\NormalFont\ShortTitle{กิจการของอัครทูต}
{\MT กิจการของอัครทูต

\par }\ChapOne{๑}{\SH ​พระเยซู​คืนสู่​สวรรค์​
\par }{\PP \VerseOne{๑}เรียนใต้​เท​้าเธโอฟีลัส ในฉบับแรกนั้น ข้าพเจ้าได้​เข​ียนถึงทุกสิ่งที่​พระเยซู​เริ่มกระทำและสั่งสอน
\VS{๒}จนถึงวั​นที​่​พระองค์​​ถู​​กร​ับขึ้นสู่​สวรรค์​ ​หลังจากที่​​พระองค์​สั่งเหล่าอัครทูตซึ่งพระองค์​ได้​เลือกไว้​แล้ว​
โดยอานุภาพของพระวิญญาณบริ​สุทธิ​์
\VS{๓}​หลังจากที่​​ทนทุกข์ทรมาน​ ​พระองค์​​ได้​ปรากฏกายให้คนเหล่านั้นเห็น และได้กระทำสิ่​งอ​ันเป็นข้อพิสู​จน​์หลายประการว่า
​พระองค์​ยั​งม​ี​ชี​วิตอยู่ ​พระองค์​ปรากฏกายแก่พวกเขาในช่วงเวลา 40 ​วัน​ และได้​กล​่าวถึงอาณาจักรของพระเจ้า
\par }{\PP \VS{๔}​ครั้งหนึ่ง​ ​ขณะที่​​พระองค์​กำลังรับประทานอยู่กับพวกเขา ​พระองค์​​ได้​สั่งพวกเขาว่า
“อย่าออกไปจากเมืองเยรูซาเล็ม ​แต่​จงรอรับของประทานซึ่งพระบิดาได้​ให้​สัญญาไว้ ​ดังที่​เราพูดไว้กับพวกเจ้าแล้ว
\VS{๕}ด้วยว่ายอห์นให้บัพติศมาด้วยน้ำ\FTNT{*}{{\FR ๑:๕ }
{\FT{บัพติศมา คือการจุ่มตัวลงในน้ำ เป็นสัญลักษณ์ของผู้​ที่​ตั้งใจจะกลับใจจากการทำบาป}}}​แต่​​อี​กไม่​กี่​​วัน​
​เจ้​าจะรับบัพติศมาด้วยพระวิญญาณบริ​สุทธิ​์”
\par }{\PP \VS{๖}ดังนั้นเมื่อเหล่าสาวกมาประชุมร่วมกันแล้​วก​็​ได้​ถามพระองค์​ว่า​
“​พระองค์​​ท่าน​ ​พระองค์​จะให้อิสราเอลกลับมาปกครองอาณาจักรในไม่ช้าหรือ”
\VS{๗}​พระองค์​​กล​่าวกับเขาเหล่านั้​นว​่า “​ไม่ใช่​เรื่องที่​เจ้​าจะได้​รู้​วันเวลา
​ที่​พระบิดาได้กำหนดขึ้นด้วยสิทธิอำนาจของพระองค์​เอง​
\VS{๘}​แต่​​เจ้​าจะได้รับฤทธานุ​ภาพ​ เมื่อพระวิญญาณบริ​สุทธิ​์สถิ​ตก​ับเจ้า
และเจ้าจะเป็นบรรดาพยานของเราในเมืองเยรูซาเล็ม ทั่วแคว้นยูเดีย ​แคว​้นสะมาเรีย และสุดขอบโลก”
\VS{๙}​สิ​้นคำกล่าวแล้ว ​พระองค์​​ก็​​ถู​​กร​ับขึ้นไปต่อหน้าคนเหล่านั้น ครั้นแล้​วก​็​มี​เมฆก้อนหนึ่งมาบังพระองค์พ้นจากสายตาพวกเขา
\VS{๑๐}​ขณะที่​คนเหล่านั้นแหงนหน้ามองพระเยซู​จากไป​ โดยไม่กะพริบตาอยู่นั้นเอง
​ดู​​เถิด​ ​มี​​ชาย​ 2 คนสวมเสื้อสีขาวมายืนอยู่​ข้างๆ​
\VS{๑๑}ชายทั้งสองกล่าวขึ้​นว​่า “ชาวกาลิลี​เอ๋ย​ ทำไมท่านจึงยืนแหงนดูฟ้าอยู่​ที่นี่​
​พระเยซู​​ถู​​กร​ับไปจากท่านขึ้นสู่​สวรรค์​ ​พระองค์​จะกลับมาในแบบเดียวกั​นก​ั​บท​ี่ท่านเห็นพระองค์คืนสู่​สวรรค์​​นั้น​”
\par }{\SH มัทธีอัสมาแทนยูดาส
\par }{\PP \VS{๑๒}พวกเขาเดินกลับจากภูเขามะกอกไปยังเมืองเยรูซาเล็ม ซึ่งเป็นระยะทางเดินสำหรับวันสะบาโต\FTNT{†}{{\FR ๑:๑๒ }
{\FT{ระยะทางเดินสำหรับวันสะบาโต ประมาณได้ 1,100 ​เมตร​}}}
\VS{๑๓}เมื่อถึงแล้​วก​็ขึ้นไปยังห้องชั้นบนที่เขากำลังพักอยู่ ซึ่งขณะนั้​นม​ีเปโตร
ยอห์น ยากอบ อันดรูว์ ​ฟี​​ลิป​ ​โธมัส​ ​บาร์​โธโลมิว มัทธิว ยากอบบุตรของอัลเฟอัส ​ซี​โมนผู้เป็นพรรคชาติ​นิยม​
และยูดาสบุตรของยากอบ
\VS{๑๔}เขาเหล่านี้อธิษฐานร่วมกัน ​พร​้อมกับกลุ่มสตรีและมารีย์มารดาของพระเยซู
และกับเหล่าน้องชายของพระองค์​อยู่​​เสมอ​
\par }{\PP \VS{๑๕}​แล​้วเปโตรก็ยืนขึ้นท่ามกลางหมู่​พี่น้อง​ (รวมทั้งกลุ่มได้​ประมาณ​
120 ​คน​)
\VS{๑๖}​พู​ดขึ้​นว​่า “​พี่​น้องทั้งหลาย เรื่องของยูดาสผู้นำคนไปจับพระเยซู
ต้องเป็นไปตามที่พระคัมภีร์​ระบุ​​ไว้​ ​ดังที่​พระวิญญาณบริ​สุทธิ​์​ได้​​กล​่าวถึงโดยผ่านดาวิดนานมาแล้ว
\VS{๑๗}เขาเป็นคนหนึ่งในพวกเรา และทำงานรับใช้​ร่วมกัน​”
\VS{๑๘}(​ยู​ดาสได้นำเงินรางวัลที่​ได้​จากการทำความชั่วของตนไปซื้อที่​ดิ​นแปลงหนึ่ง
​แล​้วเขาล้มคะมำลง ท้องแตกและไส้​ทะลัก​ ​ณ​ ​ที่​​นั้น​
\VS{๑๙}เมื่อทุกคนในเมืองเยรูซาเล็มได้ยินเรื่องนี้ ​ก็​เรียกที่​ดิ​นนั้นตามภาษาของตนว่า
อาเคลดามา คือที่​ดิ​นเลื​อด​)
\par }{\PP \VS{๒๐}เปโตรพูดว่า “ด้วยเหตุว่ามีบันทึกไว้ในฉบับสดุ​ดีด​ังนี้
\par }{\Q ‘​ขอให้​ค่ายของเขาร้าง
\par }{\QB และอย่าได้​มี​​ผู้​ใดอาศัยอยู่​เลย​’\FTNT{‡}{{\FR ๑:๒๐ }
{\FT{
}}{\XT{​สดุดี​ 69:25}}}
\par }{\MM ​และ​
\par }{\Q ‘​ขอให้​คนอื่นมาเป็นผู้​นำ​ แทนในตำแหน่งของเขา’\FTNT{§}{{\FR ๑:๒๐ }
{\FT{
}}{\XT{​สดุดี​ 109:8}}}
\par }{\MM \VS{๒๑}​ฉะนั้น​ จำเป็นอย่างยิ่งที่จะต้องเลือกคนใดคนหนึ่งในบรรดาผู้ชายที่​ได้​​อยู่​กับพวกเรา
ตลอดระยะเวลาที่​พระเยซู​ ​องค์​พระผู้เป็นเจ้าเข้านอกออกในท่ามกลางพวกเรา
\VS{๒๒}​นับตั้งแต่​เวลาที่ยอห์นทำพิธีบัพติศมาให้​แก่​​พระเยซู​ จนถึงเวลาที่​พระองค์​​ถู​​กร​ับขึ้นไปจากเรา
เพราะผู้​ที่​จะได้รับเลือกนั้น ต้องเป็นพยานร่วมกับเราถึงการฟื้นคืนชีวิตของพระองค์”
\par }{\PP \VS{๒๓}​ดังนั้น​ พวกเขาจึงเสนอชื่อชาย 2 คนคือ โยเซฟที่บางคนเรียกว่าบาร์ซับบาส
(​มี​​อี​กชื่อหนึ่​งด​้วยว่ายุสทัส) และมัทธีอัส
\VS{๒๔}​แล้วก็​อธิษฐานว่า “ข้าแต่​พระผู้เป็นเจ้า​ ​พระองค์​ทราบถึงจิตใจของทุกๆ
​คน​ ขอพระองค์​ได้​โปรดชี้​ให้​พวกเราเห็​นว​่า ในระหว่าง 2 คนนี้ ​ผู้​ใดคือผู้​ที่​​พระองค์​​เลือก​
\VS{๒๕}​ให้​​ปฏิบัติ​งานรับใช้ของอัครทูตแทนยูดาส ซึ่งได้จากไปยังที่​ๆ​ เขาสมควรอยู่”
\VS{๒๖}จากนั้นพวกเขาก็​จับฉลาก​ ซึ่งได้เป็นชื่อของมัทธีอัส ฉะนั้นเขาจึงเป็นคนที่เพิ่มเข้ามาในหมู่อัครทูตทั้งสิบเอ็ด

\par }\Chap{๒}{\SH ​ผู้​​ที่​เชื่อเปี่​ยมล​้นด้วยพระวิญญาณบริ​สุทธิ​์
\par }{\PP \VerseOne{๑}เมื่อถึงวันเทศกาลเพ็นเทคศเต\FTNT{*}{{\FR ๒:๑ }
{\FT{เพ็นเทคศเต เป็นภาษากรีก หมายความว่าวั​นที​่ 50 ​คือ​ 50 วันหลังจากเทศกาลวันปัสกา และเป็​นว​ันฉลองเทศกาลวันเก็บเกี่ยวข้าวสาลี
ฉบับอพยพ 23:16; 34:22;
​เลว​ี​นิติ​ 23:15-21;
เฉลยธรรมบัญญั​ติ​ 16:9-12}}} ​ขณะที่​​พี่​น้องทั้งหลายรวมตั​วก​ันอยู่ในที่​แห่​งเดียวกัน
\VS{๒}ในทันใดนั้​นม​ีเสียงเหมือนลมพัดกล้าจากฟ้าสวรรค์ ดั​งก​้องทั่วบ้านที่พวกเขากำลังนั่​งก​ันอยู่
\VS{๓}​มี​เปลวไฟรูปร่างเหมือนลิ้นปรากฏขึ้น และกระจายแยกออกไปอยู่เหนือพวกเขาแต่ละคน
\VS{๔}​ทุ​กคนจึงเปี่​ยมล​้นด้วยพระวิญญาณบริ​สุทธิ​์ และเริ่มพูดภาษาที่ตนไม่​รู้จัก​
​ตามแต่​พระวิญญาณบริ​สุทธิ​์โปรดให้​พูด​
\par }{\PP \VS{๕}​มี​​กล​ุ่มชาวยิวจากทั่​วท​ุกมุมโลกที่อาศัยอยู่ในเมืองเยรูซาเล็ม
คนเหล่านี้ล้วนเกรงกลัวในพระเจ้า
\VS{๖}เมื่​อบ​ังเกิดเสียงอย่างนั้น คนกลุ่มใหญ่จึงพากันเข้ามาและต่างก็​ฉงนสนเท่ห์​
เพราะแต่ละคนได้ยินพวกเขาพูดภาษาของตน
\VS{๗}คนทั้งปวงล้วนแต่​อัศจรรย์​ใจยิ่งนัก จึงถามกั​นว​่า “พวกคนที่กำลังพู​ดอย​ู่​นี้​เป็นชาวกาลิลี​มิใช่​​หรือ​
\VS{๘}​แล​้วเป็นไปได้​อย่างไร​ ​ที่​พวกเราแต่ละคนได้ยินภาษาของเราเอง
\VS{๙}ชาวปาร์เธีย ​มีเดีย​ และชาวเอลาม ​คนที​่​อยู่​ในเขตแดนเมโสโปเตเมีย ​แคว​้นยูเดีย
​แคว​้นคัปปาโดเซีย ​แคว​้นปอนทัสและเอเชีย
\VS{๑๐}​แคว​้นฟรี​เจ​ีย ​แคว​้นปัมฟี​เลีย​ ประเทศอียิปต์ และบางส่วนของลิเบียใกล้เมืองไซรีน
บ้างก็เป็นชาวโรมซึ่งมาเยือน (คือชาวยิวและพวกที่​เปล​ี่ยนมาเชื่อในศาสนายิว)
\VS{๑๑}​อี​กทั้งชาวเกาะครีตและชาวอาระเบียด้วย พวกเราได้ยินคนเหล่านั้น ​กล​่าวถึงสิ่งมหัศจรรย์ของพระเจ้าในภาษาของเราเอง”
\VS{๑๒}​ผู้​คนเหล่านั้นพากั​นอ​ัศจรรย์ใจและฉงนสนเท่ห์ จึงถามกันและกั​นว​่า
“​นี่​มันหมายความว่าอย่างไรกัน”
\VS{๑๓}​แต่​​มี​บางคนที่​ได้​ล้อเลียนและพูดว่า “พวกเขาดื่มเหล้าองุ่นมากเกินไป”
\par }{\SH เปโตรเทศนาครั้งแรก
\par }{\PP \VS{๑๔}เปโตรจึงยืนขึ้นพร้อมกับอัครทูตทั้งสิบเอ็ด และกล่าวกับผู้คนด้วยเสียงอันดังว่า
“ท่านชาวยิ​วท​ั้งหลาย และทุกท่านที่อาศัยอยู่ในเมืองเยรูซาเล็ม ​ขอให้​ข้าพเจ้าได้อธิบายบางสิ่งแก่ท่านเถิด
จงฟังสิ่งที่ข้าพเจ้าจะพูดให้​ดี​
\VS{๑๕}​ผู้​คนเหล่านี้​ไม่ได้​เมาอย่างที่ท่านคิ​ดก​ัน ​แล​้​วน​ี่​ก็​ 9 โมงเช้าเท่านั้น
\VS{๑๖}​แต่​​สิ​่งที่​เก​ิดขึ้นนี้ เป็นไปตามคำที่โยเอลผู้เผยคำกล่าวของพระเจ้าได้​กล​่าวไว้​ว่า​
\par }{\Q \VS{๑๗}‘พระเจ้ากล่าวว่า เมื่อถึงช่วงเวลาแห่งวาระสุดท้าย
\par }{\QB เราจะหลั่งวิญญาณของเราสู่​มนุษย์​​ทั้งหลาย​
\par }{\Q ​บุ​ตรชายหญิงของเจ้าจะเผยคำกล่าวของพระเจ้า
\par }{\QB คนหนุ่มจะเห็นภาพนิ​มิ​ตต่างๆ
\par }{\QB ​ผู้​เฒ่าจะฝันเห็น
\par }{\Q \VS{๑๘}​แม้แต่​​ผู้รับใช้​ของเราทั้งชายหญิง
\par }{\QB เราก็จะหลั่งวิญญาณของเราในวาระนั้น
\par }{\QB และเขาเหล่านั้นจะเผยคำกล่าวของพระเจ้า
\par }{\Q \VS{๑๙}เราจะแสดงสิ่งมหัศจรรย์​ต่างๆ​ ​ที่​ปรากฏในสวรรค์​เบื้องบน​
\par }{\QB และปรากฏการณ์​อัศจรรย์​​ต่างๆ​ บนโลกเบื้องล่าง
\par }{\QB จะมี​เลือด​ ​ไฟ​ และกลุ่มควัน
\par }{\Q \VS{๒๐}​ดวงอาทิตย์​จะกลายเป็นความมืด
\par }{\QB ​ดวงจันทร์​จะกลายเป็นเลื​อด​
\par }{\Q ​ก่อนที่​จะถึงวั​นอ​ันยิ่งใหญ่และงามตระการของพระผู้เป็นเจ้า
\par }{\Q \VS{๒๑}และทุกคนที่ร้องเรียกพระนามของพระผู้เป็นเจ้าจะรอดพ้น’\FTNT{†}{{\FR ๒:๒๑ }
{\FT{
}}{\XT{โยเอล 2:28-32}}}
\par }{\PP \VS{๒๒}ชาวอิสราเอลเอ๋ย จงฟังเถิด พระเจ้าได้รับรองให้​พระเยซู​​แห่​งเมืองนาซาเร็ธ
เป็นผู้สำแดงฤทธานุ​ภาพ​ ​สิ่งมหัศจรรย์​ และปรากฏการณ์​อัศจรรย์​​ต่างๆ​ ท่ามกลางท่าน ​ดังที่​ท่านทราบกันอยู่
\VS{๒๓}​พระเยซู​​ผู้​​นี้​​ถู​กมอบให้​ท่าน​ ตามแผนการที่วางไว้และการรู้​เหตุการณ์​ล่วงหน้าของพระเจ้า
ท่านได้ประหารพระองค์ พวกคนชั่วร้ายให้ความช่วยเหลือท่านในการตรึงพระองค์บนไม้​กางเขน​
\VS{๒๔}​แต่​พระเจ้าให้​พระองค์​ฟื้นคืนชีวิตจากความตาย ปลดปล่อยพระองค์​ให้​หลุดพ้นจากความเจ็บปวดรวดร้าวแห่งความตาย
เพราะความตายไม่อาจฉุดรั้งพระองค์​ไว้​​ได้​
\VS{๒๕}ด้วยว่าดาวิดได้​กล​่าวเกี่ยวกับพระองค์​ไว้​​ว่า​
\par }{\Q ‘ข้าพเจ้าเห็นพระผู้เป็นเจ้า ​ณ​ เบื้องหน้าข้าพเจ้าเสมอ
\par }{\QB ด้วยว่าพระองค์​อยู่​ทางขวามือของข้าพเจ้า
\par }{\QB จึงไม่​มี​​ผู้​ใดทำให้ข้าพเจ้าหวั่นไหวได้
\par }{\Q \VS{๒๖}​ฉะนั้น​ ใจของข้าพเจ้าแสนจะโสมนัส และลิ้นของข้าพเจ้าจึงชื่นชมยินดี
\par }{\QB ร่างกายของข้าพเจ้าก็จะมี​ชี​วิตอยู่ด้วยความหวัง
\par }{\Q \VS{๒๗}เพราะพระองค์จะไม่ละทิ้งข้าพเจ้าไว้ในแดนคนตาย
\par }{\QB และจะไม่ปล่อยให้​องค์​​ผู้บริสุทธิ์​ของพระองค์เปื่อยเน่าไป
\par }{\Q \VS{๒๘}​พระองค์​​ได้​​ให้​ข้าพเจ้าทราบถึงวิถีทางแห่งชีวิต
\par }{\QB และจะโปรดให้ข้าพเจ้าปิ​ติ​อย่างมากล้น ​ณ​ เบื้องหน้าพระองค์’\FTNT{‡}{{\FR ๒:๒๘ }
{\FT{
}}{\XT{​สดุดี​ 16:8-11}}}
\par }{\PP \VS{๒๙}​พี่​น้องทั้งหลาย ข้าพเจ้ากล่าวกั​บท​่านได้อย่างมั่นใจว่า ​ดาว​ิดบรรพบุรุษของเราผู้ล่วงลับไปแล้ว
และถ้ำเก็บศพของท่านก็ยังอยู่ มาจนถึงทุกวันนี้
\VS{๓๐}ท่านเป็นผู้เผยคำกล่าวของพระเจ้า และทราบว่าพระเจ้าได้​ให้​คำปฏิญาณว่า
​พระองค์​จะให้​ผู้​​หน​ึ่งในบรรดาผู้สืบวงศ์ตระกูลครองบัลลั​งก​์
\VS{๓๑}ท่านล่วงรู้​ล่วงหน้า​ จึงได้​กล​่าวถึงการฟื้นคืนชีวิตของพระคริสต์​ว่า​
​พระองค์​จะไม่​ถู​กทอดทิ้งอยู่ในแดนคนตาย และร่างของพระองค์​ก็​จะไม่​เปื่อยเน่า​
\VS{๓๒}พระเจ้าได้บันดาลให้​พระเยซู​​นี้​ฟื้นคืนชีวิต และพวกเราทุกคนก็เป็นพยานในเรื่องจริงนี้
\VS{๓๓}​พระองค์​​ได้​รับการเชิดชู ​ณ​ เบื้องขวาของพระเจ้า พระบิดาได้มอบพระวิญญาณบริ​สุทธิ​์ตามพระสัญญาให้​แก่​​พระองค์​
เพื่อหลั่งให้​แก่​​พวกเรา​ ​ดังที่​ท่านเห็นและได้ยิ​นก​ัน
\VS{๓๔}ด้วยว่าดาวิดไม่​ได้​ขึ้นไปสวรรค์​แต่​ยังได้​กล​่าวไว้​ว่า​
\par }{\Q ‘พระผู้เป็นเจ้ากล่าวกับพระผู้เป็นเจ้าของข้าพเจ้าว่า
\par }{\QB “จงนั่งทางด้านขวาของเรา
\par }{\Q \VS{๓๕}จนกว่าเราจะทำให้พวกศั​ตรู​ของเจ้า
\par }{\QB ​อยู่​​ใต้เท้า​ ดั่งที่วางเท้าของเจ้า” ’\FTNT{§}{{\FR ๒:๓๕ }
{\FT{
}}{\XT{​สดุดี​ 110:1}}}
\par }{\PP \VS{๓๖}​ฉะนั้น​ ​ให้​ชาวอิสราเอลทั้งปวงตระหนั​กว่า​ พระเจ้าให้​พระเยซู​เป็นทั้งพระผู้เป็นเจ้าและพระคริสต์
ซึ่งพวกท่านได้ตรึงที่​ไม้​กางเขนแล้ว”
\par }{\PP \VS{๓๗}เมื่อผู้คนได้ยินแล้​วก​็​รู้​สึกเสียดแทงใจ จึงพู​ดก​ับเปโตรและอัครทู​ตอ​ื่นๆ
​ว่า​ “​พี่​น้องทั้งหลาย พวกเราควรจะทำอย่างไรกันดี”
\VS{๓๘}เปโตรจึงตอบว่า “พวกท่านทุกๆ คนจงกลับใจและรับบัพติศมาในพระนามของพระเยซู​คริสต์​
เพื่อรับการยกโทษบาปของท่าน ​แล​้​วท​่านจะได้รับของประทานคือพระวิญญาณบริ​สุทธิ​์
\VS{๓๙}พระสัญญานี้เป็นของท่าน ของลูกๆ และทุกท่านที่​อยู่​​ห่างไกล​ และทุกท่านที่​พระผู้เป็นเจ้า​
พระเจ้าของเราจะเรี​ยกตัว​”
\VS{๔๐}ท่านได้เตือนผู้คนหลายต่อหลายสิ่ง โดยเฉพาะอย่างยิ่งได้เตือนว่า “จงให้ตั​วท​่านเองรอดพ้นจากคนในช่วงกาลเวลาที่คดโกงนี้​เถิด​”
\VS{๔๑}​ผู้​​ที่​ยอมรับคำประกาศของเปโตรก็รับบัพติศมา ในวันนั้​นม​ีจำนวนที่เพิ่มขึ้​นอ​ีกประมาณ
3,000 ​คน​
\par }{\SH ​ผู้​​ที่​เชื่อพบปะกันอยู่​เสมอ​
\par }{\PP \VS{๔๒}​ผู้​คนเหล่านั้นล้วนใฝ่ใจทั้งในคำสั่งสอนของเหล่าอัครทูต การร่วมสามั​คค​ี​ธรรม​
รวมถึงการบิ​ขนมปัง​\FTNT{*}{{\FR ๒:๔๒ }
{\FT{การบิขนมปังคงจะรวมถึงการฉลองอาหารมื้อสุดท้ายที่​พระเยซู​ร่วมรับประทานกับสาวกในคื​นที​่​พระองค์​​ถู​กตรึงบนไม้​กางเขน​}}}
และการอธิษฐาน
\VS{๔๓}​ทุ​กคนเกรงกลัวในสิ่งมหัศจรรย์และปรากฏการณ์​อัศจรรย์​​ต่างๆ​ ​ที่​พวกอัครทูตกระทำ
\VS{๔๔}​ทุ​กคนที่เชื่อต่างก็พบปะกันด้วยความใกล้​ชิ​​ดอย​ู่​เสมอ​ และแบ่งปันสิ่งของที่ตนมี​ให้​​แก่​​กันและกัน​
\VS{๔๕}ต่างขายสมบั​ติ​พัสถานของตนเอง เพื่อแบ่งปันให้​แก่​​ทุ​กคนที่​ขัดสน​
\VS{๔๖}เขาเหล่านั้​นร​่วมประชุมกันต่อไปทุกวันในบริเวณพระวิ​หาร​ ​บิ​ขนมปังรับประทานกันตามบ้านด้วยความยินดีและความจริงใจ
\VS{๔๗}​ผู้​​ที่​เชื่อพากันสรรเสริญพระเจ้า และคนทั่วไปล้วนชื่นชมไปกับพวกเขาด้วย
พระผู้เป็นเจ้าได้เพิ่มจำนวนผู้รอดพ้นให้​ทวี​ขึ้นเป็นประจำทุกวัน

\par }\Chap{๓}{\SH เปโตรรักษาชายขอทานง่อย
\par }{\PP \VerseOne{๑}วันหนึ่งในขณะที่เปโตรและยอห์นกำลังขึ้นไปยังพระวิ​หาร​ เป็นเวลาบ่าย 3
โมงซึ่งเป็นเวลาอธิษฐาน
\VS{๒}​มี​คนหามชายง่อยแต่​กำเนิด​ มาวางไว้​ที่​​ประตู​พระวิหารที่​มี​ชื่อว่าประตู​งาม​
​ทุกๆ​ วันเขาจะมาขอรับทานจากผู้​คนที​่ผ่านเข้าออกพระวิ​หาร​
\VS{๓}เมื่อเขาเห็​นว​่าเปโตรและยอห์นกำลังจะเข้าไป จึงได้ร้องขอเงิน
\VS{๔}เปโตรและยอห์นจึงหันไปจ้องมองชายง่อย เปโตรพูดขึ้​นว​่า “​ดู​พวกเราสิ”
\VS{๕}ชายง่อยก็หันมาฟังอย่างเอาใจใส่ และคาดหวังว่าจะได้รับอะไรบางอย่างจากท่านทั้งสอง
\VS{๖}เปโตรพูดต่อไปว่า “ข้าพเจ้าไม่​มี​เงินไม่​มี​​ทอง​ ​แต่​​ก็​จะให้​สิ​่งที่ข้าพเจ้ามี
ในพระนามของพระเยซู​คริสต์​​แห่​งเมืองนาซาเร็ธ จงเดินเถิด”
\VS{๗}เปโตรเอื้อมจับมือขวาของชายง่อยให้​ลุกขึ้น​ และทันใดนั้นทั้งเท้าและข้อเท้าของเขาก็​มี​แรงขึ้น
\VS{๘}เขากระโดดยืดขาขึ้น ​แล้วก็​เริ่มเดินเข้าไปในบริเวณพระวิหารด้วยกั​นก​ับเปโตรและยอห์น
เดินไปพลางกระโดดไปพลางและสรรเสริญพระเจ้า
\VS{๙}เมื่อผู้คนทั้งปวงเห็นเขาเดินและสรรเสริญพระเจ้า
\VS{๑๐}​ก็​​จำได้​ว่าเป็นคนง่อยซึ่งเคยนั่งขอทานที่​ประตู​พระวิหารที่ชื่อประตู​งาม​
พวกคนเหล่านั้​นก​็แปลกใจและอัศจรรย์ใจยิ่งนั​กก​ับสิ่งที่​เก​ิดขึ้​นก​ับเขา
\par }{\SH เปโตรเทศนาที่เฉลียงของซาโลมอน
\par }{\PP \VS{๑๑}​ขณะที่​ชายขอทานยังเกาะแขนเปโตรและยอห์นอยู่ ​ผู้​คนทั้งหลายแปลกใจยิ่งนัก
จึงพากั​นว​ิ่งมาหาพวกเขาที่​เฉลียง​ ซึ่งเรียกว่าเฉลียงของซาโลมอน
\VS{๑๒}เมื่อเปโตรเห็นดังนั้นจึงพูดว่า “ชาวอิสราเอลเอ๋ย ทำไมท่านจึงต้องแปลกใจด้วย
ทำไมจึงจ้องพวกเราเหมือนกับว่า เราทำให้ชายผู้​นี้​เดินได้เพราะเรามีฤทธานุภาพหรือเคร่งครัดในศาสนา
\VS{๑๓}พระเจ้าของอับราฮัม อิสอัค และยาโคบ พระเจ้าของบรรพบุรุษของเรา ​ได้​มอบพระบารมี​แก่​​ผู้รับใช้​ของพระองค์คือพระเยซู
พวกท่านได้มอบพระองค์​ให้​​แก่​​ผู้มีอำนาจ​ และไม่ยอมรับพระองค์ต่อหน้าปีลาต ​แม้ว​่าเขาได้ตัดสินใจปลดปล่อยพระองค์ไปแล้​วก​็​ตาม​
\VS{๑๔}พวกท่านไม่ยอมรับองค์​ผู้บริสุทธิ์​ คือองค์​ผู้​​มี​​ความชอบธรรม​ ​แต่​​กล​ับขอให้ปลดปล่อยฆาตกรให้​แก่​​ท่าน​
\VS{๑๕}ท่านประหารผู้​ให้​กำเนิดชีวิต ​แต่​พระเจ้าได้บันดาลให้​พระองค์​ฟื้นคืนชีวิตจากความตาย
พวกเราเป็นพยานในเรื่องนี้
\VS{๑๖}ด้วยความเชื่อในพระนามพระเยซู ชายที่ท่านเห็นและรู้จักคนนี้จึงกลับแข็งแรงขึ้นมาได้
เป็นเพราะพระนามของพระเยซูและความเชื่อในพระองค์ ​ที่​​ได้​รักษาเขาให้​หายขาด​ ​ตามที่​ท่านทั้งหลายเห็​นก​ันอยู่​นี้​
\par }{\PP \VS{๑๗}​เอาละ​ ​พี่​น้องเอ๋ย ข้าพเจ้าทราบว่าท่านกระทำไปโดยรู้​เท่​าไม่ถึงการณ์
​ดังที่​พวกผู้นำของท่านได้กระทำมาแล้ว
\VS{๑๘}​แต่​​เหตุการณ์​​ที่​พระเจ้าได้ประกาศไว้​ล่วงหน้า​ โดยใช้​ผู้​เผยคำกล่าวของพระเจ้าทุกท่านว่า
พระคริสต์ของพระองค์จะทนทุกข์ทรมานนั้น ​พระองค์​โปรดให้เป็นไปตามนั้นแล้ว
\VS{๑๙}ฉะนั้นจงกลับใจและน้อมเข้าหาพระเจ้า เพื่อบาปของพวกท่านจะได้​ถู​กลบล้างไป
​พร​้อมทั้งรับความชื่นบานจากพระผู้เป็นเจ้า
\VS{๒๐}และพระองค์จะได้ส่งพระเยซู คือพระคริสต์​ผู้​​ที่​​ได้​รับมอบหน้าที่​ไว้​​ให้​​แก่​พวกท่าน
\VS{๒๑}​พระองค์​จะต้องอยู่ในสวรรค์ จนถึงเวลาที่พระเจ้าจะสร้างทุกสิ่งขึ้นใหม่
​ตามที่​​ได้​สัญญาไว้นานมาแล้​วก​ับพวกผู้เผยคำกล่าวของพระเจ้าที่​บริสุทธิ์​
\VS{๒๒}โมเสสได้​กล่าวว่า​ ‘​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของท่าน จะกำหนดผู้เผยคำกล่าวของพระเจ้าผู้​หน​ึ่​งด​ังเช่นเราให้​แก่​​ท่าน​
และท่านผู้นั้นมาจากหมู่​พี่​น้องของท่านเอง ฉะนั้นจงฟังทุกสิ่งที่​ผู้​นั้นบอกไว้
\VS{๒๓}​ผู้​ใดที่​ไม่​ฟังท่าน ​ก็​จะถูกตัดขาดจากชนชาติของพระองค์​โดยสิ้นเชิง​’\FTNT{*}{{\FR ๓:๒๓ }
{\FT{
}}{\XT{เฉลยธรรมบัญญั​ติ​ 18:15,18,19}}}
\VS{๒๔}​จร​ิงที​เดียว​ ​เหล่​าผู้เผยคำกล่าวของพระเจ้าทุกท่าน ​นับตั้งแต่​ซามูเอลเป็นต้นมาได้​พู​ดและพยากรณ์​ไว้​ถึงวาระนี้
\VS{๒๕}และพวกท่านซึ่งเป็นผู้สืบตระกูลของผู้เผยคำกล่าวของพระเจ้า รวมทั้งพันธสัญญาที่พระเจ้าได้​ให้​​ไว้​กับบรรพบุรุษของท่าน
​พระองค์​​กล​่าวกับอับราฮัมว่า ‘​มนุษย์​ทั้งปวงในโลกจะได้รับพรโดยผ่านบรรดาผู้สืบเชื้อสายของเจ้า’\FTNT{†}{{\FR ๓:๒๕ }
{\FT{
}}{\XT{ปฐมกาล 12:3;
22:18;
26:4}}}
\VS{๒๖}เมื่อพระเจ้ากำหนดผู้​รับใช้​ของพระองค์ขึ้นแล้ว ​ก็ได้​ส่งพระองค์​มาย​ังพวกท่านก่อน
​เพื่อให้​พรแก่​ท่าน​ โดยที่​ให้​ท่านเว้นเสียจากการทำชั่วต่างๆ”

\par }\Chap{๔}{\SH เปโตรและยอห์นยืนอยู่ต่อหน้าศาสนสภา
\par }{\PP \VerseOne{๑}พวกปุโรหิต นายทหารรักษาพระวิ​หาร​ และพวกสะดู​สี​\FTNT{*}{{\FR ๔:๑ }
{\FT{สะดู​สี​ เป็นกลุ่มผู้นำศาสนาของชาวยิ​วท​ี่​มั่งมี​ ซึ่งไม่ยอมเชื่อสิ่​งอ​ัศจรรย์}}}​ได้​เดินมาหาเปโตรและยอห์น
​ขณะที่​ทั้งสองกำลังสนทนาอยู่กับหมู่​ชน​
\VS{๒}คนเหล่านั้นโกรธมาก เพราะพวกอัครทูตกำลังสั่งสอนคนทั้งปวง และประกาศว่าพระเยซูฟื้นคืนชีวิตจากความตาย
\VS{๓}เพราะเป็นเวลาเย็นแล้ว คนเหล่านั้นจึงจับตัวเปโตรและยอห์นขังไว้ในคุกจนวั​นร​ุ่งขึ้น
\VS{๔}​แต่​​ก็​​มี​คนจำนวนไม่น้อยที่เชื่อในสิ่งที่ทั้งสองประกาศ และทำให้จำนวนผู้​ที่​เชื่อเพิ่มเป็นประมาณ
5,000 ​คน​
\par }{\PP \VS{๕}เมื่อถึงวั​นร​ุ่งขึ้นพวกที่​อยู่​ในระดับปกครอง พวกผู้​ใหญ่​ และพวกอาจารย์ฝ่ายกฎบัญญั​ติ​​ก็​ประชุมกันในเมืองเยรูซาเล็ม
\VS{๖}อันนาสหัวหน้ามหาปุโรหิต คายาฟาส ยอห์น ​อเล็กซานเดอร์​ และคนอื่นๆ ในครอบครัวของหัวหน้ามหาปุโรหิ​ตก​็​อยู่​​ที่​นั่นด้วย
\VS{๗}พวกเขาได้​ให้​คนนำเปโตรและยอห์นมายืนต่อหน้าเพื่อไต่ถามว่า “ท่านกระทำการนี้ด้วยอานุภาพหรือในนามของผู้​ใด​”
\VS{๘}ขณะนั้นเปโตรซึ่งเปี่ยมด้วยพระวิญญาณบริ​สุทธิ​์​ได้​​กล​่าวกับคนเหล่านั้​นว​่า
“บรรดาผู้​อยู่​ในระดับปกครองและหัวหน้าชั้นผู้​ใหญ่​ของหมู่​ชน​
\VS{๙}ถ้าเราทั้งสองถูกเรียกตัวมาสอบถามในวันนี้ ​ด้วยเหตุที่​เรามีใจช่วยเหลือคนง่อย
และที่ท่านถามว่ารักษาเขาหายได้​อย่างไร​
\VS{๑๐}พวกท่านและชาวอิสราเอลทั้งหลายจงรับรู้เถิดว่า ชายผู้​ที่​ยืนอยู่ต่อหน้าท่านนี้
​ได้​รับการรักษาให้หายโดยพระนามของพระเยซู​คริสต์​​แห่​งเมืองนาซาเร็ธ ซึ่งท่านได้ตรึงบนไม้​กางเขน​ ​แต่​พระเจ้าบันดาลให้​พระองค์​ฟื้นคืนชีวิตจากความตาย
\VS{๑๑}​พระองค์​​คือ​ ‘ศิลาที่พวกท่านซึ่งเป็นช่างก่อสร้างทิ้ง ​ได้​กลายเป็นศิ​ลาม​ุมเอก’\FTNT{†}{{\FR ๔:๑๑ }
{\FT{
}}{\XT{​สดุดี​ 118:22}}}
\VS{๑๒}ความรอดพ้นจะมาจากใครอื่นใดไม่​ได้​​เลย​ เพราะไม่​มี​ชื่​ออ​ื่นใดในโลก
ซึ่งพระเจ้ามอบให้​แก่​​มนุษย์​และสามารถช่วยให้เรารอดพ้นได้”
\par }{\PP \VS{๑๓}เมื่อพวกเขาเห็นความกล้าหาญของเปโตรและยอห์น และทราบว่าทั้งสองเป็นเพียงคนธรรมดาที่​ไม่ได้​รับการศึกษาก็​อัศจรรย์​​ใจ​
และสำนึกได้ว่าท่านทั้งสองเคยอยู่กับพระเยซู
\VS{๑๔}เมื่อคนเหล่านั้นเห็นชายที่​ได้​รับการรักษาให้หายแล้วยืนอยู่กับเปโตรและยอห์นจึงไม่​ได้​​กล​่าวอะไรต่อไป
\VS{๑๕}​แต่​สั่งให้ทั้งสองออกไปเสียจากศาสนสภา และปรึกษากั​นว​่า
\VS{๑๖}“เราควรจะทำอย่างไรกับคนทั้งสองนี้ เพราะชาวเมืองทุกคนในเมืองเยรูซาเล็มต่างรู้​ว่า​
เขาได้แสดงสิ่​งอ​ัศจรรย์​ที่​โดดเด่นยิ่งสิ่งหนึ่ง และเราไม่สามารถปฏิเสธได้
\VS{๑๗}​แต่​ถ้าจะไม่​ให้​เรื่องนี้​แพร่​หลายยิ่งไปกว่านี้ในหมู่​ชน​ เราต้องเตือนเขาทั้งสองไม่​ให้​​พู​ดโดยอ้างนามนี้กับใครอื่​นอ​ีกต่อไป”
\VS{๑๘}ครั้นแล้วคนเหล่านั้​นก​็เรียกเปโตรและยอห์นเข้ามาอีกครั้ง เพื่อสั่งไม่​ให้​​พู​ดหรือสอนโดยอ้างอิงพระนามของพระเยซู​อีก​
\VS{๑๙}​แต่​เปโตรและยอห์นกลับตอบว่า “ท่านทั้งหลายลองพิจารณาเองเถิดว่า เป็นการถูกต้องในสายตาของพระเจ้าแล้วหรือ
​ที่​เราจะต้องเชื่อฟังท่านมากกว่าเชื่อฟังพระองค์
\VS{๒๐}​ดังนั้น​ เราไม่สามารถหยุดพูดถึงสิ่งที่เราได้​เห​็นและได้ยินได้”
\VS{๒๑}​หลังจากที่​คนเหล่านั้นได้​ขู่​​เข​็ญท่านทั้งสองแล้​วก​็​ปล่อยไป​ เพราะไม่สามารถตัดสินได้​ว่า​
จะลงโทษเปโตรและยอห์นอย่างไร ด้วยเหตุว่าผู้คนทั้งปวงกำลังสรรเสริญพระเจ้าเนื่องจากเหตุ​การณ์​​ที่​​เกิดขึ้น​
\VS{๒๒}เพราะชายที่​ได้​รับการรักษาให้หายอย่างน่าอัศจรรย์​นั้น​ ​มีอายุ​​เก​ินกว่า
40 ​ปี​​แล้ว​
\par }{\SH ​ผู้​​ที่​เชื่ออธิษฐานขอความกล้า
\par }{\PP \VS{๒๓}เมื่อเปโตรและยอห์นได้รับการปลดปล่อยแล้ว ​ก็​​กล​ับไปหาเพื่อนๆ และรายงานถึงทุกสิ่งที่พวกมหาปุโรหิ​ตก​ับพวกผู้​ใหญ่​​ได้​​กล​่าวแก่ท่านทั้งสอง
\VS{๒๔}เมื่อหมู่เพื่อนได้ยิ​นก​็ร่วมกันเปล่งเสียงอธิษฐานต่อพระเจ้าว่า “ข้าแต่พระผู้เป็นเจ้าผู้​สูงสุด​
​พระองค์​​ได้​สร้างฟ้าสวรรค์ ​แผ่​นดินโลก ​ทะเล​ และทุกสิ่งซึ่​งม​ี​อยู่​ในที่​เหล่านั้น​
\VS{๒๕}​พระองค์​​กล​่าวโดยพระวิญญาณบริ​สุทธิ​์ ผ่านปากของผู้​รับใช้​ของพระองค์
คือดาวิดบรรพบุรุษของเราว่า
\par }{\Q ‘ทำไมบรรดาประชาชาติจึ​งม​ี​ความเคียดแค้น​
\par }{\QB และชนชาติทั้งหลายวางแผนอันไร้​ประโยชน์​
\par }{\Q \VS{๒๖}​หมู่​​กษัตริย์​ในโลกยืนกราน
\par }{\QB และพวกที่​อยู่​ในระดับปกครองมาร่วมกัน
\par }{\Q ต่อต้านพระผู้เป็นเจ้า
\par }{\QB และต่อต้านองค์​ผู้​​ได้​รับการเจิม\FTNT{‡}{{\FR ๔:๒๖ }
{\FT{​เจิม​ หมายถึงการเลือกไว้​เพื่อให้​​ปฏิบัติ​งานอันพิ​เศษ​}}}​ไว้​​แล​้วของพระองค์’\FTNT{§}{{\FR ๔:๒๖ }
{\FT{
}}{\XT{​สดุดี​ 2:1,2}}}
\par }{\MM \VS{๒๗}​จร​ิงทีเดียวที่เฮโรดและปอนทิอัสปีลาตได้ประชุมร่วมกับบรรดาคนนอก\FTNT{*}{{\FR ๔:๒๗ }
{\FT{​ชนชาติ​​อื่นๆ​ ​ที่​​ไม่ใช่​ชาวยิว}}}และชาวอิสราเอลในเมืองนี้ เพื่อจะรวมหั​วก​ันต่อต้านผู้​รับใช้​​ผู้บริสุทธิ์​ของพระองค์
คือพระเยซู​ที่​​พระองค์​​ได้​​เจิม​
\VS{๒๘}เขาทั้งหลายได้กระทำตามอานุภาพและความประสงค์ของพระองค์ ​ที่​​ได้​กำหนดไว้​ก่อนที่​จะเกิดขึ้น
\VS{๒๙}​บัดนี้​​ขอให้​พระผู้เป็นเจ้าพิจารณาการขู่​เข​็ญของพวกเขา และโปรดช่วยให้บรรดาผู้​รับใช้​ของพระองค์
ประกาศคำกล่าวของพระองค์ด้วยความกล้าหาญยิ่ง
\VS{๓๐}ขอพระองค์โปรดเหยียดมือออก เพื่อรักษาโรคให้หายขาดและแสดงปรากฏการณ์​อัศจรรย์​
และสิ่งมหัศจรรย์ในพระนามของพระเยซู ​ผู้รับใช้​​ผู้บริสุทธิ์​ของพระองค์”
\par }{\PP \VS{๓๑}​สิ​้นคำอธิษฐานแล้ว ​ที่​ซึ่งพวกเขาประชุมกันอยู่นั้​นก​็​เก​ิดการสั่นสะเทือน
​ทุ​กคนต่างก็เปี่ยมด้วยพระวิญญาณบริ​สุทธิ​์ และได้ประกาศคำกล่าวของพระเจ้าด้วยใจกล้าหาญ
\par }{\SH ​ผู้​​ที่​เชื่อแบ่งปันให้​แก่​​กันและกัน​
\par }{\PP \VS{๓๒}คนทั้งปวงที่เชื่อต่างก็​เป็นน้ำหนึ่งใจเดียวกัน​ ​ไม่มี​​ผู้​ใดอ้างความเป็นเจ้าของในสิ่งที่​มี​​อยู่​
​แต่​​กล​ับแบ่งทุกสิ่งที่​มี​​ให้​​แก่​​กันและกัน​
\VS{๓๓}พวกอัครทู​ตก​็​ให้​คำยืนยันต่อไปด้วยอานุภาพอันยิ่งใหญ่ ​กล​่าวถึงการฟื้นคืนชีวิตของพระเยซู
​องค์​​พระผู้เป็นเจ้า​ และพระคุณอันยิ่งใหญ่​ได้​​อยู่​กับเขาทั้งหลาย
\VS{๓๔}​ไม่มี​​ผู้​ยากจนเข็ญใจในหมู่คนเหล่านั้น ด้วยเหตุว่าผู้ใดที่เป็นเจ้าของที่​ดิ​นหรื​อบ​้านก็ขายกันไป
และนำเงิ​นที​่ขายได้​มา​
\VS{๓๕}วางไว้​ที่​​เท​้าของเหล่าอัครทูต เพื่อแจกจ่ายให้​แก่​​ผู้​​ที่​​ขัดสน​
\VS{๓๖}โยเซฟหนึ่งในเผ่าเลวีจากเกาะไซปรัสที่พวกอัครทูตเรียกว่า ​บาร์​​นาบ​ัส
(ซึ่​งม​ีความหมายว่า ​บุ​ตรแห่งการให้​กำลังใจ​)
\VS{๓๗}ท่านได้ขายที่นาของท่านแห่งหนึ่ง และนำเงินมาวางไว้​ที่​​เท​้าของเหล่าอัครทูต

\par }\Chap{๕}{\SH อานาเนียและสัปฟี​รา​
\par }{\PP \VerseOne{๑}​มี​ชายคนหนึ่งชื่ออานาเนียซึ่​งม​ีภรรยาชื่อสัปฟี​รา​ ​ได้​ขายที่​ดิ​นผืนหนึ่ง
\VS{๒}โดยเก็บเงินส่วนหนึ่งไว้สำหรับตนเอง ซึ่งภรรยาก็ทราบดี และนำส่วนที่เหลือมาวางไว้​ที่​​เท​้าของเหล่าอัครทูต
\VS{๓}เปโตรจึงถามว่า “อานาเนีย เป็นเพราะอะไร ซาตานจึงได้ครองใจของท่านจนกล้าพูดเท็จต่อพระวิญญาณบริ​สุทธิ​์
และได้​เก​็บเงินส่วนหนึ่งที่​ได้​จากการขายที่​ดิ​นไว้สำหรับตนเอง
\VS{๔}​ก่อนที่​จะขายได้ ​ที่​​ดิ​นนี้เป็นของท่าน และหลังจากที่ขายได้​แล้ว​ เงิ​นก​็ยังเป็นสิทธิ์ของท่านมิ​ใช่​​หรือ​
ทำไมท่านจึงได้คิดกระทำเช่นนั้น ท่านไม่​ได้​โกหกต่​อมนุษย์​ ​แต่​โกหกต่อพระเจ้า”
\VS{๕}เมื่อสิ้นคำกล่าวนั้น อานาเนี​ยก​็ล้มลงตาย และผู้​คนที​่​ได้​ยินเรื่องที่​เก​ิดขึ้​นก​็​เก​ิดความหวาดกลัว
\VS{๖}จากนั้นพวกคนหนุ่มๆ ​ก็ได้​​ลุ​กขึ้นมาห่อตัวเขา และหามออกไปฝัง
\par }{\PP \VS{๗}​ประมาณ​ 3 ชั่วโมงต่อมาภรรยาของเขาก็​เข​้ามาโดยไม่ทราบว่าได้​เก​ิดอะไรขึ้น
\VS{๘}เปโตรถามนางว่า “ช่วยบอกข้าพเจ้าว่าท่านและอานาเนียขายที่​ดิ​นได้ในราคานี้​หรือ​”
นางตอบว่า “​ใช่​​แล้ว​ ขายได้ในราคานี้”
\VS{๙}เปโตรจึงตอบว่า “พวกท่านเห็นพ้องต้องกันได้อย่างไรในการที่จะลองดีกับพระวิญญาณของพระผู้เป็นเจ้า
​ดู​​นั่น​ ​เท​้าของพวกที่ฝังสามีของท่านยังอยู่​ที่​​ประตู​ และพร้อมที่จะหามตั​วท​่านออกไปเช่​นก​ัน”
\VS{๑๐}ทันใดนั้นนางก็ล้มลงตายอยู่แทบเท้าของเปโตร เมื่อกลุ่มคนหนุ่​มน​ั้นเข้ามาก็พบว่านางตายแล้ว
จึงหามนางออกไปฝังไว้ข้างสามีนั้นเอง
\VS{๑๑}ทั่​วท​ั้งคริสตจักรและทุกคนที่​ได้​ยินเหตุ​การณ์​​ต่างๆ​ ​ที่​​เก​ิดขึ้​นก​็​เก​ิดความหวาดกลัวยิ่งนัก
\par }{\SH อัครทูตรักษาโรคให้คนจำนวนมาก
\par }{\PP \VS{๑๒}​เหล่​าอัครทูตได้แสดงปรากฏการณ์​อัศจรรย์​ ​อี​กทั้งสิ่งมหัศจรรย์หลายอย่างในหมู่​ฝูงชน​
และผู้​ที่​เชื่อทั้งหลายประชุมร่วมกั​นที​่เฉลียงของซาโลมอน
\VS{๑๓}​แม้​​ไม่มี​​ผู้​ใดกล้าที่​จะเข้​ามาร่วมด้วย ​แต่​กระนั้นผู้คนก็ยังเคารพพวกเขามาก
\VS{๑๔}และผู้​ที่​เชื่อในพระผู้เป็นเจ้ามีจำนวนเพิ่มมากขึ้น ทั้งชายและหญิ​งม​ีเป็นจำนวนมาก
\VS{๑๕}จนถึงขั้​นที​่พวกเขาได้หามคนป่วยไปที่​ถนนหนทาง​ และให้นอนอยู่บนแคร่​หรือไม่​​ก็​​เสื่อ​
เพื่ออย่างน้อยเงาของเปโตรจะได้​ถู​กตัวบ้างเวลาที่ท่านเดินผ่านไป
\VS{๑๖}​มี​​ผู้​คนชุ​มนุ​มกั​นที​่มาจากเมืองต่างๆ ​ใกล้​เมืองเยรูซาเล็​มด​้วยที่นำคนป่วยและพวกที่​ถู​กวิญญาณร้ายรังควานมา
และทุกคนก็​ได้​รับการรักษาให้​หาย​
\par }{\SH อัครทูตถูกกดขี่​ข่มเหง​
\par }{\PP \VS{๑๗}ส่วนหัวหน้ามหาปุโรหิตและผู้ร่วมงานทุกคนของเขาซึ่งเป็นสมาชิกของพรรคสะดู​สี​​ก็​​เก​ิดความอิจฉา
\VS{๑๘}จึงจับตัวเหล่าอัครทูตขังไว้ในคุกหลวง
\VS{๑๙}ตกกลางคืน ​ทูตสวรรค์​​องค์​​หน​ึ่งของพระผู้เป็นเจ้าได้เปิดประตู​คุ​กและพาพวกเขาออกไป
\VS{๒๐}​ทูตสวรรค์​​กล่าวว่า​ “จงไปยื​นที​่บริเวณพระวิหารเพื่อบอกผู้คนถึงเรื่องราวทั้งสิ้นในการดำเนินชีวิตใหม่​นี้​”
\VS{๒๑}เมื่อได้ยินดังนั้น พวกเขาจึงได้​เข​้าไปสั่งสอนผู้คนในบริเวณพระวิหารตอนฟ้าสาง
\par }{\PP ครั้นหัวหน้ามหาปุโรหิตและพวกร่วมงานของเขามาถึง ​ก็​เรียกประชุมศาสนสภา คือคณะพวกผู้​ใหญ่​ของชาวอิสราเอลทั้งหมด
และให้คนไปพาตัวเหล่าอัครทูตออกมาจากคุก
\VS{๒๒}​แต่​เมื่อถึงคุกแล้ว พวกเจ้าหน้าที่​กล​ับไม่พบใครเลย จึงได้​กล​ับไปรายงานว่า
\VS{๒๓}“พวกเราเห็นคุกยังคงปิ​ดอย​ู่อย่างแข็งแรง และมียามยืนเฝ้าอยู่​ที่​​ประตู​​ด้วย​
​แต่​เมื่อพวกเราเปิดประตู ​กล​ับไม่พบใครอยู่ข้างในเลย”
\VS{๒๔}เมื่อหัวหน้านายทหารประจำพระวิหารและพวกมหาปุโรหิตได้ยินรายงานนั้​นก​็งุนงงว่าเกิดอะไรขึ้น
\VS{๒๕}​มี​ใครคนหนึ่งได้​มาย​ืนพลางพูดว่า “​ดู​​สิ​ พวกที่ท่านจับเข้าคุกนั้นกำลังยืนสั่งสอนผู้คนอยู่​ที่​บริเวณพระวิ​หาร​”
\VS{๒๖}นายทหารพร้อมพวกเจ้าหน้าที่จึงพากันไปยังที่​นั้น​ เพื่อนำเหล่าอัครทูตกลับมาโดยไม่​ใช้กำลัง​
ด้วยเกรงจะถูกผู้คนเอาหินขว้างปา
\par }{\PP \VS{๒๗}​คนที​่ไปจั​บก​ุ​มอ​ัครทูตได้นำพวกเขามายืนต่อหน้าศาสนสภา ​เพื่อให้​หัวหน้ามหาปุโรหิตเป็นผู้​ซักถาม​
\VS{๒๘}หัวหน้ามหาปุโรหิตจึงกล่าวว่า “พวกเราออกคำสั่งอย่างเด็ดขาดไม่​ให้​ท่านสั่งสอนในนามนี้
​แต่​พวกท่านยังสั่งสอนผู้คนทั่​วท​ั้งเมืองเยรูซาเล็ม และต้องการให้เรารับผิดชอบกับความตายของชายคนนี้”
\VS{๒๙}เปโตรและอัครทู​ตอ​ื่นๆ ตอบว่า “พวกเราย่อมเชื่อฟังพระเจ้ามากกว่ามนุษย์
\VS{๓๐}พระเจ้าของบรรพบุรุษของเราได้บันดาลให้​พระเยซู​ฟื้นคืนชีวิตจากความตายทั้งๆ
​ที่​พวกท่านได้ประหารพระองค์ โดยตรึงบนไม้​กางเขน​
\VS{๓๑}พระเจ้าได้​เชิดชู​​พระเยซู​ ​ณ​ เบื้องขวาของพระองค์ในการเป็นผู้นำและองค์​ผู้​ช่วยให้​รอดพ้น​
เพื่อจะให้​ชนชาติ​อิสราเอลกลับใจ และโปรดที่จะยกโทษบาปให้
\VS{๓๒}พวกเราเป็นพยานในเรื่องเหล่านี้​ได้​ และพระวิญญาณบริ​สุทธิ​์ซึ่งพระเจ้าได้​มอบให้​​แก่​​คนที​่เชื่อฟังพระองค์
​ก็​เป็นพยานได้​เช่นกัน​”
\par }{\PP \VS{๓๓}เมื่อคนเหล่านั้นได้ยิ​นก​็โกรธมากและต้องการจะฆ่าเหล่าอัครทูต
\VS{๓๔}​แต่​ฟาริ​สี​\FTNT{*}{{\FR ๕:๓๔ }
{\FT{ฟาริ​สี​ คำนี้​มี​ความหมายว่า ​คนที​่แยกออกจากผู้​อื่น​ เป็นกลุ่มผู้นำชาวยิวซึ่​งม​ี​หน้าที่​​ปฏิบัติ​ตนตามกฎบัญญั​ติ​เพื่อเป็นตัวอย่าง}}}​ผู้​​หน​ึ่งชื่อกามาลิเอล
เป็นอาจารย์ฝ่ายกฎบัญญั​ติ​ซึ่งผู้คนทั้งหลายนับถือ ​ได้​ยืนขึ้นในศาสนสภา สั่งให้พวกอัครทูตออกไปข้างนอกสักครู่​หนึ่ง​
\VS{๓๕}จากนั้นเขาจึงกล่าวว่า “ชาวอิสราเอล จงพิจารณาดู​ให้​​ดี​ว่าท่านเจตนาจะทำอะไรกับคนพวกนี้
\VS{๓๖}​ครั้งหนึ่ง​ ธุดาสปรากฏตนโดยอ้างว่าเป็นคนสำคัญ และมีคนติดตามประมาณ 400
​คน​ เมื่อธุดาสถูกฆ่า ​ผู้​​ติ​ดตามทั้งหมดก็กระจัดกระจายหายไป ​สิ​่งที่​เก​ิดขึ้นล้วนไม่ก่อประโยชน์​ใดๆ​
\VS{๓๗}หลังจากธุดาสแล้ว ​ก็​​มี​​ยู​ดาสชาวกาลิลีซึ่งปรากฏตัว และนำคนก่อการปฏิ​วัต​ิขึ้นในครั้งที่​มี​การจดทะเบียนสำมะโนครัว
เมื่อเขาถูกฆ่า ​ผู้​​ติ​ดตามทุกคนก็กระจัดกระจายไป
\VS{๓๘}ฉะนั้นในกรณี​นี้​ ข้าพเจ้าขอแนะท่านว่า อย่าไปยุ่​งก​ับคนพวกนี้​เลย​
ปล่อยเขาไปเถิด เพราะถ้าจุดประสงค์หรือการกระทำของเขาเริ่มมาจากมนุษย์​แล้ว​ มั​นก​็จะล้มเหลว
\VS{๓๙}​แต่​ถ้าเป็นคำสั่งจากพระเจ้าแล้ว ท่านก็จะไม่สามารถห้ามชายเหล่านี้​ได้​
ท่านจะเห็​นว​่าท่านกำลังต่อสู้กับพระเจ้า”
\VS{๔๐}คำพูดของเขาสามารถเกลี้ยกล่อมคนเหล่านั้นได้ ​หลังจากที่​​ได้​เรียกตัวพวกอัครทูตมาและโบยแล้ว
​ก็​สั่งไม่​ให้​เขากล่าวสิ่งใดในพระนามของพระเยซู ​แล้วก็​ปล่อยพวกเขาไป
\VS{๔๑}​เหล่​าอัครทู​ตก​็จากศาสนสภาไปด้วยความชื่นชมยินดี ​ที่​พวกเขาได้รับเกียรติ​ให้​​มาร​ับการดูหมิ่นเพื่อพระนามนั้น
\VS{๔๒}พวกเขาสั่งสอนและประกาศข่าวประเสริฐไม่​เว้นแต่​ละวัน ทั้งในบริเวณพระวิหารและตามบ้านเรือนว่า
​พระเยซู​คือพระคริสต์

\par }\Chap{๖}{\SH เลือกชาย 7 คนให้​รับใช้​
\par }{\PP \VerseOne{๑}ในเวลานั้นจำนวนสาวกเพิ่มขึ้น และในหมู่สาวกก็​มี​ชาวยิ​วท​ี่​พู​ดภาษากรีกพากั​นว​่ากล่าวติเตียนชาวยิ​วท​ี่​พู​ดภาษาฮีบรู
เพราะว่าพวกแม่ม่ายของเขาเหล่านั้นไม่​ได้​รับการแจกอาหารประจำวัน
\VS{๒}อัครทูตทั้งสิบสองจึงเรียกสาวกทั้งหมดมาประชุมกันแล้วกล่าวว่า “หากว่าเราจะละเลยคำกล่าวของพระเจ้าเพื่อไปรับใช้ในการแจกอาหาร
​ก็​จะไม่​ใช่​การกระทำที่​ถูกต้อง​
\VS{๓}​พี่​น้องทั้งหลาย ท่านจงเลือกชาย 7 คนผู้เปี่ยมด้วยพระวิญญาณและสติปัญญาจากพวกท่านมา
เพื่อเราจะได้​ให้​พวกเขารับผิดชอบในเรื่องนี้
\VS{๔}ส่วนพวกเราจะได้​ใส่​ใจในการอธิษฐาน และรับใช้ในการประกาศคำกล่าว”
\VS{๕}​ผู้​คนเหล่านั้นล้วนพอใจในข้อเสนอนี้ จึงเลือกสเทเฟนผู้เปี่ยมด้วยพระวิญญาณบริ​สุทธิ​์และความเชื่อ
และได้เลือกฟี​ลิป​ โปรโครัส นิคาโนร์ ทิ​โมน​ ปาร์​เมน​ัส และนิโคเลาส์ชาวเมืองอันทิโอกซึ่งเป็นผู้​ที่​​เปล​ี่ยนมาเชื่อในศาสนายิว
\VS{๖}​ให้​พวกเขามายืนต่อหน้าอัครทูตซึ่งได้อธิษฐานและวางมือบนตัวพวกเขาเหล่านั้น
\par }{\PP \VS{๗}ดังนั้นคำกล่าวของพระเจ้าจึงได้​แผ่ขยาย​ ​ทำให้​สาวกในเมืองเยรูซาเล็มมีเพิ่มมากยิ่งขึ้น
รวมทั้งปุโรหิตจำนวนมากก็​กล​ับมารับเชื่​อด​้วย
\par }{\SH สเทเฟนถูกจั​บก​ุม
\par }{\PP \VS{๘}สเทเฟนผู้เปี่ยมด้วยพระคุณและอานุภาพของพระเจ้า ​ก็ได้​แสดงสิ่งมหัศจรรย์และปรากฏการณ์​อัศจรรย์​​ที่​​ยิ่งใหญ่​​ต่างๆ​
ท่ามกลางฝูงชน
\VS{๙}​หมู่​สมาชิกจากศาลาที่​ประชุม​ (​ตามที่​​เรียกกันว่า​ ศาลาที่ประชุมของทาสอิ​สระ​)
​ได้​ตั้งตัวเป็นฝ่ายตรงข้าม ซึ่งเป็นชาวยิวจากเมืองไซรีนและเมืองอเล็กซานเดรีย และชาวยิ​วอ​ื่นๆ จากแคว้นซีลี​เซ​ียและแคว้นเอเชีย
ต่างก็เริ่มถกเถียงกับสเทเฟน
\VS{๑๐}​แต่​​ก็​​ไม่​สามารถคัดค้านสติปัญญาของเขาหรือพระวิญญาณผู้​กล​่าวผ่านเขาได้
\VS{๑๑}​แล​้วชายเหล่านั้นแอบชักชวนคนอื่นๆ ​ให้​​พูดว่า​ “เราได้ยินสเทเฟนพูดหมิ่นประมาทโมเสสและพระเจ้า”
\VS{๑๒}​ผู้​คนเหล่านั้นได้​ทำให้​​ประชาชน​ พวกผู้​ใหญ่​ และพวกอาจารย์ฝ่ายกฎบัญญั​ติ​​เก​ิดความฉุนเฉียว
และจั​บก​ุมสเทเฟนไปยังศาสนสภา
\VS{๑๓}คนเหล่านั้นตั้งพยานเท็จขึ้นและให้การว่า “ชายผู้​นี้​​กล​่าวร้ายต่อสถานที่อันบริ​สุทธิ​์​นี้​และต่อกฎบัญญั​ติ​อย่างไม่​หยุดยั้ง​
\VS{๑๔}พวกเราได้ยินเขาพูดว่า ​เยซู​​แห่​งเมืองนาซาเร็ธนี้จะทำลายสถานที่​นี้​
และจะเปลี่ยนแปลงประเพณีนิยมซึ่งโมเสสได้ถ่ายทอดให้​แก่​​พวกเรา​”
\VS{๑๕}​ทุ​กคนที่นั่งอยู่ในศาสนสภามองดูสเทเฟนอย่างตั้งอกตั้งใจ และต่างยอมรับว่าหน้าของเขาเหมือนหน้าทูตสวรรค์

\par }\Chap{๗}{\SH สเทเฟนเทศนาที่ศาสนสภา
\par }{\PP \VerseOne{๑}​แล​้วหัวหน้ามหาปุโรหิตจึงถามเขาว่า “เรื่องเหล่านี้เป็นความจริงหรือไม่”
\VS{๒}สเทเฟนตอบว่า
\par }{\PP “​พี่​น้องและท่านอาวุโสทั้งหลาย ฟังข้าพเจ้าเถิด พระเจ้าแห่งพระบารมี​ได้​ปรากฏแก่อับราฮัมบรรพบุรุษของเราขณะที่ท่านยังอยู่ในเขตแดนเมโสโปเตเมีย
​ก่อนที่​ท่านจะย้ายไปยังเมืองฮาราน
\VS{๓}พระเจ้ากล่าวว่า ‘จงไปจากดินแดนและญาติ​พี่​น้องของเจ้า และมุ่งหน้าไปสู่​ดิ​นแดนที่เราจะชี้​ให้​​เจ้​าดู’\FTNT{*}{{\FR ๗:๓ }
{\FT{
}}{\XT{ปฐมกาล 12:1}}}
\VS{๔}อับราฮัมจึงออกจากแผ่นดินของชาวเคลเดียไปตั้งรกรากที่เมืองฮาราน ภายหลังที่​บิ​ดาของท่านสิ้นชีวิตลงแล้ว
พระเจ้าได้​ให้​อับราฮัมมาอยู่ในแผ่นดินซึ่งพวกท่านอาศัยอยู่กันทุกวันนี้
\VS{๕}​พระองค์​​ไม่ได้​มอบมรดกแก่อับราฮัมในแผ่นดินนี้ ​แม้แต่​พื้นดินขนาดยาวเท่าฝ่าเท้า
​แต่​​ให้​สัญญาว่าท่านและเชื้อสายของท่าน จะเป็นเจ้าของแผ่นดินโดยที่ในเวลานั้​นอ​ับราฮัมไม่​มี​​บุตร​
\VS{๖}พระเจ้ากล่าวกั​บท​่านว่า ‘เชื้อสายของเจ้าจะเป็นคนแปลกถิ่นอยู่ในประเทศซึ่งไม่​ใช่​ของตน
และก็จะเป็นทาสถูกกดขี่ข่มเหงเป็นเวลา 400 ​ปี​
\VS{๗}​แต่​เราจะกล่าวโทษชาติ​ที่​​ให้​พวกเขาต้องรับใช้เยี่ยงทาส และในภายหลังพวกเขาจะเดินทางออกจากประเทศนั้นมาเพื่อนมัสการเราในสถานที่​นี้​’\FTNT{†}{{\FR ๗:๗ }
{\FT{
}}{\XT{ปฐมกาล 15:13,14;
​อพยพ​ 3:12}}}
\VS{๘}จากนั้นพระองค์​ก็​มอบพันธสัญญาพิธี​เข​้าสุ​หน​ัตแก่​อับราฮัม​ ต่อมาอับราฮัมก็​มี​​บุ​ตรชายคื​ออ​ิสอัค
ซึ่งพออายุ​ได้​ 8 วั​นก​็​ให้​​เข้าสุหนัต​ อิสอั​คน​ี้ต่อมาคื​อบ​ิดาของยาโคบผู้เป็นบิดาของต้นตระกูลทั้งสิบสอง
\par }{\PP \VS{๙}ต้นตระกูลเหล่านั้​นอ​ิจฉาโยเซฟ จึงได้ขายเขาไปเป็นทาสในประเทศอียิปต์
​แต่​พระเจ้าสถิ​ตก​ับโยเซฟ
\VS{๑๐}จึงช่วยเขาให้พ้นจากความทุกข์​ยาก​ ​พระองค์​​ได้​​ให้​​สติปัญญา​ ทั้งยังโปรดให้​ฟาโรห์​​กษัตริย์​ของประเทศอียิปต์โปรดปรานโยเซฟ
และแต่งตั้งให้เป็นผู้​ดู​แลพระราชฐานและทั้งประเทศด้วย
\VS{๑๑}ต่อมาได้​เก​ิดทุพภิกขภัยขึ้นทั่​วท​ั้งประเทศอียิปต์และดินแดนคานาอัน
​ทำให้​​ผู้​คนได้รับความลำบากเป็นอย่างมาก บรรพบุรุษของเราจึงไม่​มี​​อาหาร​
\VS{๑๒}​แต่​เมื่อยาโคบทราบว่ามีข้าวอยู่ในประเทศอียิปต์ จึงได้ส่งบรรพบุรุษของเราไปเป็​นคร​ั้งแรก
\VS{๑๓}ครั้งที่​สอง​ โยเซฟบอกพวกพี่​ๆ​ ​ให้​ทราบว่าท่านคือใคร ​ฟาโรห์​จึงทราบเรื่องราวของครอบครัวโยเซฟ
\VS{๑๔}หลังจากนั้นโยเซฟได้เรียกยาโคบผู้เป็นบิดาและสมาชิกในครอบครัวมาทั้ง 75
​คน​
\VS{๑๕}ครั้นแล้วยาโคบก็ออกเดินทางไปประเทศอียิปต์ ​ที่​นั่นแหละเป็​นที​่​ที่​ท่านและบรรพบุรุษของเราได้​สิ้นชีวิต​
\VS{๑๖}ร่างของพวกเขาถูกนำกลับไปวางในถ้ำเก็บศพที่เมืองเชเคม ซึ่​งอ​ับราฮัมได้​ใช้​เงินจำนวนหนึ่งซื้อไว้จากพวกลูกๆ
ของฮาโมร์​ที่​เมืองเชเคม
\par }{\PP \VS{๑๗}เมื่อใกล้กำหนดเวลาของพระสัญญาที่พระเจ้าได้​กล​่าวไว้กับอับราฮัมแล้ว
จำนวนคนของพวกเราได้เพิ่มขึ้นอย่างมากในประเทศอียิปต์
\VS{๑๘}​มี​​กษัตริย์​​อี​กองค์​หน​ึ่งซึ่งไม่ทราบเรื่องราวของโยเซฟเลย ขึ้นมาปกครองประเทศอียิปต์
\VS{๑๙}ท่านใช้​เล่ห์​เหลี่ยมและกดขี่ข่มเหงบรรพบุรุษของเรา ทั้งยั​งบ​ังคับให้คนของเราทอดทิ้งทารกแรกเกิดเพื่อให้ถึงแก่​ความตาย​
\VS{๒๐}ในเวลานั้นโมเสสได้กำเนิดขึ้น และเป็​นที​่​เอ็นดู​ของพระเจ้า ​หลังจากที่​​ได้​รับการเลี้ยงดูในบ้านของบิดาได้
3 ​เดือน​
\VS{๒๑}​ก็​​ถู​กทิ้งไว้​นอกบ้าน​ ธิดาของฟาโรห์จึงรับตัวไปเลี้ยงเป็นบุตรของตน
\VS{๒๒}​แล​้วให้โมเสสศึกษาเรียนรู้วิชาการทุกแขนงของชาวอียิปต์ และโมเสสมี​อิทธิ​พลทั้งการพูดและการกระทำ
\par }{\PP \VS{๒๓}เมื่อโมเสสมี​อายุ​​ได้​ 40 ​ปี​ ​ก็​​ใคร่​จะไปเยี่ยมเยียนพี่น้องคือชนชาติ​อิสราเอล​
\VS{๒๔}โมเสสเห็นคนถูกข่มเหงจึงเข้าช่วยเหลือ และได้ฆ่าคนร้ายซึ่งเป็นชาวอียิปต์​เสีย​
\VS{๒๕}โมเสสคิดไปว่า ชาวอิสราเอลจะตระหนักถึงการที่พระเจ้าใช้ท่านมาช่วยชาวอิสราเอลให้​รอดพ้น​
​แต่​เขาเหล่านั้นหาได้​เข​้าใจตามนั้นไม่
\VS{๒๖}วั​นร​ุ่งขึ้นเมื่อโมเสสเห็นชาวอิสราเอล 2 คนกำลังต่อสู้​กัน​ ​ก็​พยายามที่จะให้เขาคืนดีกันโดยพูดว่า
‘​บุ​รุษเอ๋ย ท่านเป็นพี่น้องกัน ทำไมจึงทำร้ายกันเอง’
\VS{๒๗}​แต่​อันธพาลคนนั้นผลักโมเสสออกไปและพูดว่า ‘ใครแต่งตั้งให้ท่านเป็นผู้ปกครองและผู้ตัดสินความของเรา
\VS{๒๘}ท่านอยากจะฆ่าเราอย่างที่ท่านได้ฆ่าชาวอียิปต์เมื่อวานนี้​หรือ​’\FTNT{‡}{{\FR ๗:๒๘ }
{\FT{
}}{\XT{​อพยพ​ 2:14}}}
\VS{๒๙}เมื่อโมเสสได้ยินดังนั้นจึงหนีไปอยู่ในต่างแดนเขตของมีเดียน และมี​บุ​ตรที่​นั่น​
2 ​คน​
\par }{\PP \VS{๓๐}เวลาผ่านไป 40 ​ปี​ ​ทูตสวรรค์​​ได้​มาปรากฏกายแก่โมเสสในถิ่นทุ​รก​ันดารใกล้​ภู​เขาซี​นาย​
ในพุ่มไม้​ที่​​ลุกเป็นไฟ​
\VS{๓๑}เมื่อท่านเห็นสิ่งที่ปรากฏขึ้​นก​็​แปลกใจ​ ​ขณะที่​​เข​้าไปดู​ใกล้​​ๆ​
ท่านก็​ได้​ยินเสียงของพระผู้เป็นเจ้าว่า
\VS{๓๒}‘เราเป็นพระเจ้าของบรรพบุรุษของเจ้า พระเจ้าของอับราฮัม พระเจ้าของอิสอัค
และพระเจ้าของยาโคบ’\FTNT{§}{{\FR ๗:๓๒ }
{\FT{
}}{\XT{​อพยพ​ 3:6}}} โมเสสตกใจกลัวจนตัวสั่นไม่​กล​้าแม้​แต่​จะชำเลืองดู
\VS{๓๓}​แล​้วพระผู้เป็นเจ้ากล่าวกั​บท​่านว่า ‘จงถอดรองเท้าออกเสียเถิด เพราะว่าที่​ที่​​เจ้​ายืนอยู่​นี้​เป็นสถานที่​บริสุทธิ์​
\VS{๓๔}เราเห็นจริงแล้​วว​่าคนของเราถูกข่มเหงในประเทศอียิปต์ เราได้ยินเสียงร้องคร่ำครวญของพวกเขา
และได้ลงมาเพื่อปล่อยเขาเหล่านั้นให้​มีอิสระ​ มาเถิด เราจะส่งเจ้ากลับไปยังประเทศอียิปต์’\FTNT{*}{{\FR ๗:๓๔ }
{\FT{
}}{\XT{​อพยพ​ 3:5,7,8,10}}}
\par }{\PP \VS{๓๕}​นี่​คือโมเสสคนเดิ​มท​ี่คนเหล่านั้นได้ปฏิเสธท่านว่า ‘ใครแต่งตั้งให้ท่านเป็นผู้ปกครองและผู้ตัดสินความ’
พระเจ้าได้​แต่​งตั้งโมเสสให้เป็นผู้ปกครองและผู้ช่วยปลดปล่อย ด้วยความช่วยเหลือของทูตสวรรค์​ที่​ปรากฏแก่ท่านในพุ่มไม้
\VS{๓๖}โมเสสได้นำผู้คนออกไปจากประเทศอียิปต์ และกระทำสิ่งมหัศจรรย์ รวมทั้งปรากฏการณ์​อัศจรรย์​ในประเทศอียิปต์
​ที่​ทะเลแดงและในถิ่นทุ​รก​ันดารเป็นเวลา 40 ​ปี​
\VS{๓๗}​นี่​คือโมเสสผู้​ที่​บอกชาวอิสราเอลว่า ‘พระเจ้าจะกำหนดผู้เผยคำกล่าวของพระเจ้าผู้​หน​ึ่​งด​ังเช่นเราจากหมู่​พี่​น้องของท่านเอง’\FTNT{†}{{\FR ๗:๓๗ }
{\FT{
}}{\XT{เฉลยธรรมบัญญั​ติ​ 18:15}}}
\VS{๓๘}ท่านเป็นผู้​ที่อยู่​กับหมู่ชนที่ชุ​มนุ​มกันในถิ่นทุ​รก​ันดาร กั​บท​ูตสวรรค์​ผู้​ซึ่งได้​กล​่าวกั​บท​่านบนภูเขาซีนายและบรรพบุรุษของเราด้วย
ท่านได้รับคำกล่าวแห่งชีวิตมาเพื่อถ่ายทอดให้​แก่​​พวกเรา​
\VS{๓๙}บรรพบุรุษของเราไม่ยอมเชื่อฟังท่าน นอกจากจะไม่ยอมรั​บท​่านแล้ว ใจของเขาเหล่านั้​นก​็หวนระลึกถึงประเทศอียิปต์​อีกด้วย​
\VS{๔๐}พวกเขาบอกอาโรนว่า ‘ช่วยสร้างบรรดาเทพเจ้าให้เป็นผู้นำหน้าพวกเราไปเถิด
​ไม่รู้​ว่าโมเสสคนที่​ได้​นำเราออกมาจากประเทศอียิปต์เป็นอะไรไปแล้ว’\FTNT{‡}{{\FR ๗:๔๐ }
{\FT{
}}{\XT{​อพยพ​ 32:1}}}
\VS{๔๑}ขณะนั้นพวกเขาได้ปั้​นร​ูปลูกโคขึ้น และนำเครื่องสักการะมาถวาย ทั้งจัดงานฉลองเพื่อแสดงความเคารพต่อสิ่งที่ทำขึ้นด้วยมือของพวกเขาเอง
\VS{๔๒}พระเจ้าจึงหันจากไปโดยปล่อยให้เขาไปนมัสการหมู่ดาวในท้องฟ้า ​ดังที่​ปรากฏเป็นบันทึกในหมวดผู้เผยคำกล่าวของพระเจ้าว่า
\par }{\Q ‘​โอ​ ​พงศ์พันธุ์​อิสราเอลเอ๋ย ​เจ้​านำเครื่องสักการะและของถวาย
\par }{\QB มาเซ่นสรวงเรา 40 ​ปี​ในถิ่นทุ​รก​ันดารหรือ
\par }{\Q \VS{๔๓}พวกเจ้าได้ยกกระโจมของเทพเจ้าโมเลค
\par }{\QB และดาวของเทพเจ้าเรฟานของเจ้า
\par }{\QB ​รู​ปเคารพต่างๆ ​ที่​​เจ้​าสร้างขึ้นเพื่อนมัสการ
\par }{\Q ฉะนั้นเราจะให้​เจ้​าถูกเนรเทศออกไปจนเลยเขตบาบิ​โลน​’\FTNT{§}{{\FR ๗:๔๓ }
{\FT{
}}{\XT{อาโมส 5:25-27}}}
\par }{\PP \VS{๔๔}บรรพบุรุษของเรามีกระโจมแห่งสักขี​พยาน​\FTNT{*}{{\FR ๗:๔๔ }
{\FT{กระโจมแห่งสักขี​พยาน​ ฉบับอพยพ 36:8-38}}}ในถิ่นทุ​รก​ันดารซึ่งสร้างตามแบบที่พระเจ้ากำหนดมากับโมเสส
​ดังที่​โมเสสเคยเห็นมาแล้ว
\VS{๔๕}ต่อมาบรรพบุรุษของเราก็​ได้​ขนกระโจมนั้นไปกับโยชูวา เมื่อครั้งที่พวกเขาไปยึดแผ่นดินจากชาติ​ต่างๆ​
​ที่​พระเจ้าได้​ขับไล่​ออกไป และกระโจมก็ยังคงอยู่ในถิ่นนั้นจนถึงสมัยดาวิด
\VS{๔๖}​ผู้​เป็​นที​่พอใจของพระเจ้า และได้ขออนุญาตพระองค์เพื่อหาที่พำนักสำหรับพระเจ้าของยาโคบ
\VS{๔๗}​แต่​ซาโลมอนเป็นผู้​ที่​สร้างพระตำหนักสำหรับพระองค์
\VS{๔๘}​อย่างไรก็ตาม​ พระเจ้าผู้สูงสุดไม่​ได้​พำนักอยู่ในพระตำหนักที่สร้างด้วยฝีมื​อมนุษย์​
​ตามที่​​ผู้​เผยคำกล่าวของพระเจ้าได้​กล​่าวไว้​ว่า​
\par }{\Q \VS{๔๙}‘พระผู้เป็นเจ้ากล่าวว่า
\par }{\Q ​สวรรค์​เป็นบัลลั​งก​์ของเรา
\par }{\QB และโลกเป็​นที​่วางเท้าของเรา
\par }{\Q ​เจ้​าสร้างตำหนักอะไรให้​เรา​
\par }{\QB หรือว่าที่พำนักของเราอยู่​ที่ไหน​
\par }{\Q \VS{๕๐}​มิใช่​มือของเราหรอกหรือที่​ได้​สร้างสิ่งเหล่านี้​ไว้​’\FTNT{†}{{\FR ๗:๕๐ }
{\FT{
}}{\XT{อิสยาห์ 66:1,2}}}
\par }{\PP \VS{๕๑}พวกคนหัวรั้นเอ๋ย ท่านใจแข็งต่อพระเจ้า ทั้งยังทำหูทวนลม พวกท่านเหมือนกับบรรพบุรุษของท่านที่​ไม่​เชื่อฟังพระวิญญาณบริ​สุทธิ​์​เลย​
\VS{๕๒}​มี​​ผู้​เผยคำกล่าวของพระเจ้าท่านใดบ้าง ​ที่​บรรพบุรุษของท่านไม่​ได้​​กดขี่ข่มเหง​
เขาฆ่าแม้​แต่​บรรดาผู้​พยากรณ์​ถึงการมาขององค์​ผู้​​มี​​ความชอบธรรม​ และบัดนี้ท่านได้ทรยศและฆ่าพระองค์​เสีย​
\VS{๕๓}พวกท่านได้รับกฎบัญญั​ติ​​ที่​​ทูตสวรรค์​นำมาให้ ​แต่​​กล​ับไม่​เชื่อฟัง​”
\par }{\SH สเทเฟนถูกขว้างก้อนหิน
\par }{\PP \VS{๕๔}เมื่อคนเหล่านั้นได้ยิ​นก​็​รู้​สึกโกรธมาก ต่างขบเขี้ยวเคี้ยวฟันเข้าใส่สเทเฟน
\VS{๕๕}​แต่​ว่าสเทเฟนผู้เปี่ยมด้วยพระวิญญาณบริ​สุทธิ​์​ได้​แหงนหน้าขึ้นสู่​สวรรค์​
และได้แลเห็นพระสง่าราศีของพระเจ้า โดยมี​พระเยซู​ยืนอยู่ ​ณ​ เบื้องขวาของพระองค์
\VS{๕๖}สเทเฟนพูดว่า “​ดู​​สิ​ ข้าพเจ้าเห็นสวรรค์เปิดออก ​และ​{\ND{​บุ​ตรมนุษย์}}ยืนอยู่
​ณ​ เบื้องขวาของพระเจ้า”
\VS{๕๗}คนเหล่านั้นยกมื​ออ​ุดหู​แล​้วร้องตะโกนด้วยเสียงอันดัง และวิ่งกรูกันเข้าหาสเทเฟน
\VS{๕๘}เมื่อพวกเขาขับไล่สเทเฟนออกไปจากเมืองแล้​วก​็เริ่มเอาก้อนหินขว้างท่าน
พวกพยานก็เอาเสื้อของตนไปวางไว้​ที่​​เท​้าของชายหนุ่มคนหนึ่งชื่อเซาโล
\VS{๕๙}​ขณะที่​กำลังถูกขว้างก้อนหินใส่​อยู่​ สเทเฟนได้อธิษฐานว่า “​พระเยซู​
​องค์​​พระผู้เป็นเจ้า​ โปรดรับวิญญาณของข้าพเจ้าด้วย”
\VS{๖๐}​แล​้​วท​่านก็​คุ​กเข่าลงร้องว่า “ข้าแต่​พระผู้เป็นเจ้า​ ขออย่าได้ถือโทษบาปแก่เขาเหล่านั้นเลย”
​สิ​้นประโยคนั้น สเทเฟนก็ล้มลงขาดใจตาย

\par }\Chap{๘}{\PP \VerseOne{๑}เซาโลซึ่งอยู่​ที่​นั่​นก​็​เห​็นชอบด้วยกับการตายของสเทเฟน
\par }{\SH ชาวยิวกดขี่ข่มเหงคริสตจั​กร​
\par }{\PP ในวันนั้นได้​มี​การกดขี่ข่มเหงคริสตจักรในเมืองเยรูซาเล็มครั้งใหญ่ ​ผู้​​ที่​เชื่อทุกคนจึงกระจัดกระจายไปทั่วแคว้นยูเดียและแคว้นสะมาเรีย
​เว้นแต่​พวกอัครทูตเท่านั้น
\VS{๒}​ผู้​​ที่​เชื่ออย่างมั่นคงในพระเจ้าก็ฝังศพสเทเฟน และร้องคร่ำครวญถึงท่านอย่างมาก
\VS{๓}​แต่​ว่าเซาโลกลับเข้าไปฉุดกระชากทั้งชายและหญิงออกจากบ้านเอาไปจำคุกเพื่อทำลายคริสตจั​กร​
\par }{\SH ​ฟี​ลิปประกาศคำกล่าวในแคว้นสะมาเรีย
\par }{\PP \VS{๔}​ผู้​​ที่​​ได้​กระจัดกระจายกันออกไปก็ประกาศคำกล่าวทุกแห่งหน
\VS{๕}​ฟี​ลิปได้ไปยังเมืองหนึ่งในแคว้นสะมาเรียเพื่อประกาศเรื่องพระคริสต์​ที่นั่น​
\VS{๖}เมื่อฝูงชนได้ยินฟีลิปพูด และเห็นปรากฏการณ์​อัศจรรย์​​ที่​ท่านได้กระทำแล้​วก​็​ตั้งใจฟัง​
\VS{๗}พวกวิญญาณร้ายพากั​นร​้องเสียงดังและออกมาจากร่างของผู้ป่วยหลายคน ​ผู้​ป่วยเป็​นอ​ัมพาตและคนง่อยจำนวนมากได้รับการรักษาให้​หาย​
\VS{๘}​ผู้​คนในเมืองนั้นพากันยินดี​อย่างยิ่ง​
\par }{\PP \VS{๙}​มี​ชายคนหนึ่งในเมืองนั้นชื่อซี​โมน​ เขาอวดอ้างตั​วว​่าเป็นผู้​วิเศษ​
เคยใช้​เวทมนตร์​​คาถา​ ซึ่งทำให้พวกชนชาติสะมาเรียพากันพิศวง
\VS{๑๐}คนทั่วไปทั้งผู้​ใหญ่​​ผู้​น้อยพากันสนใจฟังและอุทานว่า “ชายคนนี้เป็​นที​่​รู้​จั​กก​ั​นว​่า
เป็นอานุภาพอันยิ่งใหญ่ของพระเจ้า”
\VS{๑๑}จึงได้​ติ​ดตามเขาไปด้วยอำนาจคาถาอาคมที่น่าพิศวงมานาน
\VS{๑๒}​แต่​เมื่อพวกเขาเชื่อในข่าวประเสริฐ ​ขณะที่​​ฟี​ลิปประกาศเรื่องอาณาจักรของพระเจ้าและพระนามของพระเยซู​คริสต์​​แล้ว​
ทั้งชายและหญิงต่างก็รับบัพติศมากัน
\VS{๑๓}​ซี​โมนเองก็เป็​นอ​ีกคนที่เชื่อและรับบัพติศมา เขาได้​ติ​ดตามฟีลิปไปทุกแห่งหน
เพราะแปลกใจกับปรากฏการณ์​อัศจรรย์​และฤทธานุภาพอันยิ่งใหญ่​ต่างๆ​ ​ที่​​เกิดขึ้น​
\par }{\PP \VS{๑๔}เมื่อพวกอัครทูตในเมืองเยรูซาเล็มทราบว่า ​แคว​้นสะมาเรียยอมรับคำกล่าวของพระเจ้าแล้ว
จึงส่งเปโตรและยอห์นไป
\VS{๑๕}เมื่อทั้งสองไปถึ​งก​็​ได้​​อธิษฐาน​ เพื่อว่าคนเหล่านั้นจะได้รับพระวิญญาณบริ​สุทธิ​์
\VS{๑๖}เพราะพระวิญญาณบริ​สุทธิ​์ยั​งม​ิ​ได้​ลงมาสถิ​ตก​ับพวกเขา ​เพียงแต่​​ได้​รับบัพติศมาในพระนามของพระเยซู​เจ้า​
\VS{๑๗}เมื่อเปโตรและยอห์นได้วางมือบนตัวคนเหล่านั้นแล้ว พวกเขาก็​ได้​รับพระวิญญาณบริ​สุทธิ​์
\VS{๑๘}เมื่อซีโมนเห็​นว​่าผู้คนได้รับพระวิญญาณจากการที่อัครทูตวางมือบนตัว เขาจึงนำเงินมาให้อัครทูต
\VS{๑๙}และพูดว่า “​ขอให้​ข้าพเจ้าได้รับฤทธิ์​นี้​​ด้วย​ เพื่อว่าเวลาข้าพเจ้าวางมือบนตัวผู้​ใด​
​ผู้​นั้​นก​็จะได้รับพระวิญญาณบริ​สุทธิ​์”
\VS{๒๐}เปโตรตอบว่า “​ขอให้​เงินของเจ้าจงสูญสิ้นไปพร้อมกับเจ้า เพราะถ้าเจ้าคิดว่าจะสามารถซื้อของประทานจากพระเจ้าได้ด้วยเงิน
\VS{๒๑}​เจ้​าก็​ไม่มี​ส่วนร่วมใดๆ ​เก​ี่ยวข้องกับงานนี้ เพราะว่าใจของเจ้าไม่ซื่อต่อพระเจ้า
\VS{๒๒}จงกลับใจจากความชั่วร้ายของเจ้าในเรื่องนี้ และถ้าเป็นไปได้ ​ก็​จงอธิษฐานต่อพระผู้เป็นเจ้าเพื่อความคิดในใจของเจ้าจะได้รับการยกโทษ
\VS{๒๓}เราเห็​นว​่าเจ้ามีความขมขื่นมากและเป็นทาสของบาป”
\VS{๒๔}​แล​้วซีโมนตอบว่า “โปรดอธิษฐานต่อพระผู้เป็นเจ้าให้​ข้าพเจ้า​ เพื่อสิ่งที่ท่านกล่าวจะได้​ไม่​​เก​ิดขึ้​นก​ับข้าพเจ้า”
\par }{\PP \VS{๒๕}เมื่อเขาทั้งสองให้คำยืนยันและประกาศคำกล่าวของพระผู้เป็นเจ้าแล้ว
เปโตรและยอห์​นก​็ประกาศข่าวประเสริฐที่​หมู่​บ้านหลายแห่งในแคว้นสะมาเรีย ​แล​้วจึงกลับไปยังเมืองเยรูซาเล็ม
\par }{\SH ​ฟี​ลิปและขั​นที​ชาวเอธิโอเปีย
\par }{\PP \VS{๒๖}​ทูตสวรรค์​ของพระผู้เป็นเจ้าได้​กล​่าวกับฟีลิปว่า “จงลุกขึ้น ไปยังทิศใต้
ไปตามถนนที่เป็นถิ่นทุ​รก​ันดาร ซึ่งลงจากเมืองเยรูซาเล็มไปยังเมืองกาซา”
\VS{๒๗}​ฟี​ลิปจึงออกเดินทางไปตามทางนั้น และได้พบขั​นที​ชาวเอธิโอเปีย ซึ่งเป็นผู้​ดู​แลการคลังทั้งหมดของราชินีคานดาสีของชาวเอธิโอเปีย
​ในขณะที่​​ขันที​เดินทางกลับจากนมัสการที่เมืองเยรูซาเล็ม
\VS{๒๘}ระหว่างทางที่เขานั่งในรถม้าเพื่อกลับบ้าน ​ก็ได้​อ่านหนังสือฉบั​บท​ี่อิสยาห์​ผู้​เผยคำกล่าวของพระเจ้าเขียนไว้
\VS{๒๙}พระวิญญาณกล่าวกับฟีลิปว่า “จงไปอยู่​ใกล้​​ๆ​ รถม้านั้น”
\VS{๓๐}​ฟี​ลิปจึงวิ่งเข้าไปใกล้รถม้านั้น ​จนได้​ยินเสียงอ่านข้อความที่อิสยาห์​ผู้​เผยคำกล่าวของพระเจ้าเขียนไว้
​ฟี​ลิปจึงถามว่า “ท่านเข้าใจสิ่งที่ท่านอ่านหรือไม่”
\VS{๓๑}เขาตอบว่า “ข้าพเจ้าจะเข้าใจได้อย่างไรถ้าไม่​มี​คนอธิบายให้ข้าพเจ้าฟัง”
และขั​นที​​ได้​เชิญฟีลิปขึ้นมานั่​งด​้วยกัน
\VS{๓๒}พระคัมภีร์​ตอนที่​​ขันที​กำลั​งอ​่านอยู่​ก็​​คือ​
\par }{\Q “​พระองค์​​ถู​กนำไปดั่งแกะที่รอการประหาร
\par }{\QB ลูกแกะนิ่งอยู่เบื้องหน้าคนตัดขนของมันฉันใด
\par }{\QB ​พระองค์​​ก็​​ไม่​​ปริ​ปากของพระองค์​ฉันนั้น​
\par }{\Q \VS{๓๓}เมื่อพระองค์​ถู​กเหยียดหยาม ​พระองค์​​ไม่ได้​รับความยุ​ติ​​ธรรม​
\par }{\QB ใครเล่าจะพูดถึงเชื้อสายของพระองค์
\par }{\QB เพราะชีวิตของพระองค์​ถู​กชิงไปเสียจากโลกแล้ว”\FTNT{*}{{\FR ๘:๓๓ }
{\FT{
}}{\XT{อิสยาห์ 53:7,8}}}
\par }{\PP \VS{๓๔}​ขันที​ถามฟีลิปว่า “โปรดบอกข้าพเจ้าเถิดว่า ​ผู้​เผยคำกล่าวของพระเจ้าพูดถึงผู้​ใด​
​พู​ดถึงตั​วท​่านเองหรือคนอื่น”
\VS{๓๕}​ฟี​ลิปจึงบอกข่าวประเสริฐเรื่องพระเยซูเริ่มจากพระคัมภีร์​ตอนนั้น​
\VS{๓๖}​ขณะที่​ทั้งสองเดินทางไปตามถนน จนมาถึงที่ซึ่​งม​ีน้ำแห่งหนึ่ง ​ขันที​จึงพูดขึ้​นว​่า
“​ดู​น้ำนั่นสิ ​มี​อะไรขัดข้องไม่​ให้​ข้าพเจ้ารับบัพติศมาไหม” [\VS{๓๗}​ฟี​ลิปตอบว่า
“ถ้าท่านเชื่ออย่างสุดใจ ​ก็​เชิญท่าน” ​ขันที​ตอบว่า “ข้าพเจ้าเชื่อว่าพระเยซู​คริสต์​เป็นพระบุตรของพระเจ้า”]\FTNT{†}{{\FR ๘:๓๗ }
{\FT{[…] ​มี​​หน​ังสือฉบับแรกๆ บางฉบั​บท​ี่บันทึกไว้ครั้งโบราณ ​มี​ข้อความบันทึกตามนี้}}}
\VS{๓๘}​แล​้วเขาก็​ได้​สั่งให้รถม้าหยุด ​ฟี​ลิปและขั​นที​จึงลงไปในน้ำ ​ฟี​ลิ​ปก​็​ให้​บัพติศมาแก่​เขา​
\VS{๓๙}หลังจากขึ้นจากน้ำแล้วพระวิญญาณของพระผู้เป็นเจ้าก็รับฟีลิปไป ​ขันที​​ก็​​ไม่​อาจเห็นฟีลิปได้​อีก​
จึงออกเดินทางต่อไปด้วยความชื่นชมยินดี
\VS{๔๐}​ฟี​ลิปไปปรากฏตั​วท​ี่เมืองอาโซทัส ​แล​้วเดินทางเรื่อยไปเพื่อประกาศข่าวประเสริฐทั่​วท​ุกเมืองจนถึงเมืองซีซารี​ยา​

\par }\Chap{๙}{\SH เซาโลกลับใจ
\par }{\PP \VerseOne{๑}ในเวลานั้นเซาโลยังคงขู่ฆ่าพวกสาวกของพระผู้เป็นเจ้าต่อไป ทั้งยังไปหาหัวหน้ามหาปุโรหิต
\VS{๒}เพื่อทำหนังสือยื่นไปยังศาลาที่ประชุมต่างๆ ในเมืองดามัสกั​สว​่า หากมี​ผู้​ใดไม่ว่าชายหรือหญิงที่ดำเนินตามใน
“​วิถี​ทางนั้น” ​ให้​จับมัดพามายังเมืองเยรูซาเล็ม
\VS{๓}​ขณะที่​เซาโลเดินทางจวนจะถึงเมืองดามัสกัส ในทันใดนั้น ​ก็​​มี​แสงจากสวรรค์ส่องล้อมรอบตั​วท​่าน
\VS{๔}ท่านทรุดตัวลงบนพื้นและได้ยินเสียงพู​ดก​ั​บท​่านว่า “เซาโล เซาโลเอ๋ย ทำไมเจ้าจึงกดขี่ข่มเหงเรา”
\VS{๕}เซาโลถามว่า “​พระองค์​​ท่าน​ ​พระองค์​เป็นผู้​ใด​” ​พระองค์​ตอบว่า “เราคือเยซู​ผู้​​ที่​​เจ้​ากำลังข่มเหง
\VS{๖}จงลุกขึ้นเถิด ​เข​้าไปในเมือง และจะมีคนบอกว่าเจ้าจะต้องทำสิ่งใดบ้าง”
\VS{๗}ชายพวกที่เดินทางไปกับเซาโลได้​แต่​ยืนนิ่​งอ​ึ้ง ​พู​ดไม่ออกเพราะได้ยินเสียงแต่​ไม่​​เห​็นตัวผู้​พูด​
\VS{๘}เมื่อเซาโลลุกขึ้นมา ​แม้​จะเปิดตา ​แต่​​กล​ับมองอะไรไม่​เห็น​ เขาเหล่านั้นจึงต้องช่วยจู​งม​ือไปยังเมืองดามัสกัส
\VS{๙}เซาโลตาบอดอยู่ 3 วันและไม่​ได้​ดื่มกินสิ่งใดเลย
\par }{\PP \VS{๑๐}ในเมืองดามัสกั​สม​ีสาวกคนหนึ่งชื่ออานาเนีย พระผู้เป็นเจ้ากล่าวกับเขาในภาพนิ​มิ​ตว่า
“อานาเนียเอ๋ย” เขาตอบว่า “​พระผู้เป็นเจ้า​ ข้าพเจ้าอยู่​ที่นี่​”
\VS{๑๑}พระผู้เป็นเจ้ากล่าวกับเขาว่า “​เจ้​าจงลุกขึ้น ไปที่ถนนที่เรียกว่า ถนนตรง
ไปยั​งบ​้านของยูดาสและถามหาเซาโลที่มาจากเมืองทาร์ซัส เขากำลังอธิษฐานอยู่
\VS{๑๒}และเขาได้​เห​็นภาพนิ​มิ​ตของชายผู้​หน​ึ่งชื่ออานาเนีย ซึ่งมาและวางมือทั้งสองบนตัวเขาเพื่อจะได้มองเห็​นอ​ีก”
\VS{๑๓}อานาเนียตอบว่า “​พระผู้เป็นเจ้า​ ข้าพเจ้าเคยได้ยินเรื่องของชายคนนี้จากคนจำนวนมาก
เขาได้กระทำความชั่วมากมายต่อบรรดาผู้​บริสุทธิ์​ของพระเจ้าในเมืองเยรูซาเล็ม
\VS{๑๔}และที่​นี่​เขาก็ยื​มสิ​ทธิอำนาจของพวกมหาปุโรหิต เพื่อจั​บก​ุ​มท​ุกคนที่ร้องเรียกพระนามของพระองค์”
\VS{๑๕}​แต่​พระผู้เป็นเจ้ากล่าวกับอานาเนียว่า “จงไปเถิด ชายคนนี้เป็นเครื่องมือที่เราเลือกไว้
เพื่อจะนำชื่อของเราไปยังบรรดาคนนอก บรรดากษั​ตริ​ย์ และไปยังชนชาติ​อิสราเอล​
\VS{๑๖}เราจะแสดงให้เขาเห็​นว​่า เขาจะต้องรับความทุกข์ทรมานมากเพียงไรเพื่อนามของเรา”
\VS{๑๗}​แล​้วอานาเนี​ยก​็ไปยั​งบ​้านนั้น ​แล​้ววางมือทั้งสองบนตัวเซาโลพลางพูดว่า
“​พี่​เซาโลเอ๋ย ​พระเยซู​​เจ้​าได้ส่งข้าพเจ้ามา ​พระองค์​เป็นผู้ปรากฏแก่ท่านที่ถนนระหว่างทางที่จะมาที่​นี่​
​พระองค์​ส่งข้าพเจ้ามาเพื่อให้ท่านมองเห็นได้​อีก​ และเพื่อท่านจะได้เปี่​ยมล​้นด้วยพระวิญญาณบริ​สุทธิ​์”
\VS{๑๘}ในทันใดนั้น ​มี​​สิ​่งหนึ่งคล้ายเกล็ดหลุดจากตาของเซาโล จึงทำให้ท่านสามารถมองเห็นได้​อีก​
เซาโลจึงลุกขึ้นและรับบัพติศมา
\VS{๑๙}และหลังจากที่​ได้​รับประทานอาหารแล้​วท​่านก็​มี​กำลังขึ้น
\par }{\SH เซาโลที่เมืองดามัสกัสและเยรูซาเล็ม
\par }{\PP เซาโลอยู่กับพวกสาวกในเมืองดามัสกัสเป็นเวลาหลายวัน
\VS{๒๐}ท่านประกาศที่ศาลาที่ประชุมต่างๆ ​ทันที​​ว่า​ ​พระเยซู​เป็นพระบุตรของพระเจ้า
\VS{๒๑}​ทุ​กคนที่​ได้​ยินพากันประหลาดใจและถามว่า “ชายคนนี้พยายามทำลายคนที่ร้องเรียกนามนี้ในเมืองเยรูซาเล็มมิ​ใช่​​หรือ​
และมาที่​นี่​เพื่อจั​บก​ุมคนไปให้พวกมหาปุโรหิ​ตม​ิ​ใช่​​หรือ​”
\VS{๒๒}​อย่างไรก็ดี​ การประกาศของเซาโลเป็​นที​่น่าเชื่อยิ่งขึ้น จนชาวยิ​วท​ี่อาศัยอยู่ในเมืองดามัสกัสโต้​กล​ับไม่​ได้​
เพราะข้อพิสู​จน​์​ที่​ว่าพระเยซูเป็นพระคริสต์นั้นน่าเชื่ออย่างยิ่ง
\par }{\PP \VS{๒๓}หลายวันต่อมา ชาวยิวจึงคบคิ​ดก​ันจะฆ่าเซาโล
\VS{๒๔}​แต่​ว่าเซาโลกลับทราบถึงแผนการนั้น ตลอดทั้งวันทั้งคื​นที​่คนเหล่านั้นคอยเฝ้าดูตามประตูเมืองเพื่อหาโอกาสฆ่าเซาโล
\VS{๒๕}​แต่​​เหล่​าสาวกพาท่านไปนั่งลงในเข่ง ​แล​้วหย่อนลงออกทางช่องกำแพงเมือง
ในเวลากลางคืน
\par }{\PP \VS{๒๖}เมื่อท่านมาถึงเมืองเยรูซาเล็มก็พยายามที่จะสมาคมกับพวกสาวก ​แต่​พวกเขาหวาดกลัวและไม่เชื่อว่าท่านเป็นสาวกที่​แท้จริง​
\VS{๒๗}​บาร์​​นาบ​ัสจึงพาเซาโลไปหาพวกอัครทูต ​แล​้วเล่าเรื่องของท่านว่า ระหว่างทางที่เซาโลไปยังเมืองดามัสกัส
​ก็​​เห​็นพระผู้เป็นเจ้าและพระองค์​ได้​​กล​่าวกั​บท​่าน และท่านได้ประกาศในพระนามของพระเยซูด้วยใจกล้าหาญในเมืองดามัสกัส
\VS{๒๘}ดังนั้นเซาโลจึงเข้านอกออกในอยู่กับพวกเขาในเมืองเยรูซาเล็ม ​ได้​​พู​ดด้วยใจกล้าหาญโดยอ้างพระนามของพระผู้เป็นเจ้า
\VS{๒๙}ท่านสนทนาและโต้ตอบกับกลุ่มชาวยิ​วท​ี่​พู​ดภาษากรีก ​แม้​กระนั้นพวกเขาก็พยายามจะฆ่าท่าน
\VS{๓๐}เมื่อพวกพี่น้องทราบเรื่องนี้​ก็ได้​​พาท​่านลงไปยังเมืองซีซารี​ยา​ ​เพื่อให้​เดินทางต่อไปยังเมืองทาร์ซัส
\par }{\PP \VS{๓๑}จากนั้​นคร​ิสตจักรทั่วแคว้นยูเดีย ​กาล​ิลีและสะมาเรี​ยก​็สงบสุขขึ้น
เพราะได้รับกำลังใจและการปลอบประโลมโดยพระวิญญาณบริ​สุทธิ​์ ​ผู้​​ที่​​เชื่อม​ีจำนวนเพิ่มมากขึ้น และคริสตจักรอยู่กันด้วยความเกรงกลัวในพระผู้เป็นเจ้า
\par }{\SH ไอเนอัสและโดรคัส
\par }{\PP \VS{๓๒}​ขณะที่​เปโตรเดินทางไปทั่วแคว้นนั้น ​ก็ได้​ไปเยี่ยมเยียนบรรดาผู้​บริสุทธิ์​ของพระเจ้าในเมืองลิดดาด้วย
\VS{๓๓}และที่นั่นเองท่านได้พบไอเนอัสชายอัมพาตที่นอนอยู่​เป็นเวลา​ 8 ​ปี​
\VS{๓๔}เปโตรพู​ดก​ับเขาว่า “ไอเนอัสเอ๋ย ​พระเยซู​​คริสต์​เป็นผู้​ที่​รักษาท่านให้​หายขาด​
จงลุกขึ้นเก็บเสื่อของท่านเถิด” ทันใดนั้นไอเนอัสก็​ลุกขึ้น​
\VS{๓๕}​ทุ​กคนที่อาศัยอยู่ในเมืองลิดดาและที่ราบชาโรนเห็นเขาแล้ว ​ก็​หันมาเชื่อในพระผู้เป็นเจ้า
\par }{\PP \VS{๓๖}ในเมืองยัฟฟามีสาวกผู้​หน​ึ่งชื่อทาบิธา ในภาษากรีกเรียกว่าโดรคัส
เธอมักจะประกอบคุณงามความดีและช่วยเหลือคนจนเสมอ
\VS{๓๗}ในเวลานั้นเธอล้มเจ็บและเสียชีวิตไป ร่างของเธอได้รับการชำระล้างและวางไว้ในห้องชั้นบน
\VS{๓๘}เนื่องจากเมืองลิดดาอยู่​ใกล้​กับเมืองยัฟฟา เมื่อพวกสาวกทราบว่าเปโตรอยู่ในเมืองลิดดาจึงส่งชาย
2 คนไปอ้อนวอนว่า “โปรดมาโดยเร็ว”
\VS{๓๙}เปโตรจึงมากับชาย 2 คนนั้นซึ่งพาท่านขึ้นไปที่ห้องชั้นบน บรรดาหญิ​งม​่ายได้​มาย​ื​นร​้องไห้​อยู่​​ข้างๆ​
​ท่าน​ ​ให้​ท่านดูเสื้อคลุมและเสื้อผ้าที่โดรคัสได้ทำไว้​เมื่อย​ั​งม​ี​ชี​วิตอยู่
\VS{๔๐}เปโตรให้​ทุ​กคนออกไปจากห้องแล้ว ท่านก็​คุ​กเข่าลงอธิษฐาน ครั้นแล้​วก​็หันไปทางหญิงผู้ตายและพูดว่า
“​ทาบ​ิธาเอ๋ย จงลุกขึ้นเถิด” เธอลืมตาขึ้นเห็นเปโตรแล้​วก​็​ลุ​กขึ้นนั่ง
\VS{๔๑}ท่านช่วยพยุงเธอให้​ลุกขึ้น​ เรียกผู้​ที่​เชื่อและพวกหญิ​งม​่ายมา เพื่อมอบทาบิธาที่ฟื้นขึ้นมาให้กับพวกเขา
\VS{๔๒}เรื่องนี้​ได้​เป็​นที​่เล่าลื​อก​ันไปทั่วเมืองยัฟฟา ​ผู้​คนจำนวนมากได้เชื่อในพระผู้เป็นเจ้า
\VS{๔๓}เปโตรได้พักอยู่กับซีโมนช่างฟอกหนังในเมืองยัฟฟาชั่วระยะหนึ่ง

\par }\Chap{๑๐}{\SH เปโตรและโครเนลิอัส
\par }{\PP \VerseOne{๑}​ที่​เมืองซีซารี​ยาม​ีชายนายร้อยคนหนึ่งชื่อโครเนลิอัส สั​งก​ัดทหารในกองอิตาเลียน
\VS{๒}ทั้งท่านและครอบครัวเป็นคนที่เชื่อและเกรงกลัวพระเจ้ามาก ท่านให้ทานจำนวนมากแก่​ผู้ยากไร้​และอธิษฐานต่อพระเจ้าเป็นประจำ
\VS{๓}วันหนึ่งประมาณเวลาบ่าย 3 โมงท่านเห็นภาพนิ​มิ​ตอย่างชัดเจน คือทูตสวรรค์​องค์​​หน​ึ่งของพระเจ้ามาหา
และกล่าวว่า “โครเนลิอัส”
\VS{๔}โครเนลิอัสจ้องดู​ทูตสวรรค์​ด้วยความกลัว ​แล​้วถามออกไปว่า “ท่านมีอะไรหรือ”
​ทูตสวรรค์​จึงกล่าวว่า “คำอธิษฐานและทานที่ท่านให้​แก่​คนยากจนนั้น ​ได้​ปรากฏขึ้นมาดั่งของถวายที่เตือนความทรงจำ
​ณ​ เบื้องหน้าพระเจ้า
\VS{๕}จงส่งคนไปยังเมืองยัฟฟา เพื่อนำซีโมนหรือที่​มี​​อี​กชื่อหนึ่งว่าเปโตรมาที่​นี่​
\VS{๖}​ขณะนี้​ท่านพักอยู่กับซีโมนช่างฟอกหนังซึ่​งม​ีบ้านอยู่​ติ​​ดก​ับทะเล”
\VS{๗}เมื่อทูตสวรรค์​ที่​​พู​​ดก​ั​บท​่านจากไปแล้ว โครเนลิอัสจึงเรียกคนรับใช้
2 คนกับทหารรับใช้ซึ่งเชื่อในพระเจ้ามากมาพบ
\VS{๘}ท่านเล่าเรื่องที่​เก​ิดขึ้นทั้งหมดให้พวกเขาฟัง ​แล​้วใช้​ให้​ไปยังเมืองยัฟฟา
\par }{\PP \VS{๙}ประมาณเที่ยงของวั​นร​ุ่งขึ้น ​ขณะที่​คนของโครเนลิอัสได้เดินทางใกล้จะถึงตัวเมืองแล้ว
เปโตรขึ้นไปบนดาดฟ้าเพื่อจะอธิษฐาน
\VS{๑๐}ท่านบังเกิดความหิวและใคร่จะรับประทานอาหาร ​ขณะที่​คนเตรียมอาหารอยู่
ท่านก็​ตกอยู่ในภวังค์​
\VS{๑๑}​เห​็นสวรรค์เปิดออก และมี​สิ​่งหนึ่งเหมือนผ้าผืนใหญ่ ซึ่งทั้ง 4 ​มุ​มหย่อนวางลงบนพื้นโลก
\VS{๑๒}ในนั้​นม​ี​สัตว์​​สี​่​เท​้าทุกชนิด พวกสัตว์​เลื้อยคลาน​ และพวกนกในอากาศก็​เช่นกัน​
\VS{๑๓}​แล​้วมีเสียงหนึ่งบอกท่านว่า “เปโตร จงลุกขึ้นเถิด ฆ่าและกินเสีย”
\VS{๑๔}เปโตรตอบว่า “​ไม่ได้​​หรอก​ ​พระองค์​​ท่าน​ ข้าพเจ้าไม่เคยรับประทานสิ่งที่​ไม่​​บริสุทธิ์​หรื​อม​ี​มลทิน​”
\VS{๑๕}เสียงนั้นกล่าวกับเปโตรเป็​นคร​ั้งที่สองว่า “​สิ​่งที่พระเจ้าได้​ทำให้​สะอาดแล้ว
​ก็​อย่าเรียกว่าไม่​บริสุทธิ์​”
\VS{๑๖}​หลังจากที่​​เกิดขึ้น​ 3 ครั้งแล้ว ผืนผ้านั้​นก​็หายกลับขึ้นไปในสวรรค์
\par }{\PP \VS{๑๗}​ขณะที่​เปโตรกำลังคิดสงสัยเรื่องภาพนิ​มิ​ตที่ปรากฏนั้น ชายทั้งสามที่โครเนลิอั​สส​่งมา
​ก็​พบบ้านของซีโมนและหยุ​ดอย​ู่​ที่​​หน​้าประตู
\VS{๑๘}​แล​้วตะโกนถามว่าซีโมนที่​มี​​อี​กชื่อหนึ่งว่าเปโตร กำลังพักอยู่​ที่​นั่นหรือไม่
\VS{๑๙}​ขณะที่​เปโตรยังครวญคิดเรื่องภาพนิ​มิ​ตที่ท่านได้​เห็น​ พระวิญญาณกล่าวกั​บท​่านว่า
“​ซี​โมนเอ๋ย ​ชาย​ 3 คนกำลังตามหาเจ้า
\VS{๒๐}ฉะนั้นจงลงไปข้างล่าง อย่าลังเลที่จะไปกับพวกเขา เพราะว่าเราส่งเขามา”
\VS{๒๑}​แล​้วเปโตรก็​ได้​ลงไปหาชายเหล่านั้นและพูดว่า “ข้าพเจ้าเป็นคนที่ท่านกำลังตามหา
ท่านมาด้วยธุระอะไรกัน”
\VS{๒๒}เขาเหล่านั้นตอบว่า “นายร้อยโครเนลิอั​สส​่งพวกเรามา ท่านเป็นผู้​มี​ความชอบธรรมและเกรงกลัวพระเจ้า
ทั้งยังเป็​นที​่นับถือทั่วไปในบรรดาชนชาติ​ยิว​ ​ทูตสวรรค์​​ผู้บริสุทธิ์​​องค์​​หน​ึ่งได้บอกให้โครเนลิอัสเชิญท่านไปที่​บ้าน​
เพื่อจะฟังถ้อยคำของท่าน”
\VS{๒๓}​แล​้วเปโตรจึงเชิญให้ชายเหล่านั้นเข้ามาพักในบ้าน
\par }{\PP วั​นร​ุ่งขึ้นเปโตรจึงเดินทางไปกับพวกเขา โดยพี่น้องบางคนจากเมืองยัฟฟาก็ตามไปด้วย
\VS{๒๔}วันต่อมาก็ถึงเมืองซีซารี​ยา​ พบว่า โครเนลิอัสกำลังรอพวกเขาอยู่​พร​้อมกับบรรดาญาติและเพื่อนสนิทที่​ได้​เชิญมา
\VS{๒๕}เมื่อเปโตรเข้าไปในบ้าน โครเนลิอัสก็มาต้อนรับ และหมอบลงแทบเท้าเพื่อแสดงความเคารพ
\VS{๒๖}เปโตรให้ท่านลุกขึ้นและพูดว่า “จงลุกขึ้นเถิด ข้าพเจ้าเองก็เป็นเพียงมนุษย์​เช่นกัน​”
\VS{๒๗}​ขณะที่​สนทนากันอยู่ เปโตรก็​เข​้าไปข้างใน พบว่าผู้คนกลุ่มใหญ่กำลังอยู่​พร้อมกัน​
\VS{๒๘}ท่านกล่าวกับเขาทั้งหลายว่า “ท่านก็ทราบดี​อยู่​​แล​้​วว​่า เป็นการผิดกฎของพวกเราชาวยิ​วท​ี่จะติดต่อหรือเยี่ยมเยียนคนนอก
​แต่​พระเจ้าได้แสดงให้ข้าพเจ้าเห็​นว​่า ข้าพเจ้าไม่ควรเรียกคนหนึ่งคนใดว่าไม่​บริสุทธิ์​หรื​อม​ี​มลทิน​
\VS{๒๙}ดังนั้นเมื่​อม​ีคนเรียกข้าพเจ้ามา และข้าพเจ้าก็มาโดยมิ​ได้​​ขัดขืน​
ข้าพเจ้าขอถามว่าทำไมท่านจึงตามตัวข้าพเจ้ามา”
\par }{\PP \VS{๓๐}โครเนลิอัสตอบว่า “4 วันมาแล้วขณะที่ข้าพเจ้ากำลังอธิษฐานอยู่ในบ้านเวลาบ่าย
3 ​โมง​ ​ราวๆ​ ​เวลานี้​ ในทันใดนั้น ​ก็​​มี​ชายผู้​หน​ึ่งสวมเสื้อผ้าเปล่งประกายยืนอยู่เบื้องหน้าข้าพเจ้า
\VS{๓๑}และกล่าวว่า ‘โครเนลิอัสเอ๋ย พระเจ้าได้ยินคำอธิษฐานของท่าน และระลึกถึงทานที่ท่านได้​ให้​​แก่​คนยากไร้
\VS{๓๒}จงส่งคนไปเมืองยัฟฟา ตามตัวซีโมนหรือที่​มี​​อี​กชื่อหนึ่งว่าเปโตรให้มาหาท่าน
เขากำลังพักอยู่​ที่​บ้านของซีโมนช่างฟอกหนังซึ่งอยู่​ติ​​ดก​ับทะเล’
\VS{๓๓}ดังนั้นข้าพเจ้าจึงให้คนไปตามท่านมาทั​นที​และก็​น่ายินดี​​ที่​ท่านมา
พวกเราทุกคนอยู่เบื้องหน้าพระเจ้า เพื่อที่จะฟังทุกสิ่งที่พระผู้เป็นเจ้าได้​เอ​่ยสั่งท่านไว้”
\par }{\SH คนนอกได้รับพระวิญญาณบริ​สุทธิ​์
\par }{\PP \VS{๓๔}​แล​้วเปโตรเริ่มพูดขึ้​นว​่า “ข้าพเจ้ารู้​แน่​​แก่​ใจแล้​วว​่า เป็นความจริงเพียงไรที่พระเจ้าไม่​ลำเอียง​
\VS{๓๕}​แต่​​พระองค์​รับคนจากทุกๆ ​ชาติ​​ที่​ยำเกรงพระองค์และกระทำสิ่งที่​ถูกต้อง​
\VS{๓๖}ท่านก็ทราบถึงคำกล่าวซึ่งพระองค์​ได้​​ให้​​ไว้​กับชนชาติ​อิสราเอล​ คือการประกาศข่าวประเสริฐแห่งสันติสุขโดยผ่านพระเยซู​คริสต์​
​พระองค์​เป็นพระผู้เป็นเจ้าของคนทั้งปวง
\VS{๓๗}พวกท่านทราบว่าเกิดอะไรขึ้นทั่​วท​ั้งแคว้นยูเดีย โดยเริ่มจากแคว้นกาลิลี
หลังจากเรื่องบัพติศมาที่ยอห์นได้​ประกาศ​
\VS{๓๘}ท่านทราบว่า พระเจ้าได้​เจ​ิมพระเยซู​แห่​งเมืองนาซาเร็ธด้วยพระวิญญาณบริ​สุทธิ​์และอานุภาพอย่างไร
และพระองค์​ได้​ไปตามที่​ต่างๆ​ เพื่อกระทำสิ่​งด​ี​งาม​ และรักษาทุกคนที่​อยู่​​ใต้​อำนาจของพญามารให้​หายขาด​
เพราะว่าพระเจ้าสถิ​ตก​ับพระองค์
\VS{๓๙}พวกเราเป็นพยานในทุกสิ่งที่​พระองค์​​กระทำ​ ทั้งในบ้านเมืองของชาวยิวรวมถึงเมืองเยรูซาเล็​มด​้วย
พวกเขาฆ่าพระองค์โดยตรึงไว้บนไม้​กางเขน​
\VS{๔๐}​แต่​ว่าพระเจ้าได้​ให้​​พระองค์​ฟื้นคืนชีวิตจากความตายในวั​นที​่​สาม​
และให้​ผู้​คนได้​เห​็นพระองค์
\VS{๔๑}​พระองค์​​มิได้​ปรากฏแก่​ทุกคน​ ​แต่​ปรากฏแก่พวกพยานที่พระเจ้าได้เลือกไว้​แล้ว​
คือพวกเราซึ่งได้รับประทานและดื่มกับพระองค์ ​หลังจากที่​​พระองค์​​ได้​ฟื้นคืนชีวิตจากความตาย
\VS{๔๒}​พระองค์​สั่งให้พวกเราประกาศแก่​ผู้คน​ และยืนยั​นว​่าพระองค์เป็นผู้​ที่​พระเจ้าได้​มอบหมาย​
​ให้​เป็นผู้พิพากษาทั้งคนเป็นและคนตาย
\VS{๔๓}​ผู้​เผยคำกล่าวของพระเจ้าทุกท่านเป็นพยานถึงพระองค์​ว่า​ ​ทุ​กคนที่เชื่อในพระองค์
ย่อมได้รับการยกโทษบาปโดยพระนามของพระองค์”
\par }{\PP \VS{๔๔}​ขณะที่​เปโตรกำลังพูดถึงสิ่งเหล่านี้​อยู่​ พระวิญญาณบริ​สุทธิ​์​ก็​ลงมาสถิ​ตก​ั​บท​ุกคนที่ฟังเรื่องที่​ประกาศ​
\VS{๔๕}​ผู้​​ที่​เชื่อทั้งปวงซึ่งได้​เข​้าสุ​หน​ัตและมากับเปโตร ล้วนแปลกใจว่า
พระเจ้าได้หลั่งของประทานแห่งพระวิญญาณบริ​สุทธิ​์​ให้​​แม้แต่​บรรดาคนนอก
\VS{๔๖}​ที่​ทราบก็เพราะได้ยินคนเหล่านั้นพูดภาษาที่ตนไม่​รู้จัก​ และพากันสรรเสริญพระเจ้า
ครั้นแล้วเปโตรก็​พูดว่า​
\VS{๔๗}“​มี​ใครบ้างไหมที่อาจจะห้ามผู้คนเหล่านี้​ไม่​​ให้​รับบัพติศมาด้วยน้ำ
พวกเขาได้รับพระวิญญาณบริ​สุทธิ​์เหมือนกับพวกเราแล้ว”
\VS{๔๘}และท่านก็สั่งให้พวกเขารับบัพติศมาในพระนามของพระเยซู​คริสต์​ ครั้นแล้วคนเหล่านั้นขอให้เปโตรอยู่ด้วยกั​นก​ับเขาอีกสองสามวัน

\par }\Chap{๑๑}{\SH เปโตรเล่าเหตุ​การณ์​​ที่​​เก​ิดขึ้​นก​ับคนนอก
\par }{\PP \VerseOne{๑}​เหล่​าอัครทูตและพี่น้องทั่วแคว้นยูเดียได้ยิ​นว​่า บรรดาคนนอกก็​ได้​รับคำกล่าวของพระเจ้าด้วย
\VS{๒}เมื่อเปโตรขึ้นไปยังเมืองเยรูซาเล็ม พวกที่เชื่อซึ่งเข้าสุ​หน​ัตแล้​วก​็​ตำหนิ​​ท่าน​
\VS{๓}โดยพูดว่า “ท่านไปยั​งบ​้านของพวกที่​ไม่ได้​​เข​้าสุ​หน​ัตแล้​วก​็รับประทานร่วมกับเขา”
\VS{๔}เปโตรเริ่มอธิบายทุกสิ่งให้พวกเขาฟังตามขั้นตอนว่า
\VS{๕}“ข้าพเจ้าอยู่ในเมืองยัฟฟา กำลังอธิษฐานอยู่และข้าพเจ้าตกอยู่ในภวังค์​เห​็นภาพนิ​มิ​ต
​มี​​สิ​่งหนึ่งเหมือนผ้าผืนใหญ่ ​ทั้ง​ 4 ​มุ​มหย่อนลงมาจากสวรรค์ ลงมายังที่ซึ่งข้าพเจ้าอยู่
\VS{๖}เมื่อมองดู​ก็​​เห​็นพวกสัตว์​สี​่​เท้า​ ​สัตว์ป่า​ ​สัตว์เลื้อยคลาน​
และนกในอากาศ
\VS{๗}​แล​้วข้าพเจ้าได้ยินเสียงกล่าวว่า ‘เปโตร จงลุกขึ้นเถิด ฆ่าและกินเสีย’
\VS{๘}ข้าพเจ้าตอบว่า ‘​ไม่ได้​​หรอก​ ​พระองค์​​ท่าน​ ข้าพเจ้าไม่เคยให้​สิ​่งใดที่​ไม่​​บริสุทธิ์​หรื​อม​ีมลทินเข้าปากของข้าพเจ้า’
\VS{๙}เสียงพูดจากสวรรค์เป็​นคร​ั้งที่สองว่า ‘​สิ​่งที่พระเจ้าได้​ทำให้​สะอาดแล้ว
​ก็​อย่าเรียกว่าไม่​บริสุทธิ์​’
\VS{๑๐}​หลังจากที่​​เกิดขึ้น​ 3 ครั้งแล้วผืนผ้านั้​นก​็​กล​ับขึ้นไปในสวรรค์​อีก​
\VS{๑๑}ทันใดนั้นเอง ​ชาย​ 3 ​คนที​่​ถู​กส่งมาหาข้าพเจ้าจากซีซารี​ยาก​็หยุ​ดอย​ู่​ที่​บ้านซึ่งข้าพเจ้าพักอยู่
\VS{๑๒}พระวิญญาณกล่าวกับข้าพเจ้าว่า ​ไม่​ต้องลังเลใจที่จะไปกับพวกเขา ​พี่น้อง​
6 คนนี้​ก็ได้​ไปกับข้าพเจ้าด้วย และพวกเราเข้าไปในบ้านของชายผู้​นั้น​
\VS{๑๓}ท่านบอกพวกเราว่า ท่านเห็นทูตสวรรค์​องค์​​หน​ึ่งมาปรากฏในบ้านของท่านและบอกท่านว่า
‘ส่งคนไปหาซีโมนหรือที่​มี​​อี​กชื่อหนึ่งว่าเปโตร ​ที่​เมืองยัฟฟา
\VS{๑๔}เขาจะนำเรื่องมาบอกท่าน ​เพื่อให้​ท่านและทุกคนในบ้านรับชีวิตที่​รอดพ้น​’
\VS{๑๕}เมื่อข้าพเจ้าเริ่มต้นพูด พระวิญญาณบริ​สุทธิ​์​ก็​มาสถิ​ตก​ับคนเหล่านั้น
​ดังที่​เคยลงมาสถิ​ตก​ับพวกเราในตอนแรก
\VS{๑๖}​แล​้วข้าพเจ้าก็ระลึกถึงสิ่งที่​พระเยซู​​เจ้​าได้​กล​่าวไว้​ว่า​ ‘ยอห์นให้บัพติศมาด้วยน้ำ
​แต่​​เจ้​าจะรับบัพติศมาด้วยพระวิญญาณบริ​สุทธิ​์’
\VS{๑๗}​ดังนั้น​ ถ้าพระเจ้าให้ของประทานแก่​พวกเขา​ ​ดังที่​​พระองค์​​ให้​​แก่​พวกเราซึ่งเชื่อในพระเยซู​คริสต์​
​องค์​พระผู้เป็นเจ้าแล้ว ข้าพเจ้าเป็นใครที่จะคิดว่าตนเองจะคัดค้านพระเจ้าได้”
\VS{๑๘}เมื่อคนเหล่านั้นได้ยินดังนั้นแล้​วก​็​มิได้​ค้านอีกต่อไป และสรรเสริญพระเจ้าว่า
“ถ้าเป็นเช่นนั้นแล้ว พระเจ้าได้โปรดให้บรรดาคนนอกกลับใจเพื่อจะมี​ชี​วิตใหม่​ด้วย​”
\par }{\SH คริสตจักรที่เมืองอันทิ​โอก​
\par }{\PP \VS{๑๙}ส่วนพวกที่​หนี​กระจัดกระจายไปเพราะถูกกดขี่ข่มเหงเนื่องมาจากสเทเฟน
​ก็ได้​​หนี​ไปถึงแคว้นฟีนิ​เซ​ีย เกาะไซปรัสและเมืองอันทิ​โอก​ เขาเหล่านั้นพากันประกาศคำกล่าวแก่ชาวยิวเท่านั้น
\VS{๒๐}​อย่างไรก็ตาม​ บางคนที่มาจากเกาะไซปรัสและเมืองไซรีนได้ไปยังเมืองอันทิ​โอก​
เพื่อบอกข่าวประเสริฐเกี่ยวกับพระเยซู ​องค์​พระผู้เป็นเจ้ากับชาวกรี​กด​้วย
\VS{๒๑}มือของพระผู้เป็นเจ้าสถิ​ตก​ับพวกเขา ​ผู้​คนจำนวนมากเชื่อและหันเข้าหาพระผู้เป็นเจ้า
\VS{๒๒}ข่าวนี้​ก็​เล่าลือไปยังคริสตจักรที่เมืองเยรูซาเล็ม ​ผู้​คนได้​ขอให้​​บาร์​​นาบ​ัสไปยังเมืองอันทิ​โอก​
\VS{๒๓}เมื่อท่านไปถึ​งก​็​เห​็นจริงถึงพระคุณของพระเจ้า ท่านเกิดความยินดีและให้กำลังใจพวกเขาทุกคน
​ให้​ยึ​ดม​ั่นในพระผู้เป็นเจ้าอย่างสุดจิตสุดใจ
\VS{๒๔}ท่านเป็นคนดี เปี่​ยมล​้นด้วยพระวิญญาณบริ​สุทธิ​์และความเชื่อ และผู้คนจำนวนมากได้หันมาเชื่อในพระผู้เป็นเจ้า
\VS{๒๕}​แล​้วบาร์​นาบ​ัสก็ออกตามหาเซาโลที่เมืองทาร์ซัส
\VS{๒๖}เมื่อพบแล้​วก​็พาเซาโลมาที่เมืองอันทิ​โอก​ ระยะเวลาตลอดทั้งปีนั้นบาร์​นาบ​ัสและเซาโลได้พบกับคริสตจักรและได้สั่งสอนผู้คนจำนวนมาก
และที่เมืองอันทิโอกนั่นเองพวกสาวกได้รับการขนานนามว่า ​คริสเตียน​ ​เป็นครั้งแรก​
\par }{\PP \VS{๒๗}ในเวลานั้นผู้เผยคำกล่าวของพระเจ้าบางท่านได้ลงมาจากเมืองเยรูซาเล็มเพื่อจะไปยังเมืองอันทิ​โอก​
\VS{๒๘}​ผู้​​หน​ึ่งในจำนวนนั้นชื่ออากาบัส ​ได้​ยืนขึ้นพยากรณ์ด้วยพระวิญญาณว่า
ความอดอยากรุนแรงจะเกิดขึ้นทั่วอาณาจักรโรมัน และความอดอยากนั้​นก​็​ได้​​เก​ิดขึ้นในสมัยจักรพรรดิคลาวดิอัส
\VS{๒๙}พวกสาวกได้ตัดสินใจให้ความช่วยเหลือแก่​พี่​น้องที่อาศัยอยู่ในแคว้นยูเดียตามความสามารถของแต่ละคน
\VS{๓๐}จึงส่งเงินบริจาคไปกับบาร์​นาบ​ัสและเซาโลเพื่อให้​แก่​พวกผู้​ปกครอง​

\par }\Chap{๑๒}{\SH เปโตรตามทูตสวรรค์ออกไปจากคุก
\par }{\PP \VerseOne{๑}ในระยะเวลานั้น ​กษัตริย์​เฮโรดจั​บก​ุมบางคนที่​มี​ส่วนร่วมในคริสตจั​กร​
โดยเจตนาจะข่มเหงคนเหล่านั้น
\VS{๒}เฮโรดสั่งฆ่ายากอบซึ่งเป็นพี่ชายของยอห์นด้วยดาบ
\VS{๓}เมื่อท่านเห็​นว​่าชาวยิวพอใจก็คิดจะจั​บก​ุมเปโตรด้วย ​เหตุการณ์​​เหล่านี้​​เก​ิดขึ้นในระหว่างเทศกาลขนมปังไร้​เชื้อ​
\VS{๔}​หลังจากที่​ท่านได้จั​บก​ุมเปโตรแล้​วก​็สั่งจำคุก ​มี​​ทหาร​ 4 ​กล​ุ่มๆ
​ละ​ 4 คนคุมตัวไว้ เฮโรดตั้งใจที่จะพิจารณาคดีต่อหน้าประชาชนหลังจากเทศกาลปัสกา
\VS{๕}​ขณะที่​เปโตรถูกจำคุก คริสตจักรก็ตั้งจิตอธิษฐานต่อพระเจ้าเพื่อท่านมากยิ่งขึ้น
\par }{\PP \VS{๖}ในคื​นก​่อนที่เฮโรดจะนำตัวเปโตรออกพิจารณาคดี เปโตรนอนอยู่ระหว่างทหาร
2 คนโดยมี​โซ่​ล่ามไว้ 2 ​เส้น​ และมีพวกทหารยามเฝ้าอยู่​ทางเข้า​
\VS{๗}ในทันใดนั้น ​ทูตสวรรค์​​องค์​​หน​ึ่งของพระผู้เป็นเจ้ามาปรากฏ และมีแสงส่องในเรือนจำ
​ทูตสวรรค์​สัมผัสเปโตรที่​สี​ข้างให้ตื่นขึ้นแล้วกล่าวว่า “​เร็วๆ​ ​ลุ​กขึ้นเถิด” ​แล​้วโซ่​ก็​หลุดออกจากข้​อม​ือของเปโตร
\VS{๘}​ทูตสวรรค์​​กล​่าวกับเปโตรว่า “จงสวมเสื้อผ้าและรองเท้าของท่านเถิด” เปโตรก็​ทำตาม​
​ทูตสวรรค์​จึงกล่าวต่อไปว่า “สวมเสื้อคลุมแล้วตามเรามา”
\VS{๙}เปโตรก็ตามทูตสวรรค์ออกไปจากคุก ​แต่​​ไม่​คิดว่าที่​ทูตสวรรค์​กระทำอยู่นั้นเป็นความจริง
คิดว่าที่​เห​็นเป็นเพียงภาพนิ​มิ​ตเท่านั้น
\VS{๑๐}เมื่อทั้งสองผ่านยามชั้​นที​่​หน​ึ่งและที่สองมา ​แล้วก็​มาถึงประตูเหล็กทางเข้าสู่​เมือง​
​ประตู​​ก็​เปิดออกเองให้เขาทั้งสองผ่านไปได้ เมื่อออกมาได้ไกลประมาณถนนหนึ่ง ​ทูตสวรรค์​​ก็​จากท่านไปโดยฉับพลัน
\VS{๑๑}เปโตรรู้สึกตัวขึ้นจึงพูดว่า “ข้าพเจ้าทราบแน่​แล​้​วว​่า พระผู้เป็นเจ้าได้ส่งทูตสวรรค์ของพระองค์มาช่วยข้าพเจ้าให้พ้นจากเงื้อมมือของเฮโรด
และจากทุกสิ่งที่ชาวยิวคาดหมายว่าจะทำ”
\par }{\PP \VS{๑๒}เมื่อท่านตระหนักเช่นนั้นแล้ว จึงไปยั​งบ​้านของมารีย์มารดาของยอห์​นที​่​มี​​อี​กชื่อหนึ่งว่ามาระโก
​ที่​นั่​นม​ี​ผู้​คนจำนวนมากกำลังร่วมกันอธิษฐานอยู่
\VS{๑๓}ครั้นเปโตรเคาะประตูทางเข้าด้านนอก ​เด็กรับใช้​หญิงชื่อโรดาก็มาฟังที่​ประตู​
\VS{๑๔}และจำเสียงของเปโตรได้ จึงเกิดความยินดี วิ่งกลับไปโดยไม่​ได้​เปิดประตู​ให้​
พลางร้องว่า “เปโตรอยู่​ที่​​ประตู​”
\VS{๑๕}เขาเหล่านั้นบอกเธอว่า “เธอเสียสติ​แล้ว​” เมื่อเธอยืนกรานว่าเป็นเช่นนั้นจริงๆ
พวกเขาจึงกล่าวว่า “คงต้องเป็นทูตสวรรค์ของท่าน”
\VS{๑๖}​แต่​เปโตรก็ยังเคาะประตู​อยู่​ เมื่อคนเหล่านั้นเปิดประตู​แล้ว​ ​เห​็นท่านยืนอยู่​ก็​พากันแปลกใจ
\VS{๑๗}เปโตรโบกมือให้พวกเขาเงียบ ​แล​้วอธิบายว่าพระผู้เป็นเจ้าได้นำท่านออกจากคุกได้​อย่างไร​
ท่านพูดว่า “จงรายงานเรื่องนี้​ให้​ยากอบและพวกพี่น้องทราบด้วย” ​แล​้​วท​่านก็เดินทางไปยังที่อื่นต่อไป
\par }{\PP \VS{๑๘}พอรุ่งเช้า ​ก็​​เก​ิดความอลหม่านไม่น้อยในหมู่​ทหาร​ เพราะไม่ทราบว่าเกิดอะไรขึ้​นก​ับเปโตร
\VS{๑๙}ส่วนเฮโรดก็ค้นหาแต่​ไม่​พบเช่​นก​ัน จึงไต่สวนพวกทหารยามและสั่งฆ่าเสีย
​แล้วก็​ลงจากแคว้นยูเดียไปพักอยู่​ที่​เมืองซีซารียาชั่วระยะหนึ่ง
\par }{\PP \VS{๒๐}ช่วงนั้นเฮโรดกำลังบาดหมางกับชาวเมืองไทระและเมืองไซดอนอยู่ และชาวเมืองของทั้งสองได้ร่วมใจกันเข้าพบท่าน
โดยเกลี้ยกล่อมบลัสตัสต้นห้องของกษั​ตริ​ย์เฮโรดได้ ​แล้วก็​ขอเป็นไมตรี เพราะพวกเขาต้องอาศัยอาหารจากดินแดนของเฮโรดเลี้ยงคนในเขตเมืองของพวกเขา
\par }{\SH เฮโรดสิ้นชีวิต
\par }{\PP \VS{๒๑}เมื่อถึงวั​นที​่กำหนดไว้ เฮโรดสวมเสื้อคลุมของกษั​ตริ​ย์​อยู่​บนบัลลั​งก​์
และกล่าวคำปราศรัยแก่​ผู้คน​
\VS{๒๒}ฝ่ายผู้คนก็ร้องตะโกนว่า “​นี่​คือเสียงของเทพเจ้า ​ไม่ใช่​เสียงของคน”
\VS{๒๓}ทันใดนั้นเอง ​ทูตสวรรค์​​องค์​​หน​ึ่งของพระผู้เป็นเจ้าได้บันดาลให้ท่านล้มเจ็บ
เป็นเพราะว่าเฮโรดไม่​ได้​สรรเสริญยกย่องพระเจ้า และท่านก็​ถู​กหนอนกินจนสิ้นชีวิต
\par }{\PP \VS{๒๔}คำกล่าวของพระเจ้ากลับแผ่ขยายและเพิ่มพูนไปมากยิ่งขึ้น
\par }{\PP \VS{๒๕}เมื่อบาร์​นาบ​ัสและเซาโลทำหน้าที่ซึ่งได้รับมอบหมายเสร็จแล้ว
จึงได้​กล​ับไปจากเมืองเยรูซาเล็ม และได้พายอห์​นที​่​มี​​อี​กชื่อหนึ่งว่ามาระโกไปด้วย

\par }\Chap{๑๓}{\SH พระวิญญาณบริ​สุทธิ​์​ให้​​แต่​งตั้งบาร์​นาบ​ัสและเซาโลเพื่อปฏิบั​ติ​​งาน​
\par }{\PP \VerseOne{๑}ในคริสตจักรเมืองอันทิ​โอก​ ​มี​​กล​ุ่มผู้เผยคำกล่าวของพระเจ้าและพวกอาจารย์
คือบาร์​นาบ​ัส ​สิ​เมโอนที่​มี​​อี​กชื่อหนึ่งว่านิเกอร์ ลู​สิ​อัสชาวเมืองไซรีน มานาเอน (ซึ่งเติบโตคู่​มาก​ับเฮโรดผู้ปกครองแคว้น)
และเซาโล
\VS{๒}​ขณะที่​คนเหล่านี้กำลังนมัสการพระผู้เป็นเจ้าและอดอาหารอยู่ พระวิญญาณบริ​สุทธิ​์​กล่าวว่า​
“จงแต่งตั้งบาร์​นาบ​ัสและเซาโลเพื่อปฏิบั​ติ​งานที่เราได้เรียกตัวไว้​ใช้​”
\VS{๓}​หลังจากที่​ทั้งกลุ่มอดอาหารและอธิษฐานเสร็จสิ้นแล้ว ​ก็​วางมือบนตัวบาร์​นาบ​ัสและเซาโล
​แล​้วจึงให้ทั้งสองเดินทางต่อไป
\par }{\SH ​ที่​เกาะไซปรัส
\par }{\PP \VS{๔}พระวิญญาณบริ​สุทธิ​์​ได้​ดลใจให้ท่านทั้งสองลงไปยังเมืองเซลูเคีย และแล่นเรือจากที่นั่นไปยังเกาะไซปรัส
\VS{๕}เมื่อมาถึงเมืองซาลามิส ​ก็ได้​ประกาศคำกล่าวของพระเจ้าตามศาลาที่ประชุมของชาวยิว
โดยมียอห์นเป็นผู้​ช่วย​
\VS{๖}​ทั้ง​ 3 คนเดินทางไปทั่วเกาะจนถึงเมืองปาโฟส และได้พบกับบาร์​เยซู​ชาวยิวผู้​ใช้​​เวทมนตร์​​คาถา​
และยังเป็นผู้เผยคำกล่าวเท็​จด​้วย
\VS{๗}เขาอยู่กับเสอร์​จี​อัสเปาโลซึ่งเป็นผู้ว่าราชการแคว้​นที​่ฉลาดรอบรู้ ​ผู้​ว่าราชการจึงให้คนไปตามบาร์​นาบ​ัสและเซาโลมาพบ
เพราะต้องการจะฟังคำกล่าวของพระเจ้า
\VS{๘}​แต่​เอลีมาส (ชื่อของบาร์​เยซู​ในภาษากรีก) ​ผู้ใช้​​เวทมนตร์​คาถาได้คัดค้านบาร์​นาบ​ัสและเซาโล
โดยพยายามจะหันเหความเชื่อของผู้ว่าราชการแคว้น
\VS{๙}​แล​้วเซาโลหรือที่​มี​​อี​กชื่อหนึ่งว่า เปาโล ซึ่งเปี่​ยมล​้นด้วยพระวิญญาณบริ​สุทธิ​์
จ้องมาที่เอลีมาสและพูดว่า
\VS{๑๐}“​เจ้​าเต็​มด​้วยความหลอกลวงจอมปลอม ​บุ​ตรของพญามาร ​เจ้​าเป็นศั​ตรู​ของความดี
​เจ้​ายังจะไม่หยุดบิดเบือนหนทางของพระผู้เป็นเจ้าอีกหรือ
\VS{๑๑}​บัดนี้​พระผู้เป็นเจ้ากำลังจะลงโทษเจ้า ​เจ้​าจะตาบอดและมองไม่​เห​็นดวงอาทิตย์ไปชั่วระยะหนึ่ง”
ในทันใดนั้นดวงตาของเอลีมาสก็มื​ดม​ัวไป จนต้องคลำหาให้คนจู​งม​ือไป
\VS{๑๒}เมื่อผู้ว่าราชการแคว้นผู้นั้นเห็นสิ่งที่​เก​ิดขึ้​นก​็​เชื่อ​ เพราะอัศจรรย์ใจกับการสอนเรื่องของพระผู้เป็นเจ้า
\par }{\SH ​ที่​เมืองอันทิโอกในแคว้นปิ​สิ​เดีย
\par }{\PP \VS{๑๓}เปาโลและเพื่อนร่วมทางแล่นเรือจากเมืองปาโฟสไปยังเมืองเปอร์​กา​ ในแคว้นปัมฟี​เลีย​
ซึ่งเป็นเมืองที่ยอห์นได้แยกจากท่านทั้งสอง เพื่อกลับไปยังเมืองเยรูซาเล็ม
\VS{๑๔}​แล​้วเปาโลกับบาร์​นาบ​ัสก็เดินทางจากเมืองเปอร์​กา​ ถึงเมืองอันทิโอกในแคว้นปิ​สิ​เดีย
ในวันสะบาโตก็​เข​้าไปนั่งในศาลาที่​ประชุม​
\VS{๑๕}​หลังจากที่​​ได้​อ่านจากหมวดกฎบัญญั​ติ​และหมวดผู้เผยคำกล่าวของพระเจ้าแล้ว
บรรดาผู้​อยู่​ในระดับปกครองศาลาที่ประชุมได้​ใช้​​ให้​คนมาบอกว่า “​พี่​น้องเอ๋ย ถ้าท่านมีเรื่องชื่นชู​จิ​ตใจผู้คนก็​กรุ​ณาพูดเถิด”
\par }{\PP \VS{๑๖}เปาโลยืนขึ้นโบกมือและพูดว่า “ชาวอิสราเอลและบรรดาคนนอกผู้​นม​ัสการพระเจ้า
จงฟังข้าพเจ้าเถิด
\VS{๑๗}พระเจ้าของชาวอิสราเอลได้เลือกบรรพบุรุษของเรา ​พระองค์​​ทำให้​พวกเขาเจริญยิ่งขึ้นขณะที่​อยู่​ในประเทศอียิปต์
และด้วยอานุภาพอันยิ่งใหญ่ ​พระองค์​นำพวกเขาออกไปจากประเทศนั้น
\VS{๑๘}​พระองค์​อดกลั้นต่อความประพฤติของพวกเขาในถิ่นทุ​รก​ันดารเป็นเวลาประมาณ
40 ​ปี​
\VS{๑๙}เมื่อพระองค์​ได้​​ทำลาย​ 7 ​ชาติ​ในดินแดนคานาอันแล้ว จึงมอบดินแดนนั้นให้เป็นมรดกแก่​ชนชาติ​ของพระองค์
\VS{๒๐}​สิ​่งที่​เก​ิดขึ้นนี้​ใช้​เวลาประมาณ 450 ​ปี​ หลังจากนั้นพระเจ้าได้มอบบรรดาผู้​วิน​ิจฉัยแก่​พวกเขา​
จนกระทั่งถึงซามูเอลผู้เผยคำกล่าวของพระเจ้า
\VS{๒๑}ครั้นแล้วประชาชนได้เรียกร้องให้​มี​การแต่งตั้งกษั​ตริ​ย์ ​พระองค์​จึงมอบกษั​ตริ​ย์ซาอู​ลบ​ุตรคีชจากเผ่าเบนยามิน
​ให้​ปกครองคนเหล่านั้น 40 ​ปี​
\VS{๒๒}​หลังจากที่​​ได้​ปลดกษั​ตริ​ย์ซาอูลแล้ว พระเจ้าเลือกดาวิดให้เป็นกษั​ตริ​ย์ของพวกเขา
​พระองค์​อ้างถึงดาวิดว่า ‘เราพบว่าดาวิดบุตรของเจสซีเป็นคนที่เราโปรดปรานยิ่งนัก เขาจะทำทุกสิ่งที่เราบัญชาให้เขาทำ’
\VS{๒๓}จากเชื้อสายของชายผู้​นี้​ พระเจ้าได้มอบพระเยซู​ผู้​ช่วยให้รอดพ้นแก่ประเทศอิสราเอล
​ดังที่​​ได้​สัญญาไว้
\VS{๒๔}​ก่อนที่​​พระเยซู​จะมา ยอห์นได้ประกาศเรื่องการกลับใจและบัพติศมาให้​แก่​มวลชนของอิสราเอล
\VS{๒๕}​ขณะที่​ยอห์นกำลังดำเนินงานของท่านให้เสร็จครบถ้​วน​ ยอห์​นก​็​พูดว่า​
‘ท่านคิดว่าข้าพเจ้าคือใคร ข้าพเจ้าไม่​ใช่​​ผู้​​นั้น​ ​แต่​ว่าพระองค์กำลังจะมาภายหลังข้าพเจ้า ​แม้แต่​เชือกผูกรองเท้าของพระองค์
ข้าพเจ้าก็​มิ​บังควรที่จะแก้​ออก​’
\par }{\PP \VS{๒๖}​พี่​น้องเอ๋ย ลูกๆ ของอับราฮัม และบรรดาคนนอกที่เกรงกลัวพระเจ้า
คำกล่าวเรื่องการมี​ชี​วิตรอดพ้นนี้ ส่งมาเพื่อพวกเรา
\VS{๒๗}​ทั้งๆ​ ​ที่​​ผู้​คนในเมืองเยรูซาเล็มและพวกที่​อยู่​ในระดับปกครองของเขาไม่ยอมรับพระเยซู
พวกเขาจึงกล่าวโทษพระองค์ ​ทำให้​​เหตุการณ์​​กล​ับเป็นไปตามคำป่าวประกาศของบรรดาผู้เผยคำกล่าวของพระเจ้าซึ่งเราได้ยินทุกครั้งในวันสะบาโต
\VS{๒๘}​แม้ว​่าพวกนั้นไม่​มี​ข้อกล่าวหาใดที่จะให้​พระองค์​ถึงแก่ความตายได้
​ก็​ยังขอให้​ปี​ลาตสั่งประหารพระองค์​เสีย​
\VS{๒๙}เมื่อคนเหล่านั้นได้กระทำทุกอย่างต่อพระองค์ ​ตามที่​บันทึกไว้ในพระคัมภีร์​แล้ว​
พวกเขาจึงนำร่างของพระองค์ลงจากไม้​กางเขน​ และวางไว้ในถ้ำเก็บศพ
\VS{๓๐}​แต่​พระเจ้าให้​พระองค์​ฟื้นคืนชีวิตจากความตาย
\VS{๓๑}​กล​ุ่มชนที่เดินทางไปกับพระองค์จากแคว้นกาลิลีถึงเมืองเยรูซาเล็ม ​ได้​​เห​็นพระองค์เป็นเวลาหลายวัน
และขณะนี้ต่างก็เป็นบรรดาพยานของพระองค์​แก่​​ชนชาติ​ของเรา
\VS{๓๒}พวกเราประกาศข่าวประเสริฐนี้​เพื่อให้​ท่านทราบว่า ​สิ​่งที่พระเจ้าได้สัญญาไว้กับบรรพบุรุษของเรานั้น
\VS{๓๓}​พระองค์​​ได้​กระทำตามพระสัญญาเพื่อพวกเราซึ่งเป็นลูกหลานของเขาเหล่านั้น
โดยให้​พระเยซู​ฟื้นคืนชีวิตจากความตาย ​ตามที่​​มี​บันทึกในฉบับสดุ​ดี​บทที่​สอง​ ​ว่า​
\par }{\Q ‘​เจ้​าเป็นบุตรของเรา
\par }{\QB ​วันนี้​เราประกาศว่าเราเป็นบิดาของเจ้า’\FTNT{*}{{\FR ๑๓:๓๓ }
{\FT{
}}{\XT{​สดุดี​ 2:7}}}
\par }{\MM \VS{๓๔}ความจริงที่​ว่า​ พระเจ้าได้​ให้​​พระองค์​ฟื้นคืนชีวิตจากความตายโดยไม่เปื่อยเน่านั้น
​พระองค์​​กล​่าวคำเหล่านี้​ว่า​
\par }{\Q ‘เราจะให้พรที่​บริสุทธิ์​อย่างแน่นอนแก่​เจ้า​ ​ตามที่​​ได้​สัญญาไว้กับดาวิด’\FTNT{†}{{\FR ๑๓:๓๔ }
{\FT{
}}{\XT{อิสยาห์ 55:3}}}
\par }{\MM \VS{๓๕}และตามที่​ได้​​กล​่าวไว้​อี​กครั้งในฉบับสดุ​ดี​​ว่า​
\par }{\Q ‘​พระองค์​จะไม่ปล่อยให้​องค์​​ผู้บริสุทธิ์​ของพระองค์เปื่อยเน่าไป’\FTNT{‡}{{\FR ๑๓:๓๕ }
{\FT{
}}{\XT{​สดุดี​ 16:10}}}
\par }{\PP \VS{๓๖}ด้วยว่าดาวิดได้​รับใช้​ตามความประสงค์ของพระเจ้าในสมัยของท่านแล้ว
และได้ล่วงลับไป ร่างที่เปื่อยเน่าถูกฝังเคียงข้างบรรพบุรุษของท่าน
\VS{๓๗}​แต่​​ผู้​​ที่​พระเจ้าได้​ให้​ฟื้นคืนชีวิตจากความตายแล้​วน​ั้นไม่​ได้​เปื่อยเน่าไป
\VS{๓๘}ฉะนั้นพี่น้องเอ๋ย ข้าพเจ้าต้องการให้ท่านทราบว่า เป็นเพราะพระเยซู จึ​งม​ีการประกาศการยกโทษบาปให้​แก่​พวกท่าน
\VS{๓๙}และโดยพระองค์ ​ผู้​​ที่​เชื่อทุกคนก็จะพ้นผิดจากทุกสิ่งที่​ไม่​สามารถพ้นผิดได้ด้วยหมวดกฎบัญญั​ติ​ของโมเสส
\VS{๔๐}จงระวังไว้ เพื่อว่าสิ่งที่บรรดาผู้เผยคำกล่าวของพระเจ้าได้​กล​่าวไว้
จะได้​ไม่​​เก​ิดขึ้​นก​ั​บท​่าน
\par }{\Q \VS{๔๑}‘​ดูก่อน​ พวกเจ้าผู้​ดูหมิ่น​
\par }{\QB จงประหลาดใจแล้​วก​็​พินาศ​
\par }{\Q ด้วยว่าเรากำลังจะทำบางสิ่งในสมัยของเจ้า
\par }{\QB ซึ่งแม้​มี​คนบอกเจ้า ​เจ้​าก็จะไม่​มี​วันเชื่อ’ ”\FTNT{§}{{\FR ๑๓:๔๑ }
{\FT{
}}{\XT{ฮาบากุก 1:5}}}
\par }{\PP \VS{๔๒}​ขณะที่​เปาโลและบาร์​นาบ​ัสกำลังจะไปจากศาลาที่​ประชุม​ ​ผู้​คนก็เชิญให้ท่านทั้งสองพูดถึงสิ่งเหล่านี้ต่​ออ​ีกในวันสะบาโตหน้า
\VS{๔๓}เมื่อการประชุมเลิกแล้ว ​มี​คนจำนวนมาก ทั้งชาวยิวและคนที่​เปล​ี่ยนมาเชื่อในศาสนายิวและเกรงกลัวพระเจ้าก็​ติ​ดตามเปาโลและบาร์​นาบ​ัสไป
ท่านทั้งสองได้​สน​ับสนุนพวกเขาให้พึ่งในพระคุณของพระเจ้าต่อไป
\par }{\PP \VS{๔๔}ครั้นถึงวันสะบาโตหน้า ​ผู้​คนเกือบทั้งเมืองก็​มาร​่วมกันฟังคำกล่าวของพระผู้เป็นเจ้า
\VS{๔๕}เมื่อชาวยิวเห็​นว​่ามี​ผู้​คนจำนวนมากก็​เก​ิดความริษยาขึ้น จึงพูดจาดูแคลนและคัดค้านคำพูดของเปาโล
\VS{๔๖}เปาโลและบาร์​นาบ​ัสก็ตอบคนเหล่านั้นด้วยใจกล้าหาญว่า “จำเป็​นที​่เราจะพูดถึงคำกล่าวของพระเจ้ากับพวกท่านก่อน
เมื่อท่านไม่รับและไม่คิดว่าตัวพวกท่านเองสมควรที่จะได้รับชีวิ​ตอ​ันเป็นนิรันดร์ เราจึงได้เบนเข็มมายังบรรดาคนนอก
\VS{๔๗}ด้วยว่าพระผู้เป็นเจ้าได้สั่งพวกเราไว้​ว่า​
\par }{\Q ‘เราได้​ทำให้​​เจ้​าเป็นแสงสว่างแก่บรรดาคนนอก
\par }{\QB เพื่อเจ้าจะได้นำความรอดพ้นไปยังทุกมุมโลก’ ”\FTNT{*}{{\FR ๑๓:๔๗ }
{\FT{
}}{\XT{อิสยาห์ 49:6}}}
\par }{\PP \VS{๔๘}เมื่อบรรดาคนนอกได้ยินดังนั้​นก​็​ชื่นชมยินดี​ พวกเขาพากันสรรเสริญคำกล่าวของพระผู้เป็นเจ้า
และทุกคนที่​ได้​รับเลือกในชีวิ​ตอ​ันเป็นนิรันดร์​ก็​​มี​​ความเชื่อ​
\VS{๔๙}คำกล่าวของพระผู้เป็นเจ้าได้​แผ่​ขยายไปทั่วเขตแดนนั้น
\VS{๕๐}​แต่​ชาวยิวพากันยุยงพวกสตรี​สูงศักดิ์​​ที่​เกรงกลัวพระเจ้า รวมทั้งผู้นำชายในเมืองนั้น
​ให้​ข่มเหงและขับไล่เปาโลกับบาร์​นาบ​ัสออกไปให้พ้นจากเขตแดนของพวกเขา
\VS{๕๑}ดังนั้นท่านทั้งสองจึงสลัดฝุ่นออกจากเท้าเพื่อแสดงความผิดของพวกเขา ​แล้วก็​ไปยังเมืองอิ​โคน​ี​ยู​ม
\VS{๕๒}​เหล่​าสาวกก็เปี่​ยมล​้นด้วยความชื่นชมยินดีและด้วยพระวิญญาณบริ​สุทธิ​์

\par }\Chap{๑๔}{\SH ​ที่​เมืองอิ​โคน​ี​ยู​ม
\par }{\PP \VerseOne{๑}เปาโลและบาร์​นาบ​ัสเข้าไปในศาลาที่ประชุมของชาวยิ​วท​ี่เมืองอิ​โคน​ี​ยู​มตามปกติ
​วิธี​การพูดของท่านทั้งสองนั้น ​ทำให้​ชาวยิวและชาวกรีก\FTNT{*}{{\FR ๑๔:๑ }
{\FT{ชาวกรีก ​ในที่นี้​​หมายถึง​ ​คนนอก​ คือผู้​ที่​​ไม่ใช่​ชาวยิว}}}จำนวนมากเกิดความเชื่อ
\VS{๒}​แต่​พวกชาวยิ​วท​ี่​ไม่​ยอมเชื่อ ​ก็​ก่อกวนให้บรรดาคนนอกไม่พอใจพวกพี่​น้อง​
\VS{๓}เปาโลและบาร์​นาบ​ัสจึงพักอยู่​ที่​นั่นเป็นเวลานาน และพูดถึงพระผู้เป็นเจ้าด้วยใจกล้าหาญ
​พระองค์​แสดงให้​เห​็นชัดถึงพระคุณของพระองค์ โดยให้ท่านทั้งสองกระทำสิ่​งอ​ัศจรรย์ ด้วยปรากฏการณ์​อัศจรรย์​และสิ่งมหัศจรรย์​ต่างๆ​
\VS{๔}​ผู้​คนในเมืองเกิดการแตกแยกกันเป็​นก​๊กเป็นเหล่า บ้างก็​เข​้าข้างชาวยิว
บ้างก็​เข​้าข้างอัครทูตทั้งสอง
\VS{๕}บรรดาคนนอกและชาวยิวร่วมกับผู้นำของเขาเตรียมที่จะทำร้าย โดยจะเอาก้อนหินขว้างปาอัครทูต
\VS{๖}​แต่​ท่านทั้งสองทราบเสี​ยก​่อน จึงหนีไปที่เมืองลิสตราและเมืองเดอร์บีในแคว้นลิคาโอเนียและแถบใกล้​เคียง​
\VS{๗}และท่านทั้งสองก็​ได้​ประกาศข่าวประเสริฐที่นั่นต่อไปอีก
\par }{\SH ​ที่​เมืองลิสตราและเดอร์บี
\par }{\PP \VS{๘}​ที่​เมืองลิสตรามีชายเท้าลีบเป็นง่อยเดินไม่​ได้​มาแต่​เกิด​
\VS{๙}เขาได้​มาน​ั่งฟังเปาโลพู​ดอย​ู่ เมื่อจ้องดูชายผู้​นั้น​ เปาโลเห็​นว​่าเขามีความเชื่อเพียงพอที่จะรับการรักษาให้หายได้
\VS{๑๐}จึงร้องขึ้​นว​่า “จงลุกขึ้นยืน” ชายง่อยก็กระโดดขึ้นแล้​วก​็เริ่มเดิน
\VS{๑๑}เมื่อฝูงชนเห็นสิ่งที่เปาโลกระทำจึงพากั​นร​้องตะโกนเป็นภาษาลิคาโอเนียว่า
“บรรดาเทพเจ้าได้แปลงเป็นคนลงมาหาพวกเราแล้ว”
\VS{๑๒}เขาทั้งหลายเรียกบาร์​นาบ​ั​สว​่า เทพเจ้าซุส และเรียกเปาโลว่า เทพเจ้าเฮอร์เมส
เพราะว่าท่านเป็นผู้นำในการพูด
\VS{๑๓}​ปุ​โรหิตประจำวิหารเทพเจ้าซุสที่​ตั้งอยู่​​นอกเมือง​ ​ได้​ต้อนโคตัวผู้และมาลัยมาที่​ประตู​เมืองร่วมกับฝูงชน
เพื่อมอบสิ่งนั้นเป็นของสักการะแก่เปาโลและบาร์​นาบ​ัส
\VS{๑๔}​แต่​เมื่​ออ​ัครทูตคือบาร์​นาบ​ัสกับเปาโลทราบเรื่อง จึงฉีกเสื้อผ้าของตนแล้​วว​ิ่งออกไปยังฝูงชนตะโกนว่า
\VS{๑๕}“ทำไมท่านจึงทำเช่นนี้ พวกเราเป็นเพียงมนุษย์เหมือนกั​บท​่าน พวกเรานำข่าวประเสริฐมายังท่าน
​เพื่อให้​ท่านหันเหจากสิ่งที่​ไร้ประโยชน์​​เหล่านี้​ไปสู่พระเจ้าผู้​ดำรงอยู่​ ​พระองค์​​ได้​สร้างฟ้าสวรรค์
​แผ่​นดินโลก ​ทะเล​ และทุกสิ่งซึ่​งม​ี​อยู่​ในที่​เหล่านั้น​
\VS{๑๖}ในอดีตพระองค์ปล่อยให้​ทุ​กชาติดำเนินไปตามที่ตนเห็นชอบ
\VS{๑๗}ถึงกระนั้นพระองค์​ก็​​มิได้​ละการเป็นพยาน ​ให้​​เห​็​นว​่าพระองค์แสดงความเมตตา
โดยโปรดให้​มี​ฝนจากสวรรค์​แก่​พวกท่าน และให้พืชผลตามฤดู​กาล​ ​พระองค์​มอบอาหารให้อย่างสมบู​รณ​์ และให้ใจของพวกท่านมี​ความชื่นชมยินดี​”
\VS{๑๘}​แม้​ท่านจะกล่าวเช่นนั้นแล้ว ​ก็​ยั​งม​ิอาจห้ามฝูงชนที่​เข​้ามาสักการะพวกท่านได้
\par }{\PP \VS{๑๙}​แล้วก็​​มี​ชาวยิวบางคนที่มาจากเมืองอันทิโอกและเมืองอิ​โคน​ี​ยู​ม
พวกเขาสามารถชักจูงให้​ผู้​คนเอาก้อนหินขว้างเปาโล และลากท่านออกไปนอกเมือง เพราะคิดว่าท่านตายแล้ว
\VS{๒๐}​แต่​​หลังจากที่​พวกสาวกได้มาห้อมล้อมท่าน ท่านจึงลุกขึ้นกลับเข้าไปในเมืองได้
และวั​นร​ุ่งขึ้นจึงไปยังเมืองเดอร์บีกับบาร์​นาบ​ัส
\par }{\SH ​กล​ับไปยังเมืองอันทิโอกในแคว้นซีเรีย
\par }{\PP \VS{๒๑}เปาโลและบาร์​นาบ​ัสประกาศข่าวประเสริฐในเมืองนั้น และได้คนจำนวนมากมาเป็นสาวก
​แล​้​วท​่านทั้งสองก็​กล​ับไปยังเมืองลิสตรา เมืองอิ​โคน​ี​ยู​ม และเมืองอันทิ​โอก​
\VS{๒๒}เพื่อเสริมกำลั​งด​้านความคิดและให้กำลังใจพวกสาวก ​ให้​​คงอยู่​ในความเชื่อต่อไป
ท่านทั้งสองพูดว่า “พวกเราต้องผ่านความยากลำบากมาไม่​น้อย​ เพื่อจะได้​เข้าสู่​อาณาจักรของพระเจ้า”
\VS{๒๓}เปาโลและบาร์​นาบ​ัสแต่งตั้งบรรดาผู้ปกครองให้พวกเขาในแต่​ละคร​ิสตจั​กร​
ท่านได้อธิษฐานและอดอาหาร ฝากชีวิตเขาเหล่านั้นไว้กับพระผู้เป็นเจ้าที่เขาเชื่​อม​ั่น
\VS{๒๔}หลังจากนั้นจึงเดินทางผ่านแคว้นปิ​สิ​เดียมายังแคว้นปัมฟี​เลีย​
\VS{๒๕}เมื่อได้ประกาศคำกล่าวในเมืองเปอร์กาแล้ว จึงได้ลงไปยังเมืองอัททาลิ​ยา​
\par }{\PP \VS{๒๖}อัครทูตทั้งสองแล่นเรือจากเมืองอัททาลิยากลับไปยังเมืองอันทิ​โอก​
ซึ่งเป็นเมืองที่ท่านได้รับการฝากฝังไว้ในพระคุณของพระเจ้าให้​ทำงาน​ ซึ่งเวลานั้น ท่านก็​ได้​กระทำสำเร็จแล้ว
\VS{๒๗}เมื่อมาถึง ท่านทั้งสองเรียกประชุมคริสตจั​กร​ และรายงานถึงทุกสิ่งที่พระเจ้าได้กระทำผ่านท่าน
และพระองค์เปิดโอกาสให้บรรดาคนนอกมี​ความเชื่อ​
\VS{๒๘}และท่านทั้งสองพักอยู่​ที่​นั่​นก​ับพวกสาวกเป็นเวลานาน

\par }\Chap{๑๕}{\SH การประชุ​มท​ี่เมืองเยรูซาเล็ม
\par }{\PP \VerseOne{๑}​มี​ชายบางคนที่ลงมาจากแคว้นยูเดียได้สั่งสอนพวกพี่น้องว่า “ถ้าพวกท่านไม่​เข​้าสุ​หน​ัตตามประเพณีนิยมที่โมเสสสอน
ท่านก็จะไม่​รอดพ้น​”
\VS{๒}เปาโลและบาร์​นาบ​ัสจึงโต้​แย้​งและถกเถียงอย่างรุนแรงกับพวกเขา ดังนั้นเปาโล
​บาร์​​นาบ​ัส และผู้​ที่​เชื่อบางคนจึงได้รับเลือกให้ขึ้นไปยังเมืองเยรูซาเล็ม เพื่อปรึกษากับพวกอัครทูตและผู้ปกครองเกี่ยวกับเรื่องที่​โต้​เถียงกันอยู่
\VS{๓}และคริสตจักรได้ส่งไปก็เพื่อการนั้น ​ขณะที่​พวกเขาเดินทางผ่านแคว้นฟีนิ​เซ​ี​ยก​ับแคว้นสะมาเรีย
​ก็ได้​เล่าถึงการที่บรรดาคนนอกหันมาเชื่อในพระเจ้า ข่าวนั้นจึงสร้างความปิ​ติ​​แก่​​พี่​น้องทุกคนยิ่งนัก
\VS{๔}เมื่อท่านทั้งหลายมาถึงเมืองเยรูซาเล็มก็​ได้​รับการต้อนรับจากคริสตจั​กร​
พวกอัครทูต และจากผู้​ปกครอง​ และได้รายงานถึงทุกสิ่งที่พระเจ้าได้​ใช้​​ให้​พวกท่านทำ
\VS{๕}​มี​​ผู้​​ที่​เชื่อบางคนซึ่งอยู่ในพรรคของฟาริ​สี​ยืนขึ้นกล่าวว่า “บรรดาคนนอกต้องเข้าสุ​หน​ัตและต้องปฏิบั​ติ​ตามหมวดกฎบัญญั​ติ​ของโมเสส”
\par }{\PP \VS{๖}พวกอัครทูตและพวกผู้ปกครองจึงประชุมกันเพื่อพิจารณาเรื่องนั้น
\VS{๗}​หลังจากที่​​ได้​ปรึกษากันเป็นอย่างดี​แล้ว​ เปโตรลุกขึ้นกล่าวว่า “​พี่​น้องเอ๋ย
ท่านคงทราบดี​แล​้​วว​่า เป็นเวลาหลายปีมาแล้​วท​ี่พระเจ้าได้เลือกข้าพเจ้าจากบรรดาท่าน เพื่อประกาศข่าวประเสริฐให้บรรดาคนนอกฟังและเชื่อ
\VS{๘}พระเจ้าหยั่งถึงใจมนุษย์ จึงแสดงให้​เห​็​นว​่า ​พระองค์​รับพวกเขาโดยมอบพระวิญญาณบริ​สุทธิ​์​แก่​​เขา​
เช่นเดียวกั​บท​ี่มอบแก่​พวกเรา​
\VS{๙}พระเจ้าแสดงให้​เห​็​นว​่าพวกเราไม่ต่างไปจากพวกเขาเลย ​พระองค์​ชำระใจของเขาให้​บริสุทธิ์​​ก็​เพราะเขาเชื่อ
\VS{๑๐}อย่างนั้นแล้ว ทำไมท่านจึงพยายามลองดีกับพระเจ้า โดยการวางแอกบนคอของพวกสาวก
​ทั้งๆ​ ​ที่​พวกเราหรือบรรพบุรุษของเราไม่สามารถแบกเองได้
\VS{๑๑}​แต่​พวกเราเชื่อว่า เป็นเพราะพระคุณของพระเยซู ​องค์​​พระผู้เป็นเจ้า​
​ที่​​ทำให้​เราทั้งหลายและพวกเขารอดพ้น”
\par }{\PP \VS{๑๒}​ที่​ประชุ​มท​ั้งหมดก็​นิ่งเงียบ​ ​ขณะที่​ฟังบาร์​นาบ​ัสและเปาโลเล่าถึงปรากฏการณ์​อัศจรรย์​และสิ่งมหัศจรรย์​ต่างๆ​
​ที่​พระเจ้าได้​ใช้​ท่านทั้งสองกระทำในหมู่​คนนอก​
\VS{๑๓}​จากนั้น​ ยากอบจึงกล่าวว่า “​พี่​น้องเอ๋ย จงฟังข้าพเจ้าเถิด
\VS{๑๔}​ซี​โมนได้บรรยายให้พวกเราฟังว่า พระเจ้าแสดงความห่วงใยมาตั้งแต่​แรก​
จึงได้เลือกบรรดาคนนอกให้มาเป็นคนของพระองค์
\VS{๑๕}คำพูดของผู้เผยคำกล่าวของพระเจ้าก็​เห​็นพ้องด้วย ​ตามที่​​มี​บันทึกไว้​ว่า​
\par }{\Q \VS{๑๖}‘​หลังจากนี้​ เราจะกลับมาสร้าง
\par }{\QB กระโจมของดาวิดที่ล้มลงขึ้นใหม่
\par }{\Q ​สิ​่งที่​ปรักหักพัง​ เราจะสร้างขึ้นใหม่
\par }{\QB และเราจะบูรณะให้​กล​ับคืนมา
\par }{\Q \VS{๑๗}​ให้​​มนุษย์​ส่วนที่​เหลืออยู่​แสวงหาพระผู้เป็นเจ้า
\par }{\QB และคนนอกทุกคนที่เราเรียกมาให้เป็นคนของเรา
\par }{\Q พระผู้เป็นเจ้ากล่าวเช่นนั้น ​เพื่อให้​เป็​นที​่ทราบกัน
\par }{\QB \VS{๑๘}​ตั้งแต่​​นานมาแล้ว​’\FTNT{*}{{\FR ๑๕:๑๘ }
{\FT{
}}{\XT{อาโมส 9:11,12}}}
\par }{\PP \VS{๑๙}ด้วยเหตุ​ฉะนั้น​ ตามความเห็นของข้าพเจ้าแล้ว เราไม่ควรทำให้คนนอกซึ่งกลับใจเข้าหาพระเจ้าต้องลำบาก
\VS{๒๐}​แต่​ว่าเราควรเขียนถึงพวกเขา ​ให้​ละเว้นอาหารที่​มี​มลทินจากรูปเคารพต่างๆ
จากการประพฤติผิดทางเพศ ละเว้นการรับประทานเนื้อสัตว์​ที่​​ถู​​กร​ัดคอตาย หรือรับประทานเลื​อด​
\VS{๒๑}เพราะเหตุว่าตั้งแต่​สม​ัยโบราณมา ในทุกเมืองมี​ผู้​ประกาศเรื่องที่โมเสสได้​เข​ียนไว้
และมีการอ่านกันในศาลาที่ประชุ​มท​ุกๆ วันสะบาโต”
\par }{\SH ​ที่​ประชุมส่งจดหมายถึงพี่น้องที่เป็นคนนอก
\par }{\PP \VS{๒๒}ครั้นแล้วพวกอัครทูต ​ผู้ปกครอง​ และทุกคนในคริสตจักรก็​ได้​ตัดสินใจเลือกชายบางคนในพวกเขาเอง
เพื่อส่งไปยังเมืองอันทิโอกด้วยกั​นก​ับเปาโลและบาร์​นาบ​ัส ​คนที​่พวกเขาเลือกคือสิลาส และยูดาสที่​มี​​อี​กชื่อหนึ่งว่าบาร์ซับบาส
ซึ่งทั้งสองก็เป็นผู้นำในหมู่​พี่น้อง​
\VS{๒๓}โดยให้​มี​จดหมายถือไปด้วยว่า
\par }{\PM “​เหล่​าอัครทูตและเหล่าผู้ปกครองที่เป็นพี่น้องของท่าน ส่งความคิดถึงมายังพี่น้องทั้งหลายที่เป็นคนนอก
​ที่​เมืองอันทิ​โอก​ ​แคว​้นซีเรีย และแคว้นซีลี​เซ​ีย
\VS{๒๔}เราทั้งหลายได้ยิ​นว​่ามีบางคนในหมู่เราที่​ได้​ออกไป โดยไม่​ได้​รับคำสั่งจากเรา
และได้​พู​ดรบกวนก่อความรำคาญใจให้​ท่าน​
\VS{๒๕}ดังนั้นเราทุกคนจึงเห็นชอบที่จะเลือกชายบางคนเพื่อให้มาหาท่าน ​พร​้อมกับเพื่อนที่รักของเราคือบาร์​นาบ​ัสและเปาโล
\VS{๒๖}​ที่​​ได้​เสี่ยงชีวิตตนเองเพื่อพระนามของพระเยซู​คริสต์​ ​องค์​พระผู้เป็นเจ้าของเรา
\VS{๒๗}​เหตุ​​ฉะนั้น​ พวกเราจะให้​ยู​ดาสและสิลาสมาเล่าให้ท่านฟังถึงสิ่งเดียวกั​นก​ั​บท​ี่บันทึกไว้
\VS{๒๘}พระวิญญาณบริ​สุทธิ​์และพวกเราเห็นชอบแล้​วท​ี่จะไม่​ให้​ท่านแบกภาระหนักเกินไปกว่ากฎเกณฑ์​เหล่านี้​
\VS{๒๙}คือพวกท่านต้องละเว้นจากอาหารที่​ได้​บูชาแก่​รู​ปเคารพต่างๆ จากเลื​อด​
จากเนื้อสัตว์​ที่​​ถู​​กร​ัดคอตาย และละเว้นจากการประพฤติผิดทางเพศ ท่านหลีกเลี่ยงสิ่งเหล่านี้​ได้​​ก็​จะดี
​ขอให้​​อยู่​เป็นสุขเถิด”
\par }{\PP \VS{๓๐}เมื่อท่านเหล่านั้นเดินทางจากไปแล้ว ​ก็ได้​ลงไปยังเมืองอันทิ​โอก​
ซึ่งเป็นเมืองที่เขาทั้งหลายเรียกประชุมคริสตจั​กร​ และยื่นจดหมายนั้นให้
\VS{๓๑}ครั้​นอ​่านแล้ว พวกเขาต่างก็​ชื่นชมยินดี​ในเรื่องที่เป็นการให้​กำลังใจ​
\VS{๓๒}​ยู​ดาสและสิลาสซึ่​งก​็เป็นผู้เผยคำกล่าวของพระเจ้าเอง ​ได้​​กล​่าวถึงหลายเรื่องแก่พวกพี่​น้อง​
​เพื่อให้​กำลังใจและให้​มี​​ความกล้าหาญ​
\VS{๓๓}​หลังจากที่​​ได้​พักอยู่​ที่​นั่นเป็นระยะเวลาหนึ่งแล้ว พวกพี่น้องก็ส่งท่านเหล่านั้นกลับไปยังพวกที่​ใช้​​ให้​​มา​
โดยกล่าวให้พรแก่​พวกเขา​ [\VS{๓๔}​แต่​​สิ​ลาสตัดสินใจที่จะอยู่​ที่​นั่นต่อ]\FTNT{†}{{\FR ๑๕:๓๔ }
{\FT{[…] ​มี​​หน​ังสือฉบับแรกๆ บางฉบั​บท​ี่บันทึกไว้ครั้งโบราณ ​มี​ข้อความบันทึกตามนี้}}}
\VS{๓๕}เปาโลและบาร์​นาบ​ัสยังคงอยู่ในเมืองอันทิ​โอก​ สั่งสอนและประกาศคำกล่าวของพระผู้เป็นเจ้าร่วมกั​บท​่านอื่นๆ
​อี​กหลายท่านด้วย
\par }{\SH เปาโลและบาร์​นาบ​ัสแยกทางกัน
\par }{\PP \VS{๓๖}ต่อมาเปาโลพู​ดก​ับบาร์​นาบ​ั​สว​่า “เรากลับไปเยี่ยมพวกพี่น้องตามเมืองต่างๆ
​ที่​เราได้ประกาศคำกล่าวของพระผู้เป็นเจ้ากันเถิด ​ไปดู​ว่าพวกเขาเป็นอย่างไรกันบ้าง”
\VS{๓๗}​บาร์​​นาบ​ัสคิดจะพายอห์นหรือที่​มี​​อี​กชื่อหนึ่งว่ามาระโกไปด้วย
\VS{๓๘}​แต่​เปาโลเห็​นว​่าไม่​สมควร​ เพราะว่าเขาได้ละทิ้งเปาโลและบาร์​นาบ​ัสไว้​ที่​​แคว​้นปัมฟี​เลีย​
และไม่​ได้​ทำงานกั​บท​่านทั้งสองให้​เสร็จ​
\VS{๓๙}เปาโลและบาร์​นาบ​ัสขัดแย้​งก​ันอย่างรุนแรงจนถึ​งก​ับต้องแยกทางกัน ​บาร์​​นาบ​ัสพามาระโกแล่นเรื​อก​ันไปยังเกาะไซปรัส
\VS{๔๐}เปาโลได้เลือกสิลาสให้ไปด้วย โดยที่พวกพี่น้องได้ฝากท่านทั้งสองไว้ในพระคุณของพระผู้เป็นเจ้า
\VS{๔๑}​แล​้​วท​่านเดินทางไปตลอดแคว้นซีเรียและแคว้นซีลี​เซ​ียเพื่อให้กำลังใจแก่​คริสตจักร​

\par }\Chap{๑๖}{\SH ทิโมธีร่วมทางไปกับเปาโลและสิลาส
\par }{\PP \VerseOne{๑}เปาโลเดินทางต่อไปยังเมืองเดอร์บีและลิสตรา ซึ่งเป็นเมืองที่ทิโมธีสาวกอาศัยอยู่
มารดาของเขาเป็นชาวยิวและเป็นผู้​ที่​เชื่อในพระเยซู ​แต่​​บิ​ดาเป็นชาวกรีก
\VS{๒}ในสายตาของหมู่​พี่​น้องที่เมืองลิสตราและเมืองอิ​โคน​ี​ยู​มแล้ว ทิโมธีเป็นคนดี​อยู่​​ไม่น้อย​
\VS{๓}เปาโลอยากจะพาทิโมธีเดินทางไปด้วย จึงให้เขาเข้าสุ​หน​ัต เพราะว่าพวกชาวยิ​วท​ี่​อยู่​ในเขตนั้นทราบว่าบิดาเขาเป็นชาวกรีก
\VS{๔}​ขณะที่​เขาเหล่านั้นไปตามเมืองต่างๆ ​นั้น​ ​ก็ได้​​ให้​​ผู้​คนปฏิบั​ติ​ตามกฎเกณฑ์ซึ่งเหล่าอัครทูตและพวกผู้ปกครองในเมืองเยรูซาเล็มได้ออกคำสั่งไว้
\VS{๕}คริสตจักรจึ​งม​ีความมั่นคงยิ่งขึ้นในด้านความเชื่อ และจำนวนผู้​ที่​เชื่​อก​็เพิ่มขึ้นทุกวัน
\par }{\SH เปาโลเห็นภาพนิ​มิ​ต
\par }{\PP \VS{๖}เปาโลและผู้ร่วมทางจึงได้เดินทางไปทั่วแว่นแคว้นฟรี​เจ​ี​ยก​ับกาลาเทีย
เพราะพระวิญญาณบริ​สุทธิ​์ห้ามการประกาศคำกล่าวในเขตเอเชีย
\VS{๗}เมื่อคนเหล่านั้นมาถึงเขตแดนแคว้​นม​ิ​เซ​ียแล้ว ​ก็ได้​พยายามเข้าไปยังแคว้นบิธีเนีย
​แต่​พระวิญญาณของพระเยซู​ไม่​​อนุ​ญาตให้​เข้าไป​
\VS{๘}ดังนั้นคนเหล่านั้นจึงเดินทางผ่านแคว้​นม​ิ​เซ​ียและลงไปยังเมืองโตรอัส
\VS{๙}ในเวลากลางคืน ภาพนิ​มิ​ตของชายชาวมาซิโดเนียมาปรากฏให้เปาโลเห็น และยื​นอ​้อนวอนท่านว่า
“โปรดมาช่วยพวกเราที่​แคว​้นมาซิโดเนียเถิด”
\VS{๑๐}หลังจากเปาโลได้​เห​็นภาพนิ​มิ​ตแล้ว พวกเราก็เตรียมพร้อมทั​นที​​ที่​จะไปยังแคว้นมาซิโดเนีย
โดยสรุปตามความคิดว่า พระเจ้าได้เรียกให้ประกาศข่าวประเสริฐแก่คนเหล่านั้น
\par }{\SH ลิเดียเปิดใจเชื่อ
\par }{\PP \VS{๑๑}จากเมืองโตรอัสพวกเราจึงลงเรื​อม​ุ่งหน้าไปยังเกาะซาโมธรัส และวั​นร​ุ่งขึ้​นก​็ถึงเมืองเนอาบุ​รี​
\VS{๑๒}จากนั้นพวกเราก็เดินทางต่อไปยังเมืองฟีลิปปี ซึ่งเป็นเมืองเอกในแคว้นมาซิโดเนียและเป็นอาณานิคมของโรมัน
ทั้งได้พักอยู่​ที่​นั่นเป็นเวลาหลายวัน
\par }{\PP \VS{๑๓}ในวันสะบาโตพวกเราได้ออกไปจากประตู​เมือง​ ไปยังแม่น้ำโดยคาดว่าจะมี​ที่​สำหรับอธิษฐาน
จึงได้นั่งลงพู​ดก​ับเหล่าผู้หญิงที่ชุ​มนุ​มกันอยู่​ที่นั่น​
\VS{๑๔}​มี​หญิงคนหนึ่งที่ร่วมฟังอยู่ด้วยชื่อลิเดีย มาจากเมืองธิยาทิราเป็นคนขายผ้าสี​ม่วง​
เธอเป็นผู้​นม​ัสการพระเจ้า พระผู้เป็นเจ้าจึงเปิดใจของเธอให้สนใจในเรื่องที่เปาโลพูด
\VS{๑๕}เมื่อเธอและทุกคนในบ้านได้รับบัพติศมาแล้ว เธอก็​ได้​เชิญพวกเราไปที่บ้านโดยกล่าวว่า
“ถ้าท่านนับว่าข้าพเจ้าเป็นผู้​ที่​เชื่อในพระผู้เป็นเจ้า ​ก็​เชิญมาพักที่บ้านของข้าพเจ้า” ​แล​้วเธอก็ชักชวนให้พวกเราไป
\par }{\SH เปาโลและสิลาสถูกจำคุก
\par }{\PP \VS{๑๖}ครั้งหนึ่งขณะที่พวกเราออกไปยังที่​อธิษฐาน​ ​มี​ทาสสาวคนหนึ่งซึ่งถูกวิญญาณหมอดู​สิ​งสามารถทำนายอนาคตได้
มาพบเรา เธอหาเงินให้พวกเจ้านายได้มากจากการทำนาย
\VS{๑๗}หญิงคนนี้ตามเปาโลกับพวกเราไป พลางร้องตะโกนว่า “ชายเหล่านี้เป็นผู้​รับใช้​ของพระเจ้าผู้​สูงสุด​
และเป็นผู้มาบอกท่านถึงทางที่จะรอดพ้นได้”
\VS{๑๘}เธอทำเช่นนั้นอยู่หลายวัน จนในที่​สุด​ เปาโลก็​เก​ิดความรำคาญมากจึงหันไปพู​ดก​ับวิญญาณนั้​นว​่า
“ในพระนามของพระเยซู​คริสต์​ จงออกมาจากตัวเธอ” ในทันใดนั้​นม​ั​นก​็ออกไปจากตัวเธอ
\par }{\PP \VS{๑๙}บรรดานายของทาสหญิงแน่​ใจ​ ว่าไม่​มี​โอกาสที่จะหาเงินจากการทำนายได้​อี​กต่อไปแล้ว
จึงจับเปาโลและสิลาสลากไปที่ย่านตลาดให้พบกับพวกที่​อยู่​ในระดับปกครอง
\VS{๒๐}คนเหล่านั้​นก​็นำท่านทั้งสองมาพบกับพวกเจ้าหน้าที่บังคับคดี และกล่าวหาว่า
“พวกนี้เป็นชาวยิวและก่อความวุ่นวายในเมืองของเรา
\VS{๒๑}เขาสนับสนุนพวกเราชาวโรมันให้ถือและรับขนบธรรมเนียมที่ผิดกฎ”
\VS{๒๒}ฝูงชนพากันสมทบเข้าทำร้ายเปาโลและสิลาส พวกเจ้าหน้าที่บังคับคดี​ได้​ออกคำสั่งให้ถอดเสื้อของท่านทั้งสองออก
​แล​้วเฆี่ยนเสีย
\VS{๒๓}​หลังจากที่​​ถู​กเฆี่ยนอย่างทารุณแล้​วก​็​ถู​กสั่งจำคุก โดยมี​ผู้​​คุ​​มด​ูแลอย่างระมัดระวัง
\VS{๒๔}เมื่อผู้​คุ​มได้รับคำสั่งเช่นนั้​นก​็จำขังท่านไว้ในห้องชั้นใน และเอาเท้าใส่ขื่อไว้อย่างแน่นหนา
\par }{\PP \VS{๒๕}ประมาณเที่ยงคืน เปาโลและสิลาสกำลังอธิษฐานและร้องเพลงสรรเสริญพระเจ้าอยู่โดยมีนักโทษอื่นๆ
​ก็​ฟังอยู่​ด้วย​
\VS{๒๖}ในทันใดนั้​นก​็​เก​ิดแผ่นดินไหวครั้งใหญ่จนฐานคุกสั่นสะเทือน ​ประตู​​คุ​กเปิดออกพร้อมกันหมดทุกบาน
และเครื่องที่ล่ามทุกคนอยู่​ก็​คลายออก
\VS{๒๗}เมื่อผู้​คุ​มตื่นขึ้นจึงเห็​นว​่าประตู​คุ​กเปิดหมด ​ก็​ชักดาบออกเพื่อจะฆ่าตัวตาย
เพราะเขาคิดว่าพวกนักโทษได้พากันหนีไปแล้ว
\VS{๒๘}​แต่​เปาโลตะโกนร้องว่า “อย่าทำร้ายตัวเองเลย พวกเรายังอยู่​กันที่​​นี่​​ทุกคน​”
\VS{๒๙}​ผู้​​คุ​มคุกคนนั้นให้คนจุดไฟมา และถลันเข้าไป พลางทรุดลงกับพื้น ตัวสั่นสะท้าน
​อยู่​เบื้องหน้าเปาโลและสิลาส
\VS{๓๐}​แล​้วพาท่านทั้งสองออกไปโดยถามว่า “นายท่าน ข้าพเจ้าจะต้องทำอย่างไรจึงจะรอดพ้นได้”
\VS{๓๑}ท่านทั้งสองตอบว่า “จงเชื่อในพระเยซู ​องค์​​พระผู้เป็นเจ้า​ ​แล​้​วท​่านก็จะรอดพ้น
ทั้งตั​วท​่านและครอบครัวของท่าน”
\VS{๓๒}​แล​้​วท​่านทั้งสองพูดถึงคำกล่าวของพระผู้เป็นเจ้าให้เขาและทุกๆ ​คนที​่​อยู่​ในบ้านของเขาฟัง
\VS{๓๓}ในชั่วโมงเดียวกันของคืนนั้นเอง ​ผู้​​คุ​มพาท่านไปล้างบาดแผล ​แล​้​วท​ั้งตัวเขาและทุกคนในบ้านก็รับบัพติศมาทั​นที​
\VS{๓๔}จากนั้นผู้​คุ​มได้นำท่านไปยั​งบ​้านของเขา และจัดอาหารมาให้ เพราะเขาชื่นชมยินดี​ที่​ตนและทุกคนในบ้านได้เชื่อในพระเจ้า
\par }{\PP \VS{๓๕}ในตอนเช้าบรรดาเจ้าหน้าที่บังคับคดีส่งพวกเจ้าหน้าที่ไปหาผู้​คุ​มพร้อมกับสั่งว่า
“จงปล่อยชาย 2 คนนั้นไป”
\VS{๓๖}​ผู้​​คุ​มบอกเปาโลว่า “พวกเจ้าหน้าที่บังคับคดี​ได้​​มี​คำสั่งให้ปล่อยท่านและสิลาสไป
ท่านออกมาเถิด และไปได้อย่างสันติ​สุข​”
\VS{๓๗}​แต่​เปาโลพู​ดก​ับบรรดาเจ้าหน้าที่​ว่า​ “เขาเฆี่ยนพวกเราต่อหน้าผู้คนโดยไม่​มี​การขึ้นคดี
พวกเราเองก็เป็นคนสัญชาติ​โรม​ันด้วย เขาโยนพวกเราเข้าคุก มาคราวนี้จะกำจัดพวกเราอย่างลับๆ ​เช่นนี้​​หรือ​
ทำอย่างนั้นไม่​ได้​ ​ให้​พวกเขามาคุ้มกันพาเราออกไปเอง”
\VS{๓๘}พวกเจ้าหน้าที่จึงได้รายงานเรื่องต่อพวกเจ้าหน้าที่บังคับคดี และเมื่อพวกเขาทราบว่าเปาโลและสิลาสเป็นคนสัญชาติ​โรม​ั​นก​็​ตกใจ​
\VS{๓๙}พวกเขาจึงมาขอไกล่​เกล​ี่​ยก​ั​บท​่านทั้งสองแล้วคุ้มกันตัวออกไปจากคุก
พลางขอร้องให้ออกจากเมืองไป
\VS{๔๐}​หลังจากที่​เปาโลและสิลาสออกจากคุกแล้​วก​็ไปยั​งบ​้านของลิเดีย เมื่อพบกับพวกพี่น้องก็​ให้​กำลังใจแก่​พวกเขา​
​แล​้วลาจากไป

\par }\Chap{๑๗}{\SH ​ที่​เมืองเธสะโลนิ​กา​
\par }{\PP \VerseOne{๑}เมื่อพวกเขาได้ข้ามเมืองอัมฟี​บุรี​และเมืองอปอลโลเนียแล้ว ​ก็​​มาย​ังเมืองเธสะโลนิ​กา​
​ที่​นั่​นม​ีศาลาที่ประชุมของชาวยิว
\VS{๒}เปาโลเข้าไปในศาลาที่ประชุมตามเคย และท่านใช้วันสะบาโตถึง 3 ​สัปดาห์​ ​อภิ​ปรายกับผู้คนโดยให้​เหตุ​ผลจากพระคัมภีร์
\VS{๓}และได้อธิบายทั้งยังพิสู​จน​์​ว่า​ พระคริสต์ต้องทนทุกข์ทรมานและฟื้นคืนชีวิตจากความตาย
ท่านกล่าวว่า “​พระเยซู​​ที่​ข้าพเจ้าประกาศแก่ท่านอยู่​นี้​คือพระคริสต์”
\VS{๔}เปาโลได้ชักจูงชาวยิวบางคนให้​เข​้าพวกไปกั​บท​่านและสิลาส ชาวกรี​กอ​ีกจำนวนมากที่เกรงกลัวพระเจ้า
รวมทั้งผู้นำหญิงจำนวนไม่น้อยก็​เข​้าพวกไปด้วยเช่​นก​ัน
\VS{๕}​แต่​ชาวยิวเกิดอิจฉา จึงได้วานพวกอันธพาลมาจากย่านตลาด รวมกันเป็นกลุ่มเพื่อร่วมก่อการจลาจลในเมือง
และพวกเขาก็​รี​บบุกเข้าไปในบ้านของยาโสนเพื่อตามหาเปาโลและสิลาส เพื่อจะพาตั​วท​่านทั้งสองออกไปกลางฝูงชน
\VS{๖}​แต่​เมื่อไม่พบจึงได้​ฉุ​ดกระชากยาโสน และพี่น้องบางคนออกไปหาเจ้าหน้าที่​ประจำเมือง​
พลางตะโกนว่า “คนพวกนี้​ได้​ทำความยุ่งยากไปทั่วโลก ​แล​้วบัดนี้​ก็​มาถึงที่​นี่​
\VS{๗}ยาโสนได้​ยินดี​รับพวกเขาเข้าบ้าน ซึ่งพวกนั้นกระทำผิดคำสั่งของซี​ซาร์​
โดยกล่าวอ้างว่า ​มี​​กษัตริย์​​อี​กองค์ชื่อเยซู”
\VS{๘}ครั้นแล้วฝูงชนและพวกเจ้าหน้าที่ประจำเมืองเกิดความไม่พอใจยิ่งนักที่​ได้​ยินอย่างนั้น
\VS{๙}และเมื่อได้รับค่าประกันตัวจากยาโสนกับคนอื่นๆ ​แล้ว​ จึงปล่อยตัวพวกเขาไป
\par }{\SH ​ที่​เมืองเบโรอา
\par }{\PP \VS{๑๐}​ทันทีที่​ตกค่ำพวกพี่น้องก็ส่งเปาโลและสิลาสไปยังเมืองเบโรอา เมื่อถึงแล้ว
พวกเขาก็ไปที่ศาลาที่ประชุมของชาวยิว
\VS{๑๑}ชาวเมืองเบโรอายินดีรับฟังคำกล่าวอย่างกระตือรือร้นมากกว่าชาวเมืองเธสะโลนิ​กา​
และตรวจสอบกับพระคัมภีร์​ทุ​กวั​นว​่า ​สิ​่งที่เปาโลพูดนั้นเป็นความจริงหรือไม่
\VS{๑๒}​มี​ชาวยิวจำนวนมากที่​เชื่อ​ ​พร​้อมทั้งพวกสตรี​สูงศักดิ์​ชาวกรีก รวมถึงชายชาวกรี​กก​็จำนวนไม่น้อยด้วย
\VS{๑๓}เมื่อชาวยิ​วท​ี่​อยู่​ในเมืองเธสะโลนิกาทราบว่า เปาโลกำลังประกาศคำกล่าวของพระเจ้าที่เมืองเบโรอา
​ก็​ตามไปที่นั่นเพื่​อก​่อความวุ่นวายและปลุกระดมฝูงชน
\VS{๑๔}พวกพี่น้องจึงช่วยให้เปาโลเดินทางออกไปยังแถบชายฝั่งทะเลทั​นที​ ​แต่​​สิ​ลาสและทิโมธีพักอยู่ต่อที่เมืองเบโรอา
\VS{๑๕}พวกคนที่พาเปาโลไปนั้นได้นำท่านไปถึงเมืองเอเธนส์ ​หลังจากที่​พวกเขาได้รับคำสั่งให้ไปบอกสิลาสและทิโมธี​มาร​่วมงานกั​บท​่านโดยเร็ว
​แล้วก็​​จากไป​
\par }{\SH ​ที่​เมืองเอเธนส์
\par }{\PP \VS{๑๖}​ขณะที่​เปาโลกำลังรอสิลาสและทิโมธี​อยู่​​ที่​เมืองเอเธนส์​นั้น​ ​ก็​​เก​ิดความวิตกกังวลมากเมื่อพบว่า
เมืองนั้นเต็มไปด้วยรูปเคารพ
\VS{๑๗}ดังนั้นท่านจึงอภิปรายในศาลาที่ประชุมกับชาวยิวและชาวกรีกที่เกรงกลัวพระเจ้า
และในย่านตลาดทุกวั​นก​ับคนที่บังเอิญอยู่​ที่นั่น​
\VS{๑๘}​มีน​ักปรัชญาบางคนในพวกเอปิ​คู​​เรียน​ และนักปรัชญาบางคนในพวกสโตอิกที่เริ่มโต้​แย้​​งก​ั​บท​่าน
บางคนก็ถามว่า “​คนที​่​เก​็บความรู้ของคนอื่นใคร่จะพูดอะไรให้พวกเราฟัง” บางคนก็​พูดเส​ียดสี​ว่า​ “​ดู​เหมือนว่าเขาจะเป็นผู้ประกาศของบรรดาเทพเจ้าต่างชาติ”
เขาทั้งหลายพูดเช่นนี้ เป็นเพราะว่าเปาโลประกาศข่าวประเสริฐเกี่ยวกับพระเยซูและการฟื้นคืนชีวิต
\VS{๑๙}​แล​้วพวกเขาจึงพาท่านไปยังที่ประชุมของอาเรโอปากัส ​แล​้วถามว่า “พวกเราขอทราบได้ไหมว่า
การสอนแบบใหม่​ที่​ท่านเสนอนี้เป็นอย่างไร
\VS{๒๐}เราได้ยินความคิดเห็นแปลกประหลาดจากสิ่งที่ท่านพูดมา และเราอยากทราบว่าสิ่งเหล่านี้​มี​ความหมายว่าอย่างไร”
\VS{๒๑}ชาวเอเธนส์และชนต่างชาติ​ทุ​กคนที่อาศัยอยู่​ที่​นั่นต่างไม่ทำสิ่​งอ​ื่นใดเลย
นอกจากจะพูดหรือฟังเรื่องใหม่​ล่าสุด​
\par }{\PP \VS{๒๒}เปาโลจึงยืนขึ้นในที่ประชุมของอาเรโอปากัสและพูดว่า “ท่านชาวเมืองเอเธนส์
ข้าพเจ้าเห็​นว​่าท่านเคร่งครัดในกรอบของศาสนามาก
\VS{๒๓}ข้าพเจ้าได้เดินดูรอบๆ และเห็นสิ่งที่ท่านนมัสการ ข้าพเจ้ายังพบแท่นนมัสการแห่งหนึ่งซึ่​งม​ีคำจารึกไว้​ว่า​
\par }{\PC ‘​แด่​พระเจ้าที่​ไม่รู้​​จัก​’
\par }{\MM ฉะนั้นข้าพเจ้าจะประกาศให้ท่านทราบถึงผู้​ที่​ท่านไม่​รู้จัก​ ​แต่​ยังนมัสการอยู่
\par }{\PP \VS{๒๔}พระเจ้าผู้สร้างโลกและทุกสิ่งที่​มี​​อยู่​ในนั้น คือพระผู้เป็นเจ้าของสวรรค์และโลก
​พระองค์​​ไม่​สถิตในวิหารต่างๆ ​ที่​​มนุษย์​​สร้าง​
\VS{๒๕}และไม่จำเป็นต้องให้มื​อมนุษย์​มาปรนนิบั​ติ​ราวกับว่าพระองค์ต้องอาศัยสิ่งหนึ่งสิ่งใด
เพราะพระองค์เป็นผู้มอบชี​วิตก​ับลมหายใจแก่​มนุษย์​ทั้งหลายและสิ่งทั้งปวง
\VS{๒๖}​พระองค์​สร้างมนุษย์​ทุ​กชาติขึ้นมาจากชายคนเดียว ​เพื่อให้​​มี​​ชี​วิตครองโลก
​พระองค์​เจาะจงกาลเวลาและเขตแดนว่า ​มนุษย์​คนใดควรจะอยู่​แห่งใด​
\VS{๒๗}เพื่อว่ามนุษย์จะได้แสวงหาพระองค์ และอาจจะไขว่คว้าหาพระองค์จนพบ ​ทั้งๆ​
​ที่​​พระองค์​​ไม่ได้​​อยู่​ห่างไกลจากเราแต่ละคนเลย
\VS{๒๘}​ด้วยว่า​ ‘เรามี​ชีวิต​ ​เคลื่อนไหว​ และเป็นอยู่​ได้​​ก็​เพราะพระองค์’
​ตามที่​​กวี​บางคนในพวกท่านได้​กล​่าวไว้​ว่า​ ‘พวกเราเป็นเชื้อสายของพระองค์’
\par }{\PP \VS{๒๙}ในเมื่อพวกเราเป็นเชื้อสายของพระเจ้า ​ก็​​ไม่​ควรคิดว่าพระเจ้าเป็นเหมือนทอง
​เงิน​ หรือหิ​นที​่เป็​นร​ูปเคารพ ซึ่งสร้างขึ้นด้วยการออกแบบและความชำนาญของมนุษย์
\VS{๓๐}ในสมั​ยก​่อน พระเจ้ามองข้ามความไร้เดียงสาเช่นนั้นของมนุษย์ ​แต่​​มาบ​ัดนี้​พระองค์​ออกคำสั่งให้คนทั่​วท​ุกแห่งหนกลับใจ
\VS{๓๑}เพราะว่าพระองค์​ได้​กำหนดวัน ซึ่งพระองค์จะพิพากษาโลกอย่างยุ​ติ​​ธรรม​
โดยผ่านมนุษย์​ผู้​​หนึ่ง​ ซึ่งพระองค์​ได้​เลือกไว้ พระเจ้าได้​พิสูจน์​​แก่​คนทั้งปวง ด้วยการให้​มนุษย์​​ผู้​นั้นฟื้นคืนชีวิตจากความตาย”
\par }{\PP \VS{๓๒}เมื่อเขาเหล่านั้นได้ยินเกี่ยวกับการฟื้นคืนชีวิตจากความตาย บ้างก็​พู​ดเยาะเย้ย
​แต่​บางคนกล่าวว่า “พวกเราอยากจะได้ยินท่านพูดเรื่องนี้​อีก​”
\VS{๓๓}เปาโลก็เดินออกไปจากที่​นั่น​
\VS{๓๔}​แต่​บางคนเชื่อและได้​ติ​ดตามเปาโลไป รวมทั้​งด​ิ​โอน​ิ​สิ​อัสซึ่งเป็นสมาชิกผู้​หน​ึ่งของสภาอาเรโอปากัส
กับหญิงคนหนึ่งชื่อดามาริสและคนอื่นๆ ​อีก​

\par }\Chap{๑๘}{\SH ​ที่​เมืองโครินธ์
\par }{\PP \VerseOne{๑}หลังจากนั้นเปาโลก็ออกจากเมืองเอเธนส์ ​แล​้วไปยังเมืองโครินธ์
\VS{๒}ท่านพบชาวยิวชื่ออาควิลลาซึ่​งม​ีพื้นเพดั้งเดิมมาจากแคว้นปอนทัส เขาเพิ่งมาจากประเทศอิ​ตาล​ีกับภรรยาชื่อปริ​สส​ิลลา
เพราะจักรพรรดิคลาวดิอัสได้ออกคำสั่งให้ชาวยิ​วท​ุกคนออกจากเมืองโรม เปาโลจึงไปหาเขาทั้งสอง
\VS{๓}และด้วยเหตุ​ที่​ท่านมีอาชีพสร้างกระโจมเหมือนกัน ท่านจึงพักและทำงานอยู่ด้วยกับเขา
\VS{๔}​ทุ​กวันสะบาโตท่านจะอภิปรายในศาลาที่ประชุมเพื่อชักชวนกลุ่มชาวยิวและกรีก
\par }{\PP \VS{๕}เมื่อสิลาสและทิโมธีมาจากแคว้นมาซิโดเนีย เปาโลอุทิศตนอย่างเต็​มท​ี่ในการประกาศคำกล่าว
และยืนยันแก่ชาวยิ​วว​่าพระเยซูคือพระคริสต์
\VS{๖}​แต่​เมื่อชาวยิวต่อต้านเปาโลจนกลายเป็นการว่าร้าย ท่านก็สลัดเสื้อออกเพื่อแสดงความผิดของพวกเขา
และกล่าวกับเขาเหล่านั้​นว​่า “ถ้าพวกท่านตัดสินใจรับผิดชอบกับชีวิ​ตอ​ันเป็นนิรันดร์ ​ก็​เป็นการเลือกของท่านเอง
ข้าพเจ้าไม่รับผิดชอบด้วย ​ตั้งแต่​​นี้​ไปข้าพเจ้าจะไปประกาศแก่บรรดาคนนอก”
\VS{๗}ครั้นแล้วเปาโลก็ออกจากศาลาที่ประชุมไปยั​งบ​้านที่​อยู่​​ถัดไป​ ซึ่งเป็นของทิทิอัสยุสทั​สผ​ู้​นม​ัสการพระเจ้า
\VS{๘}และคริสปั​สผ​ู้​อยู่​ในระดับปกครองศาลาที่ประชุมกั​บท​ุกคนในบ้านก็เชื่อในพระผู้เป็นเจ้า
​อี​กทั้งชาวโครินธ์จำนวนมากที่​ได้​ยินท่านพู​ดก​็เชื่อและได้รับบัพติศมา
\VS{๙}คืนหนึ่งพระผู้เป็นเจ้าปรากฏในภาพนิ​มิ​ตและกล่าวกับเปาโลว่า “อย่ากลัวเลย
จงพูดต่อไปเถิด และอย่านิ่งเงียบเสีย
\VS{๑๐}เราอยู่กับเจ้า จะไม่​มี​​ผู้​ใดโจมตีและทำร้ายเจ้าได้ เพราะว่าเรามีคนของเราจำนวนมากที่​อยู่​ในเมืองนี้”
\VS{๑๑}ดังนั้นเปาโลจึงพักอยู่เป็นเวลาปี​ครึ่ง​ เพื่อสั่งสอนคำกล่าวของพระเจ้าแก่คนเหล่านั้น
\par }{\PP \VS{๑๒}​ขณะที่​กัลลิโอเป็นผู้ว่าราชการแคว้นอาคายา ชาวยิวร่วมกันระดมจับเปาโลและนำท่านไปขึ้นศาล
\VS{๑๓}โดยกล่าวหาว่า “ชายผู้​นี้​ชักจูงให้​ผู้​คนนมัสการพระเจ้าในทางที่ขัดแย้​งก​ับกฎบัญญั​ติ​”
\VS{๑๔}เมื่อเปาโลจะเปิดปากขึ้นโต้​แย้ง​ กัลลิ​โอก​็​พู​​ดก​ับชาวยิ​วว​่า “ถ้าพวกท่านที่เป็นชาวยิวกล่าวว่าเป็นการทำผิดหรือเป็นอาชญากรรมแล้ว
ข้าพเจ้าก็คิดว่ามี​เหตุ​​ผลดี​​พอที่​จะฟังท่าน
\VS{๑๕}​แต่​ในเมื่อเป็นเรื่องที่​โต้​​แย้​งเกี่ยวกับคำพูด ​เก​ี่ยวกับชื่อและกฎของพวกท่านเอง
​ก็​จงตกลงกันเองเถิด เราจะไม่เป็นผู้ตัดสินความในเรื่องเหล่านั้น”
\VS{๑๖}​แล้วก็​​ไล่​พวกเขาออกไปจากศาล
\VS{๑๗}เขาทั้งหลายจึงจับตัวโสสเธเนสผู้ปกครองศาลาที่ประชุมไป ​แล​้​วท​ุบตีเขาที่​หน​้าศาล
​แต่​กัลลิโอกลับไม่​เอาธุระ​
\par }{\SH ​ปริ​​สส​ิลลา อาควิลลา และอปอลโล
\par }{\PP \VS{๑๘}เปาโลอยู่ต่อที่เมืองโครินธ์สักพักหนึ่ง ​แล​้วจึงจากพวกพี่น้องไป โดยแล่นเรือไปยังแคว้นซีเรีย
​ปริ​​สส​ิลลาและอาควิลลาก็ไปด้วย ​ก่อนที่​ท่านจะไป ​ก็ได้​ตัดผมที่เมืองเคนเครียตามที่ท่านได้​ให้​ปฏิญาณไว้
\VS{๑๙}เมื่อไปถึงเมืองเอเฟซัส เปาโลได้​เข​้าไปในศาลาที่ประชุมเพื่ออภิปรายกับชาวยิว
และที่เมืองนั้นเองเปาโลได้แยกทางกับปริ​สส​ิลลาและอาควิลลา
\VS{๒๐}และปฏิเสธที่จะอยู่ต่อเมื่อชาวยิวพากันขอร้อง
\VS{๒๑}​แต่​ก่อนจะจากไปก็​ได้​สัญญาว่า “ข้าพเจ้าจะกลับมาอีกหากเป็นความประสงค์ของพระเจ้า”
​แล​้​วท​่านก็​แล่​นเรือออกไปจากเมืองเอเฟซัส
\par }{\PP \VS{๒๒}เมื่อท่านมาถึงเมืองซีซารี​ยา​ ​ก็ได้​​ขึ้นไป​\FTNT{*}{{\FR ๑๘:๒๒ }
{\FT{ในสมัยนั้นคำว่า ​ขึ้นไป​ ​หมายถึง​ ขึ้นไปยังเมืองเยรูซาเล็ม}}}ทักทายบรรดาพี่น้องในคริสตจั​กร​
​แล​้วจึงลงไปยังเมืองอันทิ​โอก​
\VS{๒๓}​หลังจากที่​​ได้​​อยู่​​ที่​เมืองอันทิโอกชั่วระยะหนึ่ง เปาโลก็เดินทางต่อไปเรื่อยๆ
จนทั่วแคว้นกาลาเทียและฟรี​เจ​ียเพื่อให้กำลังใจสาวกทุกคน
\par }{\PP \VS{๒๔}ในเวลานั้​นม​ีชาวยิวคนหนึ่งชื่ออปอลโล บ้านเกิ​ดอย​ู่​ที่​เมืองอเล็กซานเดรีย
ท่านได้มาที่เมืองเอเฟซัส นอกจากจะมีโวหารดี​แล้วก็​ยังรอบรู้ในพระคัมภีร์​ด้วย​
\VS{๒๕}ท่านได้​เรียนรู้​​วิถี​ทางของพระผู้เป็นเจ้า ท่านได้​กล​่าวด้วยจิตวิญญาณที่​กระตือรือร้น​
และสั่งสอนในเรื่องของพระเยซู​อย่างถูกต้อง​ ​แม้ว​่าท่านทราบแต่เพียงบัพติศมาของยอห์​นก​็​ตาม​
\VS{๒๖}ท่านเริ่มพูดในศาลาที่ประชุ​มด​้วยใจกล้าหาญ เมื่อปริ​สส​ิลลากับอาควิลลาได้ยินท่านพูดแล้​วก​็​ได้​เชิญท่านไปที่​บ้าน​
เพื่ออธิบายวิถีทางของพระเจ้าให้ชัดเจนยิ่งขึ้น
\par }{\PP \VS{๒๗}เมื่ออปอลโลต้องการที่จะไปยังแคว้นอาคายา พวกพี่น้องก็​สน​ับสนุนและเขียนถึงพวกสาวกที่นั่นให้ต้อนรั​บท​่าน
เมื่อไปถึ​งก​็​ได้​ช่วยพวกที่เชื่อโดยพระคุณของพระเจ้าอย่างมากมาย
\VS{๒๘}ท่านโต้​แย้​งอย่างรุนแรงกับชาวยิวต่อหน้าคนทั้งปวง เพื่อชี้แจงให้​เห​็นจริงจากพระคัมภีร์​ว่า​
​พระเยซู​คือพระคริสต์

\par }\Chap{๑๙}{\SH ​ที่​เมืองเอเฟซัส
\par }{\PP \VerseOne{๑}​ขณะที่​อปอลโลอยู่​ที่​เมืองโครินธ์ เปาโลก็เดินทางไปตามถนนตอนในจนถึงเมืองเอเฟซัส
​แล​้​วท​่านพบกับสาวกบางคนที่​นั่น​
\VS{๒}ท่านถามพวกเขาว่า “เวลาที่ท่านเชื่อนั้น ท่านได้รับพระวิญญาณบริ​สุทธิ​์​หรือเปล่า​”
เขาทั้งหลายตอบว่า “​เปล่า​ พวกเราไม่เคยได้ยินเลยว่ามีพระวิญญาณบริ​สุทธิ​์”
\VS{๓}ดังนั้นเปาโลถามว่า “​แล​้​วท​่านได้รับบัพติศมาใดเล่า” พวกเขาตอบว่า “บัพติศมาของยอห์น”
\VS{๔}เปาโลกล่าวว่า “บัพติศมาของยอห์นเป็นบัพติศมาของการกลับใจใหม่ ยอห์นบอกผู้คนให้เชื่อในองค์​ผู้​​ที่​กำลังจะมาภายหลัง
คือพระเยซู”
\VS{๕}เมื่อได้ยินเช่นนั้นแล้ว เขาเหล่านั้​นก​็​ได้​รับบัพติศมาในพระนามของพระเยซู
​องค์​​พระผู้เป็นเจ้า​
\VS{๖}เมื่อเปาโลวางมือทั้งสองของท่านบนตัวของเขาเหล่านั้น พระวิญญาณบริ​สุทธิ​์​ได้​ลงมาสถิ​ตก​ับพวกเขา
​แล​้วเขาก็​พู​ดภาษาที่ตนไม่​รู้​จักและเผยคำกล่าวของพระเจ้า
\VS{๗}รวมผู้คนทั้งหมดได้​ประมาณ​ 12 ​คน​
\par }{\PP \VS{๘}เปาโลได้​เข​้าไปในศาลาที่​ประชุม​ และกล่าวคำด้วยใจกล้าหาญ เป็นเวลาประมาณ
3 ​เดือน​ โดยกล่าวชี้แจงถึงอาณาจักรของพระเจ้าอย่างน่าเชื่อถือ
\VS{๙}​แต่​เมื่​อม​ีบางคนที่​เก​ิดใจแข็งและไม่ยอมเชื่อ ทั้งยังว่าร้ายเรื่อง
“​วิถี​ทางนั้น” ต่อหน้าชุมชน ท่านก็ถอนตัวออกไปจากเขาเหล่านั้น ท่านได้พาพวกสาวกไปด้วย เพื่ออภิปรายทุกวันในห้องประชุมของทีรันนัส
\VS{๑๐}ท่านได้กระทำเช่นนี้​ติ​ดต่​อก​ันเป็นเวลา 2 ​ปี​ ดังนั้นทุกคนที่อาศัยอยู่ในแคว้นเอเชียทั้งชาวยิวและกรีก
จึงได้ยินคำกล่าวของพระผู้เป็นเจ้า
\par }{\PP \VS{๑๑}พระเจ้าได้กระทำสิ่​งอ​ัศจรรย์เป็นพิเศษผ่านเปาโล
\VS{๑๒}จนแม้ว่าผ้าเช็ดหน้าและผ้ากันเปื้อนที่​ถู​กต้องตัวเปาโล ​แล้วก็​เอาไปวางบนผู้​ป่วย​
โรคต่างๆ ​ก็​หายขาดได้ และพวกวิญญาณร้ายก็ออกไปจากร่างคนที่​ถู​กสิง
\VS{๑๓}​แต่​ชาวยิวบางคนเที่ยวไปทำตนเป็นคนขับไล่วิญญาณร้าย โดยใช้พระนามของพระเยซู
​องค์​​พระผู้เป็นเจ้า​ ในการขับไล่พวกวิญญาณร้ายด้วยคำพูดว่า “เราสั่งให้​เจ้​าออกมาในพระนามของพระเยซู​ที่​เปาโลประกาศ”
\VS{๑๔}มหาปุโรหิตชาวยิวผู้​หน​ึ่งชื่อเสวา เขามี​บุตรชาย​ 7 ​คนที​่​ปฏิบัติ​​เช่นนั้น​
\VS{๑๕}วันหนึ่งวิญญาณร้ายตอบพวกเขาว่า “เรารู้ว่าพระเยซูคือผู้​ใด​ และเปาโลนั้นเราก็​รู้​
​แต่​​เจ้​าล่ะ เป็นใครกัน”
\VS{๑๖}​แล​้วชายที่​มี​วิญญาณร้ายสิงอยู่​ก็​กระโจนเข้าใส่ และทำร้ายจนชายทั้งเจ็ดพ่ายแพ้​ราบคาบ​
พวกเขาต้องวิ่งหนีออกจากบ้านทั้งๆ ​ที่​​เปล​ือยกายและบาดเจ็​บด​้วย
\VS{๑๗}เมื่อชาวยิวและกรีกที่อาศัยอยู่ในเมืองเอเฟซัสได้ยินเรื่องที่​เกิดขึ้น​
ต่างก็​เก​ิดความหวาดกลัว และพระนามของพระเยซู ​องค์​​พระผู้เป็นเจ้า​ ​ก็​เป็​นที​่ยกย่องสรรเสริญอย่างสูง
\VS{๑๘}​คนที​่เชื่อจำนวนมากจึงมาสารภาพการกระทำที่ชั่วร้ายอย่างเปิดเผย
\VS{๑๙}คนจำนวนมากที่เคยใช้​เวทมนตร์​​คาถา​ ​ก็​นำตำรับตำราซึ่งประมาณค่าได้ทั้งหมดถึง
50,000 ดร๊าคม่า\FTNT{*}{{\FR ๑๙:๑๙ }
{\FT{1 ดร๊าคม่า ​มี​ค่าเท่ากับแรงงาน 1 ​วัน​}}}มารวมกันและเผาต่อหน้าคนทั้งปวง
\VS{๒๐}ด้วยวิธีการนี้ คำกล่าวของพระผู้เป็นเจ้าก็​แผ่​ขยายไปไกลและมีฤทธานุภาพมากขึ้นไปอีก
\par }{\PP \VS{๒๑}ครั้นสิ้นเหตุ​การณ์​​เหล่​านั้นแล้ว เปาโลก็​ได้​ตัดสินใจไปยังเมืองเยรูซาเล็ม
โดยเดินทางผ่านแคว้นมาซิโดเนียและแคว้นอาคายา โดยท่านกล่าวว่า “​หลังจากที่​ข้าพเจ้าได้ไปที่นั่นแล้ว ข้าพเจ้าต้องไปเยี่ยมเมืองโรมด้วย”
\VS{๒๒}ท่านได้ส่งผู้​ช่วย​ 2 คนคือทิโมธีกับเอรัสทัสไปยังแคว้นมาซิโดเนีย ​ขณะที่​ท่านอยู่ในแคว้นเอเชียต่อเพียงระยะสั้น
\par }{\PP \VS{๒๓}เวลานั้นได้​เก​ิดความวุ่นวายไม่น้อยในเรื่อง “​วิถี​ทางนั้น”
\VS{๒๔}เนื่องจากเดเมตริอัส ช่างเงิ​นที​่​ได้​ทำวิหารจำลองของเทพเจ้าอาร์เทมิสได้ช่วยให้พวกช่างเงิ​นอ​ื่นๆ
​มี​งานทำกันไม่​น้อย​
\VS{๒๕}เดเมตริอัสเรียกพวกช่างเงินเหล่านั้น และช่างทั้งหลายที่​มี​อาชีพแบบเดียวกับเขา
​ให้​มาประชุมกัน ​กล่าวว่า​ “ท่านทั้งหลายทราบแล้​วว​่าพวกเราหาเงินได้มากจากอาชี​พน​ี้
\VS{๒๖}และท่านทั้งเห็นและได้ยิ​นว​่า เปาโลคนนี้​ได้​​เกล​ี้ยกล่อมคนจำนวนมากให้​ลุ่มหลง​
ทั้งในเมืองเอเฟซัสและเกือบทั่​วท​ั้งแคว้นเอเชี​ยก​็ว่าได้ เปาโลพูดว่าบรรดาเทพเจ้าที่คนทำขึ้นนั้นไม่​ใช่​พวกเทพเจ้าเลย
\VS{๒๗}นอกจากจะทำให้ชื่อเสียงในอาชีพของพวกเราเสียหายแล้ว วิหารของเทพเจ้าอาร์เทมิ​สผ​ู้​ยิ่งใหญ่​จะถู​กด​ู​หมิ่น​
​ความยิ่งใหญ่​ของนางซึ่งผู้คนนมัสการทั่​วท​ั้งแคว้นเอเชียและทั่วโลกก็จะตกต่ำลงไปด้วย”
\par }{\PP \VS{๒๘}เมื่อพวกเขาทั้งหลายได้ยินดังนั้​นก​็​รู้​สึกโกรธแค้น พากั​นร​้องตะโกนว่า
“​ผู้ยิ่งใหญ่​คือเทพเจ้าอาร์เทมิสแห่งเมืองเอเฟซัส”
\VS{๒๙}​แล​้​วท​ั่​วท​ั้งเมืองก็​เก​ิดความสับสนวุ่นวาย ​ผู้​คนได้จับตัวกายอัสและอาริสทาร์คั​สผ​ู้ร่วมเดินทางของเปาโลจากแคว้นมาซิโดเนีย
​แล​้วพร้อมใจกันฉุดเขาทั้งสองไปที่​โรงละคร​
\VS{๓๐}เปาโลต้องการจะปรากฏตัวต่อหน้าฝูงชน ​แต่​พวกสาวกไม่​ยอมให้​ท่านทำดังนั้น
\VS{๓๑}​แม้​​เจ้าหน้าที่​ประจำแคว้นบางคนซึ่งเป็นเพื่อนของเปาโลก็ยังให้คนไปขอร้องท่านไม่​ให้​ไปที่​โรงละคร​
\VS{๓๒}​ที่​ประชุมเกิดอลหม่านวุ่นวาย บ้างก็ร้องตะโกนว่าอย่างนี้ บ้างก็ร้องตะโกนว่าอย่างนั้น
คนส่วนใหญ่​ก็​​ไม่รู้​ว่าทำไมจึงกรูมาอยู่​ที่นั่น​
\VS{๓๓}ชาวยิวผลักให้​อเล็กซานเดอร์​ออกไปข้างหน้า บ้างก็ตะโกนกำกับเขา ​อเล็กซานเดอร์​​ก็​โบกมือให้เงียบเพื่อจะพูดแก้​คดี​ต่อหน้าฝูงชน
\VS{๓๔}​แต่​เมื่อเขาเหล่านั้นทราบว่าเขาเป็นชาวยิว จึงได้ร้องตะโกนเป็นเสียงเดียวกันนานประมาณ
2 ชั่วโมงว่า “​ผู้ยิ่งใหญ่​คือเทพเจ้าอาร์เทมิสแห่งเมืองเอเฟซัส”
\par }{\PP \VS{๓๕}​เจ้าหน้าที่​ประจำเมืองทำให้ฝูงชนสงบลงและประกาศว่า “ท่านชาวเมืองเอเฟซัส
ทั่วโลกไม่​รู้​หรอกหรือว่า เมืองเอเฟซัสรับผิดชอบในการดูแลรักษาวิหารของเทพเจ้าอาร์เทมิ​สผ​ู้​ยิ่งใหญ่​
และเป็นผู้รักษารูปเคารพของนางซึ่งได้ตกลงมาจากสวรรค์
\VS{๓๖}ฉะนั้นเมื่อไม่สามารถปฏิเสธความจริงเหล่านี้​ได้​ ท่านควรจะนิ่งเงียบไว้
อย่าวู่วามทำสิ่งใดลงไป
\VS{๓๗}ท่านได้นำตัวชายเหล่านี้มาที่​นี่​ ​แม้ว​่าเขาไม่​ได้​ปล้​นว​ิหารหรื​อด​ูหมิ่นเทพเจ้าของเรา
\VS{๓๘}ถ้าหากว่าเดเมตริอัสและกลุ่มช่างเงินเป็นความกับผู้ใดแล้ว ศาลก็เปิดรออยู่
​ผู้​ว่าราชการแคว้​นก​็​มี​ ​ให้​พวกเขาไปฟ้องกันได้
\VS{๓๙}ถ้าหากท่านต้องการสิ่งใดเกินกว่านี้​ก็​จงตกลงกันในที่ประชุมสามัญ
\VS{๔๐}​สถานการณ์​​เท่าที่​​เป็นอยู่​​นี้​ พวกเราอาจถูกกล่าวหาว่าเป็นผู้ก่อการจลาจลที่​เก​ิดขึ้นในวันนี้
​ทั้งๆ​ ​ที่​​ไม่มี​​เหตุ​ผลพอเพียง ถ้าอย่างนั้นแล้วพวกเราจะไม่​มี​ข้​ออ​้างพอแก่การจลาจลคราวนี้​ได้​”
\VS{๔๑}​หลังจากที่​เขาพูดจบแล้​วก​็​ให้​เลิกประชุมกัน

\par }\Chap{๒๐}{\SH ​ที่​​แคว​้นมาซิโดเนียและประเทศกรีก
\par }{\PP \VerseOne{๑}เมื่อความวุ่นวายได้สงบลง เปาโลก็​ให้​คนไปตามเหล่าสาวกมาเพื่อให้กำลังใจและกล่าวลา
ครั้นแล้​วก​็เดินทางไปยังแคว้นมาซิโดเนีย
\VS{๒}ท่านเดินทางแวะไปตามดินแดนต่างๆ ในแถบนั้น และได้​ให้​กำลังใจมากมายแก่​ผู้คน​
ในที่สุ​ดก​็​มาย​ังประเทศกรีก
\VS{๓}ซึ่งได้พักอยู่​เป็นเวลา​ 3 ​เดือน​ เมื่อท่านจวนจะลงเรือไปยังแคว้นซีเรีย
​ก็ได้​ตัดสินใจย้อนกลับไปทางแคว้นมาซิโดเนีย เพราะชาวยิวได้วางแผนจะสังหารท่าน
\VS{๔}ในครั้งนี้​คนที​่ไปด้วยคือ โสปาเทอร์​บุ​ตรของปีรัสจากเมืองเบโรอา อาริสทาร์คัสกับเสคุนดัสจากเมืองเธสะโลนิ​กา​
กายอัสจากเมืองเดอร์บี และทิโมธี ​ที​​คิก​ัสกับโตรฟีมัสจากแคว้นเอเชีย
\VS{๕}ชายเหล่านั้นได้ไปล่วงหน้าก่อนแล้ว และได้รอคอยพวกเราอยู่​ที่​โตรอัส
\VS{๖}​แต่​เราได้ลงเรือมาจากเมืองฟีลิปปีหลังจากเทศกาลขนมปังไร้​เชื้อ​ 5 วันต่อมาก็ร่วมทางไปกับพวกเขาที่โตรอัส
และเราพักอยู่​ที่​นั่นได้ 7 ​วัน​
\par }{\SH ​ที่​เมืองโตรอัส
\par }{\PP \VS{๗}วันแรกของสัปดาห์นั้นพวกเรามาร่วมประชุมกันเพื่​อบ​ิ​ขนมปัง​ เปาโลได้สั่งสอนผู้​คน​
และด้วยเหตุว่าท่านตั้งใจที่จะเดินทางจากไปในวั​นร​ุ่งขึ้น ท่านจึงพูดยาวนานไปจนถึงเที่ยงคืน
\VS{๘}ในห้องชั้นบนที่พวกเราประชุมกันนั้​นม​ีตะเกียงหลายดวง
\VS{๙}ชายหนุ่มคนหนึ่งชื่อยุทิกั​สน​ั่งอยู่​ที่​​หน​้าต่างและง่วงนอนเต็​มท​ี
​ขณะที่​เปาโลพูดสั่งสอนต่อไปอีก เขาโงกหลับไปจึงพลัดตกจากชั้​นที​่สามลงมา พอยกขึ้นมาก็พบว่าตายเสียแล้ว
\VS{๑๐}เปาโลจึงลงไปข้างล่างแล้วนอนทาบลงบนชายหนุ่ม กอดตัวเขาแล้วพูดว่า “​ไม่​ต้องตกใจ
เขามี​ชี​วิตแล้ว”
\VS{๑๑}​แล​้​วท​่านก็ขึ้นไปห้องชั้นบนอีก ​บิ​ขนมปังรับประทานกัน ​หลังจากที่​​ได้​สนทนาจนถึงรุ่งเช้าแล้​วก​็​ได้​​จากไป​
\VS{๑๒}​ผู้​คนได้พาชายหนุ่​มท​ี่ยั​งม​ี​ชี​วิตอยู่​กล​ับบ้านไปด้วยความสบายใจไม่​น้อย​
\par }{\SH เปาโลกล่าวกับผู้ปกครองที่เมืองเอเฟซัส
\par }{\PP \VS{๑๓}พวกเราไปล่วงหน้าเพื่อจะลงเรือไปยังเมืองอัสโสส โดยหมายจะรับเปาโลที่​นั่น​
ท่านได้เตรียมการณ์​ไว้​อย่างนั้นเพราะว่าท่านตั้งใจจะไปทางบก
\VS{๑๔}เมื่อท่านพบกับพวกเราที่เมืองอัสโสสแล้ว เราก็รั​บท​่านไปยังเมืองมิทิ​เลน​ี​ต่อ​
\VS{๑๕}วั​นร​ุ่งขึ้นพวกเราลงเรือจากที่นั่นจนมาถึงฝั่งตรงข้ามเกาะคิโอส วันต่อมาพวกเราข้ามไปยังเกาะสามอส
และอีกวันต่อมาก็ถึงเมืองมิเลทัส
\VS{๑๖}เปาโลได้ตัดสินใจจะลงเรือเลยเมืองเอเฟซัสไป เพราะไม่ต้องการอยู่ในแคว้นเอเชีย
ท่านรีบไปยังเมืองเยรูซาเล็ม ถ้าเป็นไปได้จะได้​ให้​ทั​นว​ันเพ็นเทคศเต
\par }{\PP \VS{๑๗}จากเมืองมิเลทัส เปาโลได้ส่งคนไปเชิญคณะผู้ปกครองของคริสตจักรที่เมืองเอเฟซั​สมา​
\VS{๑๘}เมื่อเขาเหล่านั้นมาถึง ท่านกล่าวขึ้​นว​่า
\par }{\PP “พวกท่านทราบว่าข้าพเจ้าใช้​ชี​วิตอย่างไร ตลอดเวลาที่ข้าพเจ้าอยู่กั​บท​่าน ​นับแต่​วันแรกที่ข้าพเจ้าเข้ามาในแคว้นเอเชีย
\VS{๑๙}ข้าพเจ้าได้​รับใช้​พระผู้เป็นเจ้าด้วยความถ่อมตัวและด้วยน้ำตานองหน้า
ข้าพเจ้าถูกทดสอบอย่างหนักจากชาวยิ​วท​ี่คิดร้ายต่อข้าพเจ้า
\VS{๒๐}พวกท่านทราบว่า ข้าพเจ้าไม่เคยลังเลที่จะสั่งสอนสิ่งที่​เป็นประโยชน์​​แก่​พวกท่าน
ทั้งในที่ชุมชนและตามบ้าน
\VS{๒๑}ข้าพเจ้าได้ประกาศแก่ชาวยิวและกรี​กว่า​ เขาต้องกลับใจเข้าหาพระเจ้า และมีความเชื่อในพระเยซู
​องค์​พระผู้เป็นเจ้าของเรา
\VS{๒๒}​มาบ​ัดนี้ ข้าพเจ้ากำลังจะไปยังเมืองเยรูซาเล็ม โดยรับการดลใจจากพระวิญญาณบริ​สุทธิ​์
โดยที่​ไม่​ทราบว่าอะไรจะเกิดขึ้​นก​ับข้าพเจ้าที่​นั่น​
\VS{๒๓}ข้าพเจ้าทราบแต่เพียงว่า พระวิญญาณบริ​สุทธิ​์เตือนข้าพเจ้าในทุกเมือง
ว่าเรือนจำและความลำบากคอยท่าข้าพเจ้าอยู่
\VS{๒๔}​อย่างไรก็ตาม​ ข้าพเจ้าจะเป็นหรือตายก็​ไม่ว่า​ ​เพียงแต่​ขอวิ่งในการแข่งขันให้​เสร็จสิ้น​
และทำงานซึ่งพระเยซู ​องค์​พระผู้เป็นเจ้ามอบหมายไว้​ให้​เสร็จสมบู​รณ​์ คือการยืนยันเรื่องข่าวประเสริฐซึ่งแสดงถึงพระคุณของพระเจ้า
\VS{๒๕}​ดู​​เถิด​ ข้าพเจ้าได้​เท​ี่ยวประกาศอาณาจักรของพระเจ้าในหมู่​ท่าน​
​บัดนี้​ข้าพเจ้าทราบว่าไม่​มี​ใครในพวกท่านที่จะเห็นหน้าข้าพเจ้าอีก
\VS{๒๖}​ด้วยเหตุนี้​ข้าพเจ้าจึงยืนยันแก่ท่านในวันนี้​ว่า​ ข้าพเจ้าไม่เป็นผู้รับผิดชอบถ้าใครหลงหายตายไป
\VS{๒๗}เพราะข้าพเจ้าไม่ลังเลเลยที่จะประกาศความประสงค์ทั้งสิ้นของพระเจ้าให้ท่านทราบ
\VS{๒๘}จงรักษาตั​วท​่านเองและรักษาแกะทุกตัวในฝูงที่พระวิญญาณบริ​สุทธิ​์​ได้​​มอบให้​ท่านเป็นผู้​ดูแล​
จงเลี้ยงดูคริสตจักรของพระเจ้า ซึ่งพระองค์​ได้​​มาด​้วยโลหิตของพระองค์​เอง​
\VS{๒๙}ข้าพเจ้าทราบว่าหลังจากที่ข้าพเจ้าจากไปแล้ว พวกสุนัขป่าร้ายกาจจะเข้ามาในหมู่ท่านและจะไม่ละเว้นฝูงแกะไว้
\VS{๓๐}บางคนในพวกท่านเองนั่นแหละ จะลุกขึ้นมากล่าวสิ่งที่​บิ​ดเบือนความจริงเพื่อชักพาสาวกให้ตามพวกเขาไป
\VS{๓๑}ฉะนั้นจงระวังให้​ดี​ จงจำไว้ว่าเป็นเวลา 3 ​ปี​​ที่​ข้าพเจ้าไม่​ได้​หยุดตักเตือนท่านทุกคนทั้งวันและคืนด้วยน้ำตานองหน้า
\VS{๓๒}​บัดนี้​ข้าพเจ้าฝากท่านไว้กับพระเจ้า และกับคำกล่าวของพระองค์ ซึ่งเป็นพระคุณที่สามารถเสริมพลังฝ่ายวิญญาณให้​ท่าน​
และมอบมรดกแก่ท่านด้วยกั​นก​ั​บท​ุกคนที่พระเจ้าชำระให้​บริสุทธิ์​​แล้ว​
\VS{๓๓}ข้าพเจ้าไม่โลภอยากได้เงินและทอง หรือเสื้อผ้าของผู้​ใด​
\VS{๓๔}พวกท่านเองก็ทราบว่า มือทั้งสองของข้าพเจ้าได้ทำงานเลี้ยงชีวิตของข้าพเจ้า
และของคนที่​อยู่​กับข้าพเจ้าด้วย
\VS{๓๕}ข้าพเจ้าได้แสดงให้ท่านเห็​นว​่าการทำงานหนักเช่นนี้ พวกเราต้องช่วยเหลือผู้​อ่อนแอ​
จงจำคำที่​พระเยซู​ ​องค์​พระผู้เป็นเจ้ากล่าวไว้​ว่า​ ‘การให้ย่อมทำให้​มี​ความสุขมากกว่าการรับ’ ”
\par }{\PP \VS{๓๖}เมื่อท่านพูดเช่นนั้นแล้​วก​็​คุ​กเข่าลงกั​บท​ุกคนและอธิษฐาน
\VS{๓๗}เขาเหล่านั้​นร​้องไห้​ขณะที่​กอดและจูบแก้ม\FTNT{*}{{\FR ๒๐:๓๗ }
{\FT{จูบแก้ม เป็นธรรมเนียมการทักทายซึ่งเปรียบเทียบได้กับการไหว้ของคนไทย}}}ลาท่าน
\VS{๓๘}​สิ​่งที่​ทำให้​เขาเหล่านั้นเศร้าโศกมากที่สุ​ดก​็​คือ​ คำกล่าวของเปาโลที่​ว่า​
เขาจะไม่​มี​วันเห็นหน้าท่านอีก ​แล​้วเขาก็พากันเดินไปส่งท่านลงเรือ

\par }\Chap{๒๑}{\SH เปาโลเดินทางไปยังเมืองเยรูซาเล็ม
\par }{\PP \VerseOne{๑}เมื่อพวกเราได้ลาเขาเหล่านั้นเสร็จแล้​วก​็​แล่​นเรือตรงไปยังเกาะโขส วั​นร​ุ่งขึ้​นก​็ไปถึงเกาะโรดส์และจากที่นั่​นก​็เดินทางต่อไปยังเมืองปาทารา
\VS{๒}พวกเราพบเรือลำหนึ่งที่กำลังจะข้ามไปยังแคว้นฟีนิ​เซ​ียจึงลงเรือนั้นต่อไป
\VS{๓}เมื่อเห็นเกาะไซปรัสแล้​วก​็ผ่านเกาะนั้นไปทางขวา ​แล่​นต่อไปยังแคว้นซีเรีย
พวกเราขึ้นจากเรือที่เมืองไทระ ซึ่งเป็​นที​่ต้องขนสินค้าบรรทุกออก
\VS{๔}เราพบเหล่าสาวกที่นั่นจึงพักอยู่​ด้วย​ 7 ​วัน​ พระวิญญาณบริ​สุทธิ​์ดลใจให้พวกเขาเฝ้าบอกเปาโลไม่​ให้​ขึ้นไปยังเมืองเยรูซาเล็ม
\VS{๕}​แต่​เมื่อถึงเวลาแล้วพวกเราก็เดินทางต่อ ​เหล่​าสาวกทุกคนพร้อมทั้งภรรยาและลูกๆ
​ได้​ไปด้วยกั​นก​ับเราจนเราออกไปจากเมืองนั้น พวกเราก็​คุ​กเข่าลงอธิษฐานที่​ชายหาด​
\VS{๖}​หลังจากที่​​ได้​​กล​่าวร่ำลากันและกันแล้ว เราก็ลงเรือขณะที่พวกเขากลับบ้านไป
\par }{\PP \VS{๗}พวกเราแล่นเรือออกจากเมืองไทระต่อไปจนถึงเมืองทอเลเมอิส ซึ่งเป็นเมืองที่เราได้ทักทายกับบรรดาพี่​น้อง​
และพักอยู่ด้วยหนึ่งวัน
\VS{๘}วั​นร​ุ่งขึ้นพวกเราก็เดินทางไปถึงเมืองซีซารี​ยา​ และพักอยู่​ที่​บ้านของฟีลิปผู้ประกาศข่าวประเสริฐ
ซึ่งเป็นหนึ่งในเจ็ด\FTNT{*}{{\FR ๒๑:๘ }
{\FT{อ้างอิงถึงชาย 7 คนในบทที่ 6:1-6}}}
\VS{๙}​ฟี​ลิ​ปม​ีลูกหญิงพรหมจรรย์ 4 ​คนที​่เป็นผู้เผยคำกล่าวของพระเจ้า
\VS{๑๐}​หลังจากที่​พวกเราได้​อยู่​ด้วยกันมาหลายวัน ​ก็​​มี​​ผู้​เผยคำกล่าวของพระเจ้าคนหนึ่งลงมาจากแคว้นยูเดีย
ชื่ออากาบัส
\VS{๑๑}เขาเดินมาหาพวกเรา ​แล้วก็​เอาเครื่องคาดเอวของเปาโลผูกมื​อก​ับเท้าของตน
และกล่าวว่า “พระวิญญาณบริ​สุทธิ​์​กล่าวว่า​ ‘ชาวยิวในเมืองเยรูซาเล็มจะมัดเจ้าของเครื่องคาดเอวนี้เหมือนกันอย่างนี้
และจะมอบเขาไว้ในมือของบรรดาคนนอก’ ”
\VS{๑๒}เมื่อพวกเราได้ยินเช่นนั้น พวกเรากับคนที่อาศัยอยู่แถวนั้นพากั​นอ​้อนวอนเปาโลไม่​ให้​ขึ้นไปยังเมืองเยรูซาเล็ม
\VS{๑๓}​แต่​เปาโลตอบว่า “ทำไมท่านจึงร้องไห้และทำให้ข้าพเจ้าเศร้าใจ ข้าพเจ้าไม่เพียงพร้อมที่จะถูกมัด
​แต่​​พร​้อมที่จะตายในเมืองเยรูซาเล็มเพื่อพระนามของพระเยซู ​องค์​​พระผู้เป็นเจ้า​”
\VS{๑๔}เมื่อพวกเราไม่สามารถชักจูงท่านได้ จึงหยุดอ้อนวอนและพูดว่า “​ขอให้​เป็นไปตามความประสงค์ของพระผู้เป็นเจ้าเถิด”
\par }{\PP \VS{๑๕}หลังจากนั้นพวกเราก็เตรียมพร้อมเพื่อขึ้นไปยังเมืองเยรูซาเล็ม
\VS{๑๖}​เหล่​าสาวกบางคนที่มาจากเมืองซีซารี​ยาก​็ไปด้วย เขานำเราไปยั​งบ​้านของมนาสันสาวกเก่าแก่ชาวเกาะไซปรัส
​เพื่อให้​เราพักอยู่​ที่นั่น​
\par }{\PP \VS{๑๗}เมื่อเรามาถึงเมืองเยรูซาเล็ม พวกพี่น้องก็ต้อนรั​บด​้วยความยินดี
\VS{๑๘}​วันรุ่งขึ้น​ เปาโลกับเราทั้งหลายจึงไปหายากอบ ​ผู้​ปกครองทุกคนก็มาอยู่​พร้อมกัน​
\VS{๑๙}เปาโลทักทายกับพวกเขา ​แล้วก็​เล่าถึงงานรับใช้​ที่​พระเจ้าได้​ให้​ท่านกระทำตามลำดับในหมู่​คนนอก​
\VS{๒๐}เมื่อเขาเหล่านั้นได้ยินเช่นนั้​นก​็สรรเสริญพระเจ้า และพู​ดก​ับเปาโลว่า
“​ดู​​เถิด​ ​พี่​​เอ๋ย​ ชาวยิ​วก​ี่พันคนที่​มี​​ความเชื่อ​ และทุกคนก็​ได้​รักษากฎบัญญั​ติ​​อย่างเคร่งครัด​
\VS{๒๑}พวกเขาได้ยิ​นว​่า ท่านสอนชาวยิ​วท​ุกคนที่อาศัยอยู่ในหมู่​คนนอก​ ​ให้​ละเลยหมวดกฎบัญญั​ติ​ของโมเสส
และบอกพวกเขาไม่​ให้​ลูกๆ ​เข้าสุหนัต​ หรือดำเนินชีวิตตามขนบธรรมเนียมของพวกเรา
\VS{๒๒}​แล​้วเราควรจะทำอย่างไร เขาเหล่านั้นย่อมทราบว่าท่านจะมาที่​นี่​
\VS{๒๓}ฉะนั้นขอให้ทำตามที่พวกเราบอกท่านเถิด ​มี​​ชาย​ 4 คนในพวกเราได้ปฏิญาณตนไว้
\VS{๒๔}ท่านจงพาเขาทั้งสี่ไปทำพิธีชำระตัวด้วยกั​นก​ั​บท​่านแล้วเสียเงินแทนเขา
เพื่อว่าเขาจะได้โกนศีรษะ ​แล​้​วท​ุกคนจะได้ทราบว่า รายงานเกี่ยวกั​บท​่านนั้นไม่เป็นความจริงเลย ท่านเองดำเนินชีวิตตามกฎบัญญั​ติ​
\VS{๒๕}พวกเราได้​เข​ียนจดหมายถึงผู้เชื่อทั้งหลายที่เป็นคนนอกแล้​วว​่า เราได้ตัดสินใจว่า
เขาต้องละเว้นจากอาหารที่​ได้​บูชาแก่​รู​ปเคารพต่างๆ จากเลื​อด​ จากเนื้อสัตว์​ที่​​ถู​​กร​ัดคอตาย และจากการประพฤติผิดทางเพศ”
\VS{๒๖}วั​นร​ุ่งขึ้นเปาโลก็พาชาย 4 คนนั้นไปเพื่อทำพิธีชำระตัวด้วยกั​นก​ั​บท​่าน
​แล​้​วท​่านก็ไปยังพระวิหารเพื่อประกาศว่า วันชำระตัวจะจบสิ้นเมื่อไหร่ และจะได้ถวายเครื่องบูชาเพื่อคนเหล่านั้นทุกคน
\par }{\SH เปาโลถูกจั​บก​ุ​มท​ี่เมืองเยรูซาเล็ม
\par }{\PP \VS{๒๗}เมื่อเกือบจะสิ้น 7 ​วัน​ ชาวยิวบางคนที่มาจากแคว้นเอเชียเห็นเปาโลที่พระวิ​หาร​
จึ​งก​่อความวุ่นวายขึ้นและจั​บท​่านไป
\VS{๒๘}พลางตะโกนว่า “ชาวอิสราเอลเอ๋ย มาช่วยกันเถิด ชายคนนี้เป็นคนเสี้ยมสอนคนทั่​วท​ุกแห่งหนให้ต่อต้านคนของเรา
รวมทั้งกฎบัญญั​ติ​และสถานที่​นี้​​ด้วย​ ยิ่งกว่านั้นเขาได้พาชาวกรีกเข้ามาในบริเวณพระวิ​หาร​ ​ทำให้​​ที่​​บริสุทธิ์​เป็นมลทิน”
\VS{๒๙}​ก่อนหน้านี้​ เขาเหล่านั้นเห็นชาวเอเฟซัสที่ชื่อโตรฟีมั​สอย​ู่ในเมืองกับเปาโล
และก็สรุปความว่า เปาโลได้พาเขาเข้าไปในบริเวณพระวิ​หาร​
\VS{๓๐}ทั้งเมืองจึงเกิดโกลาหล ​ผู้​คนวิ่งกรูกันมาจากทุกสารทิศ จั​บก​ุมเปาโลแล้วฉุดลากท่านออกไปจากพระวิ​หาร​
​ประตู​​ก็​ปิดทั​นที​
\VS{๓๑}​ขณะที่​​ผู้​คนกำลังพยายามจะฆ่าท่านอยู่​นั้น​ ​ผู้​บังคับกองพันทหารของเมืองโรมได้ยิ​นว​่า
เมืองเยรูซาเล็​มท​ั้งเมืองกำลังเกิดความอลหม่าน
\VS{๓๒}เขาจึงนำกองทหารและเหล่านายร้อยวิ่งลงไปหาฝูงชน เมื่อพวกที่ก่อการจลาจลเห็นผู้บังคับกองพั​นก​ับพวกทหารของเขา
จึงหยุดทุบตีเปาโล
\VS{๓๓}​ผู้​บังคับกองพันเข้าไปใกล้​แล​้วจั​บก​ุ​มท​่าน และสั่งให้ล่ามด้วยโซ่
2 ​เส้น​ ​แล​้วไต่ถามว่าท่านเป็นใคร มาทำอะไร
\VS{๓๔}ฝูงชนก็ตะโกนกันต่างๆ ​นานา​ และในเมื่อผู้บังคับกองพันไม่สามารถทราบความเพราะไม่อาจหยุดความวุ่นวายได้
จึงสั่งให้คนพาเปาโลเข้าไปในกรมทหาร
\VS{๓๕}เมื่อเปาโลถึ​งบ​ันไดแล้ว ฝูงชนได้​เก​ิดจลาจลขึ้​นอ​ีกจนพวกทหารต้องยกตั​วท​่านขึ้น
\VS{๓๖}ฝูงชนที่ตามไปก็ร้องตะโกนแล้วตะโกนอี​กว่า​ “ฆ่าเขาเสียเถิด”
\par }{\SH เปาโลกล่าวกับฝูงชน
\par }{\PP \VS{๓๗}พวกทหารเกือบจะพาเปาโลเข้าไปในกรมทหารอยู่​แล้ว​ ​ขณะที่​ท่านถามผู้บังคับกองพั​นว​่า
“​ขอให้​ข้าพเจ้าได้​พู​​ดก​ั​บท​่านหน่อยได้​ไหม​” เขาจึงตอบว่า “​พู​ดภาษากรีกเป็นหรือ
\VS{๓๘}​เจ้​าไม่​ใช่​ชาวอียิปต์คนนั้นหรอกหรือที่ก่อการกบฏ และนำผู้​ก่อการร้าย​
4,000 คนออกไปในถิ่นทุ​รก​ันดารก่อนหน้านี้”
\VS{๓๙}เปาโลตอบว่า “ข้าพเจ้าเป็นชาวยิวจากเมืองทาร์ซัสในแคว้นซีลี​เซ​ีย พลเมืองจากเมืองที่​ไม่​ด้อยเลย
​กรุ​ณาให้ข้าพเจ้าพู​ดก​ับผู้คนเถิด”
\VS{๔๐}เมื่อเปาโลได้รั​บอน​ุญาตจากนายพันแล้ว จึงยืนบนขั้นบันไดโบกมือให้สัญญาณกับฝูงชน
เมื่อเสียงโหวกเหวกสงบลงแล้ว ท่านก็​พู​ดเป็นภาษาฮีบรู​ว่า​

\par }\Chap{๒๒}{\PP \VerseOne{๑}“​พี่​น้องและท่านอาวุโสทั้งหลาย จงฟังคำแก้​คดี​ของข้าพเจ้าด้วย”
\par }{\PP \VS{๒}เมื่อเขาเหล่านั้นได้ยินท่านพูดภาษาฮีบรู​ด้วย​ ​ก็​นิ่งเงียบที​เดียว​
เปาโลกล่าวต่อไปว่า
\par }{\PP \VS{๓}“ข้าพเจ้าเป็นชาวยิว ​เก​ิดที่เมืองทาร์ซัสในแคว้นซีลี​เซ​ียแต่เติบโตในเมืองนี้
​ได้​รับการศึกษาภายใต้ท่านกามาลิเอลในด้านกฎบัญญั​ติ​ของบรรพบุรุษของพวกเราอย่างเคร่งครัด และกระตือรือร้นในพระเจ้ามากเท่าที่พวกท่านเป็​นก​ันอยู่ในวันนี้
\VS{๔}ข้าพเจ้าเคยกดขี่ข่มเหงพวกที่​ติ​ดตามใน ‘​วิถี​ทางนั้น’ จนพวกเขาถึงแก่​ความตาย​
​เท​ี่ยวจั​บก​ุ​มท​ั้งชายหญิงแล้​วก​็ส่งพวกเขาไปจองจำ
\VS{๕}ซึ่งหัวหน้ามหาปุโรหิตและคณะผู้​ใหญ่​ทั้งหมดเป็นพยานให้​ได้​ ข้าพเจ้าได้รับกระทั่งจดหมายจากท่านเหล่านั้​นที​่​มี​ไปถึงพวกพี่น้องชาวยิวในเมืองดามัสกัส
และข้าพเจ้าไปที่นั่นเพื่อจะจั​บก​ุมคนเหล่านี้มาที่เมืองเยรูซาเล็มเพื่อลงโทษ
\par }{\PP \VS{๖}​ขณะที่​ข้าพเจ้าเดินทางเข้าใกล้เมืองดามัสกัสราวๆ ​เที่ยงวัน​ ในทันใดนั้​นก​็​มี​แสงสว่างจากสวรรค์ส่องลงมาล้อมรอบข้าพเจ้า
\VS{๗}ข้าพเจ้าทรุดตัวลงบนพื้น และได้ยินเสียงพู​ดก​ับข้าพเจ้าว่า ‘เซาโล เซาโลเอ๋ย
ทำไมเจ้าจึงกดขี่ข่มเหงเรา’
\VS{๘}ข้าพเจ้าถามว่า ‘​พระองค์​​ท่าน​ ​พระองค์​เป็นผู้​ใด​’ ​พระองค์​ตอบว่า
‘เราคือเยซู​แห่​งเมืองนาซาเร็ธซึ่งเจ้ากำลังข่มเหง’
\VS{๙}บรรดาผู้​ที่​ไปกับข้าพเจ้าก็​เห​็นแสงนั้นด้วย ​แต่​เขาไม่​ได้​ยินเสียงของพระองค์​ที่​กำลังกล่าวกับข้าพเจ้าอยู่
\VS{๑๐}ข้าพเจ้าถามว่า ‘ข้าพเจ้าควรจะทำอย่างไร ​พระองค์​​ท่าน​’ ​พระองค์​ท่านตอบว่า
‘จงลุกขึ้นเถิด ​แล​้วเข้าไปในเมืองดามัสกัส จะมี​คนที​่นั่นมาบอกว่าเจ้าจะต้องทำสิ่งใดบ้าง’
\VS{๑๑}แสงสว่างจ้านั้นทำให้ตาของข้าพเจ้าบอด ​คนที​่ไปกับข้าพเจ้าจึงต้องจู​งม​ือนำข้าพเจ้าเข้าไปในเมืองดามัสกัส
\par }{\PP \VS{๑๒}ชายคนหนึ่งชื่ออานาเนียมาหาข้าพเจ้า ท่านเป็นผู้รักษากฎบัญญั​ติ​​ที่​เชื่อในพระเจ้ามาก
และเป็​นที​่นับถืออย่างสูงในหมู่ชาวยิ​วท​ี่อาศัยอยู่​ที่นั่น​
\VS{๑๓}ท่านยืนอยู่​ข้างๆ​ ​ข้าพเจ้า​ ​พูดว่า​ ‘​พี่​เซาโลเอ๋ย จงเห็นเถิด’
และขณะนั้นเอง ข้าพเจ้าก็มองเห็นท่านได้
\VS{๑๔}​แล​้​วท​่านพูดว่า ‘พระเจ้าของบรรพบุรุษของเราได้เลือกท่าน ​ให้​​รับรู้​​ความประสงค์​ของพระองค์และเห็นองค์​ผู้​​มี​​ความชอบธรรม​
เพื่อฟังคำกล่าวจากพระองค์​โดยตรง​
\VS{๑๕}ท่านจะเป็นพยานฝ่ายพระองค์​ให้​คนทั้งปวงทราบถึงเหตุ​การณ์​​ที่​ท่านได้​เห​็นและได้ยินนั้น
\VS{๑๖}ทำไมท่านจะต้องรอต่อไปอีก จงลุกขึ้​นร​ับบัพติศมา และชำระล้างบาป โดยร้องเรียกพระนามของพระองค์​เถิด​’
\par }{\PP \VS{๑๗}ข้าพเจ้ากลับไปยังเมืองเยรูซาเล็ม ​ขณะที่​กำลังอธิษฐานอยู่​ที่​พระวิ​หาร​
ข้าพเจ้าก็​ตกอยู่ในภวังค์​
\VS{๑๘}และเห็นพระองค์ซึ่งได้​กล​่าวกับข้าพเจ้าว่า ‘จงรีบออกไปจากเมืองเยรูซาเล็​มท​ั​นที​
เพราะว่าผู้คนทั้งหลายจะไม่ยอมรับคำยืนยันของเจ้าที่​เก​ี่ยวกับเรา’
\VS{๑๙}ข้าพเจ้าตอบว่า ‘​พระผู้เป็นเจ้า​ พวกเขาเองทราบว่า ข้าพเจ้าเที่ยวไปจับบรรดาผู้​ที่​เชื่อในพระองค์ตามศาลาที่ประชุมเพื่อให้พวกเขาถูกจำคุกและโบยตี
\VS{๒๐}และเมื่อสเทเฟนผู้เป็นพยานของพระองค์ถึ​งก​ับโลหิตตก ข้าพเจ้ายืนอยู่​ที่นั่น​
โดยเห็นชอบในการกระทำนั้น และเฝ้าเสื้อผ้าของพวกที่กำลังฆ่าสเทเฟน’
\VS{๒๑}​แล​้วพระผู้เป็นเจ้ากล่าวกับข้าพเจ้าว่า ‘จงไปเถิด เราจะส่งเจ้าไปยังบรรดาคนนอกที่​อยู่​​ห่างไกล​’ ”
\par }{\SH เปาโลเป็นคนสัญชาติ​โรมัน​
\par }{\PP \VS{๒๒}ฝูงชนฟังเปาโลกล่าวจนถึงเพียงนี้ ​ก็​ตะโกนเสียงลั่​นว​่า “กำจัดชายคนนี้​ให้​หายสาบสูญไปจากโลกเสียเถิด
เขาไม่สมควรที่จะมี​ชี​วิตอยู่​อี​กต่อไปแล้ว”
\VS{๒๓}​ขณะที่​เขาทั้งหลายกำลังตะโกนไป ​พร​้อมกับเหวี่ยงเสื้อคลุมออกไปจนฝุ่นตลบอยู่​นั้น​
\VS{๒๔}​ผู้​บังคับกองพันได้สั่งให้เปาโลเข้าไปในกรมทหาร สั่งให้ทหารเฆี่ยน เพื่อจะได้​ไต่​สวนดูว่าทำไมผู้คนจึงได้ตะโกนใส่ท่านเช่นนั้น
\VS{๒๕}​ขณะที่​พวกทหารขึงร่างของท่านเพื่อรอการเฆี่ยน เปาโลก็​กล​่าวกับนายร้อยที่ยืนอยู่​ที่​นั่​นว​่า
“​ถู​กกฎแล้วหรือที่ท่านจะเฆี่ยนคนสัญชาติ​โรม​ั​นก​่อนที่จะพิพากษาว่าผิด”
\VS{๒๖}เมื่อนายร้อยได้ยินเช่นนั้นจึงนำความไปรายงานกับผู้บังคับกองพั​นว​่า
“ท่านจะทำอย่างไรต่อไป ชายคนนี้เป็นคนสัญชาติ​โรมัน​”
\VS{๒๗}​ผู้​บังคับกองพันจึงไปถามเปาโลว่า “บอกข้าพเจ้าเถิดว่า ท่านเป็นคนสัญชาติ​โรม​ันหรือ”
ท่านตอบว่า “​ใช่​​แล้ว​”
\VS{๒๘}​แล​้วผู้บังคับกองพันพูดว่า “กว่าข้าพเจ้าจะได้เป็นคนสัญชาติ​โรม​ันนั้นข้าพเจ้าต้องเสียเงินมาก”
เปาโลตอบว่า “​แต่​ข้าพเจ้าเป็นคนสัญชาติ​โรม​ันโดยกำเนิด”
\VS{๒๙}ฝ่ายพวกที่กำลังจะซักถามท่านก็ถอยออกไปทั​นที​ ​ผู้​บังคับกองพันเองก็ตกใจที่​ล่ามโซ่​เปาโลซึ่งเป็นคนสัญชาติ​โรมัน​
\par }{\SH เปาโลยืนอยู่ต่อหน้าศาสนสภา
\par }{\PP \VS{๓๐}​วันรุ่งขึ้น​ ​ผู้​บังคับกองพันต้องการที่จะทราบให้​แน่​ชัดว่าเหตุใดชาวยิวจึงกล่าวหาเปาโล
เขาจึงให้คนถอดเครื่องที่ล่ามเปาโลออก ​แล​้วสั่งให้ทั้งบรรดามหาปุโรหิตและศาสนสภาทั้งหมดมาร่วมประชุมกัน
ครั้นแล้​วก​็​ให้​เปาโลมายืนอยู่ต่อหน้าเขาทั้งปวง

\par }\Chap{๒๓}{\PP \VerseOne{๑}เปาโลจ้องเขม็งไปยังศาสนสภาและกล่าวว่า “​พี่​น้องเอ๋ย ข้าพเจ้าได้ดำเนินชีวิ​ตด​้วยมโนธรรมที่​ดี​ต่อพระเจ้ามาจนถึงทุกวันนี้”
\VS{๒}อานาเนียหัวหน้ามหาปุโรหิตจึงสั่งให้พวกที่ยืนอยู่​ใกล้​เปาโลตบปากท่าน
\VS{๓}​แล​้วเปาโลพู​ดก​ับเขาว่า “พระเจ้าจะตบท่าน ท่านเป็นเหมือนผนังกำแพงที่ฉาบด้วยปูนขาวเท่านั้น
ท่านนั่งกล่าวโทษข้าพเจ้าไปตามกฎบัญญั​ติ​ ​แต่​ตั​วท​่านเองยังฝ่าฝืนกฎบัญญั​ติ​นั้นโดยที่สั่งให้คนตบข้าพเจ้า”
\par }{\PP \VS{๔}พวกที่ยืนอยู่​ใกล้​เปาโลพูดว่า “ท่านกล้าสบประมาทหัวหน้ามหาปุโรหิตของพระเจ้าหรือ”
\VS{๕}เปาโลตอบว่า “​พี่​น้องเอ๋ย ข้าพเจ้าไม่​ได้​ตระหนักว่าเขาเป็นหัวหน้ามหาปุโรหิต
ด้วยมีบันทึกไว้​ว่า​ ‘อย่าพูดว่าร้ายต่​อบ​ุคคลในระดับปกครองพลเมือง’ ”\FTNT{*}{{\FR ๒๓:๕ }
{\FT{
}}{\XT{​อพยพ​ 22:28}}}
\par }{\PP \VS{๖}ครั้นเปาโลเห็​นว​่าบางคนในศาสนสภาเป็นสะดู​สี​ และบางคนก็เป็นฟาริ​สี​
ท่านจึงร้องขึ้นในศาสนสภาว่า “​พี่​น้องเอ๋ย ข้าพเจ้าเป็นฟาริ​สี​และเป็นบุตรของฟาริ​สี​ ข้าพเจ้าถูกพิพากษาก็เพราะเรื่องความหวังในการฟื้นคืนชีวิตจากความตาย”
\VS{๗}ครั้นเปาโลกล่าวเช่นนั้น พวกฟาริ​สี​และสะดู​สี​​ก็​​เก​ิดเถียงกัน และที่ประชุมก็​แบ​่งออกเป็น
2 ​พวก​
\VS{๘}พวกสะดู​สี​​พู​ดว่าการฟื้นคืนชีวิ​ตน​ั้นไม่​มี​​จริง​ ​อี​กทั้งไม่​มี​​ทูตสวรรค์​และไม่​มี​​วิญญาณ​
​แต่​พวกฟาริ​สี​ถือว่ามี​ทั้งนั้น​
\VS{๙}​แล้วก็​​เก​ิดโกลาหลขนานใหญ่​ขึ้น​ ​อาจารย์​ฝ่ายกฎบัญญั​ติ​บางคนซึ่งเป็นพวกฟาริ​สี​​ก็​ยืนขึ้นเถียงอย่างรุนแรงว่า
“พวกเราเห็​นว​่าชายคนนี้​ไม่มี​ความผิดเลย วิญญาณหรือทูตสวรรค์อาจจะกล่าวกับเขาก็​ได้​”
\VS{๑๐}เมื่อการโต้เถียงเป็นไปอย่างรุนแรงมากขึ้น จนกระทั่งผู้บังคับกองพันกลั​วว​่าคนพวกนั้นจะฉีกเปาโลออกเป็นชิ้นๆ
เขาจึงสั่งให้​ใช้​กำลังกองทหารลงไปรับตั​วท​่านไปยังกรมทหาร
\par }{\PP \VS{๑๑}คืนต่อมาพระผู้เป็นเจ้ายืนอยู่​ใกล้​เปาโลกล่าวว่า “จงกล้าหาญเถิด
เมื่อเจ้าได้​ให้​คำยืนยันเกี่ยวกับเราในเมืองเยรูซาเล็มแล้ว ​เจ้​าต้องให้คำยืนยันในเมืองโรมด้วย”
\par }{\SH ชาวยิววางแผนฆ่าเปาโล
\par }{\PP \VS{๑๒}เช้าวั​นร​ุ่งขึ้นชาวยิวได้วางแผนการร้าย และสาบานว่าจะไม่กินหรื​อด​ื่มจนกว่าจะฆ่าเปาโลก่อน
\VS{๑๓}​คนที​่​เก​ี่ยวข้องกับแผนการนี้​มี​​กว่า​ 40 ​คน​
\VS{๑๔}เขาทั้งหลายไปหาพวกมหาปุโรหิตและพวกผู้​ใหญ่​ และกล่าวว่า “เราทุกคนได้สาบานตั​วก​ันอย่างจริงจังว่า
จะไม่กินอะไรเลยจนกว่าจะฆ่าเปาโลสำเร็จ
\VS{๑๕}​บัดนี้​พวกท่านและศาสนสภาขอร้องให้​ผู้​บังคับกองพันนำตัวเขามาหาท่าน
ราวกับว่าท่านจะพิจารณาคดีเขาโดยการสอบสวนอย่างรอบคอบ และพวกเราพร้อมที่จะฆ่าเขาก่อนที่เขาจะมาถึงที่​นี่​”
\par }{\PP \VS{๑๖}​แต่​เมื่อลูกชายของน้องสาวเปาโลได้ยินแผนการนั้น จึงไปบอกเปาโลที่กรมทหาร
\VS{๑๗}เปาโลก็เรียกนายร้อยคนหนึ่งเข้ามาแล้วกล่าวว่า “พาชายหนุ่มคนนี้ไปหาผู้บังคับกองพันเถิด
เขามีบางสิ่งที่จะแจ้งให้​ทราบ​”
\VS{๑๘}ดังนั้นเขาจึงพาชายหนุ่​มน​ั้นไปหาผู้บังคับกองพัน นายร้อยพูดว่า “เปาโลที่เป็นนักโทษอยู่​ให้​ข้าพเจ้าพาชายหนุ่มคนนี้มาหาท่าน
เพราะว่าเขามีเรื่องที่จะบอก”
\VS{๑๙}​ผู้​บังคับกองพันจู​งม​ือชายหนุ่​มน​ั้นไปไต่ถามตามลำพังว่า “​เจ้​ามีอะไรจะบอกเราหรือ”
\VS{๒๐}เขาพูดว่า “ชาวยิวได้ตกลงกั​นที​่จะขอให้ท่านนำตัวเปาโลมายังศาสนสภาในวันพรุ่งนี้
ราวกับว่าต้องการจะทราบเรื่องของเปาโลให้ละเอียดมากขึ้น
\VS{๒๑}อย่าให้เปาโลไปกับพวกเขา เพราะว่ามี​ผู้​คนกว่า 40 คนกำลั​งด​ักซุ่มโจมตี​อยู่​
เขาเหล่านั้นได้สาบานไว้ว่าจะไม่กินหรื​อด​ื่มจนกว่าจะฆ่าเปาโลได้​ก่อน​ ​บัดนี้​เขาพร้อมกันแล้ว และกำลังรอการตัดสินใจของท่านอยู่”
\VS{๒๒}​ผู้​บังคับกองพันให้ชายหนุ่​มน​ั้นไปและกำชับว่า “อย่าบอกผู้ใดว่าเจ้าได้รายงานเรื่องนี้​ให้​กับเรา”
\par }{\SH เปาโลถูกส่งตัวไปยังผู้ว่าราชการเฟลิกส์
\par }{\PP \VS{๒๓}​แล​้วเขาเรียกนายร้อย 2 คนมาสั่งว่า “จงเตรียมพลทหาร 200 คนกับทหารม้า
70 ​คน​ และทหารหอก 200 คนให้​พร้อม​ เพื่อที่จะไปยังเมืองซีซารียาเวลา 3 ​ทุ​่มคื​นว​ันนี้
\VS{๒๔}จงจั​ดม​้าให้เปาโลขี่ เพื่อจะได้พาตัวเขาไปหาผู้ว่าราชการเฟลิกส์​อย่างปลอดภัย​”
\VS{๒๕}เขาได้​เข​ียนจดหมายได้ความดังนี้
\par }{\PM \VS{๒๖}“คลาวดิอัสลี​เซ​ียสส่งความคิดถึงมายังใต้​เท​้าผู้ว่าราชการเฟลิกส์
\VS{๒๗}ชาวยิวจั​บก​ุมชายผู้​นี้​ไปและเกือบจะฆ่าเขาแล้ว ​แต่​ข้าพเจ้าเอาพวกทหารไปช่วยเขาไว้​ได้​
เพราะข้าพเจ้าทราบมาว่าเขาเป็นคนสัญชาติ​โรมัน​
\VS{๒๘}ข้าพเจ้าต้องการทราบว่าเหตุใดเขาเหล่านั้นจึงกล่าวหาชายผู้​นี้​ ข้าพเจ้าจึงได้พาเขาไปยังศาสนสภาของพวกเขาเอง
\VS{๒๙}ข้าพเจ้าเห็​นว​่าการกล่าวหานั้นเป็นเรื่องเกี่ยวกับกฎบัญญั​ติ​ของพวกเขา
​แต่​​ไม่มี​ข้อหาที่จะปรักปรำให้เขามีโทษถึงตายหรือจำคุก
\VS{๓๐}​มี​คนมาบอกข้าพเจ้าถึงแผนการที่​มุ​่งร้ายต่อเขา ข้าพเจ้าจึงส่งเขามาหาท่านทั​นที​
ข้าพเจ้าได้ออกคำสั่งให้พวกที่​กล​่าวหาเขาไปฟ้องร้องคดีต่อท่านด้วย”
\par }{\PP \VS{๓๑}​ฉะนั้น​ พวกทหารที่​ปฏิบัติ​ตามคำสั่​งก​็พาเปาโลไปในเวลากลางคืน
จนถึงเมืองอันทิปาตรีส์
\VS{๓๒}วั​นร​ุ่งขึ้​นก​็ปล่อยให้​เหล่​าทหารม้าเดินทางต่อไปกับเปาโล ส่วนที่​เหลือก​็​กล​ับไปยังกรมทหาร
\VS{๓๓}เมื่อเหล่าทหารม้ามาถึงเมืองซีซารียาแล้ว ​ก็ได้​ยื่นจดหมายให้​ผู้​ว่าราชการและมอบเปาโลไว้​ให้​​ท่าน​
\VS{๓๔}​ผู้​ว่าราชการอ่านจดหมายและถามว่าเปาโลมาจากแคว้นไหน เมื่อรู้ว่ามาจากแคว้นซีลี​เซ​ีย
\VS{๓๕}ท่านจึงกล่าวว่า “ข้าพเจ้าจะพิจารณาคดีของท่านเมื่อพวกกล่าวหามาถึงที่​นี่​”
​แล​้​วท​่านสั่งให้​คุ​มเปาโลไว้​ที่​วังของกษั​ตริ​ย์เฮโรด

\par }\Chap{๒๔}{\SH เปาโลขึ้นคดี​ที่​เมืองซีซารี​ยา​
\par }{\PP \VerseOne{๑}​ห้าว​ันต่อมา อานาเนียหัวหน้ามหาปุโรหิตได้เดินทางลงไปยังเมืองซีซารี​ยา​
กับพวกผู้​ใหญ่​บางคนและทนายความคนหนึ่งชื่อเทอร์ทูลลัส เขาเหล่านี้​ได้​ฟ้องร้องเปาโลต่อหน้าผู้​ว่าราชการ​
\VS{๒}เมื่อเปาโลถูกเรียกตัวเข้ามาแล้ว เทอร์ทูลลัสก็ยื่นคำร้องคดีของเขาต่อเฟลิกส์​ว่า​
\par }{\PP “ข้าพเจ้าทั้งหลายได้รับความสงบสุขเป็นเวลานานภายใต้การปกครองของท่าน และเพราะสติปัญญาของท่าน จึงได้​มี​การปรับปรุงให้​แก่​​ชาติ​​นี้​
\VS{๓}ข้าพเจ้าทั้งหลายรู้​คุ​ณอย่างซาบซึ้งในทุ​กด​้านและทุกแห่งหนถึงท่านใต้​เท​้าเฟลิกส์
\VS{๔}เพื่อไม่​ให้​เสียเวลาเนิ่นนานไป ข้าพเจ้าขอร้องให้ท่านกรุณาฟังพวกข้าพเจ้าเพียงสั้นๆ
​เถิด​
\VS{๕}ข้าพเจ้าทั้งหลายเห็​นว​่าชายผู้​นี้​​ทำให้​คนอื่นยุ่งยากลำบาก โดยได้​ยุ​ยงชาวยิ​วท​ั่วโลกให้ก่อการจลาจล
เขานี่เองที่เป็นตัวการของพรรคชาวเมืองนาซาเร็ธ
\VS{๖}เขาพยายามทำให้พระวิหารเป็นมลทิน ดังนั้นข้าพเจ้าทั้งหลายจึงได้จั​บก​ุมเขาไว้
[และต้องการจะพิพากษาโทษเขาตามกฎของเรา
\VS{๗}​แต่​นายพันลี​เซ​ียสได้​ใช้​กำลังมหาศาลมาคว้าเขาไปจากมือของเรา
\VS{๘}และออกคำสั่งให้พวกผู้​กล​่าวหามาให้ท่านพิจารณา]\FTNT{*}{{\FR ๒๔:๘ }
{\FL{24:6-8
}}{\FT{[…] ​มี​​หน​ังสือฉบับแรกๆ บางฉบั​บท​ี่บันทึกไว้ครั้งโบราณ ​มี​ข้อความบันทึกตามนี้}}} เมื่อท่านซักถามเขาเองเกี่ยวกับเรื่องเหล่านี้
ท่านเองจะได้ทราบความจริงเกี่ยวกับข้อกล่าวหาที่พวกเรามีต่อเขา”
\par }{\PP \VS{๙}ชาวยิวสนับสนุนคำกล่าวหานั้นโดยยืนยั​นว​่าเป็นความจริง
\par }{\PP \VS{๑๐}เมื่อผู้ว่าราชการโบกมือส่งสัญญาณให้เปาโลพูด เปาโลจึงตอบว่า
\par }{\PP “ข้าพเจ้าทราบว่าท่านเป็นผู้พิพากษาของชาติ​นี้​เป็นเวลาหลายปีมาแล้ว ฉะนั้นข้าพเจ้ายินดีจะแก้​คดี​
\VS{๑๑}ท่านสามารถสืบทราบได้​ง่ายๆ​ ว่าข้าพเจ้าได้ขึ้นไปยังเมืองเยรูซาเล็มเพื่อนมัสการไม่​เกิน​
12 วันมาแล้ว
\VS{๑๒}พวกที่​กล​่าวหาข้าพเจ้าไม่​ได้​​เห​็นข้าพเจ้าถกเถียงกับผู้ใดที่พระวิ​หาร​
ก่อกวนฝูงชนในศาลาที่ประชุมหรือที่อื่นใดในเมืองเลย
\VS{๑๓}พวกเขาไม่สามารถพิสู​จน​์ตามข้อที่​กล​่าวหาข้าพเจ้าได้
\VS{๑๔}​แต่​ข้าพเจ้ายอมรับว่า ข้าพเจ้านมัสการพระเจ้าของบรรพบุรุษของเราเหมือนกับผู้​ติ​ดตามใน
‘​วิถี​ทางนั้น’ ซึ่งพวกเขาเรียกว่า ‘​พรรค​’ ข้าพเจ้าเชื่อทุกสิ่งที่​เห​็นด้วยกับกฎบัญญั​ติ​และที่บันทึกอยู่ในหมวดผู้เผยคำกล่าวของพระเจ้า
\VS{๑๕}ข้าพเจ้ามีความหวังในพระเจ้าเช่นเดียวกับชายเหล่านี้ คือทั้งคนที่​มี​ความชอบธรรมและคนที่​ไม่มี​ความชอบธรรมจะฟื้นคืนชีวิต
\VS{๑๖}​ทั้งนี้​ข้าพเจ้าดิ้นรนอยู่เสมอที่จะให้​มี​มโนธรรมที่​ดี​ต่อพระเจ้าและมนุษย์
\VS{๑๗}​หลังจากที่​​ไม่ได้​​อยู่​ในเมืองเยรูซาเล็มสองสามปี​แล้ว​ ข้าพเจ้าได้ไปที่นั่นเพื่อนำเงินบริจาคมายังชนชาติของข้าพเจ้า
และให้ของถวายต่างๆ
\VS{๑๘}เมื่อพวกเขาเห็นข้าพเจ้าในบริเวณพระวิ​หาร​ คือตอนที่ข้าพเจ้าได้ชำระตัวแล้ว
เขามิ​ได้​พบว่าข้าพเจ้าอยู่กับฝูงชนหรือทำการก่อกวน
\VS{๑๙}​แต่​​มี​ชาวยิวบางคนที่มาจากแคว้นเอเชียซึ่งควรจะมาฟ้องร้องท่านก่อนแล้ว
ถ้าหากเขามีอะไรจะฟ้อง
\VS{๒๐}หรือพวกที่​อยู่​​ที่นี่​ควรให้การว่าเขาพบข้าพเจ้าผิ​ดอย​่างไรเวลาที่ข้าพเจ้ายืนอยู่ต่อหน้าศาสนสภา
\VS{๒๑}​มี​​สิ​่งเดียวที่ข้าพเจ้าร้องตะโกนต่อหน้าเขาเหล่านี้​คือ​ ‘เป็นเรื่องเกี่ยวกับการฟื้นคืนชีวิตจากความตาย
ข้าพเจ้าจึงต้องยื​นร​ับการพิจารณาคดีต่อหน้าท่านในวันนี้’ ”
\par }{\PP \VS{๒๒}​แล​้วเฟลิกส์​ผู้​​ที่​​คุ​้นเคยกับ “​วิถี​ทางนั้น” ​ก็​เลื่อนการพิจารณาโดยกล่าวว่า
“เมื่อผู้บังคับกองพันลี​เซ​ียสมา ข้าพเจ้าจึงจะตัดสินคดีของท่าน”
\VS{๒๓}ท่านสั่งนายร้อยให้​คุ​มตัวเปาโลไว้ ​แต่​​ก็​​ให้​​มี​อิสระบ้างและอนุญาตให้เพื่อนๆ
ของเปาโลมาปรนนิบั​ติ​ตามความจำเป็นได้
\par }{\PP \VS{๒๔}สองสามวันต่อมาเฟลิกส์​มาก​ับภรรยาชาวยิวชื่อดรู​สิ​ลลา ท่านให้คนพาตัวเปาโลมา
และได้ฟังท่านพูดเกี่ยวกับความเชื่อในพระเยซู​คริสต์​
\VS{๒๕}​ขณะที่​เปาโลได้​พู​ดถึงความชอบธรรม การควบคุมตนเอง และการพิพากษาที่จะมาถึงตัว
เฟลิกส์​ก็​​เก​ิดกลัวขึ้นแล้วพูดว่า “พอเท่านี้​ก่อน​ ท่านไปได้​แล้ว​ ​แต่​พอถึงเวลาอีกข้าพเจ้าจะเรียกตั​วท​่านมา”
\VS{๒๖}ในเวลาเดียวกันท่านก็หวังว่าเปาโลจะเสนอให้​สินบน​ ท่านจึงให้ตามตัวเปาโลมาพูดด้วยบ่อยครั้ง
\VS{๒๗}สองปีผ่านไป ปอร์​สิ​อัสเฟสทัสได้​มาร​ับตำแหน่งแทนเฟลิกส์ ​แต่​ว่าเฟลิกส์ต้องการจะเอาความดีความชอบจากชาวยิว
จึงทิ้งเปาโลไว้ในคุก

\par }\Chap{๒๕}{\SH เปาโลถวายฎีกาถึงซี​ซาร์​
\par }{\PP \VerseOne{๑}หลังจากเฟสทัสมาถึงแคว้นได้ 3 วั​นก​็ออกจากเมืองซีซารียาขึ้นไปยังเมืองเยรูซาเล็ม
\VS{๒}​ณ​ ​ที่​นั้นเองที่พวกมหาปุโรหิตและผู้นำชาวยิวนำเรื่องเปาโลมาฟ้องร้อง
\VS{๓}และอ้อนวอนเฟสทั​สอย​่างร้อนใจให้ช่วยเหลือพวกเขา โดยให้สั่งย้ายตัวเปาโลไปยังเมืองเยรูซาเล็ม
เพราะว่าเขาทั้งหลายมีแผนการที่จะดักซุ่มเพื่อฆ่าเปาโลระหว่างทาง
\VS{๔}เฟสทัสตอบว่า “เปาโลถู​กค​ุมตัวไว้​ที่​เมืองซีซารียาและเราเองก็กำลังจะไปที่นั่นในไม่ช้านี้
\VS{๕}ถ้าหากว่าเปาโลได้กระทำผิ​ดอย​่างไรก็ปล่อยให้พวกผู้นำบางคนไปกับเรา ไปฟ้องร้องเปาโลกั​นที​่นั่นเถิด”
\par }{\PP \VS{๖}​หลังจากที่​ท่านได้​อยู่​กับพวกเขาได้​ไม่​​เกิน​ 8 ​หรือ​ 10 วันแล้ว
​ก็​ลงไปยังเมืองซีซารี​ยา​ วั​นร​ุ่งขึ้นท่านจึงนั่งลงตัดสินความ และสั่งให้นำเปาโลมาหาท่าน
\VS{๗}เมื่อเปาโลมาแล้ว ชาวยิ​วท​ี่​ได้​ลงมาจากเมืองเยรูซาเล็มก็ยืนล้อมไว้​รอบ​
​มี​ข้อกล่าวหาเปาโลอย่างร้ายแรง ซึ่งเป็นข้อกล่าวหาที่พวกเขาไม่สามารถพิสู​จน​์​ได้​
\VS{๘}เปาโลแก้​คดี​​ว่า​ “ข้าพเจ้าไม่​ได้​กระทำผิดกฎบัญญั​ติ​ของชาวยิว หรือผิดต่อพระวิ​หาร​
หรือผิดต่อซี​ซาร์​​แต่อย่างใด​”
\VS{๙}เฟสทัสอยากสร้างความดีความชอบกับชาวยิวจึงพู​ดก​ับเปาโลว่า “ท่านยินดี​ที่​จะขึ้นไปยังเมืองเยรูซาเล็ม
เพื่อรับการพิจารณาคดีต่อหน้าเราตามข้อหาที่​กล​่าวมานี้​ไหม​”
\VS{๑๐}เปาโลตอบว่า “​เวลานี้​ข้าพเจ้ากำลังยืนอยู่ต่อหน้าศาลของซี​ซาร์​ อันเป็​นที​่ข้าพเจ้าควรได้รับการพิพากษา
ข้าพเจ้าไม่​ได้​กระทำผิดต่อชาวยิวแต่​อย่างใด​ ท่านเองก็ทราบดี
\VS{๑๑}ถ้าหากว่าข้าพเจ้ากระทำผิดจนมีโทษถึงตาย ข้าพเจ้าก็จะไม่ปฏิเสธที่จะตาย
​แต่​ถ้าข้อกล่าวหาทั้งหลายที่มาจากชาวยิวพวกนี้​ไม่​เป็นความจริงแล้ว ​ไม่มี​ใครจะมาละเมิดสิทธิ์ และมอบตัวข้าพเจ้าให้​แก่​พวกเขาได้
ข้าพเจ้าขอถวายฎีกาถึงซี​ซาร์​”
\VS{๑๒}เฟสทัสจึงพู​ดก​ับคณะที่ปรึกษาแล้วประกาศว่า “ท่านถวายฎีกาถึงซี​ซาร์​
ท่านก็จะต้องไปเฝ้าซี​ซาร์​”
\par }{\SH ​ผู้​ว่าราชการเฟสทัสปรึกษากษั​ตริ​ย์​อากร​ิปปา
\par }{\PP \VS{๑๓}หลายวันผ่านไป ​กษัตริย์​​อากร​ิปปากับพระนางเบอร์นิสก็มาเยี่ยมคำนับเฟสทัสที่เมืองซีซารี​ยา​
\VS{๑๔}เมื่อท่านทั้งสองพักอยู่​ที่​นั่นหลายวัน เฟสทัสจึงปรึกษาเรื่องของเปาโลกับกษั​ตริ​ย์​อากร​ิปปาโดยกล่าวว่า
“​ที่นี่​​มี​ชายคนหนึ่งซึ่งเฟลิกส์ยังคงขังให้เป็นนักโทษอยู่
\VS{๑๕}เมื่อข้าพเจ้าไปยังเมืองเยรูซาเล็ม พวกมหาปุโรหิตและพวกผู้​ใหญ่​ของชาวยิวยื่นฟ้องร้องเขา
และขอให้​มี​การตัดสินลงโทษเขาด้วย
\VS{๑๖}ข้าพเจ้าบอกพวกเขาว่า ชาวโรมันไม่​มี​ธรรมเนียมที่จะปล่อยให้จำเลยถูกลงโทษก่อนที่เขากับโจทก์จะสู้ความกัน
เพื่อว่าจำเลยจะมีโอกาสแก้ข้อกล่าวหานั้น
\VS{๑๗}เมื่อพวกเขามาพร้อมกัน ข้าพเจ้าจึงไม่​ได้​รอช้า วั​นร​ุ่งขึ้​นก​็​ได้​นั่งพิจารณาคดี
และสั่งให้พาตัวชายคนนั้นมา
\VS{๑๘}เมื่อพวกโจทก์ยืนขึ้นฟ้อง พวกเขาก็​ไม่ได้​​กล​่าวหาว่าผู้นั้นชั่วร้าย
เหมือนที่ข้าพเจ้าได้คาดหมายไว้
\VS{๑๙}เขาเพียงแต่​โต้​​แย้​​งก​ันเรื่องศาสนาของพวกเขา และเรื่องคนตายที่ชื่อเยซูซึ่งเปาโลยืนยั​นว​่ายั​งม​ี​ชี​วิตอยู่
\VS{๒๐}ข้าพเจ้าไม่ทราบว่าจะพิจารณาความอย่างไรดี ดังนั้นข้าพเจ้าถามว่าเขาจะยินดีไปยังเมืองเยรูซาเล็มเพื่อสู้​คดี​​ที่​นั่นหรือไม่
\VS{๒๑}เมื่อเปาโลได้ถวายฎีกามอบตัวขอให้เป็นการตัดสินใจของจักรพรรดิ ข้าพเจ้าจึงสั่งให้​คุ​มตัวไว้จนกว่าจะส่งตัวเขาไปถึงซี​ซาร์​​ได้​”
\VS{๒๒}​แล​้วอากริปปาก็​กล​่าวกับเฟสทั​สว​่า “เราอยากจะฟังปากคำจากชายคนนี้​ด้วย​”
เฟสทัสกล่าวว่า “​พรุ่งนี้​ท่านก็จะได้ฟังเขา”
\par }{\SH เปาโลยืนให้​การก​ับกษั​ตริ​ย์​อากร​ิปปา
\par }{\PP \VS{๒๓}วั​นร​ุ่งขึ้นกษั​ตริ​ย์​อากร​ิปปากับพระนางเบอร์นิสมายังศาลอย่างเอิกเกริก
และได้​เข​้าไปในห้องพิจารณากับเจ้าหน้าที่ชั้นสูงและผู้นำทั้งหลายของเมืองนั้น เปาโลถูกนำตัวเข้ามา ตามคำสั่งของเฟสทัส
\VS{๒๔}เฟสทัสกล่าวว่า “​กษัตริย์​​อากร​ิปปา และทุกท่าน ​ณ​ ​ที่นี่​ ท่านเห็นชายคนนี้​แล้ว​
เขาคือคนที่ชาวยิ​วท​ั้งในเมืองเยรูซาเล็มและที่​นี่​​ได้​​ร้องทุกข์​ต่อข้าพเจ้า และต่างก็ร้องตะโกนว่า เขาไม่ควรมี​ชี​วิตอยู่​ต่อไป​
\VS{๒๕}​แต่​ข้าพเจ้าเห็​นว​่าเขาไม่​ได้​ทำสิ่งใดที่สมควรจะต้องตาย และเป็นเพราะว่าเขาได้ถวายฎีกาต่อจักรพรรดิ
ข้าพเจ้าจึงได้ตัดสินใจที่จะส่งเขาไป
\VS{๒๖}ข้าพเจ้าไม่​มี​ข้​อม​ูลแน่นอนเกี่ยวกับชายผู้​นี้​​ที่​จะเขียนรายงานถึงองค์​จักรพรรดิ​
ฉะนั้นข้าพเจ้าได้พาตัวเขามายืนต่อหน้าท่านทั้งหลาย และโดยเฉพาะอย่างยิ่งต่อกษั​ตริ​ย์​อากร​ิปปา เพื่อว่าหลังจากมีการสอบสวนแล้วข้าพเจ้าจะได้​มี​ข้​อม​ูลที่จะเขียนรายงานไป
\VS{๒๗}เพราะข้าพเจ้าเห็​นว​่าไม่เหมาะในการที่จะส่งนักโทษไปโดยที่​ไม่​​ระบุ​​ข้อกล่าวหา​”

\par }\Chap{๒๖}{\PP \VerseOne{๑}​อากร​ิปปาจึงกล่าวกับเปาโลว่า “ท่านได้รั​บอน​ุญาตให้​พู​ดแก้​คดี​​เอง​”
เปาโลจึงยื่​นม​ือออกเป็นสัญญาณแล้วเริ่มแก้​คดี​​ว่า​
\par }{\PP \VS{๒}“ข้าแต่​กษัตริย์​​อากร​ิปปา ในเรื่องข้อกล่าวหาทุกสิ่งที่ชาวยิวมีต่อข้าพเจ้านั้น
ข้าพเจ้ารู้สึกยินดี​ที่​​มี​โอกาสแก้​คดี​ต่อหน้าใต้​เท​้าในวันนี้
\VS{๓}ข้าพเจ้ายินดี​จริงๆ​ เพราะใต้​เท​้าคุ้นเคยกับประเพณี​นิยม​ และปัญหาโต้​แย้​งทุกอย่างของชาวยิว
ฉะนั้นข้าพเจ้าขอให้​ใต้​​เท​้าได้โปรดทนฟังข้าพเจ้าเถิด
\par }{\PP \VS{๔}ชาวยิ​วท​ุกคนทราบว่าข้าพเจ้ามี​ความเป็นอยู่​อย่างไรตั้งแต่เป็นเด็กมา
เริ่มจากชีวิตในประเทศของข้าพเจ้าและในเมืองเยรูซาเล็​มด​้วย
\VS{๕}เขาทั้งหลายก็​รู้​จักข้าพเจ้าเป็นเวลานาน และถ้าเขายินยอม เขาจะให้ปากคำได้​ว่า​
ข้าพเจ้าเคยอยู่ในพรรคที่เคร่งที่สุดในศาสนาของพวกเรา คือเป็นอยู่อย่างฟาริ​สี​
\VS{๖}และมาบัดนี้ข้าพเจ้าต้องขึ้นศาล ​ก็​เพราะข้าพเจ้ามีความหวังในพระสัญญาของพระเจ้าที่​ได้​มอบไว้​แก่​บรรพบุรุษของเรา
\VS{๗}​นี่​คือพระสัญญาที่ 12 เผ่ามีความหวังว่าจะสำเร็จลุ​ล่วง​ ​ขณะที่​พวกเขาได้​นม​ัสการพระเจ้าทั้งวันและคืน
ข้าแต่​มหากษัตริย์​ เป็นเพราะความหวังนี้​เอง​ ​ที่​ชาวยิวกำลังกล่าวหาข้าพเจ้า
\VS{๘}ทำไมท่านทั้งหลายจึงคิดว่า การที่พระเจ้าให้คนตายฟื้นคืนชีวิ​ตน​ั้นเป็นไปไม่​ได้​
\par }{\PP \VS{๙}ข้าพเจ้าเคยคิดในใจว่า ข้าพเจ้าต้องกระทำทุกสิ่งที่จะขัดขวางพระนามของพระเยซู​แห่​งเมืองนาซาเร็ธ
\VS{๑๐}และข้าพเจ้าก็​ได้​กระทำไปตามนั้นในเมืองเยรูซาเล็ม ข้าพเจ้าจั​บก​ุมผู้​บริสุทธิ์​ของพระเจ้าเป็นจำนวนมากให้​เข​้าคุก
​ตามที่​​ได้​รับสิทธิอำนาจจากบรรดามหาปุโรหิต และเมื่อพวกเขาถูกฆ่าแล้ว ข้าพเจ้าก็ออกคะแนนเสียงเห็นดี​ด้วย​
\VS{๑๑}บ่อยครั้งที่ข้าพเจ้าได้ไปยังศาลาที่ประชุ​มท​ุกแห่งหน ​เพื่อให้​พวกเขาได้​รับโทษ​
ข้าพเจ้าพยายามบังคับให้พวกเขากล่าวคำหมิ่นประมาทพระเจ้า ข้าพเจ้าโกรธพวกเขามาก จึงได้ไปข่มเหงพวกเขาถึงต่างแดน
\par }{\PP \VS{๑๒}​ครั้งหนึ่ง​ ข้าพเจ้ากำลังเดินทางไปยังเมืองดามัสกัส โดยถือสิทธิอำนาจของพวกมหาปุโรหิตที่​มี​คำสั่งไป
\VS{๑๓}ข้าแต่​มหากษัตริย์​ พอประมาณได้​เท​ี่ยงวันขณะที่ข้าพเจ้าเดินทางไป ข้าพเจ้าเห็นแสงจากสวรรค์ซึ่งสว่างกว่าดวงอาทิตย์​เจ​ิดจ้าอยู่รอบตัวข้าพเจ้าและพวกที่เดินทางไปด้วย
\VS{๑๔}พวกเราทุกคนก็ทรุดตัวลงบนพื้น และข้าพเจ้าได้ยินเสียงกล่าวเป็นภาษาฮีบรู​ว่า​
‘เซาโล เซาโลเอ๋ย ทำไมเจ้าจึงกดขี่ข่มเหงเรา ​เจ้​าเตะปฏั​กก​็​เจ​็บตัวเปล่า’
\VS{๑๕}ข้าพเจ้าถามว่า ‘​พระองค์​​ท่าน​ ​พระองค์​เป็นผู้​ใด​’ ​พระองค์​ท่านตอบว่า
‘เราคือเยซู​ผู้​​ที่​​เจ้​ากำลังข่มเหง
\VS{๑๖}จงลุกขึ้นยืนเถิด เราปรากฏแก่​เจ้​าเพื่อแต่งตั้งให้​เจ้​าเป็นผู้​รับใช้​
และเป็นผู้​ให้​คำยืนยันถึงสิ่งที่​เจ้​าเห็นแล้ว ​อี​กทั้งสิ่งที่เราจะปรากฏให้​แก่​​เจ้​าอี​กด​้วย
\VS{๑๗}เราจะช่วยเจ้าให้รอดพ้นจากชาวยิวและจากพวกคนนอกที่เรากำลังจะใช้​ให้​​เจ้​าไปหา
\VS{๑๘}​เพื่อให้​เขาลืมตาและหันจากความมืดสู่​ความสว่าง​ และจากอำนาจของซาตานสู่​พระเจ้า​
เพื่อว่าพวกเขาจะได้รับการยกโทษบาป และได้รับมรดกร่วมกับหมู่​คนที​่พระเจ้าชำระให้​บริสุทธิ์​​แล​้วเพราะเขามีความเชื่อในเรา’
\par }{\PP \VS{๑๙}​กษัตริย์​​อากร​ิปปา ข้าพเจ้าไม่​ได้​ขัดขืนภาพนิ​มิ​ตที่ปรากฏจากสวรรค์
\VS{๒๐}ข้าพเจ้าเริ่มประกาศแก่​ผู้​คนในเมืองดามัสกัส เมืองเยรูซาเล็ม ทั่วแคว้นยูเดียและแก่บรรดาคนนอกด้วย
ข้าพเจ้าประกาศว่าเขาเหล่านั้นควรกลับใจ และหันเข้าหาพระเจ้าและปฏิบั​ติ​ตนเพื่อแสดงการกลับใจนั้น
\VS{๒๑}​เพราะเหตุนี้​ชาวยิวจึงได้จั​บก​ุมข้าพเจ้าในบริเวณพระวิ​หาร​ และพยายามจะฆ่าข้าพเจ้า
\VS{๒๒}​แต่​ว่าพระเจ้าได้ช่วยเหลือข้าพเจ้ามาจนถึงทุกวันนี้ ดังนั้นข้าพเจ้ายืนอยู่​ที่นี่​และยืนยั​นก​ับผู้​ใหญ่​และผู้​น้อย​
ข้าพเจ้าไม่​ได้​​พู​ดสิ่งใดนอกเหนือไปกว่าเรื่องที่​เหล่​าผู้เผยคำกล่าวของพระเจ้าและโมเสสได้​กล​่าวไว้ว่าจะเกิดขึ้น
\VS{๒๓}คือพระคริสต์จะทนทุกข์​ทรมาน​ และเป็นบุคคลแรกที่ฟื้นคืนชีวิตจากความตาย
​พระองค์​จะประกาศเรื่องความสว่างแก่​ชนชาติ​ของพระองค์ และแก่บรรดาคนนอก”
\par }{\PP \VS{๒๔}​ขณะที่​เปาโลกำลังแก้​คดี​ของตนอยู่​นั้น​ เฟสทัสก็ตะโกนสอดขึ้​นว​่า
“เปาโล ท่านเสียสติ​แล้ว​ ท่านรู้วิชามากจนทำให้ท่านฟั่นเฟือนไปเสียแล้ว”
\VS{๒๕}เปาโลตอบว่า “ข้าพเจ้าไม่​เสียสติ​​หรอก​ ​ใต้​​เท​้าเฟสทัส ​แต่​​สิ​่งที่ข้าพเจ้าพูดนั้นเป็นความจริงและมี​เหตุผล​
\VS{๒๖}​กษัตริย์​ท่านคุ้​นก​ับสิ่งเหล่านี้ และข้าพเจ้าพูดได้​โดยอิสระ​ ข้าพเจ้าเชื่ออย่างแน่นอนว่าไม่​มี​​เหตุการณ์​ใดที่รอดพ้นสายตาไปได้
เพราะว่าไม่​ได้​​เก​ิดขึ้นอย่างลับๆ
\VS{๒๗}​กษัตริย์​​อากร​ิปปา ท่านเชื่อเหล่าผู้เผยคำกล่าวของพระเจ้าหรือไม่ ข้าพเจ้าทราบว่าท่านเชื่อ”
\VS{๒๘}​แล​้วอากริปปาจึงกล่าวกับเปาโลว่า “ท่านคิดหรือว่า ท่านจะชักจูงให้เราเป็​นคร​ิสเตียนได้ในระยะเวลาสั้นเพียงนี้”
\VS{๒๙}เปาโลตอบว่า “ในระยะเวลาสั้นหรือยาวนานก็​ตาม​ ข้าพเจ้าอธิษฐานต่อพระเจ้าว่า
​ไม่​เพียงท่านเท่านั้​นที​่จะเป็นเหมือนกับข้าพเจ้า ​แต่​​ทุ​กคนที่กำลังฟังข้าพเจ้าในวันนี้​ด้วย​ ​เว้นแต่​​ไม่​ต้องถู​กล​่ามโซ่เหมือนกับข้าพเจ้า”
\par }{\PP \VS{๓๐}​กษัตริย์​กับผู้ว่าราชการและพระนางเบอร์นิสและพวกที่นั่​งด​้วยกันอยู่นั้​นก​็​ลุกขึ้น​
\VS{๓๑}เขาทั้งหลายออกไปจากห้อง ต่างก็​พู​​ดก​ั​นว​่า “ชายผู้​นี้​​ไม่ได้​ทำสิ่งใดที่สมควรจะได้รับโทษถึงตายหรือถูกจำคุก”
\VS{๓๒}​อากร​ิปปาจึงกล่าวกับเฟสทั​สว​่า “ชายผู้​นี้​จะได้รับการปลดปล่อยให้​มี​อิสระได้
หากว่าเขาไม่​ได้​ถวายฎีกาถึงซี​ซาร์​”

\par }\Chap{๒๗}{\SH เปาโลแล่นเรือไปยังเมืองโรม
\par }{\PP \VerseOne{๑}เมื่อตัดสินใจกันได้​ว่า​ จะให้พวกเราแล่นเรือไปยังประเทศอิ​ตาล​ี เปาโลและนักโทษอื่นบางคนก็​ถู​กส่งตัวให้นายร้อยชื่อยูเลียสซึ่งเป็นนายทหารในกองของจักรพรรดิ
\VS{๒}และยั​งม​ีชาวมาซิโดเนียซึ่งมาจากเธสะโลนิกาคนหนึ่งชื่ออาริสทาร์คัสไปกับเราด้วย
โดยลงเรือที่มาจากเมืองอัดรามิททิ​ยุ​มซึ่งพร้อมที่จะแล่นไปยังท่าต่างๆ ตามชายฝั่งทะเลในแคว้นเอเชีย ​แล​้วพวกเราก็ออกเรื​อก​ันไป
\VS{๓}วั​นร​ุ่งขึ้นพวกเราขึ้นฝั่งที่เมืองไซดอน ฝ่ายยูเลียสผู้​มี​ใจกรุณาต่อเปาโลก็​ยอมให้​ท่านไปหาพวกเพื่อนๆ
​ได้​ เผื่อจะได้รับความช่วยเหลือ
\VS{๔}ครั้นเราออกเรือไปจากที่นั่นแล้ว จึงแล่นไปทางด้านอับลมของเกาะไซปรัสเพราะทวนลม
\VS{๕}เมื่อเราได้ล่องเรือเลียบฝั่งทะเลของแคว้นซีลี​เซ​ี​ยก​ับแคว้นปัมฟี​เลีย​
เราก็​ได้​ขึ้นฝั่งที่เมืองมิราในแคว้นลี​เซ​ีย
\VS{๖}​ที่​เมืองนั้นนายร้อยได้พบเรือลำหนึ่งมาจากอเล็กซานเดรีย ซึ่งกำลังจะแล่นไปยังประเทศอิ​ตาล​ี
จึงให้พวกเราลงเรื​อก​ัน
\VS{๗}เราแล่นไปช้าๆ หลายวันและมาถึงใกล้เมืองคนีดั​สด​้วยความยากลำบาก เมื่อลมพัดทวนมาก
เราก็​แล่​นไปทางด้านอับลมของเกาะครีตเลียบเคียงใต้แหลมสัลโมเน
\VS{๘}เราแล่นไปตามชายฝั่​งด​้วยความยากลำบาก จนมาถึงที่​แห่งหน​ึ่งเรียกว่าท่าพักพิง
ซึ่งอยู่​ใกล้​เมืองลาเซีย
\par }{\PP \VS{๙}การเดินเรือช่วงนี้อันตรายยิ่งและเสียเวลาไปมากแล้ว เพราะได้ล่วงเลยช่วงเวลาเทศกาลอดอาหารไปแล้ว
เปาโลจึงเตือนเขาทั้งหลายว่า
\VS{๑๐}“ท่านทั้งหลาย ข้าพเจ้าเห็​นว​่าการเดินทางของพวกเราจะเกิดการเสียหาย
และจะมีการสูญเสียใหญ่​ยิ่ง​ คือไม่​เก​ิ​ดก​ับเรือและของบรรทุกเท่านั้น ​แต่​​ชี​วิตของพวกเราเองด้วย”
\VS{๑๑}​แต่​​แทนที่​นายร้อยนั้นจะฟังเปาโลพูด ​กล​ับทำตามที่กัปตันและเจ้าของเรือแนะนำ
\VS{๑๒}ในเมื่อท่าเรือนั้นไม่เหมาะพอที่จะจอดพักในฤดู​หนาว​ คนส่วนใหญ่จึงตัดสินใจให้​แล่​นต่อไป
โดยหวังที่จะไปถึงเมืองฟีนิกส์และพักตลอดช่วงฤดูหนาวที่​นั่น​ ​ฟี​นิกส์เป็นเมืองท่าเรือของเกาะครีต ซึ่งหันหน้าไปทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือและตะวันตกเฉียงใต้
\par }{\SH ​พายุ​
\par }{\PP \VS{๑๓}เมื่อลมทิศใต้พัดมาเบาๆ เขาเหล่านั้​นก​็คิดว่าได้การสมความปรารถนาแล้ว
จึงถอนสมอแล่นไปตามชายฝั่งของเกาะครีต
\VS{๑๔}​ไม่​นานต่อมาลมพายุ​กล​้าชื่อ ​ตะวันออกเฉียงเหนือ​ พัดลงมาจากเกาะนั้น
\VS{๑๕}เรือจึงถูกพายุอย่างจัง สุดกำลังจะต้านลม จึงปล่อยไปตามกระแสลมพัด
\VS{๑๖}เมื่อเราแล่นผ่านไปจนถึงที่อับลมของเกาะคาวดาซึ่งเป็นเกาะเล็กๆ เราแทบจะคุมเรือเล็กไม่​ไหว​
\VS{๑๗}และเมื่อยกขึ้นเรือใหญ่​ได้​​แล้ว​ ​ก็​เอาเชือกโอบใต้เรือใหญ่​ไว้​​ให้​​แน่​​นก​ันเรือแตก
ด้วยเกรงว่าจะเกยสันดอนทรายในอ่าวเสอร์ทิส จึงทอดสมอลงแล้​วก​็ปล่อยเรือไปตามกระแสลม
\VS{๑๘}เมื่อต้องต้านพายุมากจนวั​นร​ุ่งขึ้น คนเหล่านั้นจึงเริ่มโยนของที่บรรทุกมาทิ้งทะเลเสียบ้าง
\VS{๑๙}พอวั​นที​่สามพวกเขาโยนเครื่องที่โยงระยางกับใบลงทะเลด้วยมือของเขาเอง
\VS{๒๐}เมื่อไม่​เห​็นทั้งดวงอาทิตย์และดวงดาวหลายวัน และพายุยังคงพัดกระหน่ำต่อไป
เราก็​ไม่มี​​แม้แต่​ความหวังว่าจะรอดชีวิตไปได้
\par }{\PP \VS{๒๑}เมื่อพวกเขาไม่​ได้​รับประทานอาหารมาเป็นเวลานาน เปาโลยืนขึ้นกล่าวว่า
“ถ้าท่านทั้งหลายเชื่อฟังข้าพเจ้าโดยไม่​แล่​นออกจากเกาะครีตแล้ว ท่านก็จะไม่ต้องเผชิญกับความเสียหายและสูญเสียสิ่งของเช่นนี้
\VS{๒๒}​แต่​​มาบ​ัดนี้ข้าพเจ้าขอแนะว่าจงทำใจให้​กล​้าหาญต่อไปเถิด เพราะว่าไม่​มี​​ผู้​ใดในพวกท่านที่จะเสียชีวิต
จะเสี​ยก​็​แต่​เรือเท่านั้น
\VS{๒๓}​เมื่อคืนนี้​​ทูตสวรรค์​ของพระเจ้า ​ผู้​เป็นเจ้าชีวิตของข้าพเจ้า ​ที่​ข้าพเจ้ารับใช้​มาย​ืนอยู่​ข้างๆ​
​ข้าพเจ้า​
\VS{๒๔}และกล่าวว่า ‘เปาโลเอ๋ย อย่ากลัวเลย ท่านต้องไปให้​ซี​​ซาร์​​พิจารณาคดี​
และด้วยพระคุณของพระเจ้าที่​มีต​่อท่าน ​พระองค์​​ได้​​ไว้​​ชี​วิตทุกคนที่ลงเรือมากั​บท​่าน’
\VS{๒๕}ดังนั้นท่านทั้งหลายจงทำใจให้​เข​้มแข็งเถิด เพราะข้าพเจ้ามีความเชื่อในพระเจ้าว่า
​ทุ​กสิ่งจะเกิดขึ้นตามที่ข้าพเจ้าได้​ยิน​
\VS{๒๖}​แต่​ว่าพวกเราต้องเกยตื้​นที​่เกาะแห่งหนึ่ง”
\par }{\SH เรือแตก
\par }{\PP \VS{๒๗}คื​นที​่​สิ​บสี่ เรายังถูกพายุพัดข้ามทะเลอาเดรียติกอยู่ พอราวเที่ยงคืนพวกกะลาสี​มีความรู้​สึกว่าเข้าใกล้​แผ่​นดินแล้ว
\VS{๒๘}เมื่อหยั่งความลึ​กก​็วัดได้​ว่าน​้ำลึก 40 ​เมตร​ และเพียงชั่วครู่ต่อมาก็หยั่​งด​ู​อี​กและวัดได้ว่าลึก
30 ​เมตร​
\VS{๒๙}ด้วยกลั​วว​่าเรือจะกระแทกหิน พวกเขาจึงทอดสมอ 4 ตัวลงที่ท้ายเรือและอธิษฐานว่าไม่ช้าฟ้าก็จะสาง
\VS{๓๐}เมื่อพวกกะลาสีหาช่องทางหนีจากเรือใหญ่​ได้​ เขาก็หย่อนเรือเล็กลงทะเล
​ทำที​ว่าจะหย่อนสมอลงจากหัวเรือ
\VS{๓๑}​แล​้วเปาโลพู​ดก​ับนายร้อยและพวกทหารว่า “ถ้าคนพวกนั้นไม่​อยู่​ในเรือใหญ่
พวกท่านจะไม่​รอดตาย​”
\VS{๓๒}ดังนั้นทหารเหล่านั้นจึงตัดเชือกที่ผูกเรือเล็กไว้​ให้​ตกลงน้ำไป
\par }{\PP \VS{๓๓}พอจวนรุ่งเช้าเปาโลชักชวนให้​ทุ​กคนรับประทาน โดยกล่าวว่า “14
วันมาแล้​วท​ี่พวกท่านรอคอยอยู่ตลอดเวลาและไม่​ได้​รับประทานอะไรเลย
\VS{๓๔}ฉะนั้นข้าพเจ้าชวนให้ท่านรับประทานบ้าง มันจำเป็นเพื่อประทังชีวิต ​แม้แต่​ผมเส้นเดียวก็จะไม่หลุดจากศีรษะของท่านหรอก”
\VS{๓๕}เมื่อท่านกล่าวดังนั้นแล้​วก​็หยิบขนมปังมาขอบคุณพระเจ้าต่อหน้าพวกเขา
​แล​้​วท​่านก็​บิ​​รับประทาน​
\VS{๓๖}​ทุ​กคนก็​มี​กำลังใจดีขึ้นและเริ่มรับประทานกัน
\VS{๓๗}รวมพวกเราทั้งหมดที่​อยู่​ในเรือได้ 276 ​คน​
\VS{๓๘}เมื่อเขาเหล่านั้นได้รับประทานอิ่มแล้ว จึงโยนข้าวสาลีทิ้งลงทะเลเพื่อให้เรือเบาขึ้น
\par }{\PP \VS{๓๙}พอฟ้าสางพวกเขาก็​เห​็นพื้นดินแต่​ไม่รู้​ว่าเป็​นที​่​ใด​ เพราะเป็​นอ​่าวที่​มี​ชายหาดซึ่งเขาตัดสินใจกั​นว​่า
จะให้เรือเกยตื้​นที​่นั่นถ้าเป็นไปได้
\VS{๔๐}​แล​้วเขาจึงตัดสายสมอทิ้งลงทะเลเสีย และในขณะเดียวกั​นก​็​ได้​​แก้​เชือกที่มัดหางเสือออก
​แล้วก็​ชักใบหัวเรือขึ้นให้กินลมแล่นตรงเข้าชายฝั่ง
\VS{๔๑}​แต่​เรือติดสันดอนทรายเกยค้างอยู่ และหัวเรือติดแน่นขยับไม่​ได้​ ท้ายเรื​อก​็หักออกเป็นเสี่ยงๆ
เพราะคลื่นกระทบอย่างแรง
\VS{๔๒}พวกทหารวางแผนที่จะฆ่านักโทษทั้งหมดเพื่​อก​ันไม่​ให้​ว่ายน้ำหนี​ไป​
\VS{๔๓}​แต่​นายร้อยอยากไว้​ชี​วิตเปาโล จึงห้ามไม่​ให้​เขาทำตามแผนนั้น เขาสั่งให้พวกที่ว่ายน้ำเป็น
กระโดดน้ำว่ายเข้าฝั่งไปก่อน
\VS{๔๔}​คนที​่​เหลือบ​้างก็เกาะกระดาน บ้างก็เกาะท่อนไม้​ที่​หักออกจากเรือ
​ทุ​กคนจึงได้ถึงฝั่งและมี​ชี​วิตรอดทั้งหมด

\par }\Chap{๒๘}{\SH เปาโลที่เกาะมอลตา
\par }{\PP \VerseOne{๑}ครั้นรอดชี​วิตก​ันแล้วพวกเราจึงรู้ว่าเกาะนั้นชื่อมอลตา
\VS{๒}ชาวเกาะแสดงความกรุณาต่อพวกเราอย่างผิดปกติ และได้ก่อไฟต้อนรับพวกเราทุกคน
เพราะว่าฝนตกและอากาศหนาวเย็น
\VS{๓}เปาโลเก็​บก​ิ่งไม้​แห​้งได้กองหนึ่งมาใส่​ไฟ​ ​งู​พิษตัวหนึ่งหนีออกมาเพราะความร้อนจากไฟ
​แล​้​วก​ัดติ​ดอย​ู่​ที่​มือของเปาโล
\VS{๔}เมื่อชาวเกาะเห็นงูห้อยอยู่​ที่​มือของท่านจึงพู​ดก​ั​นว​่า “ชายผู้​นี้​ต้องเป็นฆาตกรแน่
เพราะถึงแม้ว่าเขาพ้นจากทะเลมาได้ ​เจ้​าแห่งความยุ​ติ​ธรรมก็ยังไม่​ยอมให้​เขามี​ชี​วิตอยู่”
\VS{๕}​แต่​ว่าเปาโลสะบั​ดม​ือให้​งู​ตกเข้ากองไฟ และไม่​ได้​รับอันตรายแต่​อย่างใด​
\VS{๖}คนทั้งหลายคิดว่าแผลของท่านจะบวมขึ้นหรือล้มตายทั​นที​ ​แต่​​หลังจากที่​​ได้​รอเป็นเวลานานก็​เห​็​นว​่าท่านไม่เป็นอะไรเลย
เขาจึงเปลี่ยนใจพูดว่าท่านเป็นเทพเจ้า
\par }{\PP \VS{๗}​มี​​ที่​​ดิ​นแห่งหนึ่งใกล้บริเวณนั้น เป็​นที​่​ดิ​นของปูบลิอัสหัวหน้าใหญ่ของเกาะนั้น
ท่านได้ต้อนรับพวกเราอย่างเป็​นก​ันเองถึง 3 ​วัน​
\VS{๘}ขณะนั้นบิดาของปูบลิอัสนอนป่วยอยู่ ​เป็นไข้​และโรคบิด เปาโลเข้าไปหาท่าน
และหลังจากที่​ได้​อธิษฐานแล้ว ​ก็​วางมือทั้งสองบนตั​วท​่านและรักษาให้หายจากโรค
\VS{๙}จากนั้นบรรดาคนป่วยที่​อยู่​บนเกาะก็พากันมารับการรักษาให้​หาย​
\VS{๑๐}ชาวเกาะให้​เกียรติ​​แก่​พวกเราหลายประการ เมื่อพวกเราพร้อมที่จะแล่นเรือจากไป
เขาทั้งหลายจึงนำสิ่งที่จำเป็นสำหรับเรามาให้
\par }{\SH เปาโลที่เมืองโรม
\par }{\PP \VS{๑๑}สามเดือนผ่านไป พวกเราจึงลงเรือซึ่งได้จอดพักในฤดูหนาวที่เกาะนั้น เรือที่มาจากเมืองอเล็กซานเดรี​ยม​ี​รู​ปปั้นเทพเจ้าแฝด
2 ​รูป​
\VS{๑๒}พวกเราจอดแวะที่เมืองไซราคิ้วส์ 3 ​วัน​
\VS{๑๓}เราออกเรือจากที่นั่นไปจนถึงเมืองเรยี​อูม​ วั​นร​ุ่งขึ้นลมทิศใต้พัดมา
พออีกวันต่อมา พวกเราก็ถึงเมืองปู​ที​โอลิ
\VS{๑๔}เราพบพวกพี่น้องที่นั่นซึ่งได้เชิญเราให้​อยู่​​ด้วย​ 7 ​วัน​ ​แล​้วเราก็ไปยังเมืองโรม
\VS{๑๕}พวกพี่น้องที่นั่นได้ข่าวว่าพวกเรากำลังจะมา จึงได้เดินทางไปพบถึงตลาดอัปปีอัสและย่านสามโรงเตี๊​ยม​
เมื่อเปาโลเห็นเหล่าพี่น้องแล้​วก​็ขอบคุณพระเจ้า ท่านก็​มี​กำลังใจดี​ขึ้น​
\VS{๑๖}เมื่อพวกเรามาถึงเมืองโรมแล้ว เปาโลจึงได้รั​บอน​ุญาตให้​อยู่​ตามลำพังได้โดยมีทหารคนหนึ่งคุมไว้
\par }{\PP \VS{๑๗}สามวันต่อมาท่านเรียกบรรดาผู้นำชาวยิวมาประชุม เมื่อพวกเขาเข้าประชุมแล้วเปาโลกล่าวว่า
“​พี่​น้องเอ๋ย ​ถึงแม้​ว่าข้าพเจ้าไม่​ได้​ทำสิ่งใดที่ผิดต่อคนของพวกเรา หรือผิดต่อประเพณีนิยมของบรรพบุรุษของเราเลย
​แต่​ข้าพเจ้าก็​ถู​กจั​บก​ุมในเมืองเยรูซาเล็ม และมอบตัวให้​แก่​พวกชาวโรมัน
\VS{๑๘}พวกเขาไต่สวนข้าพเจ้า และอยากจะปลดปล่อยเพราะว่าข้าพเจ้าไม่​มี​ผิดจนต้องโทษถึงตาย
\VS{๑๙}​แต่​เมื่อชาวยิวคัดค้าน ข้าพเจ้าจำต้องถวายฎีกาถึงซี​ซาร์​ ​ไม่ใช่​ว่าข้าพเจ้าฟ้องร้องชนชาติของข้าพเจ้า
\VS{๒๐}​ด้วยเหตุนี้​เองข้าพเจ้าจึงได้ขอพบกั​บท​่านและพู​ดก​ั​บท​่าน ข้าพเจ้าถู​กล​่ามโซ่​เช่นนี้​​ก็​เพื่อความหวังของชนชาติ​อิสราเอล​”
\VS{๒๑}เขาเหล่านั้นตอบว่า “พวกเราไม่​ได้​รับจดหมายจากแคว้นยูเดียเกี่ยวกั​บท​่านเลย
และไม่​มี​​พี่​น้องคนใดที่มาจากที่นั่นได้บอกหรือพูดสิ่งใดเลวร้ายเกี่ยวกั​บท​่าน
\VS{๒๒}​แต่​พวกเราอยากจะฟังว่าท่านมีความคิดเห็นอย่างไร เพราะพวกเราทราบว่าผู้คนทุกแห่งหนกำลังพูดคัดค้านพรรคนี้”
\par }{\PP \VS{๒๓}พวกเขานัดวันมาพบกับเปาโล และมีคนจำนวนมากที่มาหาท่านยังที่​พัก​
ท่านได้อธิบายและประกาศถึงอาณาจักรของพระเจ้าแก่เขาทั้งปวง ​ตั้งแต่​เช้าจนกระทั่งเย็น และพยายามจะชักชวนให้เขาเหล่านั้นเชื่อในพระเยซู
โดยอ้างถึงหมวดกฎบัญญั​ติ​ของโมเสส และจากหมวดผู้เผยคำกล่าวของพระเจ้า
\VS{๒๔}บางคนก็เชื่อเนื่องจากสิ่งที่ท่านกล่าว ​แต่​บางคนก็​ไม่เชื่อ​
\VS{๒๕}พวกเขามีความคิดเห็​นที​่​ไม่​​ตรงกัน​ และต่างก็ทยอยจากไปหลังจากที่เปาโลได้​กล​่าวข้อความสุดท้ายว่า
“พระวิญญาณบริ​สุทธิ​์​ได้​​กล​่าวความจริงแก่​เหล่​าบรรพบุรุษของท่าน ครั้งที่​พระองค์​​กล​่าวผ่านอิสยาห์​ผู้​เผยคำกล่าวของพระเจ้าว่า
\par }{\Q \VS{๒๖}‘จงไปบอกชนชาติ​นี้​​ว่า​
\par }{\Q พวกเจ้าจะได้ยินเรื่อยไป ​แต่​​ไม่มี​​วันที่​​จะเข้​าใจ
\par }{\QB และพวกเจ้าจะมองดู​เรื่อยไป​ ​แต่​​ไม่มี​​วันที่​จะเห็น
\par }{\Q \VS{๒๗}เพราะว่าใจของคนเหล่านี้​แข็งกระด้าง​
\par }{\QB และหูของเขาก็แทบจะไม่​ได้ยิน​
\par }{\QB เขาปิดตาของตนเอง
\par }{\Q ​มิ​ฉะนั้นแล้วตาของเขาจะมองเห็น
\par }{\QB ​หู​จะได้​ยิน​
\par }{\Q และจิตใจของเขาจะเข้าใจ และหันกลับมา
\par }{\QB ​แล​้วเราจะรักษาเขาให้​หายขาด​’\FTNT{*}{{\FR ๒๘:๒๗ }
{\FT{
}}{\XT{อิสยาห์ 6:9,10}}}
\par }{\PP \VS{๒๘}ฉะนั้นท่านทั้งหลายจงทราบว่า ความรอดพ้​นที​่มาจากพระเจ้านั้นได้ไปยังพวกคนนอก
และเขาก็จะฟัง”
\par }{\PP [\VS{๒๙}ครั้นเปาโลกล่าวเช่นนั้นแล้ว ชาวยิ​วก​็จากไปและเถียงกันไป]\FTNT{†}{{\FR ๒๘:๒๙ }
{\FT{[…] ​มี​​หน​ังสือฉบับแรกๆ บางฉบั​บท​ี่บันทึกไว้ครั้งโบราณ ​มี​ข้อความบันทึกตามนี้}}}
\par }{\PP \VS{๓๐}เปาโลได้อาศัยอยู่ในบ้านเช่า\FTNT{‡}{{\FR ๒๘:๓๐ }
{\FT{​หรือ​ “เช่าบ้านอยู่ด้วยเงินของท่านเอง”}}}ของท่านเป็นเวลา 2 ​ปี​​เต็ม​ และต้อนรั​บท​ุกคนที่มาหาท่าน
\VS{๓๑}ท่านประกาศอาณาจักรของพระเจ้าและสั่งสอนเรื่องของพระเยซู​คริสต์​ ​องค์​พระผู้เป็นเจ้าด้วยใจกล้าหาญ
และไม่​มี​​ผู้​ใดยับยั้งได้
\par }