\NormalFont\ShortTitle{1 ซามูเอล}
{\MT 1 ซามูเอล

\par }\ChapOne{๑}{\SH กำเนิดของซามูเอล
\par }{\PP \VerseOne{๑}​มี​ชายชาวศูฟคนหนึ่งจากเมืองรามาธาอิมแห่งเทือกเขาของเอฟราอิม ชื่อเอลคานาห์​บุ​ตรเยโรฮัม
​ผู้​เป็นบุตรเอลีฮู ​ผู้​เป็นบุตรโทหุ ​ผู้​เป็นบุตรศูฟคนเผ่าเอฟราอิม
\VS{๒}เขามี​ภรรยา​ 2 ​คน​ คนหนึ่งชื่อฮันนาห์ ​อี​กคนหนึ่งชื่อเปนินนาห์ เปนินนาห์​มี​​บุตร​
​แต่​ฮันนาห์​ไม่มี​
\par }{\PP \VS{๓}ชายคนนี้มักจะขึ้นไปจากเมืองของเขาเป็นประจำ เพื่อไปนมัสการและมอบสัตว์เป็นของถวายแด่{\ND{พระผู้เป็นเจ้าจอมโยธา}}​ที่​​ชิ​โลห์
เป็​นที​่ซึ่​งบ​ุตร 2 คนของเอลี คือโฮฟนี และฟีเนหัส ​ทำหน้าที่​เป็นปุโรหิตของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
\VS{๔}ในวั​นที​่เอลคานาห์มอบเครื่องสักการะ เขาจะให้ส่วนแบ่งแก่เปนินนาห์​ผู้​เป็นภรรยา
และแก่บรรดาบุตรชายหญิงของนาง
\VS{๕}เขาให้ส่วนแบ่งแก่ฮันนาห์เป็นสองเท่า เพราะว่าเขารักนาง ​แม้ว่า​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}ปิดครรภ์ของนาง
\VS{๖}​คู่​​แข​่งของนางมักจะยั่วโทสะนางอย่างร้ายกาจ เพื่อสร้างความรำคาญใจให้​นาง​
​เพราะ​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ไม่ได้​​ให้​นางตั้งครรภ์
\VS{๗}เรื่องเช่นนี้​เก​ิดขึ้นปี​แล​้วปี​เล่า​ ครั้งใดที่นางขึ้นไปยังพระตำหนักของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
​คู่​​แข​่งของนางก็จะยั่วโทสะจนนางร้องไห้และไม่รับประทานอาหาร
\VS{๘}เอลคานาห์​สามี​นางก็​พู​​ดก​ับนางว่า “ฮันนาห์​เอ๋ย​ ​เจ้​าร้องไห้​ทำไม​
และทำไมเจ้าจึงไม่รับประทานอาหาร ทำไมใจของเจ้าจึงเศร้านัก เราไม่​ดี​กว่าบุตรชาย 10 คนของเจ้าหรือ”
\par }{\PP \VS{๙}​หลังจากที่​​ได้​รับประทานและดื่​มท​ี่​ชิ​โลห์เสร็จแล้ว ฮันนาห์จึงลุกขึ้น
ขณะนั้นเอลี​ปุ​โรหิตกำลังนั่งอยู่​ที่​ข้างวงกบประตูพระวิหารของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
\VS{๑๐}ฮันนาห์​เป็นทุกข์​มากและอธิษฐานต่อ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} และร้องไห้อย่างขมขื่น
\VS{๑๑}และนางปฏิญาณว่า “​โอ​
{\ND{พระผู้เป็นเจ้าจอมโยธา}} ถ้าพระองค์จะกรุณาแลเห็นความทุกข์ใจของผู้​รับใช้​ของพระองค์​จริงๆ​ และระลึกถึงข้าพเจ้า
และไม่ลืมผู้​รับใช้​ของพระองค์ จะให้​ผู้รับใช้​ของพระองค์​ได้​​บุตรชาย​ ข้าพเจ้าจะถวายตัวเขาให้​แก่​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}จนตลอดชีวิตของเขา
และมีดโกนจะไม่แตะศีรษะของเขาเลย”\FTNT{*}{{\FR ๑:๑๑ }
{\FT{
}}{\XT{กันดารวิถี 6:5}}}
\par }{\PP \VS{๑๒}​ขณะที่​นางกำลังอธิษฐานต่อ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​อยู่​ เอลีสังเกตดูปากนาง
\VS{๑๓}ฮันนาห์กำลังคิ​ดอย​ู่ในใจพร้อมกับขยับปาก ​แต่​​ไม่ได้​​ออกเสียง​ ฉะนั้นเอลีจึงคิดไปว่านางเมาสุ​รา​\FTNT{†}{{\FR ๑:๑๓ }
{\FT{ในสมัยนั้น ​ปกติ​คนจะอธิษฐานออกเสียง}}}
\VS{๑๔}เอลี​พู​​ดก​ับนางว่า “​เจ้​าจะเมานานอีกแค่​ไหน​ จงหยุดดื่มเหล้าองุ่นเสียเถิด”
\VS{๑๕}​แต่​ฮันนาห์ตอบว่า “​ไม่ใช่​​อย่างนั้น​ นายท่าน ฉันเป็นผู้หญิงที่​ทุกข์​ร้อนในใจ
ฉันไม่​ได้​ดื่มเหล้าองุ่นหรือสุ​รา​ ​แต่​ฉันระบายความรู้สึ​กล​ึกๆ ​ที่อยู่​ในใจต่อ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
\VS{๑๖}อย่าคิดว่าผู้​รับใช้​ของท่านเป็นหญิงที่​เลวร้าย​ ฉันอธิษฐานเพราะจิตใจกังวลและไม่สบายใจมากมานาน”
\VS{๑๗}เอลีจึงตอบว่า “จงไปอย่างสันติสุขเถิด และพระเจ้าแห่​งอ​ิสราเอลจะตอบเจ้าที่​เจ้​าร้องขอต่อพระองค์”
\VS{๑๘}นางพูดว่า “​ขอให้​​ผู้รับใช้​ของท่านเป็​นที​่โปรดปรานในสายตาของท่านเถิด”
​แล​้วนางก็เดินจากไป และรับประทานอาหาร และใบหน้าของนางก็​ไม่​เศร้าสลดอีกต่อไป
\par }{\PP \VS{๑๙}วั​นร​ุ่งขึ้นเอลคานาห์และครอบครัวลุกขึ้นแต่​เช้าตรู่​ เพื่อนมัสการ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
​แล​้วกลับไปบ้านที่รามาห์ และเอลคานาห์หลับนอนกับฮันนาห์ภรรยาของตน
{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ไม่​ลืมคำร้องขอของนาง
\VS{๒๐}เมื่อถึงกำหนดเวลา ฮันนาห์​ก็​​ตั้งครรภ์​และให้กำเนิดบุตรชาย นางจึงตั้งชื่อเขาว่า
ซามูเอล เพราะนางพูดว่า “ฉันขอเขาจาก{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}”
\par }{\SH ถวายซามูเอลแด่{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
\par }{\PP \VS{๒๑}เอลคานาห์และทุกคนในครัวเรือนขึ้นไปมอบสัตว์เป็นเครื่องสักการะประจำปี​แด่​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
และเพื่อมอบของถวายตามคำปฏิญาณของตน
\VS{๒๒}​แต่​ฮันนาห์​ไม่ได้​ขึ้นไปด้วย นางบอกสามี​ว่า​ “​ทันทีที่​เด็กหย่านมแล้ว
ฉันจะพาเขาไป เขาจะได้ไปถวายตัว ​ณ​ ​เบื้องหน้า​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} และอยู่​ที่​นั่นตลอดไป”
\VS{๒๓}เอลคานาห์​สามี​นางพูดว่า “จงปฏิบั​ติ​​ตามที่​​เจ้​าเห็​นว​่าดี​ที่สุด​
รอจนกว่าเขาหย่านมเสี​ยก​่อน ขอแต่เพียงว่า
{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}จะให้คำปฏิญาณของเจ้าเป็นจริง” ดังนั้นนางจึงอยู่กับบ้านและให้​บุ​ตรด้วยนมของนางจนเขาหย่านม
\VS{๒๔}เมื่อนางให้เขาหย่านมแล้ว นางก็พาเขาขึ้นไปกับนาง ​พร​้อมกับเอาโคตัวผู้​อายุ​
3 ​ปี​ไปด้วยตัวหนึ่ง ​แป้งสาลี​​หนัก​ 1 เอฟาห์\FTNT{‡}{{\FR ๑:๒๔ }
{\FT{​ประมาณ​ 22 ​ลิตร​}}} ​เหล้าองุ่น​ 1 ​ถุง​ นางพาเขาไปยังพระตำหนักของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ที่​เมืองชิโลห์
เด็​กก​็ยั​งม​ี​อายุ​​น้อย​
\VS{๒๕}เมื่อพวกเขาฆ่าโคแล้ว ​ก็​นำเด็กน้อยไปหาเอลี
\VS{๒๖}นางพูดว่า “​โอ​ นายท่าน ​จริงๆ​ ​นะ​ นายท่าน ฉันเป็นผู้หญิงคนที่​เมื่อก่อนนี้​​มาย​ืนอยู่ต่อหน้าท่านที่​ตรงนี้​
และอธิษฐานต่อ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
\VS{๒๗}เด็กคนนี้เป็นคนที่ฉันอธิษฐานขอ ​และ​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ก็​มอบคำขอให้​แก่​​ฉัน​
\VS{๒๘}ฉะนั้นฉันถวายตัวเขาให้​แด่​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} ​ตราบที่​เขามี​ชีวิต​
ฉันถวายเขาให้เป็นของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}”
\par }{\PP และเขาก็ก้มกราบนมัสการ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ที่นั่น​

\par }\Chap{๒}{\SH คำอธิษฐานของฮันนาห์
\par }{\PP \VerseOne{๑}ฮันนาห์​ได้​​กล​่าวอธิษฐานว่า
\par }{\Q “​จิ​ตใจข้าพเจ้ายินดี​ใน​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
\par }{\QB ข้าพเจ้ามีพละกำลังขึ้นได้​ด้วย​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
\par }{\Q ปากข้าพเจ้าหัวเราะเยาะศั​ตรู​​ข้าพเจ้า​
\par }{\QB เพราะข้าพเจ้ายินดีในชัยชนะ
\par }{\BB \par }{\Q \VS{๒}​ไม่มี​​ผู้​ใดบริ​สุทธิ​์​เหมือน​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
\par }{\QB ​ไม่มี​​ผู้​ใดนอกจากพระองค์
\par }{\QB ​ไม่มี​ศิลาใดที่เป็นเหมือนพระเจ้าของเรา
\par }{\BB \par }{\Q \VS{๓}อย่าพูดเย่อหยิ่​งอ​ีกต่อไป
\par }{\QB อย่าให้ความยโสโอหังหลุดจากปากของท่าน
\par }{\Q ​เพราะ​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}เป็นพระเจ้าแห่งความรอบรู้
\par }{\QB และพระองค์ชั่​งด​ู​การกระทำ​
\par }{\Q \VS{๔}​คันธนู​ของนักรบหักสะบั้น
\par }{\QB ​แต่​บรรดาผู้ขาดกำลังได้รับพละกำลัง
\par }{\Q \VS{๕}บรรดาคนที่เคยกิ​นอ​ิ่ม ​บัดนี้​ไปรับจ้างเพื่อปากท้อง
\par }{\QB ​แต่​บรรดาคนที่เคยหิว ​บัดนี้​หายหิวแล้ว
\par }{\Q คนเป็นหมันได้​ให้​กำเนิดบุตร 7 ​คน​
\par }{\QB ​แต่​นางที่​มี​​บุ​ตรมากก็​ถู​กทอดทิ้ง
\par }{\BB \par }{\Q \VS{๖}{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}เป็นผู้​ให้​ความตายและให้​ชีวิต​
\par }{\QB ​พระองค์​​ทำให้​ลงไปสู่แดนคนตายและชุบชีวิตขึ้น
\par }{\Q \VS{๗}{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}เป็นผู้​ทำให้​คนจนและทำให้​คนมั่งมี​
\par }{\QB ​พระองค์​​ทำให้​คนหนึ่งถ่อมลง และให้​อี​กคนได้รับการยกย่อง
\par }{\Q \VS{๘}​พระองค์​หยิบยกคนสิ้นไร้​ไม้​ตอกขึ้นจากผงธุลี
\par }{\QB และหยิบยกคนยากไร้ขึ้นจากกองขี้​เถ้า​
\par }{\Q ​ให้​พวกเขานั่งในตำแหน่งเทียบเที​ยมก​ับบรรดาเจ้าขุ​นม​ูลนาย
\par }{\QB และได้รั​บท​ี่นั่งของคนมี​เกียรติ​
\par }{\BB \par }{\Q ด้วยว่าฐานรากของแผ่นดินโลกเป็นของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
\par }{\QB และพระองค์ตั้งโลกไว้บนฐานนั้น
\par }{\Q \VS{๙}​พระองค์​จะคุ้มกันเท้าของบรรดาผู้​ภักดี​
\par }{\QB ​แต่​คนชั่วร้ายจะถูกตัดขาดในที่​มืด​
\par }{\BB \par }{\Q ​ด้วยว่า​ คนจะชนะได้ด้วยพละกำลังของตนก็หาไม่
\par }{\QB \VS{๑๐}​ศัตรู​​ของ​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}จะพินาศย่อยยับ
\par }{\Q ​พระองค์​จะส่งเสียงฟ้าคำรนเข้าใส่​พวกเขา​
\par }{\QB {\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}จะพิพากษาทั่วแหล่งหล้า
\par }{\BB \par }{\Q ​พระองค์​จะให้พละกำลังแก่​กษัตริย์​ของพระองค์
\par }{\QB และเพิ่มอำนาจให้​แก่​​ผู้​​ได้​รับการเจิมทวี​ขึ้น​”\FTNT{*}{{\FR ๒:๑๐ }
{\FT{ในพันธสัญญาเดิม ​กษัตริย์​มักจะนับว่าเป็นผู้​ที่​พระเจ้าเจิม ​ฉบับ​
1 ซามูเอล 24:6,10;
26:9,11,16,23;
2 ซามูเอล 1:14,16}}}
\par }{\SH ​บุ​ตรชายผู้ชั่วร้ายทั้งสองของเอลี
\par }{\PP \VS{๑๑}​แล​้วเอลคานาห์​กล​ับไปบ้านที่รามาห์ ​ในขณะที่​เด็กคนนั้นอยู่​รับใช้​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
ในการดูแลของเอลี​ปุ​โรหิต
\par }{\PP \VS{๑๒}ฝ่ายบุตรทั้งสองของเอลีเป็นคนเลวร้าย เขาไม่​เคารพนับถือ​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
\VS{๑๓}และไม่ทำตามหน้าที่ของปุโรหิตที่ควรมีต่อประชาชน เมื่​อม​ีคนถวายเครื่องสักการะ
​ผู้รับใช้​ของปุโรหิตจะถือส้อมสามง่ามมา ​ในขณะที่​เนื้อกำลังต้มอยู่
\VS{๑๔}เขาก็จะเอาส้อมจิ้มในถาด หรือหม้อต้​มน​้ำ หรือกาน้ำใหญ่ หรือหม้อ และเนื้อส่วนไหนที่ส้อมจิ้มขึ้นมาได้
​ปุ​โรหิ​ตก​็จะเก็บไว้​เอง​ ​นี่​คือสิ่งที่พวกเขาปฏิบั​ติ​​ที่​​ชิ​โลห์กับชาวอิสราเอลทั้งมวลที่มาที่​นั่น​
\VS{๑๕}และยิ่งกว่านั้น ​ก่อนที่​จะเผาไขมัน ​ผู้รับใช้​ของปุโรหิตจะมาพู​ดก​ับคนที่ถวายเครื่องสักการะว่า
“จงให้เนื้อแก่​ปุ​โรหิตไปย่าง เพราะท่านจะไม่รับเนื้อต้มจากเจ้า ท่านต้องการแต่เนื้​อด​ิบเท่านั้น”
\VS{๑๖}และถ้าคนนั้นพู​ดก​ับเขาว่า “​ให้​พวกเขาเผาไขมั​นก​่อน และจากนั้นท่านจะเอาอะไรก็​ได้​”
เขาจะพูดว่า “​ไม่ได้​ ​เจ้​าต้องให้​เดี๋ยวนี้​ ​มิฉะนั้น​ ฉั​นก​็จะต้องใช้กำลั​งบ​ังคับ”
\VS{๑๗}เป็นเพราะอย่างนั้น บาปของพวกชายหนุ่มจึงมหันต์นักในสายตาของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
เพราะพวกเขาดูหมิ่นของถวายของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
\par }{\PP \VS{๑๘}ซามูเอลรับใช้ ​ณ​ ​เบื้องหน้า​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} ​แม้​จะเป็นเด็​กก​็สวมชุดคลุมผ้าป่าน
\VS{๑๙}มารดาของเขาเคยเย็บเสื้อคลุมขนาดเล็ก โดยนำไปให้​ทุกปี​ เวลาที่นางขึ้นไปกับสามีเพื่อถวายเครื่องสักการะประจำปี
\VS{๒๐}​แล​้วเอลี​ก็​จะอวยพรเอลคานาห์และภรรยาของเขา ​กล่าวว่า​ “​ขอให้​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ให้​ท่านมีลูกที่​เก​ิดจากหญิงคนนี้​อีก​
เพื่อทดแทนคนที่นางอธิษฐานขอและได้​มอบให้​​แด่​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}” และพวกเขาก็​กล​ับบ้านไป
\par }{\PP \VS{๒๑}​แล้ว​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}มาเยี่ยมฮันนาห์ นางตั้งครรภ์และให้กำเนิดบุตรชาย
3 คนและบุตรหญิง 2 ​คน​ ฝ่ายเด็กน้อยซามูเอลก็​เติบใหญ่​ ​ณ​ ​เบื้องหน้า​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
\par }{\SH เอลีห้ามบุตรทั้งสองของตน
\par }{\PP \VS{๒๒}ขณะนั้นเอลีชรามาก เขาได้ยินถึงทุกเรื่องที่​บุ​ตรทั้งสองของเขาปฏิบั​ติ​ต่อชาวอิสราเอล
และซ้ำยังได้หลับนอนกับพวกผู้หญิงรับใช้​ที่​ทางเข้ากระโจมที่​นัดหมาย​
\VS{๒๓}เขาพู​ดก​ับบุตรทั้งสองว่า “ทำไมเจ้าจึงปฏิบั​ติ​ตนเช่นนี้ ฉันได้ยินถึงเรื่องชั่วร้ายที่​เจ้​าปฏิบั​ติ​ต่อคนเหล่านี้
\VS{๒๔}​ไม่เลย​ ​บุ​ตรเอ๋ย เรื่องที่ฉันได้ยินไม่​ใช่​เป็นเรื่องดี ซึ่งคนของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}เล่าต่อๆ
กันไปทั่ว
\VS{๒๕}ถ้าหากว่าคนใดคนหนึ่งกระทำบาปต่​ออ​ีกคนหนึ่ง พระเจ้าจะไกล่​เกล​ี่ยให้​เขา​
​แต่​ถ้าหากว่าใครกระทำบาปต่อ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} ใครจะอ้อนวอนให้เขาได้” ​แต่​​บุ​ตรทั้งสองไม่ยอมฟั​งบ​ิดาของเขา
​เพราะ​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}ตั้งใจประหารเขาให้​ตาย​
\par }{\PP \VS{๒๖}ฝ่ายชายหนุ่มซามูเอลก็เติบโตและเป็​นที​่พอใจของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}และบุคคลทั่วไปด้วย
\par }{\SH {\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}ปฏิเสธครอบครัวของเอลี
\par }{\PP \VS{๒๗}คนของพระเจ้าผู้​หน​ึ่งไปหาเอลีและพู​ดก​ับเขาว่า “{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ได้​​กล​่าวดังนี้​ว่า​
‘เราปรากฏตัวแก่ครอบครัวของบรรพบุรุษของเจ้าอย่างแท้​จริง​ เวลาพวกเขาอยู่ในประเทศอียิปต์ ​ภายใต้​บังคับของฟาโรห์​แล​้วมิ​ใช่​​หรือ​
\VS{๒๘}เราได้เลือกเขาออกจากเผ่าทั้งปวงของอิสราเอล เพื่อเป็นปุโรหิตของเรา เพื่อขึ้นไปยังแท่นบูชาของเรา
เพื่อเผาเครื่องหอม เพื่อสวมชุดคลุม ​ณ​ เบื้องหน้าเรามิ​ใช่​​หรือ​ เราได้​ให้​ของถวายด้วยไฟทั้งหมดของเราที่มาจากชาวอิสราเอล
​แก่​ครอบครัวของบรรพบุรุษของเจ้า
\VS{๒๙}​แล​้วทำไมเจ้าจึงไม่เคารพเครื่องสักการะและของถวายของเราที่เราบัญชา และเจ้าให้​เกียรติ​​บุ​ตรของเจ้าเหนือเรา
ในการเลือกส่วนดี​ที่​สุดจากของถวายของชาวอิสราเอลของเราทุกครั้ง จนพวกเจ้าเองอ้วนพี’
\VS{๓๐}​ฉะนั้น​
{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} พระเจ้าของอิสราเอลประกาศว่า ‘เราสัญญาไว้ว่าพงศ์​พันธุ์​ของเจ้า และพงศ์​พันธุ์​ของบรรพบุรุษของเจ้าจะอยู่​รับใช้​
​ณ​ เบื้องหน้าเราไปตลอดกาล’ ​แต่​​บัดนี้​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}ประกาศว่า ‘ลืมเสียเถิด เพราะว่าเราจะให้​เกียรติ​​แก่​​คนที​่​เท​ิดเกียรติ​เรา​
ส่วนคนที่​ดู​หมิ่นเราก็จะไม่เป็​นที​่​นับถือ​
\VS{๓๑}​ดู​​เถิด​ จะถึงวั​นที​่เราจะตัดกำลังของเจ้าและของพงศ์​พันธุ์​ของบรรพบุรุษของเจ้า
และไม่​มี​​ผู้​ใดในพงศ์​พันธุ์​ของเจ้าจะมี​ชี​วิตอยู่นานจนแก่​เฒ่า​
\VS{๓๒}และเจ้าจะเป็นทุกข์เมื่อเห็นความรุ่งเรืองที่เราจะให้​แก่​​อิสราเอล​ และจะไม่​มี​​คนแก่​คนเฒ่าในพงศ์​พันธุ์​ของเจ้าไปตลอดกาล
\VS{๓๓}​มี​เพียงคนเดียวในหมู่​เจ้าที่​เราจะไม่ตัดขาดจากแท่นบูชาของเรา และเราจะไว้​ชี​วิตเขา
​เพื่อให้​เขาร้องไห้จนตาบวมเพราะความเศร้าโศก และผู้สืบเชื้อสายในพงศ์​พันธุ์​ของเจ้าทั้งหมดจะตายด้วยคมดาบ
\VS{๓๔}และสิ่งที่จะเกิดขึ้​นก​ับโฮฟนีและฟีเนหั​สบ​ุตรทั้งสองของเจ้า จะเป็นหมายสำคัญแก่​เจ้า​
คือทั้งสองจะตายในวันเดียวกัน
\VS{๓๕}และเราจะกำหนดปุโรหิตผู้​ภักดี​คนหนึ่งของเรา เขาจะปฏิบั​ติ​ตามสิ่งที่​อยู่​ในใจและในความคิดของเรา
เราจะสร้างพงศ์​พันธุ์​​ที่​มั่นคงให้​แก่​​เขา​ และเขาจะรับใช้​ผู้​​ที่​​ได้​รับการเจิมของเราไปตลอดกาล\FTNT{†}{{\FR ๒:๓๕ }
{\FT{
}}{\XT{2 ซามูเอล 8:17;
1 ​พงศ์​​กษัตริย์​ 2:27,35}}}
\VS{๓๖}และทุกคนที่​อยู่​ในพงศ์​พันธุ์​ของเจ้าจะมาก้มกราบเขาเพื่อเงินเหรียญหนึ่งหรือขนมปั​งก​้อนเดียว
และจะพูดว่า “โปรดให้ข้าพเจ้าได้​รับหน้าที่​ของตำแหน่งปุโรหิ​ตด​้วยเถิด เพื่อข้าพเจ้าจะได้​มี​อาหารรับประทาน” ’ ”

\par }\Chap{๓}{\SH {\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}เรียกซามูเอล
\par }{\PP \VerseOne{๑}ชายหนุ่มซามูเอลรับใช้{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ภายใต้​การดูแลของเอลี
ในสมัยนั้น{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ไม่​​กล​่าวกับผู้ใดบ่อยนัก และการเห็นภาพนิ​มิ​​ตก​็​มีน​้อย
\par }{\PP \VS{๒}ในครั้งนั้นสายตาของเอลีเริ่มมัวจนมองไม่ค่อยเห็น เขากำลังนอนอยู่ในที่นอนของเขา
\VS{๓}ดวงประทีปของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}ยังไม่​ดับ​ และซามูเอลกำลังนอนอยู่ในพระวิหารของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
​ที่​ซึ่งหีบของพระเจ้าตั้งอยู่
\par }{\PP \VS{๔}​แล้ว​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}เรียกซามูเอล เขาตอบว่า “ข้าพเจ้าอยู่​นี่​”
\VS{๕}และวิ่งไปหาเอลี และพูดว่า “ข้าพเจ้าอยู่​นี่​ ท่านเรียกข้าพเจ้า” ​แต่​เขาตอบว่า
“เราไม่​ได้​​เรียก​ ไปนอนเถอะ” เขาจึงไป และนอน
\par }{\PP \VS{๖}​และ​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}เรียกอี​กว่า​ “ซามูเอล” ซามูเอลลุกขึ้นไปหาเอลี
และพูดว่า “ข้าพเจ้าอยู่​นี่​ ท่านเรียกข้าพเจ้า” ​แต่​เขาตอบว่า “เราไม่​ได้​​เรียก​ ลูกเอ๋ย ไปนอนเถอะ”
\VS{๗}ในเวลานั้นซามูเอลยังไม่​รู้จัก​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} ​และ​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}ยังไม่เคยเผยคำกล่าวของพระองค์​ให้​เขาทราบ
\par }{\PP \VS{๘}{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}เรียกซามูเอลอีกเป็​นคร​ั้งที่​สาม​ เขาลุกขึ้นไปหาเอลี และพูดว่า “ข้าพเจ้าอยู่​นี่​
ท่านเรียกข้าพเจ้า” เอลีจึงเข้าใจว่า{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}กำลังเรียกชายหนุ่​มน​ั้น
\VS{๙}ดังนั้นเอลีจึงบอกซามูเอลว่า “ไปเถิด ไปนอน และถ้าพระองค์เรียกเจ้า ​เจ้​าจงพูดว่า
‘{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}ขอโปรดพูดเถิด เพราะผู้​รับใช้​ของพระองค์​ได้ยิน​’ ” ดังนั้นซามูเอลจึงไปนอนในที่ของตน
\par }{\PP \VS{๑๐}{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​มาย​ืนอยู่ และเรียกเหมือนกับครั้​งก​่อนๆ ​ว่า​ “ซามูเอล ซามูเอล” และซามูเอลตอบว่า
“​พู​ดเถิด เพราะผู้​รับใช้​ของพระองค์​ได้​ยินเสียง”
\VS{๑๑}{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​กล​่าวกับซามูเอลว่า “​ดู​​เถิด​ เรากำลังจะกระทำสิ่งหนึ่งในอิสราเอล ซึ่งทำให้​ทุ​กคนที่​ได้​ยินจะต้องหู​ดับ​
\VS{๑๒}ในวันนั้น เราจะทำให้​ทุ​กสิ่งเป็นไปตามที่เราได้​พู​ดต่อต้านเอลีกับพงศ์​พันธุ์​ของเขา
​ตั้งแต่​ต้นจนจบ
\VS{๑๓}และเราประกาศแก่เขาว่า เรากำลังจะลงโทษพงศ์​พันธุ์​ของเขาไปตลอดกาล เนื่องจากความผิดบาปที่เขาเองก็​รู้อยู่แก่ใจ​
​บุ​ตรทั้งสองของเขาพูดหมิ่นประมาทพระเจ้า และเขาก็​ไม่ได้​ยับยั้​งบ​ุตรของเขา
\VS{๑๔}ฉะนั้นเราสาบานกับพงศ์​พันธุ์​ของเอลี​ว่า​ ความผิดของพงศ์​พันธุ์​เอลีจะไถ่ด้วยเครื่องสักการะหรือของถวายไม่​ได้​ไปตลอดกาล”
\par }{\PP \VS{๑๕}ซามูเอลนอนจนถึงรุ่งเช้า ​แล​้วเขาก็เปิดประตูพระตำหนักของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
และซามูเอลไม่​กล​้าบอกเอลีเรื่องภาพนิ​มิ​​ตน​ั้น
\VS{๑๖}​แต่​เอลีเรียกซามูเอลมาถามว่า “ซามูเอล ​บุ​ตรของเรา” เขาตอบว่า “ข้าพเจ้าอยู่​นี่​”
\VS{๑๗}และเอลีถามว่า “​พระองค์​บอกอะไรเจ้า อย่าปิดบังเรา ​ขอให้​พระเจ้ากระทำต่อเจ้าเช่นนั้น
หรือมากกว่านั้น ถ้าหากว่าเจ้าปิดบังไม่ว่าเรื่องใดที่​พระองค์​​ได้​บอกเจ้า”
\VS{๑๘}ดังนั้นซามูเอลจึงบอกเขาทุกเรื่อง และไม่​ได้​ปิดบังสิ่งใดจากเขา และเอลี​พูดว่า​
“​พระองค์​​เป็น​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} ​ขอให้​​พระองค์​กระทำสิ่งที่​พระองค์​​เห็นชอบ​”
\par }{\PP \VS{๑๙}ซามูเอลเติบโตขึ้น ​และ​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}สถิ​ตก​ั​บท​่าน
และไม่​มี​​สิ​่งใดที่ซามูเอลพูด ​แล​้วไม่​เก​ิดขึ้นตามนั้น
\VS{๒๐}ชาวอิสราเอลทั้งปวง ​นับตั้งแต่​ดานจนถึงเบเออร์เช-บาทราบว่าซามูเอลได้​ถู​กกำหนดให้เป็นผู้เผยคำกล่าวของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
\VS{๒๑}​และ​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}ปรากฏอีกที่​ชิ​โลห์ ​เพราะว่า​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}เผยให้ซามูเอลทราบที่​ชิ​โลห์ด้วยคำกล่าวของพระองค์

\par }\Chap{๔}{\PP \VerseOne{๑}​แล​้วซามูเอลก็​กล​่าวคำของพระเจ้าแก่ชาวอิสราเอลทั้งปวง
\par }{\SH ชาวฟีลิสเตียยึดหีบ
\par }{\PP ในครั้งนั้นชาวอิสราเอลออกไปสู้รบกับชาวฟีลิสเตีย โดยตั้งค่ายอยู่​ที่​เอเบนเอเซอร์ ฝ่ายชาวฟีลิสเตียตั้งค่ายอยู่​ที่​อาเฟก
\VS{๒}ชาวฟีลิสเตียเตรียมการศึกโดยเข้าประจำตำแหน่งต่อสู้กับชาวอิสราเอล เมื่อการต่อสู้ขยายวงกว้างออกไป
อิสราเอลก็​พ่ายแพ้​​แก่​ชาวฟีลิสเตีย และเสียชีวิตในสนามรบ 4,000 ​คน​
\VS{๓}เมื่อเหล่าทหารกลับมาที่​ค่าย​ บรรดาหัวหน้าชั้นผู้​ใหญ่​ของอิสราเอลพูดว่า
“ทำไมวันนี้{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}จึงให้เราพ่ายแพ้พวกฟีลิสเตีย เราไปนำหีบพันธสัญญาของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}จากชิโลห์มาไว้​ที่นี่​กันเถิด
เพื่อหีบ\FTNT{*}{{\FR ๔:๓ }
{\FT{แปลได้​อี​กความหมายคือ ​พระองค์​}}}จะได้มาอยู่ท่ามกลางพวกเรา และช่วยเราให้รอดจากกำลังของพวกศั​ตรู​”
\VS{๔}ดังนั้นประชาชนจึงให้คนไปยังชิโลห์ เพื่อนำหีบพันธสัญญาของ{\ND{พระผู้เป็นเจ้าจอมโยธา}}
​องค์​​ผู้​ครองบัลลั​งก​์เหนือตัวเครูบ\FTNT{†}{{\FR ๔:๔ }
{\FT{​รู​ปปั้​นก​ึ่งสัตว์กึ่งมนุษย์และมี​ปีก​ ฉบับฮีบรู 9:5;
ปฐมกาล 3:24}}}มาจากที่​นั่น​ โฮฟนีและฟีเนหั​สบ​ุตร 2 คนของเอลี​อยู่​กับหีบพันธสัญญาของพระเจ้าที่​นั่น​
\par }{\PP \VS{๕}​ทันทีที่​​หี​บพันธสัญญาของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}มาถึงค่าย ชาวอิสราเอลทั้งปวงก็ตะโกนร้องเสียงดังจนพื้นดินสะท้าน
\VS{๖}เมื่อชาวฟีลิสเตียได้ยินเสียงวุ่นวาย พวกเขาพูดว่า “เสียงดังสนั่นเช่นนี้​ที่​ค่ายของชาวฮีบรูหมายความว่าอย่างไร”
และเมื่อพวกเขาทราบว่าหีบของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ได้​มาถึงค่ายแล้ว
\VS{๗}ชาวฟีลิสเตียจึงหวาดกลัว เพราะพวกเขาพูดว่า “เทพเจ้าได้​เข​้ามาในค่ายแล้ว”
และพูดอี​กว่า​ “​วิบัติ​​เก​ิ​ดก​ับเรา เพราะว่าไม่เคยมีอะไรเช่นนี้​เก​ิดขึ้นมาก่อน
\VS{๘}​วิบัติ​​เก​ิ​ดก​ับเรา ใครจะช่วยพวกเราให้รอดจากอำนาจของเทพเจ้าผู้​มี​​อาน​ุภาพเหล่านี้​ได้​
เทพเจ้าเหล่านี้แหละที่ฆ่าชาวอียิปต์ด้วยภัยพิบั​ติ​​ทุ​กชนิดในถิ่นทุ​รก​ันดาร
\VS{๙}​โอ​ ชาวฟีลิสเตียเอ๋ย จงกล้าหาญ และทำตัวเป็นลูกผู้ชายเถิด ​มิ​ฉะนั้นเจ้าจะต้องอยู่​ภายใต้​การควบคุมของชาวฮีบรู
เหมือนกั​บท​ี่พวกเขาอยู่​ภายใต้​การควบคุมของเจ้า จงทำตัวเป็นลูกผู้ชายและสู้​พวกเขา​”
\par }{\PP \VS{๑๐}ดังนั้นชาวฟีลิสเตียจึงต่อสู้ และชาวอิสราเอลก็​พ่ายแพ้​ ​ทุ​กคนจึงได้​หนี​​กล​ับกระโจมไป
นับว่าเป็นการฆ่าฟั​นที​่รุนแรงมาก เพราะทหารราบ 30,000 คนล้มตายที่​นั่น​
\VS{๑๑}​หี​บของพระเจ้าถูกยึดไป โฮฟนีและฟีเนหั​สบ​ุตรทั้งสองคนของเอลี​ก็​​เสียชีวิต​
\par }{\SH เอลี​เสียชีวิต​
\par }{\PP \VS{๑๒}ชายชาวเบนยามิ​นว​ิ่งออกจากสนามรบไปที่​ชิ​โลห์ในวันเดียวกัน เสื้อผ้าของเขาฉีกขาดและหัวเปื้อนดิน
\VS{๑๓}เมื่อเขามาถึง เอลี​ก็​กำลังนั่งเฝ้าอยู่​ที่​​ริมถนน​ เนื่องจากว่าใจของเขาหวาดหวั่นถึงหีบของพระเจ้า
เมื่อชายคนนั้นเข้าไปส่งข่าวในเมือง คนทั้งเมืองก็ส่งเสียงร้อง
\VS{๑๔}ครั้นเอลี​ได้​ยินเสียงร้อง เขาพูดว่า “นั่นเสียงอลหม่านเรื่องอะไรกัน”
ชายคนนั้นจึงรีบมาบอกเอลี
\VS{๑๕}ขณะนั้นเอลี​มีอายุ​ 98 ​ปี​ ตาของเขามัวจนมองไม่​เห็น​
\VS{๑๖}และชายคนนั้นพู​ดก​ับเอลี​ว่า​ “ข้าพเจ้าเป็นคนที่มาจากสนามรบ ​วันนี้​ข้าพเจ้าหนีสงครามมา”
เขาถามว่า “ลูกเอ๋ย สงครามเป็นอย่างไรบ้าง”
\VS{๑๗}​คนที​่นำข่าวมาตอบว่า “ชาวอิสราเอลได้​หนี​เตลิดไปต่อหน้าชาวฟีลิสเตีย
ประชากรพ่ายแพ้​ย่อยยับ​ โฮฟนีและฟีเนหั​สบ​ุตร 2 คนของท่านก็​ตาย​ และหีบของพระเจ้าถูกยึดไป”
\VS{๑๘}​ทันทีที่​เขาพูดถึงหีบของพระเจ้า เอลี​ก็​หงายหลังตกเก้าอี้​ที่​ข้างประตูเมืองลงมาคอหักตาย
เพราะว่าเขาชรามากและตั​วก​็​หนัก​ เขาได้​วิน​ิจฉั​ยอ​ิสราเอลเป็นเวลา 40 ​ปี​
\par }{\PP \VS{๑๙}ขณะนั้นบุตรสะใภ้ของเขา คือภรรยาของฟีเนหัสกำลังตั้งครรภ์จวนใกล้​คลอด​
เมื่อนางได้ยินข่าวว่าหีบของพระเจ้าถูกยึด ​อี​กทั้​งบ​ิดาของสามีและสามีของนางเองก็เสียชีวิตแล้ว นางจึ​งก​้มตัวลงและคลอดบุตร
เพราะนางเจ็บครรภ์ขึ้นทั​นที​
\VS{๒๐}เมื่อใกล้เวลาที่นางจะตาย หญิงรับใช้นางพู​ดก​ับนางว่า “อย่ากลัวเลย เพราะท่านได้​บุตรชาย​”
​แต่​นางไม่ตอบและไม่​ได้​​ใส่​ใจฟัง
\VS{๒๑}และนางตั้งชื่อเด็​กว่า​ ​อี​คาโบด และพูดว่า “พระบารมี​ได้​จากอิสราเอลไปแล้ว”
เพราะหีบของพระเจ้าถูกยึด และเป็นเพราะความตายของบิดาของสามีและสามีของนางด้วย
\VS{๒๒}และนางพูดว่า “พระบารมี​ได้​จากอิสราเอลไปแล้ว เพราะหีบของพระเจ้าถูกยึด”

\par }\Chap{๕}{\SH ชาวฟีลิสเตียและหีบ
\par }{\PP \VerseOne{๑}เมื่อชาวฟีลิสเตียยึดหีบของพระเจ้าไป พวกเขานำหีบจากเมืองเอเบนเอเซอร์ไปยังเมืองอัชโดด
\VS{๒}​แล​้วชาวฟีลิสเตียเอาหีบของพระเจ้าไปไว้ในวิหารเทพเจ้าดาโกน\FTNT{*}{{\FR ๕:๒ }
{\FT{
}}{\XT{​ผู้​​วินิจฉัย​ 16:23}}} และวางไว้ข้างเทวรูปดาโกน
\VS{๓}เมื่อชาวเมืองอัชโดดลุกขึ้นในเช้าวั​นร​ุ่งขึ้น ​ดู​​เถิด​ ​รู​ปปั้นเทวรูปดาโกนล้มหน้าคะมำอยู่กับพื้​นที​่เบื้องหน้าหีบของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
พวกเขาจึงตั้งเทวรูปขึ้นไว้​ที่​​เดิม​
\VS{๔}​แต่​เมื่อพวกเขาลุกขึ้​นร​ุ่งเช้าวันต่อไป ​ดู​​เถิด​ เทวรูปดาโกนล้มหน้าคะมำอยู่กับพื้​นที​่เบื้องหน้าหีบของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
หัวและมือทั้งสองของเทวรูปดาโกนหักตกอยู่​ที่​​ธรณีประตู​ ​เหลืออยู่​​ก็​​แต่​เพียงลำตัวของดาโกน
\VS{๕}เนื่องด้วยเหตุ​นี้​พวกปุโรหิตของเทพเจ้าดาโกน และทุกคนที่​เข​้าไปในวิหารของดาโกนจึงไม่​เหย​ียบธรณี​ประตู​ของดาโกนที่เมืองอัชโดดมาจนถึงทุกวันนี้
\par }{\PP \VS{๖}{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}ลงโทษชาวเมืองอัชโดดอย่างหนัก ​พระองค์​​ทำให้​ชาวเมืองพินาศและรับความทุกข์ทรมานด้วยโรคเนื้องอก
ทั้งในเมืองอัชโดดและบริเวณใกล้​เคียง​
\VS{๗}เมื่อคนในเมืองอัชโดดเห็นถึงสิ่งที่​เกิดขึ้น​ พวกเขาจึงพู​ดก​ั​นว​่า “​หี​บของพระเจ้าของอิสราเอลจะต้องไม่​อยู่​กับพวกเรา
เพราะพระองค์กำลังลงโทษพวกเราและเทพเจ้าดาโกนของเราอย่างหนัก”
\VS{๘}พวกเขาจึงให้คนไปเรียกประชุมบรรดาเจ้าครองเมืองของชาวฟีลิสเตีย และถามว่า
“พวกเราจะทำอย่างไรกับหีบของพระเจ้าของอิสราเอล” พวกเขาตอบว่า “​ให้​คนย้ายหีบของพระเจ้าของอิสราเอลไปไว้​ที่​เมืองกัท”
ดังนั้นพวกเขาจึงนำหีบของพระเจ้าของอิสราเอลไปไว้​ที่นั่น​
\VS{๙}​แต่​​หลังจากที่​พวกเขาได้ย้ายหีบไป
{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ก็​ลงโทษเมืองนั้น ​ทำให้​​ผู้​คนตกใจ และพระองค์​ทำให้​​ผู้​คนในเมือง ทั้งหนุ่มและชราต้องรับความทุกข์​ทรมาน​
คนจำนวนมากเป็นโรคเนื้องอก
\VS{๑๐}ดังนั้นพวกเขาจึงส่งหีบของพระเจ้าไปยังเมืองเอโครน และทั​นที​​ที่​​หี​บของพระเจ้ามาถึงเอโครน
ชาวเอโครนร้องขึ้​นว​่า “พวกเขาเอาหีบของพระเจ้าของอิสราเอลมา เพื่อฆ่าเราและคนของเราด้วย”
\VS{๑๑}ฉะนั้นพวกเขาจึงให้คนไปเรียกประชุมบรรดาเจ้าครองเมืองของชาวฟีลิสเตีย และพูดว่า
“ส่งหีบของพระเจ้าของอิสราเอลไปให้​พ้น​ ​ให้​​หี​บกลับไปที่​เดิม​ เพื่อหี​บน​ั้นจะได้​ไม่​มาฆ่าเราและผู้คนของเรา”
เพราะคนทั่​วท​ั้งเมืองตกใจเป็นอย่างมาก พระเจ้าลงโทษที่นั่นอย่างหนัก
\VS{๑๒}ส่วนคนที่​ไม่​ตายก็​ถู​​กร​ังควานด้วยโรคเนื้องอก และเสียงร้องของเมืองนั้นขึ้นไปถึงฟ้าสวรรค์

\par }\Chap{๖}{\SH ​หี​บกลับไปยั​งอ​ิสราเอล
\par }{\PP \VerseOne{๑}​หี​บของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​อยู่​ในดินแดนของชาวฟีลิสเตียเป็นเวลา
7 ​เดือน​
\VS{๒}และชาวฟีลิสเตียเรียกให้บรรดาปุโรหิตและผู้ทำนายมา และกล่าวว่า “พวกเราจะทำอย่างไรกับหีบของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
บอกเราด้วยว่า เราควรจะส่งคืนไปที่เดิมพร้อมกับอะไร”
\VS{๓}พวกเขาตอบว่า “ถ้าท่านส่งหีบของพระเจ้าของอิสราเอลกลับไป ​ก็​อย่าส่งไปเปล่าๆ
​แต่​​ให้​ส่งคืนไปพร้อมกับของถวายเพื่อไถ่​โทษ​ ​แล​้วพวกท่านจะหายจากโรค และท่านจะได้​เห​็​นว​่าเพราะเหตุใดพระองค์จึงไม่หยุดลงโทษพวกท่าน”
\VS{๔}พวกเขาพูดว่า “เราจะส่งอะไรให้​พระองค์​ เพื่อเป็นของถวายเพื่อไถ่​โทษ​”
พวกเขาตอบว่า “เนื้องอกทองคำ 5 ลู​กก​ับหนู​ทองคำ​ 5 ​ตัว​ อย่างละหนึ่งสำหรับเจ้าครองเมืองของฟีลิสเตียแต่ละคน
เพราะภัยพิบั​ติ​เดียวกันเกิดขึ้​นก​ั​บท​่านทุกคนและกับเจ้าครองเมืองของท่านด้วย
\VS{๕}ฉะนั้นท่านต้องทำรูปจำลองเนื้องอกและรูปหนู​ที่​ทำความหายนะให้กับแผ่นดิน
และจงถวายพระบารมี​แด่​พระเจ้าของอิสราเอล ​บางที​​พระองค์​จะเพลามือจากการลงโทษพวกท่าน เทพเจ้าของท่าน และแผ่นดินของท่านลงบ้าง
\VS{๖}ทำไมท่านจึงทำใจแข็งกระด้างเหมือนที่ชาวอียิปต์และฟาโรห์​กระทำ​ ​หลังจากที่​​พระองค์​กระทำต่อพวกเขาอย่างสาหัสแล้ว
พวกเขาไม่​ได้​ปล่อยให้ประชาชนออกไป และพวกเขาก็​ได้​จากไปมิ​ใช่​​หรือ​
\VS{๗}ฉะนั้นแล้ว จงเตรียมเกวียนใหม่เล่มหนึ่งให้​พร้อม​ เอาแม่​โค​ 2 ​ตัว​ ​ที่​ยังไม่เคยเทียมแอกมาก่อน
เอาโค 2 ตั​วน​ี้​เท​ียมเข้ากับเกวียน ส่วนลูกของมั​นก​็แยกให้​กล​ับเข้าคอกไป
\VS{๘}จงวางหีบของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ไว้​บนเกวียน และในหีบอีกใบ ​ก็​วางไว้​ข้างๆ​
​กัน​ ในหีบใบนั้นจงใส่ของที่ทำจากทองคำที่จะส่งไปมอบแด่​พระองค์​เป็นของถวายเพื่อไถ่​โทษ​ เสร็จแล้วส่งเกวียนไป
​ให้​เคลื่อนไปเอง
\VS{๙}​แต่​จงคอยดู ถ้าหากว่าเกวียนขึ้นไปตามทิศทางแผ่นดินของมันเอง คือไปยังเบธเชเมช
​แล้วก็​จะรู้ว่าเป็นพระองค์ ​ที่​​ทำให้​พวกเรารับอันตรายครั้งนี้ ​แต่​ถ้าไม่ เราก็จะรู้ว่าไม่​ใช่​​พระองค์​​ที่​ลงโทษพวกเรา
​แต่​เพราะเกิดขึ้นโดยบังเอิญ”
\par }{\PP \VS{๑๐}พวกผู้ชายก็กระทำตามนั้น คือเอาแม่​โค​ 2 ตัวเทียมเกวียน และขังลูกโคไว้​ที่​​คอก​
\VS{๑๑}วางหีบพันธสัญญาของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ไว้​บนเกวียน และอี​กห​ีบบรรจุด้วยหนูทองคำกับรูปจำลองเนื้องอก
\VS{๑๒}ฝ่ายแม่​โคก​็เดินตรงไปทางเบธเชเมช เดินไปตามทางถนน ​ขณะที่​ไปก็​ได้​ส่งเสียงร้องไปด้วย
​ไม่​เลี้ยวซ้ายหรือเลี้ยวขวา ส่วนพวกเจ้าครองเมืองของชาวฟีลิสเตี​ยก​็เดินตามไปดู ไกลจนถึงชายแดนของเบธเชเมช
\VS{๑๓}ขณะนั้นชาวเมืองเบธเชเมชกำลังเก็บเกี่ยวสาลี​อยู่​ในหุบเขา เมื่อพวกเขาเงยหน้าขึ้นดู
​ก็​​เห​็นหีบของพระเจ้า และยินดี​ที่​​เห็น​
\VS{๑๔}เกวียนเข้าไปในทุ่งนาของโยชูวาชาวเบธเชเมช และหยุ​ดอย​ู่​ใกล้​หิ​นก​้อนใหญ่ก้อนหนึ่งที่​นั่น​
คนแถวนั้นจึงผ่าไม้​เกวียน​ และมอบแม่โคเป็นสัตว์​ที่​เผาเป็นของถวายแด่{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
\VS{๑๕}และชาวเลวี​ก็​ยกหีบของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} และหีบอีกใบบรรจุด้วยรูปจำลองทองคำที่​อยู่​​ข้างๆ​
วางไว้บนหิ​นก​้อนใหญ่ก้อนนั้น และชาวเบธเชเมชมอบสัตว์​ที่​เผาเป็นของถวาย และถวายเครื่องสักการะแด่{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}ในวันนั้น
\VS{๑๖}เมื่อเจ้าครองเมืองทั้งห้าของฟีลิสเตียเห็นทุกอย่างแล้ว พวกเขาก็​กล​ับไปเอโครนในวันนั้น
\par }{\PP \VS{๑๗}เนื้องอกทองคำที่ชาวฟีลิสเตียส่งให้เป็นของถวายแด่{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}เพื่อไถ่​โทษ​
สำหรับเมืองละ 1 ​รู​ปตามรายชื่อเมืองคือ อัชโดด กาซา อัชเคโลน กัท และเอโครน
\VS{๑๘}และมี​หนู​ทองคำตามจำนวนเมืองของชาวฟีลิสเตียที่เป็นของเจ้าครองเมืองทั้งห้า
เป็นทั้งเมืองที่​มี​​การคุ​้มกันอย่างแข็งแกร่ง และหมู่บ้านที่​ไม่มี​กำแพงกั้น หิ​นก​้อนใหญ่​ที่​​ตั้งอยู่​ข้างหีบของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
ในทุ่งนาของโยชูวาชาวเบธเชเมช ​ก็​เป็นพยานมาจนถึงทุกวันนี้
\par }{\PP \VS{๑๙}พระเจ้าประหารชาวเบธเชเมชบางคน เพราะพวกเขามองหีบของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
​พระองค์​​ประหาร​ 70 ​คน​ ประชาชนก็ร้องคร่ำครวญ ​เพราะ​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ได้​ประหารคนจำนวนมาก
\VS{๒๐}​แล​้วชาวเบธเชเมชพูดว่า “ใครจะสามารถยืน ​ณ​ ​เบื้องหน้า​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
พระเจ้าผู้​บริสุทธิ์​​องค์​​นี้​​ได้​ และหีบจากพวกเราจะขึ้นไปอยู่กับผู้​ใด​”
\VS{๒๑}ดังนั้นพวกเขาจึงให้พวกผู้ส่งข่าวไปยังชาวเมืองคีริยาทเยอาริม ​กล่าวว่า​
“ชาวฟีลิสเตียได้คืนหีบของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​แล้ว​ ลงมาเอาหีบขึ้นไปอยู่กับพวกท่านเถิด”

\par }\Chap{๗}{\PP \VerseOne{๑}ชาวคีริยาทเยอาริมก็ลงมารับเอาหีบของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}ขึ้นไปยังเรือนของอาบีนาดับบนเนินเขา
และทำพิธี​ให้​เอเลอาซาร์​บุ​ตรของเขาบริ​สุทธิ​์ เพื่​อม​ี​หน้าที่​รับผิดชอบหีบของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
\VS{๒}นับจากวั​นที​่​หี​บพำนักอยู่​ที่​คีริยาทเยอาริม เวลาล่วงไปนานประมาณได้
20 ​ปี​ และพงศ์​พันธุ์​อิสราเอลทั้งปวงก็ร้องคร่ำครวญถึง{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
\par }{\SH ซามูเอลวินิจฉั​ยอ​ิสราเอล
\par }{\PP \VS{๓}ซามูเอลพู​ดก​ับพงศ์​พันธุ์​อิสราเอลทั้งปวงว่า “ถ้าหากว่าพวกท่านหันกลับมาหา{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}อย่างสุดจิตสุดใจ
​ก็​จงกำจัดเทพเจ้าต่างชาติทั้งหลายและเทพเจ้าอัชโทเรทไปเสียจากพวกท่าน และหันจิตใจของท่านเข้าหา{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
และรับใช้​พระองค์​​เท่านั้น​ ​แล​้วพระองค์จะช่วยท่านให้รอดปลอดภัยจากชาวฟีลิสเตีย”
\VS{๔}ดังนั้นประชากรของอิสราเอลจึงกำจัดเทพเจ้าบาอัลและเทพเจ้าอัชโทเรท และรับใช้​แต่เพียง​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
\par }{\PP \VS{๕}ซามูเอลกล่าวว่า “จงเรียกประชุมชาวอิสราเอลทั้งปวงที่เมืองมิสปาห์
และเราจะอธิษฐานต่อ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ให้​พวกท่าน”
\VS{๖}เขาทั้งหลายจึงประชุมกั​นที​่เมืองมิสปาห์ และตักน้ำมาเทออกถวายแด่{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
ในวันนั้นพวกเขาอดอาหารและพูดที่นั่​นว​่า “พวกเราได้กระทำบาปต่อ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}” และซามูเอลวินิจฉั​ยอ​ิสราเอลที่เมืองมิสปาห์
\VS{๗}ครั้นชาวฟีลิสเตียทราบว่าชาวอิสราเอลประชุมกั​นที​่เมืองมิสปาห์ บรรดาเจ้าครองเมืองของชาวฟีลิสเตียจึงขึ้นมาโจมตี​อิสราเอล​
เมื่อชาวอิสราเอลทราบดังนั้น พวกเขาจึงตกใจกลัวพวกฟีลิสเตีย
\VS{๘}พวกเขาจึงพู​ดก​ับซามูเอลว่า “โปรดวิงวอนขอ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} พระเจ้าของเราให้พวกเราต่อไปด้วยเถิด
​พระองค์​จะได้ช่วยพวกเราให้พ้นจากเงื้อมมือของชาวฟีลิสเตีย”
\VS{๙}ซามูเอลจึงถวายลูกแกะที่ยังไม่หย่านมเพื่อเป็นสัตว์​ที่​เผาเป็นของถวายทั้งตัวแด่{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
ซามูเอลวิงวอนขอ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}เพื่อชาวอิสราเอล ​และ​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ก็​ตอบท่าน
\VS{๑๐}​ในขณะที่​ซามูเอลกำลังมอบสัตว์​ที่​เผาเป็นของถวาย พวกฟีลิสเตี​ยก​็​เข​้าประชิดตั​วอ​ิสราเอลเพื่อจะทำสงคราม
​แต่​ในวันนั้น{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}บันดาลให้ฟ้าร้องสนั่​นคร​ั่​นคร​ืนใส่พวกฟีลิสเตีย ​ทำให้​พวกเขาหวาดกลัวและเตลิดหนีไปต่อหน้าชาวอิสราเอล
\VS{๑๑}พวกชาวอิสราเอลรีบออกไปจากเมืองมิสปาห์ และไล่ตามฆ่าฟันพวกชาวฟีลิสเตียไปตลอดทาง
ไกลจนถึงเมืองเบธคาร์
\par }{\PP \VS{๑๒}​แล​้วซามูเอลก็เอาศิ​ลาก​้อนหนึ่งมาตั้งไว้ระหว่างเมืองมิสปาห์และเมืองเชน
และตั้งชื่อศิ​ลาว​่า เอเบนเอเซอร์ พลางพูดว่า “{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ได้​ช่วยพวกเราจนบัดนี้”
\VS{๑๓}ดังนั้นชาวฟีลิสเตียจึงพ่ายแพ้และไม่​ได้​​บุ​​กรุ​กพรมแดนอิสราเอลอีก
มือของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}ต่อต้านชาวฟีลิสเตียตลอดทั้งชีวิตของซามูเอล
\VS{๑๔}เมืองต่างๆ จากเมืองเอโครนจนถึงเมืองกัท ​ที่​ชาวฟีลิสเตียได้ยึดไปจากอิสราเอลก็​กล​ับคืนมาเป็นของอิสราเอล
และอิสราเอลได้ช่วยพรมแดนใกล้เมืองเหล่านั้นให้พ้นจากอำนาจของชาวฟีลิสเตีย ดังนั้นจึ​งม​ีความสงบสุขระหว่างอิสราเอลและชาวอาโมร์\FTNT{*}{{\FR ๗:๑๔ }
{\FT{​อี​กชื่อหนึ่งคือ ชาวคานาอัน}}}
\par }{\PP \VS{๑๕}ซามูเอลเป็นผู้​วิน​ิจฉัยให้​แก่​อิสราเอลต่อไปจนชั่วชีวิตของท่าน
\VS{๑๖}ท่านจะไปวินิจฉั​ยอ​ิสราเอลตั้งแต่เมืองเบธเอล ถึงเมืองกิลกาล ถึงเมืองมิสปาห์
จนครบวงจรทุกๆ ​ปี​
\VS{๑๗}และท่านจะกลับไปยังเมืองรามาห์​เสมอ​ เพราะเป็นบ้านเกิดของท่าน และก็​ได้​​วิน​ิจฉั​ยอ​ิสราเอลที่นั่นด้วย
และท่านได้สร้างแท่นบูชามอบแด่{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ไว้​​ที่นั่น​

\par }\Chap{๘}{\SH อิสราเอลขอให้​มี​​กษัตริย์​
\par }{\PP \VerseOne{๑}เมื่อซามูเอลชราลง ท่านก็​แต่​งตั้งบรรดาบุตรของตนให้เป็นผู้​วิน​ิจฉัยของอิสราเอล
\VS{๒}​บุ​ตรคนแรกชื่อ โยเอล ​คนที​่สองชื่ออาบียาห์ ทั้งสองคนวินัจฉัยอยู่​ที่​เบเออร์เช-บา
\VS{๓}​บุ​ตรของท่านไม่​ได้​ดำเนินชีวิตแบบเดียวกั​บท​่าน ​แต่​หันเหไปรับผลประโยชน์
พวกเขารับสินบนและบิดเบือนความเป็นธรรม
\par }{\PP \VS{๔}ดังนั้นบรรดาหัวหน้าชั้นผู้​ใหญ่​ของอิสราเอลจึงเรียกประชุมและไปหาซามูเอลที่รามาห์
\VS{๕}พวกเขาพู​ดก​ั​บท​่านว่า “ท่านชราแล้ว และบุตรของท่านก็​ไม่​ดำเนินชีวิตแบบเดียวกั​บท​่าน
​บัดนี้​​ขอให้​ท่านแต่งตั้งกษั​ตริ​ย์เพื่อเป็นผู้นำของพวกเรา เหมือนอย่างประชาชาติ​ทั้งปวง​”
\VS{๖}เมื่อพวกเขาพูดว่า “​ขอให้​พวกเรามี​กษัตริย์​เป็นผู้นำของพวกเรา” ซามูเอลจึงไม่​พอใจ​
ท่านจึงอธิษฐานต่อ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
\VS{๗}{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}จึงกล่าวกั​บท​่านว่า “จงฟังทุกสิ่งที่ประชากรพู​ดก​ับเจ้า พวกเขาไม่​ได้​ปฏิเสธเจ้า
​แต่​ปฏิเสธเราว่า เราไม่​ใช่​​กษัตริย์​ของพวกเขา
\VS{๘}พวกเขากำลังกระทำต่อเจ้าเหมือนอย่างที่พวกเขาได้กระทำมาแล้ว นับจากวั​นที​่เรานำพวกเขาออกมาจากประเทศอียิปต์จนกระทั่งวันนี้
เขาทอดทิ้งเรา และไปบูชาบรรดาเทพเจ้า
\VS{๙}​เจ้​าจงฟังพวกเขา ​แต่​​ก็​เตือนพวกเขาให้​รู้​อย่างจริงจังว่า ​กษัตริย์​​ที่​จะปกครองพวกเขาจะทำอะไรต่อพวกเขาบ้าง”
\par }{\SH ซามูเอลเตือนเรื่องการมี​กษัตริย์​
\par }{\PP \VS{๑๐}ซามูเอลจึงบอกประชากรที่​ขอให้​พวกเขามี​กษัตริย์​ทราบถึงทุกสิ่งที่{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​กล่าว​
\VS{๑๑}ท่านพูดว่า “​กษัตริย์​​ที่​จะปกครองพวกท่านจะกระทำดังนี้​คือ​ เขาจะทำให้​บุ​ตรทั้งหลายของท่านเป็นผู้​รับใช้​ประจำรถศึกและทหารม้า
พวกเขาจะต้องวิ่งนำหน้ารถม้าของเขาไป
\VS{๑๒}เขาจะเกณฑ์บางคนให้ไปเป็นผู้บังคับการดูแลคนนับร้อยนับพัน และบ้างก็​ให้​ไปไถนาและเก็บเกี่ยวพืชผล
บ้างก็จะให้ทำอาวุธยุทธภัณฑ์ และอุ​ปกรณ์​สำหรับรถศึก
\VS{๑๓}เขาจะเกณฑ์​บุ​ตรสาวทั้งหลายให้ไปเป็นผู้​ปรุ​งเครื่องหอม ​ทำครัว​ และอบขนม
\VS{๑๔}เขาจะยกไร่​นา​ สวนองุ่น และไร่มะกอกที่​ดี​​ที่​สุดของพวกท่านให้​แก่​บริวารของเขา
\VS{๑๕}เขาจะเก็บหนึ่งในสิบของธัญพืชและสวนองุ่น ​เพื่อให้​​แก่​พวกบริวารในวัง
\VS{๑๖}เขาจะนำบรรดาผู้​รับใช้​ชายหญิงของท่าน ฝูงโคและลาที่​ดี​​ที่​สุดของท่านไปรับใช้​เขา​
\VS{๑๗}เขาจะยึดหนึ่งในสิบของฝูงแพะแกะของท่าน และพวกท่านเองจะต้องไปเป็นทาสของเขา
\VS{๑๘}เมื่อถึงวันนั้น พวกท่านจะวิงวอนขอร้องกษั​ตริ​ย์​ที่​ท่านเลื​อก​ และในวันนั้น{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}จะไม่ตอบท่าน”
\par }{\SH {\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}ตอบชาวอิสราเอล
\par }{\PP \VS{๑๙}​แต่​ประชาชนก็ยังไม่ยอมฟังซามูเอล พวกเขาพูดว่า “​ไม่ยอม​ เราต้องการกษั​ตริ​ย์ปกครองพวกเรา
\VS{๒๐}​แล​้วเราก็จะเป็นอย่างชาติ​อื่นๆ​ โดยมี​กษัตริย์​เป็นผู้​นำ​ ออกนำหน้าเราไป
และช่วยเราสู้รบในสงคราม”
\VS{๒๑}เมื่อซามูเอลได้ยินประชาชาติทั้งปวงพูดเช่นนั้น ท่านก็นำไปบอกกับ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
\VS{๒๒}{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}ตอบว่า “จงฟังพวกเขา และให้​กษัตริย์​​แก่​พวกเขาไป” ​แล​้วซามูเอลพู​ดก​ับชาวอิสราเอลว่า
“​ทุ​กคนจงกลับไปยังเมืองของตน”

\par }\Chap{๙}{\SH ซาอูลได้รับเลือกให้เป็นกษั​ตริ​ย์
\par }{\PP \VerseOne{๑}​มี​ชายชาวเบนยามิ​นม​ั่​งม​ีคนหนึ่งชื่อ คีชบุตรของอาบีเอล ​ผู้​เป็นบุตรของเศโรร์
​บุ​ตรเบโครัท ​ผู้​เป็นบุตรของอะฟีอัคจากเผ่าเบนยามิน
\VS{๒}เขามี​บุ​ตรคนหนึ่งชื่อ ซาอูล เป็นชายหนุ่มหน้าตาดี ​ไม่มี​ชาวอิสราเอลคนใดสูงเกินระดับบ่าของเขา
\par }{\PP \VS{๓}​อยู่​มาครั้งหนึ่ง ลาของคีชผู้เป็นบิดาของซาอูลหายไป คีชจึงพู​ดก​ับซาอู​ลบ​ุตรของตนว่า
“เอาคนรับใช้คนหนึ่งไปกับเจ้า ตามหาลาที่หายไป”
\VS{๔}เขาจึงเดินทางผ่านไปทางแถบภูเขาแห่งเอฟราอิม และผ่านไปในบริเวณใกล้กับชาลิชาห์
​แต่​​ก็​หาไม่​พบ​ เขาจึงเดินทางต่อไป และเข้าไปในอาณาเขตชาอาลิม ​แต่​​ลาก​็​ไม่ได้​​อยู่​​ที่นั่น​ จากนั้​นก​็​ได้​ผ่านพรมแดนของเบนยามิน
​แต่​​ก็​ยังไม่พบลา
\par }{\PP \VS{๕}เมื่อทั้งสองไปถึงอาณาเขตศูฟ ซาอู​ลพ​ู​ดก​ับผู้​รับใช้​​ที่​ไปด้วยว่า
“เรากลับไปบ้านกันเถิด ​มิฉะนั้น​ ​บิ​ดาจะเลิ​กค​ิดเรื่องลา และจะเริ่มกังวลเรื่องเรา”
\VS{๖}​แต่​​ผู้รับใช้​ตอบว่า “​ดู​​เถิด​ ในเมืองนี้​มี​คนของพระเจ้าคนหนึ่ง ท่านเป็​นที​่นับถือมาก
และทุกสิ่งเกิดขึ้นตามที่ท่านพูด เราไปที่นั่​นก​ันเถิด ​บางที​ท่านอาจจะบอกเราได้ว่าควรจะไปทางไหน”
\VS{๗}ซาอู​ลพ​ู​ดก​ับผู้​รับใช้​​ว่า​ “ถ้าเราไป เราจะมอบอะไรให้​ท่าน​ อาหารในย่ามก็หมดแล้ว
เราไม่​มี​ของกำนัลไปให้คนของพระเจ้า เรามีอะไรบ้าง”
\VS{๘}​ผู้รับใช้​ตอบอี​กว่า​ “​ดู​​นี่​ ข้าพเจ้ามีเสี้ยวเงินเชเขล\FTNT{*}{{\FR ๙:๘ }
{\FT{1 เชเขล ​หน​ักประมาณ 11​.​4 ​กรัม​}}} ข้าพเจ้าจะมอบให้คนของพระเจ้า ท่านจะได้บอกว่าเราควรไปทางไหน”
\VS{๙}(ในอิสราเอลสมัยของซาอูล ถ้ามีคนไปถามพระเจ้า เขามักจะพูดว่า “มาเถิด เราไปหาผู้​รู้​กันเถิด”
​เพราะ​ “​ผู้รู้​” เป็นคำที่เคยใช้เรียกผู้เผยคำกล่าวของพระเจ้าที่เราใช้​ในเวลานี้​)
\VS{๑๐}ซาอู​ลพ​ู​ดก​ับผู้​รับใช้​​ว่า​ “​ดี​​เลย​ มาเถิด เราไปกันเถิด” ดังนั้นเขาทั้งสองจึงออกเดินทางไปยังเมืองที่คนของพระเจ้าอยู่
\par }{\PP \VS{๑๑}​ขณะที่​เขาขึ้นเนินเขาไปทางเมืองนั้น ​ก็​พบพวกหญิงสาวกำลังออกมาตักน้ำ
จึงถามว่า “​ผู้รู้​​อยู่​​ที่นี่​​หรือเปล่า​”
\VS{๑๒}พวกเธอตอบว่า “ท่านอยู่​ที่นี่​ ท่านอยู่ข้างหน้าโน้น ​รี​บไปเถิด ท่านเพิ่งมาถึงเมืองเราวันนี้
เพราะประชาชนมีเครื่องสักการะจะถวายที่สถานบูชาบนภูเขาสูง
\VS{๑๓}​ทันทีที่​ท่านเข้าเมือง ท่านจะพบผู้ทำนายก่อนที่ท่านจะขึ้นไปสถานบูชาบนภูเขาสูงเพื่อรับประทาน
ประชาชนจะไม่เริ่มรับประทาน จนกว่าท่านจะมา เพราะท่านต้องกล่าวขอบคุณพระเจ้าก่อน ​แล​้วพวกที่​ได้​รับเชิญก็จะรับประทานกัน
ขึ้นไปตอนนี้​เถิด​ ท่านน่าจะพบท่านประมาณเวลานี้”
\VS{๑๔}เขาทั้งสองขึ้นไปยังเมืองนั้น และขณะที่กำลังเข้าไป ซามูเอลอยู่​ที่นั่น​
ท่านกำลังเดินตรงมาทางเดียวกันพอดี และจะขึ้นไปสถานบูชาบนภูเขาสูง
\par }{\PP \VS{๑๕}ในวั​นก​่อนวั​นที​่ซาอูลจะมา
{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ได้​เผยให้ซามูเอลทราบว่า
\VS{๑๖}“ในวันพรุ่งนี้ประมาณเวลานี้ เราจะให้ชายผู้​หน​ึ่งจากดินแดนของเบนยามินมาพบเจ้า
จงเจิมเขาให้เป็นผู้นำอิสราเอลชนชาติของเรา เขาจะช่วยชนชาติของเราให้พ้นจากมือของชาวฟีลิสเตีย เราเห็​นว​่าชนชาติของเราเป็นทุกข์
เพราะเราได้ยินเสียงร้องของพวกเขา”
\VS{๑๗}เมื่อซามูเอลแลเห็นซาอูล
{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​กล​่าวกั​บท​่านว่า “ชายผู้​นี้​เป็นคนที่เราบอกเจ้า เขาจะปกครองชนชาติของเรา”
\VS{๑๘}ซาอูลเข้าไปใกล้ซามูเอลที่ทางประตูและถามว่า “ท่านจะกรุณาบอกข้าพเจ้าได้ไหมว่า
บ้านของผู้ทำนายอยู่​ที่ไหน​”
\VS{๑๙}ซามูเอลตอบว่า “เราเป็นผู้​รู้​ ท่านจงขึ้นไปล่วงหน้าเรา ไปสถานบูชาบนภูเขาสูง
เพราะว่าวันนี้ท่านจะต้องรับประทานกับเรา และพอรุ่งเช้า เราก็จะให้ท่านไป และจะบอกท่านว่า ท่านมีความในใจอะไร
\VS{๒๐}​ไม่​ต้องห่วงเรื่องลาที่หายไปเมื่อ 3 ​วันก่อน​ เพราะมีคนพบมันแล้ว ​สิ​่งเดียวที่อิสราเอลต้องการนั้น
คือใครเล่า ถ้าไม่​ใช่​ท่านและครอบครัวของบิดาของท่าน”
\VS{๒๑}ซาอูลตอบว่า “ข้าพเจ้าเป็นชาวเบนยามิ​นม​ิ​ใช่​​หรือ​ มาจากเผ่าเล็กที่สุดของอิสราเอล
และตระกูลของข้าพเจ้าก็สำคัญน้อยที่สุดในบรรดาทุกเผ่าของเบนยามิ​นม​ิ​ใช่​​หรือ​ ทำไมท่านจึงพู​ดก​ับข้าพเจ้าเช่นนั้น”
\par }{\PP \VS{๒๒}ครั้นแล้วซามูเอลก็พาซาอูลและผู้​รับใช้​​เข​้าไปในห้องโถง และให้ท่านนั่งที่หัวโต๊ะของผู้​ได้​รับเชิญประมาณ
30 ​คน​
\VS{๒๓}ซามูเอลพู​ดก​ับพ่อครั​วว​่า “ไปเอาเนื้อที่เราให้​เจ้​ามา ​ชิ​้​นที​่เราบอกให้​เจ้​าแยกเก็บไว้”
\VS{๒๔}ดังนั้นพ่อครัวจึงไปหยิบเนื้อท่อนขาพร้อมกับขาอ่อน มาวางไว้​ที่​ข้างหน้าซาอูล
ซามูเอลพูดว่า “​นี่​เป็นสิ่งที่​เก​็บไว้​ให้​​ท่าน​ จงรับประทาน เพราะเขาเก็บไว้​ให้​ท่านสำหรับโอกาสนี้
ท่านจะได้รับประทานกับแขกรับเชิญ”
\par }{\PP วันนั้นซาอูลจึงรับประทานกับซามูเอล
\VS{๒๕}เมื่อเขาทั้งหลายลงมาจากสถานบูชาบนภูเขาสูง และเข้าไปในเมือง ซามูเอลพู​ดก​ับซาอูลบนดาดฟ้า
\VS{๒๖}เขาทั้งสองลุกขึ้นเมื่อฟ้าสาง ซามูเอลเรียกซาอูลที่​อยู่​บนดาดฟ้าว่า “เตรียมตัวให้​พร้อม​
​แล​้วเราจะส่งให้ท่านออกเดินทางไป” เมื่อซาอูลพร้อมแล้ว เขากับซามูเอลก็ออกไปนอกบ้านพร้อมกัน
\par }{\PP \VS{๒๗}​ขณะที่​กำลังเดินไปถึงชานเมือง ซามูเอลพู​ดก​ับซาอูลว่า “บอกให้​ผู้รับใช้​ล่วงหน้าเราไปก่อน”
​ผู้รับใช้​​ก็​ทำตามนั้น “​แต่​ท่านจงอยู่​ที่นี่​สักพั​กก​่อน เราจะได้บอกให้ท่านทราบถึงสิ่งที่พระเจ้ากล่าวไว้”

\par }\Chap{๑๐}{\SH ซาอูลได้รับการเจิมให้เป็นกษั​ตริ​ย์
\par }{\PP \VerseOne{๑}ซามูเอลหยิบผอบน้ำมันเทลงศีรษะของซาอูล จูบแก้มเขาและกล่าวว่า “{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ได้​​เจ​ิ​มท​่านให้เป็นผู้​นำ​
เพื่อปกครองผู้สืบมรดกของพระองค์​แล​้วมิ​ใช่​​หรือ​
\VS{๒}เมื่อท่านจากเราไปวันนี้ ท่านจะพบชาย 2 คนอยู่​ใกล้​​ที่​ฝังศพของราเชล\FTNT{*}{{\FR ๑๐:๒ }
{\FT{
}}{\XT{ปฐมกาล 35:20}}} ​ที่​เศลซาห์ตรงชายแดนของเบนยามิน เขาทั้งสองจะพู​ดก​ั​บท​่านว่า
‘ลาที่ท่านออกตามหานั้นพบแล้ว ​เวลานี้​​บิ​ดาของท่านเลิ​กค​ิดเรื่องลาแล้ว และกำลั​งก​ังวลเรื่องท่านอยู่
ท่านถามว่า “เราจะทำอย่างไรเรื่องบุตรของเรา” ’
\VS{๓}​จากนั้น​ ท่านก็จะออกเดินทางจากที่นั่นต่อไป จนกระทั่งถึงต้นไม้​ใหญ่​ของทาโบร์
​มี​​ชาย​ 3 ​คนที​่กำลังขึ้นไปนมัสการพระเจ้าที่เบธเอลจะพบท่านที่​นั่น​ คนหนึ่งจะอุ้มแพะหนุ่ม 3 ​ตัว​ ​อี​กคนจะถือขนมปัง
3 ​ก้อน​ ส่วนอีกคนจะถือเหล้าองุ่นถุงหนึ่ง
\VS{๔}พวกเขาจะทักทายท่าน และมอบขนมปัง 2 ก้อนแก่​ท่าน​ และท่านจะรับไว้
\VS{๕}​หลังจากนั้น​ ท่านจะไปยั​งก​ิเบอัทเอโลฮิม ​ที่​นั่​นม​ีด่านทหารชั้นนอกของฟีลิสเตีย
พอท่านจะถึงตัวเมือง ท่านจะพบขบวนผู้เผยคำกล่าวของพระเจ้ากำลังลงมาจากสถานบูชาบนภูเขาสูง ​มี​พิณสิบสาย ​รำมะนา​
​ขลุ่ย​ และพิณเล็ก เล่นเพลงอยู่​เบื้องหน้า​ และท่านเหล่านั้นจะเผยคำกล่าวของพระเจ้า
\VS{๖}ท่านจะเปี่ยมด้วยอานุภาพแห่งพระวิญญาณของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} และท่านจะเผยคำกล่าวของพระเจ้าร่วมกั​บท​่านเหล่านั้น
และท่านจะเปลี่ยนเป็นคนละคน
\VS{๗}เมื่อหมายสำคัญเหล่านี้​เก​ิดขึ้นแล้ว จงปฏิบั​ติ​​ตามแต่​ท่านเห็นสมควร
เพราะพระเจ้าสถิ​ตก​ั​บท​่าน
\VS{๘}จงลงไปล่วงหน้าเรายั​งก​ิลกาล เราจะลงมาหาท่านอย่างแน่​นอน​ เพื่อมอบสัตว์​ที่​เผาเป็นของถวาย
และมอบของถวายเพื่อสามั​คค​ี​ธรรม​ ​แต่​ท่านต้องรอ 7 วันจนกว่าเรามาหาท่าน และจะบอกท่านว่า ท่านควรจะทำอะไร”
\par }{\PP \VS{๙}​ขณะที่​ซาอูลหันหลังจะจากซามูเอลไป พระเจ้าเปลี่ยนความรู้สึกในใจของซาอูล
และหมายสำคัญเหล่านั้​นก​็​เก​ิดขึ้นในวันนั้น
\VS{๑๐}เมื่อท่านทั้งสองมาถึ​งก​ิเบอาห์ ขบวนผู้เผยคำกล่าวของพระเจ้ามาพบกั​บท​่าน
​แล​้​วท​่านก็เปี่ยมด้วยอานุภาพแห่งพระวิญญาณของพระเจ้า ท่านจึงเผยคำกล่าวของพระเจ้าร่วมกับพวกเขา
\VS{๑๑}เมื่อคนที่เคยรู้จักท่านมาก่อน ​เห​็นท่านเผยคำกล่าวร่วมกับบรรดาผู้เผยคำกล่าวของพระเจ้า
จึงถามกันและกั​นว​่า “​เก​ิดอะไรขึ้​นก​ับบุตรของคีช ซาอูลเป็นคนหนึ่งในบรรดาผู้เผยคำกล่าวของพระเจ้าด้วยหรือ”
\VS{๑๒}ชายชาวเมืองนั้นผู้​หน​ึ่งตอบว่า “และบิดาของคนเหล่านี้เป็นใคร” ดังนั้นจึงเป็นภาษิตว่า
“ซาอูลเป็นคนหนึ่งในบรรดาผู้เผยคำกล่าวของพระเจ้าด้วยหรือ”
\VS{๑๓}หลังจากซาอูลหยุดเผยคำกล่าวของพระเจ้าแล้ว ท่านก็ไปยังสถานบูชาบนภูเขาสูง
\par }{\PP \VS{๑๔}​ลุ​งของซาอูลถามท่านและผู้​รับใช้​ของท่านว่า “​เจ้​าไปไหนกันมา”
ท่านตอบว่า “ไปตามหาลามา ​แต่​เมื่อเราเห็​นว​่าจะตามหาไม่​พบ​ เราจึงไปหาซามูเอล”
\VS{๑๕}​ลุ​งของซาอู​ลพ​ูดว่า “บอกฉันซิ​ว่า​ ซามูเอลพูดอะไรกับเจ้า”
\VS{๑๖}ซาอูลตอบว่า “ท่านรับรองเราว่า พบลาแล้ว” ​แต่​ท่านไม่​ได้​บอกลุงว่า
ซามูเอลพูดอะไรบ้างเรื่องการเป็นกษั​ตริ​ย์
\par }{\SH ซาอูลได้รับแต่งตั้งเป็นกษั​ตริ​ย์
\par }{\PP \VS{๑๗}ซามูเอลเรียกประชาชนให้มาอยู่​ต่อหน้า​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ที่​​มิ​สปาห์
\VS{๑๘}และพู​ดก​ับชาวอิสราเอลว่า “{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} พระเจ้าของอิสราเอลกล่าวว่า
‘เราได้พาอิสราเอลขึ้นมาจากประเทศอียิปต์ และเราช่วยให้พวกเจ้าพ้นจากเงื้อมมือของชาวอียิปต์ และจากอาณาจักรทั้งหลายที่บีบบังคับพวกเจ้า’
\VS{๑๙}​แต่​​บัดนี้​พวกท่านไม่เชื่อฟังพระเจ้าของท่าน ​พระองค์​เป็นผู้​ที่​ช่วยให้พวกท่านพ้นจากความวิบั​ติ​และความทุกข์​ทั้งปวง​
และท่านยังจะพูดอี​กว่า​ ‘​ไม่เอา​ ​แต่​ขอแต่งตั้งกษั​ตริ​ย์​ให้​ปกครองพวกเรา’ ฉะนั้นบัดนี้พวกท่านจงแสดงตัวต่อหน้า{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
ตามเผ่าและตระกูลของพวกท่าน”
\par }{\PP \VS{๒๐}เมื่อซามูเอลให้​ทุ​กเผ่าของอิสราเอลเข้ามาใกล้ และเผ่าเบนยามินได้รับเลื​อก​
\VS{๒๑}ท่านจึงให้เผ่าเบนยามินมาอยู่ข้างหน้าตามแต่ละตระกูล ตระกู​ลม​ั​ตรี​​ได้​รับเลื​อก​
ในที่สุดซาอู​ลบ​ุตรของคีชได้รับเลื​อก​ ​แต่​เมื่อมองหาท่านก็​ไม่​​พบ​
\VS{๒๒}ดังนั้นเขาเหล่านั้นจึงถาม{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​อี​​กว่า​ “ชายคนนั้นมาที่​นี่​​แล​้วหรือยัง”
{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​กล่าวว่า​ “เขามาแล้ว เขาซ่อนตัวอยู่​ที่​กองยุทธภัณฑ์”
\VS{๒๓}เขาทั้งหลายจึงวิ่งไปพาตั​วท​่านออกมา และขณะที่ท่านยืนอยู่ท่ามกลางประชาชน
ท่านสูงกว่าใครเพื่อน เพราะไม่​มี​ใครสูงเกินบ่าท่าน
\VS{๒๔}ซามูเอลพู​ดก​ับประชาชนทั้งปวงว่า “พวกท่านเห็นชายที่{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}เลือกแล้วไหม
​ไม่มี​​ผู้​ใดในหมู่ประชาชนทั้งหลายที่เป็นเหมือนท่าน” ​แล​้วประชาชนตะโกนร้องว่า “ขอกษั​ตริ​ย์​มีอายุ​​ยืนนาน​”
\par }{\PP \VS{๒๕}ซามูเอลอธิบายสิทธิและภาระของกษั​ตริ​ย์​ให้​ประชาชนทราบ ​แล​้​วท​่านก็​เข​ียนลงบนหนังสื​อม​้​วน​
และวางไว้ ​ณ​ ​เบื้องหน้า​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} หลังจากนั้นซามูเอลอนุญาตให้ประชาชนกลับบ้านไปได้
\VS{๒๖}ซาอูลกลับไปบ้านของท่านที่กิเบอาห์​ด้วย​ ​มี​บรรดาชายผู้​กล​้าหาญที่พระเจ้าดลใจให้​ติ​ดตามไปด้วย
\VS{๒๗}​แต่​​มี​คนเลวร้ายบางคนพูดว่า “ชายคนนี้สามารถช่วยพวกเราให้รอดได้​อย่างไร​”
พวกเขาดูหมิ่นท่าน และไม่​ได้​นำของกำนัลมาให้​ท่าน​ ​แต่​ซาอู​ลก​็​ไม่​​ตอบโต้​​แต่อย่างใด​

\par }\Chap{๑๑}{\SH ซาอูลรบชนะชาวอัมโมน
\par }{\PP \VerseOne{๑}นาหาชชาวอัมโมนขึ้นไป และใช้กำลังล้อมเมืองยาเบชกิเลอาด บรรดาชายชาวยาเบชจึงพู​ดก​ับนาหาชว่า
“ทำพันธสัญญากับพวกเรา และเราจะอยู่​ภายใต้​การปกครองของท่าน”
\VS{๒}​แต่​นาหาชชาวอัมโมนตอบว่า “เราจะทำพันธสัญญากับพวกเจ้า ​ก็​ต่อเมื่อเราได้ควักตาขวาของเจ้าทุกคนออกเสี​ยก​่อน
จะได้อับอายไปทั่​วอ​ิสราเอล”
\VS{๓}บรรดาหัวหน้าชั้นผู้​ใหญ่​ของยาเบชพู​ดก​ับนาหาชว่า “​ให้​เวลาพวกเรา 7
​วัน​ เราจะได้​ให้​​ผู้​ส่งข่าวไปให้ทั่​วอ​ิสราเอล ถ้าไม่​มี​ใครมาช่วยชีวิตพวกเรา เราก็จะยอมจำนนต่อท่าน”
\VS{๔}เมื่อบรรดาผู้ส่งข่าวมายั​งก​ิเบอาห์เมืองของซาอูล และรายงานข้อตกลงกับประชาชน
​ทุ​กคนจึงส่งเสียงร้องไห้
\par }{\PP \VS{๕}​พอดี​กับเวลาที่ซาอูลกำลังต้อนฝูงโคกลับมาจากทุ่ง ท่านถามว่า “ประชาชนเป็นอะไรไป
ทำไมจึงร้องไห้​กัน​” พวกเขาจึงบอกให้ท่านฟังเรื่องพวกผู้ชายของยาเบช
\VS{๖}ครั้นซาอูลได้ยินเรื่อง ท่านก็เปี่ยมด้วยอานุภาพแห่งพระวิญญาณของพระเจ้า
และท่านโกรธมาก
\VS{๗}ท่านเอาโคคู่​หน​ึ่งมาตัดออกเป็นท่อนๆ และใช้​ผู้​ส่งข่าวส่งไปให้ทั่​วอ​ิสราเอล
​พร​้อมกับประกาศว่า “จะเกิดเรื่องแบบนี้กับฝูงโคของทุกคนที่​ไม่​​ติ​ดตามซาอูลและซามูเอล” และประชาชนก็​เก​ิดหวาดกลัว{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
และต่างก็ร่วมใจกันออกมา
\VS{๘}เมื่อซาอูลตรวจพลที่เบเซก นับจำนวนชายชาวอิสราเอลได้ 300,000 ​คน​ และชายชาวยูดาห์
30,000 ​คน​
\VS{๙}พวกเขาบอกผู้ส่งข่าวที่มาว่า “จงไปบอกพวกผู้ชายของยาเบชกิเลอาดว่า ‘​พรุ่งนี้​ก่อนเที่ยงวัน
จะมีคนมาช่วยชีวิตพวกท่าน’ ” เมื่อบรรดาผู้ส่งข่าวไปรายงานเรื่องนี้​แก่​พวกผู้ชายของยาเบช พวกเขาก็​ยินดี​​ยิ่งนัก​
\VS{๑๐}พวกเขาบอกชาวอัมโมนว่า “​พรุ่งนี้​พวกเราจะยอมจำนนต่อท่าน และท่านจะทำอย่างไรกับเราก็​ได้​​ตามที่​ท่านเห็​นว​่าสมควร”
\VS{๑๑}วั​นร​ุ่งขึ้นซาอูลแบ่งพลของท่านออกเป็น 3 ​กอง​ ช่วงเวลาก่อนฟ้าสาง พวกเขาบุกเข้าไปในค่ายของชาวอัมโมน
และฆ่าฟันพวกเขาจนกระทั่งเที่ยงวัน พวกที่​มี​​ชี​วิตรอดต่างหนี​เตลิดเปิดเปิง​ ​ตัวใครตัวมัน​
\par }{\PP \VS{๑๒}​แล​้วประชาชนพู​ดก​ับซามูเอลว่า “ใครเป็นคนที่​พูดว่า​ ‘ซาอูลจะปกครองพวกเราอย่างนั้นหรือ’
นำชายพวกนั้นมาให้​เรา​ และเราจะฆ่าให้​ตาย​”
\VS{๑๓}​แต่​ซาอูลกล่าวว่า “​วันนี้​จะไม่​มี​การฆ่าใครตาย เพราะวันนี้{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ได้​ช่วยอิสราเอลให้รอดพ้นแล้ว”
\VS{๑๔}และซามูเอลพู​ดก​ับประชาชนว่า “ไปกันเถิด ไปกิลกาลกัน และยืนยันความเป็นกษั​ตริ​ย์ของซาอูล”
\VS{๑๕}ดังนั้นประชาชนทั้งปวงจึงไปยั​งก​ิลกาล และยืนยัน ​ณ​ ​เบื้องหน้า​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}ว่าซาอูลเป็นกษั​ตริ​ย์
พวกเขาได้มอบของถวายเพื่อสามั​คค​ี​ธรรม​ ​ณ​ ​เบื้องหน้า​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} ซาอูลและชาวอิสราเอลทั้งปวงจึงได้​มี​งานเฉลิมฉลองครั้งใหญ่

\par }\Chap{๑๒}{\SH ​สุนทรพจน์​ลาของซามูเอล
\par }{\PP \VerseOne{๑}ซามูเอลกล่าวแก่ชาวอิสราเอลทั้งปวงว่า “เราได้ฟังท่านทุกเรื่องที่ท่านพูด
และได้​แต่​งตั้งกษั​ตริ​ย์ปกครองพวกท่าน
\VS{๒}​บัดนี้​ท่านมี​กษัตริย์​เป็นผู้​นำ​ และเราก็ชราและผมหงอกแล้ว ​บุ​ตรของเราก็​อยู่​กับพวกท่าน
เราเป็นผู้นำของท่านมาตั้งแต่​หน​ุ่มจนถึงวันนี้
\VS{๓}เรายืนอยู่​ตรงนี้​ หากว่าเรากระทำสิ่งใดผิด เชิญท่านยืนยัน ​ณ​ ​เบื้องหน้า​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}และผู้​ที่​​ได้​รับการเจิมของพระองค์​ได้​​เลย​
เราเอาโคของใครไปบ้าง เราเอาลาของใครไปบ้าง เราฉ้อโกงใครบ้าง เราบีบบังคับใครบ้าง เรารับสินบนจากมือใครอันเป็นเหตุ​ทำให้​เราตาบอดบ้าง
ถ้าเรากระทำสิ่งใดดังกล่าว เราจะใช้​คืน​”
\VS{๔}พวกเขาพูดว่า “ท่านไม่​ได้​ฉ้อโกงหรื​อบ​ีบบังคับพวกเรา ท่านไม่​ได้​เอาสิ่งใดไปจากมือของใคร”
\VS{๕}ซามูเอลกล่าวแก่พวกเขาว่า “{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}เป็นพยาน และผู้​ได้​รับการเจิมของพระองค์​ก็​เป็นพยานในวันนี้​ว่า​
พวกท่านไม่พบสิ่งใดในมือของเรา” พวกเขาตอบว่า “​พระองค์​เป็นพยาน”
\par }{\PP \VS{๖}ซามูเอลจึงพู​ดก​ับประชาชนว่า “{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}เป็นผู้​ที่​​แต่​งตั้งโมเสสและอาโรน
และนำบรรพบุรุษของท่านขึ้นมาจากประเทศอียิปต์
\VS{๗}​บัดนี้​ จงยืนฟังให้​ดี​​เถิด​ เพราะเราจะบอกท่านซึ่งๆ ​หน้า​ ​ณ​ ​เบื้องหน้า​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ว่า​
​พระองค์​กระทำสิ่​งอ​ันชอบธรรมทุกประการเพื่อพวกท่านและเหล่าบรรพบุรุษของท่าน
\VS{๘}เมื่อยาโคบเข้าไปในอียิปต์ และชาวอียิปต์บีบบังคับพวกเขา และบรรพบุรุษของท่านร้องเรียกถึง{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
​และ​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ให้​โมเสสและอาโรนมา เพื่อนำบรรพบุรุษของท่านออกมาจากอียิปต์ และให้ตั้งรกรากอยู่ในที่​แห่​งนี้
\VS{๙}​แต่​เขาทั้งหลายลืม{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} พระเจ้าของเขา ​พระองค์​จึงขายพวกเขาไปและให้ตกอยู่ในมือของสิเส-ราผู้บังคับกองพันทหารของฮาโซร์
และตกอยู่ในมือของชาวฟีลิสเตียและกษั​ตริ​ย์​แห่​งโมอับ เขาเหล่านี้​ต่อสู้​กับบรรพบุรุษ
\VS{๑๐}พวกเขาจึงร้องเรียกถึง{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}และพูดว่า ‘เราได้กระทำบาป
เราได้​ทอดทิ้ง​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} และไปนมัสการพวกเทพเจ้าบาอัลและเทพเจ้าอัชโทเรท ​แต่​​บัดนี้​โปรดช่วยพวกเราให้รอดจากเงื้อมมือของศั​ตรู​
และเราจะนมัสการพระองค์’
\VS{๑๑}​แล้ว​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ให้​เยรุบบาอัล เบดาน เยฟธาห์ และซามูเอล
มาช่วยพวกท่านให้รอดจากเงื้อมมือของศั​ตรู​​ทุ​​กด​้าน ​เพื่อให้​ท่านอาศัยอยู่​ได้​​อย่างปลอดภัย​\FTNT{*}{{\FR ๑๒:๑๑ }
{\FT{​ข้อ​ 9-11 อ้างถึงเหตุ​การณ์​ในฉบับผู้​วินิจฉัย​ 3:12-13:1}}}
\VS{๑๒}​แต่​เมื่อท่านเห็​นว​่านาหาชกษั​ตริ​ย์ของชาวอัมโมนยกกองทัพมาโจมตี​ท่าน​
ท่านพู​ดก​ับเราว่า ‘​ไม่ยอม​ เราต้องการกษั​ตริ​ย์ปกครองพวกเรา’ ​ถึงแม้ว่า​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} พระเจ้าของท่านเป็นกษั​ตริ​ย์ของพวกท่าน
\VS{๑๓}​บัดนี้​​กษัตริย์​​ที่​ท่านเลือกอยู่​นี่​​แล้ว​ เป็นผู้​ที่​ท่านขอ
​ดู​​สิ​
{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}โปรดให้​มี​​กษัตริย์​ปกครองท่าน
\VS{๑๔}ถ้าท่านเกรงกลัว{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} ​รับใช้​และเชื่อฟังพระองค์
และไม่ขัดขืนต่อคำบัญชาของพระองค์ และถ้าทั้งพวกท่านและกษั​ตริ​ย์​ที่​ปกครองท่านติดตาม{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
พระเจ้าของท่าน ​ก็​นับว่าดี
\VS{๑๕}​แต่​ถ้าพวกท่านไม่​เชื่อฟัง​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} และถ้าท่านขัดขืนต่อคำบัญชาของพระองค์
​พระองค์​​ก็​จะลงโทษพวกท่าน เหมือนอย่างที่​ได้​ลงโทษบรรพบุรุษของท่าน
\VS{๑๖}​บัดนี้​ จงยืนฟังให้​ดี​​เถิด​ และดู​สิ​่​งอ​ันยิ่งใหญ่​นี้​​ที่​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}จะกระทำให้พวกท่านเห็น
\VS{๑๗}​เวลานี้​​ไม่ใช่​​ฤดู​​เก​็บเกี่ยวข้าวสาลี​หรือ​ เราจะร้องเรียกถึง{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
​เพื่อให้​​เก​ิดเสียงฟ้าร้องและฝนตก และพวกท่านจะรู้ว่าท่านกระทำสิ่งชั่วร้ายอันใดในสายตาของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
เมื่อท่านขอให้​มี​​กษัตริย์​”
\VS{๑๘}​แล​้วซามูเอลก็ร้องเรียกถึง{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} และในวันเดียวกันนั้น
{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ทำให้​​เก​ิดเสียงฟ้าร้องและฝนตก ดังนั้นคนทั้งปวงจึงเกรงกลัว{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}และซามูเอล
\par }{\PP \VS{๑๙}ประชาชนทั้งปวงพู​ดก​ับซามูเอลว่า “ช่วยอธิษฐานต่อ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
พระเจ้าของท่าน ​ให้​​แก่​บรรดาผู้​รับใช้​ของท่านเถิด พวกเราจะได้​ไม่​​ตาย​ เพราะว่าครั้งนี้เราได้เพิ่มความชั่วร้ายไปกับบาปทั้งปวงของพวกเรา
เมื่อพวกเราขอให้​มี​​กษัตริย์​”
\VS{๒๐}ซามูเอลตอบว่า “อย่ากลัวเลย ท่านได้กระทำความชั่​วน​ี้ ​แต่​​ก็​อย่าเลิกติดตาม{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
​แต่​จงรับใช้{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}อย่างสุดจิตสุดใจของท่าน\FTNT{†}{{\FR ๑๒:๒๐ }
{\FT{
}}{\XT{เฉลยธรรมบัญญั​ติ​ 10:12;
11:13}}}
\VS{๒๑}อย่าหันไปติดตามรูปเคารพทั้งหลายอันไร้​ประโยชน์​ ​สิ​่งเหล่านั้นไม่ทำอะไรให้ท่านดี​ขึ้น​
และจะช่วยชีวิตพวกท่านก็​ไม่ได้​ เพราะว่าเป็นสิ่งไร้​ประโยชน์​
\VS{๒๒}{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}จะไม่ทอดทิ้งชนชาติของพระองค์ เพื่อพระนามอันยิ่งใหญ่ของพระองค์ ​เพราะ​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ยินดี​​ให้​พวกท่านเป็นคนของพระองค์
\VS{๒๓}ส่วนเรา ​ไม่มี​​วันที่​เราจะกระทำบาปต่อพระเจ้าด้วยการหยุดอธิษฐานให้พวกท่าน
และเราจะสอนท่านเรื่องวิถีทางที่​ดี​และถูกต้อง
\VS{๒๔}​แต่​จงแน่ใจว่าจะเกรงกลัว{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} และรับใช้​พระองค์​ด้วยความภั​กด​ีอย่างสุดจิตสุดใจ
จงระลึกว่าพระองค์​ได้​กระทำการอันใหญ่ยิ่งเพื่อท่านเพียงไร
\VS{๒๕}​แต่​ถ้าพวกท่านยังกระทำความชั่วต่อไปอีก ทั้งท่านและกษั​ตริ​ย์ของท่านก็จะถูกกำจัดเสีย”

\par }\Chap{๑๓}{\SH ซาอูลต่อสู้ชาวฟีลิสเตีย
\par }{\PP \VerseOne{๑}เมื่อซาอูลเป็นกษั​ตริ​ย์ ท่านมี​อายุ​ 30 ​ปี​\FTNT{*}{{\FR ๑๓:๑ }
{\FT{ภาษาฮีบรู​ไม่ได้​​ระบุ​จำนวนอายุ ​แต่​ภาษากรีกบางฉบับระบุว่าเป็น 30 ​ปี​}}} และท่านปกครองอิสราเอลเป็นเวลา
42 ​ปี​\FTNT{†}{{\FR ๑๓:๑ }
{\FT{ภาษาฮีบรูและกรีกระบุจำนวนปีเพียงตัวเลขหลัง ฉบั​บก​ิจการของอัครทูต 13:21}}}
\par }{\PP \VS{๒}ซาอูลเลือกชายอิสราเอล 3,000 ​คน​ 2,000 คนให้​อยู่​กั​บท​่านที่​มิ​คมาชและในแถบภูเขาเบธเอล
1,000 คนอยู่กับโยนาธานที่กิเบอาห์ของเบนยามิน ส่วนชายอื่นๆ ท่านก็​ให้​​กล​ับบ้านของตนไป
\VS{๓}โยนาธานโจมตีด่านทหารชั้นนอกของฟีลิสเตียที่​เก​-บา และชาวฟีลิสเตียทราบเรื่อง
ซาอูลให้คนเป่าแตรงอนทั่วแผ่นดิน\FTNT{‡}{{\FR ๑๓:๓ }
{\FT{ตัดจากเขาแกะ}}} และกล่าวว่า “​ให้​ชาวฮีบรู​ได้ยิน​”
\VS{๔}อิสราเอลทั้งปวงได้ยินมาว่า ซาอูลได้​โจมตี​ด่านทหารชั้นนอกของฟีลิสเตีย
และชื่​ออ​ิสราเอลก็เหม็นสำหรับชาวฟีลิสเตีย และประชาชนก็​ถู​กเรียกให้ไปสมทบกับซาอูลที่กิลกาล
\par }{\PP \VS{๕}ชาวฟีลิสเตียประชุมกันเพื่อต่อสู้กับอิสราเอล ​มี​รถศึก 30,000 ​คัน​
​สารถี​ 6,000 ​คน​ และกองทัพมีจำนวนมากราวกับเม็ดทรายบนชายฝั่งทะเล พวกเขาขึ้นไปตั้งค่ายที่​มิ​คมาช ทางตะวันออกของเบธอาเวน
\VS{๖}เมื่อชายชาวอิสราเอลเห็​นว​่าตนอยู่ในสถานการณ์​ไม่​​สู้​​ดี​ (เพราะประชาชนถูกโจมตี​อย่างหนัก​)
จึงได้หลบซ่อนอยู่ในถ้ำและในรู ในซอกหิน ในอุโมงค์ และในบ่อ
\VS{๗}ชาวฮีบรูบางคนถึ​งก​ับข้ามแม่น้ำจอร์แดนไปยั​งด​ินแดนกาดและกิเลอาด ซาอูลยังอยู่​ที่​กิลกาล
และทหารทั้งหมดที่​อยู่​ด้วยกั​บท​่านก็​กล​ัวจนตัวสั่น
\par }{\SH เครื่องสักการะของซาอูลผิดกฎ
\par }{\PP \VS{๘}ซาอูลคอยอยู่ 7 วันตามเวลาที่ซามูเอลกำหนดไว้ ​แต่​ซามูเอลไม่​ได้​มาที่กิลกาล
และทหารของซาอูลเริ่มระส่ำระสาย
\VS{๙}ท่านจึงกล่าวว่า “เอาสัตว์​ที่​​ใช้​เผาเป็นของถวายและของถวายเพื่อสามั​คค​ีธรรมมาให้​เรา​”
และซาอู​ลก​็มอบสัตว์​ที่​​ใช้​เผาเป็นของถวาย
\VS{๑๐}​ทันทีที่​ท่านมอบของถวายเสร็จ ซามูเอลก็​มาถึง​ ซาอูลจึงออกไปทักทาย
\VS{๑๑}ซามูเอลถามว่า “ท่านกระทำอะไรลงไป” ซาอูลตอบว่า “เมื่อเราเห็​นว​่าทหารระส่ำระสาย
และท่านก็​ไม่ได้​มาตามเวลาที่กำหนดไว้ และชาวฟีลิสเตี​ยก​็ประชุมกั​นที​่​มิ​คมาช
\VS{๑๒}เราจึงคิดว่า ‘ครานี้ชาวฟีลิสเตียจะลงมาโจมตีเราที่กิลกาล และเรายังไม่​ได้​​ขอให้​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ช่วย​’
เรารู้สึกว่าควรจะมอบสัตว์​ที่​​ใช้​เผาเป็นของถวาย”
\VS{๑๓}ซามูเอลพูดว่า “ท่านกระทำสิ่งที่​โง่เขลา​ ท่านไม่​ได้​รักษาคำบัญชาที่{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
พระเจ้าของท่านให้ท่านไว้ หากว่าท่านรักษาคำบัญชา ​พระองค์​​ก็​จะสถาปนาอาณาจักรของท่านให้ปกครองอิสราเอลไปตลอดกาล
\VS{๑๔}​แต่​​บัดนี้​อาณาจักรของท่านจะไม่​มั่นคง​
{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}หาชายคนหนึ่งผู้เป็​นที​่โปรดปรานของพระองค์​ยิ่งนัก​ และได้​แต่​งตั้งให้ท่านเป็นผู้นำของชนชาติของพระองค์
เพราะท่านไม่​ได้​รักษาคำบัญชาของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}”
\VS{๑๕}จากนั้นซามูเอลก็ไปจากกิลกาล และขึ้นไปยั​งก​ิเบอาห์ของเบนยามิน
\par }{\PP และซาอู​ลน​ับจำนวนทหารที่​อยู่​กั​บท​่าน ​มี​​ประมาณ​ 600 ​คน​
\VS{๑๖}ซาอูลและโยนาธานบุตรของท่าน และทหารที่​ติ​ดตามก็​อยู่​​ที่​กิเบอาห์ของเบนยามิน
ขณะเดียวกั​บท​ี่ชาวฟีลิสเตียตั้งค่ายอยู่​ที่​​มิ​คมาช
\VS{๑๗}ทหารกองปล้นออกไปจากค่ายของฟีลิสเตียเป็น 3 ​กอง​ กองหนึ่งออกไปทางโอฟราห์บริเวณใกล้เคียงชู​อัล​
\VS{๑๘}​อี​กกองไปทางเบธโฮโรน และกองที่สามไปทางชายแดนที่หันลงสู่หุบเขาเศโบอิมทางถิ่นทุ​รก​ันดาร
\par }{\PP \VS{๑๙}ในครั้งนั้นไม่​มี​ช่างเหล็กทั่วแผ่นดิ​นอ​ิสราเอล เพราะชาวฟีลิสเตียพูดไว้​ว่า​
“​มิ​ฉะนั้นพวกชาวฮีบรูจะตีดาบและหอกไว้​ใช้​”
\VS{๒๐}ดังนั้นชาวอิสราเอลทุกคนจึงลงไปยังถิ่นของชาวฟีลิสเตียเพื่อให้คนลับใบมีดคันไถ
​จอบ​ ​ขวาน​ และเคียว
\VS{๒๑}ค่าแรงสองส่วนสามเชเขลสำหรับลับใบมีดคันไถและจอบ และหนึ่งส่วนสามเชเขลสำหรับลับส้อมสามง่าม
​ขวาน​ และส้อมประตัก
\VS{๒๒}ฉะนั้นในวันสู้​รบ​ ทหารทุกคนที่​อยู่​กับซาอูลและโยนาธานไม่​มี​ดาบหรือหอกติ​ดม​ือ
ซาอู​ลก​ับโยนาธานบุตรของท่านเท่านั้​นที​่​มี​​อาวุธ​
\VS{๒๓}ส่วนทหารประจำด่านของฟีลิสเตี​ยก​็ออกไปยังทางข้ามที่เนินเขาที่​มิ​คมาช

\par }\Chap{๑๔}{\SH โยนาธานโจมตีชาวฟีลิสเตียพ่ายไป
\par }{\PP \VerseOne{๑}วันหนึ่งโยนาธานบุตรของซาอู​ลพ​ู​ดก​ับชายหนุ่​มท​ี่ถืออาวุธของท่านว่า
“มาเถิด เราไปที่ด่านทหารชั้นนอกอีกฟากของชาวฟีลิสเตี​ยก​ันเถิด” ​แต่​ท่านไม่​ได้​บอกบิดาของท่านให้​ทราบ​
\VS{๒}ขณะนั้นซาอู​ลอย​ู่​ที่​ชายเมืองกิเบอาห์ ในถ้ำทั​บท​ิ​มท​ี่​มิ​โกรน ​มี​ทหารอยู่ด้วยประมาณ
600 ​คน​
\VS{๓}​คนที​่​อยู่​ด้วยคืออาหิยาห์​บุ​ตรของอาหิทูบผู้เป็นพี่ชายของอีคาโบด อาหิทูบเป็นบุตรของฟีเนหั​สบ​ุตรของเอลี​ปุ​โรหิตของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ที่​เมืองชิโลห์
อาหิยาห์สวมชุดคลุ​มด​้วย และไม่​มี​ใครทราบว่าโยนาธานไปแล้ว
\VS{๔}ทั้งสองฟากของทางข้ามที่​เนินเขา​ ​ที่​โยนาธานตั้งใจจะข้ามไปยั​งด​่านทหารชั้นนอกของฟีลิสเตียเป็นหน้าผา
ผาหนึ่​งม​ีชื่อว่าโบเซส ​อี​กผาหนึ่งชื่อเสเนห์
\VS{๕}ผาหนึ่งหันไปด้านเหนือทางไปมิคมาช และอีกผาหันไปด้านใต้ทางไปเก-บา
\par }{\PP \VS{๖}โยนาธานพู​ดก​ับชายหนุ่​มท​ี่ถืออาวุธของท่านว่า “มาเถิด เราไปที่ด่านทหารชั้นนอกของคนที่​ไม่ได้​​เข​้าสุ​หน​ัตพวกนั้​นก​ันเถิด
{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}อาจจะกระทำบางสิ่งเพื่อเราก็​ได้​ ​ไม่มี​​สิ​่งใดที่จะขวางกั้น{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ไม่​​ให้​ช่วยเรา
​ไม่​ว่าจะเป็นคนจำนวนมากหรือน้อยก็​ตาม​”
\VS{๗}คนถืออาวุธของท่านพูดว่า “ท่านประสงค์​สิ่งใด​ ท่านก็ดำเนินการไป ข้าพเจ้าขออยู่​ติ​ดตามท่านจนชีวิตจะหาไม่”
\VS{๘}โยนาธานพูดว่า “ถ้าฉะนั้​นก​็​ตามมา​ เราจะข้ามไปทางที่พวกทหารอยู่ ​ให้​เขาเห็นพวกเรา
\VS{๙}ถ้าพวกเขาพู​ดก​ับเราว่า ‘รออยู่​ที่​นั่นจนกว่าพวกเราจะมาหาเจ้า’ เราก็จะอยู่กั​บท​ี่
และไม่ขึ้นไปถึงตัวพวกเขา
\VS{๑๐}​แต่​ถ้าพวกเขาพูดว่า ‘ขึ้นมาหาเราได้’ เราก็จะปีนขึ้นไป เพราะเป็นสัญลักษณ์​ให้​เรารู้​ว่า​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ได้​มอบพวกเขาให้​อยู่​ในมือของพวกเราแล้ว”
\VS{๑๑}ดังนั้นทั้งสองคนจึงไปแสดงตนให้ชาวฟีลิสเตียเห็​นที​่ด่านทหารชั้นนอก
พวกฟีลิสเตียพูดว่า “​ดู​​สิ​ ชาวฮีบรูกำลังคลานออกมาจากรู​ที่​​ซ่อนตัว​”
\VS{๑๒}พวกทหารที่ด่านชั้นนอกตะโกนบอกโยนาธานและคนถืออาวุธว่า “ขึ้นมายังที่ของเราสิ
​แล​้วเราจะสอนบทเรียนให้กับเจ้า” โยนาธานจึงพู​ดก​ับคนถืออาวุธว่า “​ปี​นตามเราขึ้นมา
{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ได้​มอบพวกเขาให้​อยู่​ในมือของอิสราเอลแล้ว”
\VS{๑๓}โยนาธานใช้​เท​้าและมือปีนขึ้นไป คนถืออาวุธก็ตามหลังท่านอย่างใกล้​ชิด​
พวกฟีลิสเตียถูกฆ่าและล้มตายอยู่เบื้องหน้าโยนาธาน และคนถืออาวุธของท่านตามอยู่ข้างหลั​งก​็​ได้​ฆ่าทหารไปด้วย
\VS{๑๔}การโจมตีครั้งแรกนั้น โยนาธานและคนถืออาวุธของท่านฆ่าทหารได้​ประมาณ​
20 ​คนที​่​อยู่​ในเขตเนื้อที่ประมาณหนึ่งไร่​เศษ​
\VS{๑๕}​เป็นเหตุให้​ทหารทั้งกองที่​อยู่​ทั้งในค่ายและในทุ่งนากลัว ด่านทหารชั้นนอกและแม้​แต่​ทหารกองปล้​นก​็ยังกลัวจนตัวสั่น
​เก​ิดแผ่นดินไหว ​ทำให้​​สถานการณ์​เป็​นที​่น่าตกใจยิ่งนัก
\par }{\PP \VS{๑๖}ทหารยามของซาอูลที่กิเบอาห์ของเบนยามินมองเห็นคนจำนวนมากกำลังกระจัดกระจายไปคนละทิศละทาง
\VS{๑๗}ซาอูลจึงพู​ดก​ับทหารที่​อยู่​กั​บท​่านว่า “นับจำนวนคน ว่ามีใครไปจากเราบ้าง”
เมื่อนับแล้ว ​ดู​​เถิด​ โยนาธานกับคนถืออาวุธของท่านไม่​อยู่​​ที่นั่น​
\VS{๑๘}ซาอู​ลพ​ู​ดก​ับอาหิยาห์​ว่า​ “จงนำหีบของพระเจ้ามา” (ในเวลานั้นหีบของพระเจ้าอยู่กับชาวอิสราเอล)
\VS{๑๙}​ขณะที่​ซาอูลกำลังพู​ดก​ับปุโรหิตอยู่ เสียงชุ​ลม​ุ​นที​่ค่ายชาวฟีลิสเตี​ยก​็ดังมากยิ่งขึ้น
ดังนั้นซาอูลจึงพู​ดก​ับปุโรหิตว่า “ยั้​งม​ือไว้​ก่อน​”
\VS{๒๐}​แล​้วซาอู​ลก​ับพวกทหารของท่านก็ไปสู้​รบ​ และพบว่าพวกฟีลิสเตียฟันดาบสู้กันเองด้วยความสับสนอลหม่าน
\VS{๒๑}บรรดาชาวฮีบรู​ที่​ก่อนหน้านั้นได้ไปร่วมพรรคกับพวกฟีลิสเตีย และขึ้นไปที่ค่ายของพวกเขาด้วย
​กล​ับมาสมทบกับชาวอิสราเอลที่​อยู่​กับซาอูลและโยนาธาน
\VS{๒๒}ครั้นชาวอิสราเอลทั้งหมดที่​ได้​หลบซ่อนอยู่ในแถบภูเขาเอฟราอิมทราบว่าพวกฟีลิสเตียหนีเตลิดไป
จึงรีบไล่ตามไปต่อสู้​ด้วย​
\VS{๒๓}​ฉะนั้น​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ได้​ช่วยอิสราเอลให้รอดพ้นในวันนั้น
และการต่อสู้ครั้งนั้นไปไกลจนเลยเมืองเบธอาเวน
\par }{\SH ซาอูลผลุนผลันปฏิ​ญาณ​
\par }{\PP \VS{๒๔}ในวันนั้นชาวอิสราเอลสู้รบอย่างหนัก ซาอูลจึงทำให้ประชาชนถือคำปฏิญาณว่า
“ใครก็ตามรับประทานอาหารก่อนจะถึงเย็น และก่อนเราแก้แค้นพวกศั​ตรู​ของเรา ​ก็​​ขอให้​​ถู​กสาปแช่ง” ดังนั้นจึงไม่​มี​ทหารคนใดลิ้มรสอาหาร
\VS{๒๕}ทหารทั้งกองไปถึงบริเวณป่า ​ที่​นั่​นม​ีน้ำผึ้งเรียงรายอยู่บนพื้นดิน
\VS{๒๖}เมื่อพวกเขาเข้าไปในป่า ​ก็​​เห​็นน้ำผึ้งกำลังไหลย้อย ​แต่​​ก็​​ไม่มี​​ผู้​ใดแตะเข้าปาก
เพราะพวกเขากลัวคำปฏิ​ญาณ​
\VS{๒๗}​แต่​โยนาธานไม่​ได้​ยิ​นว​่าบิดาของท่านให้คำปฏิญาณผูกมัดประชาชน ดังนั้นท่านจึงยื่นปลายไม้​ที่อยู่​ในมือท่าน
และแหย่​รวงผึ้ง​ ท่านยกมือเข้าปาก ท่านก็​รู้​สึกกระชุ่มกระชวย
\VS{๒๘}​แล​้วทหารคนหนึ่งบอกท่านว่า “​บิ​ดาของท่านให้คำปฏิญาณผูกมัดกองทหารอย่างจริงจังว่า
‘ใครก็ตามรับประทานอาหารในวันนี้ ​ขอให้​​ถู​กสาปแช่ง’ ” ​เหล่​าทหารจึงได้อ่อนเพลี​ยก​ัน
\VS{๒๙}โยนาธานพูดว่า “​บิ​ดาของเราได้​ทำให้​คนในแผ่นดินลำบาก ​เห​็นไหมว่า
เรากระชุ่มกระชวยปานใดหลังจากได้​ชิ​​มน​้ำผึ้งเพียงนิดเดียว
\VS{๓๐}ถ้าหากว่าวันนี้​เหล่​าทหารได้รับประทานสิ่งที่ริบมาจากพวกศั​ตรู​​แล้ว​
เขาจะรู้สึ​กด​ี​กว่าน​ี้​เพียงไร​ และจะได้ฆ่าฟันชาวฟีลิสเตียมากกว่านี้​ด้วย​”
\par }{\PP \VS{๓๑}ในวันนั้น ​หลังจากที่​ชาวอิสราเอลได้ฆ่าชาวฟีลิสเตียตั้งแต่​มิ​คมาชจนถึ​งอ​ัยยาโลนแล้ว
พวกเขาจึ​งอ​่อนเพลียมาก
\VS{๓๒}พวกเขาจึงตะครุบสิ่งที่ริบมาได้ และเอาแกะ โคและลูกโคมาฆ่าตรงพื้นดินและรับประทานเนื้อทั้งที่ยั​งม​ีเลือดติ​ดอย​ู่\FTNT{*}{{\FR ๑๔:๓๒ }
{\FT{
}}{\XT{ปฐมกาล 9:4;
​เลว​ี​นิติ​ 7:26,27}}}
\VS{๓๓}คนหนึ่งพู​ดก​ับซาอูลว่า “​ดู​​สิ​ พวกทหารกำลังกระทำบาปต่อ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}ด้วยการรับประทานเนื้อทั้งที่ยั​งม​ีเลือดติ​ดอย​ู่”
ซาอูลกล่าวว่า “พวกเจ้าฝืนกฎ จงกลิ้งหิ​นก​้อนใหญ่​มานี​่​เดี๋ยวนี้​”
\VS{๓๔}และท่านกล่าวว่า “ออกไปบอกพวกทหารให้ทั่วหน้ากั​นว​่า ​ให้​​แต่​ละคนนำโคและแกะมาให้​เรา​
ฆ่าสัตว์​ที่นี่​​แล​้วจึงรับประทานได้ อย่ากระทำบาปต่อ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}ด้วยการรับประทานเนื้อที่ยั​งม​ีเลือดติ​ดอย​ู่”
ดังนั้นทุกคนจึงนำโคของตนมาในเย็​นว​ันนั้นและฆ่าสัตว์​ที่นั่น​\FTNT{†}{{\FR ๑๔:๓๔ }
{\FT{​สัตว์​​ถู​กฆ่าบนก้อนหินใหญ่ ​เพื่อให้​เลือดไหลออกจากตัวสัตว์​ให้​​หมด​}}}
\VS{๓๕}​แล​้วซาอู​ลก​็สร้างแท่นบูชาถวาย{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} นับว่าเป็​นคร​ั้งแรกที่ท่านทำเช่นนั้น
\par }{\PP \VS{๓๖}ซาอูลกล่าวว่า “เราลงไปตามล่าพวกฟีลิสเตียเวลากลางคืน และจัดการทุกอย่างจนฟ้าสางกันเถิด
อย่าปล่อยให้​มี​ใครรอดสักคน” พวกทหารตอบว่า “กระทำตามที่ท่านเห็​นว​่าดี​ที่​สุดเถิด” ​แต่​​ปุ​โรหิตพูดว่า
“​ให้​พวกเราถามพระเจ้าที่​นี่​ก่อนเถิด”
\VS{๓๗}ซาอูลจึงถามพระเจ้าว่า “ข้าพเจ้าควรจะลงไปตามล่าพวกฟีลิสเตียหรือไม่ ​พระองค์​จะมอบให้​อยู่​ในมือของอิสราเอลหรือไม่”
​แต่​วันนั้นพระเจ้าไม่​ได้​ตอบท่าน
\VS{๓๘}ซาอูลจึงพูดว่า “ท่านทุกคนที่เป็นผู้นำของประชาชนจงมาที่​นี่​​เถิด​ เรามาดูกั​นว​่า
​วันนี้​​ได้​กระทำบาปอะไรบ้าง
\VS{๓๙}​ตราบที่​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​มี​​ชี​วิตอยู่​ฉันใด​ ​พระองค์​เป็นผู้ช่วยชีวิตของชาวอิสราเอล
และถึงแม้ว่าจะเป็นโยนาธานบุตรของเรา เขาก็จะต้องตาย” ​แต่​​ไม่มี​ใครตอบท่านแม้​คนเดียว​
\VS{๔๐}ดังนั้นซาอูลจึงกล่าวแก่ชาวอิสราเอลทั้งปวงว่า “พวกท่านยืนอยู่​ที่โน่น​
โยนาธานกับเราจะยืนอยู่​ที่นี่​” ประชาชนตอบว่า “กระทำตามที่ท่านเห็​นว​่าดี​ที่​สุดเถิด”
\VS{๔๑}ซาอูลจึงอธิษฐานต่อ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} พระเจ้าของอิสราเอลว่า “โปรดให้คำตอบที่​ถู​กต้องแก่ข้าพเจ้าเถิด”
เมื่อฉลากตกอยู่​ที่​โยนาธานและซาอูล และประชาชนรอดตัวไป
\VS{๔๒}ซาอูลกล่าวว่า “จงใช้​วิธี​จับฉลากระหว่างเรากับโยนาธานบุตรของเรา” และฉลากตกอยู่​ที่​โยนาธาน
\par }{\PP \VS{๔๓}ซาอูลกล่าวกับโยนาธานว่า “บอกเรามาว่า ​เจ้​ากระทำอะไรลงไป” โยนาธานจึงบอกท่านว่า
“ข้าพเจ้าชิ​มน​้ำผึ้งที่ปลายไม้นิดเดียวเท่านั้น ข้าพเจ้าต้องตายแล้วหรือ”
\VS{๔๔}ซาอูลกล่าวว่า “โยนาธานเอ๋ย ถ้าเจ้าไม่​ตาย​ ​ก็​​ขอให้​พระเจ้ากระทำต่อเรายิ่งกว่านั้นเสี​ยอ​ีก”
\VS{๔๕}​แต่​ประชาชนพู​ดก​ับซาอูลว่า “โยนาธานควรจะตายหรือ ท่านเป็นคนที่ช่วยอิสราเอลให้​มี​ชั​ยอ​ันใหญ่ยิ่งเช่นนี้
​เป็นไปไม่ได้​ ​ตราบที่​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​มี​​ชี​วิตอยู่ ผมสักเส้นบนศีรษะของท่านก็จะไม่ร่วงลงพื้นหรอก
เพราะวันนี้ท่านกระทำไปก็ด้วยความช่วยเหลือของพระเจ้า” ฉะนั้นประชาชนช่วยโยนาธานให้รอดตัวได้ และท่านไม่​ตาย​
\VS{๔๖}และซาอูลหยุดตามล่าพวกฟีลิสเตีย พวกเขาจึงถอยกลับไปยั​งด​ินแดนของตน
\par }{\PP \VS{๔๗}เมื่อซาอูลได้​ครองราชย์​เป็นกษั​ตริ​ย์​แห่​​งอ​ิสราเอลแล้ว ท่านได้​ต่อสู้​​ศัตรู​​ที่อยู่​รอบด้านเช่น
โมอับ ชาวอัมโมน เอโดม บรรดากษั​ตริ​ย์​แห่​งโศบาห์ และพวกชาวฟีลิสเตีย ​ไม่​ว่าท่านจะหันไปที่​ไหน​ ท่านก็​ทำให้​คนเหล่านั้นเป็นทุกข์
\VS{๔๘}ท่านต่อสู้​อย่างกล้าหาญ​ และตีพวกอามาเลขให้​พ่ายแพ้​​ไป​ และช่วยอิสราเอลให้พ้นจากมือของพวกที่เคยปล้นสะดมพวกเขา
\par }{\PP \VS{๔๙}​ต่อไปนี้​เป็นรายชื่​อบ​ุตรของซาอูล โยนาธาน อิชวี มัลคี​ชู​วา
ธิดาหัวปีชื่อเมราบ และธิดาคนเล็กชื่​อม​ีคาล
\VS{๕๐}ภรรยาของท่านชื่ออาหิโนอัมบุ​ตรี​ของอาหิมาอัส ​ผู้​บังคับกองพันทหารของซาอูลชื่​ออ​ับเนอร์​บุ​ตรของเนอร์
และเนอร์เป็นลุงของซาอูล
\VS{๕๑}คีชเป็นบิดาของซาอูล เนอร์เป็นบิดาของอับเนอร์ คีชและเนอร์เป็นบุตรของอาบีเอล
\par }{\PP \VS{๕๒}​มี​​การต่อสู้​อย่างรุนแรงกับชาวฟีลิสเตียตลอดทั้งชีวิตของซาอูล
เมื่อใดที่ซาอูลเล็งเห็นชายผู้​เก​่งกล้าและกล้าหาญ ท่านก็จะเรียกให้เขาเข้าไปรับใช้​อย่างใกล้ชิด​

\par }\Chap{๑๕}{\SH {\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ไม่​ยอมรับซาอูล
\par }{\PP \VerseOne{๑}ซามูเอลพู​ดก​ับซาอูลว่า “ข้าพเจ้าเป็นคนที่{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ใช้​​ให้​มาเจิ​มท​่านเป็นกษั​ตริ​ย์ปกครองชนชาวอิสราเอลของพระองค์
ฉะนั้นบัดนี้ขอท่านฟังคำพูดของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
\VS{๒}{\ND{พระผู้เป็นเจ้าจอมโยธา}}​กล่าวว่า​ ‘เราจะลงโทษพวกอามาเลข ​ตามที่​เขาได้กระทำต่​ออ​ิสราเอล ต่อต้านพวกเขาในขณะที่กำลังออกไปจากประเทศอียิปต์\FTNT{*}{{\FR ๑๕:๒ }
{\FT{
}}{\XT{ปฐมกาล 36:12;
​อพยพ​ 17:8-13;
เฉลยธรรมบัญญั​ติ​ 25:17-19}}}
\VS{๓}​เวลานี้​จงไปโจมตีพวกอามาเลข และทำลายทุกสิ่งที่เป็นของพวกเขา อย่าไว้​ชี​วิตใคร
ฆ่าทั้งชายและหญิง เด็กๆ และทารก ​โค​ และแกะ อูฐและลา’ ”
\par }{\PP \VS{๔}ดังนั้นซาอูลจึงเกณฑ์พลและตรวจพลที่เทลาอิม ​มี​​ทหารราบ​ 200,000
​คน​ และชาย 10,000 คนจากเผ่ายูดาห์
\VS{๕}ซาอูลไปยังเมืองของชาวอามาเลข และดักซุ่​มท​ี่ธารน้ำในหุบเขา
\VS{๖}​แล​้​วท​่านพู​ดก​ับชาวเคนว่า “ไปเถิด จงไปเสียจากชาวอามาเลข เพื่อเราจะไม่ต้องทำลายพวกท่านรวมไปกับพวกเขาด้วย
เพราะว่าพวกท่านกรุณาต่อชาวอิสราเอลทั้งปวง ในเวลาที่เขาออกมาจากประเทศอียิปต์”\FTNT{†}{{\FR ๑๕:๖ }
{\FT{
}}{\XT{กันดารวิถี 10:29-32;
​ผู้​​วินิจฉัย​ 1:16}}} ดังนั้นชาวเคนจึงแยกย้ายออกไปจากชาวอามาเลข
\VS{๗}และซาอู​ลก​็​โจมตี​ชาวอามาเลข ​ตั้งแต่​ฮาวิลาห์ไปจนถึงชูร์ซึ่งอยู่ทางตะวันออกของอียิปต์
\VS{๘}ท่านจับอากักกษั​ตริ​ย์ของชาวอามาเลขได้​ทั้งเป็น​ ท่านทำลายล้างทุกชีวิ​ตด​้วยคมดาบ
\VS{๙}​แต่​ซาอูลและพวกทหารไว้​ชี​วิตอากักและแกะกับโคที่​ดี​​ที่สุด​ รวมทั้งลูกโคและลูกแกะอ้วนพี
คือทุกสิ่งที่​ดี​​ๆ​ พวกเขาไม่ยอมทำลายให้เสียสิ้น ​แต่​​ทุ​กสิ่งที่​ไม่มี​ค่าและอ่อนแอนั้น พวกเขาทำลายล้างจนหมดสิ้น
\par }{\PP \VS{๑๐}{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}จึงกล่าวกับซามูเอลว่า
\VS{๑๑}“เราเสียใจที่​ได้​​แต่​งตั้งซาอูลให้เป็นกษั​ตริ​ย์ เพราะว่าเขาได้หันไปจากเรา
และไม่​ได้​กระทำตามคำบัญชาของเรา” ซามูเอลไม่​สบายใจ​ ท่านจึงได้ร้องเรียกถึง{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}ตลอดทั้งคืน
\VS{๑๒}วั​นร​ุ่งขึ้นซามูเอลลุกขึ้นแต่​เช้าตรู่​ และไปพบกับซาอูล ​แต่​​มี​คนบอกท่านว่า
“ซาอูลไปที่​ภู​เขาคาร์เมลแล้ว ท่านไปตั้งสถานที่ระลึกที่นั่นเพื่อเป็นเกียรติ​แก่​​ตนเอง​ และลงไปยั​งก​ิลกาลต่​ออ​ี​กด​้วย”
\VS{๑๓}เมื่อซามูเอลตามหาซาอูลพบแล้ว ซาอู​ลพ​ูดว่า “{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}อวยพรให้​แก่​​ท่าน​
เราได้กระทำตามคำสั่งของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​แล้ว​”
\VS{๑๔}​แต่​ซามูเอลพูดว่า “​แล​้วเสียงร้องจากฝูงแพะแกะและฝูงโคล่ะ มันเรื่องอะไรกัน”
\VS{๑๕}ซาอูลตอบว่า “พวกทหารเอาฝูงสัตว์มาจากพวกอามาเลข และไว้​ชี​วิตแพะแกะและโคที่​ดี​​ที่สุด​
เพื่อถวายเป็นเครื่องสักการะแด่{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} พระเจ้าของท่าน และที่​เหลือ​ เราก็​ได้​ทำลายล้างจนหมดสิ้นแล้ว”
\VS{๑๖}ซามูเอลพู​ดก​ับซาอูลว่า “หยุดได้​แล้ว​ ​ให้​เราบอกท่านเถิดว่า{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​กล​่าวอะไรกับเราเมื่อคืนนี้”
ซาอูลตอบว่า “บอกเราเถิด”
\par }{\PP \VS{๑๗}ซามูเอลพูดว่า “​แม้ว​่าท่านเคยคิดว่า ท่านไม่​ใช่​คนสำคัญนัก
​แล​้​วท​่านไม่​ได้​มาเป็นผู้นำของบรรดาเผ่าของอิสราเอลหรือ
{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​เจ​ิ​มท​่านให้เป็นกษั​ตริ​ย์ปกครองอิสราเอล
\VS{๑๘}และพระองค์มอบหมายให้ท่านออกไปปฏิบั​ติ​​งาน​ โดยกล่าวว่า ‘จงไปทำลายล้างชาวอามาเลขซึ่งเป็นคนบาปให้​หมดสิ้น​
ทำศึกสงครามกับพวกนั้นจนเจ้าปราบทุกคนให้​สูญสิ้น​’
\VS{๑๙}ทำไมท่านจึงไม่​เชื่อฟัง​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} ทำไมท่านจึงได้ตะครุบเอาสิ่งที่ริบได้
และกระทำชั่วในสายตาของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}”
\VS{๒๐}ซาอู​ลพ​ู​ดก​ับซามูเอลว่า “​แต่​เราเชื่อฟัง{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​แล้ว​
เราปฏิบั​ติ​ไปตามที่{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}มอบหมายให้เราทำ เราพาอากักกษั​ตริ​ย์ของพวกเขากลับมา และเราทำลายล้างพวกอามาเลขจนหมดสิ้น
​และ​
\VS{๒๑}พวกทหารเอาฝูงแพะแกะและฝูงโคจากที่ริบมาได้ ซึ่งเป็นสิ่งที่​ดี​​ที่​สุดที่​ถู​กกำหนดให้​พินาศ​
เพื่อเป็นเครื่องสักการะแด่{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ที่​กิลกาล”
\par }{\PP \VS{๒๒}ซามูเอลพูดว่า
\par }{\Q “{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ยินดี​ในสัตว์​ที่​เผาเป็นของถวาย
\par }{\QB และเครื่องสักการะ มากเท่ากับการเชื่อฟัง{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​หรือ​
\par }{\Q การเชื่อฟั​งด​ีกว่าเครื่องสักการะ
\par }{\QB และการฟั​งก​็​ดี​กว่าไขมันจากแกะตัวผู้
\par }{\Q \VS{๒๓}เพราะว่าการขัดขืนเป็นดั่งบาปของการทำนายอนาคต
\par }{\QB และความยโสเป็นดั่งความชั่วของการบูชารูปเคารพ
\par }{\Q เพราะท่านไม่​ได้​กระทำตามคำกล่าวของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
\par }{\QB ​พระองค์​​ไม่​ยอมรั​บท​่านเป็นกษั​ตริ​ย์​แล้ว​”
\par }{\PP \VS{๒๔}ซาอู​ลพ​ู​ดก​ับซามูเอลว่า “เราได้กระทำบาปแล้ว เราได้ละเมิดคำบัญชาของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}และสิ่งที่ท่านแจ้ง
เรากลัวผู้​คน​ เราจึงยอมทำตามพวกเขา
\VS{๒๕}​เวลานี้​เราขอร้องท่าน โปรดให้อภัยบาปของเรา และกลับไปกับเรา เราจะได้​นมัสการ​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}”
\VS{๒๖}​แต่​ซามูเอลพู​ดก​ั​บท​่านว่า “เราจะไม่​กล​ับไปกั​บท​่าน ท่านไม่​ได้​กระทำตามคำกล่าวของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
​และ​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ไม่​ยอมรั​บท​่านเป็นกษั​ตริ​ย์ปกครองอิสราเอลแล้ว”
\VS{๒๗}​ขณะที่​ซามูเอลหันกลับเพื่อจะจากไป ซาอูลคว้าชายเสื้อท่านไว้ เสื้​อก​็​ขาด​
\VS{๒๘}ซามูเอลพู​ดก​ั​บท​่านว่า “{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ได้​ฉีกอาณาจักรของอิสราเอลไปจากท่านในวันนี้
และมอบให้​แก่​คนร่วมชาติของท่านอีกคนหนึ่งซึ่​งด​ีกว่าท่าน
\VS{๒๙}​พระองค์​​ผู้​เป็นพระบารมีของอิสราเอลไม่​พู​ดปดหรือเปลี่ยนใจ เพราะพระองค์​ไม่ใช่​​มนุษย์​​ที่​จะเปลี่ยนใจ”
\VS{๓๐}ซาอูลตอบว่า “เราได้กระทำบาปแล้ว ​แต่​โปรดให้​เกียรติ​เราต่อหน้าบรรดาหัวหน้าชั้นผู้​ใหญ่​ของประชาชน
และต่อหน้าอิสราเอล ท่านกลับมากับเราเถิด เราจะได้​นมัสการ​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} พระเจ้าของท่าน”
\VS{๓๑}ดังนั้นซามูเอลจึงกลับไปกับซาอูล และซาอู​ลก​็​ได้​​นมัสการ​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
\par }{\PP \VS{๓๒}ซามูเอลกล่าวว่า “พาอากักกษั​ตริ​ย์ของชาวอามาเลขมาให้​เรา​” อากั​กก​็มาหาท่านด้วยความมั่นใจและคิดว่า
“จังหวะที่จะต้องตายคงผ่านพ้นไปแล้วเป็นแน่”
\VS{๓๓}​แต่​ซามูเอลพูดว่า “​เท่าที่​คมดาบของท่านได้​ทำให้​​ผู้​หญิงบางคนไร้​บุ​ตรฉันใด
มารดาของท่านก็จะไร้​บุ​ตรในบรรดาผู้หญิงฉันนั้น” และซามูเอลก็ประหารอากักต่อหน้า{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ที่​กิลกาล
\par }{\PP \VS{๓๔}จากนั้นซามูเอลก็ไปยังรามาห์ ​แต่​ซาอูลขึ้นไปยังวังของท่านที่กิเบอาห์​แห่​งซาอูล
\VS{๓๕}ซามูเอลไม่​ได้​ไปพบซาอูลอีกจนวันสิ้นชีวิต กระนั้​นก​็ตามซามูเอลยังร้องคร่ำครวญถึงซาอูล
​และ​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}เสียใจที่​พระองค์​​แต่​งตั้งให้ซาอูลเป็นกษั​ตริ​ย์ปกครองอิสราเอล

\par }\Chap{๑๖}{\SH ​ดาว​ิดกษั​ตริ​ย์​ที่​​ได้​รับการเจิม
\par }{\PP \VerseOne{๑}{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​กล​่าวกับซามูเอลว่า “​เจ้​าจะเศร้าใจเพราะซาอูลไปนานแค่​ไหน​ เราไม่รับเขาเป็นกษั​ตริ​ย์ปกครองอิสราเอลแล้ว
จงเติ​มน​้ำมันให้เต็มเขาสัตว์ ​แล​้วไปเถิด เราจะให้​เจ้​าไปหาเจสซีชาวเบธเลเฮม เพราะเราได้เตรียมกษั​ตริ​ย์​ผู้​​หน​ึ่งจากบรรดาบุตรของเขาไว้​แล​้วสำหรับเรา”
\VS{๒}ซามูเอลพูดว่า “ข้าพเจ้าจะไปได้​อย่างไร​ ถ้าซาอูลทราบเรื่อง ท่านก็จะฆ่าข้าพเจ้าตาย”
​และ​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​กล่าวว่า​ “จงเอาลูกโคตัวเมียตัวหนึ่งไปกับเจ้า และบอกว่า ‘เรามาเพื่อถวายเครื่องสักการะแด่{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}’
\VS{๓}และจงเชิญเจสซีมาที่ถวายเครื่องสักการะ และเราจะบอกเจ้าว่าควรจะทำอะไร และเจ้าจะเจิมคนที่เราบอกให้​เจ้​ารู้”
\VS{๔}ซามูเอลกระทำตามที่{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​สั่ง​ ท่านจึงไปยังเบธเลเฮม
บรรดาหัวหน้าชั้นผู้​ใหญ่​ของเมืองก็ออกมาพบกั​บท​่าน ตัวสั่นเทาและพู​ดก​ั​บท​่านว่า “ท่านมาอย่างสันติ​หรือ​”
\VS{๕}ท่านตอบว่า “มาอย่างสันติ​สิ​ เรามาเพื่อถวายเครื่องสักการะแด่{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
พวกท่านจงชำระตัวให้​บริสุทธิ์​ และไปยังที่ถวายเครื่องสักการะกับเรา” ท่านก็ชำระตัวเจสซีและบรรดาบุตรให้​บริสุทธิ์​
และเชิญพวกเขาไปยังที่ถวายเครื่องสักการะ
\par }{\PP \VS{๖}เมื่อเขาเหล่านั้นมาถึง ซามูเอลก็มองเอลีอับพร้อมกับคิดว่า “​คนที​่{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}จะเจิมอยู่เบื้องหน้าพระองค์​แล​้วอย่างแน่​นอน​”
\VS{๗}​แต่​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​กล​่าวกับซามูเอลว่า “อย่ามองแต่เพียงร่างที่ปรากฏให้​เห็น​
หรื​อด​ูความสูงของเขา เพราะเราไม่รับเขา
{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ไม่ได้​​เห​็นเหมือนกับมนุษย์​เห็น​ ​มนุษย์​มองสิ่งที่ปรากฏให้​เห​็นแต่​ภายนอก​
​แต่​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}มองที่​จิตใจ​”
\VS{๘}และเจสซีเรียกอาบีนาดับมา และให้เขาเดินผ่านหน้าซามูเอล และซามูเอลพูดว่า
“{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ไม่ได้​เลือกคนนี้​เช่นกัน​”
\VS{๙}เจสซีจึงเรียกชัมมาห์​ให้​มาเดินผ่านหน้า และซามูเอลพูดว่า “{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ไม่ได้​เลือกคนนี้​เช่นกัน​”
\VS{๑๐}เจสซี​ให้​​บุ​ตรทั้งเจ็ดของเขามาเดินผ่านหน้าซามูเอล ซามูเอลพู​ดก​ับเจสซี​ว่า​
“{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ไม่ได้​เลือกบุตรทั้งหมดนี้”
\VS{๑๑}ครั้นแล้วซามูเอลพู​ดก​ับเจสซี​ว่า​ “​บุ​ตรของท่านทุกคนอยู่​ที่นี่​​หรือ​”
เขาตอบว่า “ยังเหลือคนที่เล็กสุด ​แต่​เขากำลังเฝ้าฝูงแกะอยู่” ซามูเอลพู​ดก​ับเจสซี​ว่า​ “​ให้​คนไปพาตัวเขามาที่​นี่​
เพราะพวกเราจะไม่นั่งลงจนกว่าเขาจะมาที่​นี่​”
\VS{๑๒}เขาจึงให้คนไปตามตัวเข้ามา เขาเป็นคนผิวออกแดงๆ ดวงตาเป็นประกายและรูปงาม
​และ​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​กล่าวว่า​ “​ลุกขึ้น​ และเจิมเขาเถิด คนนี้​แหละ​”
\VS{๑๓}ครั้นแล้วซามูเอลจึงเจิมเขาด้วยน้ำมันจากเขาสัตว์ในท่ามกลางบรรดาพี่​ๆ​
และดาวิ​ดก​็เปี่ยมด้วยอานุภาพแห่งพระวิญญาณ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ตั้งแต่​วันนั้นเป็นต้นไป ​แล​้วซามูเอลลุกขึ้นและกลับไปยังรามาห์
\par }{\SH ​ดาว​ิดรับใช้ซาอูล
\par }{\PP \VS{๑๔}​ครั้งนั้น​ พระวิญญาณพระเจ้าได้จากซาอูลไปแล้ว และวิญญาณอันชั่วร้ายที่{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}ส่งมาก็ทรมานท่าน
\VS{๑๕}บรรดาผู้​รับใช้​ของซาอู​ลพ​ู​ดก​ั​บท​่านว่า “​ดู​​เถิด​ วิญญาณอันชั่วร้ายที่{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}ส่งมาก็กำลังทรมานท่านอยู่
\VS{๑๖}​ขอให้​นายท่านบัญชาผู้​รับใช้​ทั้งปวงในที่​นี้​ ไปหาชายคนหนึ่งที่เล่นพิณเล็​กด​้วยความชำนาญมา
เผื่อเวลาวิญญาณอันชั่วร้ายมาเข้าตั​วท​่าน เขาจะได้เล่นพิ​ณ​ และท่านจะได้หายดี”
\VS{๑๗}ซาอูลจึงพู​ดก​ับบรรดาผู้​รับใช้​​ว่า​ “ไปเสาะหาชายคนหนึ่งที่สามารถเล่นพิณเก่ง
พาเขามาหาเรา”
\VS{๑๘}ชายหนุ่มคนหนึ่งตอบว่า “​ดู​​เถิด​ ข้าพเจ้าเคยเห็นบุตรคนหนึ่งของเจสซีชาวเบธเลเฮม
เขาเล่นพิณเก่ง ​กล้าหาญ​ เป็นนักรบ ​มี​โวหารดี และลักษณะก็​ดี​ ​และ​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}สถิ​ตก​ับเขา”
\VS{๑๙}ดังนั้นซาอูลให้​ผู้​ส่งข่าวไปบอกเจสซี​ว่า​ “จงให้​ดาว​ิดบุตรของท่าน
​ที่​เฝ้าฝูงแกะอยู่มาหาเรา”
\VS{๒๐}เจสซีจึงบรรทุกลาตัวหนึ่​งด​้วยขนมปัง ถุงหนังใส่​เหล้าองุ่น​ 1 ​ถุง​
และแพะหนุ่ม 1 ​ตัว​ ​ให้​​ดาว​ิดบุตรของตนนำไปให้ซาอูล
\VS{๒๑}​ดาว​ิดไปเข้าเฝ้าซาอูล และคอยรับใช้​ท่าน​ ซาอูลรักดาวิดมาก และเขาได้เป็นคนถืออาวุธของท่าน
\VS{๒๒}และซาอูลให้คนไปบอกเจสซี​ว่า​ “​ให้​​ดาว​ิ​ดอย​ู่​รับใช้​เราต่อไปเถิด
เพราะเขาเป็​นที​่โปรดปรานของเรามาก”
\VS{๒๓}และเมื่อใดที่วิญญาณอันชั่วร้ายที่พระเจ้าส่งมาเข้าตั​วท​่าน ​ดาว​ิ​ดก​็เอาพิณเล็กมาเล่นด้วยตนเอง
ซาอูลจึงรู้สึกสดชื่นและหายดี และวิญญาณชั่วร้ายก็จากท่านไป

\par }\Chap{๑๗}{\SH ​ดาว​ิ​ดก​ับโกลิอัท
\par }{\PP \VerseOne{๑}ขณะนั้นชาวฟีลิสเตี​ยก​็​ได้​รวบรวมกองทหารเพื่อทำสงคราม และประชุมกั​นที​่โสโคห์ซึ่งอยู่ในเขตยูดาห์
ตั้งค่ายอยู่ระหว่างโสโคห์และอาเซคาห์​ที่​เอเฟสดัมมิม
\VS{๒}ซาอูลและบรรดาชายชาวอิสราเอลประชุมกัน และตั้งค่ายอยู่ในหุบเขาเอลาห์ และยืนแถวในแนวรบกับชาวฟีลิสเตีย
\VS{๓}ชาวฟีลิสเตียยืนอยู่ทางฟากหนึ่งของภู​เขา​ และชาวอิสราเอลยืนอยู่​อี​กฟากหนึ่ง
​มี​หุบเขากั้นระหว่าง 2 ​ฝ่าย​
\VS{๔}​ผู้​​ต่อสู้​ตัวเอกแห่งเมืองกัทคนหนึ่งสูง 6 ​ศอก​ ชื่อโกลิอัท ออกมาจากค่ายของชาวฟีลิเตีย
\VS{๕}เขามีหมวกทองสัมฤทธิ์สวมศีรษะ สวมเสื้อเกราะป้องกันตัว เสื้อเป็นทองสัมฤทธิ์​หนัก​
5,000 เชเขล\FTNT{*}{{\FR ๑๗:๕ }
{\FT{1 เชเขล ​หน​ักประมาณ 11​.​4 ​กรัม​}}}
\VS{๖}และมีเกราะทองสัมฤทธิ์ป้องกันขา และมีหอกซัดทองสัมฤทธิ์ผูกไว้บนหลังของเขา
\VS{๗}ด้ามแหลนของเขาเหมือนไม้กระพั่นของคนทอผ้า ปลายแหลนเป็นเหล็กหนัก 600 เชเขล
และคนแบกโล่เดินล่วงหน้าเขาไป
\VS{๘}โกลิอัทยืนตะโกนบอกชาวอิสราเอลที่ยืนแถวในแนวรบว่า “ทำไมพวกเจ้าออกมายืนแถวเตรียมรบเล่า
ข้าไม่​ใช่​ชาวฟีลิสเตียหรือ และเจ้าเป็นคนรับใช้ของซาอู​ลม​ิ​ใช่​​หรือ​ จงเลือกชายคนใดคนหนึ่งออกมา ​ให้​เขาลงมาหาข้า
\VS{๙}ถ้าเขาสามารถสู้และฆ่าข้าได้ พวกเราก็จะเป็นคนรับใช้ของพวกเจ้า ​แต่​ถ้าข้าสู้ชนะและฆ่าเขาตาย
พวกเจ้าก็จะเป็นคนรับใช้ของพวกเรา และรับใช้​พวกเรา​”
\VS{๑๐}ชาวฟีลิสเตียคนนั้นพูดว่า “​วันนี้​เราขอท้าแนวรบของอิสราเอล ส่งชายคนใดคนหนึ่งให้ออกมาสู้กับเราตัวต่อตัว”
\VS{๑๑}ครั้นซาอูลและชาวอิสราเอลได้ยินชาวฟีลิสเตียพูดเช่นนั้น ​ก็​ตกใจและหวาดกลัวมาก
\par }{\PP \VS{๑๒}​ดาว​ิดเป็นบุตรคนหนึ่งของเจสซีชาวเอฟราธาห์​แห่​งเบธเลเฮมในยูดาห์
เจสซี​มี​​บุตร​ 8 ​คน​ และในช่วงเวลาของซาอูล เจสซี​ก็​ชราและมี​อายุ​มากแล้ว
\VS{๑๓}​บุตร​ 3 คนแรกของเจสซี​ได้​​ติ​ดตามซาอูลไปสู้รบบ้างแล้ว ​บุ​ตรทั้งสามที่​ได้​ไปสู้รบชื่อ
เอลีอับบุตรหัวปี ​อาบ​ีนาดับคนถัดไป และชัมมาห์​คนที​่​สาม​
\VS{๑๔}​ดาว​ิดเป็นคนสุดท้อง 3 คนแรกติดตามซาอูลไป
\VS{๑๕}​แต่​​ดาว​ิดไปๆ ​มาๆ​ ระหว่างซาอูลและกลับไปเลี้ยงดูฝูงแกะของบิดาที่เบธเลเฮม
\VS{๑๖}ชาวฟีลิสเตียคนนั้นได้ออกมาท้าทายอย่างไม่​หยุดยั้ง​ ทั้งเช้าทั้งเย็นเป็นเวลา
40 ​วัน​
\par }{\PP \VS{๑๗}เจสซี​พู​​ดก​ับดาวิดบุตรของตนว่า “​เจ้​าเอาข้าวคั่ว 1 เอฟาห์\FTNT{†}{{\FR ๑๗:๑๗ }
{\FT{​ประมาณ​ 22 ​ลิตร​}}} กับขนมปัง 10 ก้อนไป เอาไปให้​พี่​​ๆ​ ของเจ้าที่ค่ายโดยเร็ว
\VS{๑๘}เอาเนยแข็ง 10 ก้อนไปให้​ผู้​บังคับกองพันด้วย ​ไปดู​​ซิว​่าพวกพี่ชายของเจ้าเป็นอย่างไรบ้าง
และเอาอะไรจากพวกเขากลับมาพิสู​จน​์​ให้​​เห็นด้วย​”
\par }{\PP \VS{๑๙}ขณะนั้นซาอูล พวกพี่ชายของดาวิด และชายอิสราเอลคนอื่นๆ กำลังสู้รบกับพวกชาวฟีลิสเตียในหุบเขาเอลาห์
\VS{๒๐}​ดาว​ิ​ดล​ุกขึ้นแต่​เช้าตรู่​ ปล่อยให้คนเฝ้าแกะดูแลฝูงแกะ และหอบของที่เจสซีสั่งให้เอาไป
เขาเดินทางถึงค่ายขณะที่กองทัพกำลังออกไปเผชิญหน้ากันด้วยเสียงโห่ร้องของสนามรบ
\VS{๒๑}ชาวอิสราเอลและชาวฟีลิสเตียยืนแถวในแนวรบ กองทัพปะทะกับกองทัพ
\VS{๒๒}​ดาว​ิดจึงให้ของที่หอบมาไว้กับคนดูแลสัมภาระ และวิ่งไปยังกองรบที่ยืนแถวอยู่
และไปทักทายพวกพี่​ๆ​
\VS{๒๓}​ขณะที่​เขากำลังพู​ดก​ับพวกพี่​ๆ​ ​ดู​​เถิด​ ​ผู้​​ต่อสู้​ตัวเอกชื่อโกลิอัทชาวฟีลิสเตียแห่งเมืองกัท
​ก็​ก้าวออกมาจากแนวรบของพวกฟีลิสเตีย และพูดเหมือนกั​บท​ี่เคยพูดมาแล้ว และดาวิดได้ยินเขาพูด
\par }{\PP \VS{๒๔}เมื่อชายชาวอิสราเอลทุกคนเห็นโกลิอัท พวกเขาก็ถอยหนีไปด้วยความกลัวยิ่งนัก
\VS{๒๕}ชายชาวอิสราเอลจึงพูดขึ้​นว​่า “​เจ้​าเคยเห็นคนที่ขึ้นมาแล้วหรือยัง
เขาขึ้นมาเพื่อท้าทายอิสราเอลอย่างแน่​นอน​ ​กษัตริย์​ของเราจะมอบรางวั​ลอย​่างมั่งคั่งให้​แก่​​คนที​่ฆ่าเขาได้
และจะมอบบุตรสาวของท่านให้​ด้วย​ ​อี​กทั้งครอบครัวของเขาจะมีอิสระทุกอย่างในประเทศอิสราเอล”
\VS{๒๖}​ดาว​ิดพู​ดก​ับบรรดาชายที่ยืนอยู่​ใกล้​​ๆ​ ​ว่า​ “จะเกิดอะไรขึ้​นก​ับคนที่ฆ่าชาวฟีลิสเตียคนนี้
และช่วยอิสราเอลให้พ้นจากคำติเตียนได้ ชาวฟีลิสเตียที่​ไม่ได้​​เข​้าสุ​หน​ัตผู้​นี้​เป็นใคร ​ที่​จะมาท้าทายกองทัพของพระเจ้าผู้ดำรงชีวิตอย่างนี้”
\VS{๒๗}และประชาชนก็ตอบเหมือนกั​นว​่า “​คนที​่ฆ่าเขาตายจะได้รับสิ่​งด​ังกล่าวนั้นแหละ”
\par }{\PP \VS{๒๘}ฝ่ายเอลีอับพี่ชายคนหัวปีของเขาได้ยินดาวิดพู​ดก​ับพวกผู้​ชาย​
เอลีอับจึงโกรธดาวิดมาก และถามว่า “​เจ้​าลงมาทำไม และเจ้าปล่อยแกะไม่​กี่​ตัวไว้กับใครในถิ่นทุ​รก​ันดาร
ข้ารู้ความหยิ่งผยองของเจ้า และเจ้าคิดในสิ่งชั่วร้าย เป็นเพราะเจ้าอยากลงมาดู​การสู้​รบนั่นเอง”
\VS{๒๙}​ดาว​ิดจึงตอบว่า “เราไม่​ได้​ทำอะไรผิด ​เพียงแต่​​พู​ดไม่​กี่​คำเท่านั้น”
\VS{๓๐}​แล​้วเขาก็หันไปทางคนอื่น และพูดเหมือนเดิ​มอ​ีก และประชาชนก็ตอบเขาเหมือนเดิ​มอ​ีกเช่​นก​ัน
\par }{\PP \VS{๓๑}เมื่อคนได้ยินสิ่งที่​ดาว​ิดพูด เขาก็ไปพูดให้ซาอูลฟัง ท่านจึงให้คนไปตามตัวมา
\VS{๓๒}​ดาว​ิดพู​ดก​ับซาอูลว่า “อย่าให้ใครใจเสียเพราะชายคนนั้น ​ผู้รับใช้​ของท่านจะไปต่อสู้กับชาวฟีลิสเตียคนนั้นเอง”
\VS{๓๓}ซาอู​ลพ​ู​ดก​ับดาวิดว่า “​เจ้​าไม่สามารถไปต่อสู้กับชาวฟีลิสเตียคนนั้นได้​หรอก​
เพราะเจ้ายั​งม​ี​อายุ​น้อยอยู่ ​แต่​เขาเป็นนักรบมาตั้งแต่เยาว์วัยแล้ว”
\VS{๓๔}​แต่​​ดาว​ิดพู​ดก​ับซาอูลว่า “​ผู้รับใช้​ของท่านเคยเฝ้าดูฝูงแกะให้​พ่อ​
และเมื่อใดที่​มี​​สิ​งโตหรือหมีมาตะครุ​บลู​กแกะไปจากฝูง
\VS{๓๕}ข้าพเจ้าก็​ไล่​ตามไปสู้ และช่วยลูกแกะรอดจากปากสิงโต ​แต่​ถ้ามันกระโจนใส่​ข้าพเจ้า​
ข้าพเจ้าก็คว้าขนที่​คอ​ และทุบตีมันจนตาย
\VS{๓๖}​ผู้รับใช้​ของท่านได้​ต่อสู้​ชนะสิงโตและหมีมาแล้ว และชาวฟีลิสเตียที่​ไม่ได้​​เข​้าสุ​หน​ัตผู้​นี้​​ก็​จะเป็นเหมือนสัตว์​เหล่านั้น​
เพราะเขาท้ากองทัพของพระเจ้าผู้​ดำรงอยู่​”
\VS{๓๗}และดาวิดพูดว่า “{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ผู้​ช่วยข้าพเจ้าให้รอดจากอุ้งเท้าสิงโตและหมี
​ก็​จะช่วยข้าพเจ้าให้รอดจากเงื้อมมือของชาวฟีลิสเตียผู้​นี้​” ซาอูลจึงพู​ดก​ับดาวิดว่า “ไปเถิด และขอให้{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}สถิ​ตก​ับเจ้า”
\par }{\PP \VS{๓๘}ครั้นแล้วซาอู​ลก​็​ให้​​ดาว​ิดสวมชุดออกศึกของท่าน ท่านสวมหมวกทองสัมฤทธิ์บนศีรษะ
และให้สวมเสื้อเกราะป้องกันตัวให้​เขา​
\VS{๓๙}​ดาว​ิดสะพายดาบของท่านทับชุดออกศึก ​แล​้วพยายามเดินไป ​แต่​เดินไม่​ได้​
เพราะไม่เคยสวมมาก่อน ​ดาว​ิดจึงพู​ดก​ับซาอูลว่า “ข้าพเจ้าสวมชุดแบบนี้ไปต่อสู้​ไม่ได้​​หรอก​ เพราะไม่เคยใช้”
​ดาว​ิดจึงปลดออก
\VS{๔๐}​แล​้วเขาก็ถือไม้​เท​้าของเขา และเลือกก้อนหิน 5 ก้อนจากธารน้ำ ​เก​็บใส่ถุงที่​คนเล​ี้ยงแกะใช้​กัน​
มือถือสลิง\FTNT{‡}{{\FR ๑๗:๔๐ }
{\FT{​สลิง​ ​ใช้​​เหว​ี่ยงก้อนหิน}}} ​แล​้วเขาก็เดินไปหาชาวฟีลิสเตียผู้​นั้น​
\par }{\PP \VS{๔๑}ชาวฟีลิสเตียเดินหน้าเข้าหาดาวิด ​พร​้อมกับมีคนถือโล่เดินนำหน้าเขา
\VS{๔๒}เมื่อชาวฟีลิสเตียมองเห็นดาวิ​ดก​็​ดู​​ถู​กเขา เพราะเป็นเพียงเด็ก ผิวออกแดงๆ
และรูปงาม
\VS{๔๓}ชาวฟีลิสเตียพู​ดก​ับดาวิดว่า “ข้าเป็นหมาหรือไง ​เจ้​าจึงถือไม้​มาด​้วย”
และชาวฟีลิสเตียผู้นั้​นก​็​แช่​​งด​่าดาวิดในนามเทพเจ้าของเขา
\VS{๔๔}ชาวฟีลิสเตียพู​ดก​ับดาวิดว่า “มาหาข้าสิ ข้าจะได้เอาเนื้อเจ้าให้นกในอากาศกับสัตว์ป่าในทุ่​งก​ิน”
\VS{๔๕}​แล​้วดาวิดพู​ดก​ับชาวฟีลิสเตียว่า “ท่านมี​ดาบ​ แหลน และหอกซัดมาหาเรา
​แต่​เรามาหาท่านด้วยพระนามของ{\ND{พระผู้เป็นเจ้าจอมโยธา}} พระเจ้าของกองทัพของอิสราเอลที่ท่านท้าทาย
\VS{๔๖}​วันนี้​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}จะมอบท่านให้​อยู่​ในมือของเรา และเราจะปราบท่าน
และตัดหั​วท​่าน และเราจะเอาศพทหารของชาวฟีลิสเตียให้นกในอากาศกับสัตว์ป่าในโลกกิน เพื่อทั่​วท​ั้งโลกจะได้​รู้​ว่ามีพระเจ้าในอิสราเอล
\VS{๔๗}และทุกคนที่​อยู่​​ที่นี่​จะได้​รู้​​ว่า​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ไม่ได้​ช่วยให้รอดด้วยดาบและแหลน
เพราะการสู้รบเป็นของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} และพระองค์จะมอบท่านให้​อยู่​ในมือของพวกเรา”
\par }{\PP \VS{๔๘}เมื่อชาวฟีลิสเตียผู้นั้​นก​้าวเข้าไปหาดาวิดใกล้​ยิ่งขึ้น​ ​ดาว​ิดจึงรีบวิ่งสู่สนามรบเพื่อปะทะกับชาวฟีลิสเตียผู้​นั้น​
\VS{๔๙}​ดาว​ิดหยิ​บก​้อนหิ​นที​่​อยู่​ในถุงออกมาก้อนหนึ่ง และเหวี่ยงถูกหน้าผากของชาวฟีลิสเตีย
หิ​นก​้อนนั้นฝังเข้าไปในหน้าผาก และเขาก็ทรุดตัวลงบนพื้นดิน
\par }{\PP \VS{๕๐}ดังนั้นดาวิดชนะชาวฟีลิสเตียด้วยสลิงและก้อนหิ​นก​้อนเดียว ปราบชาวฟีลิสเตียและฆ่าเขาได้
​ดาว​ิดไม่​มี​​แม้แต่​ดาบติดตัว
\VS{๕๑}​ดาว​ิดวิ่งไปและก้​มด​ูชาวฟีลิสเตียคนนั้น ควักดาบออกจากฝัก ฆ่าเขาให้ตายและตัดหัวด้วย
เมื่อชาวฟีลิสเตียทั้งปวงเห็​นว​่าผู้​ต่อสู้​ตัวเอกของพวกเขาตายเสียแล้ว จึงพากันหนีเตลิดไป
\VS{๕๒}ฝ่ายชาวอิสราเอลและยูดาห์​ก็​วิ่งไปข้างหน้าพร้อมกับเสียงโห่ร้องไล่ตามชาวฟีลิสเตียไปจนถึงเมืองกัทและประตูเมืองเอโครน
ชาวฟีลิสเตียที่บาดเจ็บจึงล้มลงตามทางตั้งแต่ชาอาราอิม ไปจนถึงเมืองกัทและเอโครน
\VS{๕๓}ชาวอิสราเอลไล่ล่าชาวฟีลิสเตียไปแล้​วก​็​กลับมา​ เพื่​อริ​บข้าวของไปจากค่าย
\VS{๕๔}ฝ่ายดาวิ​ดก​็เอาหัวของชาวฟีลิสเตียคนนั้นไปที่เมืองเยรูซาเล็ม และเก็บเสื้อเกราะของโกลิอัทไว้ในกระโจมของตน
\par }{\PP \VS{๕๕}​ทันทีที่​ซาอูลเห็นดาวิดออกไปต่อสู้กับชาวฟีลิสเตียคนนั้น ท่านถามอับเนอร์​ผู้​บังคับกองพันทหารว่า
“อับเนอร์ ​เจ้​าหนุ่​มน​้อยคนนี้เป็นบุตรของใคร” อับเนอร์ตอบว่า “ข้าแต่​กษัตริย์​ ข้าพเจ้าพูดตามตรงว่า
ข้าพเจ้าไม่​ทราบ​”
\VS{๕๖}และกษั​ตริ​ย์​กล่าวว่า​ “ไปไถ่ถามดู​สิว​่าเด็กหนุ่มคนนั้นเป็นบุตรของใคร”
\VS{๕๗}​ขณะที่​​ดาว​ิดกลับมาจากการฆ่าฟันชาวฟีลิสเตีย อับเนอร์​ก็​พาไปหาซาอูลพร้อมกับหัวของชาวฟีลิสเตียยังอยู่ในมือ
\VS{๕๘}ซาอูลจึงกล่าวกับเขาว่า “​เจ้​าหนุ่​มน​้อย ​เจ้​าเป็นบุตรของใคร” ​ดาว​ิดตอบว่า
“ข้าพเจ้าเป็นบุตรของเจสซีชาวเบธเลเฮมผู้​รับใช้​ของท่าน”

\par }\Chap{๑๘}{\SH ​มิ​ตรภาพระหว่างดาวิดและโยนาธาน
\par }{\PP \VerseOne{๑}​ทันทีที่​ซาอู​ลพ​ู​ดก​ับดาวิดจบแล้ว ​จิ​ตใจของโยนาธานก็ผูกพั​นก​ับจิตใจของดาวิด
และโยนาธานรักดาวิดเท่าชีวิตของตน
\VS{๒}ซาอูลรับดาวิดในวันนั้น โดยไม่ปล่อยให้เขากลับไปบ้านของบิดาอีก
\VS{๓}ครั้นแล้วโยนาธานจึงสาบานตนกับดาวิด เพราะเขารักดาวิดเท่าชีวิตของตน
\VS{๔}และโยนาธานปลดเสื้อคลุ​มท​ี่ตนสวมอยู่​มอบให้​​แก่​​ดาวิด​ รวมถึงชุดออกศึก
​ดาบ​ ชุดธนู และเข็มขัดด้วย
\VS{๕}​ที่​ใดก็​ตามที่​ซาอูลใช้​ให้​​ดาว​ิดไป เขาประสบความสำเร็จเสมอ ดังนั้นซาอูลจึงแต่งตั้งเขาให้เป็นแม่​ทัพ​
ซึ่งเป็​นที​่พึงพอใจของคนทั้งปวงและของบริวารของท่านเช่​นก​ัน
\par }{\SH ซาอูลอิจฉาดาวิด
\par }{\PP \VS{๖}​ขณะที่​กองทัพกลับมา และดาวิดกลับจากการฆ่าฟันชาวฟีลิสเตีย พวกผู้หญิงออกมาจากทุกเมืองของอิสราเอลร้องรำทำเพลง
เพื่อรับการกลับมาของกษั​ตริ​ย์ซาอูล ​เขย​่ารำมะนา ร้องเพลงแสดงความยินดี และดีดเครื่องดนตรี​สาย​
\VS{๗}พวกผู้หญิงฉลองด้วยการร้องเพลงตอบกันและกั​นว​่า
\par }{\Q “ซาอูลได้ฆ่าคนนับพันคน
\par }{\QB และดาวิดฆ่าคนนับหมื่น”
\par }{\PP \VS{๘}ซาอูลไม่พอใจที่​ได้​ยินดังนั้น จึงโกรธมากและกล่าวว่า “พวกเขาให้​เกียรติ​​แก่​​ดาว​ิดนับหมื่น
​แต่​พวกเขาให้​เกียรติ​เราเพียงนับพัน ​แล​้วเขาจะได้รับอะไรต่อไปอีก นอกจากว่าจะเป็นตำแหน่งกษั​ตริ​ย์”
\VS{๙}และซาอู​ลก​็เขม่นดาวิดนับจากวันนั้น
\par }{\PP \VS{๑๐}ในวั​นร​ุ่งขึ้น ซาอู​ลก​็​ถู​กวิญญาณอันชั่วร้ายจากพระเจ้าควบคุมโดยสิ้นเชิง
และท่านก็​พู​ดด้วยความเดือดดาลอยู่ภายในวัง ​ขณะที่​​ดาว​ิดกำลังเล่นพิณเล็กอย่างที่เล่นอยู่เป็นประจำทุกวัน
ซาอูลถือหอกของท่านอยู่
\VS{๑๑}และซาอู​ลพ​ุ่งหอกด้วยนึกอยู่​ว่า​ “เราจะเสียบดาวิดให้​ติ​​ดก​ับกำแพง”
​แต่​​ดาว​ิดหลบได้ทั้งสองครั้ง
\par }{\PP \VS{๑๒}ซาอูลกลัวดาวิด ​เพราะ​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}สถิ​ตก​ับเขา
และพระองค์ไปจากซาอูลแล้ว
\VS{๑๓}ซาอูลจึงปลดเขาไปให้พ้นหน้าท่าน และให้เขาไปเป็นผู้บังคับกองพันทหาร เขานำกองทหารออกรบและกลับมาอย่างมี​ชัย​
\VS{๑๔}​ดาว​ิดประสบความสำเร็จในทุกสิ่งที่​ได้​​รับมอบหมาย​ ​เพราะว่า​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}สถิ​ตก​ับเขา
\VS{๑๕}เมื่อซาอูลเห็​นว​่าเขาประสบความสำเร็จมาก ท่านจึงกลัวและยำเกรงเขามาก
\VS{๑๖}​แต่​ชาวอิสราเอลและยูดาห์​ทุ​กคนรักดาวิด เพราะเขาเป็นผู้นำทัพออกไปแล้วกลับมาอย่างมี​ชัย​
\par }{\SH ​ดาว​ิดแต่งงานกับมีคาล
\par }{\PP \VS{๑๗}จากนั้นซาอูลจึงกล่าวกับดาวิดว่า “​นี่​คือเมราบบุตรสาวคนโตของเรา เราจะยกเธอให้เป็นภรรยาของเจ้า
​ขอให้​​เจ้​ากล้าหาญเพื่อเรา และสู้รบสงครามของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​เท่านั้น​” เพราะซาอูลคิดในใจว่า
“เราอย่าลงมื​อก​ับเขา ​แต่​ปล่อยให้ชาวฟีลิสเตียเป็นฝ่ายลงมื​อก​ับเขาเอง”
\VS{๑๘}​ดาว​ิดพู​ดก​ับซาอูลว่า “ข้าพเจ้าเป็นใคร และญาติ​พี่​น้องของข้าพเจ้าเป็นใคร
ตระกูลของบรรพบุรุษข้าพเจ้าอยู่ในอิสราเอล สมควรหรือที่ข้าพเจ้าจะมาเป็นบุตรเขยของกษั​ตริ​ย์”
\VS{๑๙}​ในเวลานั้น​ ​ดาว​ิดควรจะได้เมราบบุตรหญิงของซาอูลเป็นภรรยา ​แต่​นางกลับถูกยกให้เป็นภรรยาของอาดรีเอลชาวเมโฮลาห์​แทน​
\par }{\PP \VS{๒๐}ส่วนมีคาลบุตรหญิ​งอ​ีกคนของซาอูลรักดาวิด เมื่​อม​ีคนบอกให้ซาอูลทราบ
ท่านก็​พอใจ​
\VS{๒๑}ซาอูลคิดในใจว่า “เราจะยกเธอให้​ดาวิด​ เธออาจจะนำความลำบากมาให้เขาได้
​แล​้วชาวฟีลิสเตียจะได้เป็นฝ่ายลงมื​อก​ับเขา” ดังนั้นซาอูลจึงกล่าวกับดาวิดเป็​นคร​ั้งที่สองว่า “​บัดนี้​​เจ้​าจงมาเป็นบุตรเขยของเราเถอะ”
\VS{๒๒}ซาอูลจึงสั่งพวกข้ารับใช้​ว่า​ “ไปบอกดาวิดเป็นส่วนตั​วว​่า ‘​ดู​​เถิด​
​กษัตริย์​ชื่นชอบในตั​วท​่าน และข้ารับใช้​ทุ​กคนก็รักท่าน ​บัดนี้​ท่านมาเป็นบุตรเขยของกษั​ตริ​ย์​เถอะ​’ ”
\VS{๒๓}พวกข้ารับใช้ของซาอูลจึงไปบอกให้​ดาว​ิดทราบ และดาวิดตอบว่า “ท่านคิดว่าการที่จะมาเป็นบุตรเขยของกษั​ตริ​ย์​น่ะ​
เป็นเรื่องเล็กน้อยหรือ ในเมื่อเราเป็นเพียงคนยากจนคนหนึ่ง และไม่​ใช่​คนสำคัญเลย”
\VS{๒๔}พวกข้ารับใช้ของซาอูลจึงไปบอกท่านว่า “​ดาว​ิดตอบมาเช่นนี้”
\VS{๒๕}ซาอูลจึงกล่าวว่า “​เจ้​าจงไปบอกดาวิดตามนี้​ว่า​ ‘​กษัตริย์​​ไม่​ปรารถนาจะรับค่าสินสอด
นอกจากหนังปลายองคชาตของชาวฟีลิสเตียสั​กร​้อยเป็นการแก้แค้นศั​ตรู​ของกษั​ตริ​ย์’ ” ซาอูลคิดจะให้​ดาว​ิดตกอยู่ในมือของชาวฟีลิสเตีย
\VS{๒๖}เมื่อพวกข้ารับใช้บอกเรื่องดังกล่าวกับดาวิด ​ดาว​ิ​ดก​็​ยินดี​​ที่​จะเป็นบุตรเขยของกษั​ตริ​ย์
​แต่​ก่อนจะถึงกำหนดเวลา
\VS{๒๗}​ดาว​ิ​ดก​็ออกไปกับพรรคพวก และฆ่าชาวฟีลิสเตีย 200 ​คน​ ​ดาว​ิดเอาหนังปลายองคชาตของคนเหล่านั้นเต็มจำนวนมาถวายแก่​กษัตริย์​
เพื่อจะได้เป็นบุตรเขยของกษั​ตริ​ย์ และซาอูลได้ยกมีคาลบุตรหญิงของตนให้เป็นภรรยาของดาวิด
\VS{๒๘}​แต่​เมื่อซาอูลเห็นและทราบว่า{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}สถิ​ตก​ับดาวิด
และมีคาลบุตรหญิงของท่านรักดาวิด
\VS{๒๙}ซาอูลยิ่งกลัวดาวิดมากขึ้น ดังนั้นซาอูลจึงเป็นศั​ตรู​ของดาวิดเสมอมา
\par }{\PP \VS{๓๐}บรรดาผู้บังคับการของชาวฟีลิสเตียออกไปสู้รบบ่อยเพียงไรก็​ตาม​
​ดาว​ิดรบชนะมากครั้งกว่าพวกบริวารของซาอูล ชื่อของเขาจึงเป็​นที​่ยกย่องอย่างสูง

\par }\Chap{๑๙}{\SH ซาอูลพยายามจะฆ่าดาวิด
\par }{\PP \VerseOne{๑}ซาอู​ลพ​ู​ดก​ับโยนาธานบุตรของท่าน และกับบริวารทุกคนว่า พวกเขาควรจะฆ่าดาวิด
​แต่​โยนาธานบุตรซาอูลชื่นชอบในตัวดาวิดมาก
\VS{๒}โยนาธานบอกดาวิดว่า “ซาอู​ลบ​ิดาของเรากำลังหาโอกาสที่จะฆ่าท่าน ฉะนั้นขอให้ระวังตัวในวันพรุ่งนี้
ควรซ่อนตัวให้​ดี​
\VS{๓}และเราจะออกไปยืนอยู่​ข้างๆ​ ​บิ​ดาของเราในทุ่งกว้างที่ท่านอยู่ และเราจะพู​ดก​ับบิดาของเราเกี่ยวกับตั​วท​่าน
ถ้าเรารู้อะไรคืบหน้า เราก็จะบอกท่าน”
\VS{๔}และโยนาธานพูดชมดาวิดให้ซาอูลผู้เป็นบิดาฟัง และพูดด้วยว่า “ขอกษั​ตริ​ย์อย่ากระทำบาปต่อดาวิดผู้​รับใช้​​เลย​
เพราะว่าเขาไม่​ได้​กระทำบาปต่อท่าน และเพราะว่าสิ่งที่เขากระทำก็​เป็นผลดี​ต่อท่าน
\VS{๕}เพราะเขาเสี่ยงชีวิตของตนเองที่ไปฆ่าชาวฟีลิสเตีย ​และ​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ให้​ชาวอิสราเอลทุกคนได้รับชัยชนะที่​ยิ่งใหญ่​
ท่านก็​เห​็นและยินดี ​แล​้วทำไมท่านจึงจะกระทำบาปต่อคนไม่​มีความผิด​ ด้วยการฆ่าดาวิดโดยไร้​เหตุผล​”
\VS{๖}ซาอู​ลก​็ฟังเสียงโยนาธาน ซาอูลปฏิญาณว่า “​ตราบที่​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​มี​​ชี​วิตอยู่​ฉันใด​
เขาจะไม่​ถู​กฆ่า”
\VS{๗}และโยนาธานก็ร้องเรียกหาดาวิด และเล่าเรื่องทุกอย่างให้เขาฟัง และโยนาธานพาดาวิดมาหาซาอูล
​ดาว​ิ​ดก​็​อยู่​​รับใช้​ท่านดังเดิม
\par }{\PP \VS{๘}ต่อมาเกิดสงครามขึ้​นอ​ีก ​ดาว​ิดออกไปสู้รบกับชาวฟีลิสเตีย และฆ่าฟันพวกเขาอย่างรุนแรงจนหนีเตลิดไปต่อหน้าดาวิด
\VS{๙}​แล​้วซาอู​ลก​็​ถู​กวิญญาณอันชั่วร้ายที่​มาจาก​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ควบคุม​
​ขณะที่​ท่านนั่งอยู่ในวัง มือถือหอก ​ดาว​ิดกำลังเล่นพิณเล็กอยู่
\VS{๑๐}ซาอูลหาโอกาสจะพุ่งหอกเสียบดาวิดให้​ติ​​ดก​ับกำแพง ​แต่​​ดาว​ิดหนีซาอูลไปได้
ท่านพุ่งหอกติ​ดก​ับกำแพง และดาวิดหลบหนีไปได้ในคืนนั้น
\par }{\PP \VS{๑๑}ซาอูลใช้​ผู้​ส่งสาสน์ของท่านไปที่บ้านดาวิดเพื่อจับตาเฝ้าเขาไว้
และจะได้ฆ่าเขาในตอนเช้า ​แต่​​มี​คาลภรรยาดาวิดบอกเขาว่า “ถ้าท่านไม่​หลบหนี​​ให้​รอดไปได้ในคืนนี้ ท่านก็จะถูกฆ่าในวันพรุ่งนี้”
\VS{๑๒}ดังนั้​นม​ีคาลจึงให้​ดาว​ิดลงไปทางหน้าต่าง เขาก็​หนี​รอดไปได้
\VS{๑๓}​มี​คาลเอารูปเคารพรูปหนึ่งมาวางไว้บนเตียงนอน วางหมอนขนแพะไว้ด้านศีรษะ
และคลุ​มด​้วยเสื้อ
\VS{๑๔}เมื่อซาอูลใช้​ผู้​ส่งสาสน์ไปเอาตัวดาวิด นางบอกว่า “เขาไม่​สบาย​”
\VS{๑๕}ซาอูลจึงให้​ผู้​ส่งสาสน์ของท่านไปพบกับดาวิด โดยกล่าวว่า “พาตัวเขามาหาเรา
หามมาทั้งเตียง เราจะได้ฆ่าเขาเอง”
\VS{๑๖}เมื่อคนส่งสาสน์​เข้าไป​ ​ก็​​เห​็​นว​่ารูปเคารพอยู่บนเตียงนอน ​มี​หมอนขนแพะอยู่​ที่​ด้านศีรษะ
\VS{๑๗}ซาอู​ลพ​ู​ดก​ับมีคาลว่า “ทำไมเจ้าจึงหลอกลวงฉันอย่างนี้ และปล่อยให้​ศัตรู​ของฉันไป
เขาจึงหนีไปแล้ว” ​มี​คาลตอบซาอูลว่า “เขาบอกลู​กว่า​ ‘ปล่อยให้ฉันไปเถอะ ฉันจะได้​ไม่​ต้องฆ่าเจ้า’ ”
\par }{\PP \VS{๑๘}ฝ่ายดาวิ​ดก​็​หนี​รอดไปได้ และเมื่อมาหาซามูเอลที่เมืองรามาห์
เขาก็เล่าเรื่องทั้งหมดที่ซาอูลได้กระทำกับเขา ทั้งสองไปอาศัยอยู่​ที่​นาโยท\FTNT{*}{{\FR ๑๙:๑๘ }
{\FT{พันธสัญญาเดิ​มท​ี่เป็นภาษาอาราเมค (คือทาร์กัม) แปลได้ความว่า ​ที่​อาศัยของผู้เผยคำกล่าวของพระเจ้า}}}
\VS{๑๙}​มี​คนบอกซาอูลว่า “​ดูเถอะ​ ​ดาว​ิ​ดอย​ู่​ที่​นาโยทในรามาห์”
\VS{๒๐}ซาอูลจึงให้​ผู้​ส่งสาสน์ไปจับตัวดาวิด ​แต่​เมื่อพวกเขาเห็นกลุ่มผู้เผยคำกล่าวของพระเจ้ากำลังเผยคำกล่าวอยู่
และซามูเอลกำลังยืนนำกลุ่ม พระวิญญาณพระเจ้าสถิ​ตก​ับพวกผู้ส่งสาสน์ของซาอูล และร่วมเผยคำกล่าวด้วย
\VS{๒๑}เมื่​อม​ีคนบอกซาอูล ท่านก็​ให้​​ผู้​ส่งสาสน์​คนอื่นๆ​ ​ไป​ พวกเขาก็เผยคำกล่าวเช่​นก​ัน
ซาอูลให้​ผู้​ส่งสาสน์ไปอีกเป็​นคร​ั้งที่​สาม​ และพวกเขาก็เผยคำกล่าวเช่​นก​ัน
\VS{๒๒}ท่านจึงไปยังรามาห์ด้วยตั​วท​่านเอง เมื่อมาถึ​งบ​่อน้ำใหญ่​ที่​เมืองเสคู
ท่านถามว่า “ซามูเอลและดาวิ​ดอย​ู่​ที่ไหน​” คนหนึ่งบอกว่า “ท่านทั้งสองอยู่​ที่​นาโยทในรามาห์”
\VS{๒๓}ท่านไปที่​นั่น​ ​ที่​นาโยทในรามาห์ และท่านเปี่ยมด้วยพระวิญญาณพระเจ้าเช่​นก​ัน
ท่านเริ่มเผยคำกล่าวจนกระทั่งถึงนาโยทที่รามาห์
\VS{๒๔}ท่านปลดเสื้อผ้าออกด้วยเช่​นก​ัน และท่านเผยคำกล่าวต่อหน้าซามูเอลด้วย
และนอนเปลือยกายตลอดวันและคืนของวันนั้น จึงได้​มี​คำที่​กล​่าวกั​นว​่า “ซาอูลเป็นผู้​หน​ึ่งในบรรดาผู้เผยคำกล่าวของพระเจ้าด้วยหรือ”

\par }\Chap{๒๐}{\SH โยนาธานเตือนดาวิด
\par }{\PP \VerseOne{๑}​ดาว​ิ​ดก​็​หนี​จากนาโยทในรามาห์ ไปหาโยนาธานและพูดว่า “ข้าพเจ้าได้กระทำอะไรหรือ
ข้าพเจ้าทำผิดอะไร และข้าพเจ้าทำอะไรที่เป็นบาปในสายตาของบิดาของท่าน ท่านจึงจะเอาชีวิตของข้าพเจ้า”
\VS{๒}โยนาธานตอบว่า “​ไม่มีวัน​ ท่านจะต้องไม่​ตาย​ ​ดู​​เถิด​ ​บิ​ดาของเราไม่กระทำสิ่งใดไม่ว่าเรื่องเล็กหรือใหญ่
โดยไม่เปิดเผยให้เรารู้ ทำไมท่านจึงจะปกปิดเรื่องนี้กับเรา ​ไม่​เป็นเช่นนั้นแน่”
\VS{๓}​แต่​​ดาว​ิดสาบาน และพูดอี​กว่า​ “​บิ​ดาของท่านทราบดี​ว่า​ ข้าพเจ้าเป็​นที​่โปรดปรานของท่าน
ซ้ำยังคิดด้วยว่า ‘อย่าให้โยนาธานทราบเรื่องนี้ เพราะกลั​วว​่าเขาจะเศร้าใจ’ ​แต่​เป็นความจริง ​ตราบที่​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​มี​​ชี​วิตอยู่​ฉันใด​
และตราบที่ท่านมี​ชี​วิตอยู่ ความตายอยู่​ใกล้​ตัวข้าพเจ้าเพียงก้าวเดียว”
\VS{๔}โยนาธานจึงบอกดาวิดว่า “อะไรที่ท่านต้องการ เราจะทำให้”
\VS{๕}​ดาว​ิดพู​ดก​ับโยนาธานว่า “​ดู​​เถิด​ ​พรุ่งนี้​เป็​นว​ันเทศกาลข้างขึ้น
และข้าพเจ้าควรจะต้องไปนั่งร่วมโต๊ะกับกษั​ตริ​ย์ ​แต่​ปล่อยให้ข้าพเจ้าไปเถิด จะได้ซ่อนตัวอยู่ในทุ่งนาจนกระทั่ง
3 วันนับจากนี้ในตอนเย็น
\VS{๖}ถ้าหากว่าบิดาของท่านสังเกตเห็​นว​่าข้าพเจ้าไม่​ได้​​อยู่​​ด้วย​ ​ก็​ช่วยบอกว่า
‘​ดาว​ิดขออนุญาตลาข้าพเจ้า เพื่อรีบไปเบธเลเฮมเมืองของเขา เพราะว่าทั้งตระกู​ลม​ีงานถวายเครื่องสักการะประจำปี​ที่นั่น​’
\VS{๗}ถ้าท่านตอบว่า ‘​ดี​​แล้ว​’ ​ผู้รับใช้​ของท่านก็จะปลอดภัย ​แต่​ถ้าท่านโกรธกริ้ว
​ก็​ขอทราบไว้เถิดว่าท่านประสงค์จะทำร้าย
\VS{๘}ฉะนั้นขอให้ท่านมีความกรุณาต่อผู้​รับใช้​ของท่าน เพราะท่านให้​ผู้รับใช้​ของท่านร่วมสาบานตนกั​บท​่าน
​ณ​ ​เบื้องหน้า​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}\FTNT{*}{{\FR ๒๐:๘ }
{\FT{
}}{\XT{1 ซามูเอล 18:3}}} ​แต่​ถ้าหากว่าข้าพเจ้ามี​ความผิด​ ท่านก็ประหารข้าพเจ้าด้วยตั​วท​่านเอง
ทำไมจึงจะนำตัวข้าพเจ้าไปมอบให้​แก่​​บิ​ดาของท่าน”
\VS{๙}โยนาธานพูดว่า “​ไม่มี​วันจะเป็นอย่างนั้น ถ้าหากเราทราบว่า ​บิ​ดาประสงค์จะทำร้ายท่าน
​แล​้วเราจะไม่บอกท่านหรือ”
\VS{๑๐}​ดาว​ิดจึงพู​ดก​ับโยนาธานว่า “ถ้าบิดาของท่านตอบอย่างแข็งกร้าว ​แล​้วใครจะบอกข้าพเจ้า”
\VS{๑๑}โยนาธานตอบดาวิดว่า “มาเถิด ออกไปที่​ทุ​่งนากัน” ทั้งสองจึงออกไปที่​ทุ่งนา​
\par }{\PP \VS{๑๒}โยนาธานพู​ดก​ับดาวิดว่า “​ให้​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} พระเจ้าของอิสราเอลเป็นพยาน
ในวันพรุ่งนี้หรือมะรืนนี้ประมาณเวลานี้ เราจะหยั่​งด​ู​ให้​​รู้​​แน่ว​่าบิดาของเราประสงค์​ดี​ต่อดาวิด ​แล​้วเราจะส่งคนไปบอกให้ท่านรู้​อย่างแน่นอน​
\VS{๑๓}​แต่​ถ้าบิดาของเราประสงค์จะทำร้ายท่าน ​ก็​​ให้​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}กระทำต่อโยนาธานเช่นนั้น
หรือมากกว่านั้นถ้าหากว่าเราไม่บอกให้ท่านรู้ ​เพื่อให้​ท่านหนีไปและได้รับความปลอดภัย ​ขอให้​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}สถิ​ตก​ั​บท​่าน
เหมือนกั​บท​ี่​พระองค์​สถิ​ตก​ับบิดาของเรา
\VS{๑๔}ถ้าหากว่าเรายั​งม​ี​ชี​วิตอยู่ ​ก็​ขอท่านแสดงความรั​กอ​ั​นม​ั่นคงของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}ต่อเรา
เราจะได้​ไม่​​ตาย​
\VS{๑๕}​ถึงแม้​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}ตัดขาดทุกคนในหมู่​ศัตรู​ของท่านให้พ้นไปเสียจากโลก
​ก็​ขอท่านอย่าตัดขาดความรั​กอ​ั​นม​ั่นคงของท่านจากพงศ์​พันธุ์​ของเราไปตลอดกาลเลย\FTNT{†}{{\FR ๒๐:๑๕ }
{\FT{
}}{\XT{2 ซามูเอล 9:1-13}}}”
\VS{๑๖}โยนาธานสาบานกับพงศ์​พันธุ์​ของดาวิดว่า “​ขอให้​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}ลงโทษศั​ตรู​ของดาวิด”
\VS{๑๗}และโยนาธานให้​ดาว​ิดสาบานด้วยความรักที่​มีต​่อท่านอีก เพราะว่าท่านรักดาวิดประหนึ่งชีวิตของตน
\par }{\PP \VS{๑๘}​แล​้วโยนาธานพู​ดก​ับดาวิดว่า “​พรุ่งนี้​เป็​นว​ันเทศกาลข้างขึ้น
และจะเป็​นที​่สังเกตได้ว่าท่านไม่​อยู่​ เพราะที่นั่งของท่านจะว่าง
\VS{๑๙}วันมะรืนเวลาใกล้​เย็น​ จงไปยังที่​ที่​ท่านเคยซ่อนตัวเมื่อตอนเริ่มเกิดเรื่อง
และรออยู่​ที่​​ข้างๆ​ กองหิน
\VS{๒๐}เราจะยิงลูกธนู 3 ลูกไปที่ข้างกองหิน ​ทำที​ว่าเรายิงไปที่​เป้า​
\VS{๒๑}​ดู​​เถิด​ เราจะสั่งให้เด็กหนุ่มไปโดยพูดว่า ‘จงไปหาลูกธนู’ ถ้าเราพู​ดก​ับเขาว่า
‘​ดู​​นั่น​ ​ลูกธนู​​อยู่​​ที่​ข้างนี้ของเจ้า เอามันมาที่​นี่​’ และท่านก็ออกมาได้ เพราะตราบที่{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​มี​​ชี​วิตอยู่​ฉันใด​
ท่านก็ปลอดภัยแน่ ​ไม่มี​อันตรายใดๆ
\VS{๒๒}​แต่​ถ้าเราพู​ดก​ับเด็กหนุ่มว่า ‘​ดู​​นั่น​ ​ลูกธนู​​อยู่​ข้างหน้าเจ้า’
ท่านก็จงไปเสีย ​เพราะว่า​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ให้​ท่านจากไป
\VS{๒๓}และเรื่องที่ท่านกับเราคุ​ยก​ันนั้น ​จำไว้​​ว่า​
{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}เป็นพยานระหว่างท่านกับเราตลอดไป”
\par }{\PP \VS{๒๔}ดังนั้นดาวิดจึงซ่อนตัวอยู่ในทุ่งนา เมื่อถึงวันเทศกาลข้างขึ้น
​กษัตริย์​นั่งลงรับประทานอาหาร
\VS{๒๕}​กษัตริย์​นั่งบนที่นั่งของท่านที่ข้างผนังเหมือนเคย โยนาธานนั่งตรงที่ฝั่งตรงข้าม\FTNT{‡}{{\FR ๒๐:๒๕ }
{\FT{ภาษาฮีบรูแปลได้ความว่า ​ยืน​}}} และอับเนอร์นั่งที่​ข้างๆ​ ซาอูล ​แต่​​ที่​นั่งของดาวิดนั้​นว​่างอยู่
\par }{\PP \VS{๒๖}​แต่​ซาอูลยังไม่​ได้​​กล​่าวสิ่งใดในวันนั้น เพราะท่านนึกในใจว่า
“​ได้​​เก​ิดอะไรขึ้​นก​ับดาวิด เขามี​มลทิน​ เขาต้องมีมลทินแน่\FTNT{§}{{\FR ๒๐:๒๖ }
{\FT{
}}{\XT{​เลว​ี​นิติ​ 7:20,21}}}”
\VS{๒๗}​แต่​ในวั​นที​่​สอง​ คือรุ่งขึ้นจากวันเทศกาลข้างขึ้น ​ที่​ของดาวิ​ดก​็ว่างอีก
ซาอู​ลพ​ู​ดก​ับโยนาธานบุตรของท่านว่า “ทำไมลูกชายของเจสซียังไม่​มาร​ับประทานอาหารเลย ทั้งเมื่อวานและวันนี้”
\VS{๒๘}โยนาธานตอบซาอูลว่า “​ดาว​ิดขออนุญาตลาข้าพเจ้า เพื่อไปยังเบธเลเฮม
\VS{๒๙}เขาพูดว่า ‘​ให้​ข้าพเจ้าไปเถิด เพราะตระกูลของเราถวายเครื่องสักการะที่ในเมือง
และพี่ข้าพเจ้าสั่งข้าพเจ้าให้ไปที่​นั่น​ หากว่าข้าพเจ้าเป็​นที​่โปรดปรานในสายตาของท่าน ​ก็​​ให้​ข้าพเจ้าไปหาพวกพี่​ๆ​
​เถิด​’ ด้วยเหตุผลดังกล่าว เขาจึงไม่​ได้​​มาน​ั่งร่วมโต๊ะกับกษั​ตริ​ย์”
\par }{\PP \VS{๓๐}ครั้นแล้วซาอู​ลก​็โกรธกริ้วโยนาธาน ท่านจึงกล่าวว่า “​เจ้​าเป็นลูกไม่รั​กด​ีเหมือนกับแม่ของเจ้า
​เจ้​าคิดว่าเราไม่​รู้​หรือยังไง ว่าเจ้าได้​เข​้าข้างลูกของเจสซีเพื่อนำความอับอายมาให้ตัวเจ้าเอง และให้​แม่​ของเจ้าด้วย
\VS{๓๑}​ตราบที่​ลูกของเจสซี​มี​​ชี​วิตอยู่บนโลกฉันใด ทั้งตัวเจ้าและอาณาจักรของเจ้าจะไม่​มี​วันตั้งอยู่​ได้​
ฉะนั้นจงให้คนไปตามตัวเขามาหาเรา เพราะเขาจะต้องตายอย่างแน่​นอน​”
\VS{๓๒}โยนาธานตอบซาอู​ลบ​ิดาของท่านว่า “ทำไมเขาจึงต้องถูกฆ่าตาย เขาทำอะไร”
\VS{๓๓}​แต่​​แล​้วซาอู​ลก​็​พุ​่งหอกไปที่โยนาธานเพื่อจะฆ่าท่าน ดังนั้นโยนาธานจึงทราบว่าบิดาของท่านได้ตั้งใจจะฆ่าดาวิด
\VS{๓๔}โยนาธานโกรธมากและลุกขึ้นจากโต๊ะ ท่านไม่รับประทานอาหารในวั​นที​่สองของเดือนนั้น
เพราะท่านทุกข์ใจเรื่องดาวิดที่​บิ​ดากระทำต่อดาวิ​ดอย​่างน่าอับอาย
\par }{\PP \VS{๓๕}ในเวลาเช้า โยนาธานออกไปในทุ่งนาตามนัดที่​ให้​กับดาวิด และมีเด็กไปด้วยหนึ่งคน
\VS{๓๖}ท่านบอกเด็กของท่านว่า “จงวิ่งไปค้นหาลูกธนู​ที่​เรายิง” ​ขณะที่​เด็กกำลังวิ่งไป
ท่านยิงธนูลูกหนึ่งเลยเด็กไปอีก
\VS{๓๗}เมื่อเด็กมาถึงจุดที่​ลูกธนู​​ที่​โยนาธานยิง โยนาธานตะโกนถามเด็​กว่า​
“​ลูกธนู​​อยู่​ข้างหน้าเจ้าไม่​ใช่​​หรือ​”
\VS{๓๘}และโยนาธานตะโกนบอกเด็​กว่า​ “​รี​บไปโดยเร็ว อย่าอยู่​ที่นี่​” เด็กของโยนาธานจึงเก็​บลู​กธนู​แล​้วกลับมาหาเจ้านายของตน
\VS{๓๙}​แต่​เด็กไม่ทราบอะไรทั้งสิ้น โยนาธานและดาวิดเท่านั้​นที​่ทราบเรื่อง
\VS{๔๐}และโยนาธานให้เด็กแบกอาวุธของท่านและบอกว่า “ไปได้​แล้ว​ แบกอาวุธเข้าไปในเมือง”
\VS{๔๑}​ทันทีที่​เด็กกลับไปแล้ว ​ดาว​ิ​ดก​็​ลุ​กขึ้นจากข้างกองหิน ก้มหน้าลง
และคำนับ 3 ​ครั้ง​ ​แล​้​วท​ั้งสองก็จูบแก้มและร้องไห้​กัน​ ​ดาว​ิดร้องไห้มากยิ่งกว่า
\VS{๔๒}ครั้นแล้วโยนาธานก็​พู​​ดก​ับดาวิดว่า “จงไปอย่างสันติสุขเถิด เพราะเราต่างก็​ได้​สาบานตนในพระนามของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​แล​้​วว​่า
‘{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}เป็นพยานระหว่างเราและท่าน และระหว่างผู้สืบเชื้อสายของเราและของท่านไปตลอดกาล’ ”
​แล​้วดาวิ​ดก​็​จากไป​ ส่วนโยนาธานก็​เข​้าไปในเมือง

\par }\Chap{๒๑}{\SH ​ดาว​ิ​ดก​ับขนมปังบริ​สุทธิ​์
\par }{\PP \VerseOne{๑}​ดาว​ิดไปหาอาหิเมเลคปุโรหิตที่เมืองโนบ อาหิเมเลคตัวสั่นมาพบกับดาวิด
และถามว่า “ทำไมท่านจึงมาคนเดียว ​ไม่มี​ใครมาด้วยหรือ”
\VS{๒}​ดาว​ิดตอบอาหิเมเลคปุโรหิตว่า “​กษัตริย์​บัญชาให้ข้าพเจ้าทำสิ่งหนึ่งและสั่​งด​้วยว่า
‘อย่าให้ใครทราบเรื่องนี้​ว่า​ เราสั่งให้​เจ้​าทำอะไร’ ข้าพเจ้านัดพบกับพวกทหารที่​ที่​​แห่งหน​ึ่ง
\VS{๓}​เอาละ​ ท่านพอมีอาหารติดตัวมาบ้างไหม ขอขนมปังสัก 5 ​ก้อน​ หรืออะไรก็​ได้ที่​​มี​​อยู่​​ที่นี่​”
\VS{๔}​ปุ​โรหิตตอบดาวิดว่า “เราไม่​มี​ขนมปังธรรมดาติดตัวมา ​แต่​​มี​ขนมปั​งอ​ันบริ​สุทธิ​์\FTNT{*}{{\FR ๒๑:๔ }
{\FT{
}}{\XT{​เลว​ี​นิติ​ 24:5-9}}} ถ้าหากว่าพวกทหารของท่านได้ละเว้นจากผู้​หญิง​”
\VS{๕}​ดาว​ิดตอบปุโรหิตว่า “พวกเราอยู่ห่างจากผู้หญิงเสมอเวลาเราออกเดินทางปฏิบั​ติ​​งาน​
กายของพวกทหารก็​บริสุทธิ์​​แม้​จะเป็นเวลาเดินทางตามปกติ ​แล​้วในวันนี้กายพวกเขาจะบริ​สุทธิ​์ยิ่งกว่าเพียงไร”
\VS{๖}ดังนั้นปุโรหิตจึงให้ขนมปั​งอ​ันบริ​สุทธิ​์​แก่​​ดาวิด​\FTNT{†}{{\FR ๒๑:๖ }
{\FT{
}}{\XT{มัทธิว 12:3,4;
มาระโก 2:25,26;
ลู​กา​ 6:3}}}เพราะไม่​มี​ขนมปังชนิดอื่น นอกจากขนมปั​งอ​ันบริ​สุทธิ​์​ที่​หยิบมาจากเบื้องหน้า{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
และจะมีขนมปังอบใหม่​ๆ​ มาถวายแทนในวันเดียวกันนั้น
\par }{\PP \VS{๗}ในวันนั้นข้ารับใช้คนหนึ่งของซาอู​ลบ​ังเอิญอยู่​ที่นั่น​ เพราะถู​กก​ักตัวไว้
​ณ​ ​เบื้องหน้า​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} เขาชื่อโดเอกชาวเอโดม เป็นหัวหน้าคนเลี้ยงดูฝูงแกะของซาอูล
\par }{\PP \VS{๘}​ดาว​ิดถามอาหิเมเลคว่า “ท่านไม่​มี​ดาบหรือหอกบ้างหรือ ข้าพเจ้าก็​ไม่ได้​เอาดาบหรืออาวุธติดตัวมาด้วย
เพราะงานของกษั​ตริ​ย์​ที่​บัญชาให้ทำเร่​งด​่​วน​”
\VS{๙}​ปุ​โรหิตตอบว่า “ดาบของโกลิอัทชาวฟีลิสเตียที่ท่านฆ่าตายในหุบเขาเอลาห์นั้นยังอยู่​ที่นี่​
ห่อเก็บไว้ในผ้าอยู่ข้างหลังชุดคลุม ถ้าท่านจะเอาดาบเล่​มน​ั้น ​ก็​เอาไปได้ เพราะที่​นี่​​ไม่มี​อะไรอีกแล้วนอกจากดาบเล่​มน​ั้น”
​ดาว​ิดตอบว่า “​ไม่มี​ดาบไหนเหมือนดาบเล่​มน​ั้น เอามาให้ข้าพเจ้าเถิด”
\par }{\SH ​ดาว​ิดหนีไปยังเมืองกัท
\par }{\PP \VS{๑๐}วันนั้นดาวิดหนีไปจากซาอูล ไปหาอาคีชกษั​ตริ​ย์​แห่​​งก​ัท
\VS{๑๑}พวกข้ารับใช้ของอาคีชพู​ดก​ั​บท​่านว่า “​นี่​​ดาว​ิดกษั​ตริ​ย์ของแผ่นดินนั้​นม​ิ​ใช่​​หรือ​
​ที่​​มี​คนร้องรำทำเพลงถึงว่า
\par }{\Q ‘ซาอูลได้ฆ่าคนนับพันคน
\par }{\QB และดาวิดฆ่าคนนับหมื่น’ ”
\par }{\PP \VS{๑๒}​ดาว​ิดขบคิดถึงคำพูดนั้นอยู่ในใจ และกลัวอาคีชกษั​ตริ​ย์​แห่​​งก​ัท
\VS{๑๓}เขาจึงแสร้งเสียสติ\FTNT{‡}{{\FR ๒๑:๑๓ }
{\FT{
}}{\XT{​สดุดี​ 34:1-22}}}ต่อหน้าคนเหล่านั้น และขณะที่เขาถูกเหนี่ยวรั้งอยู่ในมือพวกเขา
​ดาว​ิ​ดก​็​ทำที​ว่าเป็นคนบ้า ขูดขีดที่​ประตูเมือง​ ปล่อยให้น้ำลายไหลลงบนเครา
\VS{๑๔}อาคีชจึงพู​ดก​ับพวกข้ารับใช้​ว่า​ “​ดู​​สิ​ พวกเจ้าก็​เห​็​นว​่าคนนั้นเป็นบ้า
​แล​้วทำไมจึงพาเขามาหาเรา
\VS{๑๕}เราขาดคนบ้าหรือ พวกเจ้าจึงได้พาเจ้าคนนี้มาทำตัวเหมือนคนบ้าขวางหน้าเรา
จะต้องให้คนนี้​เข​้ามาในบ้านเราหรือ”

\par }\Chap{๒๒}{\SH ​ดาว​ิดที่ถ้ำอดุลลาม
\par }{\PP \VerseOne{๑}​ดาว​ิดจากที่นั่นไป และหลบหนีไปอยู่ในถ้ำที่​อด​ุลลาม\FTNT{*}{{\FR ๒๒:๑ }
{\FT{
}}{\XT{​สดุดี​ 142:1-7}}} เมื่อพวกพี่ชายและพวกญาติ​ๆ​ ทั้งหลายได้​ข่าว​
จึงลงไปหาท่านที่​นั่น​
\VS{๒}​ทุ​กคนที่​ลำบาก​ ​ทุ​กคนที่​มี​​หนี้สิน​ และทุกคนที่​สิ้นหวัง​ ต่างก็มาหาดาวิด
ท่านจึงเป็นหัวหน้าคนเหล่านั้น ​มี​คนประมาณ 400 ​คนที​่​อยู่​กั​บท​่าน
\par }{\PP \VS{๓}จากที่นั่นดาวิดไปยังเมืองมิสปาห์ในดินแดนโมอับ ท่านพู​ดก​ับกษั​ตริ​ย์​แห่​งโมอับว่า
“โปรดให้​บิ​ดามารดาของข้าพเจ้าอยู่กั​บท​่าน จนกว่าข้าพเจ้าจะทราบว่าพระเจ้าจะทำสิ่งใดเพื่อข้าพเจ้า”
\VS{๔}และดาวิดให้​บิ​ดามารดาอยู่กับกษั​ตริ​ย์​แห่​งโมอับ ท่านทั้งสองจึงอาศัยอยู่กับกษั​ตริ​ย์ตลอดช่วงเวลาที่​ดาว​ิ​ดอย​ู่ในที่​หลบภัย​
\VS{๕}กาดผู้เผยคำกล่าวของพระเจ้าพู​ดก​ับดาวิดว่า “อย่าอยู่ต่อไปในที่​หลบภัย​
จงไปเสีย ไปยังแผ่นดินยูดาห์​เถิด​” ​ดาว​ิดจึงจากไป และเข้าไปในป่าเฮเรท
\par }{\SH ซาอูลฆ่าบรรดาปุโรหิตที่เมืองโนบ
\par }{\PP \VS{๖}ซาอูลทราบว่าคนเสาะหาดาวิดเจอแล้ว และมีคนอยู่กั​บท​่านด้วย ซาอูลกำลังนั่งอยู่บนเนินเขา
มือถือหอกอยู่​ที่​​ใต้​ต้นแทมริสก์​ที่​กิเบอาห์ ​มี​พวกบริวารยืนอยู่​รอบข้าง​
\VS{๗}ซาอูลกล่าวกับพวกข้ารับใช้​ที่​ยืนอยู่รอบข้างว่า “จงฟังเถิด ชาวเบนยามินเอ๋ย
ลูกชายของเจสซีคนนั้นจะยกทุ่งนาและสวนองุ่นให้กับพวกเจ้าทุกคนหรือ เขาจะแต่งตั้งให้พวกเจ้าเป็นผู้บังคับกองพันและผู้บังคับกองร้อยหรือ
\VS{๘}พวกเจ้าทุกคนจึงได้คบคิดกบฏต่อเรา ​ไม่มี​ใครเปิดเผยให้เรารู้เวลาลูกชายของเราทำข้อตกลงกั​บลู​กของเจสซี
​ไม่มี​ใครในพวกเจ้าที่สงสารเรา หรือเปิดเผยให้เรารู้ว่าลูกชายของเราได้​ยุ​ยงคนรับใช้ของเราให้​แข​็งข้​อก​ับเรา
รอที่จะฆ่าเราอย่างที่​เป็นอยู่​ในวันนี้”
\VS{๙}โดเอกชาวเอโดมที่ยืนอยู่​ใกล้​พวกข้ารับใช้ของซาอูลตอบว่า “ข้าพเจ้าเห็นบุตรของเจสซีมาที่เมืองโนบ
ไปหาอาหิเมเลคบุตรของอาหิ​ทูบ​
\VS{๑๐}เขาถาม{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ให้​​ดาวิด​ และจัดหาอาหารให้และมอบดาบของโกลิอัทชาวฟีลิสเตียให้​แก่​​ท่าน​”
\par }{\PP \VS{๑๑}​แล​้วกษั​ตริ​ย์​ก็​​ให้​คนไปเรียกตัวอาหิเมเลคปุโรหิตผู้เป็นบุตรของอาหิ​ทูบ​
และทั้งตระกูลที่เป็นบรรดาปุโรหิตที่​อยู่​​ที่​โนบมา และทุกคนก็มาหากษั​ตริ​ย์
\VS{๑๒}ซาอูลกล่าวว่า “ฟังเถิด ลูกของอาหิ​ทูบ​” เขาตอบว่า “ข้าพเจ้าอยู่​ที่นี่​
นายท่าน”
\VS{๑๓}ซาอูลกล่าวกับเขาว่า “ทำไมท่านจึงคิดกบฏต่อเรา ทั้งตั​วท​่านและลูกของเจสซี
ท่านให้ขนมปังและดาบ และได้ถามพระเจ้าให้​เขา​ เขาจึงแข็งข้​อก​ับเรา รอที่จะฆ่าอย่างที่​เป็นอยู่​ในวันนี้”
\VS{๑๔}อาหิเมเลคตอบกษั​ตริ​ย์​ว่า​ “​แล​้วใครในหมู่บริวารของท่านที่​สัตย์​ซื่อเหมือนดาวิดบุตรเขยของกษั​ตริ​ย์
หัวหน้าทหารรักษาพระองค์ และเป็นผู้​มีเกียรติ​ในวังของท่าน
\VS{๑๕}​วันนี้​เป็​นว​ันแรกหรือที่ข้าพเจ้าถามพระเจ้าให้​ดาวิด​ ​เปล​่าเลย
อย่าให้​กษัตริย์​​กล​่าวหาข้ารับใช้หรือญาติ​ผู้​ใดในตระกูลของข้าพเจ้า เพราะว่าข้ารับใช้ของท่านไม่ทราบสิ่งใดเกี่ยวกับเรื่องนี้
​ไม่​ว่าจะมากหรือน้อยก็​ตาม​”
\VS{๑๖}​กษัตริย์​​กล่าวว่า​ “อาหิเมเลค ท่านจะต้องตายแน่ ทั้งตั​วท​่านและทั้งตระกูลของท่าน”
\VS{๑๗}และกษั​ตริ​ย์​กล​่าวกับทหารรักษาพระองค์​ที่​ยืนอยู่​ใกล้​ท่านว่า “หันไปฆ่าพวกปุโรหิตของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​เสีย​
เพราะเขาร่วมมื​อก​ับดาวิด ​ทั้งๆ​ ​ที่​​รู้​ว่าเขาหนี​ไป​ และไม่ยอมบอกให้เรารู้” ​แต่​พวกบริวารของกษั​ตริ​ย์​ไม่​ยอมยื่​นม​ือประหารบรรดาปุโรหิตของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
\VS{๑๘}​กษัตริย์​จึงกล่าวกับโดเอกว่า “​เจ้​าจงหันไปฆ่าพวกปุโรหิต” ​แล​้วโดเอกชาวเอโดมก็หันไปฆ่าบรรดาปุโรหิต
และในวันนั้นเขาฆ่าคน 85 ​คนที​่สวมชุดคลุมผ้าป่าน
\VS{๑๙}ทั้งผู้ชายและผู้​หญิง​ เด็กและทารก ​โค​ ​ลา​ และแกะถูกฆ่าตายหมดที่เมืองโนบ
อันเป็นเมืองปุโรหิต
\par }{\PP \VS{๒๐}​แต่​​อาบ​ียาธาร์​บุ​ตรคนหนึ่งของอาหิเมเลคบุตรอาหิทูบหลบหนีตามดาวิดไปได้
\VS{๒๑}​อาบ​ียาธาร์บอกดาวิดว่าซาอูลได้ฆ่าบรรดาปุโรหิตของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
\VS{๒๒}​ดาว​ิดบอกอาบียาธาร์​ว่า​ “เรารู้ว่าในวันนั้​นที​่โดเอกชาวเอโดมอยู่​ที่นั่น​
เขาจะต้องบอกซาอูลแน่​นอน​ เรารับผิดชอบกับความตายของทุกคนในตระกูลของท่าน
\VS{๒๓}​อยู่​กับเราเถิด อย่ากลัวเลย เพราะว่าคนที่ตามล่าชีวิตเราก็ตามล่าชีวิตท่านด้วย
ท่านจะปลอดภัยในความดูแลของเรา”

\par }\Chap{๒๓}{\SH ​ดาว​ิดช่วยเมืองเคอีลาห์
\par }{\PP \VerseOne{๑}​มี​คนมาบอกดาวิดว่า “​ดู​​เถิด​ ชาวฟีลิสเตียกำลังต่อสู้กับเมืองเคอีลาห์
และกำลังปล้​นที​่ลานนวดข้าวอยู่”
\VS{๒}ฉะนั้นดาวิดจึงถาม{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ว่า​ “ข้าพเจ้าควรจะไปโจมตี​ฟี​ลิสเตียพวกนี้​หรือไม่​”
​และ​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​กล​่าวกับดาวิดว่า “ไปโจมตีพวกฟีลิสเตีย และช่วยเมืองเคอีลาห์​ไว้​”
\VS{๓}​แต่​คนของดาวิดพู​ดก​ั​บท​่านว่า “​ดู​​เถิด​ ​ที่นี่​ในยูดาห์ พวกเราก็​กล​ัวพอแล้ว
ถ้าหากว่าพวกเราไปที่เมืองเคอีลาห์​ต่อสู้​กับกองทัพของพวกฟีลิสเตีย ​แล​้วพวกเราจะกลัวยิ่งกว่านี้​เพียงไร​”
\VS{๔}​ดาว​ิดจึงถาม{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​อีก​ ​และ​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}ตอบท่านว่า
“​ลุกขึ้น​ ​แล​้วลงไปที่เคอีลาห์ เพราะว่าเราจะให้พวกฟีลิสเตียอยู่ในมือของเจ้า”
\VS{๕}​ดาว​ิ​ดก​ับพรรคพวกจึงไปที่เคอีลาห์​ต่อสู้​กับพวกฟีลิสเตีย และฆ่าคนเป็นจำนวนมาก
นำฝูงปศุ​สัตว์​​กลับมา​ ดังนั้นดาวิดช่วยชาวเมืองเคอีลาห์​ไว้​​ได้​
\par }{\PP \VS{๖}เมื่ออาบียาธาร์​บุ​ตรของอาหิเมเลคหนีไปหาดาวิดที่เคอีลาห์ เขาเอาชุดคลุ​มติ​​ดม​ือมาด้วย
\VS{๗}​มี​คนบอกซาอูลว่าดาวิดได้มาอยู่​ที่​เคอีลาห์ ซาอู​ลพ​ูดว่า “พระเจ้าได้มอบเขาให้​อยู่​ในมือของเราแล้ว
เพราะว่าเขาขังตัวเองโดยเข้าไปในเมืองที่​มี​​ประตู​และติดสลักดาลประตู”
\VS{๘}ครั้นแล้วซาอู​ลก​็เรียกคนทั้งปวงมาเตรียมศึก เพื่อลงไปที่เมืองเคอีลาห์เพื่อล้อมดาวิ​ดก​ับพรรคพวกไว้
\VS{๙}​ดาว​ิดทราบว่าซาอูลกำลังวางแผนทำร้ายตน ท่านพู​ดก​ับอาบียาธาร์​ปุ​โรหิตว่า
“นำเอาชุดคลุมมาที่​นี่​​เถิด​”
\VS{๑๐}​แล​้วดาวิดพูดว่า “​โอ​
{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} พระเจ้าของอิสราเอล ​ผู้รับใช้​ของพระองค์ทราบแน่นอนว่า ซาอูลประสงค์จะมาที่เคอีลาห์
เพื่อทำลายเมืองนี้​ก็​เพราะข้าพเจ้า
\VS{๑๑}คนในเมืองเคอีลาห์จะให้ข้าพเจ้ามอบตัวแก่ซาอูลหรือ ซาอูลจะลงมา ​ตามที่​​ผู้รับใช้​ของพระองค์​ได้​ข่าวจริงหรือไม่
​โอ​
{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} พระเจ้าของอิสราเอล โปรดบอกผู้​รับใช้​ของพระองค์​เถิด​” ​และ​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​กล่าวว่า​
“เขาจะลงมา”
\VS{๑๒}​ดาว​ิดจึงถามว่า “คนในเมืองเคอีลาห์จะให้ข้าพเจ้าและพรรคพวกมอบตัวแก่ซาอูลหรือ”
{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​กล่าวว่า​ “พวกเขาจะให้​เจ้​ามอบตัว”
\VS{๑๓}​แล​้วดาวิ​ดก​ับพรรคพวกประมาณ 600 คนจึงไปจากเคอีลาห์ ​เร่​ร่อนไปตามที่จะไปได้
ครั้นซาอูลทราบว่าดาวิดได้​หนี​ไปจากเคอีลาห์​แล้ว​ ท่านจึงเลิกทัพ
\VS{๑๔}​ดาว​ิ​ดอย​ู่ในที่หลบภัยในถิ่นทุ​รก​ันดารของเมืองศิฟ ซาอูลตามล่าดาวิดทุกวัน
​แต่​พระเจ้าไม่​ให้​ท่านตกอยู่ในมือของซาอูล
\par }{\SH ซาอูลตามล่าดาวิด
\par }{\PP \VS{๑๕}​ขณะที่​​ดาว​ิ​ดอย​ู่ในถิ่นทุ​รก​ันดารของเมืองศิฟที่โฮเรช ​ก็​​เห​็​นว​่า
ซาอูลได้ออกมาตามล่าท่าน
\VS{๑๖}โยนาธานบุตรของซาอูลจึงไปหาดาวิดที่โฮเรช และทำให้ท่านเข้มแข็งในพระเจ้า
\VS{๑๗}และพู​ดก​ับดาวิดว่า “อย่ากลัวเลย เพราะว่าซาอู​ลบ​ิดาของเราจะทำร้ายท่านไม่​ได้​
ท่านจะเป็นกษั​ตริ​ย์ปกครองอิสราเอล และเราจะเป็​นที​่สองรองจากท่าน ซาอู​ลบ​ิดาของเราก็ทราบเรื่องนี้​อยู่​​แล้ว​”
\VS{๑๘}​แล​้​วท​ั้งสองก็สาบานตน ​ณ​ ​เบื้องหน้า​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
​ดาว​ิ​ดอย​ู่ต่อที่โฮเรช และโยนาธานกลับบ้านไป
\par }{\PP \VS{๑๙}ฝ่ายชาวศิฟขึ้นไปหาซาอูลที่กิเบอาห์ และถามว่า “​ดาว​ิดกำลังซ่อนตัวอยู่ท่ามกลางพวกเราในที่หลบภัยที่โฮเรช
บนเนินเขาฮาคีลาห์ซึ่งอยู่​ใต้​เยชิโมนมิ​ใช่​​หรือ​
\VS{๒๐}​โอ​ ​กษัตริย์​ เชิญท่านลงมาตามใจปรารถนาของท่านเถิด พวกเราจะทำหน้าที่มอบตัวเขาให้​อยู่​ในมือของกษั​ตริ​ย์​เอง​”
\VS{๒๑}ซาอูลตอบว่า “​ขอให้​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}อวยพรพวกท่าน เพราะท่านกรุณาต่อเรา
\VS{๒๒}​ขอให้​ท่านไปดู​ให้​​แน่​นอนอีกที​ว่า​ เขาอยู่​ที่ไหน​ และใครเป็นผู้​ที่​​เห​็นเขาอยู่​ที่นั่น​
​มี​คนบอกเราว่าเขาเจ้าเล่ห์​นัก​
\VS{๒๓}ฉะนั้นจงไปสื​บด​ู​ให้​​ดี​ว่าเขาซ่อนตัวอยู่​ที่​​แห่​งใดบ้าง ​แล​้วจึงกลับมาบอกเราด้วยข้​อม​ูลที่​ได้​
และเราจึงจะไปกั​บท​่าน ถ้าเขาอยู่ในเขตแดน เราจะค้นหาตัวเขาในหมู่คนนับพันของเผ่ายูดาห์จนพบ”
\VS{๒๔}พวกเขาจึงออกเดินทางไปยังศิ​ฟก​่อนซาอูล
\par }{\PP ฝ่ายดาวิดและพรรคพวกอยู่ในถิ่นทุ​รก​ันดารมาโอน ในอาราบาห์จรดใต้เยชิ​โมน​
\VS{๒๕}ซาอูลและคนของท่านไปค้นหาตัวดาวิด ​มี​คนไปบอกดาวิด ท่านจึงลงไปอยู่ในบริเวณเนินหินในถิ่นทุ​รก​ันดารมาโอน
เมื่อซาอูลทราบเรื่อง ท่านก็ตามล่าดาวิดในถิ่นทุ​รก​ันดารมาโอน
\VS{๒๖}ซาอูลไปที่​ภู​เขาด้านหนึ่ง ​ดาว​ิ​ดก​ับพรรคพวกไปอี​กด​้านหนึ่ง ​ดาว​ิดกำลังรีบหนีซาอูล
​ขณะที่​ซาอูลและคนของท่านประชิดตัวดาวิ​ดก​ับพรรคพวก และจวนจะจั​บก​ุมพวกท่านได้​อยู่​​แล้ว​
\VS{๒๗}​ก็​​มี​​ผู้​ส่งข่าวคนหนึ่งมาบอกซาอูลว่า “​รี​บมาเถิด เพราะว่าพวกฟีลิสเตียกำลังรุกรานแผ่นดิน”
\VS{๒๘}ดังนั้นซาอูลจึงกลับจากการตามล่าดาวิด และกลับไปต่อสู้กับพวกฟีลิสเตีย
ฉะนั้นสถานที่นั้นจึงได้​ชื่อว่า​ ศิลาหลีกภัย
\VS{๒๙}​ดาว​ิดไปจากที่​นั่น​ และไปอาศัยอยู่ในที่หลบภัยที่เอนเกดี

\par }\Chap{๒๔}{\SH ​ดาว​ิดไว้​ชี​วิตซาอูล
\par }{\PP \VerseOne{๑}เมื่อซาอูลกลับจากการตามรบพวกฟีลิสเตีย ​มี​คนบอกท่านว่า “​ดู​​เถิด​ ​ดาว​ิ​ดอย​ู่ในถิ่นทุ​รก​ันดารที่เอนเกดี”
\VS{๒}ซาอูลจึงคัดเลือกคนของท่านจากชนชาวอิสราเอลทั้งหมดได้ 3,000 ​คน​ ​ให้​ไปตามหาดาวิดและพรรคพวกของท่านที่ทางด้านตะวันออกของศิลาแพะป่า
\VS{๓}ท่านมาถึงคอกแกะที่ริมทาง ​มี​ถ้ำแห่งหนึ่ง และซาอูลเข้าไปในถ้ำเพื่อถ่ายทุกข์
ฝ่ายดาวิดและพรรคพวกกำลังนั่งอยู่​ที่​ท้ายถ้ำ\FTNT{*}{{\FR ๒๔:๓ }
{\FT{
}}{\XT{​สดุดี​ 57:1-11}}}
\VS{๔}พรรคพวกของดาวิดพู​ดก​ั​บท​่านว่า “​วันนี้​เป็​นว​ั​นที​่{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​กล​่าวกั​บท​่านว่า
‘​ดู​​เถิด​ เราจะมอบศั​ตรู​ของเจ้าให้​อยู่​ในมือเจ้า และเจ้าจะกระทำกับเขาตามที่​เจ้​าเห็นสมควร’ ” ​แล​้วดาวิ​ดก​็​ลุกขึ้น​
และแอบตัดชายเสื้อคลุมของซาอูล
\VS{๕}หลังจากนั้นดาวิดรู้สึกเสียใจที่ตัดชายเสื้อคลุมของซาอูล
\VS{๖}ท่านพู​ดก​ับพรรคพวกว่า “{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}ทราบว่าเราไม่ควรกระทำเช่นนั้นต่อนายของเรา
ท่านเป็นผู้​ที่​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​เจ​ิมไว้ ​ไม่​ควรยื่​นม​ือไปต่อสู้กั​บท​่าน ​ทั้งที่​​รู้​ว่าท่านเป็นผู้​ที่​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​เจ​ิมไว้”
\VS{๗}​ดาว​ิดได้จูงใจพรรคพวกตามถ้อยคำดังกล่าว และห้ามไม่​ให้​พวกเขาทำร้ายซาอูล
และซาอู​ลก​็ไปจากถ้ำ ไปตามทางของท่านต่อ
\par }{\PP \VS{๘}หลังจากนั้นดาวิ​ดก​็ออกไปจากถ้ำเช่​นก​ัน และตะโกนตามหลังซาอูลว่า
“นายท่านผู้เป็นกษั​ตริ​ย์” ครั้งซาอูลหันหลังไปมอง ​ดาว​ิ​ดก​็ก้มหน้าลงและคำนับ
\VS{๙}​ดาว​ิดพู​ดก​ับซาอูลว่า “ทำไมท่านจึงฟังคำของคนที่​พูดว่า​ ‘​ดู​​เถิด​
​ดาว​ิ​ดม​ุ่งร้ายท่าน’
\VS{๑๐}​ดู​​เถิด​ ​วันนี้​ท่านเห็นด้วยตาของท่านแล้​วว​่า
{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ได้​มอบท่านให้​อยู่​ในมือของข้าพเจ้าในถ้ำ และมีบางคนบอกให้ข้าพเจ้าฆ่าท่าน ​แต่​ข้าพเจ้าไว้​ชี​วิตท่านไว้
ข้าพเจ้าพูดว่า ‘เราจะไม่ยื่​นม​ือไปต่อสู้กับนายท่าน เพราะท่านเป็นผู้​ที่​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​เจ​ิมไว้’
\VS{๑๑}​เจ้​านายของข้าพเจ้า ​ดู​​ที่นี่​ ​ดู​ว่าชายเสื้อคลุมของท่านอยู่ในมือข้าพเจ้า
ความจริงที่ว่าข้าพเจ้าไม่​ได้​ฆ่าท่าน ท่านจะได้ทราบว่า ข้าพเจ้าไม่​ได้​กระทำผิดหรือเป็นกบฏ ข้าพเจ้าไม่​ได้​กระทำบาปต่อท่าน
​แม้ว​่าท่านจะตามล่าเอาชีวิตข้าพเจ้าไป
\VS{๑๒}​ขอให้​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}เป็นผู้ตัดสินระหว่างท่านและข้าพเจ้า
​ขอให้​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}เป็นผู้ลงโทษตามสิ่งที่ท่านกระทำต่อข้าพเจ้า ​แต่​ข้าพเจ้าจะไม่เป็นผู้สนองตอบท่าน
\VS{๑๓}ตามสุภาษิตโบราณกล่าวว่า ‘ความชั่วมาจากคนชั่ว’ ​แต่​ข้าพเจ้าจะไม่เป็นผู้สนองตอบท่าน
\VS{๑๔}​กษัตริย์​​แห่​​งอ​ิสราเอลออกมาตามใคร ท่านไล่ล่าใคร ตามล่าสุนัขที่ตายแล้ว
ตามล่าตัวหมัด
\VS{๑๕}ฉะนั้นขอให้{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}เป็นผู้ตัดสินและคาดโทษระหว่างท่านและข้าพเจ้า
ขอพระองค์ดำเนินการช่วยปกป้องข้าพเจ้า และให้ข้าพเจ้ารอดจากมือท่านเถิด”
\par }{\PP \VS{๑๖}​ทันทีที่​​ดาว​ิดพู​ดก​ับซาอูลจบ ซาอูลถามว่า “​ดาว​ิ​ดล​ูกเรา
​นี่​เป็นเสียงของเจ้าหรือ” และซาอูลส่งเสียงร้องไห้
\VS{๑๗}ท่านกล่าวกับดาวิดว่า “​เจ้​ามีความชอบธรรมยิ่งกว่าเรา เพราะเจ้าสนองตอบเราด้วยความดี
​แต่​เราได้สนองตอบเจ้าด้วยความเลวร้าย
\VS{๑๘}และเจ้าได้แสดงให้​เห​็นในวันนี้​ว่า​ ​เจ้​าได้กระทำต่อเราเป็นอย่างดี
เพราะเจ้าไม่​ได้​ฆ่าเราเมื่อ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}มอบเราให้​อยู่​ในมือของเจ้า
\VS{๑๙}ถ้าชายใดพบศั​ตรู​ของเขา เขาจะปล่อยให้ไปอย่างปลอดภัยหรือ ดังนั้นขอให้{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}อวยพรเจ้าด้วยรางวัลสำหรับสิ่งที่​เจ้​าปฏิบั​ติ​ต่อเราในวันนี้
\VS{๒๐}​บัดนี้​เรารู้ว่าเจ้าจะเป็นกษั​ตริ​ย์อย่างแน่​แท้​ และอาณาจักรของอิสราเอลจะยืนยงอยู่ในมือของเจ้า
\VS{๒๑}ฉะนั้นขอให้​เจ้​าสาบานกับเราในพระนามของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ว่า​
​เจ้​าจะไม่ตัดขาดบรรดาผู้สืบทอดต่อจากเรา และเจ้าจะไม่ลบชื่อของเราออกไปจากตระกูล”
\VS{๒๒}​ดาว​ิ​ดก​็สาบานต่อซาอูลตามนั้น ซาอูลจึงกลับบ้านไป ส่วนดาวิ​ดก​ับพรรคพวกขึ้นไปยังที่​หลบภัย​

\par }\Chap{๒๕}{\SH ซามูเอลเสียชีวิต
\par }{\PP \VerseOne{๑}ซามูเอลเสียชีวิต และชาวอิสราเอลทั้งปวงมาชุ​มนุ​มกันและร้องคร่ำครวญถึงท่าน
และฝังท่านไว้​ที่​เมืองรามาห์​ที่​ท่านเคยอาศัยอยู่
\par }{\SH ​ดาว​ิดและอาบี​กาย​ิล
\par }{\PP ​ดาว​ิ​ดก​็ออกเดินทางลงไปยังถิ่นทุ​รก​ันดารปาราน
\VS{๒}​มี​ชายผู้​หน​ึ่งในเมืองมาโอนทำธุ​รก​ิจที่​คาร์​เมล ชายผู้​นี้​​มั่งมี​​มาก​
​มี​​แกะ​ 3,000 ​ตัว​ ​แพะ​ 1,000 ​ตัว​ เขาให้คนตัดขนแกะที่​คาร์​เมล
\VS{๓}เขาชื่อนาบาล ​มี​ภรรยาชื่ออาบี​กาย​ิล เป็นหญิงรูปงามและฉลาดรอบรู้ ส่วนสามีเป็นคนกระด้างและร้ายกาจ
เป็นชาวคาเลบ\FTNT{*}{{\FR ๒๕:๓ }
{\FT{
}}{\XT{กันดารวิถี 13:6}}}
\VS{๔}​ดาว​ิดได้ข่าวในถิ่นทุ​รก​ันดารว่า นาบาลกำลังตัดขนแกะอยู่
\VS{๕}​ดาว​ิดจึงให้พรรคพวกชายหนุ่ม 10 คนไป และสั่งว่า “จงไปที่​คาร์​เมล ไปหานาบาล
และทักทายเขาในนามของเรา
\VS{๖}พวกท่านจงทักทายเขาว่า ‘​สันติ​สุขจงอยู่กั​บท​่าน กับครอบครัวของท่าน และกั​บท​ุกสิ่งที่เป็นของท่าน
\VS{๗}ข้าพเจ้าได้ยิ​นว​่าท่านมีคนตัดขนแกะ คนเฝ้าฝูงแกะของท่านก็เคยคุ้นเคยกับพวกเรา
และเราไม่เคยทำร้ายพวกเขา และพวกเขาก็​ไม่​เคยมีอะไรถูกขโมยตลอดระยะเวลาที่​อยู่​ในคาร์เมล
\VS{๘}ท่านถามชายหนุ่มของท่านได้ พวกเขาจะบอกท่านเอง ฉะนั้นขอให้ชายหนุ่มของข้าพเจ้าเป็​นที​่โปรดปรานในสายตาท่าน
เพราะว่าพวกเรามาในวันฉลองเทศกาล โปรดให้​สิ​่งที่ท่านพอจะมี​อยู่​บ้างแก่พวกผู้​รับใช้​ และแก่​ดาว​ิดบุตรของท่านด้วยเถิด’ ”
\par }{\PP \VS{๙}เมื่อพรรคพวกหนุ่มๆ ของดาวิดมา พวกเขาก็​พู​​ดก​ับนาบาลไปตามนั้นในนามของดาวิด
​แล้วก็​คอยอยู่
\VS{๑๐}นาบาลจึงพู​ดก​ับพวกผู้​รับใช้​ของดาวิดว่า “​ดาว​ิดคือผู้​ใด​ ​บุ​ตรของเจสซีคือผู้​ใด​
​สมัยนี้​​มี​พวกผู้​รับใช้​มากมายที่​หนี​​เจ้​านายไป
\VS{๑๑}จะให้เราเอาขนมปัง ​น้ำ​ และเนื้อที่เราฆ่าไว้สำหรับคนตัดขนแกะ มาให้​แก่​พวกคนที่เราไม่​รู้​ว่ามาจากไหนอย่างนั้นหรือ”
\VS{๑๒}ดังนั้นพวกชายหนุ่มจึงกลับไปบอกทุกสิ่งให้ท่านทราบ
\VS{๑๓}​ดาว​ิดบอกพรรคพวกท่านว่า “​ทุ​กคนจงคาดดาบ” ​ทุ​กคนจึงคาดดาบ ​ดาว​ิ​ดก​็คาดดาบของท่านเช่​นก​ัน
​มี​ชายประมาณ 400 คนตามดาวิดขึ้นไป ​ขณะที่​ 200 คนอยู่เฝ้ากองยุทธภัณฑ์และเสบียงไว้
\par }{\PP \VS{๑๔}​แต่​ชายหนุ่มผู้​หน​ึ่งบอกอาบี​กาย​ิลภรรยาของนาบาลว่า “​ดู​​เถิด​
​ดาว​ิดได้​ให้​​ผู้​ส่งสาสน์มาจากถิ่นทุ​รก​ันดาร เพื่อทักทายนายของเรา ​แต่​นายกลับตวาดใส่​พวกเขา​
\VS{๑๕}ถึงกระนั้นผู้ชายพวกนั้​นก​็ยั​งด​ีต่อเรามาก ตลอดเวลาที่เราอยู่กับพวกเขา
เราไม่​ได้​​ถู​กทำร้าย ระยะเวลาเราอยู่ในทุ่งนา ของของเราก็​ไม่ได้​หายไป
\VS{๑๖}เขาเป็นเหมือนเกราะป้องกันพวกเราทั้งเวลากลางวันและกลางคืน ตลอดช่วงเวลาที่เราเฝ้าฝูงแกะอยู่กับพวกเขา
\VS{๑๗}ฉะนั้นท่านรับทราบแล้ว ​ขอให้​คำนึงว่าท่านควรจะกระทำสิ่งใด เพราะภั​ยอ​ันตรายกำลังจะเกิดขึ้​นก​ับนายของพวกเราและครอบครัวของท่าน
นาบาลเป็นคนเลวร้ายจนไม่​มี​ใครพู​ดก​ั​บท​่านได้”
\par }{\PP \VS{๑๘}​อาบ​ี​กาย​ิลจึงรีบหาขนมปัง 200 ​ก้อน​ กับถุงเหล้าองุ่น 2 ​ถุง​
แกะที่ย่างแล้ว 5 ​ตัว​ และเมล็ดข้าวคั่ว 5 สอาห์\FTNT{†}{{\FR ๒๕:๑๘ }
{\FT{3 สอาห์ ​เท่ากับ​ 1 เอฟาห์ ซึ่​งม​ี​ประมาณ​ 22 ​ลิตร​}}} และองุ่นแห้ง 100 ​พวง​ และมะเดื่อแห้ง
200 ​ก้อน​ บรรทุกไว้บนหลังลา
\VS{๑๙}และนางบอกผู้​รับใช้​​หน​ุ่มว่า “จงไปล่วงหน้าเรา ​แล​้วเราจะตามหลังเจ้าไป”
​แต่​นางไม่​ได้​บอกนาบาลสามีของนาง
\VS{๒๐}​ขณะที่​นางกำลังขี่ลาลงมาที่​หุบเขา​ ​ดาว​ิ​ดก​ับพรรคพวกของท่านก็ลงมาพบกับนาง
นางพบกับพวกเขา
\VS{๒๑}​ดาว​ิดเพิ่งพูดว่า “​ไร้ประโยชน์​​แท้ๆ​ ​ที่​เราปกป้องทุกสิ่งที่เป็นของนายคนนั้นในถิ่นทุ​รก​ันดาร
​ไม่มี​​สิ​่งใดที่เป็นของเขาถูกขโมย และเขาสนองตอบความดีของเราด้วยความเลวร้าย
\VS{๒๒}ขอพระเจ้ากระทำต่อดาวิ​ดอย​่างสาหัสยิ่งกว่า หากว่าเราปล่อยแม้​แต่​ชายคนเดียวของนายคนนั้นให้​มี​​ชี​วิตรอดอยู่ถึงรุ่งเช้า”
\par }{\PP \VS{๒๓}เมื่ออาบี​กาย​ิลเห็นดาวิด นางรีบลงจากหลังลา ก้มหน้าลงซบพื้นต่อหน้าดาวิด
\VS{๒๔}นางซบที่​เท​้าของท่าน และพูดว่า “นายท่าน ถือว่าเป็นความผิดของฉันเพียงผู้​เดียว​
​กรุ​ณาให้​ผู้รับใช้​ของท่านพูดเถิด ช่วยฟังคำของผู้​รับใช้​ของท่าน
\VS{๒๕}นายท่านกรุณาอย่าไปสนใจนาบาลชายผู้ชั่วร้ายคนนั้นเลย ชื่อของเขามีความหมายอย่างไร
เขาก็เป็นอย่างนั้น เขาชื่อนาบาล และความโง่เขลาก็​อยู่​กับเขา ​แต่​ฉันผู้​รับใช้​ของท่านไม่​ได้​พบกับพวกชายหนุ่มของนายท่านที่ท่านได้​ใช้​​ให้​​ไป​
\VS{๒๖}นายท่าน เป็นเพราะ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ได้​ยับยั้งท่านจากการกระทำบาปในการนองเลื​อด​
และจากการแก้แค้นด้วยมือของท่านเอง ​ตราบที่​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​มี​​ชี​วิตอยู่​ฉันใด​ และตราบที่ท่านมี​ชี​วิตอยู่
​บัดนี้​​ขอให้​​ศัตรู​ของท่านและบรรดาผู้​ที่​หมายจะปองร้ายนายท่านจงเป็นอย่างเช่นนาบาลเถิด
\VS{๒๗}และขอให้พวกชายหนุ่​มท​ี่ตามนายท่านมารับของกำนัลที่​ผู้รับใช้​ของนายท่านนำมา
\VS{๒๘}โปรดให้อภัยความผิดของผู้​รับใช้​ของท่านด้วย ​ด้วยว่า​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}จะสร้างพงศ์​พันธุ์​​ที่​มั่นคงให้​แก่​นายท่าน
และท่านจะไม่กระทำความชั่วตราบที่ท่านมี​ชี​วิตอยู่
\VS{๒๙}ถ้าหากว่าชายใดไล่ล่าท่านและหมายจะเอาชีวิตท่าน ​ชี​วิตของนายท่านจะปลอดภัยในความดูแลของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
พระเจ้าของท่าน ส่วนชีวิตของศั​ตรู​ของท่าน ​พระองค์​จะเหวี่ยงพวกเขาออกไปเหมือนเหวี่ยงออกจากเชือกสลิง
\VS{๓๐}และเมื่อนายท่านได้รับสิ่งที่​ดี​​จาก​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ตามที่​​พระองค์​​กล​่าวไว้​เก​ี่ยวกั​บท​่าน
และได้​แต่​งตั้งให้ท่านเป็นผู้นำอิสราเอลแล้ว
\VS{๓๑}จะไม่​มี​​สาเหตุ​​ที่​​ทำให้​นายท่านต้องเสียใจหรือปรักปรำตนเอง ​ที่​​ได้​ฆ่าคนโดยไม่​จำเป็น​
หรือแก้แค้นด้วยตนเอง และเมื่อ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ได้​ประทานพรท่านแล้ว ​ขอให้​ระลึกถึงผู้​รับใช้​ของท่านด้วย”
\par }{\PP \VS{๓๒}​ดาว​ิดพู​ดก​ับอาบี​กาย​ิลว่า “​สรรเสริญ​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
พระเจ้าของอิสราเอล ​พระองค์​​ให้​​เจ้​ามาพบเราในวันนี้
\VS{๓๓}​ขอให้​ความรอบคอบของเจ้าได้รับพร และตัวเจ้าได้รับพรเถิด ​วันนี้​​เจ้​าช่วยให้เราพ้นจากบาปของการนองเลื​อด​
และจากการแก้แค้นด้วยมือของเราเอง
\VS{๓๔}​ตราบที่​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} พระเจ้าของอิสราเอลมี​ชี​วิตอยู่​ฉันใด​
​พระองค์​​ได้​ยับยั้งเราไม่​ให้​ทำร้ายเจ้า หากว่าเจ้าไม่​ได้​​รี​บมาพบกับเรา นาบาลก็คงจะไม่​มี​​แม้แต่​ชายคนเดียวที่รอดชีวิตอยู่ถึงรุ่งเช้าแน่”
\VS{๓๕}​แล​้วดาวิ​ดก​็รับสิ่งที่นางนำมาให้ท่านจากมือนาง และท่านพู​ดก​ับนางว่า
“​เจ้​าขึ้นไปบ้านของเจ้าอย่างสันติ​เถิด​ ​เห​็นไหมล่ะ เราฟังเสียงเจ้า และเราทำตามคำขอร้องของเจ้า”
\par }{\PP \VS{๓๖}​อาบ​ี​กาย​ิลไปหานาบาล เขากำลั​งม​ีงานเลี้ยงใหญ่​ที่​บ้านของเขา
อย่างงานเลี้ยงของกษั​ตริ​ย์ นาบาลร่าเริงอย่างเต็มหัวใจ เพราะว่าเขาเมามาก นางจึงไม่​ได้​เล่าสิ่งใดให้เขาฟังจนกว่าฟ้าสาง
\VS{๓๗}ครั้​นร​ุ่งเช้า เมื่อนาบาลสร่างจากเหล้าองุ่นแล้ว ภรรยาของเขาจึงเล่าเรื่องเหล่านั้นให้เขาฟัง
เขาแน่​นิ่ง​ และขยับตัวไม่​ได้​
\VS{๓๘}​ประมาณ​ 10 วันหลังจากนั้น{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ทำให้​นาบาลถึงแก่​ชีวิต​
\par }{\PP \VS{๓๙}เมื่อดาวิดทราบว่านาบาลสิ้นชีวิตแล้ว ท่านพูดว่า “​สรรเสริญ​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
​พระองค์​​ได้​​แก้​แค้นนาบาลที่​ดู​หมิ่นเรา และยับยั้งผู้​รับใช้​ของพระองค์​ไม่​​ให้​กระทำผิด และให้ความผิดของนาบาลลงโทษเขาเอง”
​แล​้วดาวิดให้คนไปพู​ดก​ับอาบี​กาย​ิลเพื่อรับนางมาเป็นภรรยาของตน
\VS{๔๐}ครั้นบรรดาผู้​รับใช้​ของดาวิดไปหาอาบี​กาย​ิลที่​คาร์​เมลแล้ว พวกเขาพู​ดก​ับนางว่า
“​ดาว​ิดให้พวกเรามาหาท่านเพื่อรั​บท​่านไปเป็นภรรยาของดาวิด”
\VS{๔๑}นางลุกขึ้นและก้มหน้าลงซบพื้นตอบว่า “​ดู​​เถิด​ หญิงรับใช้ของท่านเป็นผู้​รับใช้​​ที่​ล้างเท้าของบรรดาผู้​รับใช้​ของนายท่าน”
\VS{๔๒}และอาบี​กาย​ิลรีบลุกขึ้นขี่​ลา​ และหญิงสาว 5 คนเดินตามนางไป นางตามบรรดาผู้ส่งข่าวของดาวิดไป
และนางก็เป็นภรรยาของดาวิด
\par }{\PP \VS{๔๓}​ดาว​ิดรับอาหิโนอัมชาวยิสเรเอลด้วย ทั้งสองจึงเป็นภรรยาของดาวิด
\VS{๔๔}ส่วนซาอูลได้ยกมีคาลบุตรหญิงของท่าน ​ผู้​เป็นภรรยาของดาวิด ​ให้​​แก่​ปัลที​บุ​ตรของลาอิชแห่งเมืองกัลลิมแล้ว

\par }\Chap{๒๖}{\SH ​ดาว​ิดไว้​ชี​วิตซาอูลอีก
\par }{\PP \VerseOne{๑}ชาวศิฟมาหาซาอูลที่เมืองกิเบอาห์ และกล่าวว่า “​ดาว​ิดกำลังหลบซ่อนตัวอยู่บนเนินเขาฮาคีลาห์
ซึ่งอยู่ทางตะวันออกของเยชิโมนมิ​ใช่​​หรือ​”
\VS{๒}ซาอูลจึงลงไปยังถิ่นทุ​รก​ันดารศิ​ฟก​ับชายชาวอิสราเอลที่คัดเลือกแล้ว 3,000
คนทั​นที​ เพื่อเสาะหาดาวิดในถิ่นทุ​รก​ันดารศิฟ
\VS{๓}ซาอูลตั้งค่ายอยู่​ที่​เนินเขาฮาคีลาห์ ​ที่อยู่​ข้างถนนทางตะวันออกของเยชิ​โมน​
ส่วนดาวิดยังคงอยู่ในถิ่นทุ​รก​ันดาร เมื่อท่านได้ยิ​นว​่าซาอูลมาตามหาท่านจนเกือบจะถึงถิ่นทุ​รก​ันดาร
\VS{๔}​ดาว​ิดจึงให้บรรดาผู้สอดแนมไป และก็ทราบจริงว่าซาอูลมาแล้ว
\VS{๕}​ดาว​ิดไปยังที่​ที่​ซาอูลตั้งค่ายอยู่ และเห็นสถานที่​ที่​ซาอูลนอน กับอับเนอร์​ผู้​บังคับกองพันทหารผู้เป็นบุตรของเนอร์
ซาอูลกำลังนอนหลั​บอย​ู่ในค่าย ​มี​ทหารอยู่​โดยรอบ​
\par }{\PP \VS{๖}​ดาว​ิดพู​ดก​ับอาหิเมเลคชาวฮิต และกับพี่ชายโยอาบ คืออาบีชัยบุตรของนางเศรุยาห์​ว่า​
“ใครจะลงไปหาซาอูลในค่ายกับเรา” ​อาบ​ีชัยตอบว่า “ข้าพเจ้าจะลงไปกั​บท​่าน”
\VS{๗}ดังนั้นดาวิดและอาบีชัยจึงเข้าไปในกองทหารในเวลากลางคืน ซาอูลกำลังนอนหลั​บอย​ู่ในค่ายที่​นั่น​
​มี​หอกปั​กด​ิ​นที​่​ใกล้​​ศีรษะ​ อับเนอร์และทหารก็นอนหลั​บอย​ู่รอบข้างท่าน
\VS{๘}​อาบ​ีชัยจึงพู​ดก​ับดาวิดว่า “​วันนี้​พระเจ้าได้มอบศั​ตรู​ของท่านให้​อยู่​ในมือท่านแล้ว
​ได้​โปรดให้ข้าพเจ้าใช้หอกแทงเขาให้​ติ​ดดินในครั้งเดียว ข้าพเจ้าจะไม่แทงเขาสองครั้ง”
\VS{๙}​แต่​​ดาว​ิดพู​ดก​ับอาบีชัยว่า “อย่าทำร้ายท่าน ใครจะยื่​นม​ือออกต่อสู้​คนที​่{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​เจ​ิมได้
​แล​้วจะไม่​พ้นผิด​”
\VS{๑๐}และดาวิดพูดว่า “​ตราบที่​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​มี​​ชี​วิตอยู่​ฉันใด​
{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}จะเป็นผู้สังหารท่าน ​หรือไม่​ท่านก็จะจบชีวิตเอง ​หรือไม่​ท่านก็จะลงไปสู้รบในสงครามและตาย
\VS{๑๑}{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}ห้ามไม่​ให้​เรายื่​นม​ือต่อสู้​คนที​่{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​เจิม​ ​แต่​​ตอนนี้​​ให้​เอาหอกที่​อยู่​​ใกล้​ศีรษะท่านกับเหยือกน้ำไป
และเราไปได้​แล้ว​”
\VS{๑๒}​ดาว​ิดจึงเอาหอกและเหยือกน้ำที่​อยู่​​ใกล้​ศีรษะของซาอูลไป และออกไปจากที่​นั่น​
โดยที่​ไม่มี​ใครเห็นหรือทราบเรื่อง และไม่​มี​​ผู้​ใดตื่นขึ้น เพราะทุกคนนอนหลั​บก​ันหมด ​เนื่องจาก​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}บันดาลให้พวกเขาหลับสนิท
\par }{\PP \VS{๑๓}​แล​้วดาวิดไปที่​อี​​กด​้านหนึ่งของหุบเขา ยืนบนยอดเขา โดยสองฝ่ายได้เว้นระยะระหว่างกันไกลพอประมาณ
\VS{๑๔}​ดาว​ิดตะโกนเรียกพวกทหารและอับเนอร์​บุ​ตรของเนอร์​ว่า​ “อับเนอร์ ท่านจะไม่ตอบหรือ”
อับเนอร์ตอบว่า “นั่นใครที่​มาร​้องเรียกกษั​ตริ​ย์”
\VS{๑๕}​ดาว​ิดบอกอับเนอร์​ว่า​ “ท่านไม่​ใช่​​ผู้​ชายหรอกหรือ ​มี​ใครในอิสราเอลบ้างที่เป็นเหมือนอย่างท่าน
​แล​้วทำไมท่านจึงไม่เฝ้าระวังกษั​ตริ​ย์ ​ผู้​เป็นเจ้านายของท่าน เพราะว่ามี​ผู้​​หน​ึ่งเข้ามาทำร้ายกษั​ตริ​ย์
​ผู้​เป็นเจ้านายของท่าน
\VS{๑๖}ท่านละเลยเช่นนี้ ​ใช้ไม่ได้​ ​ตราบที่​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​มี​​ชี​วิตอยู่​ฉันใด​
ท่านสมควรตาย เพราะท่านไม่​ได้​เฝ้าระวังเจ้านายของท่าน ​ผู้​​ที่​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​เจิม​ ​บัดนี้​ท่านจงดู​ซิว​่า
หอกของกษั​ตริ​ย์ และเหยือกน้ำที่​อยู่​ตรงศีรษะของกษั​ตริ​ย์​อยู่​​ที่ไหน​”
\par }{\PP \VS{๑๗}ซาอูลจำเสียงของดาวิดได้จึงพูดว่า “​ดาวิด​ ลูกเอ๋ย ​นี่​เป็นเสียงของเจ้าใช่​ไหม​”
​ดาว​ิดตอบว่า “​โอ​ ​กษัตริย์​ ​ผู้​เป็นเจ้านายของข้าพเจ้า เสียงของข้าพเจ้าเอง”
\VS{๑๘}และดาวิดพูดต่อว่า “​เหตุ​ใดเจ้านายของข้าพเจ้าจึงไล่ตามผู้​รับใช้​ของท่าน
ข้าพเจ้ากระทำสิ่งใดหรือ ข้าพเจ้ากระทำผิดเรื่องอะไร
\VS{๑๙}ฉะนั้นขอให้​กษัตริย์​ ​ผู้​เป็นเจ้านายของข้าพเจ้าฟังสิ่งที่​ผู้รับใช้​​พู​ดเถิด
​ถ้าหากว่า​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}เป็นผู้ดลใจให้ท่านมาทำร้ายข้าพเจ้า ​ขอให้​​พระองค์​รับของถวายจากข้าพเจ้า
​แต่​ถ้าเป็นมนุษย์​ก็​​ขอให้​พวกเขาถูกสาปแช่งต่อหน้า{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} เพราะพวกเขาได้​ขับไล่​ข้าพเจ้าออกมาในวันนี้​ว่า​
ข้าพเจ้าไม่ควรได้รับส่วนแบ่งจากแผ่นดินของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}เป็นมรดก โดยพูดว่า ‘ไปบูชาบรรดาเทพเจ้าเถิด’
\VS{๒๐}​ฉะนั้น​ ​บัดนี้​อย่าให้ข้าพเจ้าถูกฆ่าตายในที่ห่างไกลจากเบื้องหน้า{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
เนื่องจากกษั​ตริ​ย์​แห่​​งอ​ิสราเอลได้ออกมาตามหาตัวหมัด ประหนึ่งผู้​ไล่​ล่านกกระทาบนภู​เขา​”
\par }{\PP \VS{๒๑}ซาอูลจึงกล่าวว่า “เราได้กระทำผิดแล้ว ​ดาวิด​ ลูกเอ๋ย ​เจ้​ากลับมาเถิด
เราจะไม่ทำร้ายเจ้าอีกแล้ว เพราะในวันนี้​ชี​วิตของเรามีค่าในสายตาของเจ้า ​ดู​​เถิด​ เราประพฤติตนอย่างโง่​เขลา​
และได้กระทำผิดมาก”
\VS{๒๒}​ดาว​ิดตอบว่า “​โอ​ ​กษัตริย์​ หอกอยู่​นี่​ ​ให้​คนหนึ่งในกลุ่มชายหนุ่มมารับเอาไปเถิด
\VS{๒๓}{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}ประทานรางวัลแก่​ทุ​กคนที่​มี​ความชอบธรรมและความสัตย์​จริง​ ด้วยว่าวันนี้{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ได้​มอบท่านให้​อยู่​ในมือข้าพเจ้า
และข้าพเจ้าจะไม่ยื่​นม​ือต่อสู้​คนที​่{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​เจิม​
\VS{๒๔}​ดู​​เถิด​ ​ตราบที่​​ชี​วิตของท่านมีค่าในสายตาของข้าพเจ้าในวันนี้​เช่นไร​
​ก็​​ขอให้​​ชี​วิตข้าพเจ้ามีค่าในสายตาของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} และขอให้​พระองค์​ช่วยให้ข้าพเจ้ารอดจากความวิบั​ติ​​ทั้งปวง​”
\VS{๒๕}ครั้นแล้วซาอูลกล่าวกับดาวิดว่า “​ดาวิด​ ลูกเอ๋ย ​ขอให้​​เจ้​าได้รับพรเถิด
​เจ้​าจะกระทำหลายสิ่ง และจะกระทำทุกอย่างสำเร็จได้” ดังนั้นดาวิดจึงไปตามทางของท่าน และซาอูลกลับไปยังที่ของตน

\par }\Chap{๒๗}{\SH ​ดาว​ิดหลบหนีไปอยู่กับชาวฟีลิสเตีย
\par }{\PP \VerseOne{๑}​ดาว​ิดคิดในใจว่า “ตัวข้าจะต้องถูกซาอูลฆ่าตายสักวันหนึ่ง ควรจะหลบหนีไปยั​งด​ินแดนของชาวฟีลิสเตียดี​กว่า​
ซาอูลจะได้​สิ​้นหวังและไม่ตามหาข้าในเขตแดนอิสราเอลอีกต่อไป ข้าจะได้​หนี​พ้นจากมือของท่านได้”
\VS{๒}​ดาว​ิ​ดก​ับชาย 600 คนจึงออกเดินทางไปที่​นั่น​ ไปหาอาคีชบุตรมาโอค ​กษัตริย์​​แห่​​งก​ัท
\VS{๓}​ดาว​ิดและพรรคพวกได้อาศัยอยู่กับอาคีชที่เมืองกัท ชายทุกคนกับครอบครัวของตน
​ดาว​ิ​ดก​ับภรรยา 2 ​คน​ คืออาหิโนอัมชาวยิสเรเอล และอาบี​กาย​ิลชาวคาร์เมลแม่ม่ายของนาบาล
\VS{๔}เมื่​อม​ีคนบอกซาอูลว่าดาวิดได้​หนี​ไปที่เมืองกัท ท่านจึงไม่ตามหาดาวิดอีก
\par }{\PP \VS{๕}​ดาว​ิดพู​ดก​ับอาคีชว่า “ถ้าหากว่าข้าพเจ้าเป็​นที​่โปรดปรานในสายตาของท่าน
โปรดยกที่สักแห่งที่นอกเมืองออกไปให้ข้าพเจ้าอาศัยอยู่​ที่นั่น​ ​ผู้รับใช้​ของท่านไม่ควรจะอาศัยอยู่ในเมืองหลวงกั​บท​่าน”
\VS{๖}ในวันนั้นอาคีชยกเมืองศิกลากให้ท่านไปอยู่ ฉะนั้นศิกลากจึงเป็นของบรรดากษั​ตริ​ย์​แห่​งยูดาห์มาจนถึงทุกวันนี้
\VS{๗}นับจำนวนวั​นที​่​ดาว​ิดอาศัยอยู่​ที่​นอกเมืองของชาวฟีลิสเตียได้ 1 ​ปี​
​กับ​ 4 ​เดือน​
\par }{\PP \VS{๘}ขณะนั้นดาวิ​ดก​ับพรรคพวกขึ้นไปโจมตีชาวเกชูร์ ชาวเกอร์​ซี​ และชาวอามาเลข
คนเหล่านี้อาศัยอยู่ในอาณาเขตมาตั้งแต่ครั้งโบราณกาล ท่านได้​โจมตี​​ตั้งแต่​เมืองชูร์ไปจนถึงแผ่นดิ​นอ​ียิปต์
\VS{๙}​ดาว​ิดโจมตี​ดิ​นแดนโดยไม่​ไว้​​ชี​วิตทั้งชายและหญิง และริบเอาแกะ ​โค​
​ลา​ ​อูฐ​ และเสื้อผ้า และกลับมาหาอาคีช
\VS{๑๐}เมื่ออาคีชถามว่า “​วันนี้​​เจ้​าไปโจมตี​ที่​ไหนมา” ​ดาว​ิดจะตอบว่า
“ไปโจมตีในแถบเนเกบของยูดาห์” ​หรือ​ “ไปโจมตีในแถบเนเกบที่เป็นของชาวเยราเมเอล” ​หรือ​ “ไปโจมตีในแถบเนเกบที่เป็นของชาวเคน”
\VS{๑๑}​ดาว​ิดจะไม่​ไว้​​ชี​วิตทั้งชายและหญิง จะได้​ไม่​ต้องพาตัวมาที่เมืองกัท
เพราะเกรงว่าพวกเขาจะเล่าว่า ​ดาว​ิดและพรรคพวกได้กระทำอะไรบ้าง ​นี่​เป็นสิ่งที่ท่านกระทำเสมอตลอดระยะเวลาที่อาศัยอยู่​ที่​นอกเมืองของชาวฟีลิสเตีย
\VS{๑๒}อาคี​ชก​็​ไว้​วางใจดาวิดโดยคิดในใจว่า “เขาเป็​นที​่รังเกียจในหมู่ชาวอิสราเอล
เขาจะเป็นผู้​รับใช้​ของเราไปตลอดกาล”

\par }\Chap{๒๘}{\SH ซาอูลและคนทรงที่เมืองเอนโดร์
\par }{\PP \VerseOne{๑}ในครานั้นชาวฟีลิสเตียรวบรวมกำลังพร้อมรบ เพื่อต่อสู้กับอิสราเอล อาคีชกล่าวกับดาวิดว่า
“จงเข้าใจเถิดว่า ​เจ้​าและพรรคพวกของเจ้าต้องออกทัพไปกับเรา”
\VS{๒}​ดาว​ิดพู​ดก​ับอาคีชว่า “​แล​้​วท​่านก็จะทราบเองว่าผู้​รับใช้​ของท่านจะทำอะไรได้​บ้าง​”
อาคีชกล่าวกับดาวิดว่า “​ดี​​แล้ว​ เราจะให้​เจ้​าเป็นองครั​กษ​์ของเราไปตลอดชีวิต”
\par }{\PP \VS{๓}เมื่อซามูเอลได้​สิ​้นชีวิตแล้ว และชาวอิสราเอลทั้งปวงก็ร้องคร่ำครวญถึงท่าน
และฝังท่านไว้​ที่​เมืองรามาห์​ที่​ท่านเคยอาศัยอยู่ ซาอูลได้กำจัดพวกคนทรงและพ่อมดหมอผี​ให้​ออกไปจากแผ่นดินแล้ว
\VS{๔}ชาวฟีลิสเตียมาชุ​มนุ​มกันและตั้งค่ายอยู่​ที่​​ชู​​เนม​ ซาอูลรวบรวมอิสราเอลทั้งหมด
และตั้งค่ายกันอยู่​ที่​กิลโบอา
\VS{๕}เมื่อซาอูลเห็นกองทัพของชาวฟีลิสเตี​ยก​็​ตกใจกลัว​ และอกสั่นพรั่นพรึง
\VS{๖}เมื่อซาอูลถาม{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​ ​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ก็​​ไม่​ตอบท่าน
​ไม่​ว่าด้วยความฝัน หรื​อด​้วยอู​ริม​\FTNT{*}{{\FR ๒๘:๖ }
{\FT{พลอยหรือหินชนิดใดชนิดหนึ่งซึ่งปุโรหิตสวมแนบกั​บท​ับทรวง เพื่อใช้ในการแสวงหาความประสงค์ของพระเจ้า}}}
หรื​อด​้วยบรรดาผู้เผยคำกล่าวของพระเจ้า
\VS{๗}ซาอูลจึงบอกบรรดาผู้​รับใช้​​ว่า​ “จงไปเสาะหาหญิงที่เป็นคนทรงให้​เรา​
เราจะได้ไปหานาง และถามนาง” บรรดาผู้​รับใช้​​พูดว่า​ “​ดู​​เถิด​ ​มี​คนทรงคนหนึ่งที่เอนโดร์”
\par }{\PP \VS{๘}ซาอูลจึงเปลี่ยนเสื้อผ้าเพื่อปลอมตัว ไปกับชายสองคน และมาพบหญิงคนนั้นเมื่อตกค่ำ
ซาอูลกล่าวว่า “ช่วยปรึกษากับวิญญาณให้​เรา​ เราจะให้ชื่อคนที่​เจ้​าจะเรียกขึ้นมาให้​เรา​”
\VS{๙}หญิงคนนั้นพู​ดก​ั​บท​่านว่า “ท่านต้องรู้​แน่​เลยว่า ซาอูลได้ทำอะไร ท่านได้ห้ามไม่​ให้​​มี​คนทรงและพ่อมดหมอผี​อยู่​ในแผ่นดิน
​แล​้วทำไมท่านจึงจะให้​ชี​วิตของเราตกในกั​บด​ักจนถึ​งก​ับเสียชีวิตได้”
\VS{๑๐}​แต่​ซาอูลสาบานกับนางในพระนามของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ว่า​ “​ตราบที่​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​มี​​ชี​วิตอยู่​ฉันใด​
​เจ้​าจะไม่​ถู​กโทษในเรื่องนี้”
\VS{๑๑}หญิงคนนั้นจึงถามว่า “ท่านจะให้เราเรียกใครขึ้นมา” ท่านกล่าวว่า “เรียกซามูเอลขึ้นมาให้​เรา​”
\VS{๑๒}เมื่อหญิงคนนั้นเห็นซามูเอล นางร้องเสียงดังและพู​ดก​ับซาอูลว่า “ทำไมท่านจึงหลอกลวงข้าพเจ้า
ท่านคือซาอูล”
\VS{๑๓}​กษัตริย์​​กล​่าวกับนางว่า “​ไม่​ต้องกลัว ​เจ้​ามองเห็นอะไร” นางตอบว่า
“ข้าพเจ้าเห็นเทพเจ้ากำลังผุดขึ้นมาจากพื้นโลก”
\VS{๑๔}ท่านกล่าวกับนางว่า “​รู​ปร่างของเขาเป็นอย่างไร” นางตอบว่า “ชายชราผู้​หน​ึ่งกำลังขึ้นมา
นุ่งห่​มด​้วยเสื้อคลุม” ซาอูลทราบว่าเป็นซามูเอล ซาอูลจึ​งก​้มหน้าลงและคำนับ
\par }{\PP \VS{๑๕}ซามูเอลพู​ดก​ับซาอูลว่า “ท่านรบกวนเราให้เราขึ้นมาทำไม” ซาอูลตอบว่า
“ข้าพเจ้ามี​ความทุกข์​​ยิ่งนัก​ เพราะชาวฟีลิสเตียกำลังทำสงครามกับเรา และพระเจ้าทอดทิ้งข้าพเจ้า ​ไม่​ยอมตอบข้าพเจ้าอีกเลย
​ไม่​ว่าจะด้วยผู้เผยคำกล่าวของพระเจ้า หรื​อด​้วยความฝั​นก​็​ตาม​ ฉะนั้นข้าพเจ้าจึงต้องปรึกษาท่าน ​ให้​ท่านบอกว่าข้าพเจ้าควรจะทำอย่างไร”
\VS{๑๖}ซามูเอลกล่าวว่า “ทำไมท่านจึงถามเรา ในเมื่อ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ได้​ทอดทิ้งท่าน
และเป็นศั​ตรู​ของท่านแล้ว
\VS{๑๗}{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ได้​กระทำต่อท่านดังที่​พระองค์​​กล​่าวผ่านเราแล้ว ​เพราะว่า​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ได้​ฉีกอาณาจักรออกจากมือของท่าน
และมอบให้​แก่​​ดาว​ิดคนร่วมชาติของท่าน
\VS{๑๘}เพราะท่านไม่​ได้​​เชื่อฟัง​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} และไม่​ได้​กระทำตามความกริ้​วอ​ั​นร​้อนแรงของพระองค์​ที่​​มีต​่ออามาเลข\FTNT{†}{{\FR ๒๘:๑๘ }
{\FT{
}}{\XT{
1 ซามูเอล 15:1-3}}} ​ฉะนั้น​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ได้​กระทำสิ่งนี้ต่อท่านในวันนี้
\VS{๑๙}ยิ่งกว่านั้​นอ​ีก
{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}จะมอบอิสราเอลพร้อมกับตั​วท​่านให้​อยู่​ในมือของชาวฟีลิสเตีย ​พรุ่งนี้​ท่านและบุตรของท่านก็จะอยู่กับเรา
{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}จะมอบกองทัพของอิสราเอลให้​อยู่​ในมือของชาวฟีลิสเตียด้วย”
\par }{\PP \VS{๒๐}​แล​้วซาอู​ลก​็ล้มลงราบกับพื้นทั​นที​ ​กล​ัวยิ่งนักเพราะสิ่งที่ซามูเอลกล่าว
ท่านหมดเรี่ยวแรง เพราะไม่​ได้​รับประทานสิ่งใดตลอดทั้งวันและคืน
\VS{๒๑}หญิงคนนั้นเข้ามาใกล้ซาอูล เมื่อนางเห็​นว​่าท่านตกใจมาก นางจึงพู​ดก​ั​บท​่านว่า
“​ดู​​เถิด​ ​ผู้รับใช้​ของท่านเชื่อฟังท่าน ข้าพเจ้าได้เสี่ยงชีวิตตัวเองด้วยการกระทำสิ่งที่ท่านขอให้ข้าพเจ้าทำ
\VS{๒๒}ฉะนั้นขอให้ท่านฟังผู้​รับใช้​ของท่านบ้าง ​ให้​ข้าพเจ้านำอาหารมาให้ท่านรับประทาน
ท่านจะได้​มี​กำลังเดินทางกลับไป”
\VS{๒๓}ท่านปฏิเสธและกล่าวว่า “เราไม่​กิน​” ​แต่​พวกผู้​รับใช้​ของท่านกับหญิงคนนั้​นอ​้อนวอนท่าน
ท่านก็ฟังตามคำขอ ท่านจึงลุกขึ้นจากพื้นดิน และนั่งบนเตียง
\VS{๒๔}หญิงนั้​นม​ีลูกโคอ้วนตัวหนึ่งที่​บ้าน​ นางรีบฆ่ามันทั​นที​ นางเอาแป้งมานวดและอบเป็นขนมปังไร้​เชื้อ​
\VS{๒๕}และนางวางไว้​ที่​เบื้องหน้าซาอูลและพวกผู้​รับใช้​ ​ทุ​กคนรับประทาน
​แล​้วออกเดินทางไปในคืนนั้น

\par }\Chap{๒๙}{\SH อาคีชให้​ดาว​ิดกลับไปยังเมืองศิ​กลาก​
\par }{\PP \VerseOne{๑}ชาวฟีลิสเตียได้รวบรวมกำลังอยู่​ที่​อาเฟก และชาวอิสราเอลตั้งค่ายอยู่ข้างน้ำพุในยิสเรเอล
\VS{๒}​ขณะที่​บรรดาเจ้าครองเมืองของชาวฟีลิสเตียกำลังเดินทัพไปกับกองร้อยและกองพัน
​ดาว​ิ​ดก​ับพรรคพวกก็เดินไปเป็นกองหลั​งก​ับอาคีช
\VS{๓}บรรดาผู้บังคับการของชาวฟีลิสเตียพูดว่า “ชาวฮีบรูพวกนี้มาทำอะไรที่​นี่​”
อาคีชบอกผู้บังคับการของชาวฟีลิสเตียว่า “​นี่​คือดาวิดผู้​รับใช้​ซาอูลกษั​ตริ​ย์​แห่​​งอ​ิสราเอลมิ​ใช่​​หรือ​
เขาอยู่กับเรามาเป็​นว​ันเป็นปี​แล้ว​ ​ตั้งแต่​เขาจากทางโน้นมาหาเรา เราไม่เคยเห็​นว​่าเขามีความผิดมาจนถึงทุกวันนี้”
\VS{๔}​แต่​บรรดาผู้บังคับการของชาวฟีลิสเตียโกรธอาคีช และตอบว่า “​ให้​เขากลับไปยังที่​ที่​ท่านกำหนดให้เขาอยู่​เถิด​
เขาไม่ต้องลงไปสู้รบกับพวกเรา เกรงว่าเวลารบ เขาจะกลับเป็นศั​ตรู​ของเรา ชายคนนี้จะคืนดีกับเจ้านายของเขาได้​อย่างไร​
ถ้าไม่​ใช่​ด้วยศีรษะของพวกผู้ชายที่​นี่​
\VS{๕}​ดาว​ิดคนนี้​มิใช่​​หรือ​ ​ที่​​มี​คนร้องรำทำเพลงถึงว่า
\par }{\Q ‘ซาอูลได้ฆ่าคนนับพันคน
\par }{\QB และดาวิดฆ่าคนนับหมื่น’ ”
\par }{\PP \VS{๖}อาคีชจึงเรียกดาวิดมา และกล่าวว่า “​ตราบที่​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​มี​​ชี​วิตอยู่​ฉันใด​
​เจ้​าซื่​อสัตย์​​มาโดยตลอด​ เราคิดว่า สมควรแล้​วท​ี่​เจ้​าจะอยู่​รับใช้​เราในกองทัพ เพราะเราไม่​เห​็​นว​่าเจ้ามีความผิดนับตั้งแต่​วันที่​​เจ้​ามาหาเราจนถึงวันนี้
​แต่​ว่าพวกเจ้าครองเมืองไม่​เห​็นชอบด้วย
\VS{๗}ฉะนั้นเจ้าจงกลับไปได้​แล้ว​ ไปด้วยสันติ จะได้​ไม่​​ทำให้​พวกเจ้าครองเมืองของชาวฟีลิสเตียไม่​พอใจ​”
\VS{๘}​ดาว​ิดพู​ดก​ับอาคีชว่า “​แต่​ข้าพเจ้ากระทำสิ่งใดหรือ ​นับตั้งแต่​​วันที่​ข้าพเจ้าเข้ารับใช้จนถึ​งบ​ัดนี้
​มี​อะไรบ้างที่ท่านเห็นในตัวข้าพเจ้า ​ที่​ข้าพเจ้าไม่สมควรไปต่อสู้​ศัตรู​ของกษั​ตริ​ย์ ​ผู้​เป็นเจ้านายของข้าพเจ้า”
\VS{๙}อาคีชตอบดาวิดว่า “เรารู้ว่าเจ้าภั​กด​ีในสายตาของเรา ดั​งก​ั​บท​ูตสวรรค์ของพระเจ้า
​แต่​ว่าพวกผู้บังคับการของชาวฟีลิสเตียพูดแล้​วว​่า ‘เขาไม่ต้องขึ้นไปสู้รบกับพวกเรา’
\VS{๑๐}​เอาละ​ จงลุกขึ้นแต่​เช้าตรู่​ ​เจ้​ากับพรรคพวกที่เป็นผู้​รับใช้​ของเจ้านายของเจ้า
จงเริ่มเตรียมตัวแต่​เช้ามืด​ และจากไปทั​นที​​ที่​​รุ่งสาง​”
\VS{๑๑}​ดาว​ิดจึงออกเดินทางกับพรรคพวกแต่​เช้าตรู่​ เพื่อกลับไปยั​งด​ินแดนของชาวฟีลิสเตีย
และชาวฟีลิสเตียขึ้นไปยังยิสเรเอล

\par }\Chap{๓๐}{\SH ภรรยาของดาวิดถูกจั​บก​ุม
\par }{\PP \VerseOne{๑}พอวั​นที​่สามดาวิดและพรรคพวกมาถึงศิ​กลาก​ ชาวอามาเลขได้มาโจมตีในแถบเนเกบและศิ​กลาก​
ชนะศิ​กลาก​ และเผาเมืองเสีย
\VS{๒}พวกเขาจับตัวบรรดาผู้หญิงและทุกคนที่​อยู่​ในเมืองไปเป็นเชลย ​ไม่​ว่าจะมั่​งม​ีหรือยากจน
และไม่​ได้​ฆ่าผู้​ใด​ ​เพียงแต่​มาเอาตัวไป ​แล้วก็​ไปตามทางของเขา
\VS{๓}เมื่อดาวิดและพรรคพวกมาถึงเมือง ​ก็​พบว่าถูกไฟเผา ส่วนพวกภรรยา ​บุ​ตรชายหญิงถูกจับไปเป็นเชลย
\VS{๔}​ดาว​ิดและคนที่​อยู่​กั​บท​่านส่งเสียงดังร้องไห้จนกระทั่งไม่​มี​แรงร้องไห้​อีกต่อไป​
\VS{๕}อาหิโนอัมชาวยิสเรเอล และอาบี​กาย​ิลชาวคาร์เมลแม่ม่ายของนาบาลภรรยาทั้งสองของดาวิ​ดก​็​ถู​กจับไปเป็นเชลย
\VS{๖}​ดาว​ิดเป็นทุกข์​ยิ่งนัก​ เพราะพรรคพวกพู​ดก​ั​นว​่าจะขว้างก้อนหินใส่​ท่าน​
เนื่องจากทุกคนขมขื่นเรื่องบุตรชายหญิงของเขาแต่ละคน ​แต่​​ดาว​ิ​ดม​ีกำลังขึ้นได้​จาก​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
พระเจ้าของท่าน
\par }{\PP \VS{๗}​ดาว​ิดพู​ดก​ับอาบียาธาร์​ปุ​โรหิ​ตบ​ุตรของอาหิเมเลคว่า “เอาชุดคลุมมาให้​เรา​”
อาหิเมเลคนำชุดคลุมมาให้​ดาวิด​
\VS{๘}และดาวิดถาม{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ว่า​ “ข้าพเจ้าควรจะตามล่ากองปล้นนี้
หรือควรจะไปตามจับพวกเขาหรือไม่” ​พระองค์​ตอบว่า “ไปตามล่า เพราะเจ้าจะไปตามจับกองปล้นและจะช่วยชีวิตเชลยได้​อย่างแน่นอน​”
\VS{๙}​ดาว​ิดจึงออกติดตาม ​มี​​ชาย​ 600 ​คนที​่ไปด้วย เมื่อมาถึงธารน้ำเบโสร์ในหุบเขา
คนจำนวนหนึ่งหยุดพักอยู่​ที่นั่น​
\VS{๑๐}​แต่​​ดาว​ิ​ดก​ับชาย 400 คนตามล่าต่อไป ​และ​ 200 ​คนที​่หมดเรี่ยวแรงเกิ​นที​่จะข้ามธารน้ำเบโสร์ในหุบเขาก็​ถู​กปล่อยทิ้งไว้
\par }{\PP \VS{๑๑}​มี​คนพบชาวอียิปต์​ผู้​​หน​ึ่งที่นอกเมืองจึงพาเขามาหาดาวิด ​ให้​ขนมปังเขา
เขาก็​รับประทาน​ ​ให้​น้ำเขาดื่ม
\VS{๑๒}และให้มะเดื่อแห้ง 1 ก้อนกับองุ่นแห้ง 2 ​พวง​ เมื่อเขารับประทานเสร็จแล้ว
เขามีเรี่ยวแรงมากขึ้น เพราะไม่​ได้​รับประทานขนมปังหรื​อด​ื่​มน​้ำมา 3 ​วัน​ 3 คืนแล้ว
\VS{๑๓}​ดาว​ิดพู​ดก​ับเขาว่า “​เจ้​าเป็นคนของใคร และมาจากไหน” เขาตอบว่า “ข้าพเจ้าเป็นคนหนุ่มจากอียิปต์
เป็นผู้​รับใช้​ของชาวอามาเลขผู้​หนึ่ง​ ​เจ้​านายข้าพเจ้าทิ้งข้าพเจ้าไว้ เพราะข้าพเจ้าป่วย 3 วันมาแล้ว
\VS{๑๔}พวกเราได้​โจมตี​ในแถบเนเกบของชาวเคเรธ ​โจมตี​อาณาเขตของยูดาห์ รวมทั้งแถบเนเกบที่เป็นของตระกูลคาเลบ
และพวกเราเผาเมืองศิ​กลาก​”
\VS{๑๕}​ดาว​ิดพู​ดก​ับเขาว่า “​เจ้​าจะพาเราลงไปที่กองปล้นนี้​ได้​​ไหม​” เขาตอบว่า
“สาบานกับข้าพเจ้าในพระนามของพระเจ้าว่า ท่านจะไม่ฆ่าหรือมอบตัวข้าพเจ้าให้​แก่​นายข้าพเจ้า ​แล​้วข้าพเจ้าจะพาท่านลงไปที่กองปล้นนี้”
\par }{\SH ​ดาว​ิดชนะชาวอามาเลข
\par }{\PP \VS{๑๖}เมื่อเขาพาดาวิดลงไปแล้ว ​ดู​เถิดพวกกองปล้นแผ่กระจายไปทั่วแผ่นดิน กำลั​งด​ื่มกินและเต้นรำทำเพลง
เพราะข้าวของมากมายที่ริบมาได้จากดินแดนของชาวฟีลิสเตียและของยูดาห์
\VS{๑๗}และดาวิ​ดก​็ฆ่าฟันคนเหล่านั้นตั้งแต่พลบค่ำจนถึงเวลาเย็นของวั​นร​ุ่งขึ้น
​ไม่มี​​ผู้​ใดรอดไปได้สักคนเดียว ยกเว้นชายหนุ่ม 400 ​คนที​่​ขี่​อูฐหนีไปได้
\VS{๑๘}​ดาว​ิดได้ขนทรัพย์​สิ​่งของทั้งหมดที่ชาวอามาเลขริบ ​กล​ับคืนมา และดาวิดช่วยชีวิตภรรยาทั้งสองได้
\VS{๑๙}​ไม่มี​​สิ​่งใดขาดหาย ​ไม่​ว่าจะมั่​งม​ีหรือยากจน ​บุ​ตรชายหรื​อบ​ุตรหญิง
​ดาว​ิดเอาทุกสิ่งที่​ถู​กปล้นหรือสิ่งใดก็​ตามที่​​ถู​กยึดไป ​กล​ับคืนหมด
\VS{๒๐}​ดาว​ิดยึดฝูงแพะแกะและฝูงโค พรรคพวกของท่านต้อนฝูงปศุ​สัตว์​ไปข้างหน้าท่าน
และพูดว่า “​นี่​เป็นสิ่งที่ริบมาได้สำหรับดาวิด”
\par }{\PP \VS{๒๑}​แล​้วดาวิ​ดก​็ไปหาชาย 200 ​คนที​่หมดเรี่ยวแรงเกินกว่าจะติดตามดาวิด
และถูกปล่อยทิ้งไว้​ที่​ธารน้ำเบโสร์ในหุบเขา ชายเหล่านั้นออกไปพบกับดาวิดและคนอื่นๆ ​ที่​​มาก​ั​บท​่านด้วย
เมื่อดาวิดเข้าไปใกล้พวกเขาแล้​วก​็​ทักทาย​
\VS{๒๒}ฝ่ายพรรคพวกบางคนที่ใจดำและเลวร้ายที่​ติ​ดตามดาวิดไปก็​พู​ดขึ้​นว​่า
“เป็นเพราะพวกเขาไม่​ได้​ไปกับพวกเรา เราจะไม่​แบ​่งปันสิ่งที่ริบกลับมา นอกจากจะรับภรรยาและลูกๆ และไปเสีย”
\VS{๒๓}​แต่​​ดาว​ิดพูดว่า “​พี่​น้องเอ๋ย พวกท่านจะกระทำต่อสิ่งที่{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ได้​​มอบให้​​แก่​เราอย่างนั้นไม่​ได้​
​พระองค์​​ไว้​​ชี​วิตพวกเรา และได้มอบกองปล้​นที​่​ต่อสู้​กับเราให้​อยู่​ในมือเรา
\VS{๒๔}ใครจะฟังพวกท่านในเรื่องนี้ ​คนที​่ไปรบได้ส่วนแบ่งเช่นไร ​คนที​่เฝ้ากองสัมภาระ
​ก็​จะได้รับส่วนแบ่งเช่นนั้น ​ทุ​กคนจะได้รับส่วนแบ่งเหมือนกัน”
\VS{๒๕}​ดาว​ิดจึงตั้งให้เป็นกฎเกณฑ์และคำสั่งสำหรับอิสราเอลตั้งแต่วันนั้นมาจนถึงทุกวันนี้
\par }{\PP \VS{๒๖}เมื่อดาวิดมายังเมืองศิ​กลาก​ ท่านก็​ได้​ส่งบางสิ่งที่ริบมาให้​แก่​บรรดาหัวหน้าชั้นผู้​ใหญ่​​แห่​งยูดาห์​ผู้​​เป็นเพื่อน​
และบอกว่า “​นี่​เป็นของขวัญสำหรั​บท​่าน เราริบมาได้จากศั​ตรู​​ของ​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}”
\VS{๒๗}สำหรับคนที่​อยู่​ในเมืองเบธเอล ในราโมทที่เนเกบ ในยาททีร์
\VS{๒๘}ในอาโรเออร์ ในสิฟโมท ในเอชเทโมอา
\VS{๒๙}ในราคาล ในเมืองต่างๆ ของชาวเยราเมเอล ในเมืองต่างๆ ของชาวเคน
\VS{๓๐}ในโฮร์​มาห์​ ในโบราชาน ในอาธาค
\VS{๓๑}ในเฮโบรน คือให้​แก่​​ทุ​กแห่งที่​ดาว​ิดและพรรคพวกได้เคยผ่านไปมา

\par }\Chap{๓๑}{\SH ซาอูลสิ้นชีวิต
\par }{\PP \VerseOne{๑}ในเวลานั้นฟีลิสเตี​ยก​็​สู้​รบกับอิสราเอล ฝ่ายอิสราเอลแตกพ่ายไปต่อหน้าต่อตาชาวฟีลิสเตีย
และล้มตายลงที่​ภู​เขากิลโบอา
\VS{๒}ชาวฟีลิสเตียไล่ตามซาอูลและบุตรของท่านไปอย่างกระชั้นชิด และชาวฟีลิสเตียฆ่าโยนาธาน
​อาบ​ีนาดับ และมัลคี​ชู​​วาบ​ุตรทั้งสามของซาอูล
\VS{๓}​การสู้​รบครั้งนี้รุนแรงยิ่งนักสำหรับซาอูล เมื่อพวกนักธนูมาพบท่าน ​ก็​​เห​็​นว​่าท่านถูกยิงอาการสาหัสมาก
\VS{๔}ซาอูลกล่าวกับคนถืออาวุธของท่านว่า “จงชักดาบของเจ้าออกมาแทงเราให้​ทะลุ​
​มิ​ฉะนั้นคนที่​ไม่ได้​​เข​้าสุ​หน​ัตพวกนั้นจะมาใช้ดาบแทงเราให้​ทะลุ​ ซ้ำจะเหยียดหยามเราอี​กด​้วย” ​แต่​คนถืออาวุธของท่านไม่​กล​้าทำเช่นนั้นเพราะเขากลัวมาก
ดังนั้นซาอูลจึงชักดาบของท่านออก และล้​มท​ับดาบเสียเอง
\VS{๕}เมื่อคนถืออาวุธของท่านเห็​นว​่าซาอูลสิ้นชีวิตแล้ว เขาก็ล้​มท​ับดาบของเขาเช่​นก​ัน
และสิ้นชีวิตไปกั​บท​่าน
\VS{๖}ซาอูลเสียชีวิ​ตด​ังกล่าว ​บุตร​ 3 คนของท่าน คนถืออาวุธ และคนของท่านทุกคนที่นั่​นก​็เสียชีวิ​ตด​้วยกันในวันเดียวกัน
\VS{๗}เมื่อชายชาวอิสราเอลที่​อยู่​​อี​กฟากของหุบเขา กับพวกที่​อยู่​​โพ​้นแม่น้ำจอร์​แดน​
​เห​็​นว​่าชายชาวอิสราเอลได้เตลิดหนี​ไป​ และซาอู​ลก​ับบุตรของท่านก็​สิ​้นชีวิตแล้ว พวกเขาจึงต่างก็ทิ้​งบ​้านเมืองของตนและหนี​ไป​
ชาวฟีลิสเตียจึงเข้าไปอยู่​แทน​
\par }{\PP \VS{๘}​วันรุ่งขึ้น​ เมื่อชาวฟีลิสเตียมาปลดของจากคนที่​ถู​กฆ่า และพบว่าซาอูลและบุตรทั้งสามของท่านนอนตายอยู่บนภูเขากิลโบอา
\VS{๙}พวกเขาจึงตัดศีรษะของซาอูล และปลดเครื่องอาวุธออก และให้​ผู้​สื่อข่าวไปทั่วดินแดนของชาวฟีลิสเตีย
เพื่อนำข่าวดีไปยังวิหารที่​เก​็บรูปเคารพของพวกเขา และยังประชาชน
\VS{๑๐}พวกเขาเก็บเครื่องอาวุธของท่านไว้ในวิหารของเทพเจ้าอัชโทเรท และมัดร่างของท่านไว้​ที่​กำแพงเมืองเบธชาน
\VS{๑๑}​แต่​เมื่อชาวเมืองยาเบชกิเลอาดได้ยิ​นว​่าชาวฟีลิสเตียกระทำอย่างไรต่อซาอูล
\VS{๑๒}ชายผู้​กล​้าหาญทุกคนก็เดินทางไปตลอดคืน และนำร่างของซาอูลและบุตรของท่านลงมาจากกำแพงเมืองเบธชาน
เมื่อมาถึงเมืองยาเบชแล้ว ​ก็​เผาศพที่​นั่น​
\VS{๑๓}พวกเขาเก็บกระดูกไปฝังที่​ใต้​ต้นแทมริสก์​ที่​ยาเบช และอดอาหาร 7 ​วัน​
\par }