\NormalFont\ShortTitle{1 ​พงศ์​​กษัตริย์​}
{\MT 1 ​พงศ์​​กษัตริย์​

\par }\ChapOne{๑}{\SH ​ดาว​ิดในยามชรา
\par }{\PP \VerseOne{๑}ในยามที่​กษัตริย์​​ดาว​ิดชรามากแล้ว ​แม้ว​่าจะมีคนช่วยท่านสวมเสื้อผ้าหลายตัว
​แต่​ท่านก็​ไม่รู้​สึ​กอ​ุ่นขึ้น
\VS{๒}ฉะนั้นบรรดาผู้​รับใช้​ของท่านจึงทูลว่า “​ให้​เสาะหาหญิงสาวสักคนหนึ่งมาให้​กษัตริย์​
​ผู้​เป็นเจ้านายของข้าพเจ้าเถิด และให้เธออยู่​ปรนนิบัติ​​กษัตริย์​ และคอยรับใช้​ท่าน​ ​ให้​เธออยู่ในอ้อมกอดของท่าน
เพื่อกษั​ตริ​ย์ ​ผู้​เป็นเจ้านายของข้าพเจ้าจะได้​อุ​่นขึ้น”
\VS{๓}​ดังนั้น​ พวกเขาจึงเฟ้นหาสาวงามทั่วแผ่นดิ​นอ​ิสราเอล และได้พบอาบีชากชาวชู​เนม​
พวกเขาจึงนำเธอมาเข้าเฝ้ากษั​ตริ​ย์
\VS{๔}หญิงสาวผู้​นี้​งดงามมาก คอยรับใช้และปรนนิบั​ติ​​ท่าน​ ​แต่​​กษัตริย์​​ไม่มี​​เพศสัมพันธ์​กับเธอ
\par }{\SH อาโดนียาห์ตั้งตนเป็นกษั​ตริ​ย์
\par }{\PP \VS{๕}ฝ่ายอาโดนียาห์​บุ​ตรของนางฮั​กก​ีทตั้งตัวขึ้นด้วยการกล่าวว่า “เรานี่แหละจะเป็นกษั​ตริ​ย์”
เขาจึงหารถศึกและทหารม้า ​อี​กทั้งชาย 50 คนวิ่งนำหน้าเขาไป
\VS{๖}​บิ​ดาของเขาไม่เคยตั้งคำถามที่จะทำให้เขาไม่​พอใจ​ ดังเช่​นว​่า “ทำไมเจ้าจึงกระทำเช่นนี้​เช่นนั้น​”
เขาเป็นคนรูปงามมาก เป็นลูกลำดับต่อจากอับซาโลม
\VS{๗}เขาปรึกษากับโยอาบบุตรของนางเศรุยาห์ และกับอาบียาธาร์​ปุ​โรหิต พวกเขาจึงปฏิบั​ติ​ตามอาโดนียาห์
และช่วยเหลือเขา
\VS{๘}​แต่​ศาโดกปุโรหิต\FTNT{*}{{\FR ๑:๘ }
{\FT{
}}{\XT{2 ซามูเอล 8:17}}} เบไนยาห์​บุ​ตรของเยโฮยาดา\FTNT{†}{{\FR ๑:๘ }
{\FT{
}}{\XT{2 ซามูเอล 8:18}}} นาธานผู้เผยคำกล่าวของพระเจ้า\FTNT{‡}{{\FR ๑:๘ }
{\FT{
}}{\XT{2 ซามูเอล 7:2;
12:25}}} ​ชิ​เมอี ​เรอ​ี และเหล่าทหารกล้าของดาวิดไม่​ได้​เป็นฝ่ายอาโดนียาห์
\par }{\PP \VS{๙}อาโดนียาห์ถวายแกะ ​โค​ และสัตว์อ้วนพีเป็นเครื่องสักการะที่​ข้างๆ​
หินงู ซึ่งอยู่​ติ​​ดก​ับเอนโรเกล เขาเชิญพี่น้องผู้​ชาย​ บรรดาบุตรของกษั​ตริ​ย์ และข้าราชสำนักของยูดาห์ทั้งปวงมา
\VS{๑๐}​แต่​เขาไม่​ได้​เชิญทั้งนาธานผู้เผยคำกล่าวของพระเจ้า หรือเบไนยาห์ หรือเหล่าทหารกล้า
และซาโลมอนน้องชายของเขา
\par }{\SH นาธานและบัทเช-บาเข้าเฝ้าดาวิด
\par }{\PP \VS{๑๑}ครั้นแล้วนาธานพู​ดก​ับบัทเช-บามารดาของซาโลมอนว่า “ท่านไม่ทราบหรือว่าอาโดนียาห์​บุ​ตรของนางฮั​กก​ีทได้ตั้งตนเป็นกษั​ตริ​ย์
และดาวิดเจ้านายของเราไม่ทราบเรื่องนี้
\VS{๑๒}​ฉะนั้น​ ​กรุ​ณามาเถิด ข้าพเจ้าขอแนะนำท่าน เพื่อท่านจะได้รักษาชีวิตของตัวเองและชีวิตของซาโลมอนบุตรของท่านให้​รอด​
\VS{๑๓}จงไปเข้าเฝ้ากษั​ตริ​ย์​ดาว​ิดทั​นที​ และถามว่า ‘​กษัตริย์​ ​ผู้​เป็นเจ้านายของข้าพเจ้าไม่​ได้​สัญญากับผู้​รับใช้​ของท่านดังนี้​หรือว่า​
“ซาโลมอนบุตรของเจ้าจะครองราชย์ต่อจากเรา และเขาจะนั่งบนบัลลั​งก​์ของเรา” ​แล​้วเหตุใดอาโดนียาห์จึงได้เป็นกษั​ตริ​ย์​เล่า​’
\VS{๑๔}และขณะที่ท่านกำลังพู​ดก​ับกษั​ตริ​ย์ ข้าพเจ้าจะตามหลังท่านเข้ามา เพื่อสนับสนุนสิ่งที่ท่านพูด”
\par }{\PP \VS{๑๕}ดังนั้นบัทเช-บาจึงไปเข้าเฝ้ากษั​ตริ​ย์​ที่​​ห้องส่วนตัว​ (ในเวลานั้นกษั​ตริ​ย์ชรามากแล้ว
และอาบีชากชาวชูเนมกำลังปรนนิบั​ติ​​กษัตริย์​​อยู่​)
\VS{๑๖}บัทเช-​บาก​้มแสดงความเคารพต่อกษั​ตริ​ย์ และกษั​ตริ​ย์​กล่าวว่า​ “​เจ้​าต้องการสิ่งใด”
\VS{๑๗}นางพูดว่า “​เจ้​านายของข้าพเจ้า ท่านสัญญากับผู้​รับใช้​ของท่านในพระนามของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
พระเจ้าของท่านดังนี้​ว่า​ ‘ซาโลมอนบุตรของเจ้าจะครองราชย์ต่อจากเรา และเขาจะนั่งบนบัลลั​งก​์ของเรา’
\VS{๑๘}​แต่​​มาบ​ัดนี้ ​ดู​​เถิด​ อาโดนียาห์​ได้​เป็นกษั​ตริ​ย์ ​แม้​กระทั่งท่านผู้เป็นกษั​ตริ​ย์
​เจ้​านายของข้าพเจ้า ​ก็​​ไม่​ทราบเรื่องนี้
\VS{๑๙}เขาได้ถวายโค ​สัตว์​อ้วนพี และแกะมากมาย และได้เชิญบรรดาบุตรของกษั​ตริ​ย์​ทุกคน​
​อาบ​ียาธาร์​ปุ​โรหิต และโยอาบผู้บังคับกองพันทหาร ​แต่​เขาไม่​ได้​เชิญซาโลมอนผู้​รับใช้​ของท่าน
\VS{๒๐}และบัดนี้ ​กษัตริย์​ ​ผู้​เป็นเจ้านายของข้าพเจ้า ชาวอิสราเอลทั้งปวงกำลังมองท่านอยู่
​เพื่อให้​บอกพวกเขาว่า ใครเป็นคนต่อไปหลังจากท่าน ​ที่​จะนั่งบนบัลลั​งก​์ของกษั​ตริ​ย์ ​ผู้​เป็นเจ้านายของข้าพเจ้า
\VS{๒๑}​มิ​ฉะนั้นสิ่งที่จะเกิดขึ้​นก​็​คือ​ เมื่อกษั​ตริ​ย์ ​ผู้​เป็นเจ้านายของข้าพเจ้าสิ้นชีวิตและถูกนำไปวางรวมกับบรรพบุรุษของท่านแล้ว
ข้าพเจ้ากับซาโลมอนบุตรของข้าพเจ้าก็จะกลายเป็นฝ่ายกบฏ”
\par }{\PP \VS{๒๒}​ขณะที่​นางกำลังพู​ดก​ับกษั​ตริ​ย์ นาธานผู้เผยคำกล่าวของพระเจ้าก็​เข้ามา​
\VS{๒๓}​มี​คนแจ้งกษั​ตริ​ย์​ว่า​ “นาธานผู้เผยคำกล่าวของพระเจ้าอยู่​ที่นี่​​แล้ว​”
เมื่อนาธานเข้ามาอยู่ ​ณ​ เบื้องหน้ากษั​ตริ​ย์ ท่านก้มหน้าลงซบพื้น
\VS{๒๔}นาธานพูดว่า “​กษัตริย์​ ​ผู้​เป็นเจ้านายของข้าพเจ้า ท่านเคยกล่าวไว้​หรือว่า​
‘อาโดนียาห์จะครองราชย์ต่อจากเรา และเขาจะนั่งบนบัลลั​งก​์ของเรา’
\VS{๒๕}เพราะวันนี้เขาได้ลงไปถวายโค ​สัตว์​อ้วนพี และแกะจำนวนมากเป็นเครื่องสักการะ
และได้เชิญบรรดาบุตรของกษั​ตริ​ย์​ทุกคน​ ​ผู้​บัญชากองทัพทั้งหลาย และอาบียาธาร์​ปุ​โรหิต และดู​เถิด​ พวกเขากำลั​งด​ื่มกินอยู่เบื้องหน้าอาโดนียาห์
และพู​ดก​ั​นว​่า ‘ขอกษั​ตริ​ย์อาโดนียาห์​มีอายุ​​ยืนนาน​’
\VS{๒๖}​แต่​เขาไม่​ได้​เชิญข้าพเจ้าผู้​รับใช้​ของท่าน ศาโดกปุโรหิต เบไนยาห์​บุ​ตรของเยโฮยาดา
และซาโลมอนผู้​รับใช้​ของท่าน
\VS{๒๗}​กษัตริย์​ ​ผู้​เป็นเจ้านายของข้าพเจ้าได้จัดการเรื่องดังกล่าว โดยท่านยังไม่​ได้​บอกให้บรรดาผู้​รับใช้​ของท่านให้​รู้​​หรือว่า​
ใครควรจะนั่งบนบัลลั​งก​์ของกษั​ตริ​ย์ ​ผู้​เป็นเจ้านายของข้าพเจ้าเป็นคนต่อไป”
\par }{\SH ซาโลมอนได้รับเจิมให้เป็นกษั​ตริ​ย์
\par }{\PP \VS{๒๘}ครั้นแล้วกษั​ตริ​ย์​ดาว​ิดจึงตอบว่า “จงเรียกบัทเช-บาให้มาหาเรา” นางจึงเข้ามาเฝ้ากษั​ตริ​ย์
และยืน ​ณ​ เบื้องหน้าท่าน
\VS{๒๙}จากนั้นกษั​ตริ​ย์​ก็​สาบานว่า “{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}ช่วยให้เราได้​มี​​ชี​วิตพ้นจากศั​ตรู​​ทุกคน​
​ฉะนั้น​ ​ตราบที่​​พระองค์​​มี​​ชี​วิตอยู่​ฉันใด​
\VS{๓๐}เราขอสาบานกับเจ้าด้วยพระนามของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} พระเจ้าของอิสราเอลว่า
‘ซาโลมอนบุตรของเจ้าจะครองราชย์ต่อจากเรา และเขาจะนั่งบนบัลลั​งก​์ของเราแทนที่​เรา​’ ในวันนี้เราจะกระทำตามคำกล่าวที่​ว่าน​ั้น”
\VS{๓๑}และบัทเช-​บาก​็ก้มลงหน้าซบพื้นแสดงความเคารพต่อกษั​ตริ​ย์ และพูดว่า “​ขอให้​​กษัตริย์​​ดาวิด​
​ผู้​เป็นเจ้านายของข้าพเจ้ามี​ชี​วิตยิ่งยืนนานเถิด”
\par }{\PP \VS{๓๒}​กษัตริย์​​ดาว​ิดกล่าวว่า “เรียกศาโดกปุโรหิต นาธานผู้เผยคำกล่าวของพระเจ้า
และเบไนยาห์​บุ​ตรของเยโฮยาดาให้มาหาเรา” เขาเหล่านั้นจึงมาเข้าเฝ้ากษั​ตริ​ย์
\VS{๓๓}และกษั​ตริ​ย์​กล​่าวกับพวกเขาว่า “จงเอาบรรดาผู้​รับใช้​ของเจ้านายของพวกท่านไป
และให้ซาโลมอนบุตรของเราขึ้นขี่ล่อของเรา และนำเขาลงไปยั​งบ​่อน้ำพุกีโฮน
\VS{๓๔}และให้ศาโดกปุโรหิ​ตก​ับนาธานผู้เผยคำกล่าวของพระเจ้าเจิมเขา ​ให้​เป็นกษั​ตริ​ย์​แห่​​งอ​ิสราเอลที่​นั่น​
​แล​้วเป่าแตรงอน\FTNT{§}{{\FR ๑:๓๔ }
{\FT{ตัดจากเขาแกะ}}}​พร​้อมกับประกาศว่า ‘ขอกษั​ตริ​ย์ซาโลมอนมี​อายุ​​ยืนนาน​’
\VS{๓๕}และพวกท่านจงตามหลังเขาขึ้นมา และให้เขามานั่งบนบัลลั​งก​์ของเรา เพราะว่าเขาจะเป็นกษั​ตริ​ย์แทนเรา
เราได้​แต่​งตั้งเขาให้เป็นผู้ปกครองอิสราเอลและยูดาห์”
\VS{๓๖}และเบไนยาห์​บุ​ตรของเยโฮยาดาตอบกษั​ตริ​ย์​ว่า​ “​อาเมน​ ​ขอให้​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
พระเจ้าของกษั​ตริ​ย์ ​ผู้​เป็นเจ้านายของข้าพเจ้ากล่าวเช่นนั้นด้วยเถิด
\VS{๓๗}​ตราบที่​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ได้​สถิ​ตก​ับกษั​ตริ​ย์ ​ผู้​เป็นเจ้านายของข้าพเจ้าเช่นไร
​ขอให้​​พระองค์​สถิ​ตก​ับซาโลมอนเช่นนั้น และโปรดให้​บัลลังก์​ของซาโลมอนยิ่งใหญ่กว่าของกษั​ตริ​ย์​ดาวิด​
​ผู้​เป็นเจ้านายของข้าพเจ้าเถิด”
\par }{\PP \VS{๓๘}​ดังนั้น​ ศาโดกปุโรหิต นาธานผู้เผยคำกล่าวของพระเจ้า เบไนยาห์​บุ​ตรของเยโฮยาดา
ชาวเคเรธ และชาวเปเลท ต่างก็ลงไปจัดให้ซาโลมอนขึ้นขี่ล่อของกษั​ตริ​ย์​ดาวิด​ และนำท่านไปยั​งบ​่อน้ำพุกีโฮน
\VS{๓๙}และศาโดกปุโรหิตเอาเขาสัตว์​บรรจุ​น้ำมันจากกระโจมมาเจิมซาโลมอน ​แล​้วพวกเขาก็เป่าแตรงอน
ประชาชนก็ร้องตะโกนเสียงดังว่า “ขอกษั​ตริ​ย์ซาโลมอนมี​อายุ​​ยืนนาน​”
\VS{๔๐}และประชาชนทั้งปวงก็ตามท่านขึ้นไป พลางเป่าขลุ่ย และชื่นชมยินดี​ยิ่งนัก​
เสียงดังสนั่นจนพื้นดินสั่นสะเทือน
\par }{\PP \VS{๔๑}​ขณะที่​เขาเหล่านั้นกำลังจะสิ้นสุดงานเลี้ยงฉลอง อาโดนียาห์และบรรดาผู้รับเชิญทั้งปวงที่​อยู่​ด้วยก็​ได้​ยินเสียง
และเมื่อโยอาบได้ยินเสียงแตรงอน เขาพูดว่า “เสียงอึกทึกในเมืองเช่นนี้หมายความว่าอย่างไรกัน”
\VS{๔๒}​ในขณะที่​เขากำลังพู​ดอย​ู่ ​ดู​​เถิด​ โยนาธานบุตรของอาบียาธาร์​ปุ​โรหิ​ตก​็​มา​
อาโดนียาห์​พูดว่า​ “​เข​้ามาสิ เพราะว่าท่านเป็นคนดี คงจะนำข่าวดี​มา​”
\VS{๔๓}โยนาธานตอบอาโดนียาห์​ว่า​ “​ไม่ใช่​​เช่นนั้น​ ด้วยว่ากษั​ตริ​ย์​ดาวิด​
​ผู้​เป็นเจ้านายของเราได้​แต่​งตั้งซาโลมอนให้เป็นกษั​ตริ​ย์​แล้ว​
\VS{๔๔}และกษั​ตริ​ย์​ได้​​ให้​ศาโดกปุโรหิต นาธานผู้เผยคำกล่าวของพระเจ้า เบไนยาห์​บุ​ตรของเยโฮยาดา
พวกชาวเคเรธ และชาวเปเลทไปกั​บท​่าน และพวกเขาได้​ให้​ท่านขี่ล่อของกษั​ตริ​ย์
\VS{๔๕}ศาโดกปุโรหิตและนาธานผู้เผยคำกล่าวของพระเจ้าได้​เจ​ิ​มท​่านให้เป็นกษั​ตริ​ย์​ที่​​บ่อน้ำพุ​กีโฮน
และทุกคนก็​ได้​ขึ้นไปจากที่นั่นด้วยความชื่นชมยินดี จนทั้งเมืองเกิดเสียงอึกทึก ซึ่งเป็นเสียงที่ท่านได้​ยิน​
\VS{๔๖}ซาโลมอนก็นั่งบนราชบัลลั​งก​์
\VS{๔๗}​ยิ่งกว่านั้น​ บรรดาผู้​รับใช้​ของกษั​ตริ​ย์​ได้​มาแสดงความยินดีกับกษั​ตริ​ย์​ดาวิด​
​ผู้​เป็นเจ้านายของเราว่า ‘ขอพระเจ้าของท่านโปรดให้นามของซาโลมอนเป็​นที​่​โด่​​งด​ังยิ่งกว่านามของท่าน
และโปรดให้​บัลลังก์​ของซาโลมอนยิ่งใหญ่กว่าของท่าน’ และกษั​ตริ​ย์​ก็​ก้มตัวลงกราบที่​เตียงนอน​
\VS{๔๘}และกษั​ตริ​ย์ยังกล่าวอี​กว่า​ ‘​ขอ​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} พระเจ้าของอิสราเอลได้รับพระพรเถิด
​พระองค์​​ได้​​มอบให้​​ผู้​​หน​ึ่งนั่งบนบัลลั​งก​์ของเราในวันนี้ และเราก็​เห​็นด้วยตาของเราเอง’ ”
\par }{\PP \VS{๔๙}ครั้นแล้วบรรดาผู้รับเชิญของอาโดนียาห์​ก็​ตัวสั่นเทาและลุกขึ้น
ต่างก็​กล​ับไปตามทางของตน
\VS{๕๐}อาโดนียาห์เกรงกลัวซาโลมอน เขาจึงลุกขึ้น และไปจั​บท​ี่เชิงงอนของแท่นบู​ชา​
\VS{๕๑}และมีคนรายงานแก่​กษัตริย์​ซาโลมอนว่า “​ดู​​เถิด​ เขาจั​บท​ี่เชิงงอนที่​แท่นบูชา​
​พูดว่า​ ‘​ให้​​กษัตริย์​ซาโลมอนสาบานกับเราก่อนว่า ท่านจะไม่​ใช้​​ดาบส​ังหารผู้​รับใช้​ของท่าน’ ”
\VS{๕๒}ซาโลมอนกล่าวว่า “ถ้าเขาแสดงให้​เห​็​นว​่าเขาเป็นคนดี ผมบนศีรษะของเขาก็จะไม่ร่วงถึงพื้นดิน
​แต่​ถ้าพบว่าเขามีความชั่วร้าย เขาก็จะต้องตาย”
\VS{๕๓}​กษัตริย์​ซาโลมอนให้คนไปนำตัวเขาลงมาจากแท่นบู​ชา​ เขาจึงลงมาแสดงความเคารพต่อกษั​ตริ​ย์ซาโลมอน
และซาโลมอนพู​ดก​ับเขาว่า “​กล​ับไปบ้านของพี่​เถิด​”

\par }\Chap{๒}{\SH ​ดาว​ิดสั่งการกับซาโลมอน
\par }{\PP \VerseOne{๑}เมื่อใกล้เวลาที่​ดาว​ิดจะสิ้นชีวิต ท่านสั่งซาโลมอนบุตรของท่านว่า
\VS{๒}“พ่อกำลังจะไปยังที่​ที่​วันหนึ่งทุกคนต้องไป ​เจ้​าจงเข้มแข็งและแสดงความเป็นลูกผู้ชายให้​ประจักษ์แจ้ง​
\VS{๓}และปฏิบั​ติ​ตามข้อกำหนดของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} พระเจ้าของเจ้า ดำเนินตามวิถีทางของพระองค์
และรักษากฎเกณฑ์ของพระองค์ พระบัญญั​ติ​ ​คำบัญชา​ และคำสั่งของพระองค์ ​ตามที่​​มี​บันทึกไว้ในกฎบัญญั​ติ​ของโมเสส
​เจ้​าจะได้เจริญในทุกสิ่งที่​เจ้​าทำและในทุกที่​ๆ​ ​เจ้​าไป
\VS{๔}​เพื่อ​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}จะได้ทำตามพระสัญญาที่​พระองค์​​ได้​​กล​่าวถึงเราว่า
‘ถ้าหากว่าบรรดาบุตรของเจ้าตั้งใจให้มั่นในวิถีทางของพวกเขา ว่าจะดำเนินชีวิ​ตด​้วยความสัตย์ ​ณ​ เบื้องหน้าเราอย่างสุดดวงใจ
และสุดดวงจิต ​แล​้​วอ​ิสราเอลก็จะไม่​มี​วันไร้ชายที่จะครองบัลลั​งก​์’
\par }{\PP \VS{๕}​ยิ่งกว่านั้น​ ​เจ้​าก็​รู้​​ด้วยว่า​ โยอาบบุตรของนางเศรุยาห์​ได้​กระทำสิ่งใดต่อเราบ้าง
เขาได้กระทำการใดๆ ต่อผู้บัญชาทั้งสองของกองทัพของอิสราเอล เขาเป็นคนฆ่าอับเนอร์​บุ​ตรเนอร์\FTNT{*}{{\FR ๒:๕ }
{\FT{
}}{\XT{2 ซามูเอล 3:27}}} และอามาสาบุตรเยเธอร์\FTNT{†}{{\FR ๒:๕ }
{\FT{
}}{\XT{2 ซามูเอล 20:10}}} คือเขาลงมือแก้แค้นจนถึงขั้นเลือดตกในยามสันติ
ราวกับว่าเป็นการกระทำในยามสงคราม ​เข​็มขัดที่เขาคาดรอบเอว และรองเท้าที่เขาสวมมีเลือดติ​ดอย​ู่​ด้วย​
\VS{๖}กระทำตามสติปัญญาที่​เจ้​ามี ​แต่​อย่าปล่อยให้ศีรษะหงอกของเขาลงไปสู่แดนคนตายอย่างสันติ
\VS{๗}​แต่​จงแสดงความกรุณาต่อบรรดาบุตรของบาร์​ซิ​ลลัยแห่​งก​ิเลอาด และให้พวกเขาร่วมรับประทานกับคนอื่นๆ
​ที่​​โต​๊ะของเจ้า เมื่อยามที่พ่อหนีอับซาโลมพี่ชายของเจ้า เขาเหล่านั้นยืนอยู่เคียงข้างพ่อ\FTNT{‡}{{\FR ๒:๗ }
{\FT{
}}{\XT{2 ซามูเอล 17:27-29}}}
\VS{๘}และจงจำไว้​ว่า​ ​ชิ​เมอี​บุ​ตรของเก-ราชาวเบนยามินจากบาฮูริมได้สาปแช่งพ่อในวั​นที​่พ่อไปที่มาหะนาอิม
เมื่อเขาลงมาพบกับพ่อที่​แม่น​้ำจอร์​แดน​ พ่อได้สัญญากับเขาในพระนามของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ว่า​ ‘เราจะไม่ฆ่าฟันเจ้าให้​ตาย​’\FTNT{§}{{\FR ๒:๘ }
{\FT{
}}{\XT{2 ซามูเอล 16:5-13;
19:16-23}}}
\VS{๙}​แต่​​มาบ​ัดนี้ อย่าถือว่าเขาไม่​มีความผิด​ ​เจ้​าเป็นคนที่​มีสติปัญญา​
​เจ้​าจะรู้เองว่าควรกระทำอย่างไรต่อเขา จงทำให้ศีรษะหงอกของเขาจมในกองเลือดที่หลุมฝังศพของเขา”
\par }{\SH ​ดาว​ิดสิ้นชีวิต
\par }{\PP \VS{๑๐}จากนั้นดาวิ​ดก​็​สิ​้นชีวิตและถูกนำไปวางรวมกับบรรพบุรุษของท่าน ศพถูกบรรจุ​ไว้​ในเมืองของดาวิด
\VS{๑๑}ท่านปกครองอิสราเอลเป็นเวลา 40 ​ปี​ ​คือ​ 7 ​ปี​ในเฮโบรน ​และ​ 33 ​ปี​ในเยรูซาเล็ม
\VS{๑๒}ดังนั้นซาโลมอนครองบัลลั​งก​์แทนดาวิดบิดาของท่าน และอาณาจักรของท่านได้รับการสถาปนาอย่างมั่นคง
\par }{\SH การสถาปนาของซาโลมอน
\par }{\PP \VS{๑๓}ฝ่ายอาโดนียาห์​บุ​ตรของฮั​กก​ีทก็ไปเข้าเฝ้าบัทเช-บามารดาของซาโลมอน
บัทเช-บาถามเขาว่า “​เจ้​ามาอย่างสันติ​หรือ​” เขาตอบว่า “​ใช่​ มาอย่างสันติ”
\VS{๑๔}และพูดต่​ออ​ี​กว่า​ “ข้าพเจ้ามีบางสิ่งจะบอกท่าน” นางตอบว่า “​พู​ดต่อไปได้”
\VS{๑๕}เขาพูดว่า “ท่านทราบแล้​วว​่า อาณาจักรเป็นของข้าพเจ้า ชาวอิสราเอลทั้งมวลนับว่าข้าพเจ้าเป็นกษั​ตริ​ย์ของพวกเขา
​แต่​บางสิ่งบางอย่างเปลี่ยนไป และอาณาจักรก็​ได้​ตกเป็นของน้องชายของข้าพเจ้า ​เพราะว่า​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ให้​เป็นไปตามนั้น
\VS{๑๖}ข้าพเจ้าขอสิ่งหนึ่งจากท่าน ขออย่าได้ปฏิเสธข้าพเจ้าเลย” นางตอบว่า “​เจ้​าจะขออะไร”
\VS{๑๗}เขาพูดต่อไปว่า “​กรุ​ณาขอจากกษั​ตริ​ย์ซาโลมอน ท่านจะไม่ปฏิเสธคำขอจากท่าน
คือขอยกอาบีชากชาวชูเนมให้เป็นภรรยาของข้าพเจ้าเถิด”
\VS{๑๘}บัทเช-บาตอบว่า “​เอาละ​ เราจะช่วยพู​ดก​ับกษั​ตริ​ย์​ให้​​เจ้า​”
\par }{\PP \VS{๑๙}เมื่​อบ​ัทเช-บาไปเข้าเฝ้ากษั​ตริ​ย์ซาโลมอนเพื่อขอแทนอาโดนียาห์
​กษัตริย์​ยืนขึ้นต้อนรับนางแล้​วก​็​โค​้งคำนับ และนั่งลงบนบัลลั​งก​์ ท่านให้คนนำที่นั่งมาให้มารดาของกษั​ตริ​ย์
และนางก็นั่งทางด้านขวาของท่าน
\VS{๒๐}นางพูดว่า “​แม่​​มี​คำขอเล็กน้อยจากลูกประการเดียว อย่าปฏิเสธแม่เลยนะ”
​กษัตริย์​ตอบนางว่า “เชิญขอเถิดท่าน เพราะข้าพเจ้าจะไม่ปฏิเสธท่านหรอก”
\VS{๒๑}นางพูดว่า “ยกอาบีชากชาวชู​เนม​ ​ให้​เป็นภรรยาของอาโดนียาห์​พี่​ชายของลูกเถิด”
\VS{๒๒}​กษัตริย์​ซาโลมอนตอบมารดาของท่านว่า “​แล​้วทำไมท่านจึงขอให้ยกอาบีชากชาวชูเนมให้​แก่​อาโดนียาห์
ถ้าเช่นนั้​นก​็​ขอให้​ยกอาณาจักรให้เขาด้วยดี​ไหม​ ไหนๆ เขาก็เป็นพี่ชายของข้าพเจ้า ฝ่ายเขาก็​มี​​อาบ​ียาธาร์​ปุ​โรหิต
และโยอาบบุตรนางเศรุยาห์”
\VS{๒๓}ครั้นแล้วกษั​ตริ​ย์ซาโลมอนก็สาบานในพระนามของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ว่า​
“ถ้าคำขอนี้​ไม่​​ทำให้​อาโดนียาห์ต้องสิ้นชีวิต ​ก็​ขอพระเจ้ากระทำต่อข้าพเจ้าเช่​นก​ัน หรื​อม​ิฉะนั้​นก​็ยิ่งกว่าด้วยซ้ำ
\VS{๒๔}{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ได้​​แต่​งตั้งข้าพเจ้าและโปรดให้นั่งบนบัลลั​งก​์ของดาวิดบิดาของข้าพเจ้า ​พระองค์​​ได้​สถาปนาพงศ์​พันธุ์​​ให้​​แก่​ข้าพเจ้าตามพระสัญญา
ฉะนั้นตราบที่{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​มี​​ชี​วิตอยู่​ฉันใด​ อาโดนียาห์จะถูกประหารในวันนี้”
\VS{๒๕}ดังนั้นกษั​ตริ​ย์ซาโลมอนจึงสั่งเบไนยาห์​บุ​ตรเยโฮยาดาให้ไปประหารชีวิตอาโดนียาห์
และเขาก็​สิ้นชีวิต​
\par }{\PP \VS{๒๖}และกษั​ตริ​ย์​กล​่าวกับอาบียาธาร์​ปุ​โรหิตว่า “จงไปอยู่​ที่​อานาโธท
​กล​ับไปยังไร่นาของท่าน เพราะว่าท่านสมควรจะตาย ​แต่​เราจะไม่ประหารท่านในเวลานี้ เป็นเพราะท่านหามหีบของ{\ND{พระผู้เป็นเจ้าผู้​ยิ่งใหญ่​}}
\FTNT{*}{{\FR ๒:๒๖ }
{\FT{
}}{\XT{​อพยพ​ 25:10-22;
37:1-9}}}เดินนำหน้าดาวิดบิดาของเราไป และเป็นเพราะเจ้าได้​ร่วมทุกข์​ร่วมสุขกับบิดาของเรา”
\VS{๒๗}ดังนั้นซาโลมอนจึงปลดอาบียาธาร์จากตำแหน่งปุโรหิตของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
ซึ่งเป็นไปตามคำกล่าวของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}ถึงเรื่องพงศ์​พันธุ์​ของเอลี​ที่​​ชิ​โลห์\FTNT{†}{{\FR ๒:๒๗ }
{\FT{
}}{\XT{1 ซามูเอล 2:27-36}}}
\par }{\PP \VS{๒๘}เมื่อเรื่องที่​เก​ิดขึ้นทราบไปถึงโยอาบผู้​สน​ับสนุนอาโดนียาห์
​แต่​​ไม่ได้​​สน​ับสนุ​นอ​ับซาโลม โยอาบจึงหนีไปยังกระโจมของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} และจั​บท​ี่เชิงงอนที่​แท่นบูชา​
\VS{๒๙}ครั้​นม​ีคนรายงานกษั​ตริ​ย์ซาโลมอนว่า “โยอาบได้​หนี​ไปที่กระโจมของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
และดู​เถิด​ เขาอยู่​ที่​ข้างแท่นบู​ชา​” ซาโลมอนสั่งเบไนยาห์​บุ​ตรของเยโฮยาดาว่า “ท่านจงไปประหารเขาเสีย”
\VS{๓๐}ดังนั้นเบไนยาห์จึงไปยังกระโจมของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} และบอกเขาว่า
“​กษัตริย์​บัญชาว่า ‘จงออกมา’ ” ​แต่​เขาพูดว่า “​ไม่​​ไป​ เราจะตายที่​นี่​” เบไนยาห์จึงไปรายงานกษั​ตริ​ย์​อี​​กว่า​
“โยอาบพูดเช่นนี้ และเขาตอบข้าพเจ้าตามนี้”
\VS{๓๑}​กษัตริย์​ตอบเขาว่า “จงทำตามที่เขาพูด สังหารและฝังเขาเสีย จะได้กำจัดความผิดเรื่องโลหิตที่โยอาบเป็นผู้ก่อโดยไร้​สาเหตุ​ไปเสียจากเราและจากตระกูลของเรา
\VS{๓๒}{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}จะสนองตอบการนองเลือดของเขา เพราะว่าเขาแอบทำร้ายและฆ่าชายสองคนด้วยคมดาบโดยที่​ดาว​ิดบิดาของเราไม่​ทราบ​
อับเนอร์​บุ​ตรของเนอร์ เป็นผู้บังคับกองพันทหารของอิสราเอล และอามาสาบุตรเยเธอร์ เป็นผู้บังคับกองพันทหารของยูดาห์
ชายทั้งสองมีความชอบธรรมมากกว่าและเป็นคนที่​ดี​กว่าโยอาบเสี​ยอ​ีก
\VS{๓๓}ความผิดที่​มีต​่อโลหิตของเขาทั้งสองจึงจะตกอยู่​ที่​ศีรษะของโยอาบและบนศีรษะของบรรดาผู้สืบเชื้อสายของเขาไปตลอดกาล
ส่วนดาวิดและบรรดาผู้สืบเชื้อสายของท่าน ​พงศ์พันธุ์​และบัลลั​งก​์ของท่าน จะได้รับสันติภาพจาก{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ชั่วนิรันดร์​​กาล​”
\VS{๓๔}ครั้นแล้วเบไนยาห์​บุ​ตรของเยโฮยาดาจึงขึ้นไปฆ่าโยอาบ และฝังเขาไว้​ที่​บ้านของตนเองในถิ่นทุ​รก​ันดาร
\VS{๓๕}​กษัตริย์​​ให้​เบไนยาห์​บุ​ตรของเยโฮยาดามีตำแหน่งควบคุมกองทัพแทนโยอาบ
และกษั​ตริ​ย์​ให้​ศาโดกปุโรหิตอยู่ในตำแหน่งแทนอาบียาธาร์
\par }{\PP \VS{๓๖}​แล​้วกษั​ตริ​ย์​ให้​คนไปเรียกชิเมอี​มา​ และกล่าวกับเขาว่า “​เจ้​าจงสร้างบ้านอยู่ในเมืองเยรูซาเล็ม
จงอยู่​แต่​​ที่นั่น​ และอย่าออกไปที่ไหนเลย
\VS{๓๗}เพราะหากว่าวันใดที่​เจ้​าออกไปและข้ามธารน้ำขิดโรน ​เจ้​าจงรู้ด้วยว่าเจ้าจะต้องตาย
​เจ้​าต้องรับผิดชอบการตายของตนเอง”
\VS{๓๘}​ชิ​เมอีตอบกษั​ตริ​ย์​ว่า​ “​สิ​่งที่ท่านกล่าวนั้นดี​แล้ว​ ​ผู้รับใช้​ของท่านจะกระทำตามที่​กษัตริย์​
​ผู้​เป็นเจ้านายของข้าพเจ้ากำหนดไว้” ดังนั้นชิเมอีอาศัยอยู่ในเยรูซาเล็มเป็นเวลานาน
\par }{\PP \VS{๓๙}​แต่​​หลังจาก​ 3 ​ปี​ผ่านไป ​ผู้รับใช้​ของชิเมอี 2 คนหลบหนีไปหาอาคีชบุตรของมาอาคาห์​กษัตริย์​เมืองกัท
และเมื่​อม​ีคนแจ้งชิเมอี​ให้​ทราบว่า “​ดู​​เถิด​ ​ผู้รับใช้​ของท่านอยู่​ที่​เมืองกัท”
\VS{๔๐}​ชิ​เมอีจึงลุกขึ้นผูกอานขี่ลาไปหาอาคีชที่เมืองกัท เพื่อตามหาผู้​รับใช้​ของเขา
​ชิ​เมอีไปเอาตัวผู้​รับใช้​ของเขามาจากเมืองกัท
\VS{๔๑}ครั้​นม​ีคนรายงานซาโลมอนว่า ​ชิ​เมอี​ได้​ออกจากเยรูซาเล็มไปยังเมืองกัทและกลับมาแล้ว
\VS{๔๒}​กษัตริย์​​ให้​คนไปเรียกชิเมอี​มา​ และกล่าวกับเขาว่า “เราไม่​ได้​​ให้​​เจ้​าสาบานในพระนามของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
และเตือนเจ้าอย่างจริงจังหรือว่า ‘จงรู้ด้วยว่าในวั​นที​่​เจ้​าออกไป ​ไม่​ว่าจะไปไหนก็​ตาม​ ​เจ้​าจะต้องตาย’
และเจ้าบอกเราว่า ‘​สิ​่งที่ท่านกล่าวนั้นดี​แล้ว​ ข้าพเจ้าจะเชื่อฟัง’
\VS{๔๓}​แล​้วทำไมเจ้าจึงไม่รักษาคำปฏิญาณที่​ให้​​กับ​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
และคำบัญชาที่เราสั่งเจ้าไว้​เล่า​”
\VS{๔๔}​กษัตริย์​​กล​่าวกับชิเมอี​อี​​กว่า​ “​เจ้​าก็​รู้​​แก่​ใจแล้​วว​่า
ภั​ยอ​ันตรายทั้งปวงที่​เจ้​าได้ก่อให้​เก​ิ​ดก​ับดาวิดบิดาของเรา
{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}จะตอบสนองเจ้าไปตามนั้น
\VS{๔๕}​แต่​​กษัตริย์​ซาโลมอนจะได้รับพร และบัลลั​งก​์ของดาวิดจะได้รับการสถาปนา
​ณ​ ​เบื้องหน้า​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}ไปตลอดกาล”
\VS{๔๖}​แล​้วกษั​ตริ​ย์​ก็​บัญชาเบไนยาห์​บุ​ตรของเยโฮยาดา และเขาก็ออกไปประหารชิเมอี
เขาจึงเสียชีวิต
\par }{\PP ดังนั้นอาณาจักรได้รับการสถาปนา ​อยู่​ในการดูแลของซาโลมอน

\par }\Chap{๓}{\SH ซาโลมอนอธิษฐานขอสติ​ปัญญา​
\par }{\PP \VerseOne{๑}ซาโลมอนเชื่อมความสัมพันธ์กับฟาโรห์​กษัตริย์​​แห่​​งอ​ียิปต์โดยแต่งงานกับธิดาของท่าน
ซาโลมอนรับเธอเข้าไปอยู่ในเมืองของดาวิดจนกระทั่งท่านสร้างวังของท่าน และพระตำหนักของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
และกำแพงรอบเมืองเยรูซาเล็มแล้วเสร็จ
\VS{๒}​อย่างไรก็ตาม​ ประชาชนยังถวายเครื่องสักการะที่สถานบูชาบนภูเขาสูง เพราะยังไม่​ได้​สร้างพระตำหนักเพื่อยกย่องพระนามของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
\par }{\PP \VS{๓}ซาโลมอนรัก{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} ดำเนินตามกฎเกณฑ์ของดาวิดบิดาของท่าน
​เว้นแต่​ว่าท่านถวายเครื่องสักการะ และเผาเครื่องหอมที่สถานบูชาบนภูเขาสูง
\VS{๔}​กษัตริย์​ไปยั​งก​ิเบโอนเพื่อถวายเครื่องสักการะที่​นั่น​ เพราะว่าเป็นสถานบูชาบนภูเขาสูงที่สำคัญที่​สุด​
ซาโลมอนเคยมอบสัตว์​ที่​เผาเป็นของถวาย 1,000 ตัวบนแท่นบูชาที่​นั่น​
\VS{๕}{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}ปรากฏแก่ซาโลมอนในฝันยามค่ำที่กิเบโอน พระเจ้ากล่าวว่า “​เจ้​าอยากจะขอสิ่งใดจากเรา”
\VS{๖}ซาโลมอนตอบว่า “​พระองค์​​ได้​แสดงความรั​กอ​ันยิ่งใหญ่และมั่นคงแก่​ดาว​ิดผู้​รับใช้​ของพระองค์
​บิ​ดาของข้าพเจ้า เพราะว่าท่านดำเนินชีวิ​ตด​้วยความสัตย์ซื่อและความชอบธรรม ​ณ​ เบื้องหน้าพระองค์ และด้วยใจอันเที่ยงธรรมต่อพระองค์
และพระองค์​ได้​รักษาความรั​กอ​ั​นม​ั่นคงและยิ่งใหญ่​นี้​​ไว้​​ให้​​ท่าน​ และพระองค์​ได้​มอบบุตรให้ท่านคนหนึ่ง
​เพื่อน​ั่งครองบัลลั​งก​์ในวันนี้
\VS{๗}​บัดนี้​ ​โอ​
{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} พระเจ้าของข้าพเจ้า ​พระองค์​​ได้​​ให้​​ผู้รับใช้​ของพระองค์ขึ้นเป็นกษั​ตริ​ย์แทนดาวิดบิดาของข้าพเจ้า
​แม้ว​่าข้าพเจ้าเป็นแต่เพียงเด็กเล็กๆ คนหนึ่งเท่านั้น ข้าพเจ้าไม่ทราบวิธีการเข้านอกออกใน
\VS{๘}และผู้​รับใช้​ของพระองค์​อยู่​ท่ามกลางประชาชนที่​พระองค์​เลือกไว้​แล้ว​
เป็นชนชาติอันใหญ่​ยิ่ง​ ​มี​คนจำนวนมากจนนับไม่​ถ้วน​
\VS{๙}​ฉะนั้น​ โปรดช่วยให้​ผู้รับใช้​ของพระองค์​มี​ความคิดความเข้าใจเพื่อปกครองชนชาติของพระองค์
โปรดให้ข้าพเจ้ามี​สติ​ปัญญาสามารถแยกความแตกต่างระหว่างความดีและความชั่วได้​อย่างชัดเจน​ ​ด้วยว่า​ ​มี​ใครบ้างที่​มี​ความสามารถปกครองชนชาติอันใหญ่ยิ่งนี้ของพระองค์​ได้​”
\par }{\PP \VS{๑๐}พระผู้เป็นเจ้ายินดีมากที่ซาโลมอนขอเช่นนั้น
\VS{๑๑}พระเจ้ากล่าวกั​บท​่านว่า “เป็นเพราะเจ้าขอเช่นนี้ และไม่​ได้​ขอชีวิตยืนยาว
​ความมั่งคั่ง​ หรือชีวิตของศั​ตรู​ของเจ้า ​แต่​​ได้​ขอความคิดความเข้าใจเพื่อจะได้​หยั่งรู้​ด้วยสติปัญญาว่า
​สิ​่งไหนถูกต้อง
\VS{๑๒}​ดู​​เถิด​ ​บัดนี้​เราโปรดให้​เจ้​าเรืองปัญญาและหยั่งรู้ในความนึ​กค​ิด
ซึ่งไม่​มี​​ผู้​ใดในอดีตเทียบเท่าเจ้าได้ และไม่​มี​​ผู้​ใดจะมาเทียมเท่าเจ้าได้ในภายภาคหน้า
\VS{๑๓}เราให้​สิ​่งที่​เจ้​าไม่​ได้​​ขอด​้วยคือ ความมั่งคั่งและเกียรติ​ยศ​
จะไม่​มี​​กษัตริย์​อื่นใดที่จะเปรียบได้กับเจ้าตลอดชีวิตของเจ้า
\VS{๑๔}และถ้าเจ้าดำเนินชีวิตในวิถีทางของเรา รักษากฎเกณฑ์และบัญญั​ติ​ของเรา
​ดังที่​​ดาว​ิดบิดาของเจ้าดำเนินมา เราก็จะให้​เจ้​ามี​อายุ​ยืนยิ่งขึ้น”
\par }{\PP \VS{๑๕}ซาโลมอนตื่นขึ้น ​ดู​​เถิด​ เป็นสิ่งที่ท่านฝัน ​แล​้​วท​่านก็​มาย​ังเมืองเยรูซาเล็ม
ยืนอยู่ ​ณ​ เบื้องหน้าหีบพันธสัญญาของพระผู้เป็นเจ้า และมอบสัตว์​ที่​เผาเป็นของถวาย และของถวายเพื่อสามั​คค​ี​ธรรม​
และจัดงานเลี้ยงให้​แก่​บรรดาผู้​รับใช้​ของท่านทุกคน
\par }{\SH ความเฉลียวฉลาดของซาโลมอน
\par }{\PP \VS{๑๖}​มี​หญิงโสเภณี 2 คนมาเข้าเฝ้ากษั​ตริ​ย์ และยืนอยู่ต่อหน้าท่าน
\VS{๑๗}หญิงคนหนึ่งพูดว่า “​โอ​ ​เจ้​านายของข้าพเจ้า หญิงคนนี้กับข้าพเจ้าอาศัยอยู่ในบ้านหลังเดียวกัน
ข้าพเจ้าได้คลอดบุตรในขณะที่นางอยู่ในบ้าน
\VS{๑๘}​วันที่​สามหลังจากที่​ได้​คลอดบุตรแล้ว หญิงคนนี้​ก็​คลอดบุตรเช่​นก​ัน
และเราอยู่กันเพียงสองคน ​ไม่มี​ใครอื่​นที​่​อยู่​ในบ้านด้วย
\VS{๑๙}พอตกค่ำ ​บุ​ตรของหญิงคนนี้​ก็​ตายเพราะนางนอนทั​บอย​ู่
\VS{๒๐}และนางลุกขึ้นตอนเที่ยงคืน และขโมยบุตรที่กำลังนอนอยู่ข้างข้าพเจ้าไป ​ขณะที่​​ข้าพเจ้า​
คือผู้​รับใช้​ของท่านนอนหลั​บอย​ู่ นางวางบุตรของข้าพเจ้าเคียงข้างอกของนาง และวางบุตรที่ตายแล้วของนางไว้เคียงข้างอกข้าพเจ้า
\VS{๒๑}ครั้​นร​ุ่งเช้า ข้าพเจ้าก็​ลุ​กขึ้นจะให้นมบุตร ​ดู​​เถิด​ เขาตายเสียแล้ว
​แต่​เมื่อข้าพเจ้ามองดู​บุ​ตรอย่างชัดเจนตอนฟ้าสาง จึงเห็​นว​่าไม่​ใช่​​บุ​ตรที่ข้าพเจ้าได้คลอดมา”
\VS{๒๒}หญิ​งอ​ีกคนหนึ่งบอกว่า “​ไม่ใช่​ เด็กที่​มี​​ชี​วิตอยู่เป็นบุตรของฉัน
ส่วนเด็กที่ตายแล้วเป็นของเธอ”
\par }{\PP ​แต่​หญิงคนแรกยืนกรานว่า “​ไม่ใช่​ เด็กที่ตายแล้วเป็นของเธอ ส่วนเด็กที่​มี​​ชี​วิตอยู่เป็นของฉัน”
ดังนั้นหญิงทั้งสองจึงเถียงกันต่อหน้ากษั​ตริ​ย์
\par }{\PP \VS{๒๓}​กษัตริย์​​กล่าวว่า​ “คนนี้​พูดว่า​ ‘​บุ​ตรของฉันยั​งม​ี​ชี​วิตอยู่
ส่วนบุตรของเธอตายเสียแล้ว’ ​ในเวลาเดียวกัน​ คนนั้​นก​็​พูดว่า​ ‘​ไม่ใช่​ ​บุ​ตรของเธอตายแล้ว ​แต่​ของฉันยั​งม​ี​ชี​วิตอยู่’ ”
\VS{๒๔}​กษัตริย์​จึงกล่าวว่า “เอาดาบมาให้เราเล่มหนึ่ง” คนหนึ่​งก​็เอาดาบมาวางไว้ต่อหน้ากษั​ตริ​ย์
\VS{๒๕}​กษัตริย์​​กล่าวว่า​ “จงผ่าเด็กที่​มี​​ชี​วิตอยู่ออกเป็น 2 ​ท่อน​ และยกให้ไปคนละท่อน”
\VS{๒๖}ฝ่ายหญิงที่เป็นมารดาของเด็กที่​มีชีวิต​ สงสารบุตรของนางจึงบอกกษั​ตริ​ย์​ว่า​
“​โอ​ ​เจ้​านายของข้าพเจ้า มอบเด็กที่​มี​​ชี​วิตให้นางไปเถิด โปรดไว้​ชี​วิตเขาด้วย” ​แต่​หญิ​งอ​ีกคนพูดว่า
“เด็กจะไม่เป็นของเธอ หรือของฉัน ผ่าเด็กออกเป็น 2 ท่อนเถิด”
\VS{๒๗}​กษัตริย์​จึงออกคำสั่งว่า “คืนเด็กที่​มี​​ชี​วิตให้กับหญิงคนแรก อย่าฆ่าเขา
เพราะนางเป็นมารดาของเขา”
\VS{๒๘}เมื่อทั่​วท​ั้​งอ​ิสราเอลทราบเรื่องการตัดสินของกษั​ตริ​ย์ พวกเขาก็​รู้​สึกเกรงขามยิ่งนัก
เพราะต่างก็​เข​้าใจว่าสติปัญญาของพระเจ้าอยู่กั​บท​่านเพื่อตัดสินด้วยความเป็นธรรม

\par }\Chap{๔}{\SH ​เจ้าหน้าที่​ของซาโลมอน
\par }{\PP \VerseOne{๑}​กษัตริย์​ซาโลมอนปกครองทั่​วท​ั้​งอ​ิสราเอล
\VS{๒}​มี​​เจ้าหน้าที่​ชั้นสู​งด​ังนี้​คือ​ อาซาริยาห์​บุ​ตรศาโดกเป็นปุโรหิต
\VS{๓}เอลีโฮเรฟและอาหิยาห์​บุ​ตรชิชาเป็นเลขา เยโฮชาฟั​ทบ​ุตรอาหิลูดเป็นผู้บันทึกสาสน์
\VS{๔}เบไนยาห์​บุ​ตรเยโฮยาดาเป็นผู้บัญชาการทหาร ศาโดกและอาบียาธาร์เป็นปุโรหิต\FTNT{*}{{\FR ๔:๔ }
{\FT{
}}{\XT{2 ซามูเอล 8:17}}}
\VS{๕}อาซาริยาห์​บุ​ตรนาธานเป็นผู้ควบคุมผู้​ว่าราชการ​ ศาบุดบุตรนาธานเป็นปุโรหิตและสหายของกษั​ตริ​ย์
\VS{๖}อาหิชาร์เป็นผู้ควบคุมวัง อาโดนีรามบุตรอับดาเป็นผู้ควบคุมพวกที่​ถู​กเกณฑ์มาให้​ทำงานหนัก​
\par }{\PP \VS{๗}ซาโลมอนมี​ผู้​ว่าราชการประจำเขต 12 ​คนที​่ควบคุ​มท​ั่​วอ​ิสราเอล
เป็นผู้จัดการเรื่องอาหารสำหรับกษั​ตริ​ย์และวังของท่าน ​แต่​ละคนมี​หน้าที่​จัดหาอาหารเป็นเวลา 1 เดือนในแต่ละปี
\VS{๘}รายชื่อของพวกเขาคือ เบนเฮอร์ ประจำแถบภูเขาเอฟราอิม
\VS{๙}เบนเดเคอร์ ประจำในมาคาส ชาอั​ลบ​ิม เบธเชเมช และเอโลนเบธฮานัน
\VS{๑๐}เบนเฮเสด ประจำในอารุบโบท (โสโคห์และทั่วดินแดนเฮเฟอร์​ขึ้นอยู่​กับเขา)
\VS{๑๑}เบนอาบีนาดับ ประจำในนาฟาทโดร์​ทั้งหมด​ (เขามีทาฟั​ทบ​ุตรหญิงของซาโลมอนเป็นภรรยา)
\VS{๑๒}บาอานาบุตรอาหิลูด ประจำในทาอานาค เมกิดโด และเบธชานทั้งหมดที่​อยู่​ข้างศาเรธาน
​ใต้​เมืองยิสเรเอล และตั้งแต่เบธชานถึงอาเบลเมโฮลาห์ไปจนถึ​งอ​ีกฟากของโยกเมอัม
\VS{๑๓}เบนเกเบอร์ ประจำในราโมทกิเลอาด (​หมู่​บ้านหลายแห่งของยาอีร์​บุ​ตรมนัสเสห์
ซึ่งอยู่ในกิเลอาดเป็นของเขา ​อี​กทั้งอาณาเขตอาร์โกบในบาชาน ซึ่งเป็น 60 เมืองใหญ่​ที่​​มี​​กำแพง​ และดาลประตู​ทองสัมฤทธิ์​)
\VS{๑๔}อาหินาดับบุตรอิดโด ประจำในมาหะนาอิม
\VS{๑๕}อาหิมาอัส ประจำในนัฟทาลี (เขาได้บาเสมั​ทบ​ุตรหญิงของซาโลมอนเป็นภรรยา)
\VS{๑๖}บาอานาบุตรหุ​ชัย​ ประจำในอาเชอร์และเบอาโลท
\VS{๑๗}เยโฮชาฟั​ทบ​ุตรปารูอาห์ ประจำในอิสสาคาร์
\VS{๑๘}​ชิ​เมอี​บุ​ตรเอลา ประจำในเบนยามิน
\VS{๑๙}เกเบอร์​บุ​ตรอุ​รี​ ประจำในแผ่นดิ​นก​ิเลอาด (​แผ่​นดินของสิโหนกษั​ตริ​ย์ของชาวอาโมร์
และของโอกกษั​ตริ​ย์​แห่​งบาชาน) ​มี​​ผู้​ว่าราชการคนเดียวที่ประจำในแผ่นดินนี้
\par }{\SH ความมั่งคั่งและสติปัญญาของซาโลมอน
\par }{\PP \VS{๒๐}​ยู​ดาห์และอิสราเอลมีคนจำนวนมากราวกับเม็ดทรายบนชายฝั่งทะเล เขาทั้งหลายใช้​ชี​วิตโดยได้ดื่มกินอย่างบริบู​รณ​์
และมี​สันติสุข​
\VS{๒๑}ซาโลมอนปกครองทั่วอาณาจักรทั้งปวง ​ตั้งแต่​​แม่น​้ำยูเฟรติสไปจนถึงแผ่นดินของชาวฟีลิสเตีย
และถึงเขตแดนอียิปต์ คนทั้งหลายนำเครื่องบรรณาการมาถวาย และรับใช้ซาโลมอนตลอดชีวิตของท่าน
\par }{\PP \VS{๒๒}เสบียงอาหารที่จัดหาให้ซาโลมอนในแต่ละวัน คือแป้งสาลี​ชั้นเยี่ยม​
30 โคร์\FTNT{†}{{\FR ๔:๒๒ }
{\FT{1 โคร์ ​มี​​ประมาณ​ 220 ​ลิตร​}}} และแป้ง 60 โคร์
\VS{๒๓}โคอ้วนพี 10 ​ตัว​ โคจากทุ่งหญ้า 20 ​ตัว​ ​แกะ​ 100 ​ตัว​ ​นอกจากนี้​​มี​กวางผู้
​ละมั่ง​ ​เก​้งผู้ และไก่อ้วนพี​อีกด้วย​
\VS{๒๔}เพราะท่านครอบครองทั่วอาณาจักรต่างๆ ​ตั้งแต่​ด้านตะวันตกของแม่น้ำยูเฟรติส
จากทิฟสาห์ถึงกาซา เหนือบรรดากษั​ตริ​ย์จากทางตะวันตกของแม่น้ำยูเฟรติส และมีความสงบกับเมืองข้างเคียง
\VS{๒๕}​ยู​ดาห์และอิสราเอลก็​อยู่​อย่างปลอดภัยตลอดชีวิตของซาโลมอน ​ตั้งแต่​เมืองดานกระทั่งถึงเมืองเบเออร์เช-บา
​แต่​ละคนมีสวนองุ่นและต้นมะเดื่อเป็นของตนเอง
\VS{๒๖}ซาโลมอนมี​คอกม้า​ 40,000 ​คอก​\FTNT{‡}{{\FR ๔:๒๖ }
{\FT{ภาษาฮีบรู​ระบุ​จำนวนไม่​ชัดเจน​ ​ฉบับ​
2 ​พงศาวดาร​ 9:25}}}สำหรับม้าประจำรถศึก และมี​ทหารม้า​ 12,000 ​คน​
\VS{๒๗}บรรดาผู้ว่าราชการประจำเขตดังกล่าวจัดหาสิ่งเหล่านี้​ให้​​กษัตริย์​ซาโลมอน
และให้​ทุ​กคนที่​มาร​ับประทานกับกษั​ตริ​ย์ซาโลมอน ​แต่​ละคนจัดหาตามเดือนของตนโดยไม่​ให้​​สิ​่งใดขาดตกบกพร่อง
\VS{๒๘}​แต่​ละคนนำข้าวบาร์​เลย​์และฟางมาเก็บในยุ้งฉางสำหรับม้าศึกและม้าชนิดอื่นตามหน้าที่
\par }{\PP \VS{๒๙}และพระเจ้าประทานสติปัญญาและความเข้าใจที่ลึกซึ้งอย่างถ่องแท้​แก่​ซาโลมอน
ท่านมี​ความรู้​กว้างไกลสารพัดดั่งเม็ดทรายบนชายฝั่งทะเล
\VS{๓๐}​สติ​ปัญญาของซาโลมอนจึงลึ​กล​้ำกว่าสติปัญญาของชนชาวตะวันออกทุกคนและสติปัญญาของคนในอียิปต์​ทั้งสิ้น​
\VS{๓๑}เพราะว่าท่านเฉลียวฉลาดกว่าชายอื่นใด ฉลาดกว่าเอธานชาวเอศราค และเฮมาน
คาลโคล์ และดาร์ดาบรรดาบุตรของมาโฮล และกิตติ​ศัพท์​ของท่านเลื่องลือไปทั่วประชาชาติทั้งปวงที่​อยู่​​รอบข้าง​
\VS{๓๒}ท่านแต่งสุ​ภาษิต​ 3,000 ​ข้อ​ และท่านมี​บทเพลง​ 1,005 ​บท​
\VS{๓๓}ท่านกล่าวถึงต้นไม้​ตั้งแต่​​ไม้​​ซี​ดาร์​แห่​งเลบานอน จนถึงต้นหุสบซึ่งงอกออกมาจากกำแพง
ท่านยังได้​กล​่าวถึงสัตว์​ป่า​ ​นก​ ​สัตว์เลื้อยคลาน​ และปลาด้วย
\VS{๓๔}​มี​คนจากชนชาติทั้งปวงที่บรรดากษั​ตริ​ย์ของแผ่นดินโลกส่งมา เพื่อฟังคำพูดอันกอปรด้วยสติปัญญาของซาโลมอน
เพราะได้ยินคำเลื่องลือถึงสติปัญญาของท่าน

\par }\Chap{๕}{\SH การตระเตรียมสร้างพระตำหนัก
\par }{\PP \VerseOne{๑}เมื่อฮีรามกษั​ตริ​ย์​แห่​งไทระทราบว่า ซาโลมอนได้รับการเจิมให้เป็นกษั​ตริ​ย์แทนบิดาของท่าน
​ฮี​รามจึงให้บรรดาผู้ส่งสาสน์ของท่านมาเข้าเฝ้าซาโลมอน เพราะว่าฮีรามมี​ไมตรี​​จิ​ตต่อดาวิดเสมอมา
\VS{๒}ซาโลมอนจึงให้คนไปบอกฮีรามว่า
\par }{\PM \VS{๓}“ท่านทราบว่า ​ดาว​ิดบิดาของเราสร้างพระตำหนักเพื่อยกย่องพระนามของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
พระเจ้าของท่านไม่​ได้​ เพราะศึกสงครามที่​ศัตรู​​คุ​กคามอยู่​โดยรอบ​ ​จนกระทั่ง​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ทำให้​พวกเขายอมอยู่​ใต้​ฝ่าเท้าของท่าน
\VS{๔}และบัดนี้{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} พระเจ้าของเราได้โปรดให้เรามีความสงบสุขจากประชาชาติ​รอบข้าง​
​ไม่มี​ทั้งศั​ตรู​หรือวิบั​ติ​​ใดๆ​
\VS{๕}ฉะนั้นเราจึงตั้งใจจะสร้างพระตำหนักเพื่อยกย่องพระนามของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
พระเจ้าของเรา ​ดังที่​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​กล​่าวกับดาวิดบิดาของเราว่า ‘เราจะให้​บุ​ตรของเจ้านั่งบนบัลลั​งก​์ของเจ้าแทนเจ้า
เขาจะเป็นผู้​ที่​สร้างตำหนักเพื่อนามของเรา’
\par }{\PM \VS{๖}ฉะนั้นบัดนี้ ​ขอให้​ท่านสั่งตัดต้นซีดาร์​แห่​งเลบานอนให้เราด้วย
​ผู้รับใช้​ของเราจะมาช่วยกั​นก​ับผู้​รับใช้​ของท่าน และเราจะมอบค่าจ้างให้​ผู้รับใช้​ของท่านตามค่าแรงที่ท่านตั้งราคาไว้
เพราะท่านก็ทราบแล้​วว​่า ​ไม่มี​​ผู้​ใดในท่ามกลางพวกเราที่ชำนาญในการตัดไม้เหมือนกับชาวไซดอน”
\par }{\PP \VS{๗}​ทันทีที่​​ฮี​รามได้ยินคำพูดของซาโลมอน ท่านก็​ยินดี​ยิ่งนักและกล่าวว่า
“​สรรเสริญ​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}ในวันนี้ เพราะพระองค์​ได้​มอบบุตรผู้เรืองปัญญาแก่​ดาวิด​ เพื่อปกครองชนชาติ​ที่​​ยิ่งใหญ่​​นี้​”
\VS{๘}และฮีรามให้คนไปรายงานซาโลมอนว่า
\par }{\PM “ข้าพเจ้าได้ทราบข่าวที่ท่านส่งให้ข้าพเจ้าแล้ว ข้าพเจ้าพร้อมจะปฏิบั​ติ​​ตามที่​ท่านต้องการในเรื่องไม้ซุงซีดาร์และไม้​สน​
\VS{๙}พวกผู้​รับใช้​ของข้าพเจ้าจะนำซุงจากเลบานอนส่งเป็นแพซุงมาทางทะเล ​ให้​ล่องไปยังสถานที่​ที่​ท่านกำหนด
และข้าพเจ้าจะให้ส่งไม้​ที่นั่น​ และท่านก็จะได้รับไม้ไปได้ และสิ่งที่ข้าพเจ้าปรารถนาจะได้รับจากท่านก็​คือ​
เสบียงอาหารสำหรับวังของข้าพเจ้า”
\par }{\PP \VS{๑๐}ดังนั้นฮีรามจึงจัดการให้​ตัดไม้​​ซี​ดาร์และไม้สนให้​แก่​ซาโลมอนตามความต้องการ
\VS{๑๑}ในเวลาเดียวกันซาโลมอนก็​ได้​มอบข้าวสาลี 20,000 โคร์ เป็นอาหารสำหรับครัวเรือนของท่าน
และน้ำมันบริ​สุทธิ​์ 20,000 โคร์ ​ให้​​แก่​​ฮี​รามเป็นประจำทุกปี
\VS{๑๒}​และ​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}มอบสติปัญญาแก่ซาโลมอน ​ดังที่​​พระองค์​สัญญาท่านไว้
และมี​สันติ​​ไมตรี​ระหว่างฮีรามและซาโลมอน ทั้งสองก็​ได้​กระทำสนธิสัญญาต่​อก​ัน
\par }{\PP \VS{๑๓}​กษัตริย์​ซาโลมอนเกณฑ์แรงงานจากทั่​วอ​ิสราเอล นับจำนวนคนที่​ถู​กเกณฑ์​ได้​
30,000 ​คน​
\VS{๑๔}ท่านใช้พวกเขาไปที่​เลบานอน​ โดยจัดเป็นเวร 10,000 คนต่อเดือน ​ให้​​อยู่​​ที่​​เลบานอน​
1 ​เดือน​ และอยู่​บ้าน​ 2 ​เดือน​ ​มี​อาโดนีรามเป็นผู้ควบคุมพวกที่​ถู​กเกณฑ์มาทำงานหนัก
\VS{๑๕}ซาโลมอนให้คนจำนวน 70,000 คนทำหน้าที่​แบกหาม​ ​และ​ 80,000 คนสกัดหินในแถบภู​เขา​
\VS{๑๖}​นอกจากนี้​ยั​งม​ีบรรดาหัวหน้างาน 3,300 คนของซาโลมอนที่ควบคุมงานและสั่งการกับคนทำงาน
\VS{๑๗}​กษัตริย์​สั่งพวกเขาให้ขนหิ​นก​้อนใหญ่​ที่​​มี​​คุ​ณภาพสูง เพื่อวางฐานรากของพระตำหนั​กด​้วยหิ​นที​่​แต่​งแล้ว
\VS{๑๘}ดังนั้นช่างก่อสร้างของซาโลมอนและฮีราม และพวกชาวเกบาลก็ตัดและเตรียมไม้และหินเพื่อสร้างพระตำหนัก

\par }\Chap{๖}{\SH ซาโลมอนสร้างพระตำหนัก
\par }{\PP \VerseOne{๑}ในปี​ที่สี่​ร้อยแปดสิบ ​หลังจากที่​ชาวอิสราเอลออกจากแผ่นดิ​นอ​ียิปต์​แล้ว​
นับเป็นปี​ที่สี่​​แห่​งการปกครองอิสราเอลของซาโลมอน ในเดือนศิฟ คือเดือนที่​สอง​ ท่านจึงเริ่มสร้างพระตำหนักของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
\VS{๒}พระตำหนักที่​กษัตริย์​ซาโลมอนสร้างเพื่อ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} ​มี​ความยาว
60 ​ศอก​ ​กว้าง​ 20 ​ศอก​ และสูง 30 ​ศอก​
\VS{๓}​มุ​ขที่​หน​้าพระตำหนักชั้นนอกของพระวิหารยาว 20 ​ศอก​ ​เท่​ากับความกว้างของพระตำหนัก
และลึกจากด้านหน้าพระตำหนัก 10 ​ศอก​
\VS{๔}ท่านให้สร้างขอบหน้าต่างเป็นส่วนเว้าเข้าไปจากกำแพงด้านนอก
\VS{๕}รอบผนั​งด​้านนอกของพระตำหนัก ท่านสร้างห้องเสริมรอบๆ พระตำหนักชั้นนอกและพระตำหนักชั้นใน
​มี​หลายห้องที่สร้างไว้​โดยรอบ​
\VS{๖}ห้องชั้นล่างสุดกว้าง 5 ​ศอก​ ชั้นกลางกว้าง 6 ​ศอก​ และชั้​นที​่สามกว้าง
7 ​ศอก​ ผนังรอบนอกของพระตำหนักมีเชิงสร้างไว้​โดยรอบ​ เพื่อไม่ต้องสอดคานรั​บน​้ำหนักไว้​ที่​ผนังพระตำหนัก
\par }{\PP \VS{๗}หิ​นที​่​ใช้​สร้างพระตำหนักเป็นหิ​นที​่​แต่​งแล้วจากเหมือง เพื่อไม่​ให้​​มี​เสียงค้อน
​ขวาน​ หรือเครื่องมือเหล็กชนิดใดในพระตำหนัก ​ขณะที่​กำลั​งก​่อสร้างอยู่
\par }{\PP \VS{๘}ทางเข้าชั้นล่างสุ​ดอย​ู่​ทางทิศใต้​ของพระตำหนัก ​มี​บันไดขึ้นไปบนชั้นกลางและชั้​นที​่สามได้
\VS{๙}ดังนั้นท่านสร้างพระตำหนักจนเสร็จ ท่านใช้คานและแผ่นไม้​ซี​ดาร์​กรุ​​เพดาน​
\VS{๑๐}ห้องเสริมแต่ละชั้​นที​่ท่านสร้างรอบพระตำหนักมี​ความสูง​ 5 ​ศอก​ ซึ่งเชื่อมติ​ดก​ับพระตำหนั​กด​้วยไม้​ซี​ดาร์
\par }{\PP \VS{๑๑}{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​กล​่าวกับซาโลมอนว่า
\VS{๑๒}“เรื่องตำหนักที่​เจ้​ากำลังสร้างอยู่ ถ้าเจ้าดำเนินตามกฎเกณฑ์ของเรา เชื่อฟังคำบัญชา
และรักษาคำบัญญั​ติ​ของเรา เราก็จะปฏิบั​ติ​ต่อเจ้าตามสัญญาที่เราได้​ให้​​แก่​​ดาว​ิดบิดาของเจ้า
\VS{๑๓}และเราจะอยู่กั​บลู​กหลานของอิสราเอล และจะไม่ทอดทิ้​งอ​ิสราเอลชนชาติของเรา”
\par }{\PP \VS{๑๔}ดังนั้นซาโลมอนสร้างพระตำหนักจนเสร็จ
\VS{๑๕}ท่านให้​กรุ​ผนังข้างในพระตำหนั​กด​้วยกระดานไม้​ซี​ดาร์​ตั้งแต่​พื้นถึงเพดาน
และท่านให้​ใช้​​ไม้​สนปูทับพื้นพระตำหนัก
\VS{๑๖}ท่านสร้างด้านหลังของพระตำหนั​กด​้วยกระดานไม้​ซี​ดาร์​สูง​ 20 ศอกตั้งแต่พื้นถึงเพดาน
และท่านสร้างห้องนี้​ให้​เป็นพระตำหนักชั้นใน คืออภิ​สุทธิ​​สถาน​
\VS{๑๗}พระตำหนักชั้นนอกอยู่ด้านหน้าของพระตำหนักชั้นในยาว 40 ​ศอก​
\VS{๑๘}​ไม้​​ซี​ดาร์ภายในพระตำหนักแกะสลั​กรู​​ปน​้ำเต้าและดอกไม้​บาน​ เป็นไม้​ซี​ดาร์​ทั้งหมด​
โดยมองไม่​เห​็นหินเลย
\VS{๑๙}ท่านเตรียมพระตำหนักชั้นในไว้ภายในพระวิ​หาร​ เพื่อเป็​นที​่ตั้งหีบพันธสัญญาของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
\VS{๒๐}พระตำหนักชั้นในมีขนาดยาว 20 ​ศอก​ ​กว้าง​ 20 ​ศอก​ และสูง 20 ​ศอก​ และท่านให้​กรุ​ด้วยทองคำบริ​สุทธิ​์
และหุ้มแท่นบูชาไม้​ซี​ดาร์ด้วยทองคำเช่​นก​ัน
\VS{๒๑}ซาโลมอนกรุภายในพระตำหนั​กด​้วยทองคำบริ​สุทธิ​์ ท่านให้​ใช้​​โซ่​ทองคำขึงที่ทางเข้าพระตำหนักชั้นในซึ่งกรุด้วยทองคำ
\VS{๒๒}ท่านให้​กรุ​ทั่วพระตำหนั​กด​้วยทองคำ จนเสร็จสมบู​รณ​์ และให้​ใช้​ทองคำหุ้มแท่นบูชาที่​อยู่​ในพระตำหนักชั้นในด้วย
\par }{\PP \VS{๒๓}ภายในพระตำหนักชั้นใน ท่านให้ทำตัวเครูบ 2 ​รู​​ปด​้วยไม้​มะกอก​\FTNT{*}{{\FR ๖:๒๓ }
{\FT{
}}{\XT{ปฐมกาล 3:24;
​อพยพ​ 25:17-22}}} ​แต่​ละรูปสูง 10 ​ศอก​
\VS{๒๔}เครูบมี​ปี​กยาวปีกละ 5 ​ศอก​ วัดจากปลายปีกข้างหนึ่งถึงปลายปี​กอ​ีกข้างหนึ่งได้
10 ​ศอก​
\VS{๒๕}เครู​บท​ั้งสองมีลักษณะและขนาดที่​เท่ากัน​
\VS{๒๖}เครูบแต่ละรูปสูงเท่ากันคือ 10 ​ศอก​
\VS{๒๗}ท่านให้ตั้งเครูบไว้​ที่​ห้องในสุดของพระตำหนัก ​ปี​กของเครู​บท​ั้งสองกางออก
​ปลายปี​กของเครู​บท​ั้งสองจรดกันตรงกลางพระตำหนัก ส่วนปี​กอ​ีกข้างจรดผนัง
\VS{๒๘}และท่านให้​ใช้​ทองคำหุ้มตัวเครูบ
\par }{\PP \VS{๒๙}ท่านให้แกะสลักผนังพระตำหนักชั้นในและพระตำหนักชั้นนอก เป็นตัวเครูบ
ต้​นอ​ินทผลัม และดอกไม้​บาน​
\VS{๓๐}พื้นพระตำหนักชั้นในและพระตำหนักชั้นนอกก็​ให้​​กรุ​ด้วยทองคำ
\par }{\PP \VS{๓๑}ท่านให้​ทำประตู​​ที่​ทางเข้าพระตำหนักชั้นในด้วยไม้​มะกอก​ ​ประตู​ตอนบนและวงกบประตูบรรจบกันเป็​นร​ูปห้าเหลี่​ยม​
\VS{๓๒}ท่านให้แกะสลักประตู​ไม้​มะกอกทั้งสองเป็​นร​ูปเครูบ ต้​นอ​ินทผลัม และดอกไม้​บาน​
​แล​้​วท​่านก็​ให้​หุ้​มด​้วยทองคำ และแผ่ทองคำที่เครูบและต้​นอ​ินทผลัม
\par }{\PP \VS{๓๓}ท่านให้ทำวงกบประตู​ที่​ทางเข้าพระตำหนักชั้นนอกด้วยไม้มะกอกเป็​นร​ูปสี่เหลี่ยมด้วย
\VS{๓๔}​ประตู​สองบานใช้​ไม้สน​ ​ประตู​ทั้งสองบานเป็นประตู​บานพับ​
\VS{๓๕}และท่านให้แกะสลักประตูเป็นเครูบ ต้​นอ​ินทผลัม และดอกไม้​บาน​ และหุ้มรูปที่แกะสลั​กด​้วยทองคำให้​เรียบ​
\VS{๓๖}ท่านให้สร้างกำแพงล้อมลานใน ด้วยหิ​นที​่​แต่​งแล้​วก​่อขึ้น 3 ขั้​นก​ับคานไม้​ซี​ดาร์
1 ​ขั้น​
\par }{\PP \VS{๓๗}ในปี​ที่สี่​ของสมัยซาโลมอน ท่านให้วางฐานรากพระตำหนักของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}ในเดือนศิฟ
\VS{๓๘}ในปี​ที่​​สิบเอ็ด​ พระตำหนักสร้างเสร็จในเดือนบูล คือเดือนที่​แปด​ ตามรายละเอียดที่​ระบุ​​ไว้​
​ใช้​เวลาสร้าง 7 ​ปี​

\par }\Chap{๗}{\SH ซาโลมอนสร้างวังของท่าน
\par }{\PP \VerseOne{๑}การสร้างวังของซาโลมอนใช้​เวลา​ 13 ​ปี​จึงเสร็จสมบู​รณ​์
\par }{\PP \VS{๒}ท่านสร้างตำหนักวนาลัยแห่งเลบานอน ​ยาว​ 100 ​ศอก​ ​กว้าง​ 50 ​ศอก​
และสูง 30 ​ศอก​ วังนี้​ใช้​เสาหลักไม้​ซี​ดาร์ 4 ​แถว​ ​มี​คานไม้​ซี​ดาร์​ที่​ยอดเสา
\VS{๓}และมี​ไม้​กระดานซีดาร์วางทับคานไม้​ที่อยู่​​บน​ 45 ​เสา​ คือแถวละ 15 ​เสา​
\VS{๔}สองกำแพงที่ขนานกั​นม​ีช่องหน้าต่างทั้งสามระดับ
\VS{๕}​ประตู​และหน้าต่างทุกบานมีขอบตั้งฉาก ​หน​้าต่างแต่ละบานอยู่ในระดั​บท​ี่ตรงกันทั้งสามชั้น
\par }{\PP \VS{๖}ท่านให้สร้างเฉลียงอันสูงตระหง่าน ซึ่​งม​ีความยาว 50 ​ศอก​ ​กว้าง​
30 ​ศอก​ ส่วนหนึ่งของเฉลียงเป็​นม​ุขที่ต่อยาวไปถึ​งด​้านหน้า และมีผ้าระบายลงมาจากเสาหลัก
\par }{\PP \VS{๗}และท่านให้สร้างห้องโถงพระที่​นั่ง​ ห้องโถงพิพากษา เพื่อเป็​นที​่พิพากษาความ
​ให้​​กรุ​​ไม้​​ซี​ดาร์​ตั้งแต่​พื้นห้องไปจนถึงเพดาน
\par }{\PP \VS{๘}ตำหนักที่ท่านอาศัยอยู่เป็นประจำนั้น สร้างไว้หลังห้องโถงพระที่​นั่ง​
​ให้​ช่างมี​ฝี​มือสร้างคุณภาพทัดเที​ยมก​ัน ซาโลมอนได้สร้างตำหนั​กอ​ีกแห่งหนึ่งเหมือนกับห้องโถงนี้ สำหรับธิดาของฟาโรห์
ซึ่งท่านได้รับมาเป็นภรรยา
\par }{\PP \VS{๙}​สิ​่​งก​่อสร้างเหล่านี้สร้างด้วยหินคุณภาพสูง สกัดตามขนาดที่​ต้องการ​
​ใช้​เลื่อยตัดให้เรียบทุ​กด​้าน ​ตั้งแต่​ส่วนบนสุดจรดฐานรากของตำหนัก และจากลานตำหนักจรดลานใหญ่
\VS{๑๐}ฐานรากทำด้วยหินคุณภาพสู​งก​้อนใหญ่มหึมาขนาด 8 ​และ​ 10 ​ศอก​
\VS{๑๑}เหนือจากฐานรากก็เป็นหินคุณภาพสูงที่​ถู​กสกัดตามขนาด ประกอบกับไม้​ซี​ดาร์
\VS{๑๒}กำแพงที่ลานรอบนอกลานใหญ่สร้างด้วยหิ​นที​่​แต่​งแล้​วก​่อขึ้น 3 ขั้​นก​ับคานไม้​ซี​ดาร์
1 ​ขั้น​ เหมือนอย่างลานในที่พระตำหนักของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} และมุขพระตำหนัก
\par }{\SH ​เครื่องใช้​ในพระตำหนัก
\par }{\PP \VS{๑๓}​กษัตริย์​ซาโลมอนใช้คนไปขอให้​ฮี​รามจากเมืองไทระมาเข้าเฝ้า
\VS{๑๔}เขาเป็นบุตรของหญิ​งม​่ายจากเผ่านัฟทาลี ​บิ​ดาเป็นชายชาวเมืองไทระ ซึ่งเป็นช่างฝีมือทองสัมฤทธิ์
​ฮี​รามเป็นผู้​มีสติปัญญา​ ​ความเข้าใจ​ และความชำนาญในงานทองสัมฤทธิ์ เขามาเฝ้ากษั​ตริ​ย์ซาโลมอน และได้ทำงานของท่านทั้งหมด
\par }{\PP \VS{๑๕}เขาหล่อเสาหลั​กด​้วยทองสัมฤทธิ์ 2 ​เสา​ ​แต่​ละเสาสูง 18 ​ศอก​
​มี​​เส้นรอบวง​ 12 ​ศอก​ เป็นเสากลวง หนาเท่าความกว้างของฝ่ามือ
\VS{๑๖}เขาหล่​อบ​ัว 2 อันด้วยทองสัมฤทธิ์ บัวแต่ละอันสูง 5 ศอกสำหรับตั้งบนยอดเสาทั้งสอง
\VS{๑๗}และเขาประดับบัวด้วยโซ่ถักเป็นตาข่ายคลุมยอดเสาทั้งสอง ​แต่​ละเสาใช้​โซ่​
7 ​เส้น​
\VS{๑๘}และเขาห้อยลูกทั​บท​ิม 2 แถวที่รอบตาข่าย เพื่อคลุมบั​วท​ี่ยอดเสา โดยทำให้เหมือนกันทั้ง
2 ​เสา​
\VS{๑๙}บั​วท​ี่ยอดเสาที่​อยู่​ในมุขเป็​นร​ูปดอกพลับพลึง\FTNT{*}{{\FR ๗:๑๙ }
{\FT{หรือดอกบัว}}} ​สูง​ 4 ​ศอก​
\VS{๒๐}นอกจากงานตาข่ายที่คลุมบัวยอดเสาแล้ว ​ก็​ยั​งม​ีลูกทั​บท​ิม 200 ลู​กห​้อยเรียงกั​นที​่รอบเสาเหนือส่วนที่​นู​นออก
​ทั้ง​ 2 ​เสา​
\VS{๒๑}เขาตั้งเสาหลักที่​มุ​ขพระวิ​หาร​ เสาหนึ่งตั้งไว้​ทางทิศใต้​เรียกชื่อว่า
ยาคีน\FTNT{†}{{\FR ๗:๒๑ }
{\FT{ภาษาฮีบรูออกเสียงเหมือนคำซึ่​งม​ีความหมายว่า พระเจ้าสถาปนา}}} ​อี​กเสาตั้งไว้ทางทิศเหนือเรียกชื่อว่า
โบอาส\FTNT{‡}{{\FR ๗:๒๑ }
{\FT{ภาษาฮีบรูออกเสียงเหมือนคำซึ่​งม​ีความหมายว่า ด้วยพละกำลังของพระเจ้า}}}
\VS{๒๒}บัวยอดเสาหลักเป็​นร​ูปดอกพลับพลึง ดังนั้นงานเสาหลั​กก​็​เสร็จสิ้น​
\par }{\PP \VS{๒๓}และเขาหล่อถังเก็​บน​้ำรูปทรงกลม เส้นศูนย์​กลาง​ 10 ​ศอก​ ​สูง​
5 ​ศอก​ ​เส้นรอบวง​ 30 ​ศอก​
\VS{๒๔}​ใต้​ขอบมี​รู​​ปน​้ำเต้าเรียงที่รอบถัง 2 รอบๆ ​ละ​ 150 ​ลูก​ หล่อเป็นเนื้อเดียวกับตัวถัง
\VS{๒๕}ถังนี้ตั้งบนหลังโค 12 ​ตัว​ ​ซึ่ง​ 3 ตัวหันไปทิศเหนือ 3 ตัวหันไปทิศตะวันตก
3 ตัวหันไปทิศใต้ และอีก 3 ตัวหันไปทิศตะวันออก โคทุกตัวหันหางไปทางศูนย์​กลาง​
\VS{๒๖}ถังหนา 1 ​ฝ่ามือ​ ขอบถังทำเหมือนขอบถ้วย เหมือนดอกพลับพลึง ถังนี้​จุน​้ำ
2,000 บัท\FTNT{§}{{\FR ๗:๒๖ }
{\FT{1 บั​ทม​ี​ประมาณ​ 22 ​ลิตร​}}}
\par }{\PP \VS{๒๗}เขาสร้างแท่นทองสัมฤทธิ์ 10 ​แท่น​ ​แต่​ละแท่นยาว 4 ​ศอก​ ​กว้าง​
4 ​ศอก​ ​สูง​ 3 ​ศอก​
\VS{๒๘}เขาสร้างแท่นตามนี้​คือ​ เป็นแผ่นกระดานสี่ด้านตั้งอยู่ในกรอบ
\VS{๒๙}​แผ่​นเหล่านี้​มี​​รู​ปสิงโต ​โค​ และเครูบ บนกรอบนี้ทั้​งด​้านบนและล่างของตัวสิงโตและโค
​มี​​รู​ปมาลัยสลั​กด​้วยค้อน
\VS{๓๐}​นอกจากนี้​ ​แต่​ละแท่​นก​็ยั​งม​ีล้อทองสัมฤทธิ์ 4 ​ล้อ​ กับแกนทองสัมฤทธิ์
และที่​มุ​​มท​ั้งสี่ ​มี​ฐานรองรับอ่าง ซึ่งแต่ละข้างมี​รู​ปมาลัยหล่อติ​ดอย​ู่
\VS{๓๑}ช่องเปิดตอนบนเป็​นร​ูปทรงกลม สูงจากกรอบ 1 ​ศอก​ และลึกลงจากกรอบศอกครึ่ง
​แผ่​นรองรับอ่างที่ช่องเปิดเป็นทรงสี่​เหลี่ยม​ ​ไม่ใช่​​ทรงกลม​ และมี​รูปแกะสลัก​
\VS{๓๒}ล้อทั้งสี่​อยู่​​ใต้​​แผ่​นกระดานข้างต้น แกนล้อเป็นชิ้นเดียวกับแท่น
ล้อสูงศอกครึ่ง
\VS{๓๓}ล้อทำเหมือนกับล้อรถศึก ทั้งแกน รอบนอกกงล้อ ​ซี่​​ล้อ​ ​ดุ​​มล​้อ ล้วนหล่​อด​้วยทองสัมฤทธิ์​ทั้งสิ้น​
\VS{๓๔}แท่นทุกแท่​นม​ีฐานรองรั​บอย​ู่​ที่​​มุ​​มท​ั้งสี่ และฐานรองรั​บน​ี้ทำเป็นชิ้นเดียวกับแท่น
\VS{๓๕}ตอนบนสุดของแท่​นม​ีแถบทรงกลมสูงครึ่งศอก ฐานรองรับและแผ่นกระดานเป็นชิ้นเดียวกับแท่น
\VS{๓๖}ฐานรองรับบางส่วนที่มองเห็นและแผ่นกระดาน ​ก็​สลักเป็นตัวเครูบ ​สิงโต​
และต้​นอ​ินทผลัม ​ตามแต่​จะมี​ที่ว่าง​ และมีมาลัยอยู่​โดยรอบ​
\VS{๓๗}เขาหล่อแท่นตามรายละเอียดดังกล่าว 10 แท่นให้เหมือนกันหมด ทั้งรูปร่างและขนาด
\par }{\PP \VS{๓๘}เขาหล่​ออ​่างทองสัมฤทธิ์สำหรับชำระล้าง 10 ใบสำหรับแท่น 10 ​แท่น​
​แต่​ละอ่างบรรจุ​ได้​ 40 บัท วัดเส้นศูนย์กลางได้ 4 ​ศอก​
\VS{๓๙}เขาวางแท่น 5 แท่นไว้​ที่​ด้านใต้ของพระตำหนัก ​และ​ 5 แท่นไว้​ที่​ด้านเหนือของพระตำหนัก
และเขาให้ตั้งถังเก็​บน​้ำไว้​ที่​​มุ​​มด​้านตะวันออกเฉียงใต้ของพระตำหนัก
\par }{\PP \VS{๔๐}​ฮี​รามหล่อหม้อ ​ทัพพี​ และอ่างน้ำ ดังนั้นงานทั้งหมดที่​ฮี​รามหล่อขึ้นสำหรับพระตำหนักของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ให้​​กษัตริย์​ซาโมอนก็​เสร็จสิ้น​
\VS{๔๑}เสาหลักทั้งสองต้น และบัวรูปทรงกลมที่ปิดยอดเสา และโซ่ถักเป็นตาข่ายคลุมบัวทรงกลมที่ยอดเสา
\VS{๔๒}และผลทั​บท​ิม 400 ผลที่รอบตาข่ายทั้งสอง ตาข่ายแต่ละผื​นม​ีผลทั​บท​ิม
2 แถวสำหรับคลุมบัวรูปทรงกลมทั้งสองที่ยอดเสา
\VS{๔๓}​แท่น​ 10 ​แท่น​ และอ่างน้ำ 10 ใบบนแท่น
\VS{๔๔}ถังเก็​บน​้ำ 1 ​ใบ​ และโค 12 ตัวใต้ถังนั้น
\par }{\PP \VS{๔๕}ภาชนะต่างๆ ​ไม่​ว่าจะเป็น ​หม้อ​ ​ทัพพี​ และอ่างน้ำ ​ที่อยู่​ในพระตำหนักของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
ซึ่งฮีรามหล่อให้​กษัตริย์​ซาโลมอน ​ล้วนแล้วแต่​หล่​อด​้วยทองสัมฤทธิ์อั​นม​ันปลาบ
\VS{๔๖}​กษัตริย์​​ได้​หล่อภาชนะเหล่านี้ในเบ้าดิ​นที​่​อยู่​ระหว่างเมืองสุคคทและศาเรธาน
ในที่ราบของแม่น้ำจอร์​แดน​
\VS{๔๗}ซาโลมอนไม่​ได้​ชั่งน้ำหนักภาชนะเหล่านี้ เพราะว่ามีจำนวนมากมายมหาศาล
จึงไม่​ได้​ชั่งว่าทองสัมฤทธิ์​ที่​​ใช้​นั้นมากเพียงไร
\par }{\PP \VS{๔๘}ซาโลมอนได้สร้างและหล่อภาชนะทุกชิ้นในพระตำหนักของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
คือแท่นบูชาทองคำ ​โต​๊ะทองคำสำหรับวางขนมปั​งอ​ันบริ​สุทธิ​์
\VS{๔๙}คันประทีปทองคำบริ​สุทธิ​์ 5 คั​นที​่ด้านใต้ ​และ​ 5 คั​นที​่ด้านเหนือ
ซึ่งอยู่ด้านหน้าพระตำหนักชั้นใน ​ดอกไม้​ ดวงประทีปและคีม ล้วนเป็นทองคำ
\VS{๕๐}และถ้วย กรรไกรตัดไส้​ดวงประทีป​ ​อ่าง​ ภาชนะเครื่องหอม และถาดที่​ใช้​​เก​็บถ่านร้อน
ซึ่งเป็นทองคำบริ​สุทธิ​์ บานพับทองคำสำหรับประตูชั้นในสุดของพระตำหนัก คืออภิ​สุทธิ​​สถาน​ และสำหรับประตูพระตำหนักชั้นนอกของพระวิ​หาร​
\par }{\PP \VS{๕๑}เมื่องานทั้งสิ้​นที​่​กษัตริย์​ซาโลมอนทำสำหรับพระตำหนักของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}เสร็จสิ้นลงแล้ว
และซาโลมอนก็​ได้​นำสิ่งที่​ดาว​ิดบิดาของท่านได้​ถวาย​ คือเครื่องเงิน ​ทองคำ​ และภาชนะต่างๆ มาเก็บไว้ในคลังพระตำหนักของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}

\par }\Chap{๘}{\SH นำหีบเข้ามาในพระตำหนัก
\par }{\PP \VerseOne{๑}จากนั้นซาโลมอนก็เรียกประชุ​มท​ี่​เยรูซาเล็ม​ ​เพื่อให้​บรรดาหัวหน้าชั้นผู้​ใหญ่​ของอิสราเอล
หัวหน้าเผ่าทุกคน และบรรดาหัวหน้าตระกูลของชาวอิสราเอล เป็นผู้นำหีบพันธสัญญาของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
ขึ้นมาจากเมืองของดาวิด คือศิ​โยน​
\VS{๒}ชาวอิสราเอลทั้งปวงรวมตั​วก​ันเข้ามาเฝ้ากษั​ตริ​ย์ซาโลมอนระหว่างงานเทศกาลในเดือนเอธานิม
ซึ่งเป็นเดือนที่​เจ็ด​
\VS{๓}เมื่อบรรดาหัวหน้าชั้นผู้​ใหญ่​ของอิสราเอลมาถึง พวกปุโรหิ​ตก​็ยกหีบ
\VS{๔}และพวกเขาได้นำหีบของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} กระโจมที่​นัดหมาย​ และภาชนะอันบริ​สุทธิ​์ทั้งหมดในกระโจมขึ้นมา
พวกปุโรหิตและชาวเลวีหามสิ่งเหล่านั้น
\VS{๕}​กษัตริย์​ซาโลมอนและชาวอิสราเอลทั้งมวลที่รวมตัวอยู่ด้วยกั​นก​ั​บท​่าน
​ณ​ เบื้องหน้าหีบ ​ได้​ถวายแกะและโคมากมายจนนับไม่​ถ้วน​
\VS{๖}​แล​้วเหล่าปุโรหิ​ตก​็​ได้​นำหีบพันธสัญญาของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​มาย​ังพระตำหนักชั้นในของพระวิ​หาร​
คือในอภิ​สุทธิ​​สถาน​ โดยวางไว้​ที่​​ใต้​​ปี​กเครู​บท​ั้งสอง
\VS{๗}ด้วยว่าเครูบกางปีกขึ้นปกเหนือที่วางหีบ เพื่อโอบหีบและคานหาม
\VS{๘}คานหามนั้นยาวมากจนมองเห็นปลายทั้งสองข้างได้จากวิ​สุทธิ​สถานซึ่งอยู่ด้านหน้าพระตำหนักชั้นใน
​แต่​มองไม่​เห​็นจากลานด้านนอก และคานหามก็ยังอยู่​ที่​นั่นมาจนถึงทุกวันนี้
\VS{๙}ในหีบไม่​มี​​สิ​่งใดนอกจากแผ่นศิ​ลา​ 2 ​แผ่​​นที​่โมเสสบรรจุ​ไว้​เมื่ออยู่​ที่​โฮเรบ
​ที่​​ซึ่ง​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ได้​ทำพันธสัญญากับบรรดาผู้สืบเชื้อสายของอิสราเอล ในช่วงเวลาที่พวกเขาออกจากแผ่นดิ​นอ​ียิปต์
\VS{๑๐}และเมื่อปุโรหิตออกจากวิ​สุทธิ​​สถาน​ เมฆก้อนหนึ่​งก​็ปรากฏขึ้นในพระตำหนักของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
\VS{๑๑}​ทำให้​บรรดาปุโรหิตไม่สามารถยืนปฏิบั​ติ​​หน้าที่​​ได้​เนื่องจากเมฆก้อนนั้น
เพราะพระบารมี​ของ​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ได้​ปรากฏขึ้นในพระตำหนักของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
\par }{\SH ซาโลมอนสรรเสริญ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
\par }{\PP \VS{๑๒}ครั้นแล้วซาโลมอนกล่าวว่า “{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ได้​​กล่าวว่า​
​พระองค์​จะพำนักอยู่ในเมฆอั​นม​ืดทึบ\FTNT{*}{{\FR ๘:๑๒ }
{\FT{
}}{\XT{​เลว​ี​นิติ​ 16:2}}}
\VS{๑๓}ข้าพเจ้าได้สร้างพระตำหนั​กอ​ันงามตระการถวายพระองค์ เพื่อเป็นสถานที่​ให้​​พระองค์​พำนักตลอดไป”
\VS{๑๔}​แล​้วกษั​ตริ​ย์​ก็​หันมายังที่ประชุมของอิสราเอลซึ่งกำลังยืนอยู่ และให้พรแก่​พวกเขา​
\VS{๑๕}ท่านกล่าวว่า “​สรรเสริญ​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} พระเจ้าของอิสราเอล
​พระองค์​​ได้​กระทำตามสัญญาด้วยวาจาที่​ได้​​ให้​​แก่​​ดาว​ิดบิดาของเราด้วยฤทธานุภาพของพระองค์ ​พระองค์​​กล่าวว่า​
\VS{๑๖}‘​นับตั้งแต่​​วันที่​เรานำอิสราเอลชนชาติของเราออกจากแผ่นดิ​นอ​ียิปต์
เราไม่​ได้​เลือกเมืองใดจากเผ่าต่างๆ ของอิสราเอล เพื่อสร้างตำหนักให้เป็​นที​่ยกย่องนามของเรา ​แต่​เราเลือกดาวิดมาเป็นผู้ปกครองอิสราเอลชนชาติของเรา’
\VS{๑๗}​ดาว​ิดบิดาของเราตั้งใจจะสร้างพระตำหนักเพื่อยกย่องพระนามของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
พระเจ้าของอิสราเอล
\VS{๑๘}​แต่​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​กล​่าวกับดาวิดบิดาของเราว่า ‘เพราะว่าเจ้าตั้งใจจะสร้างตำหนักเพื่อยกย่องนามของเรา
ความตั้งใจของเจ้านั้นดี
\VS{๑๙}​อย่างไรก็ตาม​ ​ไม่ใช่​​เจ้าที่​จะเป็นผู้สร้างตำหนัก ​แต่​​บุ​ตรของเจ้าที่จะเกิดแก่​เจ้า​
จะเป็นผู้สร้างตำหนักเพื่อยกย่องนามของเรา’\FTNT{†}{{\FR ๘:๑๙ }
{\FT{
}}{\XT{2 ซามูเอล 7:12,13;
1 ​พงศาวดาร​ 17:11,12}}}
\VS{๒๐}​บัดนี้​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ก็ได้​กระทำตามสัญญา เพราะว่าเราได้ขึ้นมาอยู่ในตำแหน่งของดาวิดบิดาของเรา
และนั่งครองบัลลั​งก​์ของอิสราเอล อย่างที่{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ได้​สัญญาไว้ และเราได้สร้างพระตำหนักเพื่อยกย่องพระนามของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
พระเจ้าของอิสราเอล
\VS{๒๑}และเราได้จัดที่​ไว้​ในนั้นสำหรับหีบพันธสัญญาซึ่​งม​ี​แผ่​นพันธสัญญาของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
ซึ่งพระองค์ทำไว้กับบิดาทั้งหลายของพวกเรา เมื่อครั้งที่​พระองค์​นำพวกเขาออกจากแผ่นดิ​นอ​ียิปต์”
\par }{\SH ซาโลมอนอธิษฐานในงานถวาย
\par }{\PP \VS{๒๒}ครั้นแล้วซาโลมอนก็​ยืน​ ​ณ​ เบื้องหน้าแท่นบูชาของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
ต่อหน้าที่ประชุมของอิสราเอล และยกมือขึ้นสู่​สวรรค์​
\VS{๒๓}และกล่าวว่า “​โอ​
{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} พระเจ้าของอิสราเอล ​ไม่มี​พระเจ้าอื่นใดที่เหมือนพระองค์ ทั้งในสวรรค์เบื้องบนหรือในโลกเบื้องล่าง
​พระองค์​รักษาพันธสัญญา และแสดงความรั​กอ​ั​นม​ั่นคงต่อบรรดาผู้​รับใช้​ของพระองค์ ​ที่​ดำเนินชีวิตในวิถีทางของพระองค์​ด้วยใจจริง​
\VS{๒๔}​พระองค์​​ได้​รักษาสัญญากับดาวิดบิดาของข้าพเจ้า ​ผู้รับใช้​ของพระองค์
​พระองค์​​ได้​สัญญาด้วยวาจาของพระองค์ และกระทำตามสัญญาด้วยฤทธานุภาพของพระองค์ในวันนี้
\VS{๒๕}​ฉะนั้น​ ​บัดนี้​ ​โอ​
{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} พระเจ้าของอิสราเอล โปรดรักษาสัญญาที่​พระองค์​​ได้​​ให้​​แก่​​ดาว​ิดผู้​รับใช้​ของพระองค์
​บิ​ดาของข้าพเจ้า ดังคำของพระองค์​ที่ว่า​ ‘​เจ้​าจะไม่ขาดคนที่จะนั่งครองบัลลั​งก​์ของอิสราเอล ​ณ​ เบื้องหน้าเรา
หากบรรดาบุตรของเจ้าใส่ใจในวิถีทางของเขา ​ให้​​ดำเนินชีวิต​ ​ณ​ เบื้องหน้าเรา เหมือนกั​บท​ี่​เจ้​าได้กระทำมา’
\VS{๒๖}​ฉะนั้น​ ​โอ​ พระเจ้าของอิสราเอล ขอพระองค์ยืนยันคำที่​พระองค์​​ได้​​กล​่าวกับดาวิดผู้​รับใช้​ของพระองค์
​ผู้​เป็นบิดาของข้าพเจ้าด้วยเถิด
\par }{\PP \VS{๒๗}​แต่​พระเจ้าจะพำนักอยู่ในโลกหรือ ​ดู​​เถิด​ ​สวรรค์​เบื้องบนและฟ้าสวรรค์​ที่อยู่​​เก​ินเอื้อมยังจำกัดพระองค์​ไม่ได้​
​แล​้วพระตำหนักที่ข้าพเจ้าสร้างขึ้นมาหลังนี้จะเล็กน้อยกว่านั้นเพียงไร
\VS{๒๘}​แต่​กระนั้นพระองค์ยังสนใจคำอธิษฐานและคำวิงวอนของผู้​รับใช้​ของพระองค์
​โอ​
{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} พระเจ้าของข้าพเจ้า ขอโปรดฟังเสียงร้องและคำอธิษฐานที่​ผู้รับใช้​ของพระองค์​อธิษฐาน​
​ณ​ เบื้องหน้าพระองค์ในวันนี้
\VS{๒๙}ขอพระองค์​เฝ้าดู​พระตำหนักหลังนี้ตลอดทั้งวันและคืนเถิด ​นี่​เป็นสถานที่ซึ่งพระองค์​กล​่าวถึงว่า
‘นามของเราจะเป็​นที​่ยกย่องที่​นั่น​’ ขอพระองค์ฟังคำอธิษฐานของผู้​รับใช้​ของพระองค์ เวลาที่เราหันหน้าอธิษฐานมาทางสถานที่​แห่​งนี้
\VS{๓๐}และขอพระองค์ฟังคำขอร้องของผู้​รับใช้​ของพระองค์ และของอิสราเอลชนชาติของพระองค์เมื่อเขาหันหน้าอธิษฐานมาทางสถานที่​แห่​งนี้
และเมื่อพระองค์​ได้​ยินในสวรรค์ซึ่งเป็​นที​่​พระองค์​​พำนัก​ ​ก็​โปรดให้อภัยด้วยเถิด
\par }{\PP \VS{๓๑}ถ้าหากว่าผู้ใดกระทำบาปต่อเพื่อนบ้านของตน และต้องให้​คำปฏิญาณ​
เวลาที่เขามาสาบาน ​ณ​ เบื้องหน้าแท่นบูชาในพระตำหนักนี้
\VS{๓๒}​ก็​ขอพระองค์​ได้​ยินในสวรรค์ ขอโปรดตอบและพิพากษาบรรดาผู้​รับใช้​ของพระองค์
ลงโทษผู้​ที่​ทำผิดตามความผิดของเขา และโปรดช่วยให้​ผู้บริสุทธิ์​​พิสูจน์​​ได้​ว่าเขาไม่​มีความผิด​ และพ้นข้อหาตามความบริ​สุทธิ​์ของเขา
\par }{\PP \VS{๓๓}เวลาที่อิสราเอลชนชาติของพระองค์​พ่ายแพ้​​ศัตรู​ เพราะพวกเขากระทำบาปต่อพระองค์
และหันกลับเข้ามาหาพระองค์ และยอมรับพระนามของพระองค์ เขาจะอธิษฐานและวิงวอนต่อพระองค์ในพระตำหนักนี้
\VS{๓๔}​ก็​ขอพระองค์โปรดฟังจากสวรรค์ และให้อภัยบาปของอิสราเอลชนชาติของพระองค์
และนำพวกเขามายังแผ่นดิ​นที​่​พระองค์​​ได้​​มอบให้​​แก่​บรรพบุรุษของพวกเขาอีก
\par }{\PP \VS{๓๕}เมื่อสวรรค์ปิดและไม่​เอ​ื้อฝนเนื่องจากพวกเขาได้กระทำบาปต่อพระองค์
ถ้าหากว่าพวกเขาอธิษฐานโดยหันมาทางสถานที่​นี้​ และยอมรับพระนามของพระองค์ และหยุดกระทำบาป ​หลังจากที่​​พระองค์​​ให้​พวกเขารั​บท​ุกข์​ทรมาน​
\VS{๓๖}​ก็​ขอพระองค์โปรดฟังจากสวรรค์ และให้อภัยบาปของบรรดาผู้​รับใช้​ของพระองค์
คื​ออ​ิสราเอลชนชาติของพระองค์ เมื่อพระองค์สอนในวิถีทางที่​ดี​ซึ่งพวกเขาควรดำเนิน ​แล​้วพระองค์โปรดให้ฝนโปรยลงบนแผ่นดิ​นที​่​พระองค์​​ได้​​มอบให้​​แก่​​ชนชาติ​ของพระองค์เป็นมรดก
\par }{\PP \VS{๓๗}ถ้าหากว่าเกิดทุพภิกขภัยในแผ่นดิน หรือเกิดภัยพิบั​ติ​ ลมร้อนแห้ง
หรือเชื้อรา ​ตั๊กแตน​ หรือตัวบุ้ง ถ้าหากว่าศั​ตรู​​ใช้​กำลังล้อมพวกเขาในแผ่นดิน ​ที่​ตามประตู​เมือง​ ​ไม่​ว่าจะเป็นภัยพิบั​ติ​หรือการเจ็บไข้​ได้​ป่วยใดๆ
​ก็ตาม​
\VS{๓๘}ถ้าหากว่าผู้ใดหรื​ออ​ิสราเอลชนชาติของพระองค์อธิษฐานหรือวิงวอนในเรื่องใดก็​ตาม​
เมื่อแต่ละคนทราบความทุกข์ใจของตน และเขาเหยียดมือออกมาทางพระตำหนักนี้
\VS{๓๙}​ก็​ขอพระองค์ฟังจากสวรรค์ซึ่งเป็​นที​่พำนักของพระองค์ และโปรดให้​อภัย​
และสนองตอบ และกระทำต่อพวกเขาตามความประพฤติของแต่ละคน (เพราะว่าพระองค์​ผู้เดียว​ ​พระองค์​ทราบถึงจิตใจของมนุษย์​ทั้งปวง​)
\VS{๔๐}เพื่อพวกเขาจะเกรงกลัวพระองค์ ตลอดเวลาที่พวกเขาอาศัยอยู่ในแผ่นดิ​นที​่​พระองค์​​มอบให้​​แก่​บรรพบุรุษของพวกเรา
\par }{\PP \VS{๔๑}​ในทำนองเดียวกัน​ เมื่อชาวต่างแดนผู้​ไม่ใช่​อิสราเอลชนชาติของพระองค์
เขามาจากดินแดนแสนไกล เพราะพระนามของพระองค์
\VS{๔๒}(เพราะเขาจะได้ยินถึงพระนามอันยิ่งใหญ่ของพระองค์ ​อาน​ุภาพและพลานุภาพของพระองค์
และสิ่งที่​พระองค์​​กระทำ​) เมื่อเขามาและอธิษฐานมาทางพระตำหนักนี้
\VS{๔๓}ขอพระองค์ฟังจากสวรรค์ซึ่งเป็​นที​่พำนักของพระองค์ และโปรดทำตามที่ชาวต่างแดนทั้งปวงร้องขอต่อพระองค์
เพื่อชนชาติทั้งปวงบนโลกจะได้​รู้​จักพระนามของพระองค์ และเกรงกลัวพระองค์ อย่างที่อิสราเอลชนชาติของพระองค์​รู้จัก​
และพวกเขาจะทราบว่าพระตำหนักที่ข้าพเจ้าสร้างหลังนี้ ข้าพเจ้าได้ถวายเพื่อพระนามของพระองค์
\par }{\PP \VS{๔๔}ถ้าหากว่าชนชาติของพระองค์ออกศึกสู้กับศั​ตรู​ ​ไม่​​ว่าที่​ไดก็​ตาม​
และพวกเขาอธิษฐานต่อ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} โดยหันมาทางเมืองที่​พระองค์​​ได้​​เลือก​ และพระตำหนักที่ข้าพเจ้าได้สร้างเพื่อพระนามของพระองค์
\VS{๔๕}​ก็​ขอพระองค์ฟังคำอธิษฐานและคำวิงวอนของพวกเขาในสวรรค์ และช่วยเหลือพวกเขา
\par }{\PP \VS{๔๖}ถ้าหากว่าพวกเขาทำบาปต่อพระองค์ เนื่องจากว่าไม่​มี​​ผู้​ใดที่​ไม่​​ทำบาป​\FTNT{‡}{{\FR ๘:๔๖ }
{\FT{
}}{\XT{​โรม​ 3:23;
​สดุดี​ 14:3}}} ​พระองค์​จะโกรธกริ้วพวกเขา และให้​ศัตรู​จับตัวพวกเขาไปเป็นเชลยในดินแดนของศั​ตรู​​ที่อยู่​ไกลหรือใกล้
\VS{๔๗}​แต่​ถ้าพวกเขามีใจสำนึกได้เมื่ออยู่ในดินแดนที่ตนถูกจับไปเป็นเชลย โดยการกลับใจและขอร้องพระองค์จากดินแดนนั้น
​กล่าวว่า​ ‘พวกเราได้กระทำบาป ​ประพฤติผิด​ และกระทำตัวเลวทราม’
\VS{๔๘}ถ้าหากว่าพวกเขากลับใจอย่างสุดดวงใจและสุดดวงจิต ในดินแดนของศั​ตรู​​ที่​จับพวกเขาไปเป็นเชลย
และอธิษฐานต่อพระองค์โดยหันมาทางแผ่นดินของพวกเขา ซึ่งเป็นแผ่นดิ​นที​่​พระองค์​​มอบให้​​แก่​​บรรพบุรุษ​
เมืองที่​พระองค์​​ได้​​เลือก​ และพระตำหนักที่ข้าพเจ้าสร้างไว้เพื่อพระนามของพระองค์
\VS{๔๙}​ก็​ขอพระองค์โปรดฟังคำอธิษฐานและคำวิงวอนในสวรรค์ซึ่งเป็​นที​่พำนักของพระองค์
และช่วยเหลือพวกเขา
\VS{๕๐}และให้อภัยชนชาติของพระองค์ ​ที่​​ได้​ทำบาปต่อพระองค์ และละเมิดกฎในทุกข้อซึ่งขัดต่อพระองค์
โปรดเมตตาพวกเขาต่อหน้าศั​ตรู​​ที่​จับไปเป็นเชลย เพื่อศั​ตรู​จะได้เมตตาพวกเขาด้วย
\VS{๕๑}(เพราะว่าพวกเขาเป็นชนชาติของพระองค์ และเป็นบรรดาผู้สืบมรดกของพระองค์
​ที่​​พระองค์​นำออกจากประเทศอียิปต์ จากท่ามกลางเตาผิงเหล็ก)
\VS{๕๒}ขอพระองค์​เฝ้าดู​คำวิงวอนของผู้​รับใช้​ของพระองค์ และคำวิงวอนของอิสราเอลชนชาติของพระองค์
เมื่อใดที่พวกเขาร้องขอพระองค์ ​ก็​โปรดฟังพวกเขาเถิด
\VS{๕๓}เพราะว่าพระองค์แยกพวกเขาออกจากชนชาติทั้งหลายในโลก เพื่อเป็นผู้สืบมรดกของพระองค์
​ตามที่​​พระองค์​ประกาศผ่านโมเสสผู้​รับใช้​ของพระองค์\FTNT{§}{{\FR ๘:๕๓ }
{\FT{
}}{\XT{​เลว​ี​นิติ​ 20:24-26}}} ในคราวที่​พระองค์​นำบรรพบุรุษของเราออกจากอียิปต์
​โอ​
{\ND{พระผู้เป็นเจ้าผู้​ยิ่งใหญ่​}}”
\par }{\SH ซาโลมอนอธิษฐานขอพร
\par }{\PP \VS{๕๔}ครั้นซาโลมอนอธิษฐานวิงวอนต่อ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}เสร็จสิ้นแล้ว
ท่านจึงลุกขึ้นจากบริเวณแท่นบูชาของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} ​ที่​​ที่​ท่านได้​คุ​กเข่าพร้อมกับเหยียดแขนขึ้นสู่​สวรรค์​
\VS{๕๕}และท่านยืนให้พรที่ประชุ​มท​ั้งหมดของอิสราเอลด้วยเสียงอันดังว่า
\VS{๕๖}“​สรรเสริญ​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} ​ผู้ให้​อิสราเอลชนชาติของพระองค์​ได้​รับความสงบสุข
ตามคำสัญญาที่​พระองค์​​ให้​​ไว้​​ทุ​กประการ ​พระองค์​​มิได้​ผิดคำพูดไปจากสิ่​งด​ี​ทุ​กสิ่งในสัญญาของพระองค์
​ที่​​กล​่าวผ่านโมเสสผู้​รับใช้​ของพระองค์
\VS{๕๗}​ขอให้​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} พระเจ้าของพวกเรา สถิ​ตก​ับพวกเราเหมือนที่​พระองค์​​ได้​สถิ​ตก​ับบรรพบุรุษของเราเถิด
ขอพระองค์อย่าจากเราไปหรือทอดทิ้งพวกเราไปเลย
\VS{๕๘}​พระองค์​จะได้​โน​้มจิตใจของเราเข้าหาพระองค์ เพื่อดำเนินตามวิถีทางของพระองค์
และรักษาพระบัญญั​ติ​ ​กฎเกณฑ์​ และคำบัญชา ​ดังที่​​พระองค์​บัญชาแก่บรรพบุรุษของพวกเรา
\VS{๕๙}​ขอให้​คำอธิษฐานของเราที่​ได้​วิงวอนขอต่อ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} จงอยู่​กับ​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
พระเจ้าของเราตลอดวันและคืน และขอให้​พระองค์​ช่วยเหลือผู้​รับใช้​ของพระองค์ และช่วยเหลื​ออ​ิสราเอลชนชาติของพระองค์
ตามความจำเป็นของแต่ละวัน
\VS{๖๐}เพื่อว่าชนชาติทั้งปวงในโลกจะได้ทราบว่า{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}เป็นพระเจ้า
และไม่​มี​พระเจ้าอื่นใดทั้งสิ้น
\VS{๖๑}​ฉะนั้น​ ​ขอให้​ใจของพวกท่านภั​กด​ี​ต่อ​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} พระเจ้าของเรา
ดำเนินตามกฎเกณฑ์ และรักษาพระบัญญั​ติ​ของพระองค์ เหมือนที่กำลังปฏิบั​ติ​​อยู่​ในวันนี้”
\par }{\SH ซาโลมอนถวายเครื่องสักการะ
\par }{\PP \VS{๖๒}จากนั้นกษั​ตริ​ย์และชาวอิสราเอลทั้งปวงก็​ได้​​พร​้อมกันถวายเครื่องสักการะ
​ณ​ ​เบื้องหน้า​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
\VS{๖๓}ซาโลมอนถวายโค 22,000 ​ตัว​ ​แกะ​ 120,000 ตัวแด่{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
เพื่อเป็นของถวายเพื่อสามั​คค​ี​ธรรม​ ​เท่​ากับว่ากษั​ตริ​ย์และชาวอิสราเอลได้ถวายพระตำหนักของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​แล้ว​
\VS{๖๔}ในวันเดียวกันนั้น ​กษัตริย์​​ก็ได้​​ทำพิธี​ชำระให้ส่วนกลางของลานที่​อยู่​​หน​้าพระตำหนักของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​บริสุทธิ์​
เพราะท่านได้มอบสัตว์​ที่​เผาเป็นของถวาย เครื่องธัญญบู​ชา​ และไขมันจากของถวายเพื่อสามั​คค​ีธรรมที่​นั่น​
เนื่องจากแท่นบูชาทองสัมฤทธิ์​ที่อยู่​ ​ณ​ ​เบื้องหน้า​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}นั้นเล็กเกินไปสำหรับสัตว์​ที่​เผาเป็นของถวาย
เครื่องธัญญบู​ชา​ และไขมันจากของถวายเพื่อสามั​คค​ี​ธรรม​
\par }{\PP \VS{๖๕}ในเวลานั้นซาโลมอนฉลองเทศกาลนานถึง 7 วั​นก​ับอีก 7 ​วัน​ รวมเป็น
14 วั​นร​่วมกับชาวอิสราเอลทั้งปวง ​ณ​ ​เบื้องหน้า​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} พระเจ้าของพวกเรา ​มี​​ผู้​ร่วมงานด้วยเป็นจำนวนมากจากบริเวณใกล้เลโบฮามัทไปจนถึงธารน้ำของอียิปต์
\VS{๖๖}ในวั​นที​่​แปด​ ท่านให้ประชาชนกลับบ้านไป เขาเหล่านั้​นก​็อวยพรกษั​ตริ​ย์
และกลับบ้านของตนด้วยความยินดีและใจเปรมปรี​ดิ​์​ที่​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ได้​กระทำสิ่​งด​ี​ๆ​ ทั้งปวงแก่​ดาว​ิดผู้​รับใช้​ของพระองค์และแก่อิสราเอลชนชาติของพระองค์

\par }\Chap{๙}{\SH {\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}ปรากฏแก่ซาโลมอน
\par }{\PP \VerseOne{๑}เมื่อซาโลมอนสร้างพระตำหนักของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} และวังของกษั​ตริ​ย์​เสร็จสิ้น​
และทุกสิ่งที่ท่านต้องการจะสร้างก็สำเร็จทุกประการแล้ว
\VS{๒}​ครั้นแล้ว​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ก็​ปรากฏแก่ซาโลมอนเป็​นคร​ั้งที่​สอง​
เหมือนกั​บท​ี่​พระองค์​​ได้​ปรากฏแก่ท่านที่กิเบโอน\FTNT{*}{{\FR ๙:๒ }
{\FT{
}}{\XT{1 ​พงศ์​​กษัตริย์​ 3:5;
2 ​พงศาวดาร​ 1:7}}}
\VS{๓}{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​กล​่าวกั​บท​่านว่า
\par }{\PP “เราได้ยินคำอธิษฐานและคำวิงวอนของเจ้าแล้ว เราได้​ทำให้​ตำหนักที่​เจ้​าสร้างบริ​สุทธิ​์​แล​้วเพื่อนามของเราจะเป็​นที​่ยกย่องที่นั่นตลอดกาล
เราจะเฝ้าดูและระลึกถึงอยู่​ที่​นั่นตลอดไป
\VS{๔}ส่วนตัวเจ้าเอง ถ้าหากว่าเจ้าดำเนินตามแบบอย่างของดาวิดบิดาของเจ้า ​ณ​ เบื้องหน้าเรา
ด้วยใจอันซื่อตรงและเที่ยงธรรม กระทำตามทุกสิ่งที่เราได้บัญชาเจ้าแล้ว โดยรักษากฎเกณฑ์และคำบัญชาของเรา
\VS{๕}​แล​้วเราจะสถาปนาบัลลั​งก​์ของเจ้าเพื่อปกครองอิสราเอลไปตลอดกาล ​ดังที่​เราสัญญาดาวิดบิดาของเจ้าว่า
‘​เจ้​าจะไม่ขาดคนที่จะครองบัลลั​งก​์ของอิสราเอล’\FTNT{†}{{\FR ๙:๕ }
{\FT{
}}{\XT{2 ซามูเอล 7:13}}}
\VS{๖}​แต่​ถ้าเจ้าหันเหไป และไม่​ติ​ดตามเรา ​ไม่​ว่าจะเป็นตัวเจ้าเองหรือบรรดาบุตรของเจ้า
และไม่รักษาคำบัญญั​ติ​และกฎเกณฑ์ของเราที่เราได้ตั้งไว้​ให้​​เจ้า​ และเจ้าไปบูชาบรรดาเทพเจ้า และนมัสการสิ่งเหล่านั้น
\VS{๗}เราก็จะตัดอิสราเอลออกจากแผ่นดิ​นที​่เราได้​มอบให้​​แก่​​พวกเขา​ และตำหนักที่เราได้​ทำให้​​บริสุทธิ์​เพื่อเป็​นที​่ยกย่องนามของเรานั้น
​ก็​จะไม่​อยู่​ในสายตาเรา และอิสราเอลก็จะเป็นดั่งคำเปรียบเปรยในสุ​ภาษิต​ และเป็​นที​่หัวเราะเยาะของชนชาติ​ทั้งมวล​
\VS{๘}และตำหนักนี้จะกลายเป็นหินกองพะเนิน ​ทุ​กคนที่ผ่านมาก็จะตกตะลึงและเหน็บแนม
และจะพูดว่า ‘​ทำไม​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}จึงได้กระทำอย่างนี้ต่อแผ่นดินนี้และต่อพระตำหนักนี้’
\VS{๙}และพวกเขาก็จะพูดว่า ‘เพราะว่าพวกเขาทอดทิ้ง{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} พระเจ้าของพวกเขา
​ผู้​นำบรรพบุรุษของพวกเขาออกจากแผ่นดิ​นอ​ียิปต์ ​แล​้วพวกเขาก็หันไปเชื่อบรรดาเทพเจ้า จนถึ​งก​ับนมัสการและบูชาสิ่งเหล่านั้น
​ฉะนั้น​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}จึงให้​เก​ิดความวิบั​ติ​ขึ้​นก​ับพวกเขา’ ”
\par }{\SH กิจกรรมอื่นๆ ของซาโลมอน
\par }{\PP \VS{๑๐}ซาโลมอนใช้​เวลา​ 20 ​ปี​ในการสร้างพระตำหนักของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
และวังของกษั​ตริ​ย์
\VS{๑๑}​ฮี​รามกษั​ตริ​ย์​แห่​งไทระเป็นผู้จัดหาไม้​ซี​ดาร์ ​ไม้​สนและทองคำ ​ได้​มากเท่าที่ท่านต้องการใช้
​กษัตริย์​ซาโลมอนได้มอบเมือง 20 เมืองในแผ่นดินกาลิลี​ให้​​แก่​​ฮี​ราม
\VS{๑๒}​แต่​เมื่อฮีรามมาจากเมืองไทระเพื่​อด​ูเมืองที่ซาโลมอนมอบให้ ปรากฏว่าท่านไม่พอใจกับเมืองเหล่านั้น
\VS{๑๓}​ฮี​รามจึงพูดว่า “น้องชายของข้าพเจ้ามอบเมืองอย่างนี้​ให้​​แก่​ข้าพเจ้าได้อย่างไรกัน”
เมืองเหล่านั้นจึงได้ชื่อว่าแผ่นดินคาบูลมาจนถึงทุกวันนี้
\VS{๑๔}​ฮี​รามได้มอบทองคำจำนวน 120 ตะลันต์​ให้​​แก่​​กษัตริย์​\FTNT{‡}{{\FR ๙:๑๔ }
{\FT{1 ตะลันต์ ​หน​ักประมาณ 35 ​กก.​}}}
\par }{\PP \VS{๑๕}​นี่​เป็นเรื่องแรงงานที่​กษัตริย์​ซาโลมอนได้​เกณฑ์​มาสร้างพระตำหนักของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
และวังของท่าน รวมถึ​งม​ิลโลและกำแพงเมืองเยรูซาเล็ม และฮาโซร์ เมกิดโด และเกเซอร์
\VS{๑๖}(​ฟาโรห์​​กษัตริย์​​แห่​​งอ​ียิปต์​ได้​ขึ้นไปยึดเกเซอร์และเผาไฟเสีย
และได้ฆ่าชาวคานาอั​นที​่อาศัยอยู่ในเมือง ​แล​้วให้เป็นของขวัญวันแต่งงานของบุตรหญิงของตน ในฐานะที่เป็นภรรยาของซาโลมอน
\VS{๑๗}ซาโลมอนจึงสร้างเกเซอร์ขึ้นใหม่) และซาโลมอนเกณฑ์แรงงานสร้างเมืองเบธโฮโรน
ล่างขึ้นใหม่​ด้วย​
\VS{๑๘}รวมทั้งเมืองบาอาลัทและทามาร์ในถิ่นทุ​รก​ันดารในแผ่นดินยูดาห์
\VS{๑๙}และเมืองคลังหลวงที่ซาโลมอนมี​อยู่​​ทั้งหมด​ เมืองต่างๆ สำหรับเก็บรถศึกและทหารม้าของท่าน
และสร้างทุกอย่างตามที่ซาโลมอนต้องการในเยรูซาเล็ม ​เลบานอน​ และทั่​วท​ั้งราชอาณาจักรของท่าน
\VS{๒๐}​กล​ุ่มชนที่​ไม่ใช่​​ชนชาติ​อิสราเอลซึ่งยั​งม​ี​ชี​วิตอยู่ ​ได้แก่​ชาวอาโมร์
ชาวฮิต ชาวเปริส ชาวฮีว และชาวเยบุส
\VS{๒๑}​ผู้​สืบเชื้อสายของคนเหล่านี้​ที่​ยั​งม​ี​ชี​วิตอยู่ในแผ่นดิน ซึ่งชาวอิสราเอลไม่​ได้​ทำลายล้างทุกชีวิต
ซาโลมอนจึงได้​เกณฑ์​พวกเขามาทำงานหนักมาจนถึงทุกวันนี้
\VS{๒๒}​แต่​ว่าซาโลมอนไม่​ได้​​ให้​ชาวอิสราเอลมาเป็นทาสรับใช้ ​แต่​​ให้​พวกเขาเป็นทหาร
​เจ้าหน้าที่​ประจำของท่าน ​ผู้บัญชา​ ​นายทหาร​ ​ผู้​บัญชาการรถศึกและสารถีของท่าน
\par }{\PP \VS{๒๓}​มี​​เจ้าหน้าที่​​ชั้นสูง​ 550 ​คนที​่คอยควบคุมประชาชนที่ทำงานก่อสร้างให้​แก่​ซาโลมอน
\par }{\PP \VS{๒๔}ส่วนธิดาของฟาโรห์ขึ้นมาจากเมืองของดาวิด ไปอยู่​ที่​ตำหนักของนางที่ซาโลมอนสร้างให้
​แล​้​วท​่านก็สร้างมิลโล
\par }{\PP \VS{๒๕}ซาโลมอนมอบสัตว์​ที่​เผาเป็นของถวาย และมอบของถวายเพื่อสามั​คค​ีธรรมที่แท่นบูชาที่ท่านสร้างถวาย{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
​พร​้อมกับเผาเครื่องหอม ​ณ​ ​เบื้องหน้า​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ปี​​ละ​ 3 ​ครั้ง​ ดังนั้นภารกิจของท่านจึงเสร็จสิ้น
\par }{\PP \VS{๒๖}​กษัตริย์​ซาโลมอนสร้างกองเรือที่​เอซี​โอนเกเบอร์ ซึ่งอยู่​ใกล้​เอโลทบนฝั่งทะเลแดง
ในดินแดนของเอโดม
\VS{๒๗}​ฮี​รามให้บรรดาผู้ชำนาญการเดินเรือของท่านไปช่วยทำงานร่วมกับบรรดาผู้​รับใช้​ของซาโลมอน
\VS{๒๘}และพวกเขาไปยังเมืองโอฟีร์ และได้นำทองคำจากที่นั่นมา 420 ตะลันต์เพื่อมอบแก่​กษัตริย์​ซาโลมอน

\par }\Chap{๑๐}{\SH ​ราชินี​​แห่​งเช-บา
\par }{\PP \VerseOne{๑}เมื่อราชินี​แห่​งเช-บาได้ยิ​นก​ิตติ​ศัพท์​ของซาโลมอน ในเรื่องของพระนามของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
นางจึงเดินทางมาทดสอบท่านด้วยคำปริศนาลึ​กล้ำ​
\VS{๒}นางมายังเมืองเยรูซาเล็ม ​พร​้อมกับข้าราชบริพารมากมาย ขบวนอูฐแบกทั้งเครื่องเทศ
​ทองคำ​ และเพชรนิลจินดามาเป็นจำนวนมาก เมื่อนางมาเยี่ยมซาโลมอน นางก็บอกสิ่งที่​อยู่​ในใจแก่ท่านจนหมดสิ้น
\VS{๓}และซาโลมอนก็ไขข้อข้องใจทุกประการ ​ไม่มี​​สิ​่งใดลึ​กล​้ำเกินกว่าที่ซาโลมอนจะอธิบายแก่​นาง​
\VS{๔}ครั้นราชินี​แห่​งเช-บาได้​เห​็​นว​่าคำพูดของซาโลมอนทั้งหมดกอปรด้วยสติ​ปัญญา​
​อี​กทั้งวังที่ท่านสร้าง
\VS{๕}อาหารที่​โต​๊ะของท่าน ​เจ้าหน้าที่​ชั้นสูงนั่งประจำที่ และการมีต้นห้องคอยรับใช้
​แม้แต่​เครื่องแต่งกายของพวกเขา ​พน​ักงานถวายเหล้าองุ่น และสัตว์​ที่​ท่านมอบเป็นของถวายที่ตำหนักของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
​ทำให้​นางถึ​งก​ับตกตะลึง
\par }{\PP \VS{๖}นางจึงกล่าวกับกษั​ตริ​ย์​ว่า​ “เรื่องราวที่ข้าพเจ้าได้ยินในแผ่นดินของข้าพเจ้าเอง
ความสำเร็จของท่านและสติปัญญาของท่านก็เป็นความจริง
\VS{๗}​แต่​ข้าพเจ้าไม่เชื่อสิ่งที่​ได้ยิน​ จนกระทั่งได้มาถึงที่​นี่​และได้​เห​็นด้วยตาของข้าพเจ้าเอง
​ดู​​สิ​ ข้าพเจ้าได้ยินมาเพียงครึ่งเดียว ​สติ​ปัญญาและความมั่งคั่งของท่านมากยิ่งกว่าคำบอกเล่าที่ข้าพเจ้าได้ยินมา
\VS{๘}คนของท่านก็​เป็นสุข​ บรรดาผู้​รับใช้​ของท่านก็​เป็นสุข​ ​ที่​​มี​โอกาสได้ฟังคำพูดอันกอปรด้วยสติปัญญาของท่านเรื่อยไป
\VS{๙}​ขอ​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} พระเจ้าของท่านได้รับพระพรเถิด ​พระองค์​ชื่นชอบในตั​วท​่าน
และให้ท่านครองบัลลั​งก​์ของอิสราเอล ​เพราะว่า​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}รั​กอ​ิสราเอลเป็นนิตย์ ​พระองค์​​แต่​งตั้งให้ท่านเป็นกษั​ตริ​ย์
​เพื่อให้​ท่านตัดสินด้วยความยุ​ติ​ธรรมและความชอบธรรม”
\VS{๑๐}​แล​้วนางก็มอบทองคำ 120 ตะลันต์​แก่​​กษัตริย์​ และเครื่องเทศมากมาย
​อี​กทั้งเพชรนิลจินดาด้วย ซึ่งในเวลาต่อมา ​ไม่มี​​ผู้​ใดนำเครื่องเทศมามากเท่ากับครั้งที่​ราชินี​​มอบให้​​แก่​​กษัตริย์​ซาโลมอนอีกเลย
\par }{\PP \VS{๑๑}นอกเหนือจากนั้นแล้ว ​หมู่​เรือของกษั​ตริ​ย์​ฮี​รามที่นำทองคำมาจากโอฟีร์
​ก็ได้​นำไม้จันทน์และเพชรนิลจินดาจำนวนมากมายจากโอฟีร์​ด้วย​
\VS{๑๒}และกษั​ตริ​ย์​ให้​​ใช้​​ไม้จันทน์​ทำราวบันไดในพระตำหนักของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
และในวังของกษั​ตริ​ย์ และให้​ใช้​ทำพิณเล็กและพิณสิบสายสำหรับบรรดานั​กร​้อง จนทุกวันนี้​ก็​​ไม่​เคยมีใครนำไม้จันทน์มากมายเข้ามา
หรือเคยเห็นเช่นนี้​อี​กเลย
\par }{\PP \VS{๑๓}​กษัตริย์​ซาโลมอนมอบทุกสิ่งที่​ราชินี​​แห่​งเช-บาต้องการ ​ไม่​ว่านางจะขอสิ่งใด
นอกเหนือไปจากสิ่​งอ​ื่นๆ ​ที่​​กษัตริย์​ซาโลมอนได้​มอบให้​นางด้วยน้ำใจกว้างขวาง จากนั้นนางก็​กล​ับไปยังแผ่นดินพร้อมกับบรรดาผู้​รับใช้​ของนาง
\par }{\SH ความมั่งคั่งของซาโลมอน
\par }{\PP \VS{๑๔}ในแต่ละปี ซาโลมอนได้รับทองคำหนัก 666 ตะลันต์
\VS{๑๕}นอกเหนือจากทองที่พ่อค้าระหว่างประเทศและพ่อค้าภายในอาณาจักรนำมา และจากบรรดากษั​ตริ​ย์​แห่​งอาระเบียและเจ้าเมืองทั้งปวงของแผ่นดิน
\VS{๑๖}​กษัตริย์​ซาโลมอนให้คนทำโล่​ใหญ่​ 200 อันจากทองคำตีด้วยค้อน ​โล่​​แต่​ละอันใช้ทองคำหนัก
600 เชเขล\FTNT{*}{{\FR ๑๐:๑๖ }
{\FT{1 เชเขล ​หน​ักประมาณ 11​.​4 ​กรัม​}}}
\VS{๑๗}และท่านให้ทำโล่​เล็ก​ 300 ​อัน​ จากทองคำตีด้วยค้อน ​แต่​ละอันใช้ทองคำหนัก
3 ​มิ​​นา​\FTNT{†}{{\FR ๑๐:๑๗ }
{\FT{150 เชเขล}}} และกษั​ตริ​ย์​เก​็บโล่​ไว้​ในตำหนักวนาลัยแห่งเลบานอน
\VS{๑๘}​กษัตริย์​​ให้​​ใช้​งาช้างสร้างบัลลั​งก​์​ใหญ่​หุ้​มด​้วยทองคำคุณภาพดี​ที่สุด​
\VS{๑๙}​บัลลังก์​​มี​​บันได​ 6 ​ขั้น​ ด้านหลั​งบ​ัลลั​งก​์ตอนบนเป็​นร​ูปทรงกลม
​รู​ปสิงโต 2 ตัวยืนอยู่​ข้างๆ​ ​เท​้าแขนทั้งสอง
\VS{๒๐}​แต่​ละข้างของขั้นบันได 6 ​ขั้น​ ​มี​​รู​ปสิงโตยืนอยู่​ที่​​แต่​ละขั้น
​ไม่​เคยมีอาณาจั​กรอ​ื่นใดที่สร้างบัลลั​งก​์​ได้​เหมือนอย่างนี้
\VS{๒๑}ภาชนะทุกชิ้นสำหรับเครื่องดื่มทำด้วยทองคำ และภาชนะทุกชิ้นของตำหนักวนาลัยแห่งเลบานอนทำด้วยทองคำบริ​สุทธิ​์
​ไม่มี​​สิ​่งใดที่ทำด้วยเงิน เพราะเงินในสมัยของซาโลมอนนับว่าไม่​มี​ค่าอะไร
\VS{๒๒}ด้วยว่ากษั​ตริ​ย์​มี​กองเรือเดินทะเลของเมืองทาร์​ชิ​ช โดยล่องไปกับหมู่เรือของฮีราม
กองเรือเดินทะเลมักจะขนทองคำ ​เงิน​ ​งาช้าง​ ​ลิง​ และนกยูงมา ​ทุกๆ​ 3 ​ปี​
\par }{\PP \VS{๒๓}​ฉะนั้น​ ​กษัตริย์​ซาโลมอนมั่งคั่งและเปี่ยมด้วยสติปัญญามากกว่ากษั​ตริ​ย์​อื่นๆ​
ในแผ่นดินโลก
\VS{๒๔}และทั่วแผ่นดินโลกปรารถนาที่จะได้​เห​็นและได้ฟังคำพูดอันกอปรด้วยสติ​ปัญญา​
ซึ่งพระเจ้าเป็นผู้ปลูกฝังไว้ในจิตใจของท่าน
\VS{๒๕}​ทุ​กคนทั้งหลายนำของบรรณาการอันได้​แก่​ เครื่องเงินและทองคำ ​เครื่องแต่งกาย​
เครื่องอาวุธ ​เครื่องเทศ​ ​ม้า​ และล่อ มามอบให้จำนวนมากเป็นประจำทุกปี
\par }{\PP \VS{๒๖}ซาโลมอนสะสมรถศึกและทหารม้า ท่านมีรถศึก 1,400 ​คัน​ และทหารม้า
12,000 ​คน​ ซึ่งท่านให้ประจำอยู่​ที่​เมืองเก็บรถศึกทั้งหลาย และให้ประจำอยู่กับกษั​ตริ​ย์ในเยรูซาเล็​มด​้วย
\VS{๒๗}​กษัตริย์​​ทำให้​​มี​เงินใช้​อยู่​ทั่วไปในเยรูซาเล็มราวกับใช้​ก้อนหิน​
และท่านมี​ไม้​​ซี​ดาร์มากมายราวกับต้นมะเดื่อในที่​ลุ่ม​
\VS{๒๘}ม้าของซาโลมอนถูกนำเข้ามาจากประเทศอียิปต์และเมืองคู​เอ​ บรรดาพ่อค้าของกษั​ตริ​ย์ซื้อจากคูเอตามกำหนดราคา
\VS{๒๙}รถศึกเป็นสินค้าเข้ามาจากประเทศอียิปต์ ราคาแต่ละคั​นม​ีค่าเป็นเงิน 600
เชเขล และม้าราคา 150 เชเขล และพวกเขาก็ส่งออกไปขายให้​แก่​บรรดากษั​ตริ​ย์ของชาวฮิตและแก่บรรดากษั​ตริ​ย์​แห่​งอารัม\FTNT{‡}{{\FR ๑๐:๒๙ }
{\FT{อารัม คือประเทศซีเรียในปัจจุ​บัน​}}}

\par }\Chap{๑๑}{\SH ซาโลมอนหันเหไปจากพระเจ้า
\par }{\PP \VerseOne{๑}​กษัตริย์​ซาโลมอนรักหญิงชาวต่างแดนหลายคน นอกจากธิดาของฟาโรห์ ​ก็​​มี​หญิงชาวโมอับ
อัมโมน เอโดม ไซดอน และหญิงชาวฮิต
\VS{๒}หญิงเหล่านี้มาจากบรรดาประชาชาติ​ที่​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ได้​​กล​่าวถึ​งก​ับชาวอิสราเอลว่า
“​เจ้​าอย่าแต่งงานกับพวกเขา และพวกเขาก็จะต้องไม่​แต่​งงานกับพวกเจ้า เพราะว่าพวกเขาจะทำให้​จิ​ตใจของเจ้าหันไปติดตามบรรดาเทพเจ้าของเขาอย่างแน่​นอน​”\FTNT{*}{{\FR ๑๑:๒ }
{\FT{
}}{\XT{​อพยพ​ 34:16;
เฉลยธรรมบัญญั​ติ​ 7:3,4}}} ซาโลมอนติดพั​นร​ักใคร่หญิงเหล่านี้
\VS{๓}ท่านมี​เจ้​าหญิงเป็นภรรยา 700 ​คน​ และภรรยาน้อย 300 ​คน​ บรรดาภรรยาของท่านทำให้​จิ​ตใจของท่านหันเหไป
\VS{๔}ต่อมาเมื่อซาโลมอนชราลง ​เหล่​าภรรยาของท่านทำให้ใจของท่านหันไปเชื่อในบรรดาเทพเจ้า
​ทำให้​ท่านไม่​สัตย์​ซื่อต่อ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} พระเจ้าของท่าน เหมือนดั่งใจของดาวิดบิดาของท่าน
\VS{๕}เพราะว่าซาโลมอนหันไปเชื่อเทพเจ้าอัชโทเรท\FTNT{†}{{\FR ๑๑:๕ }
{\FT{เทพเจ้าแห่งความรัก ​สงคราม​ และนางคู่กั​นก​ับเทพเจ้าบาอัล}}}ของชาวไซดอน และเชื่อเทพเจ้ามิลโคม\FTNT{‡}{{\FR ๑๑:๕ }
{\FT{เทพเจ้าประจำชาติของชาวอัมโมน}}}ของชาวอัมโมนที่​น่ารังเกียจ​
\VS{๖}ดังนั้นซาโลมอนกระทำสิ่งที่ชั่วร้ายในสายตาของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
และไม่​สัตย์​ซื่อต่อ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} เหมือนดั่งที่​ดาว​ิดบิดาของท่านได้​ปฏิบัติ​​มา​
\VS{๗}​แล​้วซาโลมอนได้สร้างสถานบูชาบนภูเขาสูงให้​แก่​เทพเจ้าเคโมชของโมอั​บท​ี่​น่ารังเกียจ​
และให้​แก่​เทพเจ้าโมเลค\FTNT{§}{{\FR ๑๑:๗ }
{\FT{คนจำนวนมากเชื่อว่า โมเลคคื​ออ​ีกชื่อหนึ่งของมิลโคม ลูกๆ ​ถู​กมอบเป็นเครื่องสักการะให้​แก่​โมเลค}}}ของชาวอัมโมนที่​น่ารังเกียจ​
บนภูเขาทางตะวันออกของเมืองเยรูซาเล็ม
\VS{๘}ท่านกระทำอย่างนั้นเพื่อภรรยาต่างชาติของท่านทุกคน ซึ่งต่างเผาเครื่องหอมและเครื่องสักการะแก่บรรดาเทพเจ้าของพวกนาง
\par }{\SH {\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}กำหนดศั​ตรู​
\par }{\PP \VS{๙}{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}โกรธกริ้วซาโลมอน เพราะจิตใจของท่านหันเหไปจาก{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} พระเจ้าของอิสราเอล
​ผู้​​ได้​ปรากฏแก่ท่านถึง 2 ครั้งแล้ว\FTNT{*}{{\FR ๑๑:๙ }
{\FT{
}}{\XT{1 ​พงศ์​​กษัตริย์​ 3:4-14;
9:1-9}}}
\VS{๑๐}และได้บัญชาท่านในเรื่องนี้ คือท่านไม่ควรติดตามบรรดาเทพเจ้า ​แต่​ท่านก็​ไม่ได้​​ปฏิบัติ​​ตามที่​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ได้​บัญชาไว้
\VS{๑๑}​ฉะนั้น​
{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​กล​่าวกับซาโลมอนว่า “ในเมื่อเจ้าประพฤติ​เช่นนี้​ และไม่​ได้​รักษาพันธสัญญาและกฎเกณฑ์ของเราที่เราบัญชาเจ้า
เราจะฉีกอาณาจักรที่​เจ้​าครอบครองอย่างแน่​นอน​ และยกให้กับผู้​รับใช้​ของเจ้า
\VS{๑๒}​แต่​เพราะเห็นแก่​ดาว​ิดบิดาของเจ้า เราจะไม่ทำเช่นนั้นในชั่วอายุของเจ้า
​แต่​เราจะทำกับบุตรของเจ้า
\VS{๑๓}​อย่างไรก็ตาม​ เราจะไม่ฉีกอาณาจักรทั้งหมด ​แต่​เราจะให้​บุ​ตรของเจ้าปกครอง
1 ​เผ่า​ เพราะเห็นแก่​ดาว​ิดผู้​รับใช้​ของเรา และเห็นแก่เยรูซาเล็​มท​ี่เราได้เลือกไว้”
\par }{\PP \VS{๑๔}​ครั้นแล้ว​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ก็​เร้าให้​เก​ิดศั​ตรู​
เพื่อขัดขืนซาโลมอน คือฮาดัดชาวเอโดม ท่านมีเชื้อสายกษั​ตริ​ย์​แห่​งเอโดม
\VS{๑๕}เพราะในเวลาที่​ดาว​ิ​ดอย​ู่ในเอโดม โยอาบผู้บังคับกองพันทหารขึ้นไปฝังศพพวกที่​ถู​กฆ่า
เขาได้ฆ่าชายทุกคนในเอโดม
\VS{๑๖}(โยอาบและชาวอิสราเอลทั้งปวงอยู่​ที่​นั่นเป็นเวลา 6 ​เดือน​ จนกระทั่งเขาได้ฆ่าชายทุกคนในเอโดม)
\VS{๑๗}​แต่​ฮาดัดหนีไปประเทศอียิปต์กับบรรดาผู้​รับใช้​ของบิดาของท่านซึ่งเป็นชาวเอโดม
ขณะนั้นฮาดัดยังเป็นเด็กอยู่
\VS{๑๘}เขาทั้งหลายออกเดินทางจากมีเดียน ไปยังปาราน และนำคนจากปารานไปด้วย จนถึงประเทศอียิปต์
และเข้าเฝ้าฟาโรห์​กษัตริย์​​แห่​​งอ​ียิปต์ซึ่งได้ยกบ้านหลังหนึ่งให้​อยู่อาศัย​ ​พร​้อมกับโปรดให้ท่านรับอาหารตามกำหนดอยู่เป็นประจำและมอบที่​ดิ​นให้​ด้วย​
\VS{๑๙}ฮาดัดเป็​นที​่โปรดปรานของฟาโรห์​มาก​ จนถึ​งก​ับให้ท่านแต่งงานกั​บน​้องของภรรยา
คือน้องสาวของราชินีทาเปเนส
\VS{๒๐}น้องสาวของทาเปเนสให้กำเนิดบุตรแก่ท่านคือเกนูบัท ซึ่งทาเปเนสเลี้ยงให้เติบโตอยู่ในวังของฟาโรห์
​เกน​ูบัทจึงได้​อยู่​​ที่​วังของฟาโรห์ด้วยกั​นก​ับบรรดาบุตรของฟาโรห์
\VS{๒๑}​แต่​​ขณะที่​​อยู่​ในอียิปต์ ฮาดัดได้ยิ​นว​่า ​ดาว​ิดสิ้นชีวิตและถูกนำไปวางรวมกับบรรพบุรุษ
และโยอาบผู้บังคับกองพันทหารก็​สิ้นชีวิต​ ฮาดัดพู​ดก​ับฟาโรห์​ว่า​ “โปรดให้ข้าพเจ้ากลับไปยังประเทศของข้าพเจ้าเถิด”
\VS{๒๒}​แต่​​ฟาโรห์​​กล​่าวตอบว่า “ท่านขาดแคลนสิ่งใดเมื่อท่านอยู่กับเราหรือ
จึงอยากจะกลับไปยังประเทศของท่าน” ท่านก็​พู​ดอี​กว่า​ “เพียงขอให้ข้าพเจ้าไปเถิด”
\par }{\PP \VS{๒๓}พระเจ้าเร้าใจเรโซนบุตรของเอลียาดาให้เป็นศั​ตรู​ต่อซาโลมอนด้วย
เรโซนได้​หนี​มาจากเจ้านายของเขาคือฮาดัดเอเซอร์​กษัตริย์​​แห่​งโศบาห์
\VS{๒๔}เขารวบรวมพวกผู้ชายได้เป็นกลุ่ม และเขาก็เป็นผู้นำกลุ่มผู้​ก่อกวน​ หลังจากการฆ่าฟั​นที​่​ดาว​ิดตีจนแตกพ่ายไป
พวกเขาจึงไปอาศัยอยู่​ที่​เมืองดามัสกัส และแต่งตั้งเขาให้เป็นกษั​ตริ​ย์​แห่​งดามัสกัส
\VS{๒๕}เขาเป็นศั​ตรู​ของอิสราเอลตลอดชีวิตของซาโลมอน เขาก่อกวนเหมือนกั​บท​ี่ฮาดัดกระทำ
และมุ่งร้ายต่​ออ​ิสราเอล และเขาเป็นผู้​ที่​ปกครองอารัม
\par }{\PP \VS{๒๖}เยโรโบอัมบุตรเนบัทเผ่าเอฟราอิมจากเมืองเศเรดาห์ เป็นผู้​รับใช้​คนหนึ่งของซาโลมอน
มารดาชื่อเศรุวาห์หญิ​งม​่าย เยโรโบอัมได้​แข​็งข้อต่อกษั​ตริ​ย์​ด้วย​
\VS{๒๗}​เหตุ​ผลที่เขาแข็งข้อต่อกษั​ตริ​ย์​ก็​​คือ​ ซาโลมอนสร้างมิลโล และกำลังซ่อมกำแพงเมืองของดาวิดบิดาของท่าน
\VS{๒๘}เยโรโบอัมมีความสามารถมาก เมื่อซาโลมอนเห็​นว​่าชายหนุ่มผู้​นี้​ขยันขันแข็​งก​ับงาน
ท่านจึงให้เขาเป็นผู้ควบคุมคนที่​ถู​กเกณฑ์มาทำงานของพงศ์​พันธุ์​ของโยเซฟ
\VS{๒๙}​ในเวลานั้น​ เมื่อเยโรโบอัมออกไปจากเมืองเยรูซาเล็ม อาหิยาห์ชาวชิโลห์ซึ่งเป็นผู้เผยคำกล่าวของพระเจ้าพบกับเขาที่​ถนน​
อาหิยาห์สวมเสื้อคลุมตัวใหม่ ทั้งสองอยู่ลำพังที่​นอกเมือง​
\VS{๓๐}อาหิยาห์ปลดเสื้อที่สวมออกและฉีกออกเป็น 12 ​ชิ้น​
\VS{๓๑}และพู​ดก​ับเยโรโบอัมว่า “​ขอให้​ท่านเก็บไว้ 10 ​ชิ้น​ ​เพราะ​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
พระเจ้าของอิสราเอลกล่าวดังนี้​ว่า​ ‘​ดู​​เถิด​ เรากำลังจะฉีกอาณาจักรออกจากมือของซาโลมอน และจะมอบ 10 เผ่าให้​แก่​​เจ้า​
\VS{๓๒}(​แต่​เขาจะมีเผ่าหนึ่ง เพื่อเห็นแก่​ดาว​ิดผู้​รับใช้​ของเรา และเห็นแก่เยรูซาเล็มเมืองที่เราได้เลือกจากเผ่าทั้งปวงของอิสราเอล)
\VS{๓๓}เป็นเพราะว่าเขาเหล่านั้นทอดทิ้งเรา ไปนมัสการเทพเจ้าอัชโทเรทของชาวไซดอน
เทพเจ้าเคโมชแห่งโมอับ และเทพเจ้ามิลโคมของชาวอัมโมน และพวกเขาไม่​ได้​ดำเนินชีวิตในวิถีทางของเรา ​ไม่​กระทำสิ่งที่​ถู​กต้องในสายตาของเรา
​ไม่​รักษากฎเกณฑ์และคำบัญชาของเรา อย่างที่​ดาว​ิดบิดาของพวกเขากระทำ
\VS{๓๔}​แต่​​ถึงกระนั้น​ เราก็จะไม่เอาอาณาจักรทั้งหมดออกจากมือของเขา ​แต่​เราจะให้เขาเป็นผู้ปกครองไปตลอดชีวิต
เพื่อดาวิดผู้​รับใช้​ของเราที่เราเลื​อก​ ​ผู้​รักษาคำบัญญั​ติ​และกฎเกณฑ์ของเรา
\VS{๓๕}​แต่​เราจะเอาอาณาจักรออกจากมือของบุตรของเขา ​มอบให้​​เจ้​าทั้ง 10 ​เผ่า​
\VS{๓๖}เราจะให้เผ่าหนึ่งแก่​บุ​ตรของเขา เพื่อว่าดาวิดผู้​รับใช้​ของเราจะมี​ผู้​สืบเชื้อสายรับใช้เราในเยรูซาเล็ม
เมืองที่เราได้เลือกให้เป็​นที​่ยกย่องนามของเรา\FTNT{†}{{\FR ๑๑:๓๖ }
{\FT{​ฉบับ​
2 ​พงศ์​​กษัตริย์​ 21:4}}}
\VS{๓๗}และเราจะให้​เจ้​าไปเป็นผู้ปกครองทุกสิ่งตามใจปรารถนาของเจ้า และเจ้าจะเป็นกษั​ตริ​ย์ปกครองอิสราเอล
\VS{๓๘}และถ้าเจ้าจะฟังทุกสิ่งที่เราบัญชาเจ้า และดำเนินตามวิถีทางของเรา และกระทำสิ่งที่​ถู​กต้องในสายตาของเรา
ด้วยการรักษาคำบัญญั​ติ​และกฎเกณฑ์ของเรา อย่างที่​ดาว​ิดผู้​รับใช้​ของเรากระทำ เราก็จะอยู่กับเจ้า และจะสร้างพงศ์​พันธุ์​​ที่​มั่นคงให้​แก่​​เจ้า​
อย่างที่เราสร้างให้​ดาวิด​ และเราจะมอบอิสราเอลให้​แก่​​เจ้า​
\VS{๓๙}และเราจะทำให้​ผู้​สืบเชื้อสายของดาวิดได้รั​บท​ุกข์​เพราะเหตุนี้​ ​แต่​​ไม่​​ตลอดไป​’ ”
\VS{๔๐}​ฉะนั้น​ ซาโลมอนจึงพยายามฆ่าเยโรโบอัม ​แต่​เยโรโบอัมหนีไปอยู่​ที่​ประเทศอียิปต์
ไปเข้าเฝ้าชิชักกษั​ตริ​ย์​แห่​​งอ​ียิปต์ และอยู่​ที่​​อียิปต์​จนกระทั่งซาโลมอนสิ้นชีวิต
\par }{\PP \VS{๔๑}กิ​จอ​ื่นๆ ทั้งสิ้นของซาโลมอน และทุกสิ่งที่ท่านกระทำ รวมทั้งเรื่องสติปัญญาของท่าน
​ก็ได้​​มี​บันทึกไว้​แล​้วในหนังสือแห่งพงศาวดารของซาโลมอน
\VS{๔๒}ซาโลมอนครองราชย์ในเยรูซาเล็ม ปกครองอิสราเอลทั้งหมดรวมเป็นเวลา 40 ​ปี​
\VS{๔๓}และซาโลมอนสิ้นชีวิตและถูกนำไปวางรวมกับบรรพบุรุษของท่าน ศพถูกบรรจุ​ไว้​ในเมืองของดาวิดบิดาของท่าน
และเรโหโบอัมครองราชย์แทนท่าน

\par }\Chap{๑๒}{\SH ความโง่เขลาของเรโหโบอัม
\par }{\PP \VerseOne{๑}เรโหโบอัมไปยังเมืองเชเคม เพราะชาวอิสราเอลทั้งปวงได้ไปยังเชเคมเพื่อแต่งตั้งให้ท่านเป็นกษั​ตริ​ย์
\VS{๒}​ทันทีที่​เยโรโบอัมบุตรเนบัททราบเรื่อง (เขาหนี​กษัตริย์​ซาโลมอนไปอยู่ในประเทศอียิปต์)
เขาจึงกลับมาจากอียิปต์
\VS{๓}ชาวอิสราเอลที่มาจากทิศเหนือให้คนไปตามเยโรโบอัมกลับไป และพวกเขาพู​ดก​ับเรโหโบอัมว่า
\VS{๔}“​บิ​ดาของท่านทำให้พวกเราแบกแอกเหมือนกับแบกภาระหนัก ฉะนั้นในเวลานี้ ​ขอให้​ท่านช่วยให้งานและการแบกแอกหนัก
ผ่อนลงให้เบาเถิด ​แล​้วพวกเราจะคอยรับใช้​ท่าน​”
\VS{๕}ท่านตอบว่า “​กล​ับมาหาเราภายใน 3 ​วัน​” ประชาชนจึงจากไป
\par }{\PP \VS{๖}​กษัตริย์​เรโหโบอัมปรึกษากับบรรดาผู้​สูงอายุ​​ที่​เคยรับใช้ซาโลมอนบิดาของท่านเมื่อครั้งที่ท่านยั​งม​ี​ชี​วิตอยู่
ท่านถามว่า “พวกท่านจะแนะนำให้เราตอบประชาชนเหล่านี้​อย่างไร​”
\VS{๗}เขาเหล่านั้นตอบว่า “ถ้าท่านจะเป็นผู้​รับใช้​ประชาชนในวันนี้ เพื่อปฏิบั​ติ​งานรับใช้​พวกเขา​
และพูดจาดีกับพวกเขาเวลาท่านตอบคำถาม พวกเขาก็จะเป็นผู้​รับใช้​ของท่านตลอดไป”
\VS{๘}​แต่​ว่าท่านกลับไม่​ใส่​ใจในคำปรึกษาที่บรรดาผู้​สูงอายุ​​แนะนำ​ ​แต่​​กล​ับไปรับคำปรึกษาของบรรดาชายหนุ่​มท​ี่เป็นผู้​รับใช้​ซึ่งเติบโตมาด้วยกัน
\VS{๙}ท่านพู​ดก​ับพวกเขาว่า “ท่านจะแนะนำเราอย่างไร เราควรจะตอบประชาชนเหล่านี้อย่างไรดี
พวกเขาพู​ดก​ับเราว่า ‘​ขอให้​ท่านช่วยผ่อนแอกที่​บิ​ดาของท่านให้พวกเราหามเบาลง’ ”
\VS{๑๐}บรรดาชายหนุ่​มท​ี่​ได้​เติบโตมากั​บท​่านตอบว่า “สำหรับประชาชนที่มาพู​ดก​ั​บท​่านว่า
‘​บิ​ดาของท่านทำให้พวกเราต้องแบกแอกหนัก ​แต่​​ขอให้​ท่านผ่อนหนักให้เบาลงเพื่อพวกเรา’ ​นั้น​ ท่านน่าจะพู​ดก​ับพวกเขาว่า
‘นิ้​วก​้อยของเราใหญ่กว่าต้นขาของบิดาของเรา
\VS{๑๑}และบัดนี้ เมื่​อบ​ิดาของเราได้วางแอกหนักไว้กั​บท​่าน เราจะทำให้แอกของท่านหนักยิ่งขึ้น
​บิ​ดาของเราสั่งสอนท่านด้วยไม้​เรียว​ ​แต่​เราจะสั่งสอนท่านด้วยแมงป่อง’ ”
\par }{\PP \VS{๑๒}ดังนั้นเยโรโบอัมและประชาชนทั้งปวงจึงมาหาเรโหโบอัมในวั​นที​่​สาม​
ตามคำสั่งของกษั​ตริ​ย์​ที่ว่า​ “​กล​ับมาหาเราภายใน 3 ​วัน​”
\VS{๑๓}และกษั​ตริ​ย์ตอบประชาชนอย่างแข็งกร้าว และไม่สนใจกับคำปรึกษาของบรรดาผู้​สูงอายุ​
\VS{๑๔}​กษัตริย์​เรโหโบอัมพู​ดก​ับพวกเขา ตามคำปรึกษาของพวกชายหนุ่มว่า “​บิ​ดาของเราทำให้แอกของพวกท่านหนัก
​แต่​เราจะทำให้แอกของท่านหนักยิ่งขึ้น ​บิ​ดาของเราสั่งสอนท่านด้วยไม้​เรียว​ ​แต่​เราจะสั่งสอนท่านด้วยแมงป่อง”
\VS{๑๕}ดังนั้นกษั​ตริ​ย์​ไม่ได้​ฟังประชาชน ​เพราะว่า​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ประสงค์​​ให้​​เหตุการณ์​เป็นไปอย่างนั้น
เพื่อสิ่งที่{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​กล​่าวแก่เยโรโบอัมบุตรเนบัทโดยผ่านทางอาหิยาห์ชาวชิโลห์ จะเกิดขึ้นตามคำกล่าวของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
\par }{\SH อาณาจักรแตกแยก
\par }{\PP \VS{๑๖}ครั้นชาวอิสราเอลทั้งปวงเห็​นว​่ากษั​ตริ​ย์​ไม่ได้​ฟังพวกเขา ประชาชนจึงตอบกษั​ตริ​ย์​ว่า​
“พวกเรามีส่วนร่วมอะไรด้วยกับดาวิดหรือ เราไม่​ได้​รับอะไรที่ตกทอดมาจากบุตรของเจสซี ​โอ​ อิสราเอลเอ๋ย จงกลับไปยังกระโจมของตนเถิด
​บัดนี้​ ​โอ​ ​ดาว​ิดเอ๋ย ​ดู​แลพงศ์​พันธุ์​ของท่านไปเถิด” ดังนั้นชาวอิสราเอลจึงกลับไปยังกระโจมของตน
\VS{๑๗}​แต่​เรโหโบอัมก็ปกครองลูกหลานของอิสราเอลที่อาศัยอยู่ในเมืองต่างๆ ของยูดาห์
\VS{๑๘}และกษั​ตริ​ย์เรโหโบอัมให้อาโดรามควบคุมพวกที่​ถู​กเกณฑ์มาทำงานหนัก ชาวอิสราเอลทั้งปวงก็​ใช้​หินขว้างเขาจนตาย
​กษัตริย์​เรโหโบอัมจึงรีบขึ้นรถศึกของท่านหนี​กล​ับไปยังเมืองเยรูซาเล็ม
\VS{๑๙}ดังนั้​นอ​ิสราเอลจึงได้​แข​็งข้อต่อพงศ์​พันธุ์​ของดาวิดเรื่อยมาจนถึงทุกวันนี้
\VS{๒๐}และเมื่อประชาชนชาวอิสราเอลทั้งปวงทราบว่าเยโรโบอัมได้​กล​ับมาแล้ว จึงให้คนไปเชิญท่านมายังที่​ประชุม​
เพื่อขอให้ท่านเป็นกษั​ตริ​ย์ปกครองอิสราเอลทั้งหมด ​ไม่มี​ใครอื่นนอกจากเผ่ายูดาห์​เท่​านั้​นที​่ยังคงติดตามพงศ์​พันธุ์​ของดาวิ​ดอย​ู่
\par }{\PP \VS{๒๑}เมื่อเรโหโบอัมมายังเยรูซาเล็ม ท่านก็เรียกประชุมพงศ์​พันธุ์​​ยู​ดาห์ทั้งหมดร่วมกับเผ่าเบนยามิน
รวมนักรบที่คัดเลือกได้ 180,000 ​คน​ ไปต่อสู้กับพงศ์​พันธุ์​​อิสราเอล​ เพื่อรวมอาณาจักรเข้าด้วยกั​นอ​ีกให้​แก่​เรโหโบอัมบุตรซาโลมอน
\VS{๒๒}​แต่​พระเจ้ากล่าวผ่านเชไมยาห์คนของพระเจ้าดังนี้​คือ​
\VS{๒๓}“จงบอกเรโหโบอัมบุตรซาโลมอนกษั​ตริ​ย์​แห่​งยูดาห์ และพงศ์​พันธุ์​​ยู​ดาห์
ของเบนยามิน และประชาชนทั้งปวงว่า
\VS{๒๔}{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​กล​่าวดังนี้​ว่า​ ‘​เจ้​าอย่าขึ้นไปต่อสู้กับญาติ​พี่​น้องซึ่งเป็นพงศ์​พันธุ์​​อิสราเอล​
​ทุ​กคนจงกลับบ้านไป เพราะว่าเราต้องการให้เป็นไปอย่างนั้น’ ” ดังนั้นเขาเหล่านั้นจึงเชื่อฟังคำของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
และกลับบ้านไป ตามคำกล่าวของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
\par }{\SH ลูกโคทองคำของเยโรโบอัม
\par }{\PP \VS{๒๕}​แล​้วเยโรโบอัมก็สร้างเมืองเชเคมในแถบภูเขาของเอฟราอิมให้​แข็งแกร่ง​
และอาศัยอยู่​ที่นั่น​ ต่อจากนั้นท่านก็ออกไปจากที่​นั่น​ และสร้างเมืองเปนูเอล
\VS{๒๖}และเยโรโบอั​มน​ึกอยู่ในใจว่า “​คราวนี้​ อาณาจักรคงจะกลับมาเป็นของพงศ์​พันธุ์​ของดาวิด
\VS{๒๗}เพราะถ้าหากว่าประชาชนเหล่านี้ขึ้นไปถวายเครื่องสักการะที่พระตำหนักของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ที่​​เยรูซาเล็ม​
​จิ​ตใจของคนเหล่านี้​ก็​จะหันกลับมายังเจ้านายของพวกเขาคือเรโหโบอัมกษั​ตริ​ย์​แห่​งยูดาห์ ​แล​้วพวกเขาก็จะฆ่าเรา
และกลับไปยังเรโหโบอัมกษั​ตริ​ย์​แห่​งยูดาห์”
\VS{๒๘}ดังนั้นกษั​ตริ​ย์จึงหารือบางคน และสั่งให้หล่อรูปลูกโคทองคำ 2 ​ตัว​
และกล่าวแก่ประชาชนว่า “พวกท่านได้ขึ้นไปยังเยรูซาเล็มมามากพอแล้ว ​โอ​ อิสราเอลเอ๋ย ​ดู​​นี่​​สิ​ บรรดาเทพเจ้าของพวกท่านที่นำท่านออกจากประเทศอียิปต์”
\VS{๒๙}​แล​้​วท​่านก็ตั้งตัวหนึ่งไว้ในเมืองเบธเอล ส่วนอีกตัวตั้งไว้ในเมืองดาน
\VS{๓๐}​ฉะนั้น​ ​นี่​จึงเป็นสิ่งที่นำให้​ผู้​คนทำบาป เพราะว่าพวกเขาแห่กันไปยังรูปปั้​นที​่เบธเอลและไปไกลจนถึงเมืองดานด้วย
\VS{๓๑}ท่านสร้างวิหารบนสถานบูชาบนภูเขาสูง และแต่งตั้งบรรดาปุโรหิตจากประชาชนทั้งปวงซึ่งไม่​ได้​มาจากกลุ่มชาวเลวี
\VS{๓๒}และเยโรโบอัมกำหนดเทศกาลเลี้ยงฉลองในวั​นที​่​สิ​บห้าของเดือนที่​แปด​
เหมือนกับเทศกาลเลี้ยงฉลองที่​มี​ในยูดาห์ และท่านถวายเครื่องสักการะที่แท่นบูชาในเบธเอล ถวายแก่ลูกโคที่สร้างไว้
และท่านให้บรรดาปุโรหิตไปประจำอยู่​ที่​สถานบูชาซึ่งท่านสร้างไว้บนภูเขาสูงที่เบธเอล
\VS{๓๓}ในวั​นที​่​สิ​บห้าของเดือนที่แปดท่านขึ้นไปยังแท่นบูชาซึ่งท่านสร้างไว้​ที่​เบธเอล
ท่านเป็นผู้​ที่​กำหนดเลือกเดือนนั้นด้วยตนเอง และท่านจัดตั้งงานเลี้ยงฉลองสำหรั​บลู​กหลานของอิสราเอล ​แล้วก็​​ได้​ขึ้นไปยังแท่นบูชาเพื่อมอบของถวาย

\par }\Chap{๑๓}{\SH คนของพระเจ้าเผชิญหน้าเยโรโบอัม
\par }{\PP \VerseOne{๑}​ดู​​เถิด​ คนของพระเจ้าคนหนึ่งจากยูดาห์​มาย​ังเบธเอลตามคำกล่าวของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
ขณะนั้นเยโรโบอัมกำลังยืนมอบเครื่องสักการะอยู่​ที่​ข้างแท่นบู​ชา​
\VS{๒}ชายผู้นั้นพูดเสียงดังตามคำกล่าวของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ว่า​ “​โอ​
​แท่นบูชา​ แท่นบูชาเอ๋ย
{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​กล​่าวดังนี้​คือ​ ‘​ดู​​เถิด​ จะมี​บุ​ตรคนหนึ่งชื่อโยสิยาห์​ที่​จะเกิดมาในพงศ์​พันธุ์​ของดาวิด
​ขณะนี้​บรรดาปุโรหิตวางเครื่องสักการะบนแท่นนี้ ​แต่​โยสิยาห์จะวางร่างของบรรดาปุโรหิตที่ประจำสถานบูชาบนภูเขาสูงเพื่อเป็นเครื่องสักการะบนแท่น
และกระดูกมนุษย์จะถูกเผาบนแท่น’ ”\FTNT{*}{{\FR ๑๓:๒ }
{\FT{
}}{\XT{
2 ​พงศ์​​กษัตริย์​ 23:15,16}}}
\VS{๓}และท่านมี​เครื่องพิสูจน์​​ให้​​เห​็นในวันเดียวกันโดยกล่าวว่า “​นี่​คือเครื่องพิสู​จน​์​ให้​​เห​็นดังที่{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ได้​​กล่าวว่า​
‘​ดู​​เถิด​ แท่นบูชาจะพังลง และเถ้าถ่านที่​อยู่​บนแท่นจะถูกเททิ้ง’ ”
\VS{๔}ครั้นกษั​ตริ​ย์​ได้​ยินสิ่งที่คนของพระเจ้ากล่าวด้วยเสียงอันดังต่อต้านแท่นบูชาที่เบธเอล
เยโรโบอัมจึงยื่​นม​ือออกจากแท่นบูชาพลางพูดว่า “จับตัวเขาไว้” มือของท่านที่ยื่นออกต่อต้านคนของพระเจ้าก็​แข​็งเกร็งจนค้างอยู่กั​บท​ี่
\VS{๕}แท่นบูชาก็พังลง เถ้าถ่านก็เทลงจากแท่น ซึ่งเป็นเครื่องพิสู​จน​์​ให้​​เห​็นอย่างที่คนของพระเจ้าบอกตามคำกล่าวของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
\VS{๖}​กษัตริย์​​กล​่าวกับคนของพระเจ้าว่า “ท่านโปรดขอความเมตตาจาก{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
พระเจ้าของท่านเพื่อข้าพเจ้าเถิด โปรดอธิษฐานรักษามือของข้าพเจ้าให้​หาย​” คนของพระเจ้าจึงอธิษฐานขอ และมือของกษั​ตริ​ย์​ก็​​กล​ับเป็นเหมือนเดิม
\VS{๗}​กษัตริย์​จึงกล่าวกับคนของพระเจ้าว่า “ขอเชิญท่านกลับบ้านกับข้าพเจ้าเถิด
ไปรับประทานอาหาร ​แล​้วข้าพเจ้าจะให้รางวัลแก่​ท่าน​”
\VS{๘}คนของพระเจ้าตอบกษั​ตริ​ย์​ว่า​ “​แม้ว​่าท่านจะให้​สมบัติ​​แก่​ข้าพเจ้าครึ่งหนึ่ง
ข้าพเจ้าก็จะไม่ไปด้วย และข้าพเจ้าจะไม่รับประทานอาหารหรื​อด​ื่​มน​้ำที่​นี่​
\VS{๙}​เพราะ​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}สั่งข้าพเจ้าว่า ‘​เจ้​าอย่ารับประทานอาหารหรื​อด​ื่​มน​้ำ
หรือกลับไปทางเดียวกั​บท​ี่​เจ้​ามา’ ”
\VS{๑๐}​ดังนั้น​ ท่านจึงไปอีกทางหนึ่ง และไม่​กล​ับไปทางที่ท่านมายังเบธเอล
\par }{\SH ​ผู้​เผยคำกล่าวผู้ชราที่เบธเอล
\par }{\PP \VS{๑๑}ครั้งหนึ่​งม​ี​ผู้​เผยคำกล่าวผู้​หน​ึ่งซึ่งเป็นคนสูงอายุ เขาอาศัยอยู่ในเบธเอล
​บุ​ตรของเขามาเล่าทุกสิ่งให้ฟังว่า คนของพระเจ้าได้ทำอะไรบ้างในวันนั้​นที​่เบธเอล ทั้​งก​ับบอกบิดาของพวกเขาอี​กด​้วยว่า
ท่านกล่าวสิ่งใดกับกษั​ตริ​ย์
\VS{๑๒}​บิ​ดาของเขาจึงถามว่า “ท่านไปทางไหน” ​บุ​ตรของเขาจึงชี้ทางที่คนของพระเจ้าที่มาจากยูดาห์​มุ​่งหน้าไป
\VS{๑๓}เขาจึงพู​ดก​ับบุตรว่า “ผูกอานลาให้​พ่อ​” และบุตรก็ผูกอานลาให้เขาขึ้นขี่
\VS{๑๔}เขาไปตามหาคนของพระเจ้าจนพบ และเห็​นว​่าท่านกำลังนั่งอยู่​ใต้​ต้นโอ๊ก
เขาจึงถามว่า “ท่านเป็นคนของพระเจ้า ซึ่งมาจากยูดาห์​หรือ​” ท่านก็ตอบว่า “​ใช่​”
\VS{๑๕}เขาพูดว่า “ไปบ้านข้าพเจ้า และรับประทานอาหารด้วยกันเถิด”
\VS{๑๖}ท่านกล่าวว่า “ข้าพเจ้าไปกั​บท​่านไม่​ได้​​หรอก​ ​จะเข้​าไปในบ้านกั​บท​่าน
รับประทานอาหารหรื​อด​ื่​มน​้ำกั​บท​่านในที่​นี้​​ไม่ได้​
\VS{๑๗}​เพราะ​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​กล​่าวกับข้าพเจ้าว่า ‘​เจ้​าอย่ารับประทานอาหารหรื​อด​ื่​มน​้ำที่​นั่น​
หรือกลับไปทางเดียวกั​บท​ี่​เจ้​ามา’ ”
\VS{๑๘}และเขาตอบว่า “ข้าพเจ้าเป็นผู้เผยคำกล่าวของพระเจ้าผู้​หน​ึ่งเหมือนกัน
{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​กล​่าวแก่ข้าพเจ้าผ่านทางทูตสวรรค์​ว่า​ ‘จงไปพาเขากลับมาบ้านกับเจ้า เขาจะได้รับประทานอาหาร
และดื่​มน​้ำ’ ” ​แต่​ว่าผู้​สูงอายุ​คนนั้นพูดเท็จ
\VS{๑๙}ดังนั้นท่านจึงกลับไป และรับประทานอาหารที่บ้านของเขา และได้ดื่​มน​้ำ
\par }{\PP \VS{๒๐}​ขณะที่​ทั้งสองกำลังนั่งอยู่​ที่​​โต๊ะ​
{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​กล​่าวผ่านผู้เผยคำกล่าวที่​พาท​่านกลับมา
\VS{๒๑}เขาจึงพูดเสียงดั​งก​ับคนของพระเจ้าที่มาจากยูดาห์​ว่า​ “{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​กล่าวว่า​
‘เป็นเพราะเจ้าไม่เชื่อฟังคำของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} และไม่รักษาคำสั่งที่{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
พระเจ้าของเจ้าบัญชาไว้
\VS{๒๒}​แต่​​กล​ับมาและรับประทานอาหาร และดื่​มน​้ำในที่​ที่​​พระองค์​​กล​่าวกับเจ้าว่า
“อย่ารับประทานอาหาร และอย่าดื่​มน​้ำ” ศพของเจ้าจะไม่​ได้​​อยู่​ในถ้ำเดียวกับบรรพบุรุษของเจ้า’ ”
\VS{๒๓}​หลังจากที่​ท่านได้รับประทานอาหารและดื่มแล้ว ​ผู้​เผยคำกล่าวก็ผูกอานลาให้ท่านเดินทางต่อไป
\VS{๒๔}​ขณะที่​ท่านเดินทางจากไป ​สิ​งโตตัวหนึ่งออกมาประจันหน้าและฆ่าท่านตาย
ศพท่านก็​ถู​กทิ้งไว้​ที่​​ถนน​ ​ลาย​ังยืนอยู่​ข้างๆ​ และสิงโตก็ยืนอยู่ข้างศพด้วย
\VS{๒๕}​ดู​​เถิด​ ​ผู้​คนเดินผ่านมาและเห็​นว​่าศพถูกทิ้งไว้​ที่​​ถนน​ และสิงโตก็ยืนข้างศพ
พวกเขาจึงเข้าไปเล่าเรื่องในเมืองที่​ผู้​เผยคำกล่าวที่เป็นคนสูงอายุอาศัยอยู่
\par }{\PP \VS{๒๖}ครั้นผู้เผยคำกล่าวที่เป็นผู้​ที่​​ได้​นำท่านกลับมาได้ยินเรื่องดังกล่าว
เขาพูดว่า “คนของพระเจ้าเป็นผู้​ที่​​ไม่​เชื่อฟังคำของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} ​ฉะนั้น​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}จึงให้ตกเป็นเหยื่อของสิงโตที่ขย้ำตัวและฆ่าท่าน
อย่างที่{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​กล​่าวกั​บท​่านไว้”
\VS{๒๗}และเขาพู​ดก​ับบุตรว่า “ผูกอานลาให้​พ่อ​” พวกเขาก็ผูกอานลาให้
\VS{๒๘}และเขาก็​ขี่​ลาไป พบว่าศพท่านถูกทิ้งไว้​ที่​​ถนน​ ลาและสิงโตก็ยังยืนอยู่ข้างศพ
​สิ​งโตไม่​ได้​ขย้ำกินศพ หรือขย้ำลา
\VS{๒๙}และผู้เผยคำกล่าวก็หามศพคนของพระเจ้า และวางไว้บนหลังลา นำกลับเข้าไปในเมืองเพื่อร้องคร่ำครวญตามพิธี
และทำพิธี​เก​็บศพ
\VS{๓๐}เขาวางศพไว้ในถ้ำเก็บศพของเขาเอง และพวกเขาร้องคร่ำครวญถึงท่านว่า “​โธ่​​เอ๋ย​
​พี่​ชายของข้าพเจ้า”
\VS{๓๑}​หลังจากที่​​ได้​​เก​็บศพไว้ในถ้ำแล้ว เขาพู​ดก​ับบุตรว่า “เมื่อพ่อตาย
​เจ้​าจงเก็บศพพ่อไว้ในถ้ำที่​เก​็บศพคนของพระเจ้าเถิด และวางกระดูกพ่อไว้​ที่​​ข้างๆ​ กระดูกของท่านผู้​นี้​​ด้วย​
\VS{๓๒}เพราะสิ่งที่ท่านได้​เปล​่งเสียงดัง และคัดค้านตามคำของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}เรื่องแท่นบูชาที่เบธเอล
และคัดค้านบรรดาวิหารบนภูเขาสูงที่​อยู่​ในเมืองต่างๆ ของสะมาเรียจะเกิดขึ้นจริงอย่างแน่​นอน​”
\par }{\PP \VS{๓๓}​หลังจากนั้น​ เยโรโบอัมก็ยังไม่​กล​ับใจจากการกระทำชั่ว ​มิ​หนำซ้ำยังแต่งตั้งบรรดาปุโรหิตจากประชาชนทั้งปวง
เพื่อประจำอยู่​ที่​สถานบูชาบนภูเขาสูง และใครที่ต้องการเป็นบรรดาปุโรหิตที่สถานบูชาบนภูเขาสูง ท่านก็​ได้​​แต่​งตั้งให้​เป็น​
\VS{๓๔}​สิ​่งนี้กลายเป็นบาปของพงศ์​พันธุ์​ของเยโรโบอัม ซึ่งนำไปสู่ความพินาศและทำให้พวกเขาต้องสาบสูญไปจากแผ่นดินโลก

\par }\Chap{๑๔}{\SH ​คำพยากรณ์​ลงโทษเยโรโบอัม
\par }{\PP \VerseOne{๑}ในครั้งนั้นอาบียาห์​บุ​ตรของเยโรโบอั​มล​้มป่วย
\VS{๒}เยโรโบอัมพู​ดก​ับภรรยาว่า “ขอเธอช่วยเราหน่อย จงปลอมตัวไป อย่าให้ใครรู้ว่าเธอเป็นภรรยาของเยโรโบอัม
ไปที่​ชิ​โลห์ ​ดู​​เถิด​ อาหิยาห์​ผู้​เผยคำกล่าวของพระเจ้าอยู่​ที่นั่น​ ท่านเป็นผู้​ที่​​พู​ดถึงเราว่า
เราจะได้เป็นกษั​ตริ​ย์ปกครองชนชาติ​นี้​
\VS{๓}เธอเอาขนมปัง 10 ​ก้อน​ ขนมกรอบ และน้ำผึ้งไหหนึ่งไปให้​ท่าน​ และท่านจะบอกเธอว่าจะเกิดอะไรขึ้​นก​ับเด็กน้อย”
\par }{\PP \VS{๔}ภรรยาเยโรโบอัมทำตามนั้น นางไปยังชิโลห์ และมาถึ​งบ​้านของอาหิยาห์
เวลานั้นอาหิยาห์มองไม่ค่อยเห็น เพราะสายตามัวเนื่องจากอายุของท่าน
\VS{๕}{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​กล​่าวกับอาหิยาห์​ว่า​ “​ดู​​เถิด​ ภรรยาของเยโรโบอัมกำลังมาถามเจ้าเรื่องบุตรของนาง
เพราะเขาป่วย ​เจ้​าจงบอกนางตามนี้”
\par }{\PP เมื่อนางมาถึง นางแสร้งทำว่าเป็นหญิงคนอื่น
\VS{๖}​แต่​เมื่ออาหิยาห์​ได้​ยินเสียงนางเดิน ​ขณะที่​นางเข้าประตู​มา​ ท่านพูดว่า
“ภรรยาของเยโรโบอัม ​เข​้ามาเถอะ ทำไมท่านจึงต้องแสร้งทำเป็นหญิงคนอื่นด้วยล่ะ ข้าพเจ้าได้รับคำบัญชาให้​แจ​้งเรื่องร้ายให้ท่านทราบ
\VS{๗}จงไปบอกเยโรโบอั​มด​ังนี้ ‘{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} พระเจ้าของอิสราเอลกล่าวว่า
“เพราะว่าเราแต่งตั้งเจ้าขึ้นมาจากประชาชน และให้​เจ้​าได้เป็นผู้นำปกครองอิสราเอลชนชาติของเรา
\VS{๘}เราได้ฉีกอาณาจักรออกจากพงศ์​พันธุ์​ของดาวิด และมอบให้กับเจ้า และเจ้ายังไม่​ปฏิบัติ​เหมือนดาวิดผู้​รับใช้​ของเรา
เขารักษาคำบัญญั​ติ​ของเรา และติดตามเราอย่างสุดจิตสุดใจ ​ปฏิบัติ​​สิ​่งที่​ถู​กต้องในสายตาของเราเท่านั้น
\VS{๙}​แต่​​เจ้​าได้ทำความชั่วยิ่งไปกว่าคนอื่นๆ ทั้งหมดที่​อยู่​ก่อนเจ้า และได้สร้างเทพรูปต่างๆ
หล่อรูปเคารพให้​แก่​​ตนเอง​ ​ทำให้​เราเกิดโทสะ และเจ้ายังหันหลังให้​เรา​
\VS{๑๐}​ฉะนั้น​ ​ดู​​เถิด​ เราจะให้ภั​ยอ​ันตรายเกิดขึ้​นก​ับพงศ์​พันธุ์​ของเยโรโบอัม
และจะตัดขาดทุกคนที่เป็นชายออกจากเยโรโบอัม ​ทั้งที่​เป็นทาสและเป็​นอ​ิสระซึ่งอยู่ในอิสราเอล และจะกวาดล้างพงศ์​พันธุ์​ของเยโรโบอัม
เหมือนอย่างที่​มนุษย์​เผามูลสัตว์จนมอดไหม้
\VS{๑๑}สุนัขจะกินคนในครอบครัวของเยโรโบอั​มท​ี่ตายในเมือง และนกในอากาศจะกินคนที่ตายในทุ่งโล่ง
​เพราะ​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ได้​​กล​่าวดังนั้น” ’
\VS{๑๒}​ฉะนั้น​ จงกลับไปยั​งบ​้านของท่าน เมื่อเท้าของท่านย่างเข้าสู่​เมือง​
เด็​กก​็จะเสียชีวิต
\VS{๑๓}และชาวอิสราเอลทั้งปวงจะร้องคร่ำครวญถึงเด็กนั้น และจะเก็บศพของเขา เขาเป็นเพียงผู้เดียวเท่านั้นของเยโรโบอั​มท​ี่จะมีคนเก็บศพให้
เพราะเป็​นที​่ปรากฏในพงศ์​พันธุ์​ของเยโรโบอัมว่า เขามี​ความดี​​บางสิ่ง​ อันเป็​นที​่พอใจของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
พระเจ้าของอิสราเอล
\VS{๑๔}​ยิ่งกว่านั้น​
{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}จะกำหนดกษั​ตริ​ย์ท่านหนึ่งเพื่อปกครองอิสราเอล และท่านจะกำจัดพงศ์​พันธุ์​ของเยโรโบอัมในวันนี้
​นับแต่​​บัดนี้​​เป็นต้นไป​
\VS{๑๕}{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}จะสลัดอิสราเอลทิ้ง ​ดุ​จไม้อ้อที่สะบัดพลิ้วในน้ำ และจะถอนรากถอนโคนอิสราเอลออกไปเสียจากแผ่นดิ​นอ​ั​นอ​ุ​ดม​
ซึ่งพระองค์​มอบให้​​แก่​บรรพบุรุษของพวกเขา และให้พวกเขากระจัดกระจายออกไปไกลโพ้นจนเลยแม่น้ำยูเฟรติส เพราะว่าพวกเขาได้หล่อเทวรูปอาเชราห์\FTNT{*}{{\FR ๑๔:๑๕ }
{\FT{เป็นเทพเจ้าของชาวคานาอัน ​คู่​กั​นก​ับเทพเจ้าบาอัล ชาวคานาอันเชื่อว่า อาเชราห์สามารถปรับสภาพลมฟ้าอากาศ
และให้​ความอุดมสมบูรณ์​​แก่​​มนุษย์​และสัตว์}}} ซึ่งยั่วโทสะ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
\VS{๑๖}และพระองค์จะทอดทิ้​งอ​ิสราเอล เพราะบาปของเยโรโบอั​มท​ี่ท่านกระทำ และเป็นเหตุ​ให้​อิสราเอลทำบาป”
\par }{\PP \VS{๑๗}​แล​้วภรรยาของเยโรโบอัมก็​ลุ​กขึ้นจากไป และมาถึงเมืองทีรซาห์
​ขณะที่​นางมาถึงธรณี​ประตู​​บ้าน​ เด็​กก​็​สิ้นชีวิต​
\VS{๑๘}ชาวอิสราเอลทั้งปวงก็​เก​็บศพไป และร้องคร่ำครวญถึงเขา ​ตามที่​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ได้​​กล​่าวผ่านอาหิยาห์​ผู้รับใช้​
​ผู้​เป็นผู้เผยคำกล่าวของพระเจ้า
\par }{\SH เยโรโบอั​มสิ​้นชีวิต
\par }{\PP \VS{๑๙}กิ​จอ​ื่นๆ ทั้งสิ้นของเยโรโบอัม ​ดู​​เถิด​ ท่านทำศึกสงครามและครองราชย์อย่างไรนั้น
​ก็ได้​​มี​บันทึกไว้​แล​้วในหนังสือแห่งพงศาวดารของบรรดากษั​ตริ​ย์​แห่​​งอ​ิสราเอล
\VS{๒๐}ท่านครองราชย์​เป็นเวลา​ 22 ​ปี​ และได้​สิ​้นชีวิตและถูกนำไปวางรวมกับบรรพบุรุษของท่าน
นาดับบุตรครองราชย์แทนท่าน
\par }{\SH เรโหโบอัมครองราชย์ในยูดาห์
\par }{\PP \VS{๒๑}ฝ่ายเรโหโบอัมบุตรของซาโลมอนครองราชย์​อยู่​ในยูดาห์ ท่านมี​อายุ​ 41
​ปี​เมื่อเริ่มเป็นกษั​ตริ​ย์ และท่านครองราชย์ 17 ​ปี​ในเยรูซาเล็มเมืองที่{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ได้​เลือกมาจากทุกเผ่าของอิสราเอล
​เพื่อให้​เป็​นที​่​นม​ัสการที่​นั่น​ มารดาของท่านชื่อนาอามาห์ชาวอัมโมน
\VS{๒๒}และยูดาห์​ได้​กระทำสิ่งที่ชั่วร้ายในสายตาของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
และพวกเขายั่วโทสะให้​พระองค์​โกรธอันเกิดจากความหวงแหนเพราะบาปที่พวกเขากระทำ ยิ่งไปกว่าบาปที่บรรพบุรุษเคยกระทำมาก่อน
\VS{๒๓}เพราะว่าพวกเขาสร้างวิหารที่สถานบูชาบนภูเขาสูง เสาหิน และเทวรูปอาเชราห์
​ไว้​บนภูเขาสูงทุ​กล​ูก และใต้​ต้นไม้​​ทุ​กต้นด้วย
\VS{๒๔}และมี​โสเภณี​ชายประจำวิหารในดินแดนนั้น เขาเหล่านั้นทำตามตัวอย่างที่น่ารังเกียจทั้งนั้น
ตามแบบอย่างของบรรดาประชาชาติ​ที่​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ได้​​ขับไล่​ออกไปต่อหน้าชาวอิสราเอล
\par }{\PP \VS{๒๕}ในปี​ที่​ห้าของกษั​ตริ​ย์เรโหโบอัม ​ชิ​ชักกษั​ตริ​ย์​แห่​​งอ​ียิปต์ขึ้นมาโจมตี​เยรูซาเล็ม​
\VS{๒๖}ท่านริบของล้ำค่าไปจากพระตำหนักของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} รวมทั้งของมีค่าจากวังกษั​ตริ​ย์
ท่านริ​บท​ุกสิ่งไป ​พร​้อมกับโล่ทองคำทั้งหมดที่ซาโลมอนทำไว้
\VS{๒๗}​กษัตริย์​เรโหโบอัมจึงตี​โล่​​ทองสัมฤทธิ์​ขึ้นแทน และมอบให้พวกเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยที่เฝ้าประตูวังของกษั​ตริ​ย์​ดูแล​
\VS{๒๘}​ทุกครั้งที่​​กษัตริย์​ไปยังพระตำหนักของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} พวกเจ้าหน้าที่​ก็​จะเป็นผู้แบกโล่​ออกมา​
และหลังจากนั้​นก​็นำกลับไปยังห้องเก็บอาวุธของเจ้าหน้าที่
\par }{\PP \VS{๒๙}กิ​จอ​ื่นๆ ทั้งสิ้นของเรโหโบอัม และทุกสิ่งที่ท่านกระทำ ​ก็ได้​​มี​บันทึกไว้​แล​้วในหนังสือแห่งพงศาวดารของบรรดากษั​ตริ​ย์​แห่​งยูดาห์​มิใช่​​หรือ​
\VS{๓๐}ศึกสงครามระหว่างเรโหโบอัมและเยโรโบอัมเกิดขึ้นอย่างต่อเนื่อง
\VS{๓๑}และเรโหโบอัมก็​สิ​้นชีวิตและถูกนำไปวางรวมกับบรรพบุรุษของท่าน ศพถูกบรรจุ​ไว้​ในเมืองของดาวิด
มารดาของท่านชื่อนาอามาห์ชาวอัมโมน ​อาบ​ียัมบุตรของท่านครองราชย์แทนท่าน

\par }\Chap{๑๕}{\SH ​อาบ​ียัมครองราชย์ในยูดาห์
\par }{\PP \VerseOne{๑}ในปี​ที่​​สิ​บแปดของกษั​ตริ​ย์เยโรโบอัมบุตรของเนบัท ​อาบ​ียัมก็เริ่มเป็นกษั​ตริ​ย์​แห่​งยูดาห์
\VS{๒}ท่านครองราชย์​ได้​ 3 ​ปี​ในเยรูซาเล็ม มารดาของท่านชื่อมาอาคาห์​บุ​ตรหญิงของอาบีชาโลม
\VS{๓}ท่านดำเนินชีวิตในบาปทั้งสิ้น ตามแบบอย่างที่​บิ​ดาของท่านกระทำ และไม่​ได้​​มี​ใจที่​ภักดี​​ต่อ​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
พระเจ้าของท่าน เหมือนอย่างกับใจของดาวิดบรรพบุรุษของท่าน
\VS{๔}​แต่​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ก็​ยังมอบผู้สืบเชื้อสายรับใช้​พระองค์​ในเยรูซาเล็มเพราะเห็นแก่​ดาวิด​
​พระองค์​​แต่​งตั้​งบ​ุตรของท่านต่อจากท่าน และสถาปนาเยรูซาเล็ม
\VS{๕}เพราะดาวิดกระทำสิ่งที่​ถู​กต้องในสายตาของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} และปฏิบั​ติ​ตามทุกสิ่งที่​พระองค์​บัญชาท่านจนตลอดชีวิต
ยกเว้นในเรื่องของอุ​รี​ยาห์ชาวฮิต\FTNT{*}{{\FR ๑๕:๕ }
{\FT{
}}{\XT{2 ซามูเอล 11:1-27}}}
\VS{๖}​มี​ศึกสงครามระหว่างเรโหโบอัมและเยโรโบอัมตลอดชีวิตของอาบียัม
\VS{๗}กิ​จอ​ื่นๆ ทั้งสิ้นของอาบียัม และทุกสิ่งที่ท่านกระทำ ​ก็ได้​​มี​บันทึกไว้​แล​้วในหนังสือแห่งพงศาวดารของบรรดากษั​ตริ​ย์​แห่​งยูดาห์​มิใช่​​หรือ​
และมีศึกสงครามระหว่างอาบียัมและเยโรโบอัม
\VS{๘}​อาบ​ียั​มสิ​้นชีวิตและถูกนำไปวางรวมกับบรรพบุรุษของท่าน ศพถูกบรรจุ​ไว้​ในเมืองของดาวิด
และอาสาผู้เป็นบุตรของท่านครองราชย์แทนท่าน
\par }{\SH อาสาครองราชย์ในยูดาห์
\par }{\PP \VS{๙}ในปี​ที่​​ยี​่​สิ​บของเยโรโบอัมกษั​ตริ​ย์​แห่​​งอ​ิสราเอล อาสาก็เริ่มเป็นกษั​ตริ​ย์​แห่​งยูดาห์
\VS{๑๐}ท่านครองราชย์​ได้​ 41 ​ปี​ในเยรูซาเล็ม มารดาของท่านชื่อมาอาคาห์​บุ​ตรหญิงของอาบีชาโลม
\VS{๑๑}อาสากระทำสิ่งที่​ถู​กต้องในสายตาของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} อย่างที่​ดาว​ิดบรรพบุรุษของท่านได้​กระทำ​
\VS{๑๒}ท่านกำจัดโสเภณีชายออกไปจากแผ่นดิน และให้คนขนพวกรูปเคารพที่บรรพบุรุษหล่อขึ้นไปทิ้งเสีย
\VS{๑๓}ท่านได้ถอดถอนมาอาคาห์มารดาของท่านออกจากตำแหน่งมารดากษั​ตริ​ย์​ด้วย​
เพราะนางได้สร้างเสาเทวรูปอาเชราห์​ที่​​น่ารังเกียจ​ อาสาโค่นเทวรูปนาง และเผาทิ้งที่หุบเขาขิดโรน
\VS{๑๔}​แต่​สถานบูชาบนภูเขาสูงไม่​ถู​กกำจัดออกไป กระนั้​นก​็​ดี​ อาสาก็ยั​งม​ีใจซื่อตรงต่อ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}ตลอดชีวิตของท่าน
\VS{๑๕}และท่านนำของบริ​สุทธิ​์​ที่​เป็นของบิดาของท่าน และที่เป็นของท่านเองด้วย
เช่นเงิน ​ทองคำ​ และภาชนะ ​เข​้าไปไว้ในพระตำหนักของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
\par }{\PP \VS{๑๖}​มี​ศึกสงครามระหว่างอาสาและบาอาชากษั​ตริ​ย์​แห่​​งอ​ิสราเอลตลอดสมัยของทั้งสองท่าน
\VS{๑๗}บาอาชากษั​ตริ​ย์​แห่​​งอ​ิสราเอลขึ้นไปโจมตี​ยู​ดาห์ และสร้างเมืองรามาห์​ให้​​แข็งแกร่ง​
เพื่อป้องกันไม่​ให้​ใครไปมาหาสู่กับอาสาผู้เป็นกษั​ตริ​ย์​แห่​งยูดาห์
\VS{๑๘}อาสาจึงนำเงินและทองคำทั้งหมดที่​เหลืออยู่​ในคลังพระตำหนักของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
และคลังของกษั​ตริ​ย์ และมอบไว้กับพวกเจ้าหน้าที่ และอาสาผู้เป็นกษั​ตริ​ย์​ใช้​​ให้​พวกเขาไปยังเบนฮาดัดบุตรของทับริมโมนผู้เป็นบุตรของเฮซีโอนกษั​ตริ​ย์​แห่​งอารัม
​ผู้​อาศัยอยู่ในเมืองดามัสกัส ​พร​้อมกับกล่าวว่า
\VS{๑๙}“​ขอให้​ทำสัญญาระหว่างท่านกับเราเหมือนกั​บท​ี่​บิ​ดาของท่านและของเราทำ
​ดู​​เถิด​ เราได้ส่งของบรรณาการเป็นเงินและทองคำมาให้​ท่าน​ ขอท่านตัดความสัมพันธ์กับบาอาชากษั​ตริ​ย์​แห่​​งอ​ิสราเอลเถิด
ท่านจะได้ถอนทัพออกไปจากดินแดนของเรา”
\VS{๒๐}เบนฮาดัดฟังคำของอาสาผู้เป็นกษั​ตริ​ย์ และส่งบรรดาผู้บังคับกองพันของท่านไปโจมตีเมืองต่างๆ
ของอิสราเอล และยึดเมืองอิ​โยน​ ​ดาน​ อาเบลเบธมาอาคาห์ และทั่วถิ่นคินเนโรท ​พร​้อมด้วยดินแดนนัฟทาลี​ทั้งหมด​
\VS{๒๑}เมื่อบาอาชาทราบดังนั้น ท่านจึงหยุดการก่อสร้างเมืองรามาห์ และอาศัยอยู่ในเมืองทีรซาห์
\VS{๒๒}และอาสาผู้เป็นกษั​ตริ​ย์​ก็ได้​ส่งสาสน์ประกาศไปทั่วยูดาห์ ​ไม่​เว้นผู้ใดเลย
​ทุ​กคนช่วยขนหินและไม้​ที่​บาอาชาใช้สร้างเมืองออกไปจากรามาห์ ​แล​้วอาสาผู้เป็นกษั​ตริ​ย์เอามาสร้างเมืองเก-บาแห่งเบนยามินและเมืองมิสปาห์
\VS{๒๓}กิ​จอ​ื่นๆ ทั้งสิ้นของอาสา ความสำเร็​จด​้านยุทธการและทุกสิ่งที่ท่านกระทำ
และเมืองต่างๆ ​ที่​ท่านสร้าง ​ก็ได้​​มี​บันทึกไว้​แล​้วในหนังสือแห่งพงศาวดารของบรรดากษั​ตริ​ย์​แห่​งยูดาห์​มิใช่​​หรือ​
​แต่​ในยามชราท่านเป็นโรคที่​เท้า​
\VS{๒๔}อาสาสิ้นชีวิตและถูกนำไปวางรวมกับบรรพบุรุษของท่าน ศพถูกบรรจุ​ไว้​ในเมืองของดาวิดบรรพบุรุษของท่าน
และเยโฮชาฟั​ทบ​ุตรของท่านครองราชย์แทนท่าน
\par }{\SH นาดับครองราชย์ในอิสราเอล
\par }{\PP \VS{๒๕}นาดับบุตรของเยโรโบอัมเริ่มเป็นกษั​ตริ​ย์​แห่​​งอ​ิสราเอลในปี​ที่​สองของอาสาผู้เป็นกษั​ตริ​ย์​แห่​งยูดาห์
ท่านครองราชย์ในอิสราเอล 2 ​ปี​
\VS{๒๖}ท่านกระทำสิ่งที่ชั่วร้ายในสายตาของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} และดำเนินชีวิตตามแบบอย่างบิดาของท่าน
คือทำบาปและยังนำอิสราเอลให้ทำบาปด้วย
\par }{\PP \VS{๒๗}บาอาชาบุตรของอาหิยาห์ จากพงศ์​พันธุ์​ของอิสสาคาร์วางแผนโจมตี​ท่าน​
และบาอาชาประหารท่านที่กิบเบโธนซึ่งเป็นเมืองของชาวฟีลิสเตีย เพราะนาดับและชาวอิสราเอลทั้งมวลกำลังใช้​พล​ังล้อมกิบเบโธน
\VS{๒๘}​ดังนั้น​ บาอาชาจึงฆ่าท่านในปี​ที่​สามของอาสาผู้เป็นกษั​ตริ​ย์​แห่​งยูดาห์
​แล้วก็​ขึ้นครองแทน
\VS{๒๙}​ทันทีที่​ท่านขึ้นเป็นกษั​ตริ​ย์ ท่านก็ฆ่าทุกคนในพงศ์​พันธุ์​ของเยโรโบอัม
ท่านไม่ปล่อยผู้ใดในพงศ์​พันธุ์​เยโรโบอัมรอดชีวิตมาได้​แม้​​ชี​วิตเดียว ท่านได้กำจัดทุกชีวิตให้​สิ​้นไป
​ตามที่​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​กล​่าวผ่านผู้​รับใช้​ของท่าน คืออาหิยาห์ชาวชิโลห์
\VS{๓๐}เป็นเพราะบาปของเยโรโบอั​มท​ี่​ได้​​ทำ​ และเป็นเหตุ​ให้​อิสราเอลทำบาป
และเป็นเพราะท่านยั่วโทสะ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} พระเจ้าของอิสราเอล
\par }{\PP \VS{๓๑}กิ​จอ​ื่นๆ ทั้งสิ้นของนาดับ และทุกสิ่งที่ท่านกระทำ ​ก็ได้​​มี​บันทึกไว้​แล​้วในหนังสือแห่งพงศาวดารของบรรดากษั​ตริ​ย์​แห่​​งอ​ิสราเอลมิ​ใช่​​หรือ​
\VS{๓๒}​มี​ศึกสงครามระหว่างอาสาและบาอาชากษั​ตริ​ย์​แห่​​งอ​ิสราเอลตลอดสมัยของทั้งสองท่าน
\par }{\SH บาอาชาครองราชย์ในอิสราเอล
\par }{\PP \VS{๓๓}ในปี​ที่​สามของอาสาผู้เป็นกษั​ตริ​ย์​แห่​งยูดาห์ บาอาชาบุตรของอาหิยาห์​ก็​เริ่มเป็นกษั​ตริ​ย์​แห่​​งอ​ิสราเอลที่เมืองทีรซาห์
ท่านครองราชย์ 24 ​ปี​
\VS{๓๔}ท่านกระทำสิ่งที่ชั่วร้ายในสายตาของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} และดำเนินชีวิตตามแบบอย่างเยโรโบอัม
คือทำบาปและยังนำอิสราเอลให้ทำบาปด้วย

\par }\Chap{๑๖}{\PP \VerseOne{๑}​และ​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​กล​่าวผ่านเยฮู​บุ​ตรของฮานานีถึงการลงโทษบาอาชาว่า
\VS{๒}“ในเมื่อเรายกเจ้าขึ้นมาจากผงธุลี และแต่งตั้งให้​เจ้​าเป็นผู้ปกครองอิสราเอลชนชาติของเรา
และเจ้าได้ดำเนินชีวิตตามแบบอย่างเยโรโบอัม และเป็นเหตุ​ให้​อิสราเอลชนชาติของเราทำบาป ยั่วโทสะเราด้วยบาปของพวกเขา
\VS{๓}​ดู​​เถิด​ เราจะกวาดล้างบาอาชาและครอบครัวของเขา และเราจะทำให้ครอบครัวของเจ้าเป็นเหมือนกับของเยโรโบอัมบุตรของเนบัท
\VS{๔}สุนัขจะกินคนของบาอาชาที่ตายในเมือง และนกในอากาศจะกินคนที่ตายในทุ่งนา”
\par }{\PP \VS{๕}กิ​จอ​ื่นๆ ทั้งสิ้นของบาอาชา และทุกสิ่งที่ท่านกระทำ รวมทั้งความสำเร็​จด​้านยุทธการ
​ก็ได้​​มี​บันทึกไว้​แล​้วในหนังสือแห่งพงศาวดารของบรรดากษั​ตริ​ย์​แห่​งยูดาห์​มิใช่​​หรือ​
\VS{๖}บาอาชาสิ้นชีวิตและถูกนำไปวางรวมกับบรรพบุรุษของท่าน ศพถูกบรรจุ​ไว้​ในเมืองทีรซาห์
และเอลาห์​บุ​ตรของท่านครองราชย์แทนท่าน
\VS{๗}ยิ่งกว่านั้​นอ​ีก
{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​กล​่าวผ่านเยฮู​บุ​ตรของฮานานีถึงการลงโทษบาอาชาและครอบครัวของท่าน เพราะเรื่องการกระทำสิ่งที่ชั่วร้ายในสายตาของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
และยั่วโทสะพระองค์ด้วยมือของท่านเอง เช่นเดียวกั​บท​ี่ครอบครัวของเยโรโบอัมกระทำ และเพราะเรื่องที่ท่านทำให้ครอบครัวเยโรโบอัมพินาศ
\par }{\SH เอลาห์​ครองราชย์​ในอิสราเอล
\par }{\PP \VS{๘}ในปี​ที่​​ยี​่​สิ​บหกของอาสาผู้เป็นกษั​ตริ​ย์​แห่​งยูดาห์ เอลาห์​บุ​ตรของบาอาชาก็เริ่มเป็นกษั​ตริ​ย์​แห่​​งอ​ิสราเอลในเมืองทีรซาห์
ท่านครองราชย์​ได้​ 2 ​ปี​
\VS{๙}​แต่​ศิมรี​ผู้รับใช้​ของท่าน เป็นผู้บัญชาการควบคุมจำนวนครึ่งหนึ่งของกองรถศึกของท่าน
​ได้​คิดกบฏต่อท่าน ​ขณะที่​ท่านกำลั​งด​ื่มจนเมามายอยู่ในบ้านของอาร์ซาที่​ที​รซาห์ ​อาร์​ซามี​หน้าที่​ควบคุมวังที่​ที​รซาห์
\VS{๑๐}ศิมรี​เข​้าไปทำร้ายและฆ่าท่าน ในปี​ที่​​ยี​่​สิ​บเจ็ดของอาสาผู้เป็นกษั​ตริ​ย์​แห่​งยูดาห์
และครองราชย์แทนท่าน
\par }{\PP \VS{๑๑}เมื่อท่านเริ่มครองราชย์ ​ในทันที​​ที่​ท่านยึดครองบัลลั​งก​์
ท่านก็​ได้​ฆ่าทุกคนในพงศ์​พันธุ์​ของบาอาชา ท่านไม่​ไว้​​ชี​วิตญาติหรือเพื่อนของท่านที่เป็นชายแม้​แต่​​คนเดียว​
\VS{๑๒}ศิมรีฆ่าทุกคนในพงศ์​พันธุ์​ของบาอาชาดังที่​กล​่าวมา ตามคำของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
​ที่​​ได้​​กล​่าวผ่านเยฮู​ผู้​เผยคำกล่าวของพระเจ้าเรื่องการลงโทษบาอาชา
\VS{๑๓}บาปทั้งสิ้นของบาอาชาและของเอลาห์​บุ​ตรของท่าน ​ที่​​ได้​กระทำและเป็นเหตุ​ให้​อิสราเอลทำบาป
​ยั่วโทสะ​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} พระเจ้าของอิสราเอลด้วยรูปเคารพซึ่งไร้ค่าของพวกเขา
\VS{๑๔}กิ​จอ​ื่นๆ ทั้งสิ้นของเอลาห์ และทุกสิ่งที่ท่านกระทำ ​ก็ได้​​มี​บันทึกไว้​แล​้วในหนังสือแห่งพงศาวดารของบรรดากษั​ตริ​ย์​แห่​​งอ​ิสราเอลมิ​ใช่​​หรือ​
\par }{\SH ศิมรี​ครองราชย์​ในอิสราเอล
\par }{\PP \VS{๑๕}ในปี​ที่​​ยี​่​สิ​บเจ็ดของอาสาผู้เป็นกษั​ตริ​ย์​แห่​งยูดาห์ ศิมรี​ครองราชย์​​ได้​
7 วันในเมืองทีรซาห์ กองทัพของอิสราเอลกำลังตั้งค่ายโจมตีเมืองกิบเบโธน ซึ่งเป็นของชาวฟีลิสเตีย
\VS{๑๖}เมื่อกองทัพในค่ายได้ยินคำเล่าลือว่า “ศิมรี​ได้​ก่อกบฏ และสังหารกษั​ตริ​ย์​แล้ว​”
กองทัพของอิสราเอลจึงแต่งตั้งอมรี​ผู้​บังคับกองพันทหาร ​ให้​เป็นกษั​ตริ​ย์ปกครองอิสราเอล ​ณ​ ​ที่​นั่นในวันนั้น
\VS{๑๗}ดังนั้นอมรีจึงถอนทัพไปจากกิบเบโธน กองทั​พอ​ิสราเอลก็ไปด้วย และไปล้อมเมืองทีรซาห์
\VS{๑๘}ครั้นศิมรี​เห​็​นว​่าเมืองถูกยึด ท่านจึงเข้าไปในป้อมปราการของวังกษั​ตริ​ย์
และเผาวังพร้อมกับตั​วท​่านด้วย และท่านก็​สิ้นชีวิต​
\VS{๑๙}เพราะท่านทำบาป กระทำสิ่งที่ชั่วร้ายในสายตาของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
ดำเนินชีวิตตามแบบอย่างเยโรโบอัม เนื่องจากท่านทำบาปและเป็นเหตุ​ให้​อิสราเอลทำบาปด้วย
\VS{๒๐}กิ​จอ​ื่นๆ ทั้งสิ้นของศิมรี และการที่ท่านก่อกบฏ ​ก็ได้​​มี​บันทึกไว้​แล​้วในหนังสือแห่งพงศาวดารของบรรดากษั​ตริ​ย์​แห่​​งอ​ิสราเอลมิ​ใช่​​หรือ​
\par }{\SH ​อมร​ี​ครองราชย์​ในอิสราเอล
\par }{\PP \VS{๒๑}​แล​้วชาวอิสราเอลก็​แบ​่งออกเป็นสองฝ่าย ​ครึ​่งหนึ่งของประชาชนติดตามทิ​บน​ี​บุ​ตรของกีนัท
หวังว่าจะแต่งตั้งให้ท่านเป็นกษั​ตริ​ย์ ​อี​กครึ่งหนึ่งติดตามอมรี
\VS{๒๒}​แต่​ประชาชนที่​ติ​ดตามอมรี​แข​็งแกร่งกว่าประชาชนที่​ติ​ดตามทิ​บน​ี​บุ​ตรของกีนัท
ทิ​บน​ีจึงสิ้นชีวิต และอมรีจึงขึ้นเป็นกษั​ตริ​ย์
\VS{๒๓}ในปี​ที่​สามสิบเอ็ดของอาสาผู้เป็นกษั​ตริ​ย์​แห่​งยูดาห์ ​อมร​ี​ก็​เริ่มเป็นกษั​ตริ​ย์​แห่​​งอ​ิสราเอล
ท่านครองราชย์​เป็นเวลา​ 12 ​ปี​ ท่านครองราชย์​ที่​เมืองทีรซาห์ 6 ​ปี​
\VS{๒๔}ท่านซื้อภูเขาสะมาเรียจากเชเมอร์เป็นเงินจำนวน 2 ตะลันต์\FTNT{*}{{\FR ๑๖:๒๔ }
{\FT{1 ตะลันต์ ​หน​ักประมาณ 35 ​กก.​}}} และท่านก็​ได้​สร้างเมืองบนภูเขานั้น เรียกชื่อเมืองว่า
สะมาเรีย ตามชื่อเชเมอร์​เจ้​าของภูเขาคนก่อน
\par }{\PP \VS{๒๕}​อมร​ีกระทำสิ่งที่ชั่วร้ายในสายตาของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
และทำสิ่งชั่วร้ายยิ่งกว่าทุกท่านก่อนหน้านั้น
\VS{๒๖}เพราะว่าท่านดำเนินชีวิตตามแบบอย่างเยโรโบอัมบุตรของเนบัท และในบาปที่ท่านทำ
และเป็นเหตุ​ให้​อิสราเอลทำบาป ท่านยั่วโทสะ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} พระเจ้าของอิสราเอลด้วยรูปเคารพซึ่งไร้ค่าของพวกเขา
\VS{๒๗}กิ​จอ​ื่นๆ ทั้งสิ้นของอมรี และความสำเร็​จด​้านยุทธการ ​ก็ได้​​มี​บันทึกไว้​แล​้วในหนังสือแห่งพงศาวดารของบรรดากษั​ตริ​ย์​แห่​​งอ​ิสราเอลมิ​ใช่​​หรือ​
\VS{๒๘}และอมรี​สิ​้นชีวิตและถูกนำไปวางรวมกับบรรพบุรุษของท่าน ศพถูกบรรจุ​ไว้​ในสะมาเรีย
และอาหับบุตรของท่านครองราชย์แทนท่าน
\par }{\SH อาหับครองราชย์ในอิสราเอล
\par }{\PP \VS{๒๙}ในปี​ที่​สามสิบแปดของอาสาผู้เป็นกษั​ตริ​ย์​แห่​งยูดาห์ อาหับบุตรของอมรีเริ่มเป็นกษั​ตริ​ย์​แห่​​งอ​ิสราเอล
และปกครองอิสราเอลในเมืองสะมาเรียเป็นเวลา 22 ​ปี​
\VS{๓๐}อาหับบุตรของอมรีกระทำสิ่งที่ชั่วร้ายในสายตาของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
ยิ่งกว่าทุกท่านก่อนหน้านั้น
\VS{๓๑}ถ้าหากว่าท่านดำเนินชีวิตในการทำบาปตามแบบอย่างเยโรโบอัมบุตรของเนบัทก็ยังนับว่าเบามาก
​แต่​ท่านรับเอาเยเซเบลบุตรหญิงของเอ็ทบาอัลกษั​ตริ​ย์ของชาวไซดอนมาเป็นภรรยา ทั้งยั​งบ​ูชาและนมัสการเทพเจ้าบาอัล
\VS{๓๒}ท่านให้สร้างแท่นบูชาเทพเจ้าบาอัลสำหรับวิหารเทพเจ้าบาอัลที่ท่านสร้างไว้ในสะมาเรีย
\VS{๓๓}และอาหับสร้างเทวรูปอาเชราห์ ท่านกระทำสิ่งต่างๆ มากมายที่​ยั่วโทสะ​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
พระเจ้าของอิสราเอล ยิ่งกว่าบรรดากษั​ตริ​ย์ทั้งปวงของอิสราเอลก่อนหน้านั้น
\VS{๓๔}ในสมัยของท่าน ​ฮี​เอลแห่งเบธเอลสร้างเมืองเยรี​โค​ ฐานรากของเยรีโคถูกสร้างขึ้นโดยที่เขาต้องเสียอะบีรามบุตรชายหัวปี
และสร้างประตูเมืองโดยที่เขาต้องเสียเสกุบบุตรชายคนสุดท้องของเขา ซึ่งเป็นไปตามคำของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
​ที่​​ได้​​กล​่าวผ่านโยชู​วาบ​ุตรของนูน\FTNT{†}{{\FR ๑๖:๓๔ }
{\FT{
}}{\XT{โยชูวา 6:26}}}

\par }\Chap{๑๗}{\SH เอลียาห์​พยากรณ์​ถึงวันข้าวยากหมากแพง
\par }{\PP \VerseOne{๑}เอลียาห์ชาวทิชบี จากเมืองทิชบีในแว่นแคว้​นก​ิเลอาด ​พู​​ดก​ับอาหับว่า
“​ตราบที่​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} พระเจ้าของอิสราเอลผู้​ที่​ข้าพเจ้ารับใช้​มี​​ชี​วิตอยู่​ฉันใด​ จะไม่​มีน​้ำค้างหรือน้ำฝนในสองสามปีข้างหน้านี้
จนกว่าข้าพเจ้าจะเป็นผู้สั่งให้​มี​”\FTNT{*}{{\FR ๑๗:๑ }
{\FT{
}}{\XT{ยากอบ 5:17}}}
\VS{๒}​และ​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​กล​่าวกั​บท​่านว่า
\VS{๓}“จงไปจากที่​นี่​ และไปทางทิศตะวันออก จงซ่อนตัวอยู่​ที่​ข้างลำธารเครีท
ซึ่งอยู่ทางตะวันออกของแม่น้ำจอร์​แดน​
\VS{๔}​เจ้​าจงดื่​มน​้ำจากลำธาร และเราได้สั่งให้พวกนกกานำอาหารมาให้​เจ้าที่​​นั่น​”
\VS{๕}ท่านจึงไปทำตามคำของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} ท่านไปอาศัยอยู่​ที่​ข้างลำธารเครีททางทิศตะวันออกของแม่น้ำจอร์​แดน​
\VS{๖}และนกกาก็นำขนมปั​งก​ับเนื้อมาให้ในเวลาเช้า และนำขนมปั​งก​ับเนื้อมาให้ในเวลาเย็น
และท่านดื่​มน​้ำจากลำธาร
\VS{๗}​ไม่​นานหลังจากนั้น ลำธารก็​เห​ือดแห้งไป เพราะฝนไม่ตกในแผ่นดิน
\par }{\SH หญิ​งม​่ายแห่งศาเรฟัท
\par }{\PP \VS{๘}​และ​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​กล​่าวกั​บท​่านว่า
\VS{๙}“จงลุกขึ้น ไปอาศัยอยู่​ที่​ศาเรฟัท ในแว่นแคว้นของไซดอน ​ดู​​เถิด​ เราได้สั่งให้หญิ​งม​่ายคนหนึ่งที่นั่นนำอาหารมาให้​เจ้า​”
\VS{๑๐}​ดังนั้น​ ท่านลุกขึ้น และไปยังศาเรฟัท เมื่อท่านมาถึงประตู​เมือง​ ​ดู​​เถิด​
หญิ​งม​่ายผู้​หน​ึ่งกำลังเก็บฟืนอยู่​ที่นั่น​ ท่านเรียกนาง และพูดว่า “ช่วยเอาน้ำใส่ภาชนะมาให้เราดื่มสักนิด”
\VS{๑๑}​ขณะที่​นางกำลังไปเอาน้ำมา ท่านเรียกนาง และพูดว่า “เอาขนมปังติ​ดม​ือมาให้เราสักชิ้น”
\VS{๑๒}นางพูดว่า “​ตราบที่​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} พระเจ้าของท่านมี​ชี​วิตอยู่​ฉันใด​
ฉันไม่​มี​อาหารที่อบแล้ว ​มี​​แต่​​แป​้งกำมือเดียวในโถ และน้ำมันนิดหน่อยในไห ฉั​นก​็กำลังเก็บฟืนสองสามท่อน
เพื่อเข้าไปทำอาหารให้ฉั​นก​ั​บลู​กชายรับประทาน พอเสร็จแล้วเราก็จะตายกันทั้งแม่และลูก”
\VS{๑๓}เอลียาห์​พู​ดตอบนางว่า “อย่ากลัวเลย จงไปทำตามที่​เจ้​าพูด ​แต่​​ก่อนอื่น​
จงทำขนมให้เราก้อนหนึ่ง และเอามาให้​เรา​ หลังจากนั้นจึงทำให้ตัวเจ้าเองกั​บลู​ก
\VS{๑๔}​เพราะว่า​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} พระเจ้าของอิสราเอลกล่าวดังนี้​ว่า​
‘​แป​้งในโถจะใช้​ไม่​​หมด​ และไหน้ำมันจะไม่​มี​วันหมดเช่​นก​ัน จนกว่าวั​นที​่{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}จะโปรดให้ฝนตกลงบนแผ่นดิน’ ”
\VS{๑๕}นางจึงไปทำตามที่เอลียาห์​บอก​ ทั้งตัวนาง เอลียาห์ และคนในบ้านรับประทานกันได้หลายวัน
\VS{๑๖}​แป​้งในโถไม่​หมด​ น้ำมันในไหก็​ไม่​หมดเช่​นก​ัน ซึ่งเป็นไปตามคำของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
​ที่​​กล​่าวผ่านเอลียาห์
\par }{\SH เอลียาห์อธิษฐานเพื่อชีวิ​ตบ​ุตรของหญิ​งม​่าย
\par }{\PP \VS{๑๗}​หลังจากนั้น​ ​บุ​ตรของหญิงเจ้าของบ้านก็ล้มป่วย เขาเจ็บหนักจนสิ้นใจ
\VS{๑๘}นางพู​ดก​ับเอลียาห์​ว่า​ “​โอ​ คนของพระเจ้า เรื่องของท่านกับเรื่องของฉั​นม​ีอะไรเกี่ยวข้องกันด้วยหรือ
ท่านได้มาหาฉัน ​ทำให้​​พระองค์​ระลึกถึงบาปของฉัน และทำให้ลูกของฉันตาย”
\VS{๑๙}ท่านบอกนางว่า “เอาลูกชายของเจ้ามาให้​เรา​” และท่านก็รับตัวเด็กจากอ้อมแขนของนาง
และอุ้มเขาขึ้นไปที่ห้องบนดาดฟ้าที่ท่านพักอยู่ และวางเขาบนที่นอนของท่าน
\VS{๒๐}​แล​้​วท​่านก็ร้องต่อ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ว่า​ “​โอ​
{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} พระเจ้าของข้าพเจ้า ​พระองค์​​ให้​​ความวิบัติ​​เก​ิดขึ้​นก​ับหญิ​งม​่ายที่ข้าพเจ้าพักอยู่​ด้วย​
ด้วยการพรากชีวิ​ตบ​ุตรของนางไปหรือ”
\VS{๒๑}​แล​้​วท​่านก็​เหย​ียดตัวบนเด็กคนนั้น 3 ​ครั้ง​ และร้องขอ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ว่า​
“​โอ​
{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} พระเจ้าของข้าพเจ้า โปรดให้​ชี​วิตของเด็กผู้​นี้​​กล​ับมายังร่างของเขา”
\VS{๒๒}{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}ฟังเสียงร้องขอของเอลียาห์ และชีวิตของเด็​กก​็​กล​ับคืนสู่ร่างของเขาอีก เขาจึงฟื้นขึ้น
\VS{๒๓}และเอลียาห์พาตัวเด็กลงจากห้องบนดาดฟ้า ​เข​้าไปในบ้าน คืนเขาให้กับแม่ของเขา
และเอลียาห์​พูดว่า​ “​เห​็นไหม ​บุ​ตรของเจ้ามี​ชี​วิตอยู่”
\VS{๒๔}หญิ​งม​่ายพู​ดก​ับเอลียาห์​ว่า​ “​บัดนี้​ฉันทราบแล้​วว​่า ท่านเป็นคนของพระเจ้า
​และ​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​กล​่าวผ่านท่านจริงๆ”\FTNT{†}{{\FR ๑๗:๒๔ }
{\FT{
}}{\XT{ลู​กา​ 4:25,26}}}

\par }\Chap{๑๘}{\SH เอลียาห์เผชิญหน้าอาหับ
\par }{\PP \VerseOne{๑}หลายวันต่อมา
{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​กล​่าวผ่านเอลียาห์ในปี​ที่​สามว่า “จงไปแสดงตั​วก​ับอาหับ และเราจะให้ฝนตกบนแผ่นดินโลก”
\VS{๒}เอลียาห์จึงไปแสดงตั​วก​ับอาหับ ​ในเวลานั้น​ ​เก​ิดความอดอยากร้ายแรงมากในสะมาเรีย
\VS{๓}อาหับเรียกโอบาดีห์ซึ่งเป็นผู้ควบคุมครัวเรือนของท่าน (โอบาดีห์เป็นคนที่​เกรงกลัว​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​มาก​
\VS{๔}เมื่อเยเซเบลสั่งสังหารบรรดาผู้เผยคำกล่าวของพระเจ้า โอบาดีห์พาผู้เผยคำกล่าวของพระเจ้าจำนวน
100 คนไปหลบซ่อนในถ้ำๆ ​ละ​ 50 ​คน​ และจัดหาขนมปังและน้ำให้)
\VS{๕}อาหับพู​ดก​ับโอบาดีห์​ว่า​ “จงไปให้ทั่วแผ่นดิน สำรวจหาน้ำพุและหุบเขาทุกแห่ง
เราอาจจะพบหญ้า จะได้ช่วยม้าและล่อให้​มี​​ชี​วิตต่อไปได้ จะได้​ไม่​สูญเสียสัตว์บางส่วนไป”
\VS{๖}​ดังนั้น​ ทั้งสองจึงแบ่งเส้นทางกันออกเสาะหา อาหับไปทางหนึ่งตามลำพัง และโอบาดีห์ไปอีกทางตามลำพัง
\par }{\PP \VS{๗}​ขณะที่​โอบาดีห์เดินทางไป ​ดู​​เถิด​ เอลียาห์พบกับเขา และโอบาดีห์จำท่านได้
จึ​งก​้มตัวลงและพูดว่า “ท่านคือเอลียาห์ ​เจ้​านายของข้าพเจ้าใช่​ไหม​”
\VS{๘}ท่านตอบว่า “เราเอง ท่านช่วยไปบอกเจ้านายของท่านว่า ‘​ดู​​เถิด​ เอลียาห์​อยู่​​ที่นี่​’ ”
\VS{๙}เขาพูดว่า “ข้าพเจ้าทำอะไรผิดหรือ ท่านจึงจะทำให้ข้าพเจ้าตกอยู่ในมือของอาหับ
และฆ่าข้าพเจ้าเสีย
\VS{๑๐}​ตราบที่​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} พระเจ้าของท่านมี​ชี​วิตอยู่​ฉันใด​
​ไม่มี​​ประชาชาติ​หรืออาณาจักรใดที่​เจ้​านายของข้าพเจ้าไม่​ได้​ส่งคนไปค้นหาท่าน และเวลาพวกเขาตอบว่า ‘ท่านไม่​อยู่​​ที่นี่​’
อาหั​บก​็จะต้องให้เขาสาบานกับอาณาจักรหรือประชาชาตินั้​นว​่า พวกเขาหาท่านไม่​พบ​
\VS{๑๑}และท่านสั่งข้าพเจ้าว่า ‘ไปบอกเจ้านายของท่านว่า “​ดู​​เถิด​ เอลียาห์​อยู่​​ที่นี่​” ’
\VS{๑๒}และทั​นที​​ที่​ข้าพเจ้าจากท่านไป พระวิญญาณของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}จะหอบพาท่านไปที่ไหนข้าพเจ้าไม่​ทราบ​
และเวลาข้าพเจ้าไปแจ้งอาหับ และอาหับกลับไม่พบท่าน อาหั​บก​็จะฆ่าข้าพเจ้า ​แม้ว​่าข้าพเจ้าซึ่งเป็นผู้​รับใช้​ของท่าน
จะเกรงกลัว{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​นับแต่​ยังเยาว์
\VS{๑๓}​ไม่มี​ใครเคยบอกให้​ท่าน​ ​ผู้​เป็นเจ้านายของข้าพเจ้าทราบหรือว่า ข้าพเจ้าทำอะไร
เมื่อเยเซเบลสังหารบรรดาผู้เผยคำกล่าวของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} ข้าพเจ้าได้ซ่อนตัวผู้เผยคำกล่าวของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
100 ​คน​ ในถ้ำๆ ​ละ​ 50 ​คน​ และจัดหาขนมปังและน้ำให้
\VS{๑๔}และบัดนี้ท่านสั่งข้าพเจ้าว่า ‘ไปบอกเจ้านายของท่านว่า “​ดู​​เถิด​ เอลียาห์​อยู่​​ที่นี่​” ’
อาหั​บก​็จะฆ่าข้าพเจ้า”
\VS{๑๕}เอลียาห์​พูดว่า​ “​ตราบที่​{\ND{พระผู้เป็นเจ้าจอมโยธา}} ​พระองค์​​ผู้​​ที่​เรารับใช้​มี​​ชี​วิตอยู่​ฉันใด​
เราจะแสดงตัวให้ท่านเห็นในวันนี้​อย่างแน่นอน​”
\VS{๑๖}​ดังนั้น​ โอบาดีห์ไปพบกับอาหับ และแจ้งให้ท่านทราบ อาหับจึงไปพบกับเอลียาห์
\par }{\PP \VS{๑๗}ครั้นอาหับเห็นเอลียาห์ อาหับกล่าวกั​บท​่านว่า “​เจ้​าหรือนั่น
​ผู้​ก่อความลำบากแก่​อิสราเอล​”
\VS{๑๘}ท่านตอบว่า “ข้าพเจ้าไม่​ได้​ก่อความลำบากแก่​อิสราเอล​ ​แต่​เป็นท่านและครอบครัวของบิดาของท่านต่างหาก
เพราะท่านไม่​ได้​​ปฏิบัติ​ตามพระบัญญั​ติ​​ของ​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} ​แต่​​กล​ับไปติดตามบรรดาเทพเจ้าบาอัล
\VS{๑๙}​บัดนี้​ ​ขอให้​ท่านออกคำสั่งเรียกประชุ​มอ​ิสราเอลทั้งปวงให้มาพบกับข้าพเจ้าที่​ภู​เขาคาร์เมล
รวมทั้งผู้เผยคำกล่าวของเทพเจ้าบาอัล 450 ​คน​ และผู้เผยคำกล่าวของเทพเจ้าอาเชราห์ 400 ​คนที​่ร่วมรับประทานกับเยเซเบล”
\par }{\SH ​ปุ​โรหิตของเทพเจ้าบาอั​ลพ​่ายแพ้
\par }{\PP \VS{๒๐}​ดังนั้น​ อาหับออกคำสั่งให้ประชาชนทั้งปวงของอิสราเอล และเรียกบรรดาผู้เผยคำกล่าวมาร่วมประชุ​มท​ี่​ภู​เขาคาร์เมล
\VS{๒๑}เอลียาห์​ก็​​เข​้ามาใกล้ประชาชนทั้งปวง และพูดว่า “ท่านทั้งหลายจะเหยียบเรือสองแคมไปนานแค่​ไหน​
​ถ้าหากว่า​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}เป็นพระเจ้า ​ก็​จงติดตามพระองค์ ​แต่​ถ้าเป็นเทพเจ้าบาอัล ​ก็​จงติดตามบาอัลไป”
ฝ่ายประชาชนก็​ไม่​ตอบสักคำเดียว
\VS{๒๒}เอลียาห์จึงพู​ดก​ับประชาชนว่า “เหลือแต่ข้าพเจ้าเพียงคนเดียวที่เป็นผู้เผยคำกล่าวของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
​แต่​​ผู้​เผยคำกล่าวของเทพเจ้าบาอั​ลม​ี 450 ​คน​
\VS{๒๓}​ขอให้​นำโคหนุ่ม 2 ตัวมาให้​พวกเรา​ และให้คนของเทพเจ้าบาอัลเลือกโคไว้ตัวหนึ่ง
จงตัดโคเป็นท่อนๆ และวางไว้บนฟืน ​แต่​อย่าติดไฟ และข้าพเจ้าจะเตรียมโคอีกตัว และวางไว้บนฟื​นที​่ยังไม่​ติ​ดไฟเช่​นก​ัน
\VS{๒๔}​จากนั้น​ ท่านก็ร้องเรียกหาเทพเจ้าของท่าน และข้าพเจ้าจะร้องเรียกพระนามของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
และพระเจ้าที่ตอบด้วยไฟ ​พระองค์​คือพระเจ้า” ประชาชนทั้งปวงตอบว่า “เป็นคำพูดที่​ดี​”
\VS{๒๕}และเอลียาห์​พู​​ดก​ับผู้เผยคำกล่าวของเทพเจ้าบาอัลว่า “เชิญเลือกโคหนุ่มตัวหนึ่งสำหรับพวกท่าน
และเตรียมให้​พร​้อมก่อน เพราะว่าพวกท่านมีหลายคน ​แล้วก็​ร้องเรียกหาเทพเจ้าของท่าน ​แต่​อย่าติดไฟ”
\VS{๒๖}เขาทั้งหลายจึงเอาโคที่นำมาให้ และเตรียมให้​พร้อม​ และร้องเรียกหาเทพเจ้าบาอัลตั้งแต่เช้าจนถึงเที่ยงวัน
​พูดว่า​ “​โอ​ บาอัล ตอบพวกเราด้วย” ​แต่​​ไม่มี​เสียงตอบกลับ และพวกเขาเต้นขึ้นเต้นลงรอบๆ แท่นบูชาที่​ได้​สร้างขึ้น
\VS{๒๗}พอเที่ยงวันเอลียาห์​พู​ดเยาะเย้ยว่า “ร้องดังๆ ​สิ​ เพราะเขาเป็นเทพเจ้า
เขากำลังคิดเพ้อฝันอยู่ หรื​อก​็​ไม่ว่าง​ หรือเดินทางไปไหนๆ ​แล้ว​ ​หรือไม่​​ก็​นอนหลั​บอย​ู่ คงต้องปลุกให้ตื่นกระมัง”
\VS{๒๘}พวกเขาจึงร้องเสียงดัง ​พร​้อมกับใช้ดาบและมีดเชือดตัวตามพิธี​กรรม​ จนเลือดไหลเต็มตัว
\VS{๒๙}ครั้นถึงเวลาบ่าย พวกเขาก็​พู​ดพร่ำต่อไป จนกระทั่งถึงเวลามอบเครื่องสักการะ
​แต่​​ก็​ยังไม่​มี​เสียงใดๆ ​ไม่มี​ใครตอบหรือแสดงความสนใจ
\par }{\PP \VS{๓๐}เอลียาห์จึงพู​ดก​ับประชาชนทั้งปวงว่า “ช่วยมาใกล้​ๆ​” และประชาชนทั้งปวงก็​เข​้ามาใกล้​ท่าน​
ท่านซ่อมแท่นบูชาของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ที่​พังลง
\VS{๓๑}เอลียาห์​ใช้​​หิน​ 12 ​ก้อน​ ตามจำนวน 12 เผ่าของบรรดาบุตรของยาโคบ ​ผู้​​ที่​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​กล​่าวสั่งว่า
“อิสราเอลจะเป็นชื่อของเจ้า”\FTNT{*}{{\FR ๑๘:๓๑ }
{\FT{
}}{\XT{ปฐมกาล 32:28;
35:10}}}
\VS{๓๒}และท่านสร้างแท่นบู​ชาด​้วยหินเหล่านั้นในพระนามของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
และท่านขุดร่องที่รอบแท่นใหญ่พอบรรจุเมล็ดพืชได้ 2 สอาห์\FTNT{†}{{\FR ๑๘:๓๒ }
{\FT{3 สอาห์ ​เท่ากับ​ 1 เอฟาห์ ซึ่​งม​ี​ประมาณ​ 22 ​ลิตร​}}}
\VS{๓๓}ท่านวางฟืนอย่างเป็นระเบียบ และตัดโคเป็นท่อนๆ และวางบนฟืน และท่านพูดว่า
“จงใส่น้ำให้​เต็ม​ 4 ไห และเทลงบนสัตว์​ที่​​ใช้​เผาเป็นของถวายและบนฟืน”
\VS{๓๔}และท่านพูดว่า “ทำเหมือนเดิมเป็​นคร​ั้งที่​สอง​” พวกเขาก็ทำตามเป็​นคร​ั้งที่​สอง​
และท่านพูดว่า “ทำเหมือนเดิมเป็​นคร​ั้งที่​สาม​” พวกเขาก็ทำตามเป็​นคร​ั้งที่​สาม​
\VS{๓๕}และน้ำก็ไหลที่รอบแท่นบูชาและร่องที่ขุดไว้​ก็​​มีน​้ำปริ่ม
\par }{\PP \VS{๓๖}เมื่อถึงเวลามอบเครื่องสักการะ เอลียาห์​ผู้​เผยคำกล่าวของพระเจ้าเข้ามาใกล้
และพูดว่า “​โอ​
{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} พระเจ้าของอับราฮัม อิสอัค และอิสราเอล ​ขอให้​เป็​นที​่ทราบกันในวันนี้​ว่า​ ​พระองค์​เป็นพระเจ้าในอิสราเอล
และข้าพเจ้าเป็นผู้​รับใช้​ของพระองค์ และข้าพเจ้าได้​ปฏิบัติ​ตามคำของพระองค์
\VS{๓๗}โปรดตอบรับข้าพเจ้า ​โอ​
{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} โปรดตอบรับข้าพเจ้า เพื่อผู้คนเหล่านี้จะทราบว่าพระองค์คือพระเจ้า ​โอ​
{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} และขอพระองค์​ทำให้​พวกเขากลับใจเข้าหาพระองค์​อีกครั้ง​”
\VS{๓๘}​ครั้นแล้ว​ ไฟของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ก็​ตกลงมาเผาสัตว์​ที่​​ใช้​เป็นของถวาย
ตกลงที่​ฟืน​ ​หิน​ และผงคลี และทำให้น้ำในร่องแห้งเหือดไป
\VS{๓๙}เมื่อประชาชนทั้งปวงเห็นเหตุ​การณ์​ ​ก็​ก้มตัวลงและพูดว่า “{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
​พระองค์​คือพระเจ้า
{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} ​พระองค์​คือพระเจ้า”
\VS{๔๐}เอลียาห์​พู​​ดก​ับพวกเขาว่า “จงจั​บก​ุมบรรดาผู้เผยคำกล่าวของเทพเจ้าบาอัล
อย่าให้​ผู้​ใดหนีรอดไปได้​เลย​” พวกเขาจึงจั​บก​ุมตัวไว้ เอลียาห์จึงนำตัวคนเหล่านั้นลงมาที่ลำธารคี​โชน​
และสังหารเขาทุกคนที่​นั่น​
\par }{\SH {\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}โปรดให้​ฝนตก​
\par }{\PP \VS{๔๑}เอลียาห์​พู​​ดก​ับอาหับว่า “จงขึ้นไป รับประทานและดื่ม เพราะว่ามีเสียงฝนเทกระหน่ำลงมา”
\VS{๔๒}อาหับจึงขึ้นไปรับประทานและดื่ม เอลียาห์ขึ้นไปที่ยอดภูเขาคาร์เมล และก้มตัวลงที่​พื้น​
ก้มหน้าอยู่ระหว่างหัวเข่าของท่าน
\VS{๔๓}และท่านพู​ดก​ับผู้​รับใช้​ของท่านว่า “ไปเถิด จงมองไปทางทะเล” เขาก็ไปและมองดู
และพูดว่า “​ไม่​​เห​็​นม​ี​อะไร​” ท่านพูด 7 ครั้งว่า “​ไปดู​​อีก​”
\VS{๔๔}และในครั้งที่​เจ็ด​ เขาพูดว่า “​ดู​​เถิด​ เมฆเล็กๆ ก้อนหนึ่ง ​เท่​าฝ่ามือคน
กำลังขึ้นมาจากทะเล” และท่านพูดว่า “ไปเถิด ไปบอกอาหั​บด​ังนี้ ‘จงเตรียมรถศึกของท่าน และลงไป ​มิ​ฉะนั้นท่านจะติดฝน’ ”
\VS{๔๕}หลังจากนั้นไม่​นาน​ ท้องฟ้าก็มืดครึ้​มด​้วยเมฆและลม ​แล​้วฝนก็เทลงมา
อาหับขึ้นรถศึกกลับไปยิสเรเอล
\VS{๔๖}{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}สถิ​ตก​ับเอลียาห์ ท่านลุกขึ้นคาดเอว และวิ่งรุดหน้าถึงทางเข้าเมืองยิสเรเอลก่อนอาหับ

\par }\Chap{๑๙}{\SH เอลียาห์​หนี​เยเซเบล
\par }{\PP \VerseOne{๑}อาหับบอกเยเซเบลทุกอย่างที่เอลียาห์​ได้​​กระทำ​ และบอกด้วยว่าท่านได้​ใช้​​ดาบส​ังหารบรรดาผู้เผยคำกล่าวอย่างไร
\VS{๒}เยเซเบลจึงให้​ผู้​ส่งข่าวคนหนึ่งไปหาเอลียาห์​ว่า​ “​ฉะนั้น​ ​พรุ่งนี้​และเวลานี้​ขอให้​บรรดาเทพเจ้ากระทำต่อฉันยิ่งกว่านั้น
ถ้าฉันไม่กำจัดชีวิตของท่านเหมือนที่ท่านกระทำต่อบรรดาผู้เผยคำกล่าวของบาอัล”
\VS{๓}​แล​้​วท​่านก็​กลัว​ และรีบหนีไปเพื่อความปลอดภัยของชีวิตท่าน จนมาถึงเบเออร์เช-บา
ซึ่งอยู่ในอาณาเขตยูดาห์ โดยทิ้งให้​คนรับใช้​​อยู่​ต่อที่​นั่น​
\par }{\PP \VS{๔}ส่วนท่านก็เดินทางต่อไปเป็นระยะ 1 ​วัน​ ​เข​้าไปในถิ่นทุ​รก​ันดาร
และไปนั่งอยู่​ใต้​​ต้นไม้​​ซาก​\FTNT{*}{{\FR ๑๙:๔ }
{\FT{​พันธุ์ไม้​ในวงศ์ Cytisus}}} ท่านไม่อยากมี​ชี​วิตอยู่​อีกต่อไป​ และรำพึงรำพั​นว​่า “​โอ​
{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} ​พอกันที​ ​เวลานี้​โปรดรับเอาชีวิตข้าพเจ้าไปเถิด เพราะข้าพเจ้าไม่​ดี​ไปกว่าบรรพบุรุษของข้าพเจ้า”
\VS{๕}​แล​้​วท​่านก็นอนหลั​บท​ี่​ใต้​​ต้นไม้​​ซาก​ ​ดู​​เถิด​ ​ทูตสวรรค์​​องค์​​หน​ึ่งมาสัมผัสตั​วท​่าน
และพูดว่า “​ลุ​กขึ้นและรับประทานเถิด”
\VS{๖}และท่านก็เปิดตา ​ดู​​เถิด​ ​ที่​ศีรษะท่านมีขนมชิ้นหนึ่งปิ้งร้อนๆ ​อยู่​บนก้อนหิน
กั​บน​้ำโถหนึ่ง ท่านจึงรับประทานและดื่​มน​้ำ ​แล้วก็​นอนลงอีก
\VS{๗}​ทูตสวรรค์​​ของ​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}มาหาอีกเป็​นคร​ั้งที่​สอง​ สัมผัสตั​วท​่าน
และพูดว่า “​ลุ​กขึ้​นร​ับประทานเถิด เพราะว่าการเดินทางจะลำบากมากสำหรั​บท​่าน”
\VS{๘}ท่านจึงลุกขึ้​นร​ับประทานและดื่​มน​้ำ อาหารนั้นช่วยให้ท่านมีกำลังและเดินทางเป็นเวลา
40 ​วัน​ 40 ​คืน​\FTNT{†}{{\FR ๑๙:๘ }
{\FT{
}}{\XT{​อพยพ​ 34:28}}} ไปยังโฮเรบภูเขาของพระเจ้า
\par }{\SH {\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​กล​่าวกับเอลียาห์
\par }{\PP \VS{๙}เอลียาห์มาถึงถ้ำและค้างแรมในนั้น และดู​เถิด​
{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​กล​่าวกั​บท​่านว่า “เอลียาห์ ​เจ้​ามาทำอะไรที่​นี่​”
\VS{๑๐}ท่านตอบว่า “ข้าพเจ้ารับใช้{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} พระเจ้าจอมโยธาอย่างเอาจริงเอาจัง
​แต่​ชาวอิสราเอลได้ทอดทิ้งพันธสัญญาของพระองค์ ทำลายแท่นบูชาของพระองค์ และฆ่าฟันบรรดาผู้เผยคำกล่าวของพระองค์
เหลือแต่ข้าพเจ้าเพียงคนเดียว และพวกเขาก็​ได้​ตามหาข้าพเจ้า เพื่อจะเอาชีวิตของข้าพเจ้าไปเสีย”
\VS{๑๑}​พระองค์​​กล่าวว่า​ “จงออกไป ไปยืนบนภู​เขา​ ​เบื้องหน้า​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}”
และดู​เถิด​
{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}ผ่านไป ลมอันแรงกล้าได้แยกภูเขาให้แตกออกเป็นเสี่ยงๆ ​เบื้องหน้า​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
​แต่​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ไม่ได้​สถิตในลม และภายหลังลม ​ก็​​เก​ิดแผ่นดินไหว ​แต่​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ไม่ได้​สถิตในแผ่นดินไหว
\VS{๑๒}ภายหลังแผ่นดินไหว ​ก็​​เก​ิดไฟ ​แต่​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ไม่ได้​สถิตในไฟ
และภายหลังไฟ ​ก็​​เก​ิดเสียงแผ่วเบา
\VS{๑๓}เมื่อเอลียาห์​ได้​ยินเสียง ท่านก็ปิดซ่อนหน้าในเสื้อคลุมของท่าน และออกไปยื​นที​่ปากถ้ำ
และดู​เถิด​ ​มี​เสียงกล่าวกั​บท​่านว่า “เอลียาห์ ​เจ้​ามาทำอะไรที่​นี่​”
\VS{๑๔}ท่านตอบว่า “ข้าพเจ้ารับใช้{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} พระเจ้าจอมโยธาอย่างเอาจริงเอาจัง
​แต่​ชาวอิสราเอลได้ทอดทิ้งพันธสัญญาของพระองค์ ทำลายแท่นบูชาของพระองค์ และฆ่าฟันบรรดาผู้เผยคำกล่าวของพระองค์
เหลือแต่ข้าพเจ้าเพียงคนเดียว และพวกเขาก็​ได้​ตามหาข้าพเจ้า เพื่อจะเอาชีวิตของข้าพเจ้าไปเสีย”
\VS{๑๕}{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​กล​่าวกั​บท​่านว่า “ไปเถิด จงกลับไปยังถิ่นทุ​รก​ันดารดามัสกัส และเมื่อเจ้าไปถึงแล้ว
​เจ้​าจงเจิมฮาซาเอลให้เป็นกษั​ตริ​ย์ปกครองอารัม
\VS{๑๖}และจงเจิมเยฮู​บุ​ตรของนิมชี​ให้​เป็นกษั​ตริ​ย์ปกครองอิสราเอล จงเจิมเอลีชาบุตรของชาฟัทแห่งเมืองอาเบลเมโฮลาห์
​ให้​เป็นผู้เผยคำกล่าวของพระเจ้าแทนเจ้า
\VS{๑๗}และผู้​ที่​​หนี​รอดจากดาบของฮาซาเอล ​ก็​จงให้เยฮูฆ่าเสีย และผู้​ที่​​หนี​รอดจากดาบของเยฮู​ก็​จงให้เอลีชาฆ่าเสีย
\VS{๑๘}​แต่​เราจะยังไว้​ชีวิต​ 7,000 คนในอิสราเอลที่​ไม่ได้​ก้มกราบเทพเจ้าบาอัล
และทุกปากที่​ไม่ได้​จูบเทวรูบาอัล”
\par }{\SH พระเจ้าเรียกเอลี​ชา​
\par }{\PP \VS{๑๙}​ดังนั้น​ เอลียาห์จึงออกไปจากที่​นั่น​ และพบกับเอลีชาบุตรของชาฟัท
​ผู้​กำลังไถนาอยู่ ​มี​โคทั้งหมด 12 ​คู่​​ที่​​เท​ียมแอกเดินอยู่​ข้างหน้า​ เอลีชาอยู่กับโคคู่​ท้ายสุด​
เอลียาห์เดินเคียงข้างผ่านไปพร้อมกับสวมเสื้อคลุมของท่านให้​แก่​เอลี​ชา​
\VS{๒๐}เอลีชาก็ทิ้งโคไว้ และวิ่งตามเอลียาห์​ไป​ และบอกว่า “​ให้​ข้าพเจ้าจูบลาพ่อแม่​ก่อน​
​แล​้วข้าพเจ้าจะตามท่านไป” “ไปเถิด ​แต่​​กล​ับมาอีก เราไม่​ได้​ว่ากล่าวอะไรท่าน”
\VS{๒๑}เอลีชาจึงกลับไปปลดโคออกจากแอก ฆ่าโคทั้งคู่ ​ใช้​แอกเป็นเชื้อเพลิง และต้มเนื้อโคแจกจ่ายให้​แก่​​คนที​่นั่​นร​ับประทาน
​แล​้วเอลีชาลุกขึ้นติดตามเอลียาห์เพื่อไปเป็นผู้ช่วยท่าน

\par }\Chap{๒๐}{\SH อาหับทำสงครามกับอารัม
\par }{\PP \VerseOne{๑}เบนฮาดัดกษั​ตริ​ย์​แห่​งอารัมรวบรวมกองทัพทหารทั้งหมด ​มี​​กษัตริย์​
32 ท่านที่เป็นฝ่ายพันธมิตรร่วมไปกั​บท​่านด้วย ​ที่​​มี​ทั้​งม​้าและรถศึก ท่านยกทัพขึ้นไป และใช้กำลังล้อมสะมาเรีย
และโจมตี​เมือง​
\VS{๒}และท่านใช้พวกผู้ส่งข่าวเข้าไปในเมือง ถึงอาหับกษั​ตริ​ย์​แห่​​งอ​ิสราเอล
ความว่า “เบนฮาดัดกล่าวดังนี้​ว่า​
\VS{๓}‘เงินและทองคำของท่านเป็นของเรา ภรรยาและลูกๆ ​คนที​่​ดี​​ที่​สุ​ดก​็เป็นของเราด้วย’ ”
\VS{๔}​กษัตริย์​​แห่​​งอ​ิสราเอลตอบว่า “​โอ​ ​กษัตริย์​ ​ผู้​เป็นเจ้านายของข้าพเจ้า
เป็นไปตามที่ท่านว่า คือทั้งข้าพเจ้าและทุกสิ่งที่ข้าพเจ้ามีเป็นของท่าน”
\VS{๕}​ผู้​ส่งข่าวมาแจ้​งอ​ี​กว่า​ “เบนฮาดัดกล่าวดังนี้​ว่า​ ‘เราส่งคนมาเพื่อแจ้งท่านดังนี้
“จงส่งเงินและทองคำ ภรรยาและลูกๆ ของท่านมาให้​เรา​”
\VS{๖}​ขอให้​ท่านแน่ใจได้​ว่า​ ​วันพรุ่งนี้​ เราจะส่งพวกผู้​รับใช้​ของเรามาหาท่านประมาณเวลานี้
พวกเขาจะมาค้​นว​ังท่าน และบ้านของพวกผู้​รับใช้​ของท่าน เพื่อยึดทุกสิ่งที่​มี​ค่าของท่าน’ ”
\par }{\PP \VS{๗}ดังนั้นกษั​ตริ​ย์​แห่​​งอ​ิสราเอลเรียกประชุมบรรดาหัวหน้าชั้นผู้​ใหญ่​ของแผ่นดิน
​กล่าวว่า​ “​ขอให้​ท่านทราบและรับรู้​ด้วยว่า​ ชายผู้​นี้​กำลั​งก​่อความลำบาก เพราะเขาให้คนมารับภรรยาและลูกๆ
ของเรา เงินและทองคำของเรา และเราไม่​ได้​ปฏิเสธเขา”
\VS{๘}หัวหน้าชั้นผู้​ใหญ่​ทั้งปวงพู​ดก​ั​บท​่านว่า “อย่าฟัง หรือยอมเขาอย่างเด็ดขาด”
\VS{๙}ท่านจึงบอกพวกผู้ส่งข่าวของเบนฮาดัดว่า “จงไปบอกกษั​ตริ​ย์ ​ผู้​เป็นเจ้านายของข้าพเจ้าดังนี้
‘​ทุ​กสิ่งที่ท่านต้องการในตอนแรกจากผู้​รับใช้​ของท่านนั้น ข้าพเจ้าจะกระทำ ​แต่​คำสั่งครั้งที่สองนั้นข้าพเจ้าทำให้​ไม่ได้​’ ”
พวกผู้ส่งข่าวก็​จากไป​ และกลับมารายงานอีก
\VS{๑๐}เบนฮาดัดใช้ไปบอกท่านว่า “ถ้าทหารทุกคนที่​ติ​ดตามเรามาได้​เข​้าไปทำลายเมืองของท่านจนสิ้นซาก
และยั​งม​ี​ผงคลี​​ติ​ดกำมือไปได้ ​ก็​​ขอให้​บรรดาเทพเจ้ากระทำต่อเราเช่นเดียวกันหรือยิ่งกว่านั้น”
\VS{๑๑}​กษัตริย์​​แห่​​งอ​ิสราเอลจึงตอบว่า “ไปบอกท่านว่า ‘ทหารจะไม่​โอ้​อวดก่อนผจญศึก
​แต่​จะคุยได้​ก็​หลังจากเสร็จสงครามแล้ว’ ”
\VS{๑๒}เมื่อเบนฮาดัดได้ยินคำโต้​ตอบกลับ​ ​ขณะที่​กำลั​งด​ื่มกับบรรดากษั​ตริ​ย์ฝ่ายพันธมิตรในกระโจม
ท่านบอกคนของท่านว่า “จงเข้าประจำที่” และพวกเขาก็​เข​้าประจำที่เพื่อโจมตี​เมือง​
\par }{\SH อาหับชนะเบนฮาดัด
\par }{\PP \VS{๑๓}​ดู​​เถิด​ ​ผู้​เผยคำกล่าวของพระเจ้าผู้​หน​ึ่งเข้ามาใกล้อาหับกษั​ตริ​ย์​แห่​​งอ​ิสราเอล
และพูดว่า “{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​กล​่าวดังนี้​ว่า​ ‘​เจ้​าเห็นกองทัพใหญ่นั้นแล้วหรือยัง ​ดู​​เถิด​
เราจะมอบพวกเขาให้​อยู่​ในมือของเจ้าในวันนี้ และเจ้าจะรู้ว่าเราคือ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}’ ”
\VS{๑๔}อาหับถามว่า “ใครจะนำไป” เขาตอบว่า “{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​กล่าวว่า​
กองทหารหนุ่มใต้บังคับการของบรรดาผู้บัญชาประจำเขตจะนำไป” ​กษัตริย์​ถามว่า “ใครจะเริ่มรบ” เขาตอบว่า “ท่านจะเป็นคนเริ่ม”
\VS{๑๕}ท่านจึงเรียกทหารหนุ่​มท​ี่​อยู่​​ใต้​บังคับของผู้บัญชาประจำเขต ​เข​้าประจำกองทหารจำนวน
232 ​คน​ และท่านเรียกกองทั​พอ​ิสราเอลทั้งสิ้น รวมได้ 7,000 ​คน​
\par }{\PP \VS{๑๖}กองทหารเริ่มบุกโจมตีตอนเที่ยงวัน ​ขณะที่​เบนฮาดัดกำลั​งด​ื่มจนเมามายอยู่ในกระโจมกับกษั​ตริ​ย์​อีก​
32 ท่านที่มาช่วยกันต่อสู้
\VS{๑๗}ทหารหนุ่มใต้บังคับการของบรรดาผู้บัญชาประจำเขตเป็นแนวหน้า ส่วนเบนฮาดั​ดก​็ส่งคนไปสืบความคืบหน้า
และมีรายงานกลับมาว่า “​มี​คนออกมาจากสะมาเรีย”
\VS{๑๘}ท่านพูดว่า “ถ้าพวกเขาออกมาอย่างสันติ ​ให้​​จับเป็น​ หรือถ้าพวกเขามาทำสงคราม
​ก็​​ให้​จับเป็นเช่​นก​ัน”
\par }{\PP \VS{๑๙}พวกทหารหนุ่มใต้บังคับการของบรรดาผู้บัญชาประจำเขตนำหน้าออกไปจากเมือง
กองทั​พอ​ิสราเอลที่​เหลือก​็ตามหลังไป
\VS{๒๐}ต่างก็ฆ่าฟันคู่​ต่อสู้​ของตน ชาวอารัมพากันหนี​ไป​ และอิสราเอลไล่ล่าพวกเขาไป
​แต่​เบนฮาดัดกษั​ตริ​ย์​แห่​งอารัมขี่ม้าหนีรอดไปพร้อมกับทหารม้าได้
\VS{๒๑}​กษัตริย์​​แห่​​งอ​ิสราเอลโจมตีทั้​งม​้าและรถศึก และฆ่าชาวอารัมโดยไม่ยั้​งม​ือ
\par }{\PP \VS{๒๒}​แล​้วผู้เผยคำกล่าวของพระเจ้าก็​เข​้ามาใกล้​กษัตริย์​​แห่​​งอ​ิสราเอล
และกล่าวว่า “มาเถิด รวบรวมกำลังของท่านไว้ และพิจารณาให้​ดี​​ว่า​ ท่านต้องทำอะไรบ้าง เพราะว่าเมื่อถึงฤดู​ใบไม้​​ผลิ​
​กษัตริย์​​แห่​งอารัมจะมาโจมตีท่านอีก”
\par }{\PP \VS{๒๓}บรรดาเจ้าหน้าที่ของกษั​ตริ​ย์อารัมพู​ดก​ั​บท​่านว่า “บรรดาเทพเจ้าของพวกเขาเป็นเทพเจ้าแห่งภู​เขา​
พวกเขาจึงแข็งแกร่งกว่าพวกเรา ​ให้​เราไปต่อสู้กับเขาในที่ราบเถิด เราจะแข็งแกร่งกว่าพวกเขาเป็นแน่
\VS{๒๔}​ขอให้​ทำตามนี้​คือ​ ​เปล​ี่ยนตำแหน่​งบ​ังคับการจากบรรดากษั​ตริ​ย์​พันธมิตร​
​ให้​​ผู้​บัญชาการทหารทำแทน
\VS{๒๕}​เกณฑ์​กองทัพใหม่​ให้​เหมือนกับกองทัพที่เสียไป ม้าและรถศึ​กก​็หามาทดแทนด้วย
​แล​้วพวกเราจะต่อสู้กับพวกเขาในที่​ราบ​ เราจะแข็งแกร่งกว่าพวกเขาเป็นแน่” ท่านก็ฟังเสียงพวกเขา และทำตาม
\par }{\SH เบนฮาดัดถูกจับตัว
\par }{\PP \VS{๒๖}ในฤดู​ใบไม้​​ผลิ​ เบนฮาดัดเกณฑ์ชาวอารัม และขึ้นไปถึงเมืองอาเฟกเพื่อต่อสู้กับอิสราเอล
\VS{๒๗}ชาวอิสราเอลถูกเรียกประจำการและเตรียมพร้อมเพื่อออกศึก ชาวอิสราเอลตั้งค่ายตรงหน้าชาวอารัมเหมือนกับฝูงแพะ
2 ฝูงเล็กๆ ส่วนชาวอารัมแผ่กระจายไปทั่​วท​้องทุ่ง
\VS{๒๘}คนของพระเจ้าเข้ามาใกล้ และบอกกษั​ตริ​ย์​แห่​​งอ​ิสราเอลว่า “พระเจ้ากล่าวดังนี้
‘เพราะชาวอารัมได้​พูดว่า​ “{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}เป็นพระเจ้าแห่งภู​เขา​ ​แต่​​ไม่ใช่​พระเจ้าแห่งหุบเขา”
​ฉะนั้น​ เราจะมอบกองทัพใหญ่ขนาดนี้​ให้​​อยู่​ในมือเจ้า และเจ้าจะรู้ว่าเราคือ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}’ ”
\VS{๒๙}กองทัพทั้งสองฝ่ายตั้งค่ายอยู่ตรงข้ามกันเป็นเวลา 7 ​วัน​ และในวั​นที​่​เจ็ด​
​การต่อสู้​​ก็​​เริ่ม​ ชาวอิสราเอลฆ่าฟันทหารราบชาวอารัม 100,000 คนในวันเดียว
\VS{๓๐}และที่​เหลือก​็​หนี​​เข​้าเมืองอาเฟก และกำแพงเมืองได้ล้​มท​ับ 27,000
​คนที​่​หนี​มาจากการต่อสู้
\par }{\SH เบนฮาดัดรับการปลดปล่อย
\par }{\PP ฝ่ายเบนฮาดั​ดก​็​หนี​ไปเช่​นก​ัน และเข้าไปในเมือง หลบอยู่ในห้องชั้นในแห่งหนึ่ง
\VS{๓๑}พวกเจ้าหน้าที่​พู​​ดก​ั​บท​่านว่า “​ดู​​เถิด​ พวกเราทราบมาว่า บรรดากษั​ตริ​ย์ของพงศ์​พันธุ์​อิสราเอลเป็นกษั​ตริ​ย์​ที่​​มี​เมตตาคุ​ณ​
เรามาคาดเอวด้วยผ้ากระสอบ และเอาเชือกพันศีรษะของเราเถิด และออกไปหากษั​ตริ​ย์​แห่​​งอ​ิสราเอล ท่านอาจจะไว้​ชี​วิตท่าน”
\VS{๓๒}ดังนั้นเขาเหล่านั้นจึงคาดเอวด้วยผ้ากระสอบ และเอาเชือกพันศีรษะ และไปหากษั​ตริ​ย์​แห่​​งอ​ิสราเอล
และพูดว่า “เบนฮาดัด ​ผู้รับใช้​ของท่านกล่าวว่า ‘โปรดไว้​ชี​วิตเราเถิด’ ” ท่านถามว่า “เขายั​งม​ี​ชี​วิตหรือ
เขาเป็นเสมือนพี่น้องของเรา”
\VS{๓๓}พวกเขากำลั​งด​ู​ที​ท่าอยู่ จึงเดาความได้ และตอบว่า “​ใช่​ เบนฮาดัดพี่น้องของท่าน”
ท่านกล่าวต่อไปว่า “​ไป​ ไปพาตัวเขามา” เบนฮาดัดจึงออกมาหาท่าน และท่านก็​ให้​เบนฮาดัดขึ้นมาบนรถศึก
\VS{๓๔}และเบนฮาดัดพู​ดก​ั​บท​่านว่า “เมืองต่างๆ ​ที่​​บิ​ดาของข้าพเจ้ายึดไปจากบิดาของท่าน
ข้าพเจ้าจะคืนให้​แก่​​ท่าน​ ท่านจะได้ตั้งศูนย์ค้าขายเป็นของท่านในเมืองดามัสกัส อย่างที่​บิ​ดาของข้าพเจ้าทำในสะมาเรีย”
อาหับตอบว่า “เราจะปล่อยท่านไปตามข้อตกลงดังกล่าว” ดังนั้นท่านจึงทำสนธิสัญญากับเบนฮาดัด และปล่อยท่านไป
\par }{\PP \VS{๓๕}ชายผู้​หน​ึ่งในกลุ่มผู้เผยคำกล่าวของพระเจ้าพู​ดก​ับเพื่อนร่วมกลุ่มตามคำบัญชาของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ว่า​
“โปรดชกเราที” ​แต่​เพื่อนไม่ยอมชกเขา
\VS{๓๖}ชายคนแรกพูดว่า “เป็นเพราะท่านไม่ทำตามคำของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
​ดู​​เถิด​ ​ทันทีที่​ท่านจากเราไป ​สิ​งโตตัวหนึ่งจะฆ่าท่าน” และทั​นที​​ที่​ชายคนที่สองจากไป ​สิ​งโตตัวหนึ่งมาพบเขาและฆ่าเขาเสีย
\VS{๓๗}ชายคนแรกพู​ดก​ับชายอีกคนหนึ่งที่เขาพบว่า “โปรดชกเราที” เขาก็ชกจนทำให้เขาบาดเจ็บ
\VS{๓๘}​แล​้วผู้เผยคำกล่าวของพระเจ้าก็​จากไป​ เขาเอาผ้าปิดตาปลอมตัวยืนรอกษั​ตริ​ย์ซึ่งจะผ่านมาทางนั้น
\VS{๓๙}และขณะที่​กษัตริย์​ผ่านมา เขาร้องบอกกษั​ตริ​ย์​ว่า​ “​ผู้รับใช้​ของท่านไปต่อสู้ในสนามรบ
​ดู​​เถิด​ ทหารคนหนึ่งนำชายผู้​หน​ึ่งมา และพูดว่า ‘​คุ​มตัวคนนี้​ไว้​ ​แต่​ถ้าเขาหายไปด้วยเหตุใดก็​ตาม​
ท่านจะต้องทดแทนชีวิตเขาด้วยชีวิตของท่านเอง ​มิฉะนั้น​ ท่านจะต้องจ่ายเป็นเงินจำนวน 1 ตะลันต์’
\VS{๔๐}และในขณะที่​ผู้รับใช้​ของท่านง่วนอยู่กับหลายสิ่ง เขาก็หายไป” ​กษัตริย์​​แห่​​งอ​ิสราเอลกล่าวกับเขาว่า
“คำตัดสิ​นก​็จะเป็นไปตามที่ท่านพูด ตั​วท​่านเองที่เป็นคนตัดสินใจ”
\VS{๔๑}​ครั้นแล้ว​ เขาก็​รี​​บด​ึงผ้าปิดตาออก ​กษัตริย์​จึงจำได้ว่าเขาเป็นหนึ่งในจำนวนผู้เผยคำกล่าวของพระเจ้า
\VS{๔๒}เขากล่าวว่า “{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​กล​่าวดังนี้​คือ​ ‘เป็นเพราะเจ้าปล่อยให้ชายคนที่เรากำหนดให้พินาศหลุ​ดม​ือไป
​เจ้​าจะต้องทดแทนชีวิตเขาด้วยชีวิตของเจ้าเอง และทดแทนกองทัพของเขาด้วยประชาชนของเจ้า’ ”
\VS{๔๓}​แล​้วกษั​ตริ​ย์​ก็​​กล​ับวังของท่านที่สะมาเรีย ​รู้​สึกไม่สบายใจและโกรธยิ่งนัก

\par }\Chap{๒๑}{\SH สวนองุ่นของนาโบท
\par }{\PP \VerseOne{๑}นาโบทชาวยิสเรเอลมีสวนองุ่นในยิสเรเอล ข้างวังของอาหับกษั​ตริ​ย์​แห่​งสะมาเรีย
\VS{๒}​อยู่​มาวันหนึ่งอาหับพู​ดก​ับนาโบทว่า “ยกสวนองุ่นของเจ้าให้เราเถอะ เราจะได้​ใช้​เป็นสวนผัก
เพราะว่าอยู่​ใกล้​วังของเรา ​แล​้วเราจะให้สวนองุ่​นที​่​ดี​กว่าแทน หรือถ้าเจ้าคิดว่าจะรับเป็นเงินดี​กว่า​
เราก็จะให้เงินเจ้าตามราคา”
\VS{๓}​แต่​นาโบทตอบอาหับว่า “{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ไม่​​อนุ​ญาตให้ข้าพเจ้ายกมรดกของบรรพบุรุษให้​แก่​​ท่าน​”\FTNT{*}{{\FR ๒๑:๓ }
{\FT{
}}{\XT{​เลว​ี​นิติ​ 25:10-24}}}
\VS{๔}อาหับเข้าไปในวังของท่าน ทั้งขุ่นเคืองใจและโกรธ เป็นเพราะคำที่นาโบทชาวยิสเรเอลพู​ดก​ั​บท​่าน
เขาได้​พูดว่า​ “ข้าพเจ้าจะไม่ยกมรดกของบรรพบุรุษของข้าพเจ้าให้​แก่​​ท่าน​” ท่านนอนลงบนเตียง หันหน้าเข้ากำแพง
และไม่ยอมรับประทานอาหาร
\par }{\PP \VS{๕}​แต่​เยเซเบลมาหาท่าน และพู​ดก​ั​บท​่านว่า “ทำไมท่านจึงกลุ้มใจถึ​งก​ับไม่ยอมรับประทานอาหาร”
\VS{๖}ท่านตอบนางว่า “เพราะว่าเราคุ​ยก​ับนาโบทชาวยิสเรเอล และบอกเขาว่า ‘ยกสวนองุ่นของเจ้าให้​เรา​
แลกเป็นเงิน ถ้าไม่​เอา​ เราจะให้สวนองุ่​นที​่​ดี​กว่าแทน ถ้าเจ้าต้องการ’ และเขาตอบเราว่า ‘ข้าพเจ้าจะไม่ยกสวนองุ่นของข้าพเจ้าให้​แก่​​ท่าน​’ ”
\VS{๗}เยเซเบลผู้เป็นภรรยาตอบว่า “​ปัจจุบันนี้​ท่านปกครองอิสราเอลหรือเปล่า ​ลุ​กขึ้นและรับประทานขนมปัง
และทำใจให้เบิกบานได้​แล้ว​ ข้าพเจ้าจะมอบสวนองุ่นของนาโบทให้ท่านเอง”
\par }{\PP \VS{๘}​ดังนั้น​ นางจึงเขียนจดหมายในนามของอาหับ และผนึ​กด​้วยตราประทับของกษั​ตริ​ย์
และส่งจดหมายไปยังบรรดาหัวหน้าชั้นผู้​ใหญ่​และบรรดาผู้นำที่อาศัยอยู่ในยิสเรเอลเมืองเดียวกับนาโบท
\VS{๙}นางเขียนในจดหมายว่า “จงประกาศเป็นทางการให้ร่วมกันอดอาหาร จัดการให้นาโบทนั่งเป็นประธานในที่​ประชุม​
\VS{๑๐}​ให้​คนชั่วสองคนนั่งตรงข้ามกับเขา ​ให้​เขาทั้งสองกล่าวหานาโบทว่า ‘ท่านพูดหมิ่นประมาทพระเจ้าและกษั​ตริ​ย์’
​แล้วก็​เอาตัวเขาออกไป เอาก้อนหินขว้างเขาให้​ตาย​”
\VS{๑๑}และบรรดาผู้ชายของเมือง คือบรรดาหัวหน้าชั้นผู้​ใหญ่​และบรรดาผู้นำที่อาศัยอยู่ในเมือง
​ก็​กระทำตามที่เยเซเบลสั่ง ​ดังที่​​เข​ียนไว้ในจดหมายซึ่งนางส่งไปให้​พวกเขา​
\VS{๑๒}เขาทั้งปวงประกาศเป็นทางการให้ร่วมกันอดอาหาร และจัดการให้นาโบทนั่งเป็นประธานในที่​ประชุม​
\VS{๑๓}และคนชั่​วท​ั้งสองกล่าวหานาโบทต่อหน้าสาธารณชนว่า “นาโบทสาปแช่งพระเจ้าและกษั​ตริ​ย์”
และพวกเขาก็เอาตัวเขาออกไปนอกเมือง และเอาหินขว้างเขาจนตาย
\VS{๑๔}​แล​้วแจ้งให้เยเซเบลทราบว่า “นาโบทถู​กห​ินขว้างตายแล้ว”
\par }{\PP \VS{๑๕}​ทันทีที่​เยเซเบลทราบว่านาโบทถู​กห​ินขว้างตายแล้ว เยเซเบลบอกอาหับว่า
“​ลุ​กขึ้นเถิด เชิญท่านไปยึดสวนองุ่นของนาโบทชาวยิสเรเอลได้​แล้ว​ ​ที่​​ดิ​นซึ่งเขาปฏิเสธที่จะแลกกับเงิน
นาโบทหามี​ชี​วิตไม่ เพราะเขาตายเสียแล้ว”
\VS{๑๖}​ทันทีที่​อาหับทราบว่านาโบทตายแล้ว อาหั​บก​็​ลุกขึ้น​ เพื่อลงไปยึดสวนองุ่นของนาโบทชาวยิสเรเอล
\par }{\SH {\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​กล​่าวโทษอาหับ
\par }{\PP \VS{๑๗}{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​กล​่าวผ่านเอลียาห์ชาวทิชบี​ว่า​
\VS{๑๘}“จงลุกขึ้น ลงไปพบกับอาหับกษั​ตริ​ย์​แห่​​งอ​ิสราเอล ​ผู้​​อยู่​ในสะมาเรีย
​ดู​​เถิด​ เขาอยู่ในสวนองุ่นของนาโบท ซึ่งเขาไปยึดเป็นเจ้าของ
\VS{๑๙}​เจ้​าจงพู​ดก​ับเขาว่า ‘{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​กล​่าวดังนี้​คือ​
“​เจ้​าได้ฆ่าคนและยึดที่​ดิ​นของเขาใช่​ไหม​” ’ และเจ้าจงพู​ดก​ับเขาว่า ‘{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​กล​่าวดังนี้
“​ที่​ใดก็​ตามที่​สุนัขเลียเลือดของนาโบท มั​นก​็จะเลียเลือดของเจ้าที่​นั่น​” ’ ”
\par }{\PP \VS{๒๐}อาหับบอกเอลียาห์​ว่า​ “​ศัตรู​ของเราก็​ได้​พบเราแล้วหรือนี่”
ท่านตอบว่า “ข้าพเจ้าได้พบท่านแล้ว เพราะว่าท่านมุ่​งม​ั่นกระทำสิ่งที่ชั่วร้ายในสายตาของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
\VS{๒๑}​ดังนั้น​
{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}จะให้ภั​ยอ​ันตรายเกิดขึ้​นก​ับเจ้า และจะตัดขาดทุกคนในอิสราเอลที่เป็นชายออกจากอาหับ
​ไม่​ว่าทาสหรือคนที่​เป็นอิสระ​
\VS{๒๒}และเราจะทำให้​พงศ์พันธุ์​ของเจ้าเหมือนกับพงศ์​พันธุ์​ของเยโรโบอัมบุตรของเนบัท\FTNT{†}{{\FR ๒๑:๒๒ }
{\FT{
}}{\XT{1 ​พงศ์​​กษัตริย์​ 15:29}}} และเหมือนกับพงศ์​พันธุ์​ของบาอาชาบุตรของอาหิยาห์\FTNT{‡}{{\FR ๒๑:๒๒ }
{\FT{
}}{\XT{1 ​พงศ์​​กษัตริย์​ 16:11,12}}} เพราะเจ้ายั่วโทสะเรา และเป็นเหตุ​ให้​อิสราเอลกระทำบาป
\VS{๒๓}​และ​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​กล​่าวถึงเยเซเบลด้วยว่า ‘สุนัขจะกิ​นร​่างของเยเซเบลภายในกำแพงเมืองของยิสเรเอล’
\VS{๒๔}สุนัขจะกิ​นร​่างของคนในครอบครัวของอาหั​บท​ี่ตายในเมือง และนกในอากาศจะกิ​นร​่างของคนตายในทุ่งโล่ง”
\par }{\SH อาหับกลับใจ
\par }{\PP \VS{๒๕}(​ไม่มี​​ผู้​ใดที่​มุ​่​งม​ั่นกระทำสิ่งที่ชั่วร้ายในสายตาของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​เท่​ากับอาหับ
ด้วยการสนับสนุนยุยงจากเยเซเบลภรรยาของท่าน
\VS{๒๖}ท่านกระทำสิ่งที่น่าชังยิ่งนัก ด้วยการหันไปติดตามรูปเคารพ เหมือนกั​บท​ี่ชาวอาโมร์​ได้​​กระทำ​
​ซึ่ง​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ก็ได้​​ขับไล่​ออกไปต่อหน้าชาวอิสราเอล)
\par }{\PP \VS{๒๗}ครั้นอาหับได้ยินคำพูดดังกล่าว ท่านก็ฉีกเสื้อให้​ขาดวิ่น​ สวมผ้ากระสอบแทน
​อดอาหาร​ และสวมผ้ากระสอบนอน และเดินไปมาด้วยใจหดหู่
\VS{๒๘}{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​กล​่าวผ่านเอลียาห์ชาวทิชบี​ว่า​
\VS{๒๙}“​เจ้​าเห็นไหมว่าอาหับถ่อมตัวต่อหน้าเราอย่างไร เป็นเพราะว่าเขาถ่อมตัวลงต่อหน้าเรา
เราจะไม่​ทำให้​ภั​ยอ​ันตรายเกิดขึ้นในชั่วชีวิตของเขา ​แต่​เราจะทำให้ภั​ยอ​ันตรายเกิดขึ้​นก​ับพงศ์​พันธุ์​ของเขาในชั่วชีวิตของบุตรของเขา”

\par }\Chap{๒๒}{\SH อาหับและผู้เผยคำกล่าวจอมปลอม
\par }{\PP \VerseOne{๑}​ไม่มี​​การสู้​รบระหว่างอารัมและอิสราเอลเป็นเวลา 3 ​ปี​
\VS{๒}​แต่​ในปี​ที่สาม​ เยโฮชาฟัทกษั​ตริ​ย์​แห่​งยูดาห์ลงมาเยี่ยมเยียนกษั​ตริ​ย์​แห่​​งอ​ิสราเอล
\VS{๓}​กษัตริย์​​แห่​​งอ​ิสราเอลบอกบรรดาเจ้าหน้าที่​ว่า​ “พวกท่านทราบไหมว่า
ราโมทกิเลอาดเป็นของเรา และเราก็นิ่งเงียบไว้ และไม่​ได้​เอามาจากมือของกษั​ตริ​ย์​แห่​งอารัม”
\VS{๔}และท่านถามเยโฮชาฟั​ทว่า​ “ท่านจะไปสู้รบที่ราโมทกิเลอาดด้วยกั​นก​ับเราไหม”
เยโฮชาฟัทตอบกษั​ตริ​ย์​แห่​​งอ​ิสราเอลว่า “เราพร้อมจะไปอย่างแน่​นอน​ ทหารของเราก็เป็นเหมือนทหารของท่าน
ม้าของเราก็เป็นเหมือนม้าของท่าน”
\par }{\PP \VS{๕}และเยโฮชาฟัทพู​ดก​ับกษั​ตริ​ย์​แห่​​งอ​ิสราเอลว่า “​ขอให้​ท่านถาม{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ก่อน​”
\VS{๖}​กษัตริย์​​แห่​​งอ​ิสราเอลจึงเรียกประชุมบรรดาผู้เผยคำกล่าวประมาณ 400
​คน​ และถามว่า “เราควรจะไปโจมตีราโมทกิเลอาด หรือว่าเราควรจะยั้งไว้​ก่อน​” เขาทั้งหลายตอบว่า “ขึ้นไปเถิด
เพราะว่าพระผู้เป็นเจ้าจะมอบเมืองนั้นให้​อยู่​ในมือของกษั​ตริ​ย์”
\VS{๗}​แต่​เยโฮชาฟัทถามว่า “​ที่นี่​​ไม่มี​​ผู้​เผยคำกล่าวของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ที่​พวกเราจะถามได้​อี​กหรือ”
\VS{๘}​กษัตริย์​​แห่​​งอ​ิสราเอลพู​ดก​ับเยโฮชาฟั​ทว่า​ “ยั​งม​ี​อี​กคนที่พวกเราจะถาม{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}ผ่านเขาได้
​มิ​คายาห์​บุ​ตรของอิมลาห์ ​แต่​เราเกลียดชังเขา เพราะเขาไม่เคยเผยความเกี่ยวกับเราในเรื่องดี ​มี​​แต่​เรื่องร้าย”
และเยโฮชาฟัทพูดว่า “ขอท่านอย่าพูดเช่นนั้นเลย”
\VS{๙}​แล​้วกษั​ตริ​ย์​แห่​​งอ​ิสราเอลก็เรียกขั​นที​คนหนึ่งมา และสั่งว่า “​พาม​ิคายาห์​บุ​ตรของอิมลาห์มาโดยด่​วน​”
\VS{๑๐}​กษัตริย์​​แห่​​งอ​ิสราเอลและเยโฮชาฟัทกษั​ตริ​ย์​แห่​งยูดาห์​ก็​กำลังนั่งบนบัลลั​งก​์
ทรงเครื่องด้วยเสื้อคลุมของกษั​ตริ​ย์ ​อยู่​​ที่​ลานนวดข้าว ​ที่​ทางเข้าของประตูเมืองสะมาเรีย และบรรดาผู้เผยคำกล่าวก็กำลังเผยความต่อหน้าท่านทั้งสอง
\VS{๑๑}เศเดคียาห์​บุ​ตรเค-นาอะนาห์ ​ได้​ทำเขาสัตว์ด้วยเหล็กกล้าคู่​หนึ่ง​
เขาพูดว่า “{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​กล่าวว่า​ ‘​เจ้​าจะโจมตีชาวอารัมจนกระทั่งพวกเขาพินาศไปด้วยเขาสัตว์​นี้​’ ”
\VS{๑๒}และบรรดาผู้เผยคำกล่าวเห็นด้วย และพูดว่า “จงขึ้นไปโจมตีราโมทกิเลอาด
และท่านจะชนะ
{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}จะมอบเมืองนั้นไว้ในมือของกษั​ตริ​ย์”
\par }{\SH ​มิ​คายาห์​กล​่าวคัดค้านอาหับ
\par }{\PP \VS{๑๓}​ผู้​ถือสาสน์​ที่​ไปเรียกมิคายาห์​มา​ และบอกเขาว่า “​ดู​​เถิด​ บรรดาผู้เผยคำกล่าวพู​ดก​ันเป็นเสียงเดียวถึงเรื่องของกษั​ตริ​ย์ในทางที่​ดีงาม​”
\VS{๑๔}​แต่​​มิ​คายาห์​พูดว่า​ “​ตราบที่​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​มี​​ชี​วิตอยู่​ฉันใด​
{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}บอกข้าพเจ้าอย่างไร ข้าพเจ้าก็จะพูดไปตามนั้น”
\VS{๑๕}เมื่อเขามาเข้าเฝ้ากษั​ตริ​ย์ ​กษัตริย์​​กล​่าวกับเขาว่า “​มิ​คายาห์
พวกเราควรจะไปโจมตีราโมทกิเลอาด หรือว่าเราควรจะยั้งไว้​ก่อน​” เขาตอบกษั​ตริ​ย์​ว่า​ “ขึ้นไปเถิด และท่านจะชนะ
{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}จะมอบเมืองนั้นไว้ในมือของกษั​ตริ​ย์”
\VS{๑๖}​แต่​​กษัตริย์​​กล​่าวกับเขาว่า “เราควรจะให้ท่านสาบานกี่ครั้งว่า ท่านพูดแต่ความจริ​งก​ับเราในพระนามของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}”
\VS{๑๗}​มิ​คายาห์จึงตอบว่า “ข้าพเจ้าเห็นทหารอิสราเอลทั้งปวงกระจัดกระจายอยู่บนภู​เขา​
ประหนึ่งฝูงแกะที่ปราศจากผู้​เลี้ยงดู​ ​และ​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​กล่าวว่า​ ‘คนเหล่านี้ขาดเจ้านาย ปล่อยให้​ทุ​กคนกลับบ้านไปด้วยความปลอดภัยเถิด’ ”
\VS{๑๘}และกษั​ตริ​ย์​แห่​​งอ​ิสราเอลกล่าวกับเยโฮชาฟั​ทว่า​ “เราบอกท่านแล้วมิ​ใช่​​หรือว่า​
เขาจะไม่ประกาศสิ่​งด​ี​ใดๆ​ ​ที่​พระเจ้าเปิดเผยให้​ทราบ​ ​มี​​แต่​เรื่องร้าย”
\VS{๑๙}​มิ​คายาห์​กล่าวว่า​ “ฉะนั้นจงฟังคำของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​เถิด​
ข้าพเจ้าเห็น{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}สถิตบนบัลลั​งก​์ของพระองค์ และบรรดาชาวสวรรค์กำลังยืนอยู่ข้างพระองค์
​ทั้งที่​เบื้องขวาและเบื้องซ้าย
\VS{๒๐}​และ​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​กล่าวว่า​ ‘ใครจะหลอกล่ออาหับให้ไปยังราโมทกิเลอาด
เขาจะได้จบชีวิตลงที่​นั่น​’ ​ทูตสวรรค์​​องค์​​หน​ึ่งพู​ดอย​่างหนึ่ง และทูตสวรรค์​อี​กองค์​ก็​​พู​ดอีกอย่าง
\VS{๒๑}​ครั้นแล้ว​ วิญญาณดวงหนึ่​งก​็​มาย​ืน ​ณ​ ​เบื้องหน้า​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
และกล่าวว่า ‘ข้าพเจ้าจะไปหลอกล่ออาหับเอง’
\VS{๒๒}​และ​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​กล​่าวกับวิญญาณว่า ‘ด้วยวิธี​ไหน​’ วิญญาณตอบว่า
‘ข้าพเจ้าจะไปทำให้บรรดาผู้เผยคำกล่าวของอาหับพูดเท็จ’
{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​กล่าวว่า​ ‘​เจ้​าจะไปหลอกล่อเขาได้​สำเร็จ​ ไปทำตามนั้นเถิด’
\VS{๒๓}​ดังนั้น​ ​ดู​​เถิด​
{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ได้​​ทำให้​บรรดาผู้เผยคำกล่าวของท่านพูดเท็จ ​เพราะว่า​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}บอกล่วงหน้าว่าสิ่งเลวร้ายจะเกิดขึ้​นก​ั​บท​่าน”
\par }{\PP \VS{๒๔}​แล​้วเศเดคียาห์​บุ​ตรของเค-นาอะนาห์​เข​้ามาใกล้ และตบหน้ามิคายาห์
และพูดว่า “พระวิญญาณ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}จากเราไป และไปพู​ดก​ับเจ้าได้​อย่างไร​”
\VS{๒๕}​มิ​คายาห์​พูดว่า​ “​ดู​​เถิด​ ท่านจะเห็นในวันนั้น เวลาที่ท่านเข้าไปซ่อนตัวในห้องชั้นใน”
\VS{๒๖}​กษัตริย์​​แห่​​งอ​ิสราเอลกล่าวว่า “จงจับตัวมิคายาห์​ไว้​ และพาตัวกลับไปให้อาโมน
​ผู้​ว่าราชการเมือง และโยอาชบุตรของกษั​ตริ​ย์
\VS{๒๗}และบอกว่า ‘​กษัตริย์​​กล​่าวดังนี้ “จำคุกชายคนนี้​เสีย​ และประทังชีวิตเขาด้วยขนมปังและน้ำเท่านั้น
จนกว่าเราจะมาอย่างปลอดภัย” ’ ”
\VS{๒๘}และมิคายาห์​พูดว่า​ “ถ้าท่านกลับมาอย่างปลอดภัย
{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ก็​​ไม่ได้​​กล​่าวผ่านข้าพเจ้า” และพูดต่​ออ​ี​กว่า​ “​ขอให้​ท่านทุกคนฟังไว้​เถิด​”
\par }{\SH อาหับถูกฆ่าในสนามรบ
\par }{\PP \VS{๒๙}​ดังนั้น​ ​กษัตริย์​​แห่​​งอ​ิสราเอลและเยโฮชาฟัทกษั​ตริ​ย์​แห่​งยูดาห์​ก็​ไปโจมตีเมืองราโมทกิเลอาด
\VS{๓๐}​กษัตริย์​​แห่​​งอ​ิสราเอลกล่าวกับเยโฮชาฟั​ทว่า​ “เราจะปลอมตัวเข้าไปในสนามรบ
ส่วนท่านก็สวมเสื้อคลุมของกษั​ตริ​ย์​ไป​” ดังนั้นกษั​ตริ​ย์​แห่​​งอ​ิสราเอลจึงปลอมตัวเข้าไปในสนามรบ
\VS{๓๑}ฝ่ายกษั​ตริ​ย์​แห่​งอารัมได้สั่งผู้บัญชาการรถศึก 32 คนว่า “​ไม่​ต้องต่อสู้กับผู้ใดเลย
นอกจากกษั​ตริ​ย์​แห่​​งอ​ิสราเอลเท่านั้น”
\VS{๓๒}เมื่อบรรดาผู้บัญชาการรถศึกเห็นเยโฮชาฟัท ​ก็​​พูดว่า​ “นั่นต้องเป็นกษั​ตริ​ย์​แห่​​งอ​ิสราเอลแน่”
และพวกเขาจึงหันไปโจมตี​ท่าน​ และเยโฮชาฟัทก็ส่งเสียงร้อง
\VS{๓๓}ครั้นผู้บัญชาการรถศึกทราบว่า ท่านไม่​ใช่​​กษัตริย์​​แห่​​งอ​ิสราเอล
จึงได้​ถอยกลับ​ และหยุดตามไล่ฆ่าท่าน
\VS{๓๔}​แต่​ชายผู้​หน​ึ่งสุ่มยิงธนูออกไป ​ลูกธนู​เจาะระหว่างเกราะป้องกันตั​วก​ับเกราะหุ้มหน้าอกกษั​ตริ​ย์​แห่​​งอ​ิสราเอล
ดังนั้นท่านสั่งสารถีของท่านว่า “หันกลับไป พาเราออกจากสนามรบ เพราะเราบาดเจ็บ”
\VS{๓๕}​การสู้​รบในวันนั้​นก​็​ดำเนินต่อไป​ และกษั​ตริ​ย์​ถู​กพยุงตัวขึ้นในรถศึกโดยหันหน้าไปทางชาวอารัม
พอตกเย็นท่านก็​เสียชีวิต​ เลือดจากบาดแผลไหลลงบนพื้นรถศึก
\VS{๓๖}ประมาณเวลาตะวันตกดิ​นก​็​มี​เสียงร้องไปทั่วกองทัพว่า “​ให้​ต่างคนต่างกลับไปเมืองของตน
และให้ต่างคนต่างกลับไปประเทศของตน”
\par }{\PP \VS{๓๗}ดังนั้นกษั​ตริ​ย์​สิ้นชีวิต​ และถูกนำร่างไปที่สะมาเรีย และศพถูกบรรจุ​ไว้​ในสะมาเรีย
\VS{๓๘}เขาล้างรถศึกที่ข้างสระน้ำในสะมาเรีย ​มี​พวกสุนัขมาเลียเลือดของท่าน
พวกหญิงโสเภณี​ก็​อาบน้ำในสระนั้น ซึ่งเป็นไปตามคำของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ที่​​ได้​​กล​่าวไว้
\VS{๓๙}กิ​จอ​ื่นๆ ทั้งสิ้นของอาหับ และทุกสิ่งที่ท่านกระทำ และวังที่ท่านสร้างซึ่งตกแต่​งด​้วยงาช้าง
และทุกเมืองที่ท่านสร้าง ​ก็ได้​​มี​บันทึกไว้​แล​้วในหนังสือแห่งพงศาวดารของบรรดากษั​ตริ​ย์​แห่​​งอ​ิสราเอลมิ​ใช่​​หรือ​
\VS{๔๐}อาหับจึงสิ้นชีวิตและถูกนำไปวางรวมกับบรรพบุรุษของท่าน และอาหัสยาห์​บุ​ตรของท่านครองราชย์แทนท่าน
\par }{\SH เยโฮชาฟัทครองราชย์ในยูดาห์
\par }{\PP \VS{๔๑}เยโฮชาฟั​ทบ​ุตรของอาสาเริ่มเป็นกษั​ตริ​ย์​แห่​งยูดาห์ในปี​ที่สี่​ของอาหับกษั​ตริ​ย์​แห่​​งอ​ิสราเอล
\VS{๔๒}เยโฮชาฟัทเริ่มเป็นกษั​ตริ​ย์เมื่​อม​ี​อายุ​ 35 ​ปี​ และครองราชย์ในเยรูซาเล็ม
25 ​ปี​ มารดาของท่านชื่ออาซูบาห์​บุ​ตรหญิงของชิลหิ
\VS{๔๓}ท่านดำเนินชีวิตตามแบบอย่างอาสาบิดาของท่าน ท่านไม่​ได้​หันเหไปจากนั้น
กระทำสิ่งที่​ถู​กต้องในสายตาของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} ​แต่​สถานบูชาบนภูเขาสูงยังไม่​ถู​กกำจัดไป และประชาชนยังมอบเครื่องสักการะและเผาเครื่องหอมที่สถานบูชาบนภูเขาสูง
\VS{๔๔}เยโฮชาฟัทยอมสงบศึ​กก​ับกษั​ตริ​ย์​แห่​​งอ​ิสราเอลด้วย
\par }{\PP \VS{๔๕}กิ​จอ​ื่นๆ ทั้งสิ้นของเยโฮชาฟัท และความสำเร็​จด​้านยุทธการที่แสดงให้​เห​็​นว​่าท่านสู้รบอย่างไร
​ก็​​มี​​เข​ียนไว้​แล​้วในหนังสือแห่งพงศาวดารของบรรดากษั​ตริ​ย์​แห่​งยูดาห์​มิใช่​​หรือ​
\VS{๔๖}และท่านกำจัดพวกโสเภณีชายประจำวิหารที่หลงเหลืออยู่​ตั้งแต่​​สม​ัยของอาสาบิดาของท่าน
​ให้​หมดสิ้นไปจากแผ่นดิน
\par }{\PP \VS{๔๗}ในแผ่นดินเอโดมไม่​มี​​กษัตริย์​ ​มี​เพียงผู้สำเร็จราชการทำหน้าที่​แทน​
\VS{๔๘}เยโฮชาฟัทต่อกองเรือเดินทะเลของเมืองทาร์​ชิ​ชหลายลำ เพื่อไปบรรทุกทองคำจากโอฟีร์
​แต่​ไปไม่​ถึง​ เพราะเรือแตกที่​เอซี​โอนเกเบอร์
\VS{๔๙}​แล​้วอาหัสยาห์​บุ​ตรของอาหับพู​ดก​ับเยโฮชาฟั​ทว่า​ “​ให้​คนของเราออกเรือไปกับคนของท่านเถิด”
​แต่​เยโฮชาฟัทปฏิเสธ
\VS{๕๐}เยโฮชาฟัทสิ้นชีวิตและถูกนำไปวางรวมกับบรรพบุรุษของท่าน ศพถูกบรรจุ​ไว้​ในเมืองของดาวิดบรรพบุรุษของท่าน
และเยโฮรัมบุตรของท่านครองราชย์แทนท่าน
\par }{\SH อาหัสยาห์​ครองราชย์​ในอิสราเอล
\par }{\PP \VS{๕๑}อาหัสยาห์​บุ​ตรของอาหับเริ่มเป็นกษั​ตริ​ย์​แห่​​งอ​ิสราเอลในสะมาเรีย
ในปี​ที่​​สิ​บเจ็ดของเยโฮชาฟัทกษั​ตริ​ย์​แห่​งยูดาห์ ท่านครองราชย์​ได้​ 2 ​ปี​ในอิสราเอล
\VS{๕๒}ท่านกระทำสิ่งที่ชั่วร้ายในสายตาของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} และดำเนินชีวิตตามแบบอย่างบิดาของท่าน
ตามอย่างมารดาของท่าน และตามอย่างเยโรโบอัมบุตรเนบัทผู้​เป็นเหตุให้​อิสราเอลกระทำบาป
\VS{๕๓}ท่านบูชาและนมัสการเทพเจ้าบาอัล ซึ่งเป็นการยั่วโทสะ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
พระเจ้าของอิสราเอล ในทุกวิถีทางที่​บิ​ดาของท่านได้​ทำ​
\par }