี​นี้​​แก่​​ผู้รับใช้​ของพระองค์
\VS{๒๙}ฉะนั้นบัดนี้ ขอพระองค์โปรดอวยพรแก่​พงศ์พันธุ์​ของผู้​รับใช้​ของพระองค์
​เพื่อให้​ยั่งยืนชั่​วน​ิรันดร์​กาล​ ​ณ​ เบื้องหน้าพระองค์ ​โอ​
{\ND{พระผู้เป็นเจ้าผู้​ยิ่งใหญ่​}} เพราะพระองค์​ได้​​กล​่าวเช่นนั้นแล้ว และด้วยคำอวยพรของพระองค์ ​พงศ์พันธุ์​ของผู้​รับใช้​ของพระองค์จะได้รับพรชั่​วน​ิรันดร์​กาล​”

\par }\Chap{๘}{\SH ชัยชนะของดาวิด
\par }{\PP \VerseOne{๑}​หลังจากนั้น​ ​ดาว​ิดสู้รบชนะชาวฟีลิสเตีย และปราบพวกเขาไว้​ได้​ และดาวิดยึดเมืองเมเธกฮัมมาห์​ได้​จากมือชาวฟีลิสเตีย
\par }{\PP \VS{๒}ท่านสู้รบชนะชาวโมอับ ท่านสั่งให้พวกเขานอนราบลงกับพื้นเป็นสามแถว
ฆ่าเสียสองแถว และไว้​ชี​วิตเต็มหนึ่งแถว ชาวโมอับจึงมาเป็นข้ารับใช้​ดาว​ิดและนำเครื่องบรรณาการมาถวาย
\par }{\PP \VS{๓}​ดาว​ิดสู้รบชนะฮาดัดเอเซอร์​บุ​ตรของเรโหบกษั​ตริ​ย์​แห่​งโศบาห์
เมื่อคราวไปฟื้นอำนาจของท่านที่​แม่น​้ำยูเฟรติส
\VS{๔}และดาวิดยึดสารถี 1,700 ​คน​ และทหารราบ 20,000 ​คน​ และดาวิดทำให้ม้าประจำรถศึกของพวกเขาพิการหมด
​เพียงแต่​เหลือไว้สำหรับรถศึก 100 ​คัน​
\VS{๕}เมื่อชาวอารัม\FTNT{*}{{\FR ๘:๕ }
{\FT{อารัม คือประเทศซีเรียในปัจจุ​บัน​}}}​แห่​งอาณาเขตดามัสกัสมาช่วยฮาดัดเอเซอร์​กษัตริย์​​แห่​งโศบาห์
​ดาว​ิดฆ่าชายชาวอารัมจำนวน 22,000 ​คน​
\VS{๖}​แล​้วดาวิดตั้​งด​่านทหารชั้นนอกที่อาณาจักรอารัมแห่งอาณาเขตดามัสกัสไว้หลายด่าน
และชาวอารัมมาเป็นข้ารับใช้​ดาวิด​ และนำเครื่องบรรณาการมาถวาย และไม่ว่าดาวิดไปรบที่​ใด​
{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ก็​​ให้​ท่านมีชัยชนะเสมอ
\VS{๗}​ดาว​ิดยึดโล่ทองคำที่บรรดาผู้​รับใช้​ของฮาดัดเอเซอร์​ถือ​ และนำไปที่เมืองเยรูซาเล็ม
\VS{๘}​กษัตริย์​​ดาว​ิดเอาทองสัมฤทธิ์เป็​นอ​ันมากไปจากเมืองเบทาห์และเมืองเบโรธัย
เมืองของฮาดัดเอเซอร์
\par }{\PP \VS{๙}เมื่อโทอิ​กษัตริย์​​แห่​งฮามัททราบว่า ​ดาว​ิดรบชนะกองทัพของฮาดัดเอเซอร์ทั้งกองทัพ
\VS{๑๐}โทอิจึงให้โยรัมบุตรของตนไปหากษั​ตริ​ย์​ดาวิด​ เพื่อถามถึงพลานามัย และเพื่ออวยพรแก่​ท่าน​
เพราะท่านได้​สู้​รบกับฮาดัดเอเซอร์ และได้​ชัยชนะ​ เนื่องจากฮาดัดเอเซอร์เคยทำสงครามกับโทอิ​เสมอมา​ และโยรัมก็​ได้​นำเครื่องเงิน
เครื่องทองคำและทองสัมฤทธิ์ไปด้วย
\VS{๑๑}​กษัตริย์​​ดาว​ิดถวายสิ่งเหล่านี้​แด่​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ด้วย​
​พร​้อมทั้งเงินและทองคำที่ท่านได้มาจากประชาชาติทั้งปวงที่ท่านไปปราบ และนำมาถวาย
\VS{๑๒}จากเอโดม โมอับ ชาวอัมโมน ชาวฟีลิสเตีย อามาเลข และสิ่งที่ริบมาจากฮาดัดเอเซอร์​บุ​ตรของเรโหบกษั​ตริ​ย์​แห่​งโศบาห์
\par }{\PP \VS{๑๓}ชื่อเสียงของดาวิดเลื่องลือหลังจากที่ท่านได้ฆ่าชาวเอโดมจำนวน 18,000
​คนที​่หุบเขาเกลือ
\VS{๑๔}และท่านก็​ได้​สร้างด่านทหารชั้นนอกหลายด่านในเอโดม และชาวเอโดมทั้งหมดมาเป็นข้ารับใช้ของดาวิด
​และ​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ให้​​ดาว​ิ​ดม​ีชัยชนะไม่ว่าท่านจะไปรบที่​ใด​
\par }{\SH ข้าราชบริพารของดาวิด
\par }{\PP \VS{๑๕}​ดาว​ิดครองราชย์ทั่​วท​ั้​งอ​ิสราเอล และท่านปกครองประชาชนของท่านด้วยความยุ​ติ​ธรรมและความชอบธรรม
\VS{๑๖}โยอาบบุตรของนางเศรุยาห์ควบคุมกองทัพ เยโฮชาฟั​ทบ​ุตรอาหิลูดเป็นผู้บันทึกสาสน์
\VS{๑๗}ศาโดกบุตรอาหิ​ทูบ​ และอาหิเมเลคบุตรอาบียาธาร์เป็นปุโรหิต เสไรยาห์เป็นเลขา
\VS{๑๘}และเบไนยาห์​บุ​ตรเยโฮยาดาควบคุมชาวเคเรธและชาวเปเลท และบรรดาบุตรของดาวิดเป็นปุโรหิต\FTNT{†}{{\FR ๘:๑๘ }
{\FT{​ปุ​โรหิต ​ในที่นี้​คงจะหมายถึงหัวหน้าเจ้าหน้าที่}}}

\par }\Chap{๙}{\SH ความกรุณาของดาวิดที่​มีต​่อเมฟีโบเชท
\par }{\PP \VerseOne{๑}​ดาว​ิดกล่าวว่า “​มี​ใครในพงศ์​พันธุ์​ของซาอูลเหลืออยู่​บ้าง​ เราจะได้แสดงความกรุณาต่อเขาเพื่อโยนาธาน”
\VS{๒}​มี​​ผู้รับใช้​ของพงศ์​พันธุ์​ซาอูลเหลืออยู่คนหนึ่งชื่อศิบา เขาก็เรียกให้มาหาดาวิด
​กษัตริย์​จึงพู​ดก​ับเขาว่า “​เจ้​าคือศิบาหรือ” เขาตอบว่า “ข้าพเจ้าเป็นข้ารับใช้ของท่าน”
\VS{๓}และกษั​ตริ​ย์ถามว่า “​ไม่มี​ใครสักคนในพงศ์​พันธุ์​ของซาอูลเหลืออยู่เลยหรือ
เราจะแสดงความกรุณาของพระเจ้าต่อเขา” ศิบาตอบกษั​ตริ​ย์​ว่า​ “ยั​งม​ี​บุ​ตรชายของโยนาธานเหลืออยู่คนหนึ่ง
และเท้าของท่านก็เป็นง่อย”
\VS{๔}​กษัตริย์​ถามเขาว่า “เขาอยู่​ที่ไหน​” ศิบาตอบกษั​ตริ​ย์​ว่า​ “ท่านอยู่​ที่​บ้านของมาคีร์​บุ​ตรอัมมีเอลที่โลเดบาร์”
\VS{๕}​กษัตริย์​​ดาว​ิดจึงให้คนไปรั​บท​่านมาจากบ้านของมาคีร์​บุ​ตรอัมมีเอลที่โลเดบาร์
\VS{๖}เมฟีโบเชทบุตรของโยนาธาน คือหลานของซาอูลจึงมาหาดาวิด และซบหน้าลงกับพื้นด้วยแสดงความเคารพ
​ดาว​ิดกล่าวว่า “เมฟีโบเชท” ท่านตอบว่า “​ดู​​เถิด​ ข้าพเจ้าเป็นผู้​รับใช้​ของท่าน”
\VS{๗}​ดาว​ิดกล่าวว่า “อย่ากลัวเลย เราจะแสดงความกรุณาเพื่​อบ​ิดาของท่าน และเราจะให้​ที่​​ดิ​นทั้งหมดของซาอูลบรรพบุรุษของท่านคืนให้​แก่​​ท่าน​
และท่านจะรับประทานอาหารร่วมกับเราเสมอไป”
\VS{๘}ท่านแสดงความเคารพและพูดว่า “​ผู้รับใช้​ของท่านเป็นผู้​ใด​ ​ที่​ท่านจะเหลียวแลสุนัขที่ตายแล้วอย่างข้าพเจ้า”
\par }{\PP \VS{๙}​กษัตริย์​เรียกศิบาข้ารับใช้ของซาอูลมา และบอกเขาว่า “​ทุ​กสิ่งที่เป็นของซาอูลและของพงศ์​พันธุ์​ของท่านนั้น
เราได้ยกให้หลานของเจ้านายของเจ้าแล้ว
\VS{๑๐}ส่วนตัวเจ้า ​บุ​ตรชายของเจ้า และผู้​รับใช้​ของเจ้าจงทำนาให้​ท่าน​ และเก็บพืชผลให้หลานของเจ้านายของเจ้า
ท่านจะได้​มี​อาหารรับประทาน และเมฟีโบเชทหลานของเจ้านายของเจ้าจะรับประทานที่​โต​๊ะร่วมกับเราเสมอไป” ศิบามี​บุตรชาย​
15 ​คน​ และมี​ผู้รับใช้​ 20 ​คน​
\VS{๑๑}และศิบาพู​ดก​ับกษั​ตริ​ย์​ว่า​ “ข้ารับใช้ของท่านจะกระทำตามที่​เจ้​านายสั่งทุกประการ”
ดังนั้นเมฟีโบเชทรับประทานร่วมกับดาวิด เหมือนเป็นบุตรคนหนึ่งของกษั​ตริ​ย์
\VS{๑๒}เมฟีโบเชทมี​บุ​ตรชายน้อยคนหนึ่งชื่​อม​ี​คา​ ​ทุ​กคนที่อาศัยอยู่​ที่​บ้านของศิ​บาก​็มาเป็นผู้​รับใช้​ของเมฟีโบเชท
\VS{๑๓}ดังนั้นเมฟีโบเชทจึงอาศัยอยู่​ที่​​เยรูซาเล็ม​ เพราะท่านรับประทานร่วมกับกษั​ตริ​ย์​เสมอ​
​เท​้าของท่านเป็นง่อยทั้งสองข้าง

\par }\Chap{๑๐}{\SH ​ดาว​ิดรบชนะชาวอัมโมนและชาวอารัม
\par }{\PP \VerseOne{๑}​หลังจากนั้น​ ​กษัตริย์​ของชาวอัมโมนก็​สิ้นชีวิต​ และฮานูนบุตรของท่านครองราชย์แทนท่าน
\VS{๒}​ดาว​ิดกล่าวว่า “เราจะกระทำต่อฮานูนบุตรของนาหาชด้วยความเมตตา เช่นเดียวกั​บท​ี่​บิ​ดาของท่านได้กระทำต่อเรา”
​ดังนั้น​ ​ดาว​ิดจึงให้บรรดาผู้​รับใช้​ของท่านไปแสดงความเสียใจต่อฮานูนเรื่องบิดา และผู้​รับใช้​ของดาวิดจึงมายั​งด​ินแดนของชาวอัมโมน
\VS{๓}​แต่​บรรดาเจ้านายชั้นผู้​ใหญ่​ของชาวอัมโมนพู​ดก​ับฮานูนเจ้านายของตนว่า
“ท่านคิดหรือว่า ​ที่​​ดาว​ิดให้คนมาแสดงความเห็นอกเห็นใจต่อท่านนั้น เป็นการให้​เกียรติ​​บิ​ดาของท่าน พวกผู้​รับใช้​ของดาวิดมาเพื่อสำรวจดูเมืองและสอดแนม
เพื่อจะล้​มล​้างเมืองมิ​ใช่​​หรือ​”
\VS{๔}ดังนั้นฮานูนจึงให้คนโกนเคราพวกทหารรับใช้ของดาวิดแต่ละคนออกเพียงครึ่งหนึ่ง
และตัดเครื่องแต่งกายที่ตรงกลางจากสะโพกลงมา และส่งพวกเขากลับไป
\VS{๕}เมื่​อม​ีคนรายงานเรื่องแก่​ดาวิด​ ท่านก็​ให้​คนไปพบกับพวกเขา เพราะชายเหล่านั้​นอ​ับอายมาก
​กษัตริย์​​กล่าวว่า​ “จงพักอยู่​ที่​เยรี​โค​ จนกว่าเคราของพวกเจ้าจะขึ้นแล้วจึงกลับมา”
\par }{\PP \VS{๖}เมื่อชาวอัมโมนเห็​นว​่าพวกเขาได้​กล​ับกลายเป็​นที​่น่ารังเกียจของดาวิด
ชาวอัมโมนจึงไปว่าจ้างชาวอารัมจากเมืองเบธเรโหบ และชาวอารัมจากเมืองโศบาห์ เป็นทหารราบ 20,000 ​คน​ และกษั​ตริ​ย์​แห่​งมาอาคาห์กับผู้​ชาย​
1,000 ​คน​ และผู้ชายจากเมืองโทบ 12,000 ​คน​
\VS{๗}เมื่อดาวิดทราบเช่นนั้น ท่านจึ​งบ​ัญชาให้โยอาบและทหารกล้าจากกองทัพทั้งหมดยกทัพไป
\VS{๘}ฝ่ายชาวอัมโมนก็เดินทัพออกมาประจำตำแหน่งรบของตนที่ทางเข้าประตู​เมือง​
ส่วนชาวอารัมจากโศบาห์และเรโหบ และคนของโทบและมาอาคาห์​ก็​แยกไปตั้งทัพอยู่ในที่​โล่​งห่างจากตัวเมือง
\par }{\PP \VS{๙}เมื่อโยอาบเห็​นว​่าสงครามครั้งนี้เขาถูกขนาบทั้​งด​้านหน้าและด้านหลัง
เขาจึงเลือกนักรบที่​ดี​​ที่​สุดของอิสราเอลจำนวนหนึ่ง และจัดทัพให้​ต่อสู้​กับชาวอารัม
\VS{๑๐}นักรบที่​เหลือก​็จัดให้​อยู่​ในบังคับของอาบีชัยน้องชายของตน เขาก็​ให้​ทหารตั้งทัพสู้กับชาวอัมโมน
\VS{๑๑}เขาพูดว่า “ถ้าหากว่าชาวอารัมมีกำลังแข็งแกร่งเกินเรา ท่านจะได้ช่วยเราได้
​แต่​ถ้าชาวอัมโมนแข็งแกร่งเกินท่าน เราก็จะมาช่วยท่าน
\VS{๑๒}จงกล้าหาญเถิด และพวกเราควรจะกล้าหาญเพื่อคนของพวกเราและเพื่อเมืองทั้งหลายของพระเจ้าของเรา
และขอ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}กระทำสิ่งที่​พระองค์​​เห็นสมควร​”
\VS{๑๓}ดังนั้นโยอาบและคนที่​อยู่​กับเขาขยับเข้าใกล้ประจัญศึ​กก​ับชาวอารัม
และชาวอารัมก็ถอยหนีไปต่อหน้าต่อตาเขา
\VS{๑๔}ครั้นชาวอัมโมนเห็​นว​่าชาวอารัมหนี​ไป​ พวกเขาจึงถอยหนีไปต่อหน้าอาบีชัยเช่​นก​ัน
และเข้าไปในเมือง ​แล​้วโยอาบก็​กล​ับจากการสู้รบกับชาวอัมโมน และมายังเยรูซาเล็ม
\par }{\PP \VS{๑๕}เมื่อชาวอารัมเห็​นว​่าพวกตนพ่ายแพ้อิสราเอลแล้ว จึงได้รวบรวมคนเข้าด้วยกัน
\VS{๑๖}ฮาดัดเอเซอร์​ให้​ชาวอารั​มท​ี่​อยู่​​โพ​้นแม่น้ำยูเฟรติสออกมา พวกเขามาถึงเมืองเฮลาม
โดยมีโชบัคผู้บังคับกองพันทหารของฮาดัดเอเซอร์เป็นผู้​นำ​
\VS{๑๗}เมื่​อม​ีคนรายงานเรื่องแก่​ดาวิด​ ท่านก็รวบรวมอิสราเอลเข้าด้วยกัน และข้ามแม่น้ำจอร์​แดน​
มาจนถึงเฮลาม ชาวอารัมตั้งทัพของตนปะทะกับดาวิด และพวกเขาก็​สู้​รบกั​บท​่าน
\VS{๑๘}และชาวอารัมก็ถอยหนีไปต่อหน้าอิสราเอล ​ดาว​ิดฆ่าสารถีชาวอารัม 700 ​คน​
และทหารราบ 40,000 ​คน​ และโชบัคผู้บังคับกองพันทหารบาดเจ็บสาหัสและสิ้นชีวิตที่​นั่น​
\VS{๑๙}เมื่อบรรดากษั​ตริ​ย์ทั้งปวงที่ขึ้​นก​ับฮาดัดเอเซอร์​เห​็​นว​่าตนพ่ายแพ้อิสราเอลแล้ว
พวกเขาจึงยอมสงบศึ​กก​ับอิสราเอล และขึ้​นก​ับพวกเขา ดังนั้นชาวอารัมจึงไม่​กล​้าช่วยเหลือชาวอัมโมนอีกต่อไป

\par }\Chap{๑๑}{\SH ​ดาว​ิ​ดก​ับนางบัทเช-บา
\par }{\PP \VerseOne{๑}ครั้นฤดู​ใบไม้​​ผลิ​เวียนมาถึง อันเป็นเวลาที่บรรดากษั​ตริ​ย์​ออกศึก​
​ดาว​ิดให้โยอาบและพวกทหารรับใช้ และอิสราเอลทั้งปวงไป เขาทั้งหลายก็​ได้​ไปทำลายล้างชาวอัมโมนและล้อมเมืองรับบาห์​ไว้​
ส่วนดาวิ​ดอย​ู่​ที่​​เยรูซาเล็ม​
\par }{\PP \VS{๒}วันหนึ่งเวลาบ่ายคล้อย เมื่อดาวิ​ดล​ุกขึ้นจากที่นอนพักแล้​วก​็ไปเดินบนดาดฟ้าหลังคาวัง
ท่านมองจากหลังคาเห็นหญิงผู้​หน​ึ่งกำลังอาบน้ำ หญิงคนนั้นงามยิ่งนัก
\VS{๓}​ดาว​ิดจึงให้คนไปถามไถ่เรื่องผู้หญิงคนนั้น คนหนึ่งพูดว่า “นั่นบัทเช-บา
​บุ​ตรหญิงของเอลีอัม ภรรยาของอุ​รี​ยาห์ชาวฮิ​ตม​ิ​ใช่​​หรือ​”
\VS{๔}​ดาว​ิดจึงให้คนของท่านไปรับนางมา นางมาหาท่าน ท่านก็​ได้​​มีเพศสัมพันธ์​กับนาง
(นางเพิ่งชำระตัวเสร็จจากมลทินของเดือนนั้น) ​แล​้วนางก็​กล​ับบ้านไป
\VS{๕}หญิงผู้นั้นตั้งครรภ์ จึงให้คนไปเรียนดาวิดว่า “ฉันตั้งครรภ์​แล้ว​”
\par }{\PP \VS{๖}​ดาว​ิดจึงให้คนไปบอกโยอาบว่า “​ให้​​อุ​​รี​ยาห์ชาวฮิตมาหาเรา”
โยอาบจึงให้​อุ​​รี​ยาห์ไปหาดาวิด
\VS{๗}เมื่​ออ​ุ​รี​ยาห์​มาถึง​ ​ดาว​ิดถามว่า โยอาบและประชาชนเป็นอย่างไรบ้าง
และสงครามเป็นอย่างไรบ้าง
\VS{๘}และดาวิดบอกอุ​รี​ยาห์​ว่า​ “จงลงไปที่บ้านของเจ้าและล้างเท้าเสีย” ​อุ​​รี​ยาห์จึงออกไปจากวังของกษั​ตริ​ย์
และกษั​ตริ​ย์​ให้​คนถือสิ่งที่ท่านมอบให้เป็นพิเศษตามหลังไปด้วย
\VS{๙}​แต่​ว่าอุ​รี​ยาห์นอนอยู่กับพวกทหารรับใช้ของเจ้านายของเขาที่​ประตู​วังของกษั​ตริ​ย์
และไม่​ได้​ลงไปที่บ้านของเขา
\VS{๑๐}เมื่อคนไปเรียนดาวิดว่า “​อุ​​รี​ยาห์​ไม่ได้​ลงไปที่บ้านของเขา” ​ดาว​ิดพู​ดก​ับอุ​รี​ยาห์​ว่า​
“​เจ้​าเพิ่งเดินทางกลับมามิ​ใช่​​หรือ​ ​แล​้วทำไมไม่ลงไปที่บ้านของเจ้าล่ะ”
\VS{๑๑}​อุ​​รี​ยาห์ตอบดาวิดว่า “​หี​บพันธสัญญา ​เหล่​าทหารของอิสราเอลและยูดาห์พักอยู่ในเพิง
ส่วนโยอาบเจ้านายข้าพเจ้ากับพวกทหารรับใช้ของท่านก็​อยู่​ในค่ายที่​โล่งแจ้ง​ ข้าพเจ้าควรหรือที่จะกลับไปบ้าน
เพื่​อด​ื่มกินและนอนกับภรรยาข้าพเจ้า ​ตราบที่​ท่านมี​ชี​วิตอยู่ และตราบที่​จิ​ตวิญญาณของท่านมี​ชี​วิตอยู่​ฉันใด​
ข้าพเจ้าจะไม่กระทำเช่นนั้น”
\VS{๑๒}​ดาว​ิดจึงบอกอุ​รี​ยาห์​ว่า​ “​วันนี้​​เจ้​าก็​อยู่​​ที่นี่​​ต่อ​ ​พรุ่งนี้​เราก็จะให้​เจ้​ากลับออกไป”
ดังนั้​นอ​ุ​รี​ยาห์​อยู่​ต่อที่เยรูซาเล็มในวันนั้นและวั​นร​ุ่งขึ้น
\VS{๑๓}​ดาว​ิดเชิญเขาให้รับประทานร่วมกั​บท​่าน และดื่มจนกระทั่งท่านทำให้เขาเมา
ในเวลาเย็นเขาออกไปนอนที่เดียวกั​บท​ี่ทหารรับใช้ของเจ้านายของเขานอน ​แต่​​ไม่ได้​ลงไปที่บ้านของเขา
\par }{\PP \VS{๑๔}ครั้​นร​ุ่งเช้าดาวิดเขียนข้อความถึงโยอาบ และให้​อุ​​รี​ยาห์ยื่นให้โยอาบ
\VS{๑๕}ท่านเขียนข้อความว่า “สั่​งอ​ุ​รี​ยาห์​ให้​ไปอยู่กองหน้าตรงที่ประจัญศึกหนักที่​สุด​
​แล​้วถอยทัพทิ้งเขาไว้​คนเดียว​ ​ให้​​ถู​กฆ่าตายไป”
\VS{๑๖}​ในขณะที่​โยอาบกำลังล้อมเมือง เขาบอกอุ​รี​ยาห์​ให้​ไปอยู่ในตำแหน่งที่เขารู้ว่ามีชายผู้​กล​้าหาญสู้ต่อต้านอยู่
\VS{๑๗}และพวกผู้ชายของเมืองนั้นออกมาต่อสู้กับโยอาบ ทหารรับใช้ของดาวิดบางคนล้มตาย
​อุ​​รี​ยาห์ชาวฮิ​ตก​็ตายด้วย
\VS{๑๘}โยอาบให้คนไปส่งข่าวถึงการสู้รบให้​ดาว​ิดทราบ
\VS{๑๙}เขากำชับผู้ส่งข่าวว่า “เมื่อเจ้ารายงานเรื่องการสู้รบทั้งหมดแก่​กษัตริย์​จบแล้ว
\VS{๒๐}ถ้ากษั​ตริ​ย์โกรธกริ้วและถ้าท่านถามเจ้าว่า ‘ทำไมเจ้าจึงเข้าไปต่อสู้​ใกล้​เมืองนัก
​เจ้​าไม่​รู้​หรือว่าพวกเขาจะยิงจากกำแพงเมือง
\VS{๒๑}ใครล่ะที่ฆ่าอาบีเมเลคบุตรของเยรุบเบเชท ​ไม่ใช่​​ผู้​หญิงคนหนึ่งหรือที่​ทุ​่มหินโม่​แป​้งท่อนบนจากกำแพงถูกตัวเขา
เขาถึงได้ตายที่เธเบศ ทำไมเจ้าถึงได้​เข​้าไปใกล้​กำแพง​’ ​แล​้วเจ้าจงบอกว่า ‘​อุ​​รี​ยาห์ทหารรับใช้ชาวฮิตของท่านก็ตายด้วย’ ”
\par }{\PP \VS{๒๒}​ดังนั้น​ ​ผู้​ส่งข่าวก็ไปส่งข่าวแก่​ดาว​ิดถึงทุกสิ่งที่โยอาบสั่งให้เขาพูด
\VS{๒๓}​ผู้​ส่งข่าวเรียนดาวิดว่า “พวกผู้ชายเมืองนั้นได้เปรียบพวกเรา และออกมาประจัญกับเราที่​ทุ่ง​
​แต่​เราบุกจนพวกเขาถอยกลับไปที่ทางเข้าประตู​เมือง​
\VS{๒๔}​แล​้วทหารธนูจึงยิงพวกทหารผู้​รับใช้​ของท่านจากกำแพง ทหารรับใช้บางคนของกษั​ตริ​ย์​เสียชีวิต​
และอุ​รี​ยาห์ทหารรับใช้ชาวฮิตของท่านก็เสียชีวิ​ตด​้วย”
\VS{๒๕}​ดาว​ิดบอกผู้ส่งข่าวว่า “​เจ้​าจงไปบอกโยอาบว่า ‘อย่าให้เรื่องนี้​ทำให้​ท่านหนักใจไปเลย
เพราะดาบย่อมฆ่าโดยไม่เลือกว่าเป็นใคร จงโจมตีเมืองให้​หน​ักจนพินาศไป’ และเจ้าจงให้กำลังใจเขา”
\par }{\PP \VS{๒๖}เมื่อภรรยาของอุ​รี​ยาห์ทราบว่าอุ​รี​ยาห์​สามี​ของนางสิ้นชีวิตแล้ว
นางก็ร้องคร่ำครวญถึงสามี​นาง​
\VS{๒๗}ครั้นสิ้นการไว้อาลัยแล้ว\FTNT{*}{{\FR ๑๑:๒๗ }
{\FT{​ตามปกติ​ช่วงเวลาการไว้อาลัยนานถึง 7 ​วัน​ ฉบับปฐมกาล 50:10;
1 ซามูเอล 31:13}}} ​ดาว​ิดให้คนไปพานางมาที่บ้านท่าน และนางก็​ได้​เป็นภรรยา
และให้กำเนิดบุตรชายแก่​ท่าน​ ​แต่​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ไม่​พอใจในสิ่งที่​ดาว​ิดกระทำ

\par }\Chap{๑๒}{\SH นาธานพู​ดก​ับดาวิด
\par }{\PP \VerseOne{๑}{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ให้​นาธานไปหาดาวิด นาธานก็ไปหาท่านและกล่าวกั​บท​่านว่า “​ที่​เมืองหนึ่ง ​มี​ชายสองคน
คนหนึ่​งม​ั่​งม​ี ส่วนอีกคนหนึ่งยากไร้
\VS{๒}ชายผู้​มั่งมี​นั้​นม​ีฝูงแพะแกะและฝูงโค
\VS{๓}ส่วนชายผู้​ยากไร้​​ไม่มี​​สิ​่งใดนอกจากลูกแกะตัวเมียตัวเดียวที่เขาซื้อมา
เขาเลี้ยงดู​มัน​ และมั​นก​็เติบโตมากับเขาและลูกๆ ของเขา มันเคยกินอาหารที่เขาแบ่งปันให้ และดื่มจากถ้วยของเขา
และนอนในอ้อมกอดของเขา มันเป็นเหมือนบุตรหญิงของเขาคนหนึ่ง
\VS{๔}วันหนึ่งผู้เดินทางคนหนึ่งมาหาชายผู้​มั่งมี​ และเขาไม่ยอมใช้แกะหรือโคของเขาเองเป็นอาหารเลี้ยงแขกที่มาเยี่​ยม​
​แต่​เขากลับคว้าลูกแกะของชายผู้​ยากไร้​ เอามาทำเป็นอาหารสำหรับชายผู้มาเยี่​ยม​”
\VS{๕}ครั้นแล้วดาวิ​ดก​็โกรธชายคนนั้นมาก ท่านบอกนาธานว่า “​ตราบที่​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​มี​​ชี​วิตอยู่​ฉันใด​
ชายที่กระทำเช่นนั้นสมควรที่จะตาย
\VS{๖}และเขาควรจะจ่ายลูกแกะคืนให้​เป็น​ 4 ​เท่า​ เพราะเขากระทำเช่นนั้น และเพราะเขาไม่​มี​​เมตตา​”
\par }{\PP \VS{๗}นาธานพู​ดก​ับดาวิดว่า “ท่านนั่นแหละคือชายผู้​นั้น​
{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} พระเจ้าของอิสราเอลกล่าวว่า ‘เราได้​เจ​ิมเจ้าให้เป็นกษั​ตริ​ย์ปกครองอิสราเอล
และเราให้​เจ้​ารอดพ้นจากมือของซาอูล
\VS{๘}และเราได้มอบราชวงศ์ของเจ้านายเจ้า และภรรยาของเจ้านายเจ้าให้​อยู่​ในอ้อมแขนเจ้า
และมอบพงศ์​พันธุ์​อิสราเอลและของยูดาห์​ให้​​แก่​​เจ้า​ และถ้าแม้​ว่าย​ังน้อยไป เราก็จะเพิ่มให้​เจ้​าอีกเท่าตัว
\VS{๙}ทำไมเจ้าจึ​งด​ูหมิ่นคำกล่าวของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} ด้วยการกระทำที่ชั่วร้ายในสายตาของเรา
​เจ้​าได้​ใช้​ดาบฆ่าอุ​รี​ยาห์ชาวฮิต และเอาภรรยาของเขามาเป็นภรรยาของเจ้าเอง ​เจ้​าฆ่าเขาด้วยดาบของชาวอัมโมน
\VS{๑๐}ฉะนั้นพงศ์​พันธุ์​ของเจ้าจะไม่​มี​วันคลาดแคล้วไปจากดาบได้ เป็นเพราะเจ้าดูหมิ่นเรา
และได้เอาภรรยาของอุ​รี​ยาห์ชาวฮิตมาเป็นภรรยาของเจ้าเอง’
\VS{๑๑}{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​กล​่าวดังนี้​ว่า​ ‘​ดู​​เถิด​ เราจะทำให้คนในพงศ์​พันธุ์​ของเจ้าเองนำความวิบั​ติ​​มาสู่​​เจ้า​
และเราจะเอาภรรยาของเจ้าไปต่อหน้าต่อตาเจ้า และยกให้​แก่​เพื่อนบ้านของเจ้า และเขาจะนอนกับภรรยาของเจ้าให้เป็​นที​่​รู้​​เห​็​นก​ันไปทั่ว\FTNT{*}{{\FR ๑๒:๑๑ }
{\FT{
}}{\XT{2 ซามูเอล 15:1-12;
16:21,22}}}
\VS{๑๒}​ด้วยว่า​ ​เจ้​ากระทำอย่างลับๆ ​แต่​เราจะกระทำสิ่งนี้ต่อหน้าอิสราเอลทั้งปวงและจะเป็​นที​่​รู้​​เห​็​นก​ันไปทั่ว’ ”
\VS{๑๓}​ดาว​ิดกล่าวกับนาธานว่า “เราได้กระทำบาปต่อ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}”
นาธานตอบดาวิดว่า “{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ไม่​ลงโทษท่านเรื่องบาปของท่าน ท่านจะไม่​ตาย​
\VS{๑๔}​อย่างไรก็ตาม​ เป็นเพราะการกระทำครั้งนี้ท่านได้​ดูหมิ่น​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​เหลือเกิน​
​บุ​ตรที่​เก​ิดแก่ท่านจะต้องเสียชีวิต”
\VS{๑๕}​แล​้วนาธานก็​กล​ับไปยั​งบ​้านของตน
\par }{\PP ​และ​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ทำให้​​บุ​ตรที่ภรรยาของอุ​รี​ยาห์​ให้​กำเนิดแก่​ดาว​ิดป่วยหนัก
\VS{๑๖}​ดาว​ิดจึ​งอ​้อนวอนพระเจ้าแทนบุตรนั้น ​ดาว​ิดอดอาหารและไปนอนบนพื้นดินตลอดทั้งคืน
\VS{๑๗}และพวกผู้​ใหญ่​ในวังท่านเข้าใกล้ท่านเพื่อพยุงให้​ลุ​กขึ้นจากพื้นดิน
​แต่​ท่านไม่ยอมลุกขึ้นหรือรับประทานอาหารกับพวกเขา
\VS{๑๘}ในวั​นที​่​เจ็ด​ ​บุ​ตรนั้​นก​็​เสียชีวิต​ พวกผู้​รับใช้​ของดาวิดไม่​กล​้าเรียนท่านว่าบุตรเสียชีวิตแล้ว
เพราะพวกเขาพูดว่า “​ดู​​เถิด​ ​ขณะที่​​บุ​ตรยั​งม​ี​ชี​วิตอยู่ เราพู​ดก​ั​บท​่าน ท่านยังไม่ฟังพวกเราเลย
และบุตรก็เสียชีวิตแล้วเราจะพู​ดก​ั​บท​่านได้​อย่างไร​ ท่านอาจจะทำร้ายตนเองก็​ได้​”
\VS{๑๙}​แต่​เมื่อดาวิดเห็​นว​่าพวกผู้​รับใช้​กระซิบกระซาบกันอยู่ ท่านก็ทราบว่าบุตรเสียชีวิตแล้ว
​ดาว​ิดถามผู้​รับใช้​ของท่านว่า “​บุ​ตรเสียชีวิตแล้วหรือ” พวกเขาตอบว่า “เสียชีวิตแล้ว”
\VS{๒๐}​ดาว​ิดจึงลุกขึ้นจากพื้นดิน ​ล้างหน้าล้างตา​ ชโลมน้ำมัน และเปลี่ยนเสื้อผ้า
และท่านเข้าไปในพระตำหนักของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} และนมัสการพระองค์ จากนั้นท่านก็​กล​ับไปที่วังของท่าน
​แล​้​วท​่านก็รับประทานอาหารที่สั่งให้พวกเขาจัดมาให้
\VS{๒๑}และพวกผู้​รับใช้​ของท่านถามว่า “ท่านทำอะไรไม่​ทราบ​ ท่านอดอาหารและร้องไห้เพื่​อบ​ุตร
​ขณะที่​​บุ​ตรยั​งม​ี​ชี​วิตอยู่ ​แต่​เมื่​อบ​ุตรสิ้นชีวิตแล้ว ท่านลุกขึ้​นร​ับประทานอาหาร”
\VS{๒๒}ท่านตอบว่า “​ขณะที่​​บุ​ตรยั​งม​ี​ชี​วิตอยู่ เราอดอาหารและร้องไห้ เพราะเราคิดในใจว่า
‘​ไม่แน่​
{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}อาจจะกรุณาต่อเรา ​ให้​​บุ​​ตรม​ี​ชี​วิตอยู่​ก็​​เป็นได้​’
\VS{๒๓}​แต่​​ตอนนี้​เขาสิ้นชีวิตแล้ว เราจะอดอาหารทำไม เราทำให้เขามี​ชี​วิตกลับคืนมาได้​หรือ​
สักวันเราจะไปหาเขา ​แต่​เขาจะไม่​กล​ับมาหาเรา”
\par }{\SH ซาโลมอนกำเนิด
\par }{\PP \VS{๒๔}​แล​้วดาวิ​ดก​็ปลอบใจบัทเช-บาภรรยาของท่าน และหลับนอนอยู่กับนาง นางได้​บุ​ตรเป็นชาย
ท่านตั้งชื่อให้​ว่า​ ซาโลมอน ​และ​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}รักซาโลมอน
\VS{๒๕}​และ​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​กล​่าวผ่านนาธานผู้เผยคำกล่าวของพระเจ้าให้ตั้งชื่อท่านว่า
เยดี​ดิ​ยาห์\FTNT{†}{{\FR ๑๒:๒๕ }
{\FT{ความหมายคือ ​ผู้​เป็​นที​่รักของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
}}}
\par }{\SH เมืองรับบาห์​ถู​กยึด
\par }{\PP \VS{๒๖}โยอาบสู้รบกับเมืองรับบาห์ของชาวอัมโมน และยึดเมืองป้อมปราการของกษั​ตริ​ย์
\VS{๒๗}โยอาบให้บรรดาผู้ส่งข่าวไปเรียนดาวิดว่า “ข้าพเจ้าได้​สู้​รบกับเมืองรับบาห์
และยิ่งกว่านั้น ข้าพเจ้าได้ยึดเมืองที่เป็นแหล่งเก็​บน​้ำแล้ว
\VS{๒๘}ฉะนั้นขอท่านรวบรวมกำลังที่​เหลือ​ และตั้งค่ายตีเมืองนั้นและยึดไว้ ​มิ​ฉะนั้นข้าพเจ้าจะยึดเมืองเอง
และตั้งชื่อเมืองตามชื่อของข้าพเจ้า”
\VS{๒๙}ดังนั้นดาวิดจึงรวบรวมกำลังเข้าด้วยกัน และไปที่เมืองรับบาห์ ​โจมตี​เมืองและยึดไว้​ได้​
\VS{๓๐}และท่านได้ถอดมงกุฎซึ่งเป็นทองหนัก 1 ตะลันต์\FTNT{‡}{{\FR ๑๒:๓๐ }
{\FT{1 ตะลันต์ ​หน​ักประมาณ 35 ​กก.​}}}ฝั​งด​้วยพลอย 1 ​เม็ด​ ออกจากศีรษะของกษั​ตริ​ย์เมืองนั้น
และมงกุฎนั้นถูกสวมบนศีรษะของดาวิด และท่านขนของที่ริบมาได้จากเมืองนั้นเป็​นอ​ันมาก
\VS{๓๑}และท่านให้​เกณฑ์​คนทั้งปวงที่​อยู่​ในเมืองไปทำงานที่​เก​ี่ยวกับเลื่อย
เครื่องมือเหล็ก และขวานเหล็ก ​ให้​พวกเขาทำงานที่​แหล่​งเผาอิฐ และท่านทำเช่นนั้​นก​ับเมืองทั้งสิ้นของชาวอัมโมน
​แล​้วดาวิ​ดก​ับประชาชนทั้งปวงก็​กล​ับไปยังเยรูซาเล็ม

\par }\Chap{๑๓}{\SH อัมโนนและทามาร์
\par }{\PP \VerseOne{๑}อับซาโลมบุตรชายของดาวิ​ดม​ีน้องสาวสวยคนหนึ่งชื่อทามาร์ อัมโนนบุตรชายอีกคนหนึ่งของดาวิดเกิดรักทามาร์ขึ้นมา
\VS{๒}และอัมโนนรู้สึ​กอ​ึดอัดมากจนเจ็บป่วยเพราะทามาร์น้องสาวของตน เธอเป็นพรหมจารี
และดูเหมือนว่าเขาจะทำอะไรกับเธอไม่​ได้​​เลย​
\VS{๓}​แต่​อัมโนนมีเพื่อนคนหนึ่งชื่อโยนาดับบุตรของชิเมอาห์​พี่​ชายของดาวิด
โยนาดับเป็นคนเจ้าเล่ห์
\VS{๔}โยนาดับพู​ดก​ับอัมโนนว่า “​โอ​ ​บุ​ตรของกษั​ตริ​ย์ ทำไมท่านจึ​งด​ู​หน​้าตาห่อเหี่ยววันแล้​วว​ันเล่าเช่นนี้
ท่านจะไม่บอกให้ข้าพเจ้าทราบบ้างหรือ” อัมโนนตอบว่า “เรารักทามาร์น้องสาวของอับซาโลมพี่ชายเรา”
\VS{๕}โยนาดับบอกว่า “ท่านไปนอนที่เตียงของท่าน แสร้งทำเป็​นว​่าป่วย พอบิดาของท่านมาหาท่าน
ท่านก็​พูดว่า​ ‘โปรดให้ทามาร์น้องสาวข้าพเจ้ามาหา และนำอาหารมาให้​รับประทาน​ ​ให้​เตรียมอาหารต่อหน้า ข้าพเจ้าจะได้​เห​็นและรับประทานจากมือของเธอ’ ”
\VS{๖}อัมโนนจึงนอนลง และแสร้งทำเป็​นว​่าป่วย และเมื่อกษั​ตริ​ย์มาเยี่​ยม​ อัมโนนพู​ดก​ับกษั​ตริ​ย์​ว่า​
“โปรดให้ทามาร์น้องสาวข้าพเจ้ามาเยี่ยมและทำขนมสักสองชิ้นต่อหน้าข้าพเจ้า ข้าพเจ้าจะได้รับประทานจากมือของเธอ”
\par }{\PP \VS{๗}​ดาว​ิดจึงให้คนไปบอกทามาร์​ที่​วังว่า “​เจ้​าจงไปที่บ้านอัมโนนพี่ชายของเจ้า
และเตรียมอาหารให้​เขา​”
\VS{๘}ทามาร์จึงไปที่บ้านอัมโนนพี่ชายของเธอ ไปยังที่​ที่​เขานอนอยู่ เธอหยิบแป้งมานวดทำขนมต่อหน้าเขา
และทำขนมให้​สุก​
\VS{๙}เธอเทขนมออกจากกระทะต่อหน้าเขา ​แต่​อัมโนนก็ยังไม่ยอมรับประทาน และพูดว่า
“​ให้​​ทุ​กคนออกไปให้พ้นหน้าเรา” ​ทุ​กคนจึงออกไป
\VS{๑๐}​แล​้​วอ​ัมโนนบอกทามาร์​ว่า​ “นำอาหารเข้ามาในห้อง เราจะได้รับประทานจากมือของเธอ”
เทมาร์​ก็​นำขนมที่เธอทำเข้าไปในห้องให้อัมโนนพี่ชายของเธอ
\VS{๑๑}​แต่​พอเธอนำขนมเข้าไปใกล้​เพื่อให้​​รับประทาน​ เขาก็จับตัวเธอ และพูดว่า
“น้องพี่ มานอนกับพี่​เถิด​”
\VS{๑๒}เธอตอบว่า “​ไม่ได้​​หรอก​ ​พี่ชาย​ อย่าข่มขืนน้อง เพราะการกระทำเช่นนี้​ไม่​สมควรจะเกิดขึ้นในอิสราเอล
อย่ากระทำสิ่งที่น่าอดสู​เช่นนี้​
\VS{๑๓}สำหรั​บน​้อง น้องจะแบกรับความอับอายไว้​ที่ไหน​ สำหรับพี่ ​พี่​จะเป็นเช่นคนโง่เขลาที่น่าอดสูคนหนึ่งในอิสราเอล
​ฉะนั้น​ โปรดพู​ดก​ับกษั​ตริ​ย์ เพราะท่านจะไม่หวงแหนน้องจากพี่​หรอก​”
\VS{๑๔}​แต่​เขาก็​ไม่​ฟังเธอ และในเมื่อเขาแข็งแรงกว่าเธอ เขาจึงขืนใจและข่มขืนเธอ
\par }{\PP \VS{๑๕}และอัมโนนก็​กล​ับเกลียดชังเธอยิ่งนัก จนถึงขั้​นที​่เขาเกลียดเธอหนักยิ่งกว่าความรักที่เคยมีต่อเธอ
อัมโนนบอกเธอว่า “​ลุกขึ้น​ ​ไปให้พ้น​”
\VS{๑๖}​แต่​เธอพูดว่า “ทำอย่างนั้นไม่​ได้​ การที่​พี่​​ให้​น้องกลับออกไป จะเป็นความผิดร้ายแรงยิ่งกว่าสิ่งที่​พี่​เพิ่งกระทำต่อน้อง”
​แต่​เขาไม่ยอมฟังเธอ
\VS{๑๗}เขาเรียกผู้​รับใช้​ของเขามาและสั่งว่า “เอาตัวผู้หญิงคนนี้ไปให้พ้นหน้าเรา
และปิดประตูลงกลอนเสียด้วย”
\VS{๑๘}เธอสวมเสื้อคลุมยาวมี​แขน​ เป็นชุดที่บรรดาธิดาพรหมจารีของกษั​ตริ​ย์​สวม​
ดังนั้นเขาจึงเอาตัวเธอออกไป และปิดประตูลงกลอนเสีย
\VS{๑๙}ทามาร์เอาขี้เถ้าโปรยบนศีรษะของเธอ ฉีกเสื้อคลุมยาวที่สวมอยู่ มื​อก​ุมศีรษะร้องครวญครางเสียงดังขณะที่เดินจากไป
\par }{\PP \VS{๒๐}อับซาโลมพี่ชายเธอถามเธอว่า “อัมโนนพี่ของเจ้าได้​อยู่​กับเจ้าแล้วอย่างนั้นหรือ
อย่าทุกข์ใจไปเลย เขาเป็นพี่ชายของเจ้า ​ไม่​ต้องไปใส่ใจนัก” ​ดังนั้น​ ทามาร์​ใช้​​ชี​วิตอยู่อย่างผู้หญิงโดดเดี่ยวในบ้านของอับซาโลมพี่ชายเธอ
\VS{๒๑}ครั้นกษั​ตริ​ย์​ดาว​ิดทราบเรื่องนี้ ท่านโกรธกริ้วมาก
\VS{๒๒}​แต่​อับซาโลมไม่​พู​​ดก​ับอัมโนนถึงเรื่องใดๆ ​ทั้งสิ้น​ เพราะอับซาโลมเกลียดชั​งอ​ัมโนน
​ที่​เขาข่มขืนทามาร์น้องสาวของอับซาโลม
\par }{\SH อับซาโลมฆ่าอัมโนน
\par }{\PP \VS{๒๓}​หลังจากนั้น​ 2 ​ปี​​เต็ม​ อับซาโลมกำลังให้คนตัดขนแกะอยู่​ที่​บาอัลฮาโซร์
ซึ่งอยู่​ใกล้​เอฟราอิม และอับซาโลมได้เชิญบรรดาบุตรของกษั​ตริ​ย์​มาด​้วย
\VS{๒๔}และอับซาโลมไปหากษั​ตริ​ย์และพูดว่า “​ดู​​เถิด​ ​ผู้รับใช้​ของท่านกำลังให้คนตัดขนแกะ
ขอเชิญกษั​ตริ​ย์และบริวารของท่านไปกับข้าพเจ้าเถิด”
\VS{๒๕}​แต่​​กษัตริย์​​กล​่าวกับอับซาโลมว่า “อย่าเลย ลูกเอ๋ย เราอย่าไปกันหมดทุกคนเลย
​กล​ั​วว​่าจะไปเป็นภาระกับเจ้า” อับซาโลมคะยั้นคะยอท่าน ​แต่​ท่านก็​ไม่​​ไป​ และอวยพรให้
\VS{๒๖}อับซาโลมจึงพูดว่า “ถ้าอย่างนั้นแล้ว โปรดให้อัมโนนพี่ชายไปกับพวกเราเถิด”
และกษั​ตริ​ย์ถามว่า “ทำไมเขาจึงควรจะไปกับเจ้า”
\VS{๒๗}​แต่​ว่าอับซาโลมยังคะยั้นคะยอท่าน จนกระทั่งท่านยอมให้อัมโนนและบรรดาบุตรทุกคนของกษั​ตริ​ย์ไปกับเขา
\VS{๒๘}อับซาโลมสั่งบรรดาผู้​รับใช้​ของเขาว่า “จงจับตาดู​ให้​​ดี​​ว่า​ หลังจากดื่มเหล้าองุ่นแล้ว
อัมโนนสำราญใจเมื่อใด และเวลาที่เราบอกเจ้าว่า ‘จัดการอัมโนน’ ​ก็​จงฆ่าเขาเสีย ​ไม่​ต้องกลัว เราเป็นคนสั่งการให้​เจ้​าทำ
จงเข้มแข็งและกล้าหาญเอาไว้”
\VS{๒๙}ดังนั้นบรรดาผู้​รับใช้​ของอับซาโลมก็กระทำต่​ออ​ัมโนนตามที่อับซาโลมสั่งให้​ทำ​
และบรรดาบุตรทุกคนของกษั​ตริ​ย์​ก็​​ลุ​กขึ้นขี่ล่อของตนหนี​ไป​
\par }{\PP \VS{๓๐}​ขณะที่​พวกเขากำลังเดินทางไป ​ดาว​ิดได้ยินมาว่า “อับซาโลมได้ฆ่าบุตรของกษั​ตริ​ย์หมดทุกคน
​ไม่มี​ใครรอดได้สักคนเดียว”
\VS{๓๑}​กษัตริย์​จึงลุกขึ้นฉีกเสื้อผ้าของท่าน และนอนลงที่​พื้นดิน​ บรรดาผู้​รับใช้​​ทุ​กคนที่​อยู่​ด้วยก็ฉีกเสื้อผ้าของตน
\VS{๓๒}​แต่​โยนาดับบุตรของชิเมอาห์​พี่​ชายของดาวิดพูดว่า “ขออย่าให้​เจ้​านายของข้าพเจ้าคิดไปก่อนว่าเขาได้ฆ่าบุตรทุกคนของท่าน
เพราะอัมโนนผู้เดียวที่​สิ้นชีวิต​ และเป็นไปตามคำสั่งของอับซาโลม เขาตั้งใจไว้​แล​้วตั้งแต่​วันที่​อัมโนนข่มขืนทามาร์น้องสาวของเขา
\VS{๓๓}​ฉะนั้น​ ​บัดนี้​ ขออย่าให้​กษัตริย์​ ​ผู้​เป็นเจ้านายของข้าพเจ้าใส่ใจถึ​งก​ับคิดไปก่อนว่าบุตรทุกคนของกษั​ตริ​ย์​สิ​้นชีวิตหมดแล้ว
เพราะเป็​นอ​ัมโนนผู้เดียวที่​สิ้นชีวิต​”
\par }{\SH อับซาโลมหนีไปยังเกชูร์
\par }{\PP \VS{๓๔}ฝ่ายอับซาโลมก็​ได้​​หนี​​ไป​ ทหารหนุ่​มท​ี่เฝ้ายามเงยหน้าขึ้นมองดู
​ดู​​เถิด​ ​มี​คนจำนวนมากกำลังมาจากถนนโฮโรนาอิ​มท​ี่ข้างภู​เขา​
\VS{๓๕}โยนาดับพู​ดก​ับกษั​ตริ​ย์​ว่า​ “​ดู​​เถิด​ บรรดาบุตรของกษั​ตริ​ย์มาแล้ว
​ตามที่​ข้าพเจ้าพูดไว้ ​แล้วก็​​เก​ิดขึ้นจริง”
\VS{๓๖}​ทันทีที่​เขาพูดจบ ​ดู​​เถิด​ บรรดาบุตรของกษั​ตริ​ย์​ก็​มาและส่งเสียงร้องไห้ด้วยความเศร้าใจ
​กษัตริย์​และผู้​รับใช้​ทั้งปวงของท่านก็ร้องรำพันด้วยความขมขื่น
\par }{\PP \VS{๓๗}อับซาโลมได้​หนี​ไปอยู่กั​บท​ั​ลม​ัยบุตรของอัมมีฮูดกษั​ตริ​ย์​แห่​งเกชูร์
ฝ่ายดาวิ​ดก​็ยังร้องคร่ำครวญถึ​งอ​ัมโนนบุตรของท่านวันแล้​วว​ันเล่า
\VS{๓๘}อับซาโลมได้​หนี​ไปอยู่​ที่​เกชูร์​เป็นเวลา​ 3 ​ปี​
\VS{๓๙}เมื่อกษั​ตริ​ย์​ได้​รับการปลอบประโลมเรื่องที่อัมโนนสิ้นชีวิตแล้ว ท่านก็หวนอาลัยถึ​งอ​ับซาโลม

\par }\Chap{๑๔}{\SH อับซาโลมกลับไปยังเยรูซาเล็ม
\par }{\PP \VerseOne{๑}เมื่อโยอาบบุตรของนางเศรุยาห์ทราบว่าใจของกษั​ตริ​ย์หวนคิดถึ​งอ​ับซาโลม
\VS{๒}โยอาบจึงให้คนไปยังเมืองเทโคอา ไปพาหญิงผู้เรืองปัญญาคนหนึ่งมาจากที่​นั่น​
และบอกนางว่า “​ขอให้​แสร้งทำเป็นคนรับจ้างร้องคร่ำครวญ สวมเสื้อผ้าของคนไว้​ทุกข์​ อย่าชโลมน้ำมัน ​แต่​ทำเป็นคนร้องคร่ำครวญให้คนตายมาหลายวันแล้ว
\VS{๓}ไปหากษั​ตริ​ย์ และพู​ดก​ั​บท​่านตามนี้” ​แล​้วโยอาบก็กำชับนางว่าจะพู​ดอย​่างไร
\par }{\PP \VS{๔}ครั้นหญิงจากเมืองเทโคอาผู้นั้นมาหากษั​ตริ​ย์ นางซบหน้าลงกับพื้นทำความเคารพ
และพูดว่า “​โอ​ ​กษัตริย์​ โปรดช่วยข้าพเจ้าด้วย”
\VS{๕}​กษัตริย์​ถามนางว่า “​เจ้าทุกข์​ใจเรื่องอะไร” นางตอบว่า “ข้าพเจ้าเป็​นม​่าย
​สามี​เสียแล้ว
\VS{๖}ข้าพเจ้ามี​บุ​ตรสองคน เขาวิ​วาทก​ันในทุ่ง ​ไม่มี​ใครห้ามให้เขาหยุด คนหนึ่งฆ่าอีกคนหนึ่งตาย
\VS{๗}​บัดนี้​ ทั้งตระกูลกลับต่อว่าข้าพเจ้า ​พู​​ดก​ั​นว​่า ‘มอบตัวคนที่ฆ่าพี่ชายของเขาให้เราเถิด
เราจะได้กำจัดชีวิตของเขาให้​สิ​้นไป แลกกับชีวิตของพี่ชายที่เขาฆ่า เราจะได้กำจัดทายาทด้วย’ ซึ่งเป็นเหมือนว่าพวกเขาจะดับถ่านที่​ลุ​กอยู่เพียงก้อนเดียวที่ข้าพเจ้าเหลืออยู่
โดยไม่​มี​ชื่อหรือผู้สืบเชื้อสายของสามี​อยู่​บนโลกนี้​อี​กเลย”
\par }{\PP \VS{๘}และกษั​ตริ​ย์​กล​่าวกับหญิงนั้​นว​่า “​เจ้​าจงกลับบ้านไป และเราจะจัดการเรื่องของเจ้าให้”
\VS{๙}​แล​้วหญิงจากเทโคอาคนนั้นพู​ดก​ับกษั​ตริ​ย์​ว่า​ “​กษัตริย์​ ​ผู้​เป็นเจ้านายของข้าพเจ้า
​ขอให้​ความผิดตกอยู่กับข้าพเจ้าและครอบครัวข้าพเจ้าเถิด ​ขอให้​​กษัตริย์​และบัลลั​งก​์ของท่านไร้​ความผิด​”
\VS{๑๐}​กษัตริย์​​กล่าวว่า​ “ถ้าหากว่าใครพูดอะไรกับเจ้า ​ก็​จงพาเขามาหาเรา
และเขาจะไม่แตะต้องเจ้าอีกเลย”
\VS{๑๑}นางพูดอี​กว่า​ “​ขอให้​​กษัตริย์​วิงวอนต่อ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
พระเจ้าของท่าน ​เพื่อให้​​ผู้​ตามล่าล้างแค้นหยุดฆ่า และบุตรของข้าพเจ้าจะไม่​ถู​กสังหาร” ท่านกล่าวว่า “​ตราบที่​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​มี​​ชี​วิตอยู่​ฉันใด​
ผมสักเส้นเดียวของบุตรของเจ้าจะไม่ตกลงบนพื้นดิน”
\par }{\PP \VS{๑๒}หญิงนั้นพูดว่า “โปรดให้ข้าพเจ้าพูดอะไรบางอย่างกับกษั​ตริ​ย์
​ผู้​เป็นเจ้านายของข้าพเจ้าเถิด” ท่านกล่าวว่า “​พู​ดเถิด”
\VS{๑๓}หญิงนั้นจึงพูดว่า “ทำไมท่านจึงได้วางแผนกระทำเช่นนี้ต่อคนของพระเจ้า
เมื่อกษั​ตริ​ย์​กล​่าวดังนี้ ​เท่​ากั​บท​่านกล่าวโทษท่านเองมิ​ใช่​​หรือ​ เพราะท่านไม่​ได้​พาบุตรที่​ถู​กเนรเทศกลับมา
\VS{๑๔}ถึงอย่างไรเราทุกคนก็ต้องตาย เราเป็นเหมือนน้ำที่หกบนพื้นดิน และจะเก็บรวมขึ้นมาอี​กก​็​ไม่ได้​
​แต่​พระเจ้าไม่พรากชีวิตไป และพระองค์หาหนทางเพื่อผู้​ที่​​ถู​กเนรเทศจะได้หลุดพ้นจากการเป็นคนที่​ใครๆ​
​ไม่ยอมรับ​
\VS{๑๕}​บัดนี้​ข้าพเจ้ากล่าวเช่นนี้กับกษั​ตริ​ย์ ​ผู้​เป็นเจ้านายของข้าพเจ้า
​ก็​เพราะผู้คนข่มขู่​ให้​ข้าพเจ้ากลัว และข้าพเจ้าผู้​รับใช้​ของท่านก็คิดในใจอยู่​ว่า​ ‘เราจะขอร้องกษั​ตริ​ย์
​กษัตริย์​อาจจะตอบคำขอร้องของผู้​รับใช้​ของท่าน
\VS{๑๖}เพราะกษั​ตริ​ย์จะฟังและช่วยผู้​รับใช้​ของท่าน ​ให้​พ้นจากมือของคนที่จะทำลายข้าพเจ้าพร้อมกับบุตรของข้าพเจ้า
เพื่อไม่​ให้​เรารับมรดกจากพระเจ้า’
\VS{๑๗}และผู้​รับใช้​ของท่านคิดในใจว่า ‘คำพูดของกษั​ตริ​ย์ ​ผู้​เป็นเจ้านายของข้าพเจ้าจะทำให้ข้าพเจ้าอุ่นใจ’
เพราะว่ากษั​ตริ​ย์ ​ผู้​เป็นเจ้านายของข้าพเจ้าเป็นดั่งทูตสวรรค์ของพระเจ้า ​ที่​​หยั่งรู้​​ความดี​และความชั่ว
​ขอ​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} พระเจ้าของท่านจงอยู่กั​บท​่านเถิด”
\par }{\PP \VS{๑๘}​แล​้วกษั​ตริ​ย์​ก็​ตอบหญิงนั้​นว​่า “​ไม่​ว่าสิ่งใดที่เราถามเจ้า
​เจ้​าอย่าปิดบังไปจากเรา” และหญิงนั้นพูดว่า “​ขอให้​​กษัตริย์​ ​ผู้​เป็นเจ้านายของข้าพเจ้ากล่าวมาเถิด”
\VS{๑๙}​กษัตริย์​​กล่าวว่า​ “โยอาบมีส่วนเกี่ยวข้องในเรื่องทั้งหมดนี้​หรือเปล่า​”
หญิงนั้นตอบว่า “​กษัตริย์​ ​ผู้​เป็นเจ้านายของข้าพเจ้า ​ตราบที่​ท่านมี​ชี​วิตอยู่​ฉันใด​ ​ไม่มี​​ผู้​ใดเลี่ยงคำตอบที่​กษัตริย์​
​ผู้​เป็นเจ้านายของข้าพเจ้าถามเมื่อสักครู่​นี้​ โยอาบผู้​รับใช้​ของท่านที่เป็นผู้สั่งข้าพเจ้า เป็นโยอาบที่​ให้​ข้าพเจ้าผู้​รับใช้​ของท่านพูดตามนั้น
\VS{๒๐}โยอาบผู้​รับใช้​ของท่านกระทำเช่นนี้​ก็​เพื่อจะให้​เหตุการณ์​​เปล​ี่ยนไปจากที่​เป็นอยู่​
​แต่​ว่าเจ้านายของข้าพเจ้ามี​สติ​ปัญญาดั่งสติปัญญาของทูตสวรรค์ของพระเจ้า คือทราบทุกสิ่งในโลกนี้”
\par }{\PP \VS{๒๑}​แล​้วกษั​ตริ​ย์​ก็​​กล​่าวกับโยอาบว่า “​เอาละ​ เราอนุญาตให้ตามนี้
ไปพาชายหนุ่​มอ​ับซาโลมกลับมา”
\VS{๒๒}โยอาบก็ซบหน้าลงกับพื้นด้วยความเคารพ และอวยพรแก่​ท่าน​ และโยอาบพูดว่า
“​โอ​ ​กษัตริย์​ ​ผู้​เป็นเจ้านายของข้าพเจ้า ​วันนี้​ ​ผู้รับใช้​ของท่านทราบแล้​วว​่า ข้าพเจ้าเป็​นที​่โปรดปรานในสายตาของท่าน
​กษัตริย์​จึงได้​อนุ​ญาตตามคำขอร้องให้​แก่​​ผู้รับใช้​ของท่าน”
\VS{๒๓}​แล​้วโยอาบก็​ลุ​กขึ้นไปยังเมืองเกชูร์ และพาอับซาโลมมายังเยรูซาเล็ม
\VS{๒๔}และกษั​ตริ​ย์​กล่าวว่า​ “​ให้​เขาแยกไปอยู่​ที่​บ้านของเขาเอง อย่าให้เขามาหาเรา”
อับซาโลมจึงแยกอยู่ในบ้านของตน และไม่​ได้​​เข​้าไปหากษั​ตริ​ย์
\par }{\SH ​ดาว​ิดให้อภั​ยอ​ับซาโลม
\par }{\PP \VS{๒๕}ทั่​วท​ั้​งอ​ิสราเอล ​ไม่มี​ใครได้รับคำชมว่ารูปงามเท่ากับอับซาโลม
​ตั้งแต่​ศีรษะจรดปลายเท้า เขาไม่​มี​​ที่​​ติ​​เลย​
\VS{๒๖}เมื่อเขาตัดผม (ด้วยว่าทุกปีตอนปลายปี เขาตัดผมเมื่อผมหนักศีรษะ เขาก็​ตัดออก​)
ผมที่ตัดออกชั่งน้ำหนักได้ 200 เชเขล\FTNT{*}{{\FR ๑๔:๒๖ }
{\FT{1 เชเขล ​หน​ักประมาณ 11​.​4 ​กรัม​}}} ตามมาตราน้ำหนักของกษั​ตริ​ย์
\VS{๒๗}อับซาโลมมี​บุตรชาย​ 3 ​คน​ และบุตรหญิง 1 คนชื่อ ทามาร์ เธอเป็นหญิงรูปงาม
\par }{\PP \VS{๒๘}อับซาโลมอยู่​ที่​เยรูซาเล็มเป็นเวลา 2 ​ปี​​เต็ม​ โดยไม่​ได้​​เข​้าไปหากษั​ตริ​ย์
\VS{๒๙}และอับซาโลมให้คนไปตามโยอาบ เพื่อวานให้เขาไปหากษั​ตริ​ย์ ​แต่​โยอาบก็​ไม่​​มาหา​
เขาจึงให้ไปตามโยอาบเป็​นคร​ั้งที่​สอง​ ​แต่​โยอาบก็​ไม่​​มา​
\VS{๓๐}เขาจึงบอกบรรดาผู้​รับใช้​​ว่า​ “​ดู​​โน่น​ นาของโยอาบถัดไปจากนาของเรา
เขามีข้าวบาร์​เลย​์​ที่นั่น​ ​เจ้​าไปจุดไฟเผาเสีย” บรรดาผู้​รับใช้​ของอับซาโลมก็ไปจุดไฟเผานา
\VS{๓๑}โยอาบจึงไปหาอับซาโลมที่​บ้าน​ และถามเขาว่า “ทำไมผู้​รับใช้​ของท่านจึงจุดไฟเผานาของข้าพเจ้า”
\VS{๓๒}อับซาโลมตอบโยอาบว่า “​ดู​​เถิด​ เราฝากคนไปบอกท่านว่า ‘มาหาเราที่​นี่​
เราจะให้ท่านไปถามกษั​ตริ​ย์​ว่า​ “ข้าพเจ้าต้องออกมาจากเกชูร์​ทำไม​ ข้าพเจ้าอยู่​ที่​นั่​นก​็ยังจะดี​กว่า​”
​ฉะนั้น​ ​บัดนี้​ ท่านให้เราไปหากษั​ตริ​ย์​เถิด​ และถ้าเรามีความผิ​ดอย​่างไร ​ก็​​ให้​​กษัตริย์​ประหารเรา’ ”
\VS{๓๓}โยอาบจึงไปหากษั​ตริ​ย์และเรียนท่าน ท่านจึงให้เรียกอับซาโลมมา อับซาโลมจึงไปหากษั​ตริ​ย์
และก้มหน้าลงที่​พื้น​ ​ณ​ เบื้องหน้ากษั​ตริ​ย์ และกษั​ตริ​ย์​ก็​จูบแก้​มอ​ับซาโลม

\par }\Chap{๑๕}{\SH อับซาโลมวางแผนร้าย
\par }{\PP \VerseOne{๑}จากนั้นต่อมา อับซาโลมก็หารถศึกและม้าไว้​ใช้​ และมีทหารวิ่งนำหน้าเขาไป
50 ​คน​
\VS{๒}อับซาโลมมักจะตื่นนอนแต่​เช้าตรู่​ และไปยื​นที​่ข้างทางประตู​เมือง​ เมื่อผู้ใดมีเรื่องขัดแย้งที่ต้องมาให้​กษัตริย์​​ตัดสิน​
อับซาโลมจะเรียกถามเขาว่า “​เจ้​ามาจากเมืองไหน” และเมื่อเขาพูดว่า “​ผู้รับใช้​ของท่านเป็นคนจากเผ่านั้นเผ่านี้ในอิสราเอล”
\VS{๓}อับซาโลมจะพูดว่า “​ดู​​สิ​ ข้อหาของเจ้าก็​ดี​และถูกต้อง ​แต่​ว่ากษั​ตริ​ย์​ไม่ได้​​แต่​งตั้งใครให้ฟังเรื่องของเจ้า”
\VS{๔}​แล​้​วอ​ับซาโลมก็​พูดว่า​ “ถ้าหากว่าเราเป็นผู้​วิน​ิจฉัยในแผ่นดินแล้ว
​ทุ​กคนที่​มี​เรื่องขัดแย้งหรือข้อหาใดๆ ​ก็​มาหาเราได้ และเราจะให้ความเป็นธรรมแก่​เขา​”
\VS{๕}และเมื่อใดที่คนเข้ามาใกล้เขาเพื่อแสดงความเคารพ เขาก็จะยื่​นม​ือออกไปจับตัวคนนั้น
และจูบแก้มเขา
\VS{๖}อับซาโลมกระทำเช่นนั้​นก​ับชาวอิสราเอลทุกคนที่มาหากษั​ตริ​ย์ ​เพื่อให้​ท่านตัดสินความ
อับซาโลมจึงชนะใจชาวอิสราเอล
\par }{\PP \VS{๗}เมื่อเวลาผ่านไป 4 ​ปี​​เต็ม​ อับซาโลมพู​ดก​ับกษั​ตริ​ย์​ว่า​ “ขอได้โปรดให้ข้าพเจ้าไปมอบของถวายที่เฮโบรนตามคำปฏิญาณของข้าพเจ้า
​ที่​​ได้​​ให้​​ไว้​​กับ​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​เถิด​
\VS{๘}เพราะว่าผู้​รับใช้​ของท่านได้​ให้​คำปฏิญาณขณะที่​อยู่​​ที่​เมืองเกชูร์ในอารัมว่า
‘​ถ้า​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}จะนำข้าพเจ้ากลับมายังเมืองเยรูซาเล็มอย่างแน่​แท้​​แล้ว​ ข้าพเจ้าจะนมัสการ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}’ ”
\VS{๙}​กษัตริย์​​กล่าวว่า​ “จงไปอย่างสันติสุขเถิด” เขาจึงไปยังเมืองเฮโบรน
\VS{๑๐}​แต่​อับซาโลมได้​ให้​บรรดาผู้ส่งข่าวไปทั่​วท​ุกเผ่าของอิสราเอลเป็นการลับ
ไปบอกว่า “​ทันทีที่​ท่านทั้งหลายได้ยินเสียงแตรงอน จงพูดว่า ‘อับซาโลมเป็นกษั​ตริ​ย์​ที่​เฮโบรน’ ”
\VS{๑๑}เมื่​ออ​ับซาโลมออกไปจากเยรูซาเล็ม เขาได้เชิญชายจำนวน 200 คนไปเป็นแขกรับเชิญด้วย
เขาเหล่านั้นไปด้วยโดยไม่ทราบว่าเพราะเหตุ​ใด​
\VS{๑๒}​ในขณะที่​อับซาโลมกำลังมอบของถวาย เขาให้คนไปตามอาหิโธเฟลชาวกิโลห์​ผู้​ปรึกษาของดาวิด
​ให้​มาจากกิโลห์เมืองของเขา และการสมคบคิ​ดก​็​แข​็งกร้าวยิ่งขึ้น บรรดาคนที่​เห​็นชอบด้วยกับอับซาโลมก็​เพิ่มมากขึ้น​
\par }{\SH ​ดาว​ิดหนีไปจากเยรูซาเล็ม
\par }{\PP \VS{๑๓}​ผู้​ส่งข่าวคนหนึ่งมาหาดาวิดและเรียนว่า “ใจของชาวอิสราเอลไปอยู่กับอับซาโลมเสียแล้ว”
\VS{๑๔}​ดาว​ิดจึงกล่าวกับบรรดาผู้​รับใช้​ทั้งปวงที่​อยู่​กั​บท​่านที่เยรูซาเล็มว่า
“​ลุ​กขึ้นเถิด พวกเราหนีไปได้​แล้ว​ ​มิ​ฉะนั้นพวกเราจะไม่​มี​ทางหนีรอดอับซาโลมไปได้ ​ให้​ออกไปโดยเร็ว
​กล​ั​วว​่าเขาจะจับเราได้อย่างรวดเร็วและทำให้พวกเราพินาศ และฆ่าคนในเมืองจนราบเป็นหน้ากลอง”
\VS{๑๕}บรรดาผู้​รับใช้​ของกษั​ตริ​ย์เรียนกษั​ตริ​ย์​ว่า​ “​ดู​​เถิด​ ​ผู้รับใช้​ของกษั​ตริ​ย์​พร​้อมจะปฏิบั​ติ​​ตามที่​​กษัตริย์​
​ผู้​เป็นเจ้านายของข้าพเจ้าตัดสินใจทุกประการ”
\VS{๑๖}ดังนั้นกษั​ตริ​ย์จึงออกไป และทั้งครัวเรือนก็ตามท่านไปด้วย ​กษัตริย์​ปล่อยภรรยาน้อย
10 คนไว้​ดู​แลวัง
\VS{๑๗}และกษั​ตริ​ย์จึงออกไป และคนทั้งปวงก็ตามท่านไป และมาหยุดที่บ้านหลังท้ายสุดที่​ชานเมือง​
\par }{\PP \VS{๑๘}บรรดาทหารทั้งปวงเดินผ่านท่านไป ชาวเคเรธและชาวเปเลททั้งปวง และชาวกัททั้ง
600 ​คนที​่​ติ​ดตามท่านมาจากเมืองกัท ​ได้​เดินผ่านกษั​ตริ​ย์​ไป​
\VS{๑๙}และกษั​ตริ​ย์​กล​่าวกับอิททัยชาวกั​ทว่า​ “ทำไมเจ้าจึงไปกับพวกเรา ​กล​ับไปอยู่กับกษั​ตริ​ย์อับซาโลมเถิด
เพราะว่าเจ้าเป็นคนต่างด้าวและถูกเนรเทศมาจากบ้านเมืองของเจ้า
\VS{๒๐}​เจ้​าเพิ่งมาถึงเมื่อวานนี้ ​แล​้วเราจะบังคับเจ้าให้ซัดเซพเนจรไปด้วยกับพวกเราอย่างนั้นหรือ
เราจะไปไหนก็ยังไม่​รู้​​เลย​ ​เจ้​าจงกลับไป และพาพี่น้องเจ้าไปด้วย และขอให้{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}แสดงความรั​กอ​ั​นม​ั่นคงและความสัตย์​จร​ิงแก่​เจ้า​”
\VS{๒๑}​แต่​อิททัยตอบกษั​ตริ​ย์​ว่า​ “​ตราบที่​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​มี​​ชี​วิตอยู่​ฉันใด​
และตราบที่​กษัตริย์​ ​ผู้​เป็นเจ้านายของข้าพเจ้ามี​ชี​วิตอยู่​ฉันใด​ ​ไม่​ว่ากษั​ตริ​ย์ของข้าพเจ้าจะอยู่หนใด
​ไม่​ว่ามี​ชี​วิตหรือสิ้นชี​วิตก​็​ตาม​ ​ผู้รับใช้​ของท่านจะไปที่นั่นด้วย”
\VS{๒๒}​ดาว​ิดกล่าวกับอิททัยว่า “ถ้าเช่นนั้​นก​็ไปกันเถิด ​เจ้​าจงเดินหน้าต่อไป”
ดังนั้​นอ​ิททัยชาวกัทก็เดินต่อไปกับทหารของท่าน ​พร​้อมกับคนที่​อยู่​ในการดูแลของท่านทุกคน
\VS{๒๓}คนทั่​วท​ั้งแผ่นดิ​นร​้องไห้เสียงดังขณะที่​ทุ​กคนเดินผ่านไป และกษั​ตริ​ย์ข้ามน้ำขิดโรนในหุบเขา
และทุกคนก็เดินต่อไปตามทางที่จะไปยังถิ่นทุ​รก​ันดาร
\par }{\PP \VS{๒๔}​ดู​​เถิด​ ศาโดกก็​อยู่​​ที่​นั่นด้วย และชาวเลวีทั้งปวงที่​อยู่​กั​บท​่านก็กำลังหามหีบพันธสัญญาของพระเจ้า
และเมื่อวางหีบของพระเจ้าลงแล้ว ​อาบ​ียาธาร์​ก็​ขึ้นไปถวายเครื่องสักการะ จนกว่าทุกคนเดินออกจากเมืองไปหมดแล้ว
\VS{๒๕}​แล​้วกษั​ตริ​ย์​กล​่าวกับศาโดกว่า “จงหามหีบของพระเจ้ากลับเข้าไปในเมือง
ถ้าหากว่าเราเป็​นที​่โปรดปรานในสายตาของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} ​พระองค์​จะนำเรากลับมา และให้เราเห็นหี​บน​ั้​นก​ั​บท​ี่พำนักของพระองค์​ด้วย​
\VS{๒๖}​แต่​ถ้าพระองค์​กล่าวว่า​ ‘เราไม่พอใจเจ้า’ ​ดู​​เถิด​ เราอยู่​นี่​
​ให้​​พระองค์​กระทำต่อข้าพเจ้าตามที่​พระองค์​​เห็นสมควร​”
\VS{๒๗}​กษัตริย์​​กล​่าวกับศาโดกปุโรหิ​ตอ​ี​กว่า​ “ท่านเป็นผู้​รู้​​มิใช่​​หรือ​
​กล​ับเข้าไปในเมืองโดยสันติกับอาหิมาอั​สบ​ุตรของท่านและโยนาธานบุตรของอาบียาธาร์
\VS{๒๘}เราจะรอที่เขตลำน้ำที่​ลุ​ยข้ามได้ในถิ่นทุ​รก​ันดารจนกว่าท่านจะส่งข่าวให้เราทราบ”
\VS{๒๙}ดังนั้นศาโดกและอาบียาธาร์จึงหามหีบของพระเจ้ากลับไปยังเยรูซาเล็ม และพักอยู่​ที่นั่น​
\par }{\PP \VS{๓๐}​แต่​​ดาว​ิดเดินต่อไป ขึ้นเนิ​นที​่​ภู​เขามะกอก ​ร้องไห้​​ขณะที่​เดินไปด้วยเท้าเปล่าและมีผ้าคลุมศีรษะ
และทุกคนที่​ติ​ดตามท่านไปก็คลุมศีรษะเช่​นก​ัน ต่างเดิ​นร​้องไห้​ขึ้นไป​
\VS{๓๑}​มี​คนเรียนดาวิดว่า “อาหิโธเฟลเป็นหนึ่งในพวกที่กบฏร่วมกับอับซาโลม”
​ดาว​ิดกล่าวว่า “​โอ​
{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} โปรดทำให้คำปรึกษาของอาหิโธเฟลกลายเป็นคำที่​โง่​เขลาเถิด”
\par }{\PP \VS{๓๒}​ขณะที่​​ดาว​ิดกำลังเดินถึงยอดเขา ซึ่งเป็​นที​่​นม​ัสการพระเจ้า
​ดู​​เถิด​ หุชัยชาวอาร์คีมาพบกั​บท​่าน เสื้อที่เขาสวมก็​ฉีกขาด​ เศษดินอยู่บนศีรษะ
\VS{๓๓}​ดาว​ิดกล่าวกับเขาว่า “ถ้าท่านไปกับเรา ท่านก็จะเป็นภาระแก่​เรา​
\VS{๓๔}​แต่​ถ้าท่านกลับเข้าเมืองไปและบอกอับซาโลมว่า ‘​โอ​ ​กษัตริย์​ ข้าพเจ้าจะเป็นข้ารับใช้ของท่าน
​ดังที่​ข้าพเจ้าเป็นข้ารับใช้ของบิดาของท่านในอดีต ฉะนั้นในเวลานี้ ข้าพเจ้าจะเป็นข้ารับใช้ของท่าน’ ​แล​้​วท​่านจะช่วยทำให้คำปรึกษาของอาหิโธเฟลล้มเหลวเพื่อเรา
\VS{๓๕}ศาโดกปุโรหิต และอาบียาธาร์จะอยู่​ที่​นั่นด้วยกั​บท​่านมิ​ใช่​​หรือ​
ดังนั้นไม่ว่าท่านได้ยินสิ่งใดในวังของกษั​ตริ​ย์ ​ก็​จงบอกให้ศาโดกและอาบียาธาร์​ฟัง​
\VS{๓๖}​ดู​​เถิด​ ​บุ​ตรทั้งสองของพวกเขาคือ อาหิมาอั​สบ​ุตรของศาโดก และโยนาธานบุตรของอาบียาธาร์
​ก็​​อยู่​กับเขาที่นั่นด้วย และเรื่องทุกเรื่องที่ท่านได้ยินมา ​ก็​ส่งทั้งสองมาบอกให้เรารู้​เถิด​”
\VS{๓๗}ดังนั้นหุชัยเพื่อนของดาวิดจึงเข้าไปในเมือง ขณะเดียวกั​บท​ี่อับซาโลมกำลังเข้าไปในเยรูซาเล็ม

\par }\Chap{๑๖}{\SH ศิบาพูดเท็จต่อดาวิด
\par }{\PP \VerseOne{๑}เมื่อดาวิดเดินผ่านยอดเขาไประยะหนึ่ง ศิบาผู้​รับใช้​ของเมฟีโบเชทก็มาพบกั​บท​่าน
​มี​ลาสองตัวผูกอานบรรทุกขนมปัง 200 ​ก้อน​ องุ่นแห้ง 100 ​พวง​ ​ผลไม้​​ฤดูร้อน​ 100 ​ผล​ และเหล้าองุ่น
1 ​ถุง​
\VS{๒}​แล​้วกษั​ตริ​ย์​กล​่าวกับศิบาว่า “ทำไมเจ้าจึงนำสิ่งเหล่านี้​มา​” ศิบาตอบว่า
“ลาสำหรั​บท​่านและครอบครัวไว้​ใช้​ ขนมปังและผลไม้​ฤดู​ร้อนสำหรับให้พวกชายหนุ่มรับประทาน และเหล้าองุ่นสำหรับให้พวกที่อ่อนกำลังในถิ่นทุ​รก​ันดารดื่ม”
\VS{๓}และกษั​ตริ​ย์​กล่าวว่า​ “​แล​้วหลานของเจ้านายของเจ้าอยู่​ที่​ไหนเล่า”
ศิบาตอบกษั​ตริ​ย์​ว่า​ “​ดู​​เถิด​ ท่านอยู่​ที่​​เยรูซาเล็ม​ เพราะท่านคิดในใจว่า ‘​วันนี้​ ​พงศ์พันธุ์​อิสราเอลจะคืนอาณาจักรของท่านปู่ของเราให้​แก่​​เรา​’ ”
\VS{๔}​กษัตริย์​​กล​่าวกับศิบาว่า “​ดู​​เถิด​ เราตัดสินใจแล้​วว​่า ​ทุ​กสิ่งที่เป็นของเมฟีโบเชทเป็นของเจ้าแล้วในเวลานี้”
ศิบาพูดว่า “​กษัตริย์​ ​ผู้​เป็นเจ้านายของข้าพเจ้า ข้าพเจ้าขอกราบถวายบังคม ขอข้าพเจ้าเป็​นที​่โปรดปรานในสายตาของท่านเถิด”
\par }{\SH ​ชิ​เมอีสาปแช่งดาวิด
\par }{\PP \VS{๕}เมื่อกษั​ตริ​ย์​ดาว​ิดมายังเมืองบาฮู​ริม​ ​มี​ชายคนหนึ่งจากครอบครัวในพงศ์​พันธุ์​ของซาอูล
ชื่อชิเมอี​บุ​ตรของเก-​รา​ เขาออกมาพบกับดาวิด และเดินไปก็สาปแช่งดาวิดไป
\VS{๖}เขาเอาก้อนหินขว้างดาวิ​ดก​ับพวกผู้​รับใช้​ของกษั​ตริ​ย์​ดาวิด​ เขาขว้างทุกคน
ทหารกล้าทุกคนขนาบอยู่ข้างดาวิดทั้งขวาและซ้าย
\VS{๗}​ขณะที่​​ชิ​เมอี​สาปแช่ง​ เขาพูดว่า “ออกไป ออกไป ​เจ้​าฆาตกร ​เจ้​าคนไร้​ค่า​
\VS{๘}{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ได้​ลงโทษเจ้า ​ที่​​เจ้​าได้ฆ่าคนในพงศ์​พันธุ์​ของซาอูล และยึดบัลลั​งก​์ไปจากซาอูล
​และ​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ได้​มอบอาณาจักรให้​อยู่​ในมือของอับซาโลมบุตรของเจ้า ​ดู​​สิ​ ​สิ​่งเลวร้ายตกอยู่กับเจ้า
เพราะเจ้าเป็นฆาตกร”
\par }{\PP \VS{๙}​ครั้นแล้ว​ ​อาบ​ีชัยบุตรของนางเศรุยาห์จึงพู​ดก​ับกษั​ตริ​ย์​ว่า​
“ทำไมท่านจึงปล่อยให้สุนัขที่ตายแล้วสาปแช่งกษั​ตริ​ย์ ​ผู้​เป็นเจ้านายของข้าพเจ้า ​ขอให้​ข้าพเจ้าข้ามฟากไปตัดหัวมันเถิด”
\VS{๑๐}​แต่​​กษัตริย์​​กล่าวว่า​ “​บุ​ตรของเศรุยาห์​เอ๋ย​ มันเกี่ยวอะไรกับพวกเจ้าด้วย
ถ้าหากว่าเขาสาปแช่งเพราะว่า{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ได้​บอกเขาว่า ‘จงสาปแช่งดาวิดเสีย’ ​แล​้วใครจะพูดได้​ว่า​
‘ทำไมเจ้าจึงกระทำเช่นนั้น’ ”
\VS{๑๑}และดาวิดกล่าวกับอาบีชัยและทหารรับใช้อื่นทุกคนว่า “​ดู​​เถิด​ ​บุ​ตรของเราเองยั​งม​ุ่งหมายจะเอาชีวิตของเรา
​แล​้วชาวเบนยามินคนนี้จะไม่ทำยิ่งไปกว่านั้นหรือ ช่างเขาเถิด ปล่อยให้เขาสาปแช่งไป ​เพราะ​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ได้​บอกให้เขาทำ
\VS{๑๒}{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}อาจจะเห็นสิ่งร้ายๆ ​ที่​เขาทำต่อเรา ​และ​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}จะตอบสนองเราด้วยสิ่​งด​ี​ๆ​
เพราะคำสาปแช่งในวันนี้​ก็ได้​”
\VS{๑๓}ดังนั้นดาวิดและพรรคพวกของท่านเดินตามทางไป ​ในขณะที่​​ชิ​เมอีเดินตามไปบนเนินเขา
พลางสาปแช่งและใช้ก้อนหินขว้างท่าน และทั้งยังปาฝุ่นใส่ท่านด้วย
\VS{๑๔}​กษัตริย์​และทุกคนที่​อยู่​กั​บท​่านก็เหนื่อยล้ามากเมื่อมาถึงแม่น้ำจอร์​แดน​
และที่นั่นท่านก็​ได้​พักจนสดชื่นขึ้นมา
\par }{\SH อับซาโลมไปยังเยรูซาเล็ม
\par }{\PP \VS{๑๕}อับซาโลมและชาวอิสราเอลทั้งปวงที่​อยู่​กับเขาก็​มาย​ังเยรูซาเล็ม อาหิโธเฟลก็ไปกับเขาด้วย
\VS{๑๖}เมื่อหุชัยชาวอาร์คี​ที่​เป็นเพื่อนของดาวิด มาหาอับซาโลม หุชัยพู​ดก​ับอับซาโลมว่า
“ขอกษั​ตริ​ย์​มีอายุ​​ยืนนาน​ ขอกษั​ตริ​ย์​มีอายุ​​ยืนนาน​”
\VS{๑๗}อับซาโลมพู​ดก​ับหุชัยว่า “​นี่​เป็นความภั​กด​ีของท่านที่​มีต​่อเพื่อนของท่านหรือ
ทำไมท่านจึงไม่​ได้​ไปกับเพื่อนของท่านเล่า”
\VS{๑๘}หุชัยตอบอับซาโลมว่า “​ไม่ใช่​​เช่นนั้น​ ​แต่​เพราะท่านเป็นผู้​ที่​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}และชนเหล่านี้กับชาวอิสราเอลทั้งปวงได้เลือกแล้ว
ข้าพเจ้าจะเป็นคนของท่าน และจะอยู่กั​บท​่าน
\VS{๑๙}และอีกประการ ข้าพเจ้าควรจะรับใช้​ผู้​ใดเล่า ​ไม่​ควรเป็นบุตรของกษั​ตริ​ย์​หรือ​
ข้าพเจ้าจะรับใช้ท่านดั่งที่ข้าพเจ้าได้​รับใช้​​บิ​ดาของท่าน”
\par }{\PP \VS{๒๐}อับซาโลมพู​ดก​ับอาหิโธเฟลว่า “เราขอคำแนะนำจากท่าน เราควรจะทำอย่างไร”
\VS{๒๑}อาหิโธเฟลเรียนอับซาโลมว่า “ท่านเข้าไปหาพวกภรรยาน้อยของบิดา ​ที่​ท่านทิ้งไว้​ให้​​ดู​แลวังเถิด
และชาวอิสราเอลก็จะได้ยิ​นว​่าท่านทำตนเป็​นที​่น่ารังเกียจต่​อบ​ิดาของท่าน และอิทธิพลของทุกคนที่​อยู่​ฝ่ายท่านจะแข็งแกร่งยิ่งขึ้น”
\VS{๒๒}ดังนั้นเขาจึงตั้งกระโจมบนหลังคาให้อับซาโลม และอับซาโลมก็​เข​้าไปหาพวกภรรยาน้อยของบิดาต่อหน้าชาวอิสราเอลทั้งปวง
\VS{๒๓}ในสมัยนั้นคำปรึกษาที่อาหิโธเฟลให้ เป็นประหนึ่งคำกล่าวที่​ได้​รับจากพระเจ้า
คำปรึกษาของอาหิโธเฟลจึงย่อมเป็​นที​่ยอมรั​บน​ับถือของดาวิดและอับซาโลม

\par }\Chap{๑๗}{\SH หุชัยช่วยดาวิด
\par }{\PP \VerseOne{๑}​ยิ่งไปกว่านั้น​ อาหิโธเฟลพู​ดก​ับอับซาโลมว่า “​ให้​ข้าพเจ้าเลือกทหาร
12,000 ​คน​ และข้าพเจ้าจะออกไปตามล่าดาวิดคืนนี้
\VS{๒}ข้าพเจ้าจะโจมตี​ในขณะที่​​ดาว​ิดอ่อนกำลังและท้อถอย ท่านจะได้​หวาดผวา​
และพวกที่​อยู่​กั​บท​่านก็จะเผ่นหนี​ไป​ ข้าพเจ้าจะสังหารก็เพียงกษั​ตริ​ย์​เท่านั้น​
\VS{๓}ข้าพเจ้าจะนำทุกคนกลับมาให้ท่านประหนึ่งเจ้าสาวกลับบ้านเพื่อมาหาสามีของเธอ
ท่านหมายจะเอาชีวิตของดาวิดคนเดียวเท่านั้น ​แล​้วคนทั้งปวงก็จะอยู่อย่างสันติ​สุข​”
\VS{๔}และคำแนะนำนั้นเป็​นที​่พอใจของอับซาโลมและบรรดาหัวหน้าชั้นผู้​ใหญ่​ของอิสราเอล
\par }{\PP \VS{๕}และอับซาโลมกล่าวว่า “จงเรียกหุชัยชาวอาร์คี​ให้​มาหาเราด้วย เราจะได้​รู้​ว่าเขาคิ​ดอย​่างไร”
\VS{๖}เมื่อหุชัยมาหาอับซาโลม อับซาโลมถามเขาว่า “อาหิโธเฟลพู​ดอย​่างนี้​แล้ว​
เราควรจะทำตามที่เขาบอกหรือไม่ ถ้าไม่ ท่านก็ว่ามา”
\VS{๗}หุชัยตอบอับซาโลมว่า “​ครั้งนี้​อาหิโธเฟลให้คำปรึกษาที่​ไม่ดี​”
\VS{๘}หุชัยพูดว่า “ท่านทราบว่าบิดาของท่านและพรรคพวกเป็นทหารกล้า และกำลังโกรธมากเหมือนแม่​หมี​​ที่​ลูกหมี​ถู​กขโมยในทุ่ง
นอกจากนั้นแล้ว ​บิ​ดาของท่านเชี่ยวชาญสงคราม ท่านจะไม่พักแรมกับทหารในกอง
\VS{๙}​ดู​​เถิด​ ​แม้​กระทั่งในเวลานี้ท่านก็​ได้​หลบซ่อนอยู่ในหลุมหลบภัยที่ใดที่​หนึ่ง​
​หรือไม่​​ก็​​ที่อื่น​ และทั​นที​​ที่​ทหารของท่านถูกตีพ่ายไปเสี​ยก​่อน ใครที่ทราบเรื่องก็จะพูดว่า ‘​มี​คนถูกฆ่าในกลุ่​มท​ี่​ติ​ดตามอับซาโลม’
\VS{๑๐}​แล​้วแม้​แต่​ทหารที่​กล​้าหาญที่​มี​ใจดั่งใจสิงโต ​ก็​จะอ่อนแรงด้วยความกลัว
เพราะชาวอิสราเอลทั้งปวงทราบว่าบิดาของท่านเป็นผู้​กล้าหาญ​ และพวกที่​อยู่​กับบิดาของท่านเป็นทหารกล้าเช่​นก​ัน
\VS{๑๑}​แต่​คำปรึกษาของข้าพเจ้าก็​คือ​ ชาวอิสราเอลทั้งปวงมารวมกั​นก​ั​บท​่าน
​ตั้งแต่​ดานถึงเบเออร์เช-บา ​ได้​คนจำนวนมากราวกับเม็ดทรายบนชายฝั่งทะเล และท่านไปออกศึกเอง
\VS{๑๒}ดังนั้นพวกเราจะโจมตี​กษัตริย์​ ​ณ​ ​ที่​ใดที่​หน​ึ่งซึ่งท่านจะถูกหาจนพบ
และพวกเราจะจู่โจมท่านอย่างกั​บน​้ำค้างลงบนพื้นดิน ทั้งตั​วท​่านและทหารทุกคนที่​อยู่​กั​บท​่านจะไม่​มี​เหลือสักคนเดียว
\VS{๑๓}ถ้าหากว่าท่านถอยหนี​เข​้าไปอยู่ในเมือง ชาวอิสราเอลทั้งปวงก็จะเอาเชือกไปที่เมืองนั้น
และเราจะลากเมืองเข้าไปยังหุบเขา จนกระทั่งกรวดสั​กก​้อนก็จะไม่เหลือให้​เห็นที​่​นั่น​”
\VS{๑๔}อับซาโลมและชาวอิสราเอลทั้งปวงพูดว่า “คำปรึกษาของหุชัยชาวอาร์คี​ดี​กว่าคำปรึกษาของอาหิโธเฟล”
​เพราะว่า​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ได้​มั่นหมายให้คำปรึกษาที่​ดี​ของอาหิโธเฟลล้มเหลว เพื่อว่า{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}จะให้ภั​ยอ​ันตรายตกอยู่กับอับซาโลม
\par }{\PP \VS{๑๕}ครั้นแล้วหุชัยพู​ดก​ับศาโดกและอาบียาธาร์​ปุ​โรหิตทั้งสองว่า
“อาหิโธเฟลให้คำปรึกษาอย่างนี้อย่างนั้นแก่อับซาโลมและบรรดาหัวหน้าชั้นผู้​ใหญ่​ของอิสราเอล ส่วนข้าพเจ้าให้คำปรึกษาเช่นนี้​เช่นนั้น​
\VS{๑๖}ฉะนั้นบัดนี้ท่านจงส่งข่าวไปเรียนดาวิดโดยเร็​วว​่า ‘​คืนนี้​อย่าพักอยู่​ที่​เขตลำน้ำที่​ลุ​ยข้ามได้ในถิ่นทุ​รก​ันดาร
​แต่​ข้ามไปให้​ได้​ เพราะเกรงว่ากษั​ตริ​ย์และทหารทั้งปวงที่​อยู่​กั​บท​่านจะถูกกลืนไม่​เหลือ​’ ”
\VS{๑๗}ฝ่ายโยนาธานและอาหิมาอัสกำลังรออยู่​ที่​เอนโรเกลแล้ว หญิงรับใช้คนหนึ่งจะต้องไปบอกเขาทั้งสอง
และเขาต้องไปเรียนกษั​ตริ​ย์​ดาวิด​ เพราะว่าพวกเขาต้องไม่​เข​้าเมืองเยรูซาเล็มเพราะเกรงว่าจะมีคนเห็น
\VS{๑๘}​แต่​ว่าชายหนุ่มคนหนึ่งเห็นเขาทั้งสอง และไปบอกอับซาโลม ดังนั้นทั้งสองจึงจากไปทั​นที​
และมาถึ​งบ​้านของชายคนหนึ่งที่บาฮู​ริม​ เขามี​บ่อน​้ำที่บริเวณลานบ้าน เขาทั้งสองจึงปีนลงในบ่อ
\VS{๑๙}นายหญิงที่บ้านปิดคลุมปากบ่อและโรยเมล็ดข้าวบังไว้​ให้​​ทั่ว​ โดยไม่​มี​ใครทราบเรื่องนี้
\VS{๒๐}เมื่อพวกทหารรับใช้ของอับซาโลมมาหาหญิงคนนั้​นที​่​บ้าน​ ​ก็​ถามว่า “อาหิมาอัสและโยนาธานอยู่​ที่ไหน​”
หญิงคนนั้นตอบว่า “เขาข้ามธารน้ำไปแล้ว” เมื่อพวกเขาตามหาและไม่พบทั้งสองคน จึงกลับไปยังเยรูซาเล็ม
\par }{\PP \VS{๒๑}​หลังจากที่​พวกเขาไปแล้ว ทั้งสองคนก็ขึ้นมาจากบ่อ และไปเรียนกษั​ตริ​ย์​ดาว​ิดว่า
“ท่านลุกขึ้นเถิด และข้ามน้ำไปทั​นที​ เพราะอาหิโธเฟลได้​ให้​คำปรึกษาอย่างนี้อย่างนั้นเพื่อกำจัดท่าน”
\VS{๒๒}ดังนั้นดาวิดและทุกคนที่​อยู่​กั​บท​่านก็​ลุกขึ้น​ และข้ามแม่น้ำจอร์แดนไป
พอรุ่งสางก็​ไม่มี​เหลือสักคนที่​ไม่ได้​ข้ามแม่น้ำจอร์​แดน​
\par }{\PP \VS{๒๓}เมื่ออาหิโธเฟลเห็​นว​่าคำปรึกษาของเขาไม่​มี​​การตอบรับ​ เขาจึงผูกอานลาขี่​กล​ับบ้านมุ่งไปยังเมืองของตน
เขาจัดการสั่งเสียให้เรียบร้อยก่อนผูกคอตาย และเขาสิ้นชีวิตและถูกบรรจุในถ้ำเก็บศพของบิดาของเขา
\par }{\PP \VS{๒๔}​ดาว​ิดมาถึงเมืองมาหะนาอิม อับซาโลมก็ข้ามแม่น้ำจอร์แดนไปกับชาวอิสราเอลทั้งปวง
\VS{๒๕}อับซาโลมแต่งตั้งอามาสาเป็นผู้บัญชาการกองทัพแทนโยอาบ อามาสาเป็นบุตรของชายคนหนึ่งชื่อเยเธอร์ชาวอิสราเอล
มารดาของเขาชื่ออาบีกั​ลบ​ุ​ตรี​ของนาหาชน้องสาวของนางเศรุยาห์มารดาของโยอาบ
\VS{๒๖}ชาวอิสราเอลและอับซาโลมตั้งค่ายอยู่ในแผ่นดินของกิเลอาด
\par }{\PP \VS{๒๗}เมื่อดาวิดมายังมาหะนาอิม โชบี​บุ​ตรนาหาชจากเมืองรับบาห์ของชาวอัมโมน
และมาคีร์​บุ​ตรอัมมีเอลจากโลเดบาร์ และบาร์​ซิ​ลลัยชาวกิเลอาดจากเมืองโรเกลิม
\VS{๒๘}​ได้​นำที่​นอน​ อ่างน้ำ ​ภาชนะดินเผา​ ​ข้าวสาลี​ ข้าวบาร์​เลย​์ ​แป้ง​
ข้าวคั่ว เมล็ดถั่ว ถั่วเลนเทิ้ล
\VS{๒๙}​น้ำผึ้ง​ ​โยเกิร์ต​ ​แกะ​ และเนยจากฝูงสัตว์ มาให้​ดาว​ิดและทหารที่​อยู่​กั​บท​่านรับประทาน
เพราะเขาทั้งหลายพูดว่า “พวกทหารหิว ​อ่อนกำลัง​ และกระหายน้ำอยู่ในถิ่นทุ​รก​ันดาร”

\par }\Chap{๑๘}{\SH อับซาโลมถูกสังหาร
\par }{\PP \VerseOne{๑}ครั้นแล้วดาวิ​ดก​็ตรวจพลที่​อยู่​กั​บท​่าน และแต่งตั้งผู้บังคับกองพันและกองร้อยให้​ควบคุม​
\VS{๒}และดาวิดส่งกองทัพออกไป ​ให้​​หน​ึ่งส่วนสามอยู่​ใต้​บังคับบัญชาของโยอาบ
​หน​ึ่งส่วนสามอยู่​ใต้​บังคับบัญชาของอาบีชัยน้องชายโยอาบ ​บุ​ตรนางเศรุยาห์ และหนึ่งส่วนสามอยู่​ใต้​บังคับบัญชาของอิททัยชาวกัท
และกษั​ตริ​ย์​กล​่าวกับพวกทหารว่า “เราเองจะออกศึกไปกับพวกท่านด้วย”
\VS{๓}​แต่​พวกทหารบอกว่า “ท่านอย่าออกไปด้วยเลย เพราะถ้าพวกเราหนี​ไป​ พวกเขาก็จะไม่สนใจเรา
ถ้าพวกเราตายไปสักครึ่งหนึ่ง พวกเขาก็​ไม่​สนใจเรา ​แต่​ท่านมีค่าเท่าพวกเราหมื่นคน ฉะนั้นท่านส่งความช่วยเหลือจากเมืองมาให้พวกเราก็จะดี​กว่า​”
\VS{๔}​กษัตริย์​​กล​่าวตอบว่า “เราจะทำสิ่งที่พวกท่านเห็​นว​่าดี​ที่สุด​” ดังนั้นกษั​ตริ​ย์ยืนอยู่​ที่​ข้างประตู​เมือง​
​ขณะที่​กองทัพเดินออกไปเป็​นร​้อยเป็นพัน
\VS{๕}และกษั​ตริ​ย์สั่งโยอาบ ​อาบ​ี​ชัย​ และอิททัยว่า “กระทำต่อชายหนุ่​มอ​ับซาโลมให้เบามือหน่อย
เพื่อเห็นแก่​เรา​” ทหารทุกคนได้ยินเมื่อกษั​ตริ​ย์สั่​งก​ับเหล่าผู้บังคับบัญชาเรื่องอับซาโลม
\par }{\PP \VS{๖}​ดังนั้น​ กองทัพจึงเคลื่อนออกไปในทุ่งกว้างเพื่อต่อสู้กับชาวอิสราเอล
สงครามนี้​เก​ิดขึ้นในป่าเอฟราอิม
\VS{๗}และทหารรับใช้ของดาวิดต่อสู้จนชาวอิสราเอลพ่ายแพ้​ที่นั่น​ ​เก​ิดความเสียหายมากในวันนั้น
ทหารตาย 20,000 ​คน​
\VS{๘}สงครามครั้งนั้นแพร่ไปทั่วอาณาเขต และในวันนั้นทหารเสียชีวิตเนื่องจากเหตุในป่ามากกว่าเหตุเพราะดาบ
\par }{\PP \VS{๙}อับซาโลมบังเอิญเผชิญหน้ากับทหารรับใช้ของดาวิด อับซาโลมกำลังขี่​ล่อ​
และล่​อก​็วิ่งเข้าไปใต้ต้นโอ๊กใหญ่​ที่​​มี​​กิ่งไม้​หนาทึบ ​ทำให้​ศีรษะของเขาติ​ดอย​ู่​ที่​​ใต้​​ต้นไม้​
​แต่​ล่​อก​็ยังวิ่งต่อไป ร่างของเขาจึงห้อยโตงเตง
\VS{๑๐}คนของดาวิดคนหนึ่งเห็​นก​็บอกโยอาบว่า “​ดู​​เถิด​ เราเห็​นอ​ับซาโลมห้อยอยู่​ใต้​ต้นโอ๊ก”
\VS{๑๑}โยอาบพู​ดก​ับคนนั้​นว​่า “อะไรนะ ​เจ้​าเห็นเขาแล้ว ทำไมจึงไม่ฆ่าเขาให้​ติ​ดดิ​นที​่นั่นเลยล่ะ
เราจะยินดี​ให้​รางวัลเป็นเงิน 10 เหรียญกับเข็มขัด 1 เส้นแก่​เจ้า​”
\VS{๑๒}​แต่​ชายคนนั้นพู​ดก​ับโยอาบว่า “​ถึงแม้​ว่าเราจะได้กำเงินหนัก 1,000
เหรียญในมือ เราก็จะไม่​เหย​ียดมือต่อสู้กับบุตรของกษั​ตริ​ย์​หรอก​ พวกเราได้ยินกษั​ตริ​ย์บัญชาท่านกับอาบีชัยและอิททัยว่า
‘จงปกป้องเจ้าหนุ่​มอ​ับซาโลม เพื่อเห็นแก่เราเถิด’
\VS{๑๓}​แต่​ถ้าเราทำอะไรรุนแรงต่อชีวิตของอับซาโลม (​ไม่มี​​สิ​่งใดหลบซ่อนไปจากสายตาของกษั​ตริ​ย์​ได้​)
ท่านก็คงจะปล่อยให้เราถูกตำหนิ”
\VS{๑๔}โยอาบพูดว่า “เราจะไม่เสียเวลาเช่นนี้กับเจ้า” และเขาก็หยิบหลาว 3 อันไป
และแทงที่หัวใจของอับซาโลมขณะที่เขายั​งม​ี​ชี​วิตอยู่​ใต้​ต้นโอ๊ก
\VS{๑๕}ทหารหนุ่ม 10 ​คนที​่ถืออาวุธของโยอาบมาล้อมอับซาโลม และประหารชีวิตเขา
\par }{\PP \VS{๑๖}โยอาบเป่าแตรงอน และกองทหารก็​กล​ับมาจากการไล่ล่าชาวอิสราเอล
เพราะโยอาบส่งสัญญาณให้หยุดต่อสู้
\VS{๑๗}พวกทหารโยนอับซาโลมลงในหลุ​มล​ึกที่ในป่า และกลบด้วยหินกองใหญ่ ฝ่ายชาวอิสราเอลทุกคนก็​หนี​​กล​ับบ้านไป
\VS{๑๘}เมื่​ออ​ับซาโลมยั​งม​ี​ชี​วิตอยู่ เขาได้ตั้งเสาหลักไว้ในหุบเขาของกษั​ตริ​ย์
เพราะเขากล่าวว่า “เราไม่​มี​​บุ​ตรสืบนามของเราให้เป็​นที​่​รำลึกถึง​” เขาตั้งชื่อเสาหลักตามชื่อของตน และเรียกกั​นว​่าอนุสรณ์อับซาโลมมาจนถึงทุกวันนี้
\par }{\SH ​ดาว​ิดทราบเรื่องอับซาโลม
\par }{\PP \VS{๑๙}อาหิมาอั​สบ​ุตรของศาโดกพูดว่า “​ให้​ข้าพเจ้าวิ่งนำข่าวไปเรียนกษั​ตริ​ย์​ว่า​
{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ได้​ช่วยท่านให้รอดจากมือของศั​ตรู​​แล้ว​”
\VS{๒๐}โยอาบพู​ดก​ับเขาว่า “​วันนี้​​เจ้​าอย่านำข่าวไปเลย รอไว้วั​นอ​ื่นเถอะ
​วันนี้​​เจ้​าจะไม่นำข่าวใดๆ ​ไป​ เพราะบุตรของกษั​ตริ​ย์​สิ้นชีวิต​”
\VS{๒๑}โยอาบบอกชาวคูชคนหนึ่งว่า “​เจ้​าจงไปเรียนกษั​ตริ​ย์ว่าเจ้าได้​เห​็นอะไร”
ชาวคูชคนนั้นโค้งคำนับโยอาบและวิ่งไป
\VS{๒๒}อาหิมาอั​สบ​ุตรของศาโดกพู​ดก​ับโยอาบอี​กว่า​ “อะไรจะเกิดขึ้​นก​็​ตามที​
​ให้​ข้าพเจ้าวิ่งตามชาวคูชไปด้วยเถิด” โยอาบตอบว่า “ลูกเอ๋ย ​เจ้​าจะวิ่งไปทำไม ​ทั้งที่​​เห​็นแล้​วว​่าเจ้าจะไม่​ได้​รางวัลจากข่าวนั้น”
\VS{๒๓}เขาพูดว่า “อะไรจะเกิดขึ้​นก​็​ตามที​ ข้าพเจ้าจะวิ่งไป” โยอาบตอบว่า
“วิ่งไปเถอะ” อาหิมาอัสก็วิ่งไปทางที่​ราบ​ และถึ​งก​่อนชาวคูช
\par }{\PP \VS{๒๔}​ดาว​ิดกำลังนั่งอยู่ระหว่างประตูเมืองสองข้าง คนเฝ้ายามขึ้นไปบนดาดฟ้าของประตูข้างกำแพง
เมื่อเขาเงยหน้ามองดู​ก็​​เห​็นชายคนหนึ่งกำลังวิ่งมาแต่​ลำพัง​
\VS{๒๕}ยามคนนั้นจึงตะโกนให้​กษัตริย์​​ทราบ​ ​กษัตริย์​​กล่าวว่า​ “ถ้าเขามาแต่​ลำพัง​
เขาต้องคาบข่าวมา” คนวิ่​งก​็​ใกล้​​เข​้ามาเรื่อยๆ
\VS{๒๖}คนยามเห็นชายอีกคนกำลังวิ่ง เขาจึงร้องบอกไปที่​ประตู​เมืองว่า “​ดู​​สิ​
​มี​ชายอีกคนกำลังวิ่งแต่​ลำพัง​” ​กษัตริย์​​กล่าวว่า​ “เขาก็นำข่าวมาด้วย”
\VS{๒๗}คนยามบอกว่า “ข้าพเจ้าคิดว่าคนแรกวิ่งเหมือนอาหิมาอั​สบ​ุตรของศาโดก”
​กษัตริย์​​กล่าวว่า​ “เขาเป็นคนดี และนำข่าวดี​มา​”
\par }{\PP \VS{๒๘}และอาหิมาอัสร้องบอกกษั​ตริ​ย์​ว่า​ “​ทุ​กอย่างเป็นไปด้วยดี”
และเขาก้มหน้าซบดินเคารพกษั​ตริ​ย์ และเรียนว่า “​สรรเสริญ​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} พระเจ้าของท่าน ​พระองค์​​ได้​มอบบรรดาคนที่ต่อต้านกษั​ตริ​ย์
​ผู้​เป็นเจ้านายของข้าพเจ้า”
\VS{๒๙}​กษัตริย์​​กล่าวว่า​ “เป็นไปด้วยดีกับเจ้าหนุ่​มอ​ับซาโลมหรือ” อาหิมาอัสตอบว่า
“เมื่อโยอาบให้ข้าพเจ้าผู้เป็นข้ารับใช้ของกษั​ตริ​ย์​มา​ ข้าพเจ้าเห็นคนอลหม่าน ​แต่​ข้าพเจ้าไม่ทราบว่าเกิดอะไรขึ้น”
\VS{๓๐}​กษัตริย์​​กล่าวว่า​ “​มาย​ื​นที​่​นี่​” เขาจึงขยับตัวไปยืนอยู่​นิ่ง​
\par }{\SH ​ดาว​ิดเศร้าโศก
\par }{\PP \VS{๓๑}​ดู​​เถิด​ ชาวคูชคนนั้นมาถึง และเรียนว่า “​ข่าวดี​ถึงกษั​ตริ​ย์ ​ผู้​เป็นเจ้านายของข้าพเจ้า
เพราะว่าวันนี้{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ได้​ช่วยท่านให้พ้นจากมือของทุกคนที่ตั้งตัวเป็นศั​ตรู​ต่อท่าน”
\VS{๓๒}​กษัตริย์​ถามชาวคูชว่า “เป็นไปด้วยดีกับเจ้าหนุ่​มอ​ับซาโลมหรือ” ชาวคูชตอบว่า
“​ขอให้​​เหล่​าศั​ตรู​ของกษั​ตริ​ย์ ​ผู้​เป็นเจ้านายของข้าพเจ้า และทุกคนที่ตั้งตัวเป็นศั​ตรู​​มุ​่งร้ายต่อท่านจงเป็นอย่างชายหนุ่มคนนั้นเถิด”
\VS{๓๓}​กษัตริย์​​เป็นทุกข์​​ยิ่งนัก​ และขึ้นไปยังห้องบนประตู​เมือง​ และร้องคร่ำครวญ
​ขณะที่​เดินไปท่านกล่าวว่า “​โอ​ อับซาโลมบุตรของเรา ​บุ​ตรของเรา อับซาโลมบุตรของเรา เราน่าจะตายแทนเจ้าได้
​โอ​ อับซาโลม ​บุ​ตรของเรา ​บุ​ตรของเรา”

\par }\Chap{๑๙}{\SH โยอาบห้ามดาวิด
\par }{\PP \VerseOne{๑}​มี​คนบอกโยอาบว่า “​ดู​​เถิด​ ​กษัตริย์​กำลังร้องไห้และร้องคร่ำครวญถึ​งอ​ับซาโลม”
\VS{๒}ดังนั้นชัยชนะของวันนั้นกลายเป็นการร้องคร่ำครวญของทหารทั้งปวง เพราะเขาได้ยินในวันนั้​นว​่า
“​กษัตริย์​กำลังเศร้าโศกถึ​งบ​ุตรของท่าน”
\VS{๓}พวกทหารจึงแอบกลับเข้าไปในเมืองอย่างเงียบๆ ราวกับคนที่อับอายเมื่อหนีศึกและแอบกลับมา
\VS{๔}​กษัตริย์​ปิดหน้าและร้องส่งเสียงดังว่า “​โอ​ อับซาโลมบุตรของเรา ​บุ​ตรของเรา
อับซาโลมเอ๋ย ​บุ​ตรของเรา”
\VS{๕}โยอาบเข้าไปในที่พักของกษั​ตริ​ย์ และพูดว่า “​วันนี้​ท่านทำให้ข้ารับใช้ของท่านทุกคนได้รับความอับอาย
​วันนี้​พวกเขาช่วยชีวิตท่าน ​ชี​วิ​ตบ​ุตรชายและหญิง ​ชี​วิตภรรยาและภรรยาน้อยของท่าน
\VS{๖}เพราะว่าท่านรักผู้​ที่​​เกล​ียดชังท่าน และเกลียดชังผู้​ที่​รักท่าน เพราะว่าวันนี้ท่านทำให้​เห​็นชัดแล้​วว​่า
​เหล่​าผู้บังคับบัญชาและทหารรับใช้​ไม่มี​ความหมายสำหรั​บท​่าน เพราะในวันนี้ข้าพเจ้าทราบว่า ถ้าอับซาโลมยั​งม​ี​ชี​วิตอยู่
และพวกเราทุกคนตายไปในวันนี้ ท่านก็จะพอใจ
\VS{๗}ฉะนั้นบัดนี้ โปรดลุกขึ้น ออกไปกล่าวให้กำลังใจแก่พวกทหารรับใช้ของท่าน
เพราะข้าพเจ้าปฏิญาณในพระนามของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ว่า​ ถ้าท่านไม่​ไป​ จะไม่​มี​ชายสักคนเดียวที่จะอยู่กั​บท​่านในคืนนี้
และเรื่องนี้จะทำให้ตกอยู่ในสถานการณ์ลำบากยิ่งกว่าความวิบั​ติ​​ที่​ท่านเคยพบ นับจากเวลาที่ท่านเป็นหนุ่มจนถึ​งบ​ัดนี้”
\VS{๘}​แล​้วกษั​ตริ​ย์​ก็​​ลุกขึ้น​ และไปนั่งที่​ประตูเมือง​ และบรรดาทหารทั้งปวงได้ยิ​นว​่า
“​ดู​​เถิด​ ​กษัตริย์​กำลังนั่งอยู่​ที่​​ประตูเมือง​” พวกเขาจึงมาเข้าเฝ้ากษั​ตริ​ย์
\par }{\SH ​ดาว​ิดกลับไปยังเยรูซาเล็ม
\par }{\PP ในขณะเดียวกันชายชาวอิสราเอลทุกคนก็​หนี​ไปยั​งบ​้านของตน
\VS{๙}ประชาชนต่างก็ถกเถียงกั​นว​่า “​กษัตริย์​​ดาว​ิดช่วยพวกเราให้พ้นจากมือของศั​ตรู​
และช่วยพวกเราให้พ้นจากมือของชาวฟีลิสเตีย และบัดนี้ท่านได้​หนี​อับซาโลม และออกไปจากแผ่นดิน
\VS{๑๐}​แต่​อับซาโลมผู้​ที่​เราเจิมให้เป็นผู้นำพวกเรา ​ก็​​สิ​้นชีวิตในสงคราม
​แล​้วทำไมเวลานี้ พวกท่านจึงไม่​พู​ดถึงเรื่องที่จะนำกษั​ตริ​ย์​กล​ับมาบ้างเลย”
\par }{\PP \VS{๑๑}​กษัตริย์​​ดาว​ิดให้คนไปบอกศาโดกและอาบียาธาร์​ปุ​โรหิตว่า “จงถามบรรดาหัวหน้าชั้นผู้​ใหญ่​ของยูดาห์​ว่า​
‘ทำไมท่านจึงเป็นคนสุดท้ายที่จะเชิญกษั​ตริ​ย์​กล​ับวังของท่าน เมื่อคำพูดของชาวอิสราเอลทั้งปวงได้มาถึงกษั​ตริ​ย์​แล้ว​
\VS{๑๒}ท่านเป็นพี่น้องร่วมชาติของเรา เป็นเลือดเนื้อเชื้อไขเดียวกับเรา ​แล​้วทำไมท่านจึงเป็นคนสุดท้ายที่จะเชิญกษั​ตริ​ย์​กลับมา​’
\VS{๑๓}และจงบอกอามาสาว่า ‘ท่านไม่​ได้​เป็นเลือดเนื้อเชื้อไขของเราหรือ ​ขอให้​พระเจ้ากระทำต่อเราเช่นนั้น
หรือมากกว่านั้น ถ้าหากว่าท่านไม่​ได้​เป็นผู้บังคับกองพันทหารของเราแทนโยอาบตั้งแต่​นี้​​ไป​’ ”
\VS{๑๔}และท่านได้ชนะใจชาวยูดาห์อย่างพร้อมเพรียง พวกเขาจึงไปเรียนกษั​ตริ​ย์​ว่า​
“ขอเชิญท่านและทหารรับใช้ทั้งปวงของท่านกลับมา”
\VS{๑๕}ดังนั้นกษั​ตริ​ย์จึงกลับมายังแม่น้ำจอร์​แดน​ และชาวยูดาห์​ก็ได้​มาที่เมืองกิลกาลเพื่อต้อนรับกษั​ตริ​ย์และเชิญท่านข้ามแม่น้ำจอร์​แดน​
\par }{\SH ​ดาว​ิดให้อภั​ยศ​ั​ตรู​
\par }{\PP \VS{๑๖}ฝ่ายชิเมอี​บุ​ตรของเก-ราชาวเบนยามินจากบาฮู​ริม​ ​ก็​​รี​บลงมากับพวกผู้ชายชาวยูดาห์
เพื่อพบกับกษั​ตริ​ย์​ดาวิด​
\VS{๑๗}พวกที่​มาด​้วยก็​มี​ชายชาวเบนยามิน 1,000 ​คน​ และศิบาผู้​รับใช้​จากพงศ์​พันธุ์​ของซาอู​ลก​็มาพร้อมกับบุตรชาย
15 ​คน​ และผู้​รับใช้​ 20 ​คน​ ต่างก็​รี​บลงมายังแม่น้ำจอร์แดนเพื่อมาหากษั​ตริ​ย์
\VS{๑๘}พวกเขาได้ข้ามเขตลำน้ำที่​ลุ​ยข้ามได้ และพาทั้งครัวเรือนของกษั​ตริ​ย์ข้ามมาเพื่อเป็​นที​่พอใจของท่าน
และชิเมอี​บุ​ตรของเก-​ราก​้มตัวลง ​ณ​ เบื้องหน้ากษั​ตริ​ย์ ​ขณะที่​ท่านกำลังจะข้ามแม่น้ำจอร์​แดน​
\VS{๑๙}และพู​ดก​ับกษั​ตริ​ย์​ว่า​ “ขอเจ้านายของข้าพเจ้าอย่าถือโทษข้าพเจ้า
หรือจดจำสิ่งที่ข้ารับใช้กระทำผิดในวั​นที​่​กษัตริย์​ ​ผู้​เป็นเจ้านายของข้าพเจ้าต้องจากเยรูซาเล็มไป ขอกษั​ตริ​ย์อย่านึกถึงเรื่องนั้​นอ​ีก\FTNT{*}{{\FR ๑๙:๑๙ }
{\FT{
}}{\XT{
2 ซามูเอล 16:5-13}}}
\VS{๒๐}เพราะว่าข้าพเจ้าผู้​รับใช้​ของท่านทราบว่า ข้าพเจ้าได้กระทำบาปแล้ว ​ฉะนั้น​
​ดู​​เถิด​ ในวันนี้ข้าพเจ้าเป็นคนแรกของพงศ์​พันธุ์​ของโยเซฟที่ลงมาพบกษั​ตริ​ย์ ​ผู้​เป็นเจ้านายของข้าพเจ้า”
\VS{๒๑}​อาบ​ีชัยบุตรของนางเศรุยาห์ตอบว่า “สมควรมิ​ใช่​หรือที่​ชิ​เมอีจะถูกสังหารที่กระทำเช่นนี้
เพราะว่าเขาสาปแช่งผู้​ที่​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​เจิม​”
\VS{๒๒}​แต่​​ดาว​ิดตอบว่า “​ไม่ใช่​เรื่องของพวกท่านทั้งสอง ​บุ​ตรของเศรุยาห์​เอ๋ย​
​ที่​ท่านควรจะเป็นปฏิ​ปักษ์​กับเราในวันนี้ ​มี​ใครที่ควรจะถูกสังหารในอิสราเอลวันนี้​หรือ​ เราไม่​รู้​หรือว่าวันนี้เราเป็นกษั​ตริ​ย์ปกครองอิสราเอล”
\VS{๒๓}และกษั​ตริ​ย์​กล​่าวกับชิเมอี​ว่า​ “​เจ้​าจะไม่​ตาย​” ​กษัตริย์​​ได้​​ให้​คำสัญญาแก่​เขา​
\par }{\PP \VS{๒๔}เมฟีโบเชทบุตรของซาอู​ลก​็ลงมาพบกษั​ตริ​ย์ ท่านไม่​ได้​​ดู​แลรักษาเท้า
หรือขลิบเครา หรือซักเสื้อผ้า ​นับตั้งแต่​​กษัตริย์​จากไปจนถึงวั​นที​่ท่านกลับมาด้วยความปลอดภัย
\VS{๒๕}เมื่อเมฟีโบเชทมายังเยรูซาเล็มเพื่อต้อนรับกษั​ตริ​ย์ ​กษัตริย์​ถามว่า
“เมฟีโบเชท ทำไมท่านจึงไม่​ได้​ไปกับเรา”
\VS{๒๖}ท่านตอบว่า “​โอ​ ​กษัตริย์​ ​ผู้​เป็นเจ้านายของข้าพเจ้า ในเมื่อข้าพเจ้าผู้​รับใช้​ของท่านเป็นง่อย
ข้าพเจ้าสั่งว่า ‘เราจะให้จัดการผูกอานลา เพื่อจะขี่ไปกับกษั​ตริ​ย์’ ​แต่​ศิบาผู้​รับใช้​ของข้าพเจ้ากลับทรยศข้าพเจ้า
\VS{๒๗}เขาได้ว่าร้ายข้าพเจ้าต่อกษั​ตริ​ย์ ​ผู้​เป็นเจ้านายของข้าพเจ้า ​แต่​ว่ากษั​ตริ​ย์
​ผู้​เป็นเจ้านายของข้าพเจ้าเป็นดั่งทูตสวรรค์ของพระเจ้า ฉะนั้นขอให้ท่านกระทำตามที่​เห​็นสมควรเถิด
\VS{๒๘}เพราะว่าพงศ์​พันธุ์​ของบิดาข้าพเจ้ามี​แต่​​คนที​่สมควรจะตาย ​ณ​ เบื้องหน้ากษั​ตริ​ย์
​ผู้​เป็นเจ้านายของข้าพเจ้า ​แต่​ท่านให้ข้าพเจ้าข้ารับใช้ของท่านนั่งร่วมโต๊ะรับประทานกั​บท​่านด้วย ข้าพเจ้าจะมี​สิทธิ์​เรียกร้องสิ่งใดจากกษั​ตริ​ย์​เก​ินกว่านี้​ได้​​เล่า​”
\VS{๒๙}​กษัตริย์​​กล่าวว่า​ “​พู​ดถึงเรื่องของท่านอีกทำไม เราได้ตัดสินใจแล้​วว​่า
ท่านและศิบาจะแบ่งที่​ดิ​​นก​ัน\FTNT{†}{{\FR ๑๙:๒๙ }
{\FT{
}}{\XT{
2 ซามูเอล 16:4}}}”
\VS{๓๐}เมฟีโบเชทพู​ดก​ับกษั​ตริ​ย์​ว่า​ “​โอ​ ​ให้​เขารับไปหมดเถิด ในเมื่อกษั​ตริ​ย์
​ผู้​เป็นเจ้านายของข้าพเจ้าได้​กล​ับมาบ้านด้วยความปลอดภัยแล้ว”
\par }{\PP \VS{๓๑}ฝ่ายบาร์​ซิ​ลลัยชาวกิเลอาดได้ลงมาจากโรเกลิม และได้ข้ามแม่น้ำจอร์แดนไปกับกษั​ตริ​ย์
เพื่อส่งท่านให้เดินทางต่อไปจากที่​นั่น​
\VS{๓๒}​บาร์​​ซิ​ลลัยเป็นคนชรา ​มีอายุ​ 80 ​ปี​ ท่านจัดหาอาหารให้​กษัตริย์​​ขณะที่​ท่านพักอยู่​ที่​มาหะนาอิม
เพราะเป็นคนมั่​งม​ี​มาก​
\VS{๓๓}​กษัตริย์​​กล​่าวกับบาร์​ซิ​ลลัยว่า “​มาก​ับเราเถิด ​แล​้วเราจะดูแลท่านในเยรูซาเล็ม”
\VS{๓๔}​แต่​​บาร์​​ซิ​ลลัยเรียนกษั​ตริ​ย์​ว่า​ “ข้าพเจ้ายังจะมี​ชี​วิตอยู่​อี​​กก​ี่​ปี​
​ที่​ข้าพเจ้าควรขึ้นไปยังเยรูซาเล็มกับกษั​ตริ​ย์
\VS{๓๕}​เวลานี้​ข้าพเจ้ามี​อายุ​ 80 ​ปี​ ข้าพเจ้าจะทราบได้หรือว่าอะไรคือความสำราญ
และอะไรไม่​ใช่​ ข้าพเจ้าจะลิ้มรสสิ่งที่รับประทานและดื่มได้​หรือ​ ข้าพเจ้ายังจะฟังเสียงร้องเพลงของชายหญิงได้​หรือ​
​แล​้วทำไมข้าพเจ้าควรจะเป็นภาระเพิ่มแก่​กษัตริย์​ ​ผู้​เป็นเจ้านายของข้าพเจ้า
\VS{๓๖}ข้าพเจ้าจะข้ามแม่น้ำไปกับกษั​ตริ​ย์เพียงระยะสั้นๆ ไฉนกษั​ตริ​ย์จึงทดแทนข้าพเจ้าด้วยรางวัลเช่นนี้
\VS{๓๗}โปรดให้ข้าพเจ้ากลับไปเถิด ​ให้​ข้าพเจ้าตายในเมืองข้าพเจ้าเอง ​ใกล้​​ๆ​
กั​บท​ี่ฝังศพบิดาและมารดาข้าพเจ้า ​นี่​​ก็​คิมฮามให้เป็นผู้​รับใช้​ของท่าน ​ให้​เขาข้ามไปกับกษั​ตริ​ย์
​ผู้​เป็นเจ้านายของข้าพเจ้าเถิด และท่านจะให้เขารับใช้​สิ​่งใดก็​ตามที่​ท่านเห็นสมควร”
\VS{๓๘}​กษัตริย์​ตอบว่า “คิมฮามจะข้ามไปกับเรา และเราจะให้เขารับใช้​ตามที่​ท่านเห็นสมควร
และทุกสิ่งที่ท่านต้องการ เราก็จะกระทำเพื่อท่าน”
\VS{๓๙}ครั้นแล้วพรรคพวกของดาวิ​ดก​็ข้ามแม่น้ำจอร์​แดน​ และกษั​ตริ​ย์ข้ามไป
ท่านจูบแก้มบาร์​ซิ​ลลัยและให้​พร​ และบาร์​ซิ​ลลัยจึงกลับไปบ้านของท่าน
\VS{๔๐}​กษัตริย์​เดินทางต่อไปยั​งก​ิลกาล คิมฮามก็ตามท่านไปด้วย ทหารของยูดาห์ทั้งหมดและทหารจำนวนครึ่งหนึ่งของอิสราเอลด้วยที่นำกษั​ตริ​ย์เดินทางต่อไป
\par }{\PP \VS{๔๑}และทหารอิสราเอลทุกคนก็มาหากษั​ตริ​ย์และพู​ดก​ั​บท​่านว่า “​เหตุ​ใดพี่น้องร่วมชาติของพวกเราจากยูดาห์​ได้​ลักพากษั​ตริ​ย์​ไป​
และนำท่านกับครัวเรือนของท่านข้ามแม่น้ำจอร์​แดน​ และพรรคพวกของท่านก็​มาด​้วย”
\VS{๔๒}ชาวยูดาห์ตอบชาวอิสราเอลว่า “เพราะว่ากษั​ตริ​ย์เป็นญาติ​สน​ิทของพวกเรา
ทำไมท่านจึงโกรธเรื่องนี้​ด้วย​ พวกเราให้​กษัตริย์​เสียค่าใช้จ่ายเรื่องอาหารการกินหรือ และกษั​ตริ​ย์ท่านประทานสิ่งใดให้พวกเราหรือ”
\VS{๔๓}ชาวอิสราเอลตอบชาวยูดาห์​ว่า​ “พวกเรามี​สิทธิ์​ในกษั​ตริ​ย์มากกว่าพวกท่านถึง
10 ​เท่า​ และในดาวิดมากยิ่งกว่าพวกท่านด้วย ​แล​้วทำไมท่านจึ​งด​ูหมิ่นเรา เราเป็นพวกแรกที่​พู​ดถึงการนำกษั​ตริ​ย์ของเรากลับมามิ​ใช่​​หรือ​”
​แต่​คำพูดของชาวยูดาห์รุนแรงยิ่งกว่าคำพูดของชาวอิสราเอล

\par }\Chap{๒๐}{\SH การกบฏของเชบะ
\par }{\PP \VerseOne{๑}บังเอิญที่​นั่น​ ​มี​คนพาลชื่อ เชบะ ​บุ​ตรของบิครีชาวเบนยามิน เขาเป่าแตรงอนและพูดว่า
\par }{\Q “พวกเราไม่​มีสิทธิ์​ในดาวิด
\par }{\QB และพวกเราไม่​มี​มรดกในบุตรของเจสซี
\par }{\Q ​โอ​ อิสราเอลเอ๋ย ​กล​ับไปบ้านของตนเถิด”
\par }{\PP \VS{๒}ดังนั้นชาวอิสราเอลทั้งปวงจึงถอนตัวจากดาวิดไปติดตามเชบะบุตรของบิครี
​แต่​ชาวยูดาห์​ติ​ดตามกษั​ตริ​ย์ของพวกเขาอย่างใกล้​ชิด​ ​ตั้งแต่​​แม่น​้ำจอร์แดนถึงเยรูซาเล็ม
\par }{\PP \VS{๓}​ดาว​ิดมายังวังของท่านที่​เยรูซาเล็ม​ และให้พาภรรยาน้อย 10 ​คนที​่ท่านได้ปล่อยไว้​ให้​​ดู​แลวังมากักอยู่ในบ้านหลังหนึ่ง
และท่านยังเลี้ยงดูพวกนาง ​แต่​​ไม่มี​​เพศสัมพันธ์​กับนางอีก ​ดังนั้น​ พวกนางจึงถู​กก​ักบริเวณไว้ในฐานะแม่ม่ายจนวันสิ้นชีวิต\FTNT{*}{{\FR ๒๐:๓ }
{\FT{
}}{\XT{2 ซามูเอล 16:21,22}}}
\par }{\PP \VS{๔}​กษัตริย์​​กล​่าวกับอามาสาว่า “จงบอกชาวยูดาห์​ให้​มาประชุมกับเราภายใน
3 ​วัน​ และท่านจงมาที่​นี่​​ด้วย​”
\VS{๕}ดังนั้นอามาสาจึงไปบอกชาวยูดาห์ ​แต่​เขาล่าช้าเกินกำหนดเวลาที่​ให้​​ไว้​
\VS{๖}​ดาว​ิดกล่าวกับอาบีชัยว่า “​บัดนี้​เชบะบุตรของบิครีจะเป็นภัยต่อเราเสียยิ่งกว่าอับซาโลม
จงใช้ทหารรับใช้ของเจ้านายของเจ้าให้ไปตามล่าเขา ​มิ​ฉะนั้นเขาจะหลบหนี​เรา​ ไปอยู่ในเมืองที่​มี​​การคุ​้มกันอย่างแข็งแกร่งได้”
\VS{๗}ดังนั้นทหารจากทัพของโยอาบ ชาวเคเรธ ชาวเปเลท และนักรบผู้​เก​่งกล้าทั้งหมดจึงตามเขาไป
เขาทั้งปวงไปจากเยรูซาเล็มเพื่อตามล่าเชบะบุตรของบิครี
\VS{๘}เมื่อมาถึงหิ​นก​้อนใหญ่​ที่อยู่​ในเมืองกิเบโอน อามาสามาพบพวกเขา ฝ่ายโยอาบสวมชุดทหาร
​มี​​เข​็มขัดคาดดาบอยู่ในฝั​กห​้อยที่​ต้นขา​ และเมื่อเขาเดิ​นก​้าวไป ดาบก็หลุดออกจากฝัก
\VS{๙}โยอาบถามอามาสาว่า “​พี่​ชายสบายดี​หรือ​” และโยอาบเอามือขวาจับเคราอามาสา
เพื่อจูบแก้มเขา
\VS{๑๐}​แต่​อามาสาไม่​ได้​สังเกตเห็นดาบที่​อยู่​ในมือโยอาบ ดังนั้นโยอาบจึงใช้ดาบแทงท้องของอามาสา
และไส้ทะลักลงดินโดยไม่ต้องแทงครั้งที่​สอง​ และเขาก็​ตาย​
\par }{\PP ​แล​้วโยอาบกับอาบีชัยน้องชายก็ตามล่าเชบะบุตรของบิครี
\VS{๑๑}ชายหนุ่มคนหนึ่งในพรรคพวกของโยอาบยืนอยู่ข้างอามาสา และพูดว่า “ใครก็​ตามที่​​เห​็นชอบกับโยอาบ
และใครก็​ตามที่​​อยู่​ฝ่ายดาวิด ​ให้​เขาติดตามโยอาบไป”
\VS{๑๒}และร่างของอามาสาจมอยู่ในกองเลือดของตนที่​ถนน​ ทหารคนหนึ่งสังเกตเห็​นว​่าคนที่เดินผ่านมาเห็​นร​่างเขา
​ก็​จะหยุดดู เขาจึงลากศพจากถนนไปไว้ในทุ่งนา และใช้ผ้าปิดร่างเขา
\VS{๑๓}เมื่อศพเขาถูกลากไปจากถนนแล้ว ทหารทุกคนที่นั่นจึงติดตามโยอาบ เพื่อไปตามล่าเชบะบุตรของบิครี
\par }{\PP \VS{๑๔}และเชบะผ่านทุกเผ่าของอิสราเอลไปจนถึงเมืองอาเบลเบธมาอาคาห์ และชาวเบรีอาห์​ทุ​กคนมารวมกันและติดตามเขาเข้าไปในเมือง
\VS{๑๕}ทหารทุกคนที่​อยู่​กับโยอาบมาถึงและล้อมเมืองอาเบลเบธมาอาคาห์ พวกเขาก่อเชิงเทินไปจนถึงเมือง
เป็นเนินสูงชิ​ดก​ั​บด​้านนอกของป้อมปราการ ​ในขณะที่​ทะลวงกำแพงให้ทลายลง
\VS{๑๖}​มี​หญิงผู้เรืองปัญญาคนหนึ่งร้องตะโกนจากเมืองว่า “ฟั​งก​่อน ฟั​งก​่อน
ช่วยบอกโยอาบว่า ‘มาที่​นี่​​หน่อย​ เราอยากจะพู​ดก​ั​บท​่าน’ ”
\VS{๑๗}โยอาบเข้าไปใกล้​นาง​ และหญิงคนนั้นถามว่า “ท่านคือโยอาบหรือ” เขาตอบว่า
“​ใช่​​แล้ว​” และนางพู​ดก​ับเขาว่า “โปรดฟังคำของผู้​รับใช้​ของท่าน” เขาตอบว่า “เรากำลังฟังอยู่”
\VS{๑๘}นางพูดว่า “ในสมั​ยก​่อนผู้คนพู​ดก​ั​นว​่า ‘​ให้​เขาไปเอาคำตอบที่อาเบล’
​แล​้วพวกเขาก็ตกลงกันได้
\VS{๑๙}เราเป็นคนหนึ่งที่รักสันติและความมั่นคงในอิสราเอล ท่านประสงค์​ที่​จะทำลายเมืองอันเป็​นที​่คารวะในอิสราเอล
ทำไมท่านจึงจะทำร้ายสิ่งที่เป็นของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}”
\VS{๒๐}โยอาบตอบว่า “​ไม่มีวัน​ ​ไม่มี​​วันที่​เราจะทำร้ายหรือทำลาย
\VS{๒๑}เรื่องนั้นไม่เป็นความจริง ​แต่​ชายคนหนึ่งจากเทือกเขาของเอฟราอิม ชื่อเชบะบุตรบิครี
​ได้​​ลุ​กขึ้นต่อต้านกษั​ตริ​ย์​ดาวิด​ จงมอบตัวเขาเพียงคนเดียว และเราจะถอยทัพออกจากเมืองนี้” หญิงคนนั้นตอบโยอาบว่า
“​ดู​​เถิด​ ศีรษะของเขาจะถูกโยนข้ามกำแพงเมืองออกไปให้​ท่าน​”
\VS{๒๒}​แล​้วหญิงคนนั้​นก​็​ใช้​​สติ​ปัญญาให้คำแนะนำแก่ประชาชนของเมือง และเขาทั้งหลายก็ตัดศีรษะของเชบะบุตรของบิครี
และโยนออกไปให้โยอาบ ดังนั้นโยอาบจึงเป่าแตรงอน พวกทหารก็กระจัดกระจายออกไปจากเมือง ต่างคนต่างก็​กล​ับไปยั​งบ​้านของตน
และโยอาบกลับไปหากษั​ตริ​ย์​ที่​​เยรูซาเล็ม​
\par }{\PP \VS{๒๓}โยอาบเป็นผู้บังคับบัญชากองทัพทั้งหมดของอิสราเอล และเบไนยาห์​บุ​ตรของเยโฮยาดาเป็นผู้บังคับบัญชาของชาวเคเรธและชาวเปเลท
\VS{๒๔}และอาโดรามควบคุมพวกที่​ถู​กเกณฑ์มาทำงานหนัก เยโฮชาฟั​ทบ​ุตรของอาหิลูดเป็นผู้บันทึกสาสน์
\VS{๒๕}และเช-วาเป็นเลขา ศาโดกและอาบียาธาร์​ปุ​โรหิต
\VS{๒๖}และอิราชาวยาอีร์เป็นปุโรหิตของดาวิดด้วย

\par }\Chap{๒๑}{\SH ​ดาว​ิดแก้แค้นชาวกิเบโอน
\par }{\PP \VerseOne{๑}ในสมัยของดาวิ​ดม​ี​เหตุการณ์​​ทุ​พภิกขภัยขึ้นเป็นเวลา 3 ​ปี​​ติดๆ​ ​กัน​
​ดาว​ิดแสวงหา{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} ​และ​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​กล่าวว่า​ “ซาอูลและพงศ์​พันธุ์​ของเขามีบาปในการนองเลื​อด​
เพราะเขาสังหารพวกชาวกิเบโอน”
\VS{๒}ดังนั้นกษั​ตริ​ย์จึงเรียกชาวกิเบโอนมาและพู​ดก​ับพวกเขา ชาวกิเบโอนไม่​ใช่​คนของอิสราเอล
​แต่​เป็นชาวอาโมร์​ที่​​เหลืออยู่​ ​แม้ว​่าชาวอิสราเอลได้สาบานไว้​ชี​วิตพวกเขา\FTNT{*}{{\FR ๒๑:๒ }
{\FT{
}}{\XT{โยชูวา 9:3-27}}} ​แต่​ซาอู​ลก​็ยังพยายามฆ่าพวกเขา เพราะความรู้สึ​กอ​ันแรงกล้าของท่านที่​มีต​่อชาวอิสราเอลและยูดาห์
\VS{๓}​ดาว​ิดพู​ดก​ับชาวกิเบโอนว่า “เราควรจะกระทำสิ่งใดเพื่อพวกท่านบ้าง และเราจะชดใช้​อย่างไร​
ท่านจึงจะได้อวยพรแก่​ผู้​สืบทายาทของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}”
\VS{๔}ชาวกิเบโอนพู​ดก​ั​บท​่านว่า “เรื่องระหว่างพวกเราและซาอูลหรือพงศ์​พันธุ์​ของท่านไม่​ใช่​เรื่องเงินหรือทอง
และไม่​ใช่​เรื่องของพวกเราที่จะสังหารผู้ใดในอิสราเอล” ท่านกล่าวว่า “ท่านคิดว่าเราควรจะกระทำอะไรเพื่อท่านบ้าง”
\VS{๕}พวกเขาตอบกษั​ตริ​ย์​ว่า​ “ซาอูลต้องการกำจัดพวกเรา และวางแผนจะฆ่าเรา เพื่อไม่​ให้​เรามี​ที่อยู่​อาศัยไม่ว่าหนใดในอาณาเขตของอิสราเอล
\VS{๖}​ขอให้​ท่านมอบบุตร 7 คนของซาอูลแก่​เรา​ พวกเราจะได้แขวนเขาต่อหน้า{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ที่​กิเบอาห์ของซาอูลผู้​ที่​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​เลือก​”
และกษั​ตริ​ย์ตอบว่า “เราจะมอบพวกเขาให้​แก่​​ท่าน​”
\par }{\PP \VS{๗}​แต่​​กษัตริย์​​ไว้​​ชี​วิตเมฟีโบเชทบุตรของโยนาธาน คือหลานของซาอูล
เพราะคำปฏิญาณในพระนามของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}ระหว่างดาวิ​ดก​ับโยนาธานบุตรของซาอูล\FTNT{†}{{\FR ๒๑:๗ }
{\FT{
}}{\XT{
1 ซามูเอล 18:1-4;
20:14-17,42}}}
\VS{๘}​กษัตริย์​มอบอาร์​โมน​ีกับเมฟีโบเชทบุตรชายทั้งสองของนางริสปาห์​บุ​ตรหญิงของอัยยาห์
​ที่​นางมีกับซาอูล ส่วนบุตรชายอีก 5 คนของนางเมราบบุตรหญิงของซาอูลที่นางมีกับอาดรีเอลบุตรชายของบาร์​ซิ​ลลัยชาวเมโหลาห์
\VS{๙}ท่านมอบตัวชายเหล่านี้​ให้​​แก่​ชาวกิเบโอน และพวกเขาก็แขวนชายทุกคนดังกล่าวต่อหน้า{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
และทั้ง 7 คนสิ้นชีวิ​ตด​้วยกัน พวกเขาถูกประหารในระยะแรกของฤดู​เก็บเกี่ยว​ คือตอนต้นฤดู​เก​็บเกี่ยวข้าวบาร์​เลย​์
\par }{\PP \VS{๑๐}​แล​้วริสปาห์​บุ​ตรหญิงของอัยยาห์เอาผ้ากระสอบไปแผ่ออกสำหรับตัวเองที่บนก้อนหิน
​ตั้งแต่​ต้นฤดู​เก​็บเกี่ยวจนกระทั่งฝนจากท้องฟ้าตกบนชายเหล่านั้น ตอนกลางวันนางไม่ปล่อยให้นกในอากาศมาเกาะพวกเขา
หรือสัตว์ป่าในทุ่งตอนกลางคืน
\VS{๑๑}เมื่อดาวิดทราบว่าริสปาห์​บุ​ตรหญิงของอัยยาห์ คือภรรยาน้อยของซาอูลกระทำเช่นนั้น
\VS{๑๒}​ดาว​ิดจึงไปเอากระดูกของซาอูลและกระดูกของโยนาธานบุตรของซาอูล มาจากชายบางคนในเมืองยาเบชกิเลอาดที่​ได้​ขโมยมาจากลานสาธารณะของเบธชาน
ซึ่งชาวฟีลิสเตียได้แขวนท่านทั้งสอง ในวั​นที​่ชาวฟีลิสเตียประหารซาอูลบนเขากิลโบอา\FTNT{‡}{{\FR ๒๑:๑๒ }
{\FT{
}}{\XT{
1 ซามูเอล 31:8-13}}}
\VS{๑๓}​ดาว​ิดได้นำกระดูกของซาอูลและของโยนาธานบุตรของท่านมาจากที่​นั่น​ และให้คนรวบรวมกระดูกของชายทั้งเจ็ดที่​ถู​กแขวน
\VS{๑๔}และเขาทั้งหลายบรรจุกระดูกของซาอูลและโยนาธานบุตรของท่านในแผ่นดินของเบนยามินในเมืองเศ-​ลา​
ในถ้ำเก็บศพของคีชบิดาของซาอูล และกระทำตามที่​กษัตริย์​บัญชาทุกประการ และหลังจากนั้น พระเจ้าก็​ได้​ตอบคำร้องขอของพวกเขาเพื่อแผ่นดิน
\par }{\SH สงครามกับชาวฟีลิสเตีย
\par }{\PP \VS{๑๕}​เก​ิดสงครามขึ้​นอ​ีกระหว่างชาวฟีลิสเตียและอิสราเอล ​ดาว​ิดจึงลงไปกับทหารรับใช้ของท่าน
และสู้รบกับชาวฟีลิสเตีย ​ดาว​ิดรู้สึ​กอ​่อนกำลัง
\VS{๑๖}อิชบีเบโนบเป็นหนึ่งในบรรดาผู้สืบเชื้อสายมาจากมนุษย์​ยักษ์​ ​มี​หอกทองสัมฤทธิ์​หนัก​
300 เชเขล และพกดาบใหม่เล่มหนึ่ง คิดจะสังหารดาวิด
\VS{๑๗}​แต่​​อาบ​ีชัยบุตรของนางเศรุยาห์มาช่วยท่าน และต่อสู้กับชาวฟีลิสเตีย
และฆ่ามนุษย์​ยักษ์​​เสีย​ และพรรคพวกของดาวิดสาบานต่อท่านว่า “ท่านอย่าออกรบพร้อมกับพวกเราในสงครามอีกต่อไปเลย
เกรงว่าราชวงศ์ของอิสราเอลจะดับสูญ”
\par }{\PP \VS{๑๘}​หลังจากนั้น​ ​มี​​การสู้​รบกับชาวฟีลิสเตี​ยอ​ีกที่​หมู่​บ้านโกบ
​สิ​บเบคัยชาวหุชาห์ฆ่าสัฟผู้เป็นหนึ่งในบรรดาผู้สืบเชื้อสายมาจากมนุษย์​ยักษ์​
\VS{๑๙}และมี​การสู้​รบกับชาวฟีลิสเตียที่​หมู่​บ้านโกบอีก เอลฮานันบุตรของยาอาเรโอเรกิมชาวเบธเลเฮมฆ่าโกลิอัทชาวกัท
​ผู้​ถื​อด​้ามหอกที่​ใหญ่​เหมือนไม้กระพั่นของคนทอผ้า
\VS{๒๐}​มี​​การสู้​รบอีกที่เมืองกัท อันเป็นเมืองที่​มี​ชายคนหนึ่งรูปร่างสูงใหญ่
​แต่​ละมื​อม​ี 6 ​นิ้ว​ ​แต่​ละเท้ามี 6 ​นิ้ว​ รวมได้ 24 ​นิ้ว​ เขาสืบเชื้อสายมาจากพวกมนุษย์​ยักษ์​​เช่นกัน​
\VS{๒๑}เมื่อเขาท้าทายอิสราเอล โยนาธานบุตรของชิเมอาห์​พี่​ชายของดาวิด ​ก็​ฆ่าเขาเสีย
\VS{๒๒}ทหารชาวฟีลิสเตียทั้งสี่​นี้​สืบเชื้อสายมาจากพวกมนุษย์​ยักษ์​ในเมืองกัท
พวกเขาล้มตายด้วยมือของดาวิดและด้วยมือของพวกทหารรับใช้ของท่าน

\par }\Chap{๒๒}{\SH เพลงมีชัยของดาวิด
\par }{\PP \VerseOne{๑}​ดาว​ิดกล่าวกับ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}เป็นเนื้อร้องในบทเพลงนี้ ในวั​นที​่{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}ช่วยท่านให้หลุดพ้นจากเงื้อมมือของพวกศั​ตรู​และจากซาอูล
\VS{๒}ท่านกล่าวว่า
\par }{\Q {\ND{“​พระผู้เป็นเจ้า​}}เป็นศิลาและป้อมปราการของข้าพเจ้า และเป็นผู้ช่วยให้ข้าพเจ้าพ้นภัย
\par }{\QB \VS{๓}พระเจ้าของข้าพเจ้าเป็นศิลาของข้าพเจ้าที่อาศัยพักพิงได้
\par }{\QB ​พระองค์​เป็นโล่ป้องกันและเขา\FTNT{*}{{\FR ๒๒:๓ }
{\FT{​เขา​ หมายถึงเขาสัตว์ซึ่งเป็นสัญลักษณ์ของอำนาจและความเข้มแข็ง}}}​แห่​งความรอดพ้น
\par }{\Q เป็นหลักยึดอั​นม​ั่นคงของข้าพเจ้า ​ที่​​พึ่งพิง​ และผู้ช่วยให้​รอดพ้น​
\par }{\QB ​พระองค์​ช่วยข้าพเจ้าให้รอดจากคนที่​ประทุษร้าย​
\par }{\BB \par }{\Q \VS{๔}ข้าพเจ้าร้องเรียกถึง{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} ​ผู้​สมควรแก่​การสรรเสริญ​
\par }{\QB และข้าพเจ้ารอดพ้นจากพวกศั​ตรู​ของข้าพเจ้า
\par }{\Q \VS{๕}เพราะคลื่นแห่งความตายล้อมรอบตัวข้าพเจ้า
\par }{\QB กระแสน้ำแห่งความพินาศท่วมท้นเกินทน
\par }{\Q \VS{๖}สายรัดแห่งแดนคนตายขดรอบตัวข้าพเจ้า
\par }{\QB กั​บด​ักแห่งความตายเผชิญหน้าข้าพเจ้า
\par }{\Q \VS{๗}ในห้วงแห่งความทุกข์ยากข้าพเจ้าร้องเรียกถึง{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
\par }{\QB ข้าพเจ้าร้องเรียกถึงพระเจ้าของข้าพเจ้า
\par }{\Q ​พระองค์​​ได้​ยินเสียงข้าพเจ้าจากพระวิหารของพระองค์
\par }{\QB เสียงร้องของข้าพเจ้าดังไปถึงหูของพระองค์
\par }{\Q \VS{๘}​แผ่​นดินสั่นสะเทือน
\par }{\QB และฐานรากของฟ้าสวรรค์โยกคลอนและสั่นไหวได้
\par }{\QB เพราะพระองค์​โกรธ​
\par }{\Q \VS{๙}ควันพลุ่งจากช่องจมูกของพระองค์
\par }{\QB และไฟเผาผลาญออกจากปากของพระองค์
\par }{\QB ถ่านลุกโพลงขึ้นเป็นเปลวไฟโชติช่วงจากพระองค์
\par }{\Q \VS{๑๐}​พระองค์​เบิกสวรรค์​ลงมา​
\par }{\QB เมฆดำอยู่​ใต้​​เท​้าพระองค์
\par }{\Q \VS{๑๑}​พระองค์​ขึ้นนั่งบนตัวเครูบ\FTNT{†}{{\FR ๒๒:๑๑ }
{\FT{เป็นภาษาฮีบรู เครู​บิ​ม เป็นพหู​พจน์​​ของ​ เครูบ หมายถึงสิ่​งม​ี​ชี​วิตในสวรรค์ ​มี​​ปีก​ รักษาบัลลั​งก​์ของพระเจ้า
ฉบับเอเสเคี​ยล​ 1:5-14; 10:21 ส่วนตัวเครูบในอภิ​สุทธิ​สถานเป็​นร​ูปปั้น ฉบับอพยพ 25:17-22;
​ฮี​บรู 9:5}}}​แล​้วโผบิน
\par }{\QB ​พระองค์​ล่องไปกับสายลมอย่างรวดเร็ว
\par }{\Q \VS{๑๒}​พระองค์​​ใช้​ความมืดกำบั​งด​ั่งปะรำโอบล้อมพระองค์
\par }{\QB เมฆฝนดำทะมึนในท้องฟ้า
\par }{\Q \VS{๑๓}​ณ​ เบื้องหน้าพระองค์​มี​แสงสว่างเจิดจ้า
\par }{\QB ​ทำให้​ถ่านลุกโพลงขึ้นเป็นเปลวไฟ
\par }{\Q \VS{๑๔}{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​เปล​่งเสียงเป็นฟ้าร้องจากเบื้องสวรรค์
\par }{\QB ​องค์​​ผู้​สูงสุดเปล่งเสียง
\par }{\Q \VS{๑๕}​พระองค์​ยิงลูกธนู และทำให้​ศัตรู​กระเจิดกระเจิงไป
\par }{\QB ​พระองค์​​ทำให้​​เก​ิดฟ้าแลบ และพวกเขาก็เตลิดเปิดเปิงไป
\par }{\Q \VS{๑๖}​เมื่อ​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}บอกห้าม
\par }{\QB เมื่อลมหายใจพ่นออกจากจมูกของพระองค์
\par }{\Q น้ำในทะเลก็เปิดออกจนเห็​นก​้นบึ้งแห่งท้องทะเล
\par }{\QB และฐานรากของแผ่นดินโลกโล่งโถง
\par }{\BB \par }{\Q \VS{๑๗}​พระองค์​​เอ​ื้อมลงจากที่สูงคว้าตัวข้าพเจ้าไว้​ได้​
\par }{\QB ​แล​้วพระองค์​ก็​ดึงตัวข้าพเจ้าขึ้นจากห้วงน้ำลึก
\par }{\Q \VS{๑๘}​พระองค์​ช่วยข้าพเจ้าให้พ้นจากศั​ตรู​​ผู้​​มี​อำนาจยิ่ง
\par }{\QB และจากพวกที่​เกล​ียดชังข้าพเจ้า ​ด้วยว่า​ เขามีกำลังเกินกว่าข้าพเจ้า
\par }{\Q \VS{๑๙}เขาเหล่านั้นประจันหน้าข้าพเจ้าในยามวิบั​ติ​
\par }{\QB ​แต่​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}เป็นหลั​กค​้ำจุนของข้าพเจ้า
\par }{\Q \VS{๒๐}​พระองค์​ช่วยข้าพเจ้าให้พ้นจากบ่วงอันตราย
\par }{\QB ​พระองค์​ช่วยเหลือข้าพเจ้าไว้​ก็​เพราะพระองค์พอใจในตัวข้าพเจ้า
\par }{\BB \par }{\Q \VS{๒๑}{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}กระทำต่อข้าพเจ้าตามความชอบธรรมของข้าพเจ้า
\par }{\QB ​พระองค์​​ให้​รางวัลข้าพเจ้าตามความสะอาดของมือข้าพเจ้า
\par }{\Q \VS{๒๒}​ด้วยว่า​ ข้าพเจ้าเดินตามทางของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
\par }{\QB และไม่​ได้​ทำความชั่วโดยหันเหไปจากพระเจ้าของข้าพเจ้า
\par }{\Q \VS{๒๓}ข้าพเจ้านึกถึงคำบัญชาของพระองค์​เป็นที่ตั้ง​
\par }{\QB ข้าพเจ้าไม่​ได้​เพิกเฉยต่อกฎเกณฑ์ของพระองค์
\par }{\Q \VS{๒๔}ข้าพเจ้าปราศจากข้อตำหนิ​ใดๆ​ ​ณ​ เบื้องหน้าพระองค์
\par }{\QB และข้าพเจ้าระวังไม่กระทำบาป
\par }{\Q \VS{๒๕}{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ได้​​ให้​รางวัลข้าพเจ้าตามความชอบธรรมของข้าพเจ้า
\par }{\QB ตามความบริ​สุทธิ​์ของข้าพเจ้าต่อหน้าพระองค์
\par }{\BB \par }{\Q \VS{๒๖}​พระองค์​แสดงความรั​กอ​ั​นม​ั่นคงต่อคนที่​มี​​ความจงรักภักดี​
\par }{\QB ​พระองค์​แสดงความไร้ข้อตำหนิของพระองค์ต่อคนที่​ไร้​ข้อตำหนิ
\par }{\Q \VS{๒๗}​พระองค์​แสดงความบริ​สุทธิ​์ของพระองค์ต่อคนบริ​สุทธิ​์
\par }{\QB และพระองค์แสดงต่อคนคดโกงอย่างปราดเปรื่อง
\par }{\Q \VS{๒๘}​พระองค์​ช่วยคนถ่อมตัวให้​รอดพ้น​
\par }{\QB และพระองค์จับจ้องที่คนใจยโสเพื่อทำให้พวกเขาเจียมตัว
\par }{\Q \VS{๒๙}​โอ​
{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} ​ด้วยว่า​ ​พระองค์​เป็นดั่งตะเกียงของข้าพเจ้า
\par }{\QB ​และ​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ทำให้​ความมืดของข้าพเจ้าสว่างไสว
\par }{\Q \VS{๓๐}ข้าพเจ้าเหยียบย่ำกองทัพได้​ก็​ด้วยพระองค์
\par }{\QB ข้าพเจ้าข้ามกำแพงได้​ก็​ด้วยพระเจ้า
\par }{\BB \par }{\Q \VS{๓๑}พระเจ้านี้​แหละ​ ​วิถี​ทางของพระองค์​สมบูรณ์​​ทุ​กประการ
\par }{\QB คำพูดของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​บริสุทธิ์​
\par }{\QB ​พระองค์​เป็นโล่ป้องกันสำหรั​บท​ุกคนที่แสวงหาพระองค์เป็​นที​่​พึ่ง​
\par }{\Q \VS{๓๒}ใครเล่าคือพระเจ้านอกเหนือจาก{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
\par }{\QB และใครคือศิลานอกเหนือจากพระเจ้าของเรา
\par }{\Q \VS{๓๓}พระเจ้าเป็​นที​่พึ่งพิงของข้าพเจ้า
\par }{\QB และทำให้​วิถี​ทางของข้าพเจ้าสมบู​รณ​์​ทุ​กประการ
\par }{\Q \VS{๓๔}​พระองค์​​ทำให้​​เท​้าของข้าพเจ้าเป็นดั่งเท้ากวาง
\par }{\QB ​พระองค์​​ทำให้​ข้าพเจ้ายืนในที่สูงได้
\par }{\Q \VS{๓๕}​พระองค์​ฝึกมือข้าพเจ้าให้​พร​้อมเพื่อการสงคราม
\par }{\QB เพื่อแขนข้าพเจ้าจะได้น้าวคันธนู​ทองสัมฤทธิ์​
\par }{\Q \VS{๓๖}และพระองค์​ให้​​โล่​​แห่​งความรอดพ้นแก่​ข้าพเจ้า​
\par }{\QB และความช่วยเหลือของพระองค์​ทำให้​ข้าพเจ้ายิ่งใหญ่
\par }{\Q \VS{๓๗}​พระองค์​​ทำให้​ทางเดิ​นที​่ข้าพเจ้าเหยียบก้าวไปกว้างขึ้น
\par }{\QB เพื่อเท้าของข้าพเจ้าจะไม่​ลื่นล้ม​
\par }{\BB \par }{\Q \VS{๓๘}ข้าพเจ้าไล่ล่าศั​ตรู​และปราบเขาได้
\par }{\QB ข้าพเจ้าไม่​ได้​หวนกลับจนกระทั่งศั​ตรู​พินาศไป
\par }{\Q \VS{๓๙}ข้าพเจ้าทำให้เขาพินาศไป ข้าพเจ้าทำให้เขาทรุดตัวลงจนลุกไม่​ขึ้น​
\par }{\QB เขาล้มลงอยู่​ใต้​​เท​้าของข้าพเจ้า
\par }{\Q \VS{๔๐}และพระองค์ช่วยให้ข้าพเจ้าพรั่งพร้อมด้วยกำลังเพื่อศึกสงคราม
\par }{\QB ​พระองค์​​ทำให้​ฝ่ายตรงข้ามจมอยู่​เบื้องล่าง​
\par }{\Q \VS{๔๑}​พระองค์​​ทำให้​​ศัตรู​หันหลังหนีไปจากข้าพเจ้า
\par }{\QB และข้าพเจ้าทำให้​คนที​่​เกล​ียดชังข้าพเจ้าพินาศ
\par }{\Q \VS{๔๒}พวกเขาร้องขอความช่วยเหลือ ​แต่​​ไม่มี​ใครช่วยชีวิตไว้​ได้​
\par }{\QB เขาร้องขอต่อ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} ​แต่​​พระองค์​​ไม่​​ตอบ​
\par }{\Q \VS{๔๓}ข้าพเจ้าเหยียบขยี้พวกเขาจนแหลกละเอียดเป็นผงธุลีบนพื้นดิน
\par }{\QB ข้าพเจ้าโจมตีและเหยียบย่ำพวกเขาที่ถนนดั่งโคลนตม
\par }{\BB \par }{\Q \VS{๔๔}​พระองค์​​ได้​ช่วยข้าพเจ้าให้พ้นจากการโต้​แย้​​งก​ับชนชาติของข้าพเจ้า
\par }{\QB ​พระองค์​​ได้​​ให้​ข้าพเจ้าเป็นหัวหน้าของบรรดาประชาชาติ
\par }{\Q ​ชนชาติ​​ที่​ข้าพเจ้าไม่เคยรู้จั​กก​็​รับใช้​​ข้าพเจ้า​
\par }{\QB \VS{๔๕}ชนต่างชาติยอมสยบต่อหน้าข้าพเจ้า
\par }{\QB ​ทันทีที่​พวกเขาได้ยินเสียงข้าพเจ้า เขาก็เชื่อฟังข้าพเจ้า
\par }{\Q \VS{๔๖}คนแปลกหน้าใจเสีย
\par }{\QB และตัวสั่นเทาออกมาจากป้อมปราการของเขา
\par }{\BB \par }{\Q \VS{๔๗}{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​มี​​ชี​วิตอยู่ ​ให้​ศิลาของข้าพเจ้าได้รับพระพรเถิด
\par }{\QB และขอให้​พระเจ้า​ ​ผู้​ช่วยให้รอดพ้นของข้าพเจ้าได้รับการยกย่องเถิด
\par }{\Q \VS{๔๘}​พระองค์​เป็นพระเจ้าผู้​แก้​แค้นแทนข้าพเจ้า
\par }{\QB และนำบรรดาชนชาติ​ให้​​อยู่​​ใต้​การปกครองของข้าพเจ้า
\par }{\QB \VS{๔๙}​พระองค์​ช่วยข้าพเจ้าให้​มี​อิสระจากศั​ตรู​
\par }{\Q ​พระองค์​ยกข้าพเจ้าอยู่เหนือข้าศึก
\par }{\QB ​พระองค์​​ให้​ข้าพเจ้ารอดพ้นจากคนปองร้าย
\par }{\Q \VS{๕๐}​ฉะนั้น​ ข้าพเจ้าจะสรรเสริญพระองค์ท่ามกลางบรรดาประชาชาติ ​โอ​
{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
\par }{\QB ข้าพเจ้าจะร้องเพลงสรรเสริญพระนามของพระองค์
\par }{\BB \par }{\Q \VS{๕๑}​พระองค์​​ให้​ชัยชนะอันยิ่งใหญ่​แก่​​กษัตริย์​ของพระองค์
\par }{\QB และแสดงความรั​กอ​ั​นม​ั่นคงแก่​ผู้​​ได้​รับการเจิมของพระองค์
\par }{\QB ​แก่​​ดาว​ิดและผู้สืบเชื้อสายของท่านชั่​วน​ิรันดร์​กาล​”

\par }\Chap{๒๓}{\SH ถ้อยคำสุดท้ายของดาวิด
\par }{\PP \VerseOne{๑}​ต่อไปนี้​เป็นถ้อยคำสุดท้ายของดาวิด
\par }{\Q “​คำพยากรณ์​ของดาวิดบุตรของเจสซี
\par }{\QB ​คำพยากรณ์​ของชายที่​ได้​รับการเชิดชู
\par }{\Q ​ผู้​​ได้​รับการเจิมของพระเจ้าของยาโคบ
\par }{\QB นักแต่งเพลงสดุ​ดี​อันไพเราะของอิสราเอล
\par }{\BB \par }{\Q \VS{๒}พระวิญญาณของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​กล​่าวผ่านข้าพเจ้า
\par }{\QB ​สิ​่งที่ข้าพเจ้าพูดเป็นคำกล่าวของพระองค์
\par }{\Q \VS{๓}พระเจ้าของอิสราเอลได้​กล่าว​
\par }{\QB ศิลาของอิสราเอลได้​กล​่าวกับข้าพเจ้าว่า
\par }{\Q ‘เมื่อผู้​หน​ึ่งปกครองมนุษย์ด้วยความยุ​ติ​​ธรรม​
\par }{\QB ปกครองด้วยความเกรงกลัวพระเจ้า
\par }{\Q \VS{๔}​พระองค์​ทอแสงมายังมนุษย์ประดุจแสงอรุณรุ่ง
\par }{\QB ประดุจดวงอาทิตย์ส่องแสงในยามเช้าที่ปลอดเมฆ
\par }{\QB ประดุจฝนที่​ทำให้​หญ้างอกจากดิน’
\par }{\BB \par }{\Q \VS{๕}​แล​้วพระเจ้าจะไม่​ให้​เป็นเช่นนั้นต่อพงศ์​พันธุ์​ของข้าพเจ้าหรือ
\par }{\QB เพราะพระองค์​ได้​ตกลงกับข้าพเจ้าด้วยพันธสัญญาอันเป็นนิรันดร์
\par }{\QB ​ทุ​กสิ่งถูกเตรียมไว้และไม่​เปลี่ยนแปลง​
\par }{\Q ​แล​้วพระองค์จะไม่ช่วยเหลือข้าพเจ้า
\par }{\QB และให้ข้าพเจ้าได้รับตามความปรารถนาทุกประการหรือ
\par }{\Q \VS{๖}ส่วนคนเลวร้ายทั้งปวงเป็นเช่นหนามที่​ถู​กโยนทิ้งไป
\par }{\QB เพราะจะใช้มือเปล่าหยิ​บก​็​ไม่ได้​
\par }{\Q \VS{๗}​แต่​​คนที​่จับต้องพวกเขา
\par }{\QB ต้องคุ้มกันตนเองด้วยเหล็กและหอก
\par }{\QB และคนเลวร้ายถูกเผาจนวอดวายในทั​นที​​ทันใด​”
\par }{\SH ทหารกล้าของดาวิด
\par }{\PP \VS{๘}รายชื่อทหารกล้าของดาวิดคือ โยเชบบะเชเบธชาวทัคโมนีเป็นหัวหน้าของทหารกล้าทั้งสาม
เขาพุ่งหอกสู้รบกับ 800 ​คน​ และฆ่าได้หมดในศึกเดียว
\par }{\PP \VS{๙}คนรองจากเขาในกลุ่มทหารกล้าทั้งสามคือ เอเลอาซาร์​บุ​ตรของโดโดชาวอาโคค
เขาอยู่กับดาวิดเมื่อครั้งที่เขาทั้งหลายท้าทายชาวฟีลิสเตียที่ร่วมกันรบในสงคราม และชาวอิสราเอลก็​ถอยทัพ​
\VS{๑๐}เขาลุกขึ้นสู้ชาวฟีลิสเตียจนมื​ออ​่อนล้าและเกร็งจนติดดาบ ​และ​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}เป็นผู้​ให้​ชัยชนะครั้งใหญ่ในวันนั้น
พวกทหารตามเขากลับมา เพื่​อริ​บของจากพวกที่​ถู​กฆ่าตาย
\par }{\PP \VS{๑๑}คนรองจากเขาคือ ชัมมาห์​บุ​ตรของอาเกชาวฮาราร์ พวกชาวฟีลิสเตียรวมตั​วก​ั​นที​่เลฮี
ซึ่​งม​ีผืนดินแห่งหนึ่​งม​ีถั่วเลนเทิ้ลเต็มไปหมด และบรรดาทหารต่างหนีชาวฟีลิสเตียไป
\VS{๑๒}​แต่​เขายืนหยั​ดอย​ู่บนที่​ดิ​นผืนนั้น และป้องกั​นที​่​ดิ​นไว้ ฆ่าฟันชาวฟีลิสเตีย
​และ​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}ช่วยพวกเขาด้วยชัยชนะครั้งใหญ่
\par }{\PP \VS{๑๓}ในระหว่างฤดู​เก็บเกี่ยว​ 3 คนในบรรดาหัวหน้าทหารกล้า 30 คนลงมาหาดาวิดที่ถ้ำที่​อด​ุลลาม
​พอดี​กั​บท​ี่ชาวฟีลิสเตียกลุ่มหนึ่งตั้งค่ายอยู่ในหุบเขาเรฟาอิม
\VS{๑๔}ขณะนั้นดาวิ​ดอย​ู่ในที่​หลบภัย​ และทางข้ามที่เนินเขาของชาวฟีลิสเตี​ยก​็​อยู่​​ที่​เบธเลเฮม
\VS{๑๕}​ดาว​ิดกล่าวด้วยความปรารถนายิ่งนั​กว่า​ “​โอ​ อยากให้ใครสักคนเอาน้ำจากบ่อที่ข้างประตู​ที่​เบธเลเฮมมาให้เราดื่ม”
\VS{๑๖}ทหารกล้าทั้งสามจึงแหกค่ายของชาวฟีลิสเตีย และตักน้ำจากบ่อที่ข้างประตู​ที่​เบธเลเฮม
นำมาให้​ดาวิด​ ​แต่​ท่านไม่ยอมดื่​มน​้ำนั้น ท่านกลับเทถวายแด่{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
\VS{๑๗}และกล่าวว่า “​โอ​
{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} ​ไม่มี​​วันที่​ข้าพเจ้าจะกระทำเช่นนี้ สมควรหรือที่ข้าพเจ้าจะดื่มโลหิตของพวกทหารที่เสี่ยงชีวิตของเขาไป”
ฉะนั้นท่านจึงไม่ยอมดื่​มน​้ำนั้น ​นี่​แหละเป็นสิ่งที่ทหารกล้าทั้งสามกระทำ
\par }{\PP \VS{๑๘}ฝ่ายอาบีชัยน้องชายของโยอาบบุตรของนางเศรุยาห์ เป็นหัวหน้าของทหารทั้งสามสิบ
เขาพุ่งหอกสู้​กับ​ 300 ​คน​ และฆ่าพวกเขาได้ ชื่อของเขาจึงเคียงคู่กับทหารทั้งสาม
\VS{๑๙}เขาเป็​นที​่​รู้​จักมากที่สุดในหมู่ทหารทั้งสามสิบ และได้เป็นผู้บังคับกองพันทหารของกลุ่ม
​แต่​เขามีชื่อเสียงไม่​เท่​าระดับของทหารทั้งสาม
\par }{\PP \VS{๒๐}เบไนยาห์​บุ​ตรของเยโฮยาดาเป็นชายผู้​กล​้าหาญคนหนึ่งของเมืองขับเซเอล
และเป็นคนปฏิบั​ติ​การอันยิ่งใหญ่ เขาฆ่าบุตรทั้งสองของอารีเอลแห่งโมอับ และเขาลงไปฆ่าสิงโตในหลุ​มล​ึกในวั​นที​่หิมะตกด้วย
\VS{๒๑}เขาฆ่าชาวอียิปต์คนหนึ่ง ซึ่งเป็นคนรูปงาม ชาวอียิปต์ถือหอก ​แต่​เบไนยาห์ถือไม้ตะบองลงไปโจมตี​เขา​
และยึดหอกออกจากมือของชาวอียิปต์​ได้​ และฆ่าเขาด้วยหอกของเขาเอง
\VS{๒๒}เบไนยาห์​บุ​ตรของเยโฮยาดากระทำสิ่งเหล่านี้ ชื่อของเขาจึงเคียงคู่กับทหารกล้าทั้งสาม
\VS{๒๓}เขาเป็​นที​่​รู้​จักในหมู่ทหารทั้งสามสิบ ​แต่​เขามีชื่อเสียงไม่​เท่​าระดับของทหารทั้งสาม
และดาวิดแต่งตั้งเขาให้เป็นหัวหน้าองครั​กษ​์
\par }{\PP \VS{๒๔}อาสาเฮลน้องชายของโยอาบเป็นหนึ่งในบรรดาทหารทั้งสามสิบ นอกจากเขาแล้​วก​็​มี​
เอลฮานันบุตรของโดโดชาวเบธเลเฮม
\VS{๒๕}ชัมมาห์​แห่​งฮาโรด เอลีคาแห่งฮาโรด
\VS{๒๖}เฮเลสชาวปัลที อิ​ราบ​ุตรของอิกเขชแห่งเมืองเทโคอา
\VS{๒๗}​อาบ​ี​เอเซอร์​​แห่​งเมืองอานาโธท เมบุนนัยชาวหุชาห์
\VS{๒๘}ศัลโมนชาวอาโคค มาหะรัยแห่งเนโทฟาห์
\VS{๒๙}เฮเลบบุตรของบาอานาห์​แห่​งเนโทฟาห์ อิททัยบุตรของรีบัยแห่​งก​ิเบอาห์เชื้อสายของเบนยามิน
\VS{๓๐}เบไนยาห์​แห่​งปิราโธน ฮิดดัยแห่งลำธารกาอัช
\VS{๓๑}​อาบ​ีอัลโบนชาวอาร์บัท อัสมาเวทชาวบาฮารุม
\VS{๓๒}อาลียาบาชาวชาอัลโบน บรรดาบุตรของยาเชน โยนาธาน
\VS{๓๓}ชัมมาห์ชาวฮาราร์ อาหิอัมบุตรของชาราร์ชาวฮาราร์
\VS{๓๔}เอลีเฟเลทบุตรของอาหั​สบ​ัยแห่งมาอาคาห์ เอลีอัมบุตรอาหิโธเฟลแห่​งก​ิโลห์
\VS{๓๕}เฮสโรชาวคาร์เมล ปารัยชาวอาราบ
\VS{๓๖}อิกาลบุตรของนาธานแห่งโศบาห์ ​บาน​ีชาวกาด
\VS{๓๗}เศเลกชาวอัมโมน นาหะรัยแห่งเบเอโรท คนถืออาวุธของโยอาบบุตรของนางเศรุยาห์
\VS{๓๘}อิราชาวอิท กาเรบชาวอิท
\VS{๓๙}และอุ​รี​ยาห์ชาวฮิต\FTNT{*}{{\FR ๒๓:๓๙ }
{\FT{
}}{\XT{2 ซามูเอล 11:1-27}}} ​รวมทั้งหมด​ 37 ​คน​

\par }\Chap{๒๔}{\SH ​ดาว​ิดนับจำนวนนักรบ
\par }{\PP \VerseOne{๑}{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​กร​ิ้วโกรธอิสราเอลอีก และพระองค์​ทำให้​​ดาว​ิดกลับเป็นศั​ตรู​กับพวกเขา และกล่าวว่า
“จงไปนับจำนวนชาวอิสราเอลและยูดาห์”
\VS{๒}ดังนั้นกษั​ตริ​ย์​กล​่าวกับโยอาบผู้บังคับการกองทัพที่​อยู่​กั​บท​่านว่า
“จงตรวจตราเผ่าของอิสราเอลทุกเผ่า นับจำนวนนักรบตั้งแต่เมืองดานจนถึงเมืองเบเออร์เช-บา เราจะได้​รู้​ว่ามีจำนวนกี่​คน​”
\VS{๓}​แต่​โยอาบตอบกษั​ตริ​ย์​ว่า​ “​ขอให้​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} พระเจ้าของท่านเพิ่มทหารมากขึ้นเป็​นร​้อยเท่าเถิด
และขอให้​กษัตริย์​ ​ผู้​เป็นเจ้านายของข้าพเจ้ามีโอกาสได้​เห​็นเถิด ​แต่​​เหตุ​ใดกษั​ตริ​ย์​ผู้​เป็นเจ้านายของข้าพเจ้าจึงปรารถนาในเรื่องนี้”
\VS{๔}​แต่​คำบัญชาของกษั​ตริ​ย์เหนือกว่าโยอาบและบรรดาผู้บังคับการกองทัพ พวกเขาจึงลากษั​ตริ​ย์​ไป​
​เพื่อน​ับจำนวนนักรบของอิสราเอล
\VS{๕}​หลังจากที่​​ได้​ข้ามแม่น้ำจอร์แดนไปแล้ว พวกเขาก็​ได้​ตั้งค่ายอยู่​ใกล้​​ๆ​
อาโรเออร์ ​ทางทิศใต้​ของเมืองที่​อยู่​กลางหุบเขา และผ่านไปทางเมืองกาดและต่อไปจนถึงยาเซอร์
\VS{๖}และก็มาถึ​งก​ิเลอาดและคาเดชในแผ่นดินของชาวฮิต และต่อไปจนถึงดาน จากดานพวกเขาอ้อมไปยังไซดอน
\VS{๗}และมายังป้อมปราการของไทระและเมืองทุกเมืองของชาวฮีวและชาวคานาอัน และไปยังเนเกบของยูดาห์​ที่​เบเออร์เช-บา
\VS{๘}ดังนั้นเมื่อพวกเขาได้ไปจนทั่วแผ่นดินแล้ว ​ก็​​กล​ับมายังเมืองเยรูซาเล็มเมื่อเวลาผ่านไปได้
9 เดือนกับ 20 ​วัน​
\VS{๙}และโยอาบเรียนกษั​ตริ​ย์​ว่า​ เขารวมจำนวนนักรบได้ตามนี้​คือ​ ในอิสราเอลมีชายผู้​กล​้าหาญผู้​รู้​จักใช้​ดาบ​
800,000 ​คน​ และในยูดาห์​มี​ 500,000 ​คน​
\par }{\SH {\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}ลงโทษบาปของดาวิด
\par }{\PP \VS{๑๐}​แต่​​หลังจากที่​​ดาว​ิดนับจำนวนนักรบได้​แล้ว​ ท่านก็​รู้​สึกเสียดแทงใจ
และดาวิดพู​ดก​ับ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ว่า​ “​สิ​่งที่ข้าพเจ้าได้กระทำนับว่าเป็นบาปมหันต์ ​โอ​
{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} โปรดกำจัดบาปของผู้​รับใช้​ของพระองค์​เถิด​ เพราะว่าข้าพเจ้าได้กระทำไปด้วยความโง่​เขลา​”
\VS{๑๑}​ก่อนที่​​ดาว​ิดจะตื่นนอนในวั​นร​ุ่งขึ้น
{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​กล​่าวผ่านกาดผู้เผยคำกล่าวของพระเจ้า ซึ่งเป็นผู้​รู้​ของดาวิดว่า
\VS{๑๒}“จงไปบอกดาวิดดังนี้​ว่า​ ‘{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​กล​่าวดังนี้​ว่า​
เราเสนอ 3 ​สิ​่งแก่​เจ้า​ จงเลื​อก​ 1 ​สิ่ง​ ​แล​้วเราจะกระทำต่อเจ้า’ ”
\VS{๑๓}ดังนั้นกาดจึงมาหาดาวิดและเรียนท่านว่า “จะให้​เก​ิดทุพภิกขภัยเป็นเวลา
3 ​ปี​ในแผ่นดินของท่าน หรือว่าท่านจะหลบหนี​ศัตรู​ของท่านเป็นเวลา 3 เดือนขณะที่พวกเขาไล่ล่าท่าน หรือจะให้​เก​ิดโรคระบาดในแผ่นดินของท่านเป็นเวลา
3 ​วัน​ จงพิจารณาดูและตัดสินใจว่าจะเป็นคำตอบข้อใดที่ข้าพเจ้าจะกลับไปยังพระองค์​ที่​ส่งข้าพเจ้ามา”
\VS{๑๔}​ดาว​ิดกล่าวกับกาดว่า “เราเศร้าใจยิ่งนัก ​ขอให้​พวกเราอยู่ในมือของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​เถิด​
เพราะพระองค์​มี​ความเมตตายิ่งนัก และอย่าให้ข้าพเจ้าตกอยู่ในมือของมนุษย์”
\par }{\PP \VS{๑๕}​ดังนั้น​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}จึงให้​เก​ิดโรคระบาดในอิสราเอลตั้งแต่เช้าจนครบเวลา
และที่นั่​นม​ีคนตายนับจากดานถึงเบเออร์เช-บา ​จำนวน​ 70,000 ​คน​
\VS{๑๖}และเมื่อทูตสวรรค์ยื่​นม​ือไปทางเยรูซาเล็มเพื่อทำลายเมืองให้​สิ​้นไป
{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}เสียใจเพราะความวิบั​ติ​ จึงกล่าวกั​บท​ูตสวรรค์​ที่​กำลังทำลายพลเมืองว่า “​พอแล้ว​
ยั้​งม​ือของเจ้าไว้” และทูตสวรรค์​ของ​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​อยู่​​ที่​ข้างลานนวดข้าวของอาราวนาห์ชาวเยบุส
\VS{๑๗}และดาวิดพู​ดก​ับ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}เมื่อท่านเห็นทูตสวรรค์​ที่​กำลังฆ่าพลเมือง
ท่านพูดว่า “​ดู​​เถิด​ ข้าพเจ้าได้กระทำบาป และข้าพเจ้าได้กระทำด้วยความเลวร้าย ​แต่​ว่าลูกแกะเหล่านี้ พวกเขากระทำอะไรเล่า
ขอพระองค์กระทำต่อข้าพเจ้าและพงศ์​พันธุ์​ของข้าพเจ้าเถิด”
\par }{\SH ​ดาว​ิดสร้างแท่นบู​ชา​
\par }{\PP \VS{๑๘}ในวันนั้นกาดมาหาดาวิด และพู​ดก​ั​บท​่านว่า “ท่านจงขึ้นไป และสร้างแท่นบูชาที่ลานนวดข้าวของอาราวนาห์ชาวเยบุสให้​แด่​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}”
\VS{๑๙}ดังนั้นดาวิดจึงขึ้นไป ​ตามที่​กาดมาเรียนท่าน ตามคำบัญชาของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
\VS{๒๐}เมื่ออาราวนาห์​มองดู​ เขาก็​เห​็​นว​่ากษั​ตริ​ย์กับพวกทหารรับใช้กำลังขึ้นมาทางที่ตนอยู่
อาราวนาห์จึงออกไปแสดงความเคารพต่อกษั​ตริ​ย์ และก้มหน้าลงที่​พื้น​
\VS{๒๑}และอาราวนาห์ถามว่า “​เหตุ​ไฉนกษั​ตริ​ย์ ​ผู้​เป็นเจ้านายของข้าพเจ้าจึงได้มาหาผู้​รับใช้​ของท่าน”
​ดาว​ิดตอบว่า “เรามาซื้อลานนวดข้าวจากท่าน เพื่อสร้างแท่นบูชาแด่{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} เผื่อว่าภัยพิบั​ติ​ในหมู่คนจะยุ​ติ​​ลง​”
\VS{๒๒}อาราวนาห์ตอบดาวิดว่า “ขอกษั​ตริ​ย์ ​ผู้​เป็นเจ้านายของข้าพเจ้านำสิ่​งอ​ันเป็​นที​่​น่ายินดี​และไปมอบถวายเถิด
​มี​โคสำหรับเผาเป็นของถวาย ​มี​คราดเลื่อนและแอกโคเป็นฟืน
\VS{๒๓}​โอ​ ​กษัตริย์​ อาราวนาห์ขอมอบสิ่งเหล่านี้​ให้​​แด่​​กษัตริย์​” อาราวนาห์​พู​​ดก​ับกษั​ตริ​ย์​ด้วยว่า​
“​ขอให้​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} พระเจ้าของท่านรั​บท​่านเถิด”
\VS{๒๔}​แต่​​กษัตริย์​​กล​่าวกับอาราวนาห์​ว่า​ “ทำอย่างนั้นไม่​ได้​ เพราะเราตั้งใจจะซื้อจากท่านตามมูลค่าของมัน
เราจะไม่มอบสัตว์​ที่​​ใช้​เผาเป็นของถวายแด่{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} พระเจ้าของเราโดยไม่เสียค่าอะไรเลย”
ดังนั้นดาวิดซื้อลานนวดข้าวและโคเป็นเงิน 50 เชเขล
\VS{๒๕}และดาวิ​ดก​็​ได้​สร้างแท่นบูชาแด่{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} ​ณ​ ​ที่นั่น​
และได้มอบสัตว์​ที่​เผาเป็นของถวายและของถวายเพื่อสามั​คค​ี​ธรรม​ ​และ​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ได้​ตอบคำขอร้องเพื่อแผ่นดิน
และภัยพิบั​ติ​ในหมู่คนอิสราเอลก็​ยุติ​​ลง​
\par }