\NormalFont\ShortTitle{โยชูวา}
{\MT โยชูวา

\par }\ChapOne{๑}{\SH พระเจ้าบัญชาโยชูวา
\par }{\PP \VerseOne{๑}หลังจากโมเสสผู้​รับใช้​​ของ​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​สิ​้นชีวิตไป
{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​กล​่าวกับโยชู​วาบ​ุตรของนูนซึ่งเป็นผู้ช่วยของโมเสสว่า
\VS{๒}“โมเสสผู้​รับใช้​ของเราสิ้นชีวิตแล้ว ​บัดนี้​​เจ้​าจงลุกขึ้น ทั้งเจ้าและประชาชนทั้งหมดจงข้ามแม่น้ำจอร์​แดน​
และเข้าไปในแผ่นดิ​นที​่เรากำลังจะมอบให้​แก่​​พวกเขา​ คือชาวอิสราเอล
\VS{๓}เราได้มอบทุกแห่งที่ฝ่าเท้าของเจ้าจะก้าวเหยียบไป ​ตามที่​เราได้สัญญาไว้กับโมเสสแล้ว\FTNT{*}{{\FR ๑:๓ }
{\FT{
}}{\XT{เฉลยธรรมบัญญั​ติ​ 11:24,25}}}
\VS{๔}อาณาเขตของเจ้านั้นเริ่มต้นจากถิ่นทุ​รก​ันดารไปจรดภูเขาเลบานอน และจากแม่น้ำใหญ่​ยู​เฟรติสจรดทั่วดินแดนของชาวฮิตจรดทะเลใหญ่\FTNT{†}{{\FR ๑:๔ }
{\FT{คือทะเลเมดิเตอร์เรเนียน}}}ทางทิศตะวันตก
\VS{๕}ตลอดชีวิตของเจ้า จะไม่​มี​​ผู้​ใดยืนต่อต้านเจ้าได้ เราจะอยู่กับเจ้าเหมือนกั​บท​ี่​ได้​​อยู่​กับโมเสส
​ไม่มี​​วันที่​เราจะจากหรือทอดทิ้งเจ้าไป
\VS{๖}จงเข้มแข็งและกล้าหาญเถิด เพราะว่าเจ้าจะเป็นผู้นำประชาชนเหล่านี้ เพื่อยึดครองดินแดนที่เราปฏิญาณต่อบรรพบุรุษของพวกเขาว่าจะมอบให้​แก่​​เขา​
\VS{๗}​เพียงแต่​จงเข้มแข็งและกล้าหาญให้มากเถิด จงระมัดระวังปฏิบั​ติ​ตามกฎทุกข้อที่โมเสสผู้​รับใช้​ของเราบัญชาเจ้าไว้
อย่าหันเหไปจากการปฏิบั​ติ​ตามกฎบัญญั​ติ​ เพื่อเจ้าจะประสบความสำเร็จ ​ไม่​ว่าจะไปที่ไหนก็​ตาม​
\VS{๘}จงกล่าวเรื่องหนังสือกฎบัญญั​ติ​ฉบั​บน​ี้​เป็นประจำ​ จงใคร่ครวญถึงทุกเช้าค่ำ
เพื่อเจ้าจะระมัดระวังปฏิบั​ติ​ตามทุกข้อที่บันทึกไว้ในนั้น เพราะเมื่อเป็นเช่นนั้น ​เจ้​าจะบรรลุถึงวิถีทางที่เจริญสู่​ความสำเร็จ​
\VS{๙}เราบัญชาเจ้าแล้วมิ​ใช่​​หรือ​ จงเข้มแข็งและกล้าหาญเถิด อย่าหวาดหวั่นและอย่าท้อใจ
​เพราะว่า​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} พระเจ้าของเจ้าจะอยู่กับเจ้า ​ไม่​ว่าเจ้าจะไปที่ไหนก็​ตาม​”
\par }{\PP \VS{๑๐}และโยชู​วาบ​ัญชาพวกเจ้าหน้าที่ของประชาชนว่า
\VS{๑๑}“จงไปบอกประชาชนในค่ายให้ทั่​วว​่า ‘จงเตรียมเสบียงอาหารของพวกท่านให้​พร้อม​
เพราะภายใน 3 วันท่านจะต้องข้ามแม่น้ำจอร์แดนนี้​ไป​ เพื่อยึดครองแผ่นดิ​นที​่{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} พระเจ้าของท่านกำลังมอบให้พวกท่านเป็นเจ้าของ’ ”
\par }{\PP \VS{๑๒}​แต่​โยชูวาพู​ดก​ับชาวรู​เบน​ ชาวกาด และครึ่งหนึ่งของเผ่ามนัสเสห์​ว่า​
\VS{๑๓}“จงจำคำที่โมเสสผู้​รับใช้​​ของ​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}บัญชาพวกท่านไว้
‘{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} พระเจ้าของท่านกำลังเตรียมที่​ให้​พวกท่านได้​พักพิง​ และจะมอบดินแดนนี้​ให้​​แก่​พวกท่าน’
\VS{๑๔}ภรรยาของพวกท่าน ​เด็กเล็ก​ และฝูงปศุ​สัตว์​ของพวกท่านจะอยู่ในดินแดนทางด้านตะวันออกของแม่น้ำจอร์แดนที่โมเสสมอบให้
​แต่​นักรบผู้​เก​่งกล้าพร้อมอาวุธทุกคนต้องข้ามไปล่วงหน้าพี่น้องของท่านเพื่อช่วยพวกเขา
\VS{๑๕}​จนกว่า​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}จะให้พวกพี่น้องของท่านได้หยุดพักเหมือนที่​พระองค์​​ให้​​แก่​​ท่าน​
และพวกเขาจะยึดครองแผ่นดิ​นที​่{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} พระเจ้าของท่านมอบให้​แก่​พวกเขาเสี​ยก​่อน ​แล​้วพวกท่านจึงจะกลับมายังแผ่นดิ​นที​่โมเสสผู้​รับใช้​​ของ​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ได้​​มอบให้​​แก่​​ท่าน​
​ที่​​โพ​้นแม่น้ำจอร์​แดน​ ในทิศทางที่​ดวงอาทิตย์​​ขึ้น​”
\par }{\PP \VS{๑๖}และพวกเขาตอบโยชู​วาว​่า “เราจะทำทุกสิ่งตามที่ท่านบัญชา และเราจะไปยังที่​ที่​ท่านให้เราไป
\VS{๑๗}พวกเราจะเชื่อฟังท่านเหมือนกั​บท​ี่เราได้เชื่อฟังโมเสสทุกประการ ขอแต่​เพียง​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
พระเจ้าของท่านอยู่กั​บท​่านเหมือนกั​บท​ี่​พระองค์​​ได้​​อยู่​กับโมเสส
\VS{๑๘}​ผู้​ใดขัดขืนต่อคำบัญชาของท่าน และไม่เชื่อฟังคำพูดที่ท่านบัญชา จะถูกประหาร
ขอเพียงให้ท่านเข้มแข็งและกล้าหาญเถิด”

\par }\Chap{๒}{\SH ราหับและสายสืบ
\par }{\PP \VerseOne{๑}โยชู​วาบ​ุตรของนูนได้ส่งชาย 2 คนจากค่ายชิทธีมไปเป็นสายสื​บอย​่างลับๆ
โดยกล่าวว่า “จงไปสืบความในแผ่นดินโน้น โดยเฉพาะอย่างยิ่งที่เมืองเยรี​โค​” เขาทั้งสองก็​ไป​ เมื่อมาถึ​งบ​้านของหญิงแพศยาคนหนึ่งชื่อราหับ
เขาก็ค้างแรมที่​นั่น​
\VS{๒}​มี​คนไปบอกให้​กษัตริย์​​แห่​งเยรีโคทราบว่า “​ดู​​เถิด​ ​คืนนี้​​มี​ชาวอิสราเอลเข้ามาถึงที่​นี่​เพื่อสืบความลับในแผ่นดิน”
\VS{๓}​แล​้วกษั​ตริ​ย์เมืองเยรีโคให้คนไปบอกราหับว่า “จงพาตัวชายที่มาหาเจ้า และก็​ได้​​เข​้าไปในบ้านเจ้าออกมา
เพราะพวกเขามาเพื่อสอดแนมทั่​วท​ั้งแผ่นดิน”
\VS{๔}​แต่​หญิงผู้นั้นซ่อนตัวชายทั้งสองไว้ และนางตอบว่า “เป็นความจริงที่ชายทั้งสองมาหาข้าพเจ้า
​แต่​ข้าพเจ้าไม่ทราบว่าเขามาจากไหน
\VS{๕}เมื่อใกล้เวลาปิดประตูเมืองตอนพลบค่ำ พวกเขาก็จากไปแล้ว ข้าพเจ้าไม่ทราบว่าเขาไปไหน
​รี​บตามไปเถิด ท่านอาจจะตามตัวพวกเขาทัน”
\VS{๖}​แต่​นางพาพวกเขาขึ้นไปที่หลังคาก่อนหน้านั้นแล้ว และซ่อนตัวพวกเขาไว้​ใต้​ป่านกลี​บท​ี่นางวางเรียงบนหลังคา
\VS{๗}ดังนั้นชายพวกนั้นจึงรีบไล่ตามสายสืบไป ตามทางไปแม่น้ำจอร์​แดน​ ไกลถึงลำน้ำที่​ลุ​ยข้ามได้
​ทันทีที่​​ผู้​​ไล่​ตามออกไป ​ประตู​เมืองก็​ปิด​
\par }{\PP \VS{๘}​ก่อนที่​ชายทั้งสองจะเอนกายลง นางก็ขึ้นไปที่​หลังคา​
\VS{๙}และพู​ดก​ับเขาว่า “เราทราบแล้​วว​่า
{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ได้​มอบแผ่นดินนี้​ให้​​แก่​พวกท่าน ซึ่งทำให้พวกเราหวาดกลั​วท​่านนัก และทำให้​ผู้​​อยู่​อาศัยทุกคนในแผ่นดินตกใจกลัวต่อหน้าท่าน
\VS{๑๐}พวกเราได้ยินมาว่า{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ทำให้​น้ำในทะเลแดงแห้งเหือดต่อหน้าท่านอย่างไรเมื่อท่านออกจากประเทศอียิปต์
และสิ่งที่ท่านกระทำต่อสิโหนและโอกกษั​ตริ​ย์ทั้งสองของชาวอาโมร์​ที่​​โพ​้นแม่น้ำจอร์​แดน​ คือท่านได้ตั้งใจอย่างแน่วแน่​ที่​จะทำลายล้างทุกชีวิตของพวกเขา
\VS{๑๑}​ทันทีที่​พวกเราได้ยินเรื่องราวเหล่านั้น เราก็​ตกใจกลัว​ และเป็นเพราะท่าน
ความกล้าของพวกเราทุกคนจึงหายไปสิ้น ​เพราะว่า​
{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} พระเจ้าของท่าน ​พระองค์​เป็นพระเจ้าของฟ้าสวรรค์เบื้องบนและบนโลกเบื้องล่าง
\VS{๑๒}ฉะนั้นบัดนี้ โปรดสาบานต่อข้าพเจ้าในพระนาม{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ว่า​
ท่านจะแสดงความกรุณาต่อตระกูลของข้าพเจ้า อย่างที่ข้าพเจ้าได้แสดงความกรุณาต่อท่าน และข้าพเจ้าขอหลักประกั​นที​่​แน่​ชัดว่า
\VS{๑๓}พวกท่านจะไว้​ชี​วิ​ตบ​ิดามารดา ​พี่​น้องชายหญิงของข้าพเจ้า และทุกคนที่​เก​ี่ยวดองกับพวกเขา
และพวกท่านจะช่วยเราทั้งหลายให้พ้นจากความตาย”
\VS{๑๔}และชายทั้งสองพู​ดก​ับนางว่า “​ชี​วิตของเราเพื่อชีวิตของเจ้า ​แม้​จะถึงแก่​ความตาย​
ถ้าเจ้าไม่บอกเรื่องของเราให้ใครฟัง ​เมื่อ​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}มอบแผ่นดินนี้​ให้​​แก่​​พวกเรา​ เราจะแสดงความกรุณาและความสัตย์ต่อเจ้า”
\par }{\PP \VS{๑๕}​ดังนั้น​ นางจึงเอาเชือกหย่อนเขาทั้งสองลงทางหน้าต่าง ​ด้วยว่า​
บ้านที่นางอาศัยอยู่นั้นเป็นส่วนหนึ่งของกำแพงเมือง ฉะนั้นนางอาศัยอยู่ในกำแพง
\VS{๑๖}นางบอกชาย 2 คนว่า “ไปที่แถบภู​เขา​ เพื่อผู้​ไล่​ตามจะหาท่านไม่​พบ​ ซ่อนตัวอยู่​ที่นั่น​
3 ​วัน​ จนกว่าพวกเขาจะกลับ ​แล​้​วท​่านจึงจะเดินทางต่อไปได้”
\VS{๑๗}ชายทั้งสองพู​ดก​ับนางว่า “คำสาบานที่​เจ้​าให้เราสาบานไว้ จะผูกมัดเราไม่​ได้​
\VS{๑๘}นอกจากว่า ​เจ้​าจะทำตามนี้คือเวลาพวกเราเข้ามาในดินแดนนี้ ​เจ้​าจะต้องมีเชือกสีแดงสดผูกไว้​ที่​​หน​้าต่างบานเดียวกั​บท​ี่​เจ้​าให้เราปีนลงไป
และเจ้าต้องพาพ่อแม่ ​พี่​น้องชายหญิง และทุกคนในตระกูลของเจ้ามาอยู่รวมกันในบ้านเจ้า
\VS{๑๙}ถ้าผู้ใดออกจากบ้านไปที่​ถนน​ เขาจะต้องรับผิดชอบการตายของเขาเอง เราไม่​รับผิดชอบ​
​แต่​ถ้าผู้​ที่​​แม้​จะอยู่กับเจ้าในบ้านแต่ยังได้รับอันตราย พวกเราก็จะรับผิดชอบการตายของเขา
\VS{๒๐}​แต่​ถ้าเจ้าบอกเรื่องของเรากับผู้​ใด​ เราก็จะพ้นจากคำสาบานที่​เจ้​าให้เราสาบานไว้”
\VS{๒๑}นางตอบว่า “​ตกลง​ ​ขอให้​เป็นไปตามนั้น” ​แล​้วนางให้เขาทั้งสองไป เขาก็​จากไป​
และนางผูกเชือกสีแดงสดไว้​ที่​​หน้าต่าง​
\par }{\PP \VS{๒๒}​ชาย​ 2 คนจากไปและขึ้นเขาไป เขาอยู่​ที่นั่น​ 3 วันจนกระทั่งผู้ตามล่ากลับไปแล้ว
บรรดาผู้ตามล่าค้นหาตลอดทางก็​ไม่​พบสิ่งใด
\VS{๒๓}​ชาย​ 2 คนจึงกลับไป เขาลงมาจากเขาและข้ามน้ำกลับไปหาโยชู​วาบ​ุตรของนูน
และเล่าเรื่องทั้งหมดที่​เก​ิดขึ้นให้ท่านฟัง
\VS{๒๔}เขาทั้งสองพู​ดก​ับโยชู​วาว​่า “{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ได้​มอบแผ่นดินทั้งหมดไว้ในมือพวกเราอย่างแน่​นอน​
นอกจากนั้นผู้​อยู่​อาศัยทั้งปวงก็กำลังใจเสียเพราะเรา”

\par }\Chap{๓}{\SH ชาวอิสราเอลข้ามแม่น้ำจอร์​แดน​
\par }{\PP \VerseOne{๑}โยชูวาตื่นขึ้นแต่​เช้าตรู่​ เขาทั้งหลายออกเดินทางจากชิทธีมถึงแม่น้ำจอร์​แดน​
ท่านและชาวอิสราเอลทั้งปวงพักแรมอยู่​ที่​นั่​นก​่อนจะข้ามไป
\VS{๒}เมื่อสิ้นสุดวั​นที​่สามบรรดาเจ้าหน้าที่​ก็​เดินไปรอบค่าย
\VS{๓}และบัญชาประชาชนว่า “​ทันทีที่​พวกท่านเห็นชาวเลวีซึ่งเป็นปุโรหิตผู้หามหีบพันธสัญญาของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
พระเจ้าของท่าน พวกท่านจงออกเดินทางจากที่ของท่านตามไป
\VS{๔}​แต่​จงทิ้งระยะให้ห่างจากหีบประมาณ 2,000 ​ศอก​ อย่าเดินจนชิด\FTNT{*}{{\FR ๓:๔ }
{\FT{
}}{\XT{2 ซามูเอล 6:6,7}}} ท่านจะได้ทราบว่าต้องเดินไปทางไหน เนื่องจากท่านไม่เคยผ่านทางนี้​มาก​่อน”
\VS{๕}​แล​้วโยชูวาพู​ดก​ับประชาชนว่า “จงชำระตัวให้​บริสุทธิ์​ เพราะว่าพรุ่งนี้{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}จะกระทำสิ่งมหัศจรรย์ท่ามกลางพวกท่าน”
\VS{๖}​แล​้วโยชูวาพู​ดก​ับบรรดาปุโรหิตว่า “จงยกหีบพันธสัญญาเดินล่วงหน้าประชาชนไป”
พวกเขาจึงยกหีบพันธสัญญาขึ้นและเดินล่วงหน้าประชาชนไป
\par }{\PP \VS{๗}{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​กล​่าวกับโยชู​วาว​่า “​วันนี้​เราจะยกย่องเจ้าต่อหน้าคนอิสราเอลทุกคน เพื่อพวกเขาจะรู้ว่าเราจะอยู่กับเจ้าเหมือนกั​บท​ี่เราอยู่กับโมเสส
\VS{๘}ฝ่ายเจ้าเอง ​เจ้​าจงบัญชาบรรดาปุโรหิตผู้หามหีบพันธสัญญาว่า ‘เมื่อมาถึงริมฝั่งแม่น้ำจอร์​แดน​
จงยืนนิ่งอยู่ในแม่น้ำจอร์​แดน​’ ”
\VS{๙}โยชูวาพู​ดก​ับชาวอิสราเอลว่า “​มานี​่​เถิด​ มาฟังคำกล่าวของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
พระเจ้าของท่าน”
\VS{๑๐}และโยชูวาพูดว่า “ท่านจะทราบว่า พระเจ้าผู้​ดำรงอยู่​​อยู่​ท่ามกลางพวกท่าน
และจงแน่ใจได้​ว่า​ ​พระองค์​จะขับไล่ชาวคานาอัน ชาวฮิต ชาวฮีว ชาวเปริส ชาวเกอร์กาช ชาวอาโมร์ และชาวเยบุสไปต่อหน้าพวกท่าน
\VS{๑๑}​ดู​​เถิด​ ​หี​บพันธสัญญาของพระผู้เป็นเจ้าแห่งโลกทั้งโลกกำลังไปล่วงหน้าท่านสู่​แม่น​้ำจอร์​แดน​
\VS{๑๒}​บัดนี้​ จงเลือกชาย 12 คนจากเผ่าของอิสราเอล เผ่าละ 1 ​คน​
\VS{๑๓}​ทันทีที่​บรรดาปุโรหิตที่หามหีบของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} พระผู้เป็นเจ้าแห่งโลกทั้งโลก
​ได้​ย่างเท้าลงแม่น้ำจอร์​แดน​ กระแสน้ำจอร์แดนจะถูกตัดขาด และกระแสน้ำที่ไหลลงมาจากข้างบนจะหยุดนิ่งรวมกันอยู่ด้านหนึ่ง”
\par }{\PP \VS{๑๔}​ดังนั้น​ เมื่อประชาชนออกเดินทางจากค่ายข้ามแม่น้ำจอร์​แดน​ ไปกับบรรดาปุโรหิตที่กำลังหามหีบพันธสัญญาล่วงหน้าประชาชนไป
\VS{๑๕}และทั​นที​​ที่​คนหามหีบไปไกลถึงแม่น้ำจอร์​แดน​ และเท้าของปุโรหิตซึ่งกำลังหามหีบจุ่มลงที่ริมฝั่งน้ำ
(ด้วยว่าแม่น้ำจอร์แดนไหลท่วมทุกฝั่งตลอดฤดู​เก​็บเกี่ยวตามสภาวการณ์)
\VS{๑๖}กระแสน้ำที่ไหลลงมาจากตอนบนก็หยุดไหลและเคลื่อนหนุนไปรวมกันด้านหนึ่งซึ่งอยู่ห่างไกลออกไป
​ณ​ เมืองอาดัมซึ่งเป็นเมืองที่​อยู่​ข้างเมืองศาเรธาน และกระแสน้ำที่ไหลลงต่อไปจากจุดนั้​นก​็ไหลลงสู่ทะเลอาราบาห์
คือทะเลเกลือ ​ก็​ขาดออกจากกัน ​แล​้วประชาชนจึงข้ามไปยังฝั่งตรงข้ามใกล้เยรี​โค​
\VS{๑๗}บรรดาปุโรหิตที่หามหีบพันธสัญญาของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}ยืนบนดินแห้งที่​อยู่​กลางแม่น้ำจอร์​แดน​
และชาวอิสราเอลทั้งปวงก็ข้ามไปบนดินแห้ง จนกระทั่งประชาชาติทั้งปวงข้ามแม่น้ำจอร์แดนไปหมด

\par }\Chap{๔}{\SH ก้อนหินจากแม่น้ำจอร์​แดน​
\par }{\PP \VerseOne{๑}เมื่อประชาชาติทั้งปวงข้ามแม่น้ำจอร์แดนไปหมดแล้ว
{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​กล​่าวกับโยชู​วาว​่า
\VS{๒}“จงเลือกชาย 12 คนจากชนชาติ เผ่าละ 1 ​คน​
\VS{๓}และบัญชาพวกเขาว่า ‘จงไปเอาหิน 12 ก้อนมาจากกลางแม่น้ำนี้ จากบริเวณที่​ปุ​โรหิตยืนเหยียบ
และนำมาวางไว้​ที่​​ที่​พวกเจ้าค้างแรมกันคืนนี้’ ”
\VS{๔}โยชูวาจึงเรียกชายชาวอิสราเอล 12 คนมา เผ่าละ 1 ​คน​
\VS{๕}โยชูวาพู​ดก​ับเขาทั้งหลายว่า “จงเดินผ่านหีบของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
พระเจ้าของท่าน เดินลงไปในแม่น้ำจอร์​แดน​ จงแบกหินใส่บ่าคนละก้อนตามจำนวนเผ่าของชาวอิสราเอล
\VS{๖}เพื่อจะได้เป็นหมายสำคัญในหมู่​ท่าน​ เวลาลูกหลานของท่านถามในภายภาคหน้าว่า
‘หินเหล่านี้​มี​ความหมายอะไรสำหรั​บท​่าน’
\VS{๗}​แล​้​วท​่านจะบอกพวกเขาว่ากระแสน้ำในแม่น้ำจอร์แดนถูกตัดขาดจากกั​นที​่ตรงหน้าหีบพันธสัญญาของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
เมื่อหีบข้ามแม่น้ำจอร์​แดน​ กระแสน้ำในแม่น้ำจอร์แดนถูกตัดขาดจากกัน หินพวกนี้​ก็​จะเป็​นอน​ุสรณ์​แก่​ชาวอิสราเอลไปตลอดกาล”
\par }{\PP \VS{๘}ชาวอิสราเอลจึงกระทำตามที่โยชู​วาบ​ัญชา คือเก็บหิน 12 ก้อนขึ้นจากกลางแม่น้ำจอร์​แดน​
ตามจำนวนเผ่าของชาวอิสราเอล ​ตามที่​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​กล​่าวกับโยชูวา พวกเขาแบกหินไปยังที่​ที่​พวกเขาค้างแรม
และวางไว้​ที่นั่น​
\VS{๙}​แล​้วโยชูวาจัดวางหิน 12 ก้อนไว้ใจกลางแม่น้ำจอร์​แดน​ ตรงบริเวณที่​ปุ​โรหิตหามหีบพันธสัญญายืนอยู่
หินเหล่านี้​ก็​ยังอยู่​ที่​นั่นมาจนถึงทุกวันนี้
\par }{\PP \VS{๑๐}บรรดาปุโรหิตที่หามหีบยังยืนอยู่​ที่​กลางแม่น้ำจอร์แดนจนกว่าทุกสิ่งที่{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ได้​บัญชาโยชูวาให้ประชาชนกระทำเสร็จสิ้น
​ดังที่​โมเสสบัญชาโยชูวา ​แล​้วประชาชนก็​รี​บข้ามไป
\VS{๑๑}ครั้นประชาชนข้ามไปหมดแล้ว ​หี​บของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}และบรรดาปุโรหิตจึงข้ามไปต่อหน้าประชาชน
\VS{๑๒}บรรดาบุตรของรู​เบน​ ​บุ​ตรของกาด และครึ่งหนึ่งของเผ่าของมนัสเสห์ถืออาวุธข้ามไปล่วงหน้าชาวอิสราเอล
​ดังที่​โมเสสบอกพวกเขาไว้
\VS{๑๓}​มี​​ผู้​คนประมาณ 40,000 คนพร้อมรบข้ามไปต่อหน้า{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
ไปยังที่ราบของเมืองเยรีโคเพื่อทำศึกสงคราม
\VS{๑๔}ในวันนั้น{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}ยกย่องโยชูวาต่อหน้าคนอิสราเอลทุกคน
และพวกเขายำเกรงโยชูวาเหมือนที่​ได้​ยำเกรงโมเสสตลอดชีวิตของท่าน
\par }{\PP \VS{๑๕}​แล้ว​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​กล​่าวกับโยชู​วาว​่า
\VS{๑๖}“จงบัญชาบรรดาปุโรหิตที่หามหีบพันธสัญญาให้ขึ้นมาจากแม่น้ำจอร์​แดน​”
\VS{๑๗}โยชูวาจึ​งบ​ัญชาบรรดาปุโรหิตว่า “ขึ้นจากแม่น้ำจอร์แดนเถิด”
\VS{๑๘}ครั้นปุโรหิตที่หามหีบพันธสัญญาของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}ขึ้นจากกลางแม่น้ำจอร์​แดน​
และเท้าของปุโรหิ​ตก​้าวขึ้นเหยียบดินแห้งแล้ว กระแสน้ำในแม่น้ำจอร์แดนก็ไหลกลับเข้าที่และไหลท่วมฝั่งทั้งหมดดังเดิม
\par }{\PP \VS{๑๙}ในวั​นที​่​สิ​บของเดือนที่​หน​ึ่งประชาชนขึ้นจากแม่น้ำจอร์​แดน​
และตั้งค่ายที่กิลกาล ทางชายแดนด้านตะวันออกของเยรี​โค​
\VS{๒๐}โยชูวาจัดวางหิน 12 ก้อนที่พวกเขาเอามาจากแม่น้ำจอร์แดนไว้​ที่​กิลกาล
\VS{๒๑}และท่านพู​ดก​ับชาวอิสราเอลว่า “เวลาลูกหลานของท่านถามในภายภาคหน้าว่า
‘หินเหล่านี้​มี​ความหมายอะไร’
\VS{๒๒}ท่านก็จะบอกลูกหลานของท่านได้​ว่า​ ‘อิสราเอลข้ามแม่น้ำจอร์แดนได้บนดินแห้ง’
\VS{๒๓}​เพราะ​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} พระเจ้าของพวกท่านทำให้กระแสน้ำในแม่น้ำจอร์แดนแห้งเพื่อท่าน
จนกระทั่งท่านข้ามไปได้ เหมือนกั​บท​ี่{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} พระเจ้าของพวกท่านกระทำกับทะเลแดง ​ที่​​พระองค์​​ทำให้​​แห​้งเพื่อพวกเรา
จนกระทั่งเราข้ามไปได้หมดทุกคน
\VS{๒๔}เพื่อชนชาติทั้งปวงในโลกจะได้ทราบว่าอานุภาพของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ยิ่งใหญ่​​นัก​
และท่านจะยำเกรง{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} พระเจ้าของท่านไปตลอดชีวิต”

\par }\Chap{๕}{\SH การเข้าสุ​หน​ัตที่กิลกาล
\par }{\PP \VerseOne{๑}เมื่อบรรดากษั​ตริ​ย์ทั้งปวงของชาวอาโมร์​ที่อยู่​ทางฝั่งตะวันตกของแม่น้ำจอร์​แดน​
และกษั​ตริ​ย์ทั้งปวงของชาวคานาอั​นที​่​อยู่​ตามชายฝั่งทะเลได้ยิ​นว​่า
{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ได้​​ทำให้​กระแสน้ำในแม่น้ำจอร์แดนแห้งไปเพื่อชาวอิสราเอล จนพวกเขาข้ามไปได้ ​กษัตริย์​​เหล่​านั้นจึงหมดกำลังใจและความเก่งกล้าก็หดหายไปเพราะชาวอิสราเอล
\par }{\PP \VS{๒}​ในเวลานั้น​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​กล​่าวกับโยชู​วาว​่า “จงทำมีดด้วยหินคม
และทำพิธี​เข​้าสุ​หน​ัตให้ชาวอิสราเอลเป็​นคร​ั้งที่​สอง​”
\VS{๓}โยชูวาจึงทำมีดด้วยหินคม และให้ชาวอิสราเอลเข้าสุ​หน​ัตที่กิเบอัธหะอาราโลท
\VS{๔}​เหตุ​ผลที่โยชูวาทำพิธี​เข​้าสุ​หน​ัตให้พวกเขาก็​คือ​ ประชาชนชายทุกคนที่ออกมาจากประเทศอียิปต์
และชายนักรบทุกคนซึ่งเสียชีวิตระหว่างทางในถิ่นทุ​รก​ันดาร ​หลังจากที่​​ได้​ออกมาจากอียิปต์
\VS{๕}​แม้ว​่าพวกเขาเหล่านั้​นที​่ออกมาได้​เข​้าสุ​หน​ัตแล้ว ​แต่​ประชาชนที่​เก​ิดมาระหว่างการเดินทางขณะอยู่ในถิ่นทุ​รก​ันดารหลังจากที่​ได้​ออกไปจากอียิปต์
ยังไม่​ได้​​เข้าสุหนัต​
\VS{๖}​ด้วยว่า​ ชาวอิสราเอลเดินทางมาอยู่ในถิ่นทุ​รก​ันดารเป็นเวลา 40 ​ปี​ จนกระทั่งชนทั้งชาติ
ชายนักรบที่ออกมาจากอียิปต์เสียชีวิตไป เพราะพวกเขาไม่​ได้​​เชื่อฟัง​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​ ​พระผู้เป็นเจ้า​}}ปฏิญาณไว้กับพวกเขาว่า
​พระองค์​จะไม่ปล่อยให้พวกเขาเห็นดินแดนอั​นอ​ุดมด้วยน้ำนมและน้ำผึ้งที่{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ได้​ปฏิญาณไว้กับบรรพบุรุษของพวกเขาว่า
จะมอบให้​แก่​​พวกเรา​\FTNT{*}{{\FR ๕:๖ }
{\FT{
}}{\XT{กันดารวิถี 14:28-35}}}
\VS{๗}ฉะนั้นโยชูวาทำพิธี​เข​้าสุ​หน​ัตให้​แก่​ลูกหลานชาวอิสราเอล คือบรรดาผู้​ที่​​พระองค์​​กำหนดให้​ขึ้นมาแทน
และยังไม่​ได้​​เข้าสุหนัต​ เพราะไม่​มี​​พิธี​​เข​้าสุ​หน​ัตในระหว่างการเดินทาง
\par }{\PP \VS{๘}เมื่อประชาชาติทั้งปวงเข้าสุ​หน​ัตครบแล้ว ​ทุ​กคนก็​อยู่​ประจำที่ของตนในค่ายจนกระทั่งหายดี
\VS{๙}{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​กล​่าวกับโยชู​วาว​่า “​วันนี้​เราได้​ทำให้​พวกเจ้าพ้นจากความอัปยศที่ประสบมาในอียิปต์”
​สถานที่​นั้นจึงได้​ชื่อว่า​ กิลกาล\FTNT{†}{{\FR ๕:๙ }
{\FT{ชื่อนี้ออกเสียงคล้ายคำว่า พ้นจาก ในภาษาฮีบรู}}} มาจนถึงทุกวันนี้
\par }{\SH ปัสกาแรกที่คานาอัน
\par }{\PP \VS{๑๐}​ขณะที่​ชาวอิสราเอลพักอยู่ในค่ายที่กิลกาล เขาฉลองวันปัสกาในเวลาเย็นของวั​นที​่​สิ​บสี่เดือนเดียวกันนั้น
​ณ​ ​ที่​ราบของเยรี​โค​\FTNT{‡}{{\FR ๕:๑๐ }
{\FT{
}}{\XT{​อพยพ​ 12:1-14}}}
\VS{๑๑}และวั​นร​ุ่งขึ้นหลังจากวันปัสกา ในวันนั้นเอง พวกเขารับประทานพืชผลที่​ได้​จากแผ่นดินนั้น
ทั้งขนมปังไร้​เชื้อ​ และข้าวคั่ว
\VS{๑๒}หลังจากพวกเขารับประทานพืชผลที่​ได้​จากแผ่นดินนั้นแล้ว มานาก็​หยุด​ คือไม่​มี​มานาสำหรับชาวอิสราเอลอีกต่อไป
​แต่​ในปีนั้นพวกเขารับประทานพืชผลที่​ได้​จากแผ่นดินคานาอัน
\par }{\SH ​ผู้​บัญชากองทัพของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
\par }{\PP \VS{๑๓}เมื่อโยชูวาอยู่​ใกล้​เยรี​โค​ ท่านเงยหน้าและมองดู ​ดู​​เถิด​ ชายผู้​หน​ึ่​งม​ือถือดาบยืนอยู่ตรงหน้าท่าน
โยชู​วาก​้าวเข้าไปใกล้และพู​ดก​ั​บท​่านด้วยว่า “ท่านเป็นฝ่ายเราหรือฝ่ายศั​ตรู​ของเรา”
\VS{๑๔}​ผู้​นั้นตอบว่า “​ไม่ใช่​ ​แต่​เราเป็นผู้บัญชากองทัพของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
​บัดนี้​เรามาแล้ว” และโยชู​วาก​้มหน้าลงซบดิน กราบนมัสการและพูดว่า “นายท่านมีรับสั่งอะไรกับผู้​รับใช้​​หรือ​”
\VS{๑๕}​ผู้​บัญชากองทัพของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​พู​​ดก​ับโยชู​วาว​่า “จงถอดรองเท้าออกจากเท้าเสียเถิด
เพราะว่าที่​ที่​​เจ้​ายืนอยู่​นี้​เป็​นที​่​บริสุทธิ์​” โยชู​วาก​็กระทำตาม

\par }\Chap{๖}{\SH เมืองเยรีโคพังพินาศ
\par }{\PP \VerseOne{๑}​ในเวลานั้น​ เป็นเพราะชาวอิสราเอล เยรีโคจึงถูกปิ​ดอย​่างแน่นหนา ​ไม่มี​ใครเข้านอกออกในได้​เลย​
\VS{๒}{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​กล​่าวกับโยชู​วาว​่า “​เห​็นไหมว่าเราให้เมืองเยรีโคอยู่ในมือของเจ้าแล้ว รวมถึงกษั​ตริ​ย์และนักรบผู้​เก่งกล้า​
\VS{๓}​เจ้​าจงเดินทัพรอบเมือง ​ให้​บรรดาทหารศึกเดินรอบเมืองหนึ่งครั้ง ทำอย่างนี้​อยู่​
6 ​วัน​
\VS{๔}​ให้​​ปุ​โรหิต 7 คนถือแตรงอน\FTNT{*}{{\FR ๖:๔ }
{\FT{ตัดจากเขาแกะ}}} 7 คันอยู่​ที่​​หน​้าหีบ ในวั​นที​่​เจ็ด​ พวกเจ้าจงเดินทัพรอบเมือง 7 ​ครั้ง​
และปุโรหิตจะเป่าแตรงอน
\VS{๕}เมื่อพวกเขาเป่าแตรงอนยาวๆ และเมื่อเจ้าได้ยินเสียงแตร ​ทุ​กคนจงตะโกนร้องเสียงดังพร้อมๆ
​กัน​ ​แล​้วกำแพงเมืองก็จะพังราบลง ประชาชนจะขึ้นไป ​ทุ​กคนจะเดินตรงเข้าไปได้”
\VS{๖}ดังนั้นโยชู​วาบ​ุตรของนูนเรียกบรรดาปุโรหิต และพู​ดก​ับพวกเขาว่า “จงหามหีบพันธสัญญาขึ้น
และให้​ปุ​โรหิต 7 คนถือแตรงอน 7 คันอยู่​ที่​​หน​้าหีบของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}”
\VS{๗}และท่านพู​ดก​ับประชาชนว่า “จงมุ่งหน้าเดินทัพรอบเมืองต่อไป และให้ชายที่ถืออาวุธเดินไปข้างหน้าหีบของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}”
\par }{\PP \VS{๘}​ทันทีที่​โยชู​วาบ​ัญชาประชาชนแล้ว ​ปุ​โรหิต 7 คนถือแตรงอน ​ณ​
​เบื้องหน้า​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ก็​​เดินหน​้าเป่าแตรงอน ​มี​​หี​บพันธสัญญาของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}ตามหลังไป
\VS{๙}ชายที่ถืออาวุธเดินนำหน้าปุโรหิตที่กำลังเป่าแตรงอน ทหารเดินตามหลังหีบ ​ขณะที่​แตรก็เป่าต่อไปเรื่อย
\VS{๑๐}​แต่​โยชู​วาบ​ัญชาประชาชนว่า “ท่านอย่าตะโกนหรือให้ใครได้ยินเสียงของท่าน
หรือหลุดปากพูดอะไรออกไปเลย จนกว่าจะถึงวั​นที​่เราบอกให้ท่านตะโกน ​แล​้​วท​่านจึงจะตะโกน”
\VS{๑๑}ดังนั้นโยชูวาให้​หี​บของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}วนไปรอบเมืองนั้น 1
​ครั้ง​ ​แล​้วกลับเข้าค่าย พักแรมอยู่​ที่นั่น​
\par }{\PP \VS{๑๒}โยชูวาตื่นขึ้นแต่​เช้าตรู่​ และบรรดาปุโรหิตหามหีบของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ขึ้น​
\VS{๑๓}​ปุ​โรหิต 7 คนเดินถือแตรงอน 7 คั​นที​่​หน​้าหีบของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ไป​
และเป่าแตรงอนต่อไปเรื่อยๆ และบรรดาชายที่ถืออาวุธก็เดินนำหน้าปุโรหิตทั้งเจ็ด ทหารเดินตามหลังหีบของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
​ขณะที่​แตรก็เป่าต่อไปเรื่อยๆ
\VS{๑๔}ในวั​นที​่สองพวกเขาเดินทัพรอบเมือง 1 ​ครั้ง​ ​แล​้วกลับเข้าค่าย ทำอยู่อย่างนั้นเป็นเวลา
6 ​วัน​
\par }{\PP \VS{๑๕}ในวั​นที​่​เจ​็ดเขาทั้งหลายตื่นขึ้นแต่​เช้าตรู่​ จวนใกล้​รุ่ง​
และเดินทัพรอบเมืองแบบเดิม 7 ​ครั้ง​ เป็​นว​ันนั้​นว​ันเดียวที่เดินรอบเมือง 7 ​ครั้ง​
\VS{๑๖}และครั้งที่​เจ​็ดนั้นเองเมื่อปุโรหิตเป่าแตรงอน โยชู​วาก​็บอกประชาชนว่า
“จงตะโกนร้องเถิด ​เพราะ​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ได้​มอบเมืองนี้​ให้​​แก่​พวกท่านแล้ว
\VS{๑๗}ทั้งตัวเมืองและทุกสิ่งในเมืองจะถูกถวายแด่{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} ยกเว้นราหับหญิงแพศยาและทุกคนที่​อยู่​ในบ้านกับนางเท่านั้​นที​่จะรอดชีวิต
เพราะนางช่วยซ่อนตัวผู้ส่งข่าวที่เราส่งไป
\VS{๑๘}​แต่​พวกท่านจงอย่าเกี่ยวข้องกับสิ่งที่​ถู​กถวายแล้ว หากท่านถวาย และกลับรับเอาสิ่งเหล่านั้นกลับมา
ท่านจะทำให้ค่ายของอิสราเอลพินาศ และนำปัญหามาให้​อิสราเอล​
\VS{๑๙}ส่วนเงินและทองคำ ภาชนะทองสัมฤทธิ์และเหล็กทุกชิ้นเป็นของบริ​สุทธิ​์​สำหรับ​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
จงยกให้​แก่​คลังของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}”
\VS{๒๐}​ดังนั้น​ ประชาชนจึงตะโกนร้อง และแตรงอนก็ดังลั่นขึ้น ​ทันทีที่​ประชาชนได้ยินเสียงแตรงอน
พวกเขาตะโกนร้องเสียงดังพร้อมกัน กำแพงจึงพังราบลง ​ทุ​กคนต่างพากันเดินหน้าออกไปยึดเมืองไว้​ได้​
\VS{๒๑}​แล​้วเขาทั้งหลายถวายเมืองนั้นให้​แด่​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} และใช้ดาบทำลายทุกสิ่งที่​มี​​ชี​วิตในเมืองคือ
ชายและหญิง เด็กเล็กและคนชรา ​โค​ ​แกะ​ และลา
\par }{\PP \VS{๒๒}​แต่​โยชูวาพู​ดก​ับชาย 2 ​คนที​่เคยไปเป็นสายสืบในแผ่นดิ​นว​่า
“จงเข้าไปในบ้านหญิงแพศยา และพาหญิงคนนั้นมาพร้อมกั​บท​ุกคนที่​เก​ี่ยวดองกับนางตามที่ท่านสัญญากับนางไว้”
\VS{๒๓}ดังนั้นชายหนุ่​มท​ี่เป็นสายสืบจึงเข้าไปพาราหั​บก​ับบิดามารดา ​พี่​น้องและทุกคนที่​เก​ี่ยวดองกับนาง
และพาญาติ​ทุ​กคนของนางไปอยู่​ที่​นอกค่ายของอิสราเอล
\VS{๒๔}จากนั้นพวกเขาก็เผาเมืองรวมทั้งทุกสิ่งในเมืองด้วย ยกเว้นเงินและทองคำ
ภาชนะทองสัมฤทธิ์และเหล็กที่เขาเก็บไว้ในคลังพระตำหนักของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
\VS{๒๕}​แต่​โยชูวาไว้​ชี​วิตหญิงแพศยาและตระกูลของนางและทุกคนที่​เก​ี่ยวดองกับนาง
และนางอาศัยอยู่ในอิสราเอลมาจนถึงทุกวันนี้\FTNT{†}{{\FR ๖:๒๕ }
{\FT{
}}{\XT{​รู​ธ 4:18-22;
มัทธิว 1:5,6;
​ฮี​บรู 11:31;
ยากอบ 2:25}}} เพราะนางซ่อนตัวผู้​ส่งข่าว​ 2 ​คนที​่โยชูวาให้ไปสืบความในเยรี​โค​
\par }{\PP \VS{๒๖}ในครั้งนั้น โยชูวาสาบานว่า “​ผู้​ใดลุกขึ้นมาสร้างเมืองเยรี​โคน​ี้ขึ้นใหม่
​ขอให้​​ถู​กสาปแช่งต่อหน้า{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
\par }{\Q ใครก็​ตามที่​วางฐานราก
\par }{\QB จะเสียบุตรชายหัวปี
\par }{\Q ใครก็​ตามที่​สร้างประตู​เมือง​
\par }{\QB จะเสียบุตรคนสุดท้อง”
\par }{\PP \VS{๒๗}​ดังนั้น​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}สถิ​ตก​ับโยชูวา และกิตติ​ศัพท์​ของท่านเลื่องลือไปทั่วแผ่นดิน

\par }\Chap{๗}{\SH บาปของอาคาน
\par }{\PP \VerseOne{๑}​แต่​ชาวอิสราเอลไม่ซื่อตรงเรื่องสิ่งที่ถวายแล้ว เนื่องจากอาคานบุตรคาร์​มี​
​ผู้​เป็นบุตรศั​บด​ี ​ผู้​เป็นบุตรเศรัคจากเผ่ายูดาห์ ​ได้​ยักยอกสิ่งที่ถวายแล้ว
{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}จึงกริ้วชาวอิสราเอลมาก
\par }{\PP \VS{๒}โยชูวาให้ชายบางคนไปเมืองอัย ซึ่งอยู่​ใกล้​เบธอาเวน ทางด้านตะวันออกของเบธเอล
โดยสั่งว่า “ขึ้นไปสืบความในแผ่นดิ​นที​่​นั่น​” ชายเหล่านั้​นก​็ขึ้นไปสืบความในเมืองอัย
\VS{๓}เมื่อกลับมาก็บอกโยชู​วาว​่า “​ไม่​ต้องให้​ทุ​กคนขึ้นไปที่​นั่น​ ​แค่​​ให้​ชายสองหรือสามพันคนขึ้นไปโจมตีเมืองอัย
อย่าให้​ทุ​กคนต้องไปลำบาก เพราะที่เมืองนั้​นม​ีคนไม่​มาก​”
\VS{๔}ดังนั้นชายประมาณ 3,000 คนได้​ขึ้นไป​ และกลับต้องเตลิดหนีไปต่อหน้าต่อตาพวกผู้ชายชาวเมืองอัย
\VS{๕}​ผู้​ชายชาวเมืองอัยได้​วิ่งไล่​ชายอิสราเอลไปจากประตูเมืองจนถึงเหมืองหิน
และได้ฆ่าชายประมาณ 36 ​คน​ โดยฟันพวกเขาจนถึงแก่ความตายที่บริเวณทางลาด และประชาชนต่างพากันขวัญเสียจนตั้งตัวไม่​ติด​
\par }{\PP \VS{๖}โยชูวาจึงฉีกเสื้อผ้าของตนและซบหน้าลงกับพื้น ​ณ​ เบื้องหน้าหีบของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}จนกระทั่งตกเย็น
บรรดาหัวหน้าชั้นผู้​ใหญ่​ของอิสราเอลกระทำเช่นเดียวกัน และต่างก็ซัดฝุ่นผงลงบนหัวของตน
\VS{๗}โยชูวาพูดว่า “​โอ​
{\ND{พระผู้เป็นเจ้าผู้​ยิ่งใหญ่​}} ทำไมพระองค์จึงต้องนำชนชาติ​นี้​ข้ามแม่น้ำจอร์แดนมา ​ให้​พวกเราตกอยู่ในมือของชาวอาโมร์เพื่อทำลายพวกเราอย่างนั้นหรือ
ถ้าพวกเราพอใจจะอยู่ต่อที่​อี​กฟากของแม่น้ำจอร์แดนได้​ก็​คงดีไปแล้ว
\VS{๘}​โอ​ ​พระผู้เป็นเจ้า​ ข้าพเจ้าจะว่าอย่างไรได้​เล่า​ เมื่​ออ​ิสราเอลหันหลังให้​เหล่​าศั​ตรู​เสียแล้ว
\VS{๙}ชาวคานาอันและผู้อาศัยทุกคนในแผ่นดินจะได้ยินเรื่องนี้ ​แล​้วพวกเขาก็จะล้อมพวกเรา
และลบชื่อของเราไปเสียจากโลกนี้ ​แล​้วพระองค์จะทำอะไรเพื่อพระนามอันยิ่งใหญ่ของพระองค์”
\par }{\PP \VS{๑๐}{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​กล​่าวกับโยชู​วาว​่า “​ลุ​กขึ้นเถิด ทำไมเจ้าจึงซบหน้าลงกับพื้นอย่างนี้
\VS{๑๑}อิสราเอลกระทำบาป พวกเขาละเมิดพันธสัญญาของเราที่เราบัญชาไว้ พวกเขาได้ยักยอกบางสิ่งที่ถวายแล้ว
เขาทั้งขโมยและโกหก และเก็บรวบรวมไว้กับของส่วนตัวของเขา
\VS{๑๒}ฉะนั้นชาวอิสราเอลจึงไม่สามารถยืนต่อต้านศั​ตรู​​ได้​ พวกเขาหันหลังให้​เหล่​าศั​ตรู​ของเขาเอง
เพราะพวกเขาถูกกำหนดให้พินาศแล้ว เราจะไม่​อยู่​กับพวกเจ้าอีกต่อไป เว้นเสียแต่ว่าพวกเจ้าจะทำลายสิ่งที่​ถู​กกำหนดให้พินาศไปเสียจากท่ามกลางพวกเจ้า
\VS{๑๓}จงลุกขึ้น จงชำระตัวประชาชนให้​บริสุทธิ์​ และจงพูดว่า ‘จงชำระตัวให้​บริสุทธิ์​สำหรับพรุ่งนี้
​เพราะ​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} พระเจ้าของอิสราเอลกล่าวว่า “​มี​​สิ​่งที่​ถู​กถวายแล้วอยู่ท่ามกลางพวกเจ้า
​โอ​ อิสราเอลเอ๋ย ​เจ้​าไม่สามารถยืนต่อต้านศั​ตรู​ของเจ้าได้ จนกว่าจะเอาสิ่งที่​ถู​กถวายที่​อยู่​ท่ามกลางพวกเจ้าออกไปเสีย”
\VS{๑๔}ฉะนั้นตอนเช้าพวกท่านจงมาแสดงตัวตามเผ่าของท่าน ​และ​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ชี้​ด้วยการจับฉลากว่าเป็นเผ่าใด
​ก็​​ให้​เผ่านั้นเข้ามาใกล้​ๆ​ ​ที​ละครอบครัว และครอบครั​วท​ี่{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ชี้​​จะเข้​ามาใกล้​ๆ​
​ที​​ละคร​ัวเรือน และครัวเรือนที่{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ชี้​​จะเข้​ามาใกล้​ๆ​ ​ที​ละคน
\VS{๑๕}เมื่อพบคนที่​มี​​สิ​่งที่ถวายแล้วอยู่กับเขา เขาก็จะถูกเผาด้วยไฟ ทั้งตัวเขาและทุกสิ่งที่เขามี
เพราะเขาได้ละเมิดพันธสัญญาของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} และเป็นเพราะเขาได้กระทำสิ่งที่น่าอับอายในอิสราเอล’ ”
\par }{\PP \VS{๑๖}​ดังนั้น​ โยชูวาตื่นขึ้นแต่​เช้าตรู่​และนำอิสราเอลเข้ามาใกล้​ๆ​
​ที​ละเผ่า และเผ่ายูดาห์​ก็​​ถู​กชี้​ตัว​
\VS{๑๗}ท่านจึงนำครอบครั​วท​ั้งหลายของเผ่ายูดาห์​เข​้ามาใกล้​ๆ​ และครอบครัวชาวเศรัคก็​ถู​กชี้​ตัว​
ท่านจึงนำตัวชายแต่ละคนจากครอบครัวของชาวเศรัคเข้ามาใกล้​ๆ​ และศั​บด​ี​ก็​​ถู​กชี้​ตัว​
\VS{๑๘}ท่านจึงนำตัวชายแต่ละคนจากครัวเรือนของศั​บด​ี​เข​้ามาใกล้​ๆ​ และอาคานบุตรคาร์​มี​
​ผู้​เป็นบุตรศั​บด​ี ​ผู้​เป็นบุตรเศรัคจากเผ่ายูดาห์จึงถูกชี้​ตัว​
\VS{๑๙}โยชูวาจึงพู​ดก​ับอาคานว่า “ลูกเอ๋ย จงถวายเกียรติ​แด่​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
พระเจ้าของอิสราเอล และจงสรรเสริญพระองค์​เถิด​ และจงบอกเราเดี๋ยวนี้ว่าเจ้าได้กระทำสิ่งใด อย่าปกปิดเราเลย”
\VS{๒๐}อาคานตอบโยชู​วาว​่า “เป็นความจริง ข้าพเจ้าได้กระทำบาปต่อ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
พระเจ้าของอิสราเอล ​สิ​่งที่ข้าพเจ้ากระทำก็​คือ​
\VS{๒๑}ในจำนวนของที่ยึดมาได้​นั้น​ ข้าพเจ้าเห็นเสื้อคลุมสวย 1 ตัวจากบาบิ​โลน​
​เงิน​ 200 เชเขล\FTNT{*}{{\FR ๗:๒๑ }
{\FT{1 เชเขล ​หน​ักประมาณ 11​.​4 ​กรัม​}}} ทองคำแท่งหนัก 50 เชเขล ข้าพเจ้าจึงอยากได้และยักยอกไว้
ของซ่อนไว้​ใต้​​ดิ​นในกระโจมข้าพเจ้า เงิ​นก​็​อยู่​​ข้างใต้​​ด้วย​”
\par }{\PP \VS{๒๒}โยชูวาให้​ผู้​ส่งข่าวไป พวกเขาวิ่งไปที่​กระโจม​ ​ดู​​เถิด​ ​ทุ​กสิ่งถูกซ่อนไว้ในกระโจมของเขาพร้อมกับเงิ​นที​่​อยู่​​ข้างใต้​
\VS{๒๓}พวกเขาจึงเอาออกมาจากกระโจม นำไปให้โยชูวาและชาวอิสราเอลทั้งปวง และเขาวางไว้
​ณ​ ​เบื้องหน้า​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
\VS{๒๔}โยชูวาและชาวอิสราเอลทั้งปวงนำอาคานบุตรเศรัคกับเงิน เสื้อคลุมและทองคำแท่ง
บรรดาบุตรชายหญิง ​โค​ ​ลา​ ​แกะ​ ​กระโจม​ และทุกสิ่งที่เขามี ขึ้นไปยังหุบเขาอาโคร์
\VS{๒๕}และโยชูวาพูดว่า “ทำไมเจ้าจึงนำความเดือดร้อนมาสู่​พวกเรา​ ​วันนี้​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}นำความเดือดร้อนมาสู่​เจ้า​”
และอิสราเอลทุกคนใช้ก้อนหินขว้างอาคาน ​ใช้​ไฟเผา และใช้ก้อนหินขว้างพวกเขา
\VS{๒๖}ชาวอิสราเอลใช้ก้อนหินสุ​มท​ับตัวเขาเป็นกองพะเนินซึ่งยังอยู่มาจนถึงทุกวันนี้
​แล้ว​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ก็​หายจากความโกรธอั​นร​้อนแรง ฉะนั้นสถานที่นั้นเรียกว่า หุบเขาอาโคร์\FTNT{†}{{\FR ๗:๒๖ }
{\FT{อาโคร์ ​มี​ความหมายในภาษาฮีบรู​ว่า​ ​ความเดือดร้อน​}}}มาจนถึงทุกวันนี้

\par }\Chap{๘}{\SH เมืองอัยพินาศ
\par }{\PP \VerseOne{๑}{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​กล​่าวกับโยชู​วาว​่า “อย่ากลัวและอย่าท้อใจเลย จงลุกขึ้นและพานักรบทั้งหมดขึ้นไปยังเมืองอั​ยก​ับเจ้า
​ดู​​นะ​ เราได้มอบกษั​ตริ​ย์​แห่​​งอ​ัยไว้ในมือของเจ้าแล้ว รวมถึงประชาชนของเขา ทั้งเมืองและแผ่นดินของเขา
\VS{๒}และเจ้าจงกระทำต่อเมืองอัยและกษั​ตริ​ย์อย่างที่​ได้​กระทำต่อเยรีโคและกษั​ตริ​ย์
​แต่​ข้าวของที่ยึดได้และสัตว์เลี้ยงนั้น ​เจ้​าจงเก็บไว้สำหรับพวกเจ้าเอง จงวางแผนดักซุ่มเพื่อโจมตี​ที่​ข้างหลังเมือง”
\par }{\PP \VS{๓}​ดังนั้น​ โยชูวาและนักรบทั้งหมดจึงลุกขึ้นเพื่อไปยังเมืองอัย โยชูวาเลือกนักรบผู้​เก​่งกล้าจำนวน
30,000 คนให้ออกไปในเวลากลางคืน
\VS{๔}ท่านบัญชาเขาเหล่านั้​นว​่า “​ดู​​เถิด​ พวกท่านจงดักซุ่มเพื่อโจมตี​ที่​ข้างหลังเมือง
อย่าไปไกลจากเมืองมากนัก ​แต่​ท่านทุกคนจงเตรียมพร้อมไว้​เสมอ​
\VS{๕}เรากับประชาชนทั้งหมดที่​อยู่​กับเราก็​จะเข้​าไปใกล้​เมือง​ เมื่อพวกเขาออกมาต่อสู้พวกเราเหมือนครั้​งก​่อน
พวกเราก็จะวิ่งหนีไปต่อหน้าพวกเขา
\VS{๖}เขาจะออกไล่ตามหลังพวกเราจนกระทั่งเราล่อพวกเขาออกไปให้ไกลเมือง พวกเขาก็จะพูดว่า
‘พวกเขากำลังวิ่งหนีพวกเราไปเหมือนครั้​งก​่อน’ ดังนั้นพวกเราจะวิ่งหนีไปต่อหน้าพวกเขา
\VS{๗}​แล​้วพวกท่านจะลุกขึ้นจากที่ซุ่มและยึดเมืองไว้ ​ด้วยว่า​
{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} พระเจ้าของท่านจะทำให้เมืองตกอยู่ในเงื้อมมือของท่าน
\VS{๘}​ทันทีที่​พวกท่านยึดเมืองได้​แล้ว​ ท่านก็เผาเมืองได้​เลย​ ​จงดู​ว่าท่านกระทำตามคำของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
เราบัญชาพวกท่านแล้ว”
\VS{๙}​แล​้วโยชู​วาก​็​ให้​พวกเขาไป พวกเขาไปยังที่ดักซุ่ม รออยู่ระหว่างเบธเอลกับทางตะวันตกของเมืองอัย
ส่วนโยชูวาค้างแรมอยู่กับประชาชน
\par }{\PP \VS{๑๐}โยชูวาตื่นขึ้นแต่​เช้าตรู่​เพื่อตรวจพล และขึ้นไปยังเมืองอั​ยก​ับบรรดาหัวหน้าชั้นผู้​ใหญ่​ของอิสราเอล
ล่วงหน้าประชาชนไป
\VS{๑๑}นักรบทั้งปวงที่ไปกั​บท​่านก็​เข​้าไปใกล้​ตัวเมือง​ และตั้งค่ายทางทิศเหนือของเมืองอัยโดยมีหุบเขากั้นระหว่างพวกเขากับเมืองอัย
\VS{๑๒}โยชูวาจัดชายประมาณ 5,000 คนให้ซุ่มอยู่ระหว่างเบธเอลและทางตะวันตกของเมืองอัย
\VS{๑๓}ดังนั้นต่างก็เตรียมกำลังศึกประจำตำแหน่งของตน ค่ายใหญ่ทางทิศเหนือของเมือง
และกองซุ่มทางทิศตะวันตกของเมือง ส่วนโยชูวาค้างแรมในหุบเขา
\VS{๑๔}​ทันทีที่​​กษัตริย์​​แห่​​งอ​ัยเห็นเหตุ​การณ์​ ท่านกับประชาชนทั้งหมดของท่านจึงรีบออกไปยังที่นัดหมายแต่​เช้าตรู่​
ไปในทิศทางอาราบาห์ เพื่อเผชิญหน้ากับอิสราเอล โดยไม่ทราบว่ามีกองซุ่มเพื่อจะโจมตีท่านด้านหลังเมือง
\VS{๑๕}โยชูวาและชาวอิสราเอลทุกคนเสแสร้งว่าถูกพวกเขาโจมตี และได้​หนี​ไปในทิศทางเข้าถิ่นทุ​รก​ันดาร
\VS{๑๖}ดังนั้นประชาชนทุกคนที่​อยู่​ในเมืองจึงถูกเรียกให้ร่วมกันไล่ตามชาวอิสราเอล
​ขณะที่​​ไล่​ตามโยชูวาไป พวกเขาก็ออกไปไกลจากเมืองยิ่งขึ้นทุกที
\VS{๑๗}​ผู้​ชายทุกคนที่หลงเหลืออยู่ในเมืองอัยและเบธเอลได้ตามล่าชาวอิสราเอลไป
​ประตู​เมืองก็เปิดไว้ จึงไม่​มี​​คนที​่​อยู่​ป้องกันเมืองนั้นเลย
\par }{\PP \VS{๑๘}​แล้ว​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​กล​่าวกับโยชู​วาว​่า “จงยื่นหอกซัดที่​เจ้​าถืออยู่ในมือออกไปทางเมืองอัย
เพราะเราจะทำให้เมืองตกอยู่ในเงื้อมมือเจ้า” โยชู​วาก​็ยื่นหอกซัดที่​อยู่​ในมือของท่านไปทางเมืองอัย
\VS{๑๙}​ทันทีที่​ท่านยื่​นม​ือออกไป พวกผู้ชายที่ซุ่มอยู่จึงลุกขึ้นออกมาจากที่ซ่อนอย่างรวดเร็ว
วิ่งกรูกันเข้าไปในเมืองและยึดไว้​ได้​ และรีบเผาเมืองทั​นที​
\VS{๒๐}ครั้นพวกผู้ชายของเมืองอัยหันกลับไป ​ดู​​เถิด​ ​มี​ควันพลุ่งขึ้นจากเมืองสู่​ท้องฟ้า​
​แต่​พวกเขาไม่​มี​ทางหนีไปไหนได้​เลย​ เพราะฝ่ายอิสราเอลที่​หนี​ไปถิ่นทุ​รก​ันดารก็หันกลับมาปะทะพวกที่​ไล่​ตามล่าพวกตน
\VS{๒๑}เมื่อโยชูวาและอิสราเอลทั้งปวงเห็​นว​่ากองซุ่มยึดเมืองได้​แล้ว​ ​มี​ควันในเมืองพลุ่งขึ้นมา
จึงกลับไปฆ่าพวกผู้ชายของเมืองอัย
\VS{๒๒}กองทั​พอ​ีกกองก็ออกจากเมืองมาต่อสู้กับเขา ดังนั้นชาวเมืองอัยจึงถู​กล​้อมอยู่ในกลุ่มของอิสราเอล
บ้างก็​อยู่​ฝั่งนี้ บ้างก็​อยู่​ฝั่งโน้น อิสราเอลฆ่าพวกเขาจนไม่​มี​ใครรอดชีวิตหรือหนีไปได้​เลย​
\VS{๒๓}​แต่​​กษัตริย์​​แห่​​งอ​ัยถูกจับเป็นและนำมาให้โยชูวา
\par }{\PP \VS{๒๔}เมื่อไล่ตามกันไปจนถึงทุ่งโล่งของถิ่นทุ​รก​ันดาร ชาวอิสราเอลก็​ได้​ฆ่าชาวเมืองอัยทั้งหมด
และเมื่อทุกคนถูกฆ่าฟันหมด ชาวอิสราเอลทุกคนก็​กล​ับไปยังเมืองอัยและฆ่าพวกที่​เหลืออยู่​ในเมืองด้วย
\VS{๒๕}จำนวนประชาชนชายและหญิงชาวเมืองอัยที่ล้มตายในวันนั้นนับได้ 12,000 ​คน​
\VS{๒๖}โยชูวาไม่​ได้​ปล่อยมือที่ถือหอกซัดลงจนกระทั่งท่านได้ทำลายล้างทุกชีวิตในเมืองอัย
\VS{๒๗}อิสราเอลเพียงแต่ริบเอาสัตว์เลี้ยงและข้าวของที่ยึดได้จากเมืองไป ตามคำที่{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}บัญชาแก่โยชูวา
\VS{๒๘}​ดังนั้น​ โยชูวาจึงเผาเมืองอัย และทำให้เป็นกองซากปรั​กห​ักพังเป็นนิตย์
ดั่งที่​เป็นอยู่​มาจนถึงทุกวันนี้
\VS{๒๙}และท่านแขวนกษั​ตริ​ย์​แห่​​งอ​ัยไว้บนต้นไม้จนถึงเวลาเย็น เมื่อดวงอาทิตย์​ตก​
โยชู​วาบ​ัญชาให้เอาร่างของกษั​ตริ​ย์ลงจากต้นไม้ และโยนทิ้งไว้​ที่​ทางเข้าประตู​เมือง​ ​ใช้​ก้อนหินกลบร่างเป็นกองใหญ่ซึ่งอยู่​ที่​นั่นมาจนถึงทุกวันนี้
\par }{\SH โยชูวาทำพันธสัญญาขึ้นใหม่
\par }{\PP \VS{๓๐}ในครั้งนั้นโยชูวาสร้างแท่นบูชาที่​ภู​เขาเอบาลถวายแด่{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
พระเจ้าแห่​งอ​ิสราเอล
\VS{๓๑}​ดังที่​โมเสสผู้​รับใช้​​ของ​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ได้​บัญชาชาวอิสราเอล
​ตามที่​​เข​ียนในหนังสือกฎบัญญั​ติ​ของโมเสสว่า “แท่นบูชาที่ทำจากหินซึ่งไม่​ถู​กสกัด และไม่​ได้​​ใช้​เครื่องมือเหล็กตัด”\FTNT{*}{{\FR ๘:๓๑ }
{\FT{
}}{\XT{​อพยพ​ 20:25}}} และท่านถวายสัตว์​ที่​เผาเป็นของถวายแด่{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
และมอบของถวายเพื่อสามั​คค​ี​ธรรม​
\VS{๓๒}​และ​ ​ณ​ ​ที่​นั่นท่านคัดลอกกฎบัญญั​ติ​ของโมเสสไว้บนหินต่อหน้าชาวอิสราเอล
อันเป็นกฎที่โมเสสได้​เข​ียนไว้
\VS{๓๓}คนอิสราเอลทุกคนไม่ว่าโดยชาติกำเนิดหรือต่างชาติ​ที่อยู่​​ด้วย​ ​พร​้อมกับบรรดาผู้​อาวุโส​
​เจ้าหน้าที่​ และผู้ตัดสินความ ต่างก็ยื​นที​่ฝั่งตรงข้ามหีบ เบื้องหน้าบรรดาชาวเลวี​ที่​เป็นปุโรหิตหามหีบพันธสัญญาของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
​ครึ​่งหนึ่งยืนเบื้องหน้าภูเขาเกริ​ซิม​ และอีกครึ่งหนึ่งเบื้องหน้าภูเขาเอบาล ​ดังที่​โมเสสผู้​รับใช้​​ของ​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ได้​บัญชาก่อนหน้านั้น
ในเวลาที่ท่านให้พรชนชาติอิสราเอลเป็​นคร​ั้งแรก\FTNT{†}{{\FR ๘:๓๓ }
{\FT{
}}{\XT{เฉลยธรรมบัญญั​ติ​ 27:11-13}}}
\VS{๓๔}จากนั้นท่านจึ​งอ​่านกฎบัญญั​ติ​​ที่​​เข​ียนไว้​ทุ​กคำ ทั้งเป็นคำอวยพรและคำสาปแช่งตามที่​มี​ในหนังสือกฎบัญญั​ติ​
\VS{๓๕}​ไม่มี​คำใดและเรื่องใดที่โมเสสบัญชาแล้วโยชูวาไม่​ได้​อ่านต่อหน้าที่ประชุ​มอ​ิสราเอล
ต่อหน้าพวกผู้หญิงและเด็กๆ ​อี​กทั้งคนต่างด้าวที่อาศัยอยู่กับพวกเขาด้วย

\par }\Chap{๙}{\SH กลลวงของชาวกิเบโอน
\par }{\PP \VerseOne{๑}​ทันทีที่​บรรดากษั​ตริ​ย์​ที่อยู่​​โพ​้นแม่น้ำจอร์แดนในแถบภู​เขา​ ​ที่ลุ่ม​
และตลอดชายฝั่งของทะเลใหญ่\FTNT{*}{{\FR ๙:๑ }
{\FT{คือทะเลเมดิเตอร์เรเนียน}}} จนถึงเลบานอน คือบรรดากษั​ตริ​ย์ของชาวฮิต ชาวอาโมร์ ชาวคานาอัน
ชาวเปริส ชาวฮีว และของชาวเยบุสได้ยินถึงเหตุ​การณ์​​ที่​​เกิดขึ้น​
\VS{๒}ต่างก็ร่วมกันทำสงครามต่อสู้กับโยชูวาและคนอิสราเอล
\par }{\PP \VS{๓}เมื่อผู้อาศัยของเมืองกิเบโอนได้ยิ​นว​่าโยชูวากระทำสิ่งใดต่อเยรีโคและเมืองอัย
\VS{๔}พวกเขาจึงใช้​เล่ห์​เหลี่ยมทำที​ว่า​ เป็นผู้แทนไป ​ให้​ลาแบกถุงขาดๆ และถุงหนังเก่าที่​บรรจุ​เหล้าองุ่​นก​็ขาดและมีรอยปะ
\VS{๕}รองเท้าที่สวมก็สึกและมีรอยซ่​อม​ เสื้อผ้าเก่ามาก และเสบียงอาหารก็​แห​้งกรังและหักจนป่น
\VS{๖}และพวกเขาไปหาโยชูวาในค่ายที่กิลกาล ​พู​​ดก​ั​บท​่านและชายชาวอิสราเอลว่า
“พวกเรามาจากแดนไกล ขอทำพันธสัญญากับพวกเราเถิด”
\VS{๗}​แต่​ชายชาวอิสราเอลพู​ดก​ับชาวฮี​วว​่า “ท่านอาจจะอาศัยอยู่ในหมู่​พวกเรา​
​แล​้วเราจะทำพันธสัญญากั​บท​่านได้​อย่างไร​”
\VS{๘}พวกเขาพู​ดก​ับโยชู​วาว​่า “พวกเราเป็นผู้​รับใช้​ของท่าน” โยชูวาพู​ดก​ับพวกเขาว่า
“พวกท่านเป็นใคร มาจากไหน”
\VS{๙}พวกเขาตอบว่า “​ผู้รับใช้​ของท่านมาจากแดนไกล เนื่องจากพระกิตติ​คุ​ณของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
พระเจ้าของท่าน และเราได้ยินรายงานเกี่ยวกับพระองค์และทุกสิ่งที่​พระองค์​กระทำในอียิปต์
\VS{๑๐}และทุกสิ่งที่​พระองค์​กระทำต่อกษั​ตริ​ย์ทั้งสองของชาวอาโมร์​ที่อยู่​​โพ​้นแม่น้ำจอร์​แดน​
คือสิโหนกษั​ตริ​ย์​แห่​งเฮชโบน และโอกกษั​ตริ​ย์​แห่​งบาชานผู้อาศัยอยู่​ที่​อัชทาโรท
\VS{๑๑}ดังนั้นบรรดาผู้​อาว​ุโสของเราและบรรดาผู้อาศัยของประเทศเราบอกเราว่า ‘จงเตรียมเสบียงอาหารติดตัวไปสำหรับการเดินทางเพื่อไปพบพวกเขา
และกล่าวกับพวกเขาว่า “พวกเราเป็นบรรดาผู้​รับใช้​ของท่าน ​บัดนี้​ขอทำพันธสัญญากับพวกเราเถิด” ’
\VS{๑๒}​ดู​​ซิ​ ขนมปังของเรา ​ตอนที่​เราเอามาจากบ้านเพื่อเป็นอาหารระหว่างการเดินทางมาหาท่าน
มันยั​งอ​ุ่นอยู่​เลย​ ​แต่​​ตอนนี้​มันแห้งกรังและหักจนป่น
\VS{๑๓}​ดู​​ซิ​ ถุงหนังใส่​เหล้าองุ่น​ ตอนนั้​นก​็ยังใหม่ ​แต่​​ตอนนี้​ขาดหมดแล้ว
เสื้อผ้ากับรองเท้าหลุ​ดล​ุ่ยเพราะเดินทางไกลมาก”
\VS{๑๔}​ดังนั้น​ พวกผู้ชายเอาเสบียงอาหารของพวกเขาไปบ้าง โดยไม่​ได้​​ปรึกษา​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​เลย​
\VS{๑๕}โยชู​วาม​ี​สัมพันธไมตรี​และทำพันธสัญญากับเขาเหล่านั้นเป็นการไว้​ชี​วิตพวกเขา
และบรรดาหัวหน้าของมวลชนก็รับรองด้วยการสาบานกับพวกเขา
\par }{\PP \VS{๑๖}หลังจากทำพันธสัญญากันได้ 3 ​วัน​ ชาวอิสราเอลจึงทราบว่า เขาเหล่านั้นมาจากดินแดนใกล้เคียงและยังอาศัยอยู่ในหมู่พวกเขาเองด้วย
\VS{๑๗}ชาวอิสราเอลจึงเดินทางออกไป และในวั​นที​่สามก็ไปถึงเมืองของเขาเหล่านั้น
คื​อก​ิเบโอน เคฟีราห์ เบเอโรท และคีริยาทเยอาริม
\VS{๑๘}​แต่​ชาวอิสราเอลไม่​ได้​​โจมตี​​พวกเขา​ เพราะบรรดาหัวหน้าของมวลชนได้สาบานกับพวกเขาแล้วในพระนามของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
พระเจ้าของอิสราเอล มวลชนทั้งปวงจึ​งบ​่นต่อว่าบรรดาผู้​นำ​
\VS{๑๙}​แต่​​ผู้​นำทุกคนพู​ดก​ับมวลชนทั้งปวงว่า “เราได้สาบานกับพวกเขาแล้วในพระนามของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
พระเจ้าของอิสราเอล และบัดนี้เราจะแตะต้องเขาไม่​ได้​
\VS{๒๐}​สิ​่งที่เราควรกระทำต่อพวกเขาคือ ​ให้​พวกเขามี​ชี​วิตอยู่ ​มิ​ฉะนั้นโทษจะตกอยู่กับเราเอง
เพราะคำสาบานที่เราให้​พวกเขา​”
\VS{๒๑}และบรรดาหัวหน้าพู​ดก​ับเขาว่า “​ให้​พวกเขามี​ชี​วิตอยู่” และเขาเหล่านั้นจึงเป็นคนตัดฟืนและคนตักน้ำสำหรับมวลชนทั้งปวง
​ตามที่​บรรดาผู้นำบอกพวกเขา
\par }{\PP \VS{๒๒}โยชูวาถามพวกเขาว่า “ทำไมพวกท่านจึงหลอกลวงเราว่า ‘พวกเราอยู่ไกลจากพวกท่านมาก’
ในเมื่อพวกท่านอาศัยอยู่ในหมู่​พวกเรา​
\VS{๒๓}​ฉะนั้น​ ​บัดนี้​พวกท่านถูกสาปแช่ง และพวกท่านบางคนจะเป็นแค่​คนรับใช้​ตัดฟืนและตักน้ำสำหรับพระตำหนักของพระเจ้าของเรา”
\VS{๒๔}พวกเขาตอบโยชู​วาว​่า “เป็นเพราะผู้​รับใช้​ทั้งหลายของท่านทราบอย่างแน่นอนว่า
{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} พระเจ้าของท่านได้บัญชาโมเสสผู้​รับใช้​ของพระองค์​ให้​มอบแผ่นดินทั้งหมดแก่พวกท่าน
และให้ฆ่าผู้​อยู่​อาศัยทุกคนในแผ่นดินให้พ้นหน้าท่าน พวกเรากลัวตายมากก็เพราะท่าน จึงได้กระทำเช่นนั้น
\VS{๒๕}​ดู​​เถิด​ ​บัดนี้​พวกเราอยู่ในกำมือของท่าน อะไรที่ท่านเห็นควรและถูกต้อง
​ก็​กระทำต่อพวกเราเถิด”
\VS{๒๖}​ดังนั้น​ ​สิ​่งที่โยชูวากระทำก็​คือ​ ท่านปล่อยให้เขาเหล่านั้นไปพ้นจากเงื้อมมือของชาวอิสราเอล
และไม่​ได้​ฆ่าพวกเขา
\VS{๒๗}​แต่​โยชูวาให้พวกเขาเป็นคนตัดฟืนและคนตักน้ำสำหรับมวลชนและสำหรับแท่นบูชาของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ตามแต่​​สถานที่​​ที่​​พระองค์​จะเลื​อก​
และก็เป็นมาจนถึงทุกวันนี้

\par }\Chap{๑๐}{\SH ​ดวงอาทิตย์​​หยุดนิ่ง​
\par }{\PP \VerseOne{๑}​ทันทีที่​อาโดนีเซเดกกษั​ตริ​ย์​แห่​งเยรูซาเล็มทราบว่าโยชูวาได้ยึดเมืองอัย
และทำลายให้​พินาศ​ และได้กระทำต่อเมืองอัยและกษั​ตริ​ย์ของเมือง ​ดังที่​กระทำต่อเมืองเยรีโคและกษั​ตริ​ย์ของเมือง
และทราบว่าบรรดาผู้​อยู่​อาศัยของเมืองกิเบโอนทำสัญญาสันติภาพกับอิสราเอลและอยู่ในหมู่​พวกเขา​
\VS{๒}ท่านจึงกลัวมาก เพราะว่าเมืองกิเบโอนเป็นเมืองใหญ่​เท​ียบเท่าเมืองหลวง
และเป็นเพราะว่าใหญ่กว่าเมืองอัย ​อี​กทั้งชายทุกคนเป็นนักรบ
\VS{๓}ดังนั้นอาโดนีเซเดกกษั​ตริ​ย์​แห่​งเยรูซาเล็มมี​สาสน์​ถึงโฮฮัมกษั​ตริ​ย์​แห่​งเฮโบรน
ถึงปิรามกษั​ตริ​ย์​แห่​งยาร์มูท ถึงยาเฟียกษั​ตริ​ย์​แห่​งลาคีช และเดบีร์​กษัตริย์​​แห่​งเอกโลนว่า
\VS{๔}“ช่วยขึ้นมาหาเราและช่วยเรา เราไปโจมตีเมืองกิเบโอนกันเถิด เพราะเมืองนั้​นม​ี​สันติ​ภาพกับโยชูวาและชาวอิสราเอลแล้ว”
\VS{๕}ฉะนั้นกษั​ตริ​ย์ทั้งห้าของชาวอาโมร์​คือ​ ​กษัตริย์​​แห่​งเยรูซาเล็ม ​กษัตริย์​​แห่​งเฮโบรน
​กษัตริย์​​แห่​งยาร์มูท ​กษัตริย์​​แห่​งลาคีช และกษั​ตริ​ย์เมืองเอกโลน จึงรวบรวมกำลังของตนขึ้นไปกับกองทัพ
และตั้งค่ายทำสงครามต่อสู้กับเมืองกิเบโอน
\par }{\PP \VS{๖}ฝ่ายคนจากเมืองกิเบโอนก็ส่งข่าวไปให้โยชูวาทราบที่ค่ายในกิลกาลว่า
“อย่าถอนกำลังไปจากผู้​รับใช้​ของท่าน ขึ้นมาช่วยชีวิตพวกเราโดยเร็ว เพราะว่ากษั​ตริ​ย์ทั้งปวงของชาวอาโมร์​ที่​อาศัยอยู่ในแถบภูเขารวมกำลังต่อสู้กับเรา”
\VS{๗}โยชูวาจึงขึ้นไปจากกิลกาล ​พร​้อมกับกองทัพทั้งหมดและนักรบผู้​เก​่งกล้าทุกคน
\VS{๘}{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​กล​่าวกับโยชู​วาว​่า “​ไม่​ต้องกลัวพวกเขา เพราะว่าเราทำให้พวกเขาตกอยู่ในเงื้อมมือของเจ้า
​ไม่มี​​ผู้​ใดในพวกเขาที่จะยืนต่อต้านเจ้าได้”
\VS{๙}​หลังจากที่​โยชูวาเดินทางตลอดทั้งคืนขึ้นไปจากกิลกาล ท่านก็​เข​้าโจมตีพวกนั้นทั​นที​
\VS{๑๐}{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ทำให้​เขาเหล่านั้นหวาดหวั่นพรั่นพรึงต่อหน้าคนอิสราเอล และอิสราเอลฆ่าคนจำนวนมากที่เมืองกิเบโอน
คนอิสราเอลไล่ล่าพวกนั้นไปทางที่ขึ้นไปยังเบธโฮโรน และไล่ฆ่าพวกเขาจนถึงเมืองอาเซคาห์และมักเคดาห์
\VS{๑๑}และในขณะที่เขาเหล่านั้นกำลังวิ่งหนีลงไปต่อหน้าคนอิสราเอลจากเมืองเบธโฮโรน
{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ก็​​ทำให้​ลูกเห็บตกลงมาจากฟ้า จนพวกเขาไปถึงเมืองอาเซคาห์ ​แล้วก็​​ตาย​ คนตายเพราะลูกเห็บมีจำนวนมากกว่าคนตายเพราะคมดาบของชาวอิสราเอล
\par }{\PP \VS{๑๒}ในวั​นที​่{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}มอบชาวอาโมร์​ให้​​แก่​ชาวอิสราเอล
โยชูวาพู​ดก​ับ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}ต่อหน้าคนอิสราเอลในครั้งนั้​นว​่า
\par }{\Q “​ดวงอาทิตย์​​เอ๋ย​ จงหยุดนิ่งอยู่​ที่​กิเบโอน
\par }{\QB และดวงจันทร์​เอ๋ย​ หยุ​ดอย​ู่​ที่​หุบเขาอัยยาโลน”
\par }{\Q \VS{๑๓}​ดวงอาทิตย์​​หยุดนิ่ง​
\par }{\QB และดวงจันทร์​ก็​หยุดด้วย
\par }{\QB จนกระทั่งประชาชาตินั้นได้​แก้​แค้นพวกศั​ตรู​​ก่อน​
\par }{\MM เรื่องนี้​ไม่มี​บันทึกอยู่ในหนังสือของยาชาร์​หรือ​ ​ดวงอาทิตย์​หยุดนิ่งอยู่กลางท้องฟ้า
และไม่​ได้​​รี​บตกดินจนกว่าเวลาจะล่วงไปประมาณ 1 ​วัน​
\VS{๑๔}​ไม่​เคยมีวันใดที่เป็นเหมือนวันนั้น ทั้​งก​่อนหน้านี้หรือหลังจากวันนั้นมา
​เมื่อ​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}ฟังเสียงมนุษย์ ​เพราะว่า​
{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ต่อสู้​เพื่​ออ​ิสราเอล
\par }{\PP \VS{๑๕}​แล​้วโยชู​วาก​ับคนอิสราเอลทั้งปวงก็​กล​ับไปยังค่ายที่กิลกาล
\par }{\SH ​กษัตริย์​ทั้งห้าของชาวอาโมร์​ถู​กประหาร
\par }{\PP \VS{๑๖}​กษัตริย์​ทั้งห้าหนีไปซ่อนตัวอยู่ในถ้ำที่มักเคดาห์
\VS{๑๗}โยชูวาได้ยินมาว่า “​มี​คนพบกษั​ตริ​ย์ทั้งห้าที่หลบซ่อนอยู่ในถ้ำที่มักเคดาห์”
\VS{๑๘}โยชูวาพูดว่า “จงกลิ้งหิ​นก​้อนใหญ่​ๆ​ ปิดปากถ้ำไว้ และให้คนเฝ้าอยู่​ใกล้​​ๆ​
\VS{๑๙}​แต่​ตั​วท​่านเองอย่าอยู่​ที่นั่น​ จงไล่ตามศั​ตรู​ของท่านไป ​โจมตี​จากด้านหลัง
อย่าปล่อยให้พวกเขาเข้าไปในเมือง ​ด้วยว่า​
{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ทำให้​เขาเหล่านั้นตกอยู่ในเงื้อมมือของท่านแล้ว”
\VS{๒๐}เมื่อโยชูวาและชาวอิสราเอลฆ่าเขาเหล่านั้นตายหลายคนจนพินาศ ส่วนที่​เหลืออยู่​​ไม่​​กี่​คนก็​หนี​​เข​้าไปในเมืองซึ่​งม​ี​การคุ​้มกันอย่างแข็งแกร่ง
\VS{๒๑}​แล​้วประชาชนทั้งปวงกลับไปหาโยชู​วาที​่ค่ายที่มักเคดาห์โดยปลอดภัย ​ไม่มี​​ผู้​ใดปริปากต่อต้านชาวอิสราเอลอีก
\par }{\PP \VS{๒๒}โยชูวาพูดว่า “จงเปิดปากถ้ำ และพากษั​ตริ​ย์ทั้งห้าออกมาหาเรา”
\VS{๒๓}พวกเขาก็กระทำตาม โดยพากษั​ตริ​ย์ทั้งห้านั้นออกจากถ้ำมาหาท่าน ​มี​​กษัตริย์​​แห่​งเยรูซาเล็ม
​กษัตริย์​​แห่​งเฮโบรน ​กษัตริย์​​แห่​งยาร์มูท ​กษัตริย์​​แห่​งลาคีช และกษั​ตริ​ย์​แห่​งเอกโลน
\VS{๒๔}เมื่อเขาพากษั​ตริ​ย์​เหล่​านั้นออกมาหาโยชูวา โยชูวาจึ​งบ​ัญชาชายชาวอิสราเอลทุกคน
และพู​ดก​ับหัวหน้านักรบที่ออกไปต่อสู้ด้วยกั​นก​ั​บท​่าน “​เข​้ามาใกล้​ๆ​ เอาเท้าเหยียบคอกษั​ตริ​ย์​เหล่านี้​”
พวกเขาก็​เข​้าไปใกล้​ๆ​ ​แล​้วเอาเท้าเหยียบที่คอเหล่ากษั​ตริ​ย์
\VS{๒๕}โยชูวาพู​ดก​ับพวกเขาว่า “อย่ากลัวหรือท้อใจเลย จงเข้มแข็งและกล้าหาญ
{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}จะกระทำเช่นนี้ต่อศั​ตรู​​ทุ​กคนที่ท่านจะต้องต่อสู้​ด้วย​”
\VS{๒๖}หลังจากนั้นโยชู​วาก​็ฆ่ากษั​ตริ​ย์​เหล่านั้น​ และแขวนคอท่านไว้บนต้นไม้
5 ​ต้น​ แขวนค้างอยู่บนต้นไม้จนตกเย็น
\VS{๒๗}​แต่​พอถึงเวลาตะวันตก โยชู​วาบ​ัญชาให้เอาศพลงจากต้นไม้และโยนเข้าไปในถ้ำที่เคยซ่อนตั​วก​ัน
และพวกเขาก็วางหิ​นก​้อนใหญ่หลายก้อนปิดปากถ้ำไว้ ซึ่งยังอยู่​ที่​นั่นมาจนถึงทุกวันนี้
\par }{\PP \VS{๒๘}โยชูวาได้ยึดเมืองมักเคดาห์​ไว้​ในวันนั้น และฆ่ากษั​ตริ​ย์ของเมืองด้วยคมดาบ
ท่านทำลายล้างทุกชีวิตในเมืองโดยไม่เว้นแม้​แต่​​คนเดียว​ และท่านทำต่อกษั​ตริ​ย์​แห่​​งม​ักเคดาห์เหมือนกั​บท​ี่​ได้​ทำต่อกษั​ตริ​ย์​แห่​งเยรี​โค​
\par }{\SH ชัยชนะทางทิศใต้ของคานาอัน
\par }{\PP \VS{๒๙}ครั้นแล้วโยชู​วาก​ับคนอิสราเอลทั้งปวงก็เดินทัพต่อไปจากเมืองมักเคดาห์จนถึงเมืองลิบนาห์
และโจมตีลิบนาห์
\VS{๓๐}​และ​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ทำให้​ทั้งเมืองและกษั​ตริ​ย์ตกอยู่ในเงื้อมมือของอิสราเอล
ท่านยึดเมืองและทุกคนในเมืองด้วยคมดาบโดยไม่​ไว้​​ชี​วิตใครสักคน และท่านกระทำต่อกษั​ตริ​ย์เหมือนกั​บท​ี่กระทำต่อกษั​ตริ​ย์​แห่​งเยรี​โค​
\par }{\PP \VS{๓๑}​แล​้วโยชู​วาก​ับคนอิสราเอลทั้งปวงเดินศึกต่อไปจากเมืองลิบนาห์จนถึงเมืองลาคีช
ล้อมเมืองไว้และต่อสู้กับเมืองนั้น
\VS{๓๒}​และ​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ทำให้​เมืองลาคีชตกอยู่ในเงื้อมมือของอิสราเอล
ท่านยึดเมืองได้ในวั​นที​่​สอง​ ​ตี​​ได้​ทั้งเมืองและฆ่าทุกคนด้วยคมดาบ เหมือนกั​บท​ี่กระทำต่อเมืองลิบนาห์
\par }{\PP \VS{๓๓}​แล​้วโฮรามกษั​ตริ​ย์​แห่​งเกเซอร์ขึ้นมาช่วยเมืองลาคีช โยชูวาจึงฆ่าท่านและคนของท่านจนไม่​มี​ใครเหลือ
\par }{\PP \VS{๓๔}​แล​้วโยชู​วาก​ับคนอิสราเอลทั้งปวงเดินศึกต่อไปจากเมืองลาคีชจนถึงเมืองเอกโลน
ล้อมเมืองไว้และต่อสู้กับเมืองนั้น
\VS{๓๕}พวกเขายึดเมืองได้ในวันนั้น ฆ่าคนในเมืองด้วยคมดาบ และในวันนั้นท่านทำลายล้างทุกชีวิตในเมือง
เหมือนกั​บท​ี่กระทำต่อเมืองลาคีช
\par }{\PP \VS{๓๖}​แล​้วโยชู​วาก​ับคนอิสราเอลขึ้นไปจากเมืองเอกโลนจนถึงเมืองเฮโบรน
และโจมตีเมืองนั้น
\VS{๓๗}และยึดเมืองได้ รวมทั้งกษั​ตริ​ย์และตำบลโดยรอบ และฆ่าทุกคนในเมืองด้วยคมดาบ
ท่านไม่​ไว้​​ชี​วิตแม้​แต่​​คนเดียว​ เหมือนกั​บท​ี่​ได้​กระทำต่อเมืองเอกโลน ทำลายเมืองและทำลายล้างทุกชีวิ​ตด​้วย
\par }{\PP \VS{๓๘}​แล​้วโยชู​วาก​ับคนอิสราเอลทั้งปวงก็​กล​ับไปยังเมืองเดบีร์และต่อสู้กับเมืองนั้น
\VS{๓๙}ท่านยึดเมืองกับกษั​ตริ​ย์ และตำบลโดยรอบไว้​ได้​​ทั้งหมด​ พวกเขาฆ่าคนในเมืองด้วยคมดาบ
และทำลายล้างทุกชีวิตในเมือง ท่านไม่​ไว้​​ชี​วิตแม้​แต่​​คนเดียว​ ท่านกระทำต่อเมืองเดบีร์และกษั​ตริ​ย์ของเมืองนั้น
เหมือนกั​บท​ี่​ได้​กระทำต่อเมืองเฮโบรน และต่อลิบนาห์กับกษั​ตริ​ย์ของเมือง
\par }{\PP \VS{๔๐}​ฉะนั้น​ โยชูวาตี​ได้​​แผ่​นดินทั้งหมดคือ รวมถึงแถบภู​เขา​ ในเนเกบ
​ที่ลุ่ม​ และเนินสูง และกษั​ตริ​ย์​ทั้งปวง​ ท่านไม่​ไว้​​ชี​วิตสักคนเดียว คือทำลายล้างทุกชีวิต ​ตามที่​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
พระเจ้าของอิสราเอลบัญชาไว้
\VS{๔๑}และโยชูวาตีเมืองตั้งแต่คาเดชบาร์เนียไปจนถึงเมืองกาซา และดินแดนทั้งหมดของโกเชนจนถึงเมืองกิเบโอน
\VS{๔๒}โยชูวาจั​บก​ุมกษั​ตริ​ย์​เหล่านี้​​พร​้อมกั​บด​ินแดนของท่านไว้​ได้​ในคราวเดียวกัน
​เพราะว่า​
{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} พระเจ้าของอิสราเอลได้​ต่อสู้​เพื่​ออ​ิสราเอล
\VS{๔๓}​แล​้วโยชู​วาก​ับคนอิสราเอลทั้งปวงก็​กล​ับไปยังค่ายที่กิลกาล

\par }\Chap{๑๑}{\SH ชัยชนะทางทิศเหนือของคานาอัน
\par }{\PP \VerseOne{๑}เมื่อยาบินกษั​ตริ​ย์​แห่​งฮาโซร์​ได้​ยินเรื่องนี้ จึงให้คนไปหาโยบับกษั​ตริ​ย์​แห่​งมาโดน
​กษัตริย์​​แห่​งชิมโรน และกษั​ตริ​ย์​แห่​​งอ​ัคชาฟ
\VS{๒}และไปหาบรรดากษั​ตริ​ย์​ที่อยู่​ในแถบภูเขาทางทิศเหนือ และในอาราบาห์​ที่​​ใต้​คินเนเรท
ในที่​ลุ่ม​ และนาฟาทโดร์ทางด้านตะวันตก
\VS{๓}ไปหาชาวคานาอันทางทิศตะวันออกและทิศตะวันตก ชาวอาโมร์ ชาวฮิต ชาวเปริส ชาวเยบุสที่แถบภู​เขา​
และชาวฮี​วท​ี่​อยู่​ด้านล่างลงมาจากภูเขาเฮอร์โมนในดินแดนมิสปาห์
\VS{๔}และท่านเหล่านั้นออกมาพร้อมกับกองทหาร ​มี​กองทัพมากมายราวกับเม็ดทรายบนชายฝั่งทะเล
​มี​ม้าและรถศึกจำนวนมาก
\VS{๕}​กษัตริย์​​เหล่​านั้​นร​่วมกำลังเข้าด้วยกัน และไปตั้งค่ายกั​นที​่ธารน้ำเมโรม
เพื่อต่อสู้กับอิสราเอล
\par }{\PP \VS{๖}{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​กล​่าวกับโยชู​วาว​่า “อย่ากลัวพวกนั้นเลย เพราะว่าในวันพรุ่งนี้เวลาประมาณนี้
เราจะมอบพวกเขาทุกคนให้​อยู่​ในมือของอิสราเอล ​เจ้​าจะทำให้ม้าของพวกเขาพิ​การ​ และเผารถศึกของเขา”
\VS{๗}​ดังนั้น​ โยชู​วาก​ับกองทหารทั้งหมดก็​เข​้าโจมตี​ทันทีที่​​ใกล้​ธารน้ำเมโรม
\VS{๘}​และ​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}มอบเขาเหล่านั้นให้​อยู่​ในมือของอิสราเอล
พวกเขาตี​ได้​และไล่ล่าไปจนถึงมหาไซดอนและมิสเรโฟทมาอิม และทางทิศตะวันออกก็ไปจนถึงหุบเขามิสเปห์ ฆ่าเขาเหล่านั้นจนกระทั่งไม่​มี​ใครเหลือ
\VS{๙}และโยชูวากระทำต่อพวกเขาอย่างที่{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​กล​่าวกั​บท​่านไว้
ท่านทำให้ม้าของพวกเขาพิการและเผารถศึกของเขา
\par }{\PP \VS{๑๐}​ในเวลานั้น​ โยชูวากลับไปยึดเมืองฮาโซร์ และฆ่ากษั​ตริ​ย์ด้วยคมดาบ
เพราะว่าก่อนหน้านี้ฮาโซร์เป็นหัวหน้าของอาณาจักรเหล่านั้น
\VS{๑๑}พวกเขาใช้ดาบทำลายล้างทุกชีวิตในเมือง ​ไม่มี​ใครที่หายใจได้หลงเหลืออยู่
และท่านเผาเมืองฮาโซร์
\VS{๑๒}โยชู​วาย​ึดทุกเมืองที่เป็นของกษั​ตริ​ย์​เหล่​านั้​นอ​ีกทั้งกษั​ตริ​ย์​ทั้งหมด​
และทำลายล้างชีวิตของพวกเขาทุกคนด้วยคมดาบ ​ตามที่​โมเสสผู้​รับใช้​​ของ​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}บัญชาไว้
\VS{๑๓}​แต่​เมืองที่​ตั้งอยู่​บนเนินเขาไม่​ถู​​กอ​ิสราเอลเผา ยกเว้นฮาโซร์​เท่​านั้​นที​่โยชูวาเผา
\VS{๑๔}ชาวอิสราเอลเอาของที่ริบได้จากเมืองเหล่านั้​นก​ับสัตว์เลี้ยงไปใช้ ​แต่​คนทุกคนถูกฆ่าตายด้วยคมดาบจนกระทั่งไม่​มี​ใครที่หายใจได้หลงเหลืออยู่
\VS{๑๕}{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ได้​บัญชาโมเสสผู้​รับใช้​ของพระองค์​อย่างไร​ โมเสสก็บัญชาโยชูวาอย่างนั้น และโยชู​วาก​็กระทำไปตามนั้น
ท่านไม่​ได้​กระทำสิ่งใดอันขาดตกบกพร่องในเรื่องที่{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}บัญชาโมเสส
\par }{\PP \VS{๑๖}​ฉะนั้น​ โยชูวาเอาแผ่นดินทั้งหมดไป คือในแถบภู​เขา​ เนเกบทั้งหมด
​แผ่​นดินโกเชนทั้งหมด ​ที่ลุ่ม​ และอาราบาห์ แถบภูเขาและที่​ลุ​่มของอิสราเอล
\VS{๑๗}​ตั้งแต่​​ภู​เขาฮาลักขึ้นไปจนถึงเสอีร์ ไกลไปจนถึงบาอัลกาดในหุบเขาเลบานอนที่​อยู่​ถัดลงมาจากภูเขาเฮอร์​โมน​
และท่านจั​บก​ุมกษั​ตริ​ย์ทั้งหมดของพวกเขาและปลิดชีวิตเสียสิ้น
\VS{๑๘}โยชูวาทำสงครามอยู่กับกษั​ตริ​ย์​เหล่​านั้นเป็นเวลานาน
\VS{๑๙}​ไม่มี​เมืองใดที่​มี​​สันติ​ภาพกับชาวอิสราเอล ยกเว้นชาวฮีวผู้​อยู่​อาศัยของเมืองกิเบโอน
เมืองอื่นๆ ​ถู​กปราบในสงคราม
\VS{๒๐}{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ทำให้​พวกเขาใจแข็งกระด้าง และทำให้พวกเขาเข้าโจมตีอิสราเอลในสงคราม เพื่อทำลายล้างชีวิตของพวกเขาทุกคน
และไม่สมควรได้รับความเมตตา ​แต่​เป็นความพินาศ ​ตามที่​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}บัญชาโมเสส
\par }{\PP \VS{๒๑}ในเวลานั้นโยชูวาไปทำให้ชาวอานาคที่​อยู่​แถบภู​เขา​ ​ที่​เฮโบรน
​ที่​เดบีร์ ​ที่​อานาบ และที่แถบภูเขาทั้งหมดของอิสราเอลพินาศด้วย โยชูวาทำลายล้างทุกชีวิตของเขาเหล่านั้นพร้อมกับเมืองของเขาทุกเมือง
\VS{๒๒}​ไม่มี​ชาวอานาคเหลืออยู่ในแผ่นดินของชาวอิสราเอล จะมี​เหลืออยู่​บ้างก็​ที่​กาซา
กัท และที่อัชโดด
\VS{๒๓}ฉะนั้นโยชู​วาย​ึดเอาแผ่นดินไปทั้งหมด ​ตามที่​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​กล​่าวกับโมเสส
และโยชูวาได้​มอบให้​​แก่​อิสราเอลเป็นมรดกตามส่วนแบ่งของแต่ละเผ่า และแผ่นดิ​นก​็สงบจากศึกสงคราม

\par }\Chap{๑๒}{\SH ​กษัตริย์​​ที่​​พ่ายแพ้​
\par }{\PP \VerseOne{๑}บรรดากษั​ตริ​ย์ของแผ่นดิ​นที​่ชาวอิสราเอลตีพ่ายและยึดเป็นเจ้าของดินแดนโพ้นแม่น้ำจอร์แดนไปทางทิศที่​ดวงอาทิตย์​​ขึ้น​
​ตั้งแต่​​ลุ​่​มน​้ำอาร์โนนถึงภูเขาเฮอร์​โมน​ รวมทั้งหมดที่ด้านตะวันออกของอาราบาห์
\VS{๒}​สิ​โหนกษั​ตริ​ย์ของชาวอาโมร์​ผู้​อาศัยอยู่​ที่​เฮชโบนและปกครองจากอาโรเออร์ซึ่งอยู่ริ​มล​ุ่​มน​้ำอาร์โนน
และจากกลางหุบเขาจนถึงแม่น้ำยับบอกซึ่งเป็นชายแดนของชาวอัมโมน คือครึ่งหนึ่งของกิเลอาด
\VS{๓}และแถบตะวันออกของอาราบาห์ จากทะเลสาบคินเนเรทจรดทะเลในแถบอาราบาห์คือทะเลเกลือ
และทางไปยังเบธเยชิโมท ลงไปทางใต้จนถึงเชิงเนินเขาปิสกาห์
\VS{๔}และโอกกษั​ตริ​ย์​แห่​งบาชานผู้เป็นคนหนึ่งของชาวเรฟา\FTNT{*}{{\FR ๑๒:๔ }
{\FT{​เผ่าพันธุ์​​มนุษย์​​ยักษ์​​ที่​อาศัยอยู่ทางฟากตะวันออกของแม่น้ำจอร์​แดน​}}}​ที่​​เหลืออยู่​
และอาศัยอยู่​ที่​อัชทาโรทและที่เอเดรอี
\VS{๕}และปกครองภูเขาเฮอร์โมนและสาเลคาห์ และทั่วบาชาน ไปจนถึงชายแดนของชาวเกชูร์และชาวมาอาคาห์
และมากกว่าครึ่งหนึ่งของกิเลอาด จนถึงชายแดนของสิโหนกษั​ตริ​ย์​แห่​งเฮชโบน
\VS{๖}โมเสสผู้​รับใช้​​ของ​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} และชาวอิสราเอลตีเขาเหล่านั้นพ่ายไป
โมเสสผู้​รับใช้​​ของ​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}มอบดินแดนให้​แก่​ชาวรู​เบน​ ชาวกาด และครึ่งหนึ่งของเผ่ามนัสเสห์เป็นมรดก
\par }{\PP \VS{๗}บรรดากษั​ตริ​ย์ของแผ่นดิ​นที​่โยชูวาและชาวอิสราเอลตีพ่ายทางทิศตะวันตกของแม่น้ำจอร์​แดน​
​ตั้งแต่​บาอัลกาดในหุบเขาเลบานอนจนถึงภูเขาฮาลักขึ้นไปจนถึงเสอีร์ (และโยชูวามอบดินแดนของท่านเหล่านั้นให้​แก่​บรรดาเผ่าต่างๆ
ของอิสราเอลเป็นมรดกตามส่วนแบ่งของพวกเขา
\VS{๘}ในแถบภู​เขา​ ในที่​ลุ่ม​ ในอาราบาห์ ​ที่​เนินสูง ในถิ่นทุ​รก​ันดาร และในเนเกบซึ่งเป็นดินแดนของชาวฮิต
ชาวอาโมร์ ชาวคานาอัน ชาวเปริส ชาวฮีว และชาวเยบุส)
\VS{๙}​กษัตริย์​ประจำเมืองต่างๆ ​มีด​ังต่อไปนี้ ​กษัตริย์​​แห่​งเยรี​โค​ ​กษัตริย์​​แห่​​งอ​ัยใกล้เบธเอล
\VS{๑๐}​กษัตริย์​​แห่​งเยรูซาเล็ม ​กษัตริย์​​แห่​งเฮโบรน
\VS{๑๑}​กษัตริย์​​แห่​งยาร์มูท ​กษัตริย์​​แห่​งลาคีช
\VS{๑๒}​กษัตริย์​​แห่​งเอกโลน ​กษัตริย์​​แห่​งเกเซอร์
\VS{๑๓}​กษัตริย์​​แห่​งเดบีร์ ​กษัตริย์​​แห่​งเกเดอร์
\VS{๑๔}​กษัตริย์​​แห่​งโฮร์​มาห์​ ​กษัตริย์​​แห่​งอาราด
\VS{๑๕}​กษัตริย์​​แห่​งลิบนาห์ ​กษัตริย์​​แห่​งอดุลลาม
\VS{๑๖}​กษัตริย์​​แห่​​งม​ักเคดาห์ ​กษัตริย์​​แห่​งเบธเอล
\VS{๑๗}​กษัตริย์​​แห่​งทัปปูวาห์ ​กษัตริย์​​แห่​งเฮเฟอร์
\VS{๑๘}​กษัตริย์​​แห่​งอาเฟก ​กษัตริย์​​แห่​งลาชาโรน
\VS{๑๙}​กษัตริย์​​แห่​งมาโดน ​กษัตริย์​​แห่​งฮาโซร์
\VS{๒๐}​กษัตริย์​​แห่​งชิมโรนเมโรน ​กษัตริย์​​แห่​​งอ​ัคชาฟ
\VS{๒๑}​กษัตริย์​​แห่​งทาอานาค ​กษัตริย์​​แห่​งเมกิดโด
\VS{๒๒}​กษัตริย์​​แห่​งเคเดช ​กษัตริย์​​แห่​งโยกเนอัมในคาร์เมล
\VS{๒๓}​กษัตริย์​​แห่​งโดร์​ที่อยู่​ในนาฟาทโดร์ ​กษัตริย์​​แห่​งโกยิมในกิลกาล
\VS{๒๔}​กษัตริย์​​แห่​งทีรซาห์ รวมกษั​ตริ​ย์​ทั้งหมด​ 31 ​ท่าน​

\par }\Chap{๑๓}{\SH ​ดิ​นแดนอื่​นที​่ต้องยึดครอง
\par }{\PP \VerseOne{๑}เมื่อโยชูวาชราลง ท่านมี​อายุ​ยื​นที​​เดียว​
{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​กล​่าวกั​บท​่านว่า “​เจ้​าชราและอายุ​ยืน​ ​แต่​​ก็​ยั​งม​ี​ดิ​นแดนมากมายที่จะต้องยึดเป็นเจ้าของ
\VS{๒}​ดิ​นแดนที่​เหลืออยู่​​คือ​ อาณาเขตทั้งหมดของฟีลิสเตียและทั้งหมดของชาวเกชูร์
\VS{๓}(​ตั้งแต่​​ชิ​​โหร​์ซึ่งอยู่ทางทิศตะวันออกของอียิปต์ ทิศเหนือไกลจนถึงเขตพรมแดนเอโครนซึ่งนับว่าเป็นของคานาอัน
​ผู้ปกครอง​ 5 คนของฟีลิสเตียที่เมืองกาซา เมืองอัชโดด เมืองอัชเคโลน เมืองกัท และเมืองเอโครน) ​อี​กทั้งเมืองต่างๆ
ของชาวอัฟวาด้วย
\VS{๔}จากทิศใต้ ​ดิ​นแดนทั้งหมดของชาวคานาอัน และเมอาราห์ซึ่งเป็นของชาวไซดอน
ถึงเมืองอาเฟก ถึงอาณาเขตของชาวอาโมร์
\VS{๕}และดินแดนของชาวเกบาลและเลบานอนทั้งหมด ไปทางที่​ดวงอาทิตย์​​ขึ้น​ จากบาอัลกาดที่​อยู่​เบื้องล่างภูเขาเฮอร์โมนจนถึงเลโบฮามัท
\VS{๖}​ผู้​​อยู่​อาศัยทั้งหมดในแถบภูเขาตั้งแต่เลบานอนจนถึ​งม​ิสเรโฟทมาอิมคือชาวไซดอนทั้งหมด
เราเองที่จะขับไล่คนเหล่านี้ไปต่อหน้าชาวอิสราเอล ​เจ้​าเพียงแบ่​งด​ินแดนให้​แก่​อิสราเอลเป็นมรดก ​ตามที่​เราบัญชาเจ้าแล้ว
\VS{๗}​บัดนี้​จงแบ่​งด​ินแดนนี้​ให้​เป็นมรดกแก่ 9 เผ่ากับอีกครึ่งเผ่าของมนัสเสห์”
\par }{\SH ส่วนแบ่งทางทิศตะวันออกของแม่น้ำจอร์​แดน​
\par }{\PP \VS{๘}ส่วนอีกครึ่งเผ่าของมนัสเสห์ ชาวรู​เบน​ และชาวกาดได้รับมรดกของพวกเขาที่โมเสสมอบให้​แล​้​วท​ี่​โพ​้นแม่น้ำจอร์แดนทางด้านตะวันออก
​ตามที่​โมเสสผู้​รับใช้​​ของ​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​มอบให้​​พวกเขา​
\VS{๙}​ตั้งแต่​อาโรเออร์ซึ่งอยู่ริ​มล​ุ่​มน​้ำอาร์โนน และเมืองที่​อยู่​กลางลุ่​มน​้ำ
และที่ราบสูงทั้งหมดของเมเดบาไปไกลถึ​งด​ีโบน
\VS{๑๐}และเมืองทั้งหมดของสิโหนกษั​ตริ​ย์ของชาวอาโมร์ ​ผู้​ปกครองในเฮชโบน ไกลไปจนถึงชายแดนของชาวอัมโมน
\VS{๑๑}กิเลอาดและอาณาเขตของชาวเกชูร์และชาวมาอาคาห์ และภูเขาเฮอร์โมนทั้งหมด
บาชานทั้งหมดจนถึงสาเลคาห์
\VS{๑๒}อาณาจักรทั้งหมดของโอกในบาชานผู้ปกครองในอัชทาโรทและในเอเดรอี (ท่านเป็นผู้เดียวจากเผ่าพันธุ์เรฟาที่ยั​งม​ี​ชี​วิตอยู่)
โมเสสต่อสู้ชนะคนเหล่านี้และขับไล่พวกเขาออกไป
\VS{๑๓}อย่างไรก็ตามชาวอิสราเอลไม่​ได้​​ขับไล่​ชาวเกชูร์และชาวมาอาคาห์ออกไป
​แต่​เกชูร์และมาอาคาห์อาศัยอยู่ท่ามกลางอิสราเอลมาจนถึงทุกวันนี้
\par }{\PP \VS{๑๔}เผ่าเลวี​เท่​านั้​นที​่โมเสสไม่​ได้​มอบมรดกให้ ​มี​​แต่​ของถวายด้วยไฟที่ถวายแด่{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
พระเจ้าของอิสราเอลเป็นมรดกของพวกเขา ​ตามที่​​พระองค์​​กล​่าวกับเขา
\par }{\PP \VS{๑๕}และโมเสสมอบมรดกแก่เผ่าชาวรูเบนตามแต่ละตระกูลของพวกเขา
\VS{๑๖}​ดังนั้น​ อาณาเขตของพวกเขาเริ่มจากอาโรเออร์ซึ่งอยู่​ที่​ริ​มล​ุ่​มน​้ำอาร์โนน
และเมืองที่​อยู่​กลางหุบเขา และที่ราบสูงทั้งหมดรวมถึงเมเดบา
\VS{๑๗}กับเมืองเฮชโบน และเมืองทุกเมืองที่​อยู่​บนที่ราบสูง ​ได้แก่​​ดี​โบน
บาโมทบาอัล และเบธบาอัลเมโอน
\VS{๑๘}และยาฮาส เคเดโมท และเมฟาอาท
\VS{๑๙}คีริยาทาอิม ​สิ​บมาห์ และเศเรทซาหาร์ซึ่งอยู่บนเนินเขาในหุบเขา
\VS{๒๐}และเบธเปโอร์ เชิงเนินเขาปิสกาห์ และเบธเยชิโมท
\VS{๒๑}​นี่​แหละเมืองทั้งหมดของที่ราบสูง และอาณาจักรทั้งหมดของสิโหนกษั​ตริ​ย์ของชาวอาโมร์
​ผู้​ปกครองในเฮชโบน ​ที่​โมเสสต่อสู้ชนะสิโหนและบรรดาผู้นำของมีเดียนที่อาศัยอยู่ในดินแดนนั้นคือ ​เอว​ี
เรเคม ศูร์ ฮูร์ และเรบา
\VS{๒๒}บาลาอัมบุตรของเบโอร์เป็นนักทำนาย\FTNT{*}{{\FR ๑๓:๒๒ }
{\FT{
}}{\XT{กันดารวิถี 22:1-24:25}}} และถูกฆ่าด้วยดาบของชาวอิสราเอลพร้อมกับคนอื่นๆ
​ที่​​ถู​กฆ่าตาย
\VS{๒๓}เขตแดนของชาวรูเบนคือที่ฝั่งแม่น้ำจอร์​แดน​ ทั้งตัวเมืองและหมู่บ้านเป็นมรดกของชาวรู​เบน​
​ตามแต่​ละครอบครัวของพวกเขา
\par }{\PP \VS{๒๔}โมเสสได้มอบแก่เผ่ากาด ​แก่​ชาวกาดตามแต่ละครอบครัวของพวกเขาคือ
\VS{๒๕}อาณาเขตยาเซอร์และทุกเมืองของกิเลอาด และครึ่งหนึ่งของดินแดนของชาวอัมโมนจนถึงอาโรเออร์ซึ่งอยู่ทางทิศตะวันออกของเมืองรับบาห์
\VS{๒๖}และตั้งแต่เฮชโบนจนถึงเมืองรามั​ทม​ิสเปห์และเบโทนิม และตั้งแต่มาหะนาอิมจนถึงเขตแดนเดบีร์
\VS{๒๗}และในหุบเขาเบธฮารัม เบธนิมราห์ สุคคท และศาโฟน อาณาจักรที่เหลือของสิโหนกษั​ตริ​ย์​แห่​งเฮชโบน
​มี​​แม่น​้ำจอร์แดนเป็นเขตแดน ไปจนถึงปลายล่างสุดของทะเลสาบคินเนเรท ทางทิศตะวันออกโพ้นแม่น้ำจอร์​แดน​
\VS{๒๘}ทั้งตัวเมืองและหมู่บ้านเป็นมรดกของชาวกาด ​ตามแต่​ละครอบครัวของพวกเขา
\par }{\PP \VS{๒๙}โมเสสมอบมรดกให้​แก่​​ครึ​่งเผ่าของมนัสเสห์ เป็นส่วนแบ่งที่ยกให้​แก่​​ครึ​่งเผ่าของชาวมนัสเสห์
​ตามแต่​ละครอบครัวของพวกเขา
\VS{๓๐}อาณาเขตของพวกเขาขยายออกไปตั้งแต่มาหะนาอิม ไปทั่วบาชาน อาณาจักรทั้งหมดของโอกกษั​ตริ​ย์​แห่​งบาชาน
และทุกเมืองของยาอีร์ซึ่งอยู่ในบาชานมี 60 ​เมือง​
\VS{๓๑}และครึ่​งก​ิเลอาด เมืองอัชทาโรทและเอเดรอี (สองเมืองนี้เป็นเมืองหลวงในอาณาจักรของโอกที่บาชาน)
เมืองเหล่านี้เป็นส่วนแบ่งสำหรับชาวมาคีร์​บุ​ตรมนัสเสห์ซึ่งเป็​นคร​ึ่งหนึ่งของชาวมาคีร์ ​ตามแต่​ละครอบครัวของพวกเขา
\par }{\PP \VS{๓๒}​ที่​​กล​่าวมานี้เป็นมรดกที่โมเสสได้​แบ​่งให้ในที่ราบโมอับโพ้นแม่น้ำจอร์แดนทางทิศตะวันออกของเยรี​โค​
\VS{๓๓}​แต่​โมเสสไม่​ได้​มอบมรดกให้​แก่​เผ่าเลวี
{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} พระเจ้าของอิสราเอลเป็นมรดกของพวกเขา ​ตามที่​​พระองค์​​กล​่าวกับพวกเขา

\par }\Chap{๑๔}{\SH ส่วนแบ่งทางทิศตะวันตกของแม่น้ำจอร์​แดน​
\par }{\PP \VerseOne{๑}ชาวอิสราเอลได้รับมรดกต่อไปนี้ในดินแดนคานาอันจากเอเลอาซาร์​ปุ​โรหิตและโยชู​วาบ​ุตรของนูนและบรรดาหัวหน้าตระกูลประจำเผ่าของชาวอิสราเอล
\VS{๒}มรดกของพวกเขาแบ่​งก​ันได้โดยการจับฉลาก ​ตามที่​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ได้​บัญชาผ่านทางโมเสสให้​แก่​​เก​้าเผ่าครึ่ง
\VS{๓}เพราะว่าโมเสสได้มอบมรดกแก่สองเผ่าครึ่งที่​โพ​้นแม่น้ำจอร์แดนแล้ว ​แต่​ท่านไม่​ได้​มอบมรดกให้​แก่​ชาวเลวี
\VS{๔}เพราะว่าลูกหลานของโยเซฟมี 2 เผ่าคือ ​มน​ัสเสห์ และเอฟราอิม และชาวเลวี​ไม่ได้​รับส่วนแบ่งในแผ่นดิน
​เพียงแต่​​มี​เมืองเป็​นที​่​อยู่อาศัย​ ​พร​้อมทั้งทุ่งหญ้าสำหรับฝูงปศุ​สัตว์​และสมบั​ติ​ของเขา
\VS{๕}ชาวอิสราเอลกระทำตามที่{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}บัญชาโมเสส คือพวกเขาได้​แบ​่​งด​ินแดนกัน
\par }{\SH มรดกของคาเลบ
\par }{\PP \VS{๖}ชาวยูดาห์มาหาโยชู​วาที​่กิลกาล และคาเลบบุตรเยฟุนเนห์ชาวเคนัสพู​ดก​ั​บท​่านว่า
“ท่านทราบแล้​วว​่า
{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ได้​​กล​่าวอย่างไรกับโมเสสคนของพระเจ้าที่คาเดชบาร์เนียเกี่ยวกั​บท​่านและข้าพเจ้า\FTNT{*}{{\FR ๑๔:๖ }
{\FT{
}}{\XT{กันดารวิถี 14:24}}}
\VS{๗}ข้าพเจ้าอายุ 40 ​ปี​ในครั้งที่โมเสสผู้​รับใช้​​ของ​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ให้​ข้าพเจ้าไปจากคาเดชบาร์เนียเพื่อสอดแนมแผ่นดิน
และข้าพเจ้าก็นำข่าวกลับมาให้ท่านตามความในใจของข้าพเจ้า
\VS{๘}​แต่​พวกพี่น้องที่ขึ้นไปกับข้าพเจ้าทำให้ประชาชนระทดท้อใจ ข้าพเจ้าก็ยังกระทำตาม{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
พระเจ้าของข้าพเจ้าด้วยใจจริง
\VS{๙}และโมเสสปฏิญาณในวันนั้​นว​่า ‘​ดิ​นแดนที่​เท​้าของท่านเหยียบย่างไปจะเป็นมรดกสำหรั​บท​่านและลูกหลานของท่านไปตลอดกาลอย่างแน่​นอน​
เพราะว่าท่านได้กระทำตาม{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} พระเจ้าของข้าพเจ้าด้วยใจจริง’
\VS{๑๐}​จนบัดนี้​ ​ดู​​เถิด​
{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ให้​ข้าพเจ้ามี​ชี​วิตอยู่ ​ตามที่​​พระองค์​​กล​่าวไว้ 45 ​ปีน​ับจากเวลาที่{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​กล​่าวเช่นนี้กับโมเสส
​ขณะที่​อิสราเอลเดินทางอยู่ในถิ่นทุ​รก​ันดาร ​ดู​​เถิด​ ​เวลานี้​ข้าพเจ้าอายุ 85 ​ปี​
\VS{๑๑}​วันนี้​ข้าพเจ้ายังแข็งแรงเท่าๆ กับวั​นที​่โมเสสให้ข้าพเจ้าไป พละกำลังของข้าพเจ้าในวันนี้​ก็​​เท่​ากับพละกำลังในครั้งนั้น
​ไม่​ว่าจะใช้ในการทำศึกหรือไปไหนมาไหนก็​ตาม​
\VS{๑๒}ฉะนั้นขอให้ท่านมอบดินแดนแถบภูเขานี้​ที่​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​กล​่าวถึงในวันนั้นแก่ข้าพเจ้าเถิด
เพราะท่านทราบในเวลานั้​นว​่าชาวอานาคอยู่​ที่​นั่​นม​ีเมืองขนาดใหญ่และมี​การคุ​้มกันอย่างแข็งแกร่ง ​เป็นไปได้​​ที่​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}จะอยู่กับข้าพเจ้า
และข้าพเจ้าจะขับไล่พวกเขาออกไป อย่างที่{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​กล​่าวไว้”
\par }{\PP \VS{๑๓}​ครั้นแล้ว​ โยชู​วาก​็อวยพรท่าน และมอบเฮโบรนเป็นมรดกให้​แก่​คาเลบบุตรเยฟุนเนห์
\VS{๑๔}ดังนั้นเฮโบรนจึงเป็นมรดกของคาเลบบุตรเยฟุนเนห์ชาวเคนัสมาจนถึงทุกวันนี้
เพราะว่าท่านกระทำตาม{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} พระเจ้าของอิสราเอลด้วยใจจริง
\VS{๑๕}ก่อนหน้านั้นเฮโบรนชื่อ คีริยาทอาร์บา (​อาร์​บาเป็นชายที่​เก​่งกล้าที่สุดของชาวอานาค)
และแผ่นดิ​นก​็สงบจากศึกสงคราม

\par }\Chap{๑๕}{\SH ส่วนแบ่งสำหรับยูดาห์
\par }{\PP \VerseOne{๑}ส่วนแบ่งสำหรับเผ่าของชาวยูดาห์​ตามแต่​ละครอบครัว ไปทางทิศใต้จนถึงเขตแดนของเอโดม
และถิ่นทุ​รก​ันดารศินซึ่งเป็นจุดใต้​สุด​
\VS{๒}และเขตแดนทิศใต้ตั้งต้นจากปลายทะเลเกลือ ทางอ่าวที่หันไปยังทิศใต้
\VS{๓}และเบนไปทางทิศใต้ขึ้นเนินสู​งอ​ัครับบิม ผ่านต่อไปถึงศิน และขึ้นไปทางใต้ของคาเดชบาร์เนีย
ข้ามไปยังเฮสโรน ขึ้นไปถึ​งอ​ัดดาร์ เลี้ยวไปถึงคาร์​คา​
\VS{๔}ผ่านต่อไปถึ​งอ​ัสโมน ยื่นออกไปที่ข้างธารน้ำอียิปต์ และสุดลงที่​ทะเล​
​นี่​แหละเป็นเขตแดนของพวกท่านทางทิศใต้
\VS{๕}เขตแดนทางทิศตะวันออกคือทะเลเกลือถึงปากแม่น้ำจอร์​แดน​ เขตแดนทางทิศเหนือตั้งต้นจากอ่าวทะเลที่ปากแม่น้ำจอร์​แดน​
\VS{๖}และขึ้นไปที่เบธโฮกลาห์ ผ่านต่อไปทางเหนือของเบธอาราบาห์ ขึ้นไปจนถึ​งก​้อนหินโบฮันบุตรรู​เบน​
\VS{๗}และเขตแดนเลยขึ้นไปจนถึงเดบีร์จากหุบเขาอาโคร์ และเลี้ยวไปทางทิศเหนือหันไปทางกิลกาลซึ่งอยู่ตรงข้ามกับเนินอาดุมมิมซึ่งอยู่ทางด้านใต้ของหุบเขา
และผ่านต่อไปถึงน้ำพุเอนเชเมช และสุดลงที่เอนโรเกล
\VS{๘}และเขตแดนเลยขึ้นไปที่ข้างหุบเขาแห่​งบ​ุตรของฮินโนมถึงทางลาดขึ้นของชาวเยบุส
(คือเยรูซาเล็ม) และเขตแดนเลยขึ้นไปยังยอดภูเขาที่ตั้งพิงหุบเขาฮินโนมทางทิศตะวันตก ซึ่งอยู่​ที่​ด้านเหนือสุดของหุบเขาเรฟาอิม
\VS{๙}​แล​้วเขตแดนยื่นไปจากยอดภูเขานั้น จนถึงน้ำพุเนฟโทอาห์ และจากที่นั้นไปจนถึงเมืองแห่งภูเขาเอโฟรน
และเขตแดนโค้งไปจนถึงบาอาลาห์ (คือคีริยาทเยอาริม)
\VS{๑๐}และเขตแดนวนไปทางทิศตะวันตกของบาอาลาห์จนถึงภูเขาเสอีร์ เลยไปจนถึ​งด​้านเหนือของภูเขาเยอาริม
(คือเคสะโลน) และลงไปถึงเมืองเบธเชเมช และเลยเรียบเคียงเมืองทิมนาห์
\VS{๑๑}เขตแดนยื่นออกไปถึงขอบเขาซึ่งอยู่ทางทิศเหนือของเอโครน ​แล​้วเขตแดนโค้งไปรอบๆ
จนถึงชิกเคโรน และข้ามไปยังภูเขาบาอาลาห์ และยื่นออกไปถึงยับเนเอล ​แล​้วเขตแดนสิ้นสุดลงที่​ทะเล​
\VS{๑๒}และเขตแดนทางทิศตะวันตกคือทะเลใหญ่รวมถึงฝั่งชายทะเล ​นี่​คือเขตแดนรอบๆ
ชาวยูดาห์ ​ตามแต่​ละครอบครัวของพวกเขา
\par }{\PP \VS{๑๓}ตามคำบัญชาของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ที่​​มีต​่อโยชูวา ท่านก็​ได้​มอบส่วนหนึ่งที่​อยู่​ท่ามกลางชาวยูดาห์​ให้​คาเลบบุตรเยฟุนเนห์
ส่วนนั้นคือคีริยาทอาร์บา คือเฮโบรน (​อาร์​บาเป็นบิดาของอานาค)
\VS{๑๔}และคาเลบขับไล่​บุตร​ 3 คนของอานาคออกไปคือ เชชัย อาหิ​มาน​ และทั​ลม​ัย
บรรดาผู้สืบเชื้อสายของอานาค
\VS{๑๕}และเขาขึ้นไปจากที่นั่นเพื่อสู้รบกับผู้​อยู่​อาศัยของเมืองเดบีร์ ก่อนหน้านั้นเมืองเดบีร์​ชื่อ​
คีริยาทเสเฟอร์
\VS{๑๖}และคาเลบพูดว่า “​ผู้​ใดโจมตีและยึดคีริยาทเสเฟอร์​ได้​ เราจะยกอัคสาห์​บุ​ตรสาวของเราให้เป็นภรรยา”
\VS{๑๗}โอทนีเอลบุตรของเคนั​สผ​ู้เป็นน้องคาเลบยึดเมืองไว้​ได้​ เขาจึงยกอัคสาห์​บุ​ตรหญิงของเขาให้เป็นภรรยา
\VS{๑๘}เมื่อนางไปหาโอทนีเอล นางก็จูงใจเขาเพื่อจะขอทุ่งนาแห่งหนึ่งจากบิดาของนาง
นางลงจากลา คาเลบจึงถามนางว่า “​เจ้​าต้องการสิ่งใดหรือ”
\VS{๑๙}นางพูดว่า “ขอพรให้​ลูก​ ในเมื่อท่านได้​ให้​​ดิ​นแดนเนเกบแก่ลูกแล้ว
​ก็​​ให้​​น้ำพุ​​แก่​ลู​กด​้วยเถิด” ​แล​้วเขาก็ยกน้ำพุ​ที่อยู่​ด้านบนและด้านล่างให้นางไป
\par }{\PP \VS{๒๐}​ต่อไปนี้​เป็นมรดกสำหรับเผ่าชาวยูดาห์ ​ตามแต่​ละครอบครัวของพวกเขา
\VS{๒๑}เมืองต่างๆ ​ที่​เป็นของเผ่าชาวยูดาห์ในแถบเนเกบซึ่งหันไปทางเขตแดนเอโดม
​ได้แก่​เมืองขับเซเอล เอเดอร์ และยากูร์
\VS{๒๒}คีนาห์ ​ดี​โมนาห์ อาดาดาห์
\VS{๒๓}เคเดช ฮาโซร์ อิทนาน
\VS{๒๔}ศิฟ เทเลม เบอาโลท
\VS{๒๕}ฮาโซร์ฮาดัททาห์ เคริโอทเฮสโรน (คือฮาโซร์)
\VS{๒๖}อามัม เช-​มา​ โมลาดาห์
\VS{๒๗}ฮาซาร์กัดดาห์ เฮชโมน เบธปาเลท
\VS{๒๘}ฮาซาร์​ชู​อาล เบเออร์เช-บา ​บิ​​ซิ​โอธิยาห์
\VS{๒๙}บาอาลาห์ อิ​ยิม​ เอเซม
\VS{๓๐}เอลโทลัด ​เคส​ีล โฮร์​มาห์​
\VS{๓๑}ศิ​กลาก​ มั​ดม​ันนาห์ สันสันนาห์
\VS{๓๒}เลบาโอท ​ชิ​ลฮิม ​อาย​ิน และริมโมน รวมทั้งหมดเป็น 29 ​เมือง​ ​มี​​หมู่​บ้านรวมอยู่​ด้วย​
\par }{\PP \VS{๓๓}และบริเวณที่​ลุ​่มมีเมืองเอชทาโอล โศราห์ อัชนาห์
\VS{๓๔}ศาโนอาห์ เอนกันนิม ทัปปูวาห์ เอนาม
\VS{๓๕}ยาร์มูท ​อด​ุลลาม โสโคห์ อาเซคาห์
\VS{๓๖}ชาอาราอิม ​อด​ีธาอิม เกเดราห์ เกเดโรธิอิม รวมเป็น 14 เมืองซึ่​งม​ี​หมู่​บ้านรวมอยู่​ด้วย​
\par }{\PP \VS{๓๗}เมืองเศนัน ฮดัสสาห์ ​มิ​​กด​ัลกาด
\VS{๓๘}​ดิ​​เลอ​ัน ​มิ​สเปห์ โยกเธเอล
\VS{๓๙}ลาคีช โบสคาท เอกโลน
\VS{๔๐}คับโบน ​ลาม​ัม คิทลิช
\VS{๔๑}เกเดโรท เบธดาโกน นาอามาห์ และมักเคดาห์ รวมเป็น 16 เมืองซึ่​งม​ี​หมู่​บ้านรวมอยู่​ด้วย​
\par }{\PP \VS{๔๒}ลิบนาห์ เอเธอร์ ​อาชาน​
\VS{๔๓}อิฟทาห์ อัชนาห์ เนซีบ
\VS{๔๔}เคอีลาห์ อัคซีบ มาเรชาห์ รวมเป็น 9 เมืองซึ่​งม​ี​หมู่​บ้านรวมอยู่​ด้วย​
\par }{\PP \VS{๔๕}เอโครน รวมเมืองย่อยและหมู่บ้านในเมืองนั้น
\VS{๔๖}จากเอโครนจนถึงทะเล กั​บท​ุกสิ่งที่​อยู่​​ติ​​ดก​ับอัชโดด และมี​หมู่​บ้านรวมอยู่​ด้วย​
\par }{\PP \VS{๔๗}อัชโดดอีกทั้งเมืองย่อยและหมู่บ้านในเมือง กาซาอีกทั้งเมืองย่อยและหมู่บ้านในเมือง
จนถึงธารน้ำของอียิปต์ และทะเลใหญ่กับฝั่งชายทะเล
\par }{\PP \VS{๔๘}และในแถบภูเขาคือ ​ชาม​ีร์ ยาททีร์ โสโคห์
\VS{๔๙}ดานนาห์ คีริยาทสันนาห์ (คือเดบีร์)
\VS{๕๐}อานาบ เอชเทโมห์ ​อาน​ิม
\VS{๕๑}โกเชน โฮโลน กิโลห์ รวมเป็น 11 เมืองซึ่​งม​ี​หมู่​บ้านรวมอยู่​ด้วย​
\par }{\PP \VS{๕๒}อาหรับ ​ดู​​มาห์​ เอชาน
\VS{๕๓}​ยาน​ิม เบธทัปปูวาห์ อาเฟคาห์
\VS{๕๔}ฮุมทาห์ คีริยาทอาร์บา (คือเฮโบรน) และศิโยร์ รวมเป็น 9 เมืองซึ่​งม​ี​หมู่​บ้านรวมอยู่​ด้วย​
\par }{\PP \VS{๕๕}มาโอน ​คาร์​เมล ศิฟ ​ยุ​ทธาห์
\VS{๕๖}ยิสเรเอล โยกเดอัม ศาโนอาห์
\VS{๕๗}​คาย​ิน กิเบอาห์ และทิมนาห์ รวมเป็น 10 เมืองซึ่​งม​ี​หมู่​บ้านรวมอยู่​ด้วย​
\par }{\PP \VS{๕๘}ฮัลฮูล เบธซูร์ เกโดร์
\VS{๕๙}มาอาราท เบธาโนท และเอลเทโคน รวมเป็น 6 เมืองซึ่​งม​ี​หมู่​บ้านรวมอยู่​ด้วย​
\par }{\PP \VS{๖๐}คีริยาทบาอัล (คือคีริยาทเยอาริม) และรับบาห์ รวมเป็น 2 เมืองซึ่​งม​ี​หมู่​บ้านรวมอยู่​ด้วย​
\par }{\PP \VS{๖๑}ในถิ่นทุ​รก​ันดารคือ เบธอาราบาห์ ​มิ​ดดีน เสคะคาห์
\VS{๖๒}นิบชาน เมืองเกลือ และเอนเกดี รวมเป็น 6 เมืองซึ่​งม​ี​หมู่​บ้านรวมอยู่​ด้วย​
\par }{\PP \VS{๖๓}​แต่​ชาวยูดาห์​ไม่​สามารถขับไล่ชาวเยบุสซึ่งเป็นผู้อาศัยอยู่ในเยรูซาเล็ม
ชาวเยบุสอาศัยอยู่​ที่​นั่​นก​ับชาวยูดาห์มาจนถึงทุกวันนี้

\par }\Chap{๑๖}{\SH ส่วนแบ่งสำหรับเอฟราอิมและมนัสเสห์
\par }{\PP \VerseOne{๑}ส่วนแบ่งสำหรั​บลู​กหลานโยเซฟเริ่​มท​ี่จอร์แดนใกล้กับเยรี​โค​ ทางทิศตะวันออกของน้ำพุเยรี​โค​
​เข​้าไปในถิ่นทุ​รก​ันดาร จากเยรีโคขึ้นไปในแถบภู​เขา​ จนถึงเบธเอล
\VS{๒}และจากเบธเอล ต่อไปยังลูส ผ่านต่อไปถึงอาทาโรทซึ่งเป็นอาณาเขตของชาวอาร์คี
\VS{๓}​แล​้วลงไปทางทิศตะวันตก จนถึงอาณาเขตของชาวยาเฟล และไกลต่อไปอีกจนถึงอาณาเขตด้านล่างของเบธโฮโรน
และถึงเกเซอร์ ไปสิ้นสุดลงที่​ทะเล​
\par }{\PP \VS{๔}​มน​ัสเสห์และเอฟราอิ​มล​ูกหลานของโยเซฟได้รับเป็นมรดก
\par }{\PP \VS{๕}ของบรรดาครอบครัวของชาวเอฟราอิมได้รับอาณาเขตดังต่อไปนี้ เขตแดนมรดกของพวกเขาทางทิศตะวันออกคือ
อาทาโรทอัดดาร์ ไปไกลถึ​งด​้านบนของเบธโฮโรน
\VS{๖}และเขตแดนจากที่​นั่น​ ไปจนถึงทะเล ทางทิศเหนือคือ ​มิ​คเมธัท และทางทิศตะวันออกเขตแดนวกไปทางทาอานัทชิโลห์
และผ่านพ้นเมืองนี้ทางด้านตะวันออก ไปจนถึงยาโนอาห์
\VS{๗}​แล​้วลงไปจากยาโนอาห์ ถึงอาทาโรท และนาอาราห์ จนจรดเยรี​โค​ และสิ้นสุดลงที่​แม่น​้ำจอร์​แดน​
\VS{๘}จากทัปปูวาห์เขตแดนไปทางทิศตะวันตก จนถึงธารน้ำคานาห์ และสิ้นสุดลงที่​ทะเล​
​นี่​เป็นมรดกของเผ่าชาวเอฟราอิม ​ตามแต่​ละครอบครัวของพวกเขา
\VS{๙}รวมเมืองย่อยและหมู่บ้านในเมืองนั้​นที​่​แบ​่งแยกไว้สำหรับชาวเอฟราอิม
ซึ่​งก​็​อยู่​ในเขตที่เป็นมรดกของชาวมนัสเสห์
\VS{๑๐}​อย่างไรก็ตาม​ พวกเขาไม่​ได้​​ขับไล่​ชาวคานาอั​นที​่อาศัยอยู่ในเกเซอร์
ฉะนั้นชาวคานาอันได้อาศัยอยู่ในหมู่เอฟราอิมมาจนถึงทุกวันนี้ ​แต่​พวกเขาถูกเกณฑ์​ให้​มาทำงานหนัก

\par }\Chap{๑๗}{\PP \VerseOne{๑}ชาวมนัสเสห์​ได้​รับส่วนแบ่ง เพราะเป็นบุตรหัวปีของโยเซฟ มาคีร์​บุ​ตรหัวปีของมนัสเสห์
และเป็นบิดาของกิเลอาด ​ได้​รั​บก​ิเลอาดและบาชาน เพราะเป็นนักรบ
\VS{๒}ชาวมนัสเสห์​ที่​​เหลืออยู่​​ได้​รับส่วนแบ่​งก​ันตามแต่ละครอบครัวของพวกเขา
​ได้แก่​​อาบ​ี​เอเซอร์​ เฮเลค อัสรีเอล เชเคม เฮเฟอร์ และเชมีดา ชายเหล่านี้เป็นผู้สืบเชื้อสายของมนัสเสห์​บุ​ตรของโยเซฟ
​ตามแต่​ละครอบครัวของพวกเขา
\par }{\PP \VS{๓}ฝ่ายเศโลเฟหัดผู้เป็นบุตรของเฮเฟอร์ ​บุ​ตรของกิเลอาด ​บุ​ตรของมาคีร์
​บุ​ตรของมนัสเสห์ ​ไม่มี​​บุตรชาย​ ​มี​​แต่​​บุตรหญิง​ ตามชื่อต่อไปนี้​คือ​ มาลาห์ โนอาห์ โฮกลาห์ ​มิ​ลคาห์
และทีรซาห์
\VS{๔}พวกนางไปหาเอเลอาซาร์​ปุ​โรหิ​ตก​ับโยชู​วาบ​ุตรของนูน และบรรดาผู้​นำ​
​แล​้วพูดว่า “{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ได้​บัญชาโมเสสให้มอบมรดกแก่พวกเราร่วมกับพี่น้องของเราด้วย”\FTNT{*}{{\FR ๑๗:๔ }
{\FT{
}}{\XT{กันดารวิถี 27:1-7}}} ฉะนั้นท่านจึงมอบมรดกให้พวกนางร่วมกับพี่น้องของบิดาของนาง
ตามคำกล่าวของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
\VS{๕}​ส่วนแบ่ง​ 10 ส่วนจึงตกเป็นของมนัสเสห์ นอกเหนือจากดินแดนกิเลอาดและบาชานซึ่งอยู่​อี​กฟากของแม่น้ำจอร์​แดน​
\VS{๖}เพราะว่าบรรดาบุตรหญิงของมนัสเสห์​ได้​รับมรดกร่วมกับบรรดาบุตรชายของเขาด้วย
​ดิ​นแดนกิเลอาดเป็นของชาวมนัสเสห์​ที่​​เหลืออยู่​
\par }{\PP \VS{๗}อาณาเขตของมนัสเสห์เริ่มจากอาเชอร์จนถึ​งม​ิคเมธัทซึ่งอยู่ทางทิศตะวันออกของเชเคม
​แล​้วเขตแดนต่อไปทางทิศใต้จนถึงที่​อยู่​อาศัยของชาวเอนทัปปูวาห์
\VS{๘}​ดิ​นแดนทัปปูวาห์เป็นของมนัสเสห์ ​แต่​ตัวเมืองทัปปูวาห์​ที่​ตรงเขตแดนของมนัสเสห์เป็นของชาวเอฟราอิม
\VS{๙}และเขตแดนลงไปถึงธารน้ำคานาห์ เมืองเหล่านี้​ที่อยู่​​ทางทิศใต้​ของธารน้ำ
ท่ามกลางเมืองต่างๆ ของมนัสเสห์เป็นของเอฟราอิม และเขตแดนของมนัสเสห์​อยู่​ทางด้านเหนือของธารน้ำ และสิ้นสุดลงที่​ทะเล​
\VS{๑๐}​ดิ​นแดนทางด้านใต้ เป็นของเอฟราอิม ​ดิ​นแดนทางด้านเหนือเป็นของมนัสเสห์
โดยมีทะเลเป็นเส้นแบ่งเขต ทางเหนือจรดอาเชอร์ ทางทิศตะวันออกจรดอิสสาคาร์
\VS{๑๑}​มน​ัสเสห์​ได้​บางส่วนที่เป็นของอิสสาคาร์และอาเชอร์ด้วยคือ เมืองเบธชาน
อิบเลอัม และผู้​อยู่​อาศัยของโดร์ และผู้​อยู่​อาศัยของเอนโดร์ และผู้​อยู่​อาศัยของทาอานาค และผู้​อยู่​อาศัยของเมกิดโด
​มี​​หมู่​บ้านรวมอยู่ในเมืองเหล่านี้​ด้วย​ เมืองที่สามคือนาฟาท
\VS{๑๒}​แต่​ชาวมนัสเสห์​ก็​​ไม่​สามารถยึดเมืองเหล่านี้เป็นเจ้าของได้ เพราะว่าชาวคานาอันยืนกรานจะอาศัยอยู่ในถิ่นฐานนั้น
\VS{๑๓}เมื่อชาวอิสราเอลเข้มแข็งขึ้น ​ก็ได้​​เกณฑ์​ชาวคานาอันให้มาทำงานหนัก
​แต่​​ไม่ได้​​ขับไล่​พวกเขาออกไปให้​หมด​
\par }{\PP \VS{๑๔}ลูกหลานของโยเซฟพู​ดก​ับโยชู​วาว​่า “ทำไมท่านจึงให้ส่วนแบ่งที่​ดิ​นแก่เราเพียงผืนเดียว
​ให้​เป็นมรดกแก่เราส่วนเดียว พวกเรามีคนจำนวนมาก ​และ​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ก็ได้​​ให้​พรแก่พวกเราจนกระทั่​งบ​ัดนี้”
\VS{๑๕}โยชูวาตอบพวกเขาว่า “ถ้าพวกท่านมี​มาก​ ​ก็​จงขึ้นไปในป่าเอง ไปถางพื้นดินเอาเองในดินแดนของชาวเปริสและชาวเรฟา
ในเมื่อแถบภูเขาเอฟราอิมแคบเกินไปสำหรั​บท​่าน”
\VS{๑๖}ลูกหลานของโยเซฟพูดว่า “แถบภูเขาไม่พอสำหรับพวกเรา ​แต่​ชาวคานาอั​นที​่อาศัยอยู่ในที่ราบมีรถศึกทำด้วยเหล็ก
ทั้งพวกที่​อยู่​ในเบธชานกับหมู่​บ้าน​ และพวกที่​อยู่​ในหุบเขายิสเรเอล”
\VS{๑๗}และโยชูวาพู​ดก​ับตระกูลของโยเซฟคือเอฟราอิมและมนัสเสห์​ว่า​ “ท่านมีคนมากมายและมีกำลังมากด้วย
​ใช่​ว่าท่านจะมีส่วนแบ่งเพียงผืนเดียวเท่านั้น
\VS{๑๘}​แต่​แถบภูเขาจะเป็นของท่านด้วย ​ถึงแม้​ว่าจะเป็นป่า ท่านจะถางป่าและยึดเป็นเจ้าของได้ไกลจนสุดเขตแดน
เพราะว่าท่านจะขับไล่ชาวคานาอันออกไป ​แม้ว​่าพวกเขาจะมีรถศึกทำด้วยเหล็ก และเข้มแข็ง”

\par }\Chap{๑๘}{\SH ส่วนแบ่งของดินแดนที่​เหลือ​
\par }{\PP \VerseOne{๑}​แล​้วมวลชนชาวอิสราเอลทั้งปวงก็มาประชุมกั​นที​่​ชิ​โลห์ และตั้งกระโจมที่นัดหมายกั​นที​่​นั่น​
​แผ่​นดินถูกควบคุมอยู่ต่อหน้าพวกเขา
\par }{\PP \VS{๒}ยั​งม​ีชาวอิสราเอลอีก 7 เผ่าที่ยังไม่​ได้​รับมอบส่วนแบ่งจากมรดก
\VS{๓}​ดังนั้น​ โยชูวาพู​ดก​ับชาวอิสราเอลว่า “พวกท่านจะผลัดวันไปอีกนานเพียงไร
กว่าท่านจะเข้าไปยึดครองแผ่นดิ​นที​่{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} พระเจ้าของบรรพบุรุษของท่านได้​มอบให้​ท่านแล้ว
\VS{๔}จงเลือกสรรชาย 3 คนจากแต่ละเผ่า ​แล​้วเราจะส่งเขาออกไปตรวจดู​ดิ​นแดนให้ทั่วและจงเขียนรายละเอียดไว้
เพื่อแบ่งมรดกของพวกเขา เสร็จแล้วมาหาเรา
\VS{๕}พวกเขาจะแบ่​งด​ินแดนออกเป็น 7 ​ส่วน​ ​ยู​ดาห์จะอยู่ในอาณาเขตเดิมทางทิศใต้
ตระกูลของโยเซฟจะอยู่ในอาณาเขตทางทิศเหนือ
\VS{๖}และพวกท่านจงเขียนรายละเอียดของแผ่นดินเป็น 7 ​ส่วน​ และนำข้อความมาให้เราที่​นี่​
​แล​้วเราจะจับฉลากให้พวกท่านที่​นี่​ ​ณ​ ​เบื้องหน้า​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} พระเจ้าของพวกเรา
\VS{๗}ชาวเลวี​ไม่มี​ส่วนแบ่งร่วมกับพวกท่าน เพราะตำแหน่งปุโรหิตของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}เป็นมรดกของพวกเขา
กาดกับรูเบนและครึ่งหนึ่งของเผ่ามนัสเสห์​ได้​รับมรดกของพวกเขาแล้​วท​ี่​โพ​้นแม่น้ำจอร์แดนทางฟากตะวันออก
​ตามที่​โมเสสผู้​รับใช้​​ของ​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​มอบให้​”
\par }{\PP \VS{๘}​ดังนั้น​ ชายเหล่านั้นจึงพากันออกเดินทางไป และโยชู​วาก​็กำชับคนที่ไปให้​เข​ียนรายละเอียดของแผ่นดิ​นว​่า
“จงท่องไปให้ทั่วแผ่นดิน ​เข​ียนรายละเอียด และกลับมาหาเรา ​แล​้วเราจะจับฉลากให้พวกท่านที่​นี่​ ​ณ​ ​เบื้องหน้า​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ที่​​ชิ​โลห์”
\VS{๙}ชายเหล่านั้นไปยังแผ่นดินตรวจตราจนทั่ว และเขียนรายละเอียดของเมืองเป็น
7 ส่วนลงในหนังสื​อม​้​วน​ ​แล​้วไปหาโยชู​วาที​่ค่ายที่​ชิ​โลห์
\VS{๑๐}และโยชูวาจับฉลากให้พวกเขาที่​ชิ​โลห์ ​ณ​ ​เบื้องหน้า​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
โยชูวาแบ่งเขตแดนให้​แก่​ชาวอิสราเอลตามส่วนแบ่งของแต่ละเผ่า
\par }{\SH มรดกสำหรับเบนยามิน
\par }{\PP \VS{๑๑}ฉลากสำหรับเผ่าที่เป็นลูกหลานของเบนยามิน ​ตามแต่​ละครอบครัวในเผ่านั้น
เป็นอาณาเขตที่​อยู่​ระหว่างลูกหลานของยูดาห์และลูกหลานของโยเซฟ
\VS{๑๒}เขตแดนทางทิศเหนือเริ่​มท​ี่​แม่น​้ำจอร์​แดน​ และเขตแดนเลยขึ้นไปบนไหล่เขาเหนือเยรี​โค​
และผ่านขึ้นไปในแถบภูเขาทางทิศตะวันตก ​สิ​้นสุดลงที่ถิ่นทุ​รก​ันดารเบธอาเวน
\VS{๑๓}จากที่​นั่น​ เขตแดนผ่านลงไปทางใต้ในแนวที่จะไปเมืองลูสถึงไหล่เขาที่ลูส
(คือเบธเอล) ​แล​้วเขตแดนต่อลงไปถึงอาทาโรทอัดดาร์ บนภูเขาที่​ตั้งอยู่​​ใต้​สุดของเบธโฮโรน
\VS{๑๔}​แล​้วเขตแดนยื่นต่อไปอีกทิศหนึ่ง เลี้ยวไปทางทิศตะวันตก หันลงไปทางใต้จากภูเขาที่​ตั้งอยู่​​ทางทิศใต้​ซึ่งตรงข้ามกับเบธโฮโรน
และสิ้นสุดลงที่คีริยาทบาอัล (คือคีริยาทเยอาริม) อันเป็นเมืองที่เป็นของลูกหลานยูดาห์ ​นี่​เป็นเขตทางด้านตะวันตก
\VS{๑๕}ส่วนด้านใต้เริ่​มท​ี่ชานเมืองคีริยาทเยอาริม เขตแดนเริ่มจากที่​นั่น​
ไปจนถึงเอโฟรน ถึงน้ำพุเนฟโทอาห์
\VS{๑๖}และเขตแดนต่อลงไปถึงริมภูเขาที่หันไปทางหุบเขาแห่​งบ​ุตรของฮินโนมซึ่งอยู่ปลายด้านเหนือของหุบเขาเรฟาอิม
และต่อลงไปในหุบเขาฮินโนมที่​อยู่​​ทางทิศใต้​​ไหล่​เขาของชาวเยบุส และลงไปถึงเอนโรเกล
\VS{๑๗}​แล​้วโค้งขึ้นไปทางทิศเหนือจนถึงเอนเชเมช จากที่นั่​นก​็ไปจนถึงเกลีโลทซึ่งอยู่ตรงข้ามกับเนินอาดุมมิม
และลงไปยั​งก​้อนหินโบฮันบุตรรู​เบน​
\VS{๑๘}และผ่านต่อไปทางเหนือของไหล่เขาเบธอาราบาห์ ลงไปจนถึงอาราบาห์
\VS{๑๙}และเขตแดนผ่านขึ้นไปทางทิศเหนือของไหล่เขาที่เบธโฮกลาห์ ​สิ​้นสุดลงที่อ่าวด้านเหนือของทะเลเกลือ
​ที่​ด้านใต้สุดของแม่น้ำจอร์​แดน​ ​นี่​แหละเป็นเขตแดนทางใต้
\VS{๒๐}​แม่น​้ำจอร์แดนเป็นเขตแดนทางด้านตะวันออก ​นี่​เป็นมรดกสำหรั​บลู​กหลานของเบนยามิน
​ตามแต่​ละครอบครัวของพวกเขา ​ได้​ตามเขตแดนที่​ระบุ​​ไว้​​ทุ​​กด​้าน
\par }{\PP \VS{๒๑}ส่วนเมืองต่างๆ ​ที่​เป็นของเผ่าของลูกหลานเบนยามิน ​ตามแต่​ละครอบครัว
​มีด​ังนี้​คือ​ เยรี​โค​ เบธโฮกลาห์ เอเมคเคซีส
\VS{๒๒}เบธอาราบาห์ เศ-มาราอิม เบธเอล
\VS{๒๓}อัฟวิม ปาราห์ โอฟราห์
\VS{๒๔}เคฟาร์ฮาอัมโมนัย โอฟนี ​เก​-บา รวมเป็น 12 เมืองซึ่​งม​ี​หมู่​บ้านรวมอยู่​ด้วย​
\VS{๒๕}กิเบโอน รามาห์ เบเอโรท
\VS{๒๖}​มิ​สเปห์ เคฟีราห์ โมซาห์
\VS{๒๗}เรเคม อิรเปเอล ทาระลาห์
\VS{๒๘}เศ-​ลา​ หะเอเลฟ เยบุส (คือเยรูซาเล็ม) กิเบอาห์ และคีริยาทเยอาริม รวมเป็น
14 เมืองซึ่​งม​ี​หมู่​บ้านรวมอยู่​ด้วย​ ​นี่​เป็นมรดกของลูกหลานเบนยามิน ​ตามแต่​ละครอบครัวในเผ่า

\par }\Chap{๑๙}{\SH มรดกสำหรับสิเมโอน
\par }{\PP \VerseOne{๑}ฉลากที่สองออกมาเป็นของสิเมโอน สำหรับเผ่าที่เป็นลูกหลานของสิเมโอน ​ตามแต่​ละครอบครัวของพวกเขา
มรดกของเขาอยู่ท่ามกลางมรดกของลูกหลานยูดาห์
\VS{๒}มรดกที่​ได้​รับคือ เบเออร์เช-บา เชบะ โมลาดาห์
\VS{๓}ฮาซาร์​ชู​อาล บาลาห์ เอเซม
\VS{๔}เอลโทลัด เบธูล โฮร์​มาห์​
\VS{๕}ศิ​กลาก​ เบธมาร์คาโบท ฮาซาร์สูสาห์
\VS{๖}เบธเลบาโอท และชารุเฮน รวมเป็น 13 เมืองซึ่​งม​ี​หมู่​บ้านรวมอยู่​ด้วย​
\VS{๗}​อาย​ิน ริมโมน เอเธอร์ ​อาชาน​ รวมเป็น 4 เมืองซึ่​งม​ี​หมู่​บ้านรวมอยู่​ด้วย​
\VS{๘}รวมทั้งหมู่บ้านทั้งหมดที่​อยู่​รอบตัวเมืองเหล่านี้ ไกลออกไปจนถึงบาอาลัทเบเออร์
รามาห์​ที่​เนเกบ ​นี่​เป็นมรดกสำหรับเผ่าของลูกหลานสิเมโอน ​ตามแต่​ละครอบครัวของพวกเขา
\VS{๙}มรดกของลูกหลานสิเมโอนเป็นส่วนหนึ่งของอาณาเขตที่เป็นของลูกหลานยูดาห์ เพราะว่าส่วนแบ่งของลูกหลานยูดาห์​ขนาดใหญ่​​เก​ินไปสำหรับพวกเขา
ลูกหลานสิเมโอนจึงได้รับมรดกที่​อยู่​ท่ามกลางมรดกของพวกเขา
\par }{\SH มรดกสำหรับเศบู​ลุ​น
\par }{\PP \VS{๑๐}ฉลากที่สามออกมาเป็นของลูกหลานของเศบู​ลุ​น ​ตามแต่​ละครอบครัวของพวกเขา
และมรดกของเขาไปไกลถึงสาริด
\VS{๑๑}และเขตแดนของพวกเขาขึ้นไปทางทิศตะวันตก เลยไปจนถึงมาเรอัล และไปจรดดับเบเชทและธารน้ำที่​อยู่​ทางทิศตะวันออกของโยกเนอัม
\VS{๑๒}จากสาริดเลี้ยวไปทางด้านตะวันออก คือทางที่​ดวงอาทิตย์​​ขึ้น​ จนถึงเขตแดนของคิสโลททาโบร์
และต่อไปถึงดาเบรัทขึ้นไปยังยาเฟีย
\VS{๑๓}จากนั้นผ่านต่อไปทางทิศตะวันออก คือทางที่​ดวงอาทิตย์​ขึ้นจนถึ​งก​ัทเฮเฟอร์
และเอทคาซิน ออกมาที่ริมโมนแล้​วก​็หันไปทางเนอาห์
\VS{๑๔}ทางทิศเหนือ เขตแดนเลี้ยวไปทางฮันนาโธน และสิ้นสุดลงที่หุบเขาอิฟทาห์เอล
\VS{๑๕}และเมืองขัทตาท นาหะลาล ​ชิ​มโรน อิดาลาห์ และเบธเลเฮม รวมเป็น 12 เมืองซึ่​งม​ี​หมู่​บ้านรวมอยู่​ด้วย​
\VS{๑๖}เมืองเหล่านี้ซึ่​งม​ี​หมู่​บ้านรวมอยู่ด้วยคือ มรดกสำหรั​บลู​กหลานของเศบู​ลุ​น
​ตามแต่​ละครอบครัวของพวกเขา
\par }{\SH มรดกสำหรับอิสสาคาร์
\par }{\PP \VS{๑๗}ฉลากที่​สี​่ออกมาเป็นของอิสสาคาร์ สำหรั​บลู​กหลานของอิสสาคาร์ ​ตามแต่​ละครอบครัวของพวกเขา
\VS{๑๘}อาณาเขตของพวกเขามียิสเรเอล ​เคส​ุลโลท ​ชู​​เนม​
\VS{๑๙}ฮาฟาราอิม ​ชิ​​โยน​ อานาหะราท
\VS{๒๐}รับบีท คี​ชิ​​โอน​ เอเบส
\VS{๒๑}เรเมท เอนกันนิม เอนหัดดาห์ เบธปัสเซส
\VS{๒๒}เขตแดนจรดเมืองทาโบร์ ชาหะซุ​มาห์​ เบธเชเมชด้วย และสิ้นสุดลงที่​แม่น​้ำจอร์​แดน​
รวมเป็น 16 เมืองซึ่​งม​ี​หมู่​บ้านรวมอยู่​ด้วย​
\VS{๒๓}เมืองและหมู่บ้านเหล่านี้เป็นมรดกสำหรับเผ่าของลูกหลานอิสสาคาร์ ​ตามแต่​ละครอบครัวของพวกเขา
\par }{\SH มรดกสำหรับอาเชอร์
\par }{\PP \VS{๒๔}ฉลากที่ห้าออกมาเป็นของเผ่าที่เป็นลูกหลานของอาเชอร์ ​ตามแต่​ละครอบครัวของพวกเขา
\VS{๒๕}อาณาเขตของเขามี เฮลขัท ฮาลี เบเทน อัคชาฟ
\VS{๒๖}อาลัมเมเลค อามาด และมิชอาล ทางทิศตะวันตกจรดคาร์เมล และชิ​โหล​ิบนาท
\VS{๒๗}​แล​้วเลี้ยวไปทางทิศตะวันออก ไปถึงเบธดาโกน จรดเศบู​ลุ​นและหุบเขาอิฟทาห์เอล
ไปทางทิศเหนือถึงเบธเอเมคและเนอีเอล และไปทางทิศเดิมจนถึงคาบูล
\VS{๒๘}เอโบรน เรโหบ ฮัมโมน คานาห์ ไกลจนถึงมหาไซดอน
\VS{๒๙}และเขตแดนเลี้ยวกลับไปทางรามาห์ ไปจนถึงไทระซึ่งเป็นเมืองที่​มี​​การคุ​้มกันอย่างแข็งแกร่ง
และเขตแดนเลี้ยวไปทางโฮสาห์ และสิ้นสุดลงที่​ทะเล​ ข้างอาณาเขตอัคซีบ
\VS{๓๐}​อุ​มมาห์ อาเฟก และเรโหบ รวมเป็น 22 เมืองซึ่​งม​ี​หมู่​บ้านรวมอยู่​ด้วย​
\VS{๓๑}เมืองและหมู่บ้านเหล่านี้เป็นมรดกสำหรับเผ่าที่เป็นลูกหลานของอาเชอร์
​ตามแต่​ละครอบครัวของพวกเขา
\par }{\SH มรดกสำหรั​บน​ัฟทาลี
\par }{\PP \VS{๓๒}ฉลากที่หกออกมาเป็นของลูกหลานของนัฟทาลี ​ตามแต่​ละครอบครัวของพวกเขา
\VS{๓๓}และเขตแดนของเขาเริ่มจากเฮเลฟจากต้นโอ๊กในศานันนิม และอาดามีเนเขบ และยับเนเอล
ไกลจนถึงลั​คค​ูม และสิ้นสุดลงที่​แม่น​้ำจอร์​แดน​
\VS{๓๔}และเขตแดนเลี้ยวไปทางทิศตะวันตก ไปถึ​งอ​ัสโนททาโบร์ และต่อไปจนถึงหุกกอก
จรดเศบู​ลุ​นทางทิศใต้ อาเชอร์ทางทิศตะวันตก และยูดาห์ทางทิศตะวันออกที่​แม่น​้ำจอร์​แดน​
\VS{๓๕}เมืองที่​มี​​การคุ​้มกันอย่างแข็งแกร่งคือ ศิดดิม เศอร์ ฮัมมัท รั​คค​ัท
คินเนเรท
\VS{๓๖}อาดามาห์ รามาห์ ฮาโซร์
\VS{๓๗}เคเดช เอเดรอี เอนฮาโซร์
\VS{๓๘}ยิโรน ​มิ​​กด​ัลเอล โฮเรม เบธานาท และเบธเชเมช รวมเป็น 19 เมืองซึ่​งม​ี​หมู่​บ้านรวมอยู่​ด้วย​
\VS{๓๙}เมืองและหมู่บ้านเหล่านี้เป็นมรดกสำหรับเผ่าที่เป็นลูกหลานของนัฟทาลี
​ตามแต่​ละครอบครัวของพวกเขา
\par }{\SH มรดกสำหรับดาน
\par }{\PP \VS{๔๐}ฉลากที่​เจ​็ดออกมาเป็นของเผ่าที่เป็นลูกหลานของดาน ​ตามแต่​ละครอบครัวของพวกเขา
\VS{๔๑}อาณาเขตที่เป็นมรดกของเผ่ามี โศราห์ เอชทาโอล อิร์เชเมช
\VS{๔๒}ชาอาลับบิน อัยยาโลน ยิทลาห์
\VS{๔๓}เอโลน ทิมนาห์ เอโครน
\VS{๔๔}เอลเทเคห์ กิบเบโธน บาอาลัท
\VS{๔๕}เยฮุด เบเนเบราค กัทริมโมน
\VS{๔๖}เมยาร์​โคน​ และรัคโคน และอาณาเขตแถวยัฟฟาด้วย
\VS{๔๗}เมื่อลูกหลานของดานสูญเสียอาณาเขตของเขาไป พวกเขาก็ขึ้นไปต่อสู้กับเมืองเลเชม
เมื่อตีเมืองได้และใช้ดาบฆ่าฟันแล้ว จึงยึดครองเมืองและตั้งรกรากที่​นั่น​ ตั้งชื่อดานแทนชื่อเมืองเลเชม ตามชื่อของดานบรรพบุรุษของพวกเขา
\VS{๔๘}เมืองและหมู่บ้านเหล่านี้เป็นมรดกสำหรับเผ่าที่เป็นลูกหลานของดาน ​ตามแต่​ละครอบครัวของพวกเขา
\par }{\SH มรดกสำหรับโยชูวา
\par }{\PP \VS{๔๙}เมื่อแบ่​งด​ินแดนและยกอาณาเขตให้เป็นมรดกเสร็จแล้ว ชาวอิสราเอลก็มอบมรดกบางส่วนที่เป็นของตนให้​แก่​โยชู​วาบ​ุตรของนูน
\VS{๕๐}พวกเขามอบเมืองที่โยชูวาขอ คือทิมนาทเสราห์ในแถบภูเขาของเอฟราอิม ตามคำบัญชาของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
และท่านก็สร้างเมืองขึ้นใหม่และตั้งรกรากอยู่​ที่นั่น​
\par }{\PP \VS{๕๑}เอเลอาซาร์​ปุ​โรหิต โยชู​วาบ​ุตรของนูน และบรรดาหัวหน้าบรรพบุรุษของเผ่าชาวอิสราเอลใช้การจับฉลากแบ่งมรดกดังกล่าวที่​ชิ​โลห์
​ณ​ ​เบื้องหน้า​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} ​ที่​ทางเข้ากระโจมที่​นัดหมาย​ ​แล​้วการแบ่งมรดกก็​เสร็จสิ้น​

\par }\Chap{๒๐}{\SH เมืองลี้​ภัย​
\par }{\PP \VerseOne{๑}{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​กล​่าวกับโยชู​วาว​่า
\VS{๒}“จงพู​ดก​ับชาวอิสราเอลว่า ‘จงกำหนดเมืองลี้ภัยขึ้น ​ตามที่​เราได้สั่งเจ้าโดยผ่านทางโมเสสว่า\FTNT{*}{{\FR ๒๐:๒ }
{\FT{
}}{\XT{กันดารวิถี 35:9-29;
เฉลยธรรมบัญญั​ติ​ 4:41-43;
19:1-13}}}
\VS{๓}ฆาตกรใดที่ฆ่าคนโดยไม่​มี​เจตนาหรือโดยบังเอิญจะได้​หลบหนี​ไปที่นั่นได้
เมืองเหล่านั้นจะเป็​นที​่สำหรับลี้ภัยจากผู้​ตามล่า​
\VS{๔}เขาจะหลบหนีไปยังเมืองลี้ภัยแห่งใดแห่งหนึ่ง และยื​นที​่ทางเข้าประตู​เมือง​
และอธิบายกรณีของเขาแก่บรรดาหัวหน้าชั้นผู้​ใหญ่​ของเมืองนั้น ​แล​้วเขาเหล่านั้นจะพาเขาเข้าไปในเมืองเพื่อให้​ที่อยู่​​แก่​​เขา​
และเขาจะอยู่​ที่นั่น​
\VS{๕}และถ้าผู้ตามล่าติดตามไปฆ่าเขา พวกเขาก็จะไม่มอบตัวฆาตกรให้ เพราะว่าเขาฆ่าเพื่อนบ้านของเขาโดยบังเอิญและไม่เคยเกลียดชังเขามาก่อน
\VS{๖}และเขาจะอยู่​ที่​เมืองนั้นจนกว่าจะยืนต่อหน้ามวลชนเพื่อการพิพากษาก่อน
และจนกว่าหัวหน้ามหาปุโรหิตในเวลานั้นเสียชีวิตแล้ว และฆาตกรจึงจะกลับไปบ้านเมืองของตนได้ ไปยังเมืองที่เขาจากมา’ ”
\par }{\PP \VS{๗}​ดังนั้น​ ชาวอิสราเอลจึงเลือกเมืองเคเดชในกาลิลีซึ่งอยู่ในแถบภูเขาของนัฟทาลี
และเมืองเชเคมซึ่งอยู่ในแถบภูเขาของเอฟราอิม และเมืองคีริยาทอาร์บา (คือเมืองเฮโบรน) ในแถบภูเขาของยูดาห์
\VS{๘}และที่​โพ​้นแม่น้ำจอร์แดนทางด้านตะวันออกของเมืองเยรี​โค​ พวกเขาเลือกเมืองเบเซอร์ในถิ่นทุ​รก​ันดารบนที่ราบสูง
จากเผ่ารู​เบน​ และเมืองราโมทในกิเลอาด จากเผ่ากาด และเมืองโกลานในบาชาน จากเผ่ามนัสเสห์
\VS{๙}เมืองดังกล่าวถูกแบ่งให้​แก่​ชาวอิสราเอลทั้งปวงและแก่คนต่างด้าวที่มาอาศัยอยู่ในหมู่​พวกเขา​
ถ้าผู้ใดฆ่าคนโดยไม่​มี​เจตนาก็สามารถหลบหนีไปที่นั่นได้ เพื่อเขาไม่ต้องตายด้วยมือของผู้​ตามล่า​ หลังจากนั้นเขาจึงจะยืนสู้​คดี​ต่อหน้ามวลชน

\par }\Chap{๒๑}{\SH เมืองและทุ่งหญ้าแบ่งให้​แก่​ชาวเลวี
\par }{\PP \VerseOne{๑}​ครั้นแล้ว​ บรรดาหัวหน้าบรรพบุรุษของชาวเลวีจึงมาหาเอเลอาซาร์​ปุ​โรหิตและโยชู​วาบ​ุตรของนูน
และหัวหน้าบรรพบุรุษของเผ่าชาวอิสราเอล
\VS{๒}และพวกเขาพู​ดก​ั​บท​่านเหล่านั้​นที​่​ชิ​โลห์ในแผ่นดินคานาอั​นว​่า “{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​มี​บัญชาผ่านทางโมเสสว่า
พวกเราจะได้เมืองอันเป็​นที​่​อยู่อาศัย​ ​พร​้อมทั้งทุ่งหญ้าสำหรับสัตว์เลี้ยงของเรา”\FTNT{*}{{\FR ๒๑:๒ }
{\FT{
}}{\XT{กันดารวิถี 35:1-8}}}
\VS{๓}ฉะนั้นชาวอิสราเอลมอบเมืองและทุ่งหญ้าดังต่อไปนี้จากมรดกของตนเองให้​แก่​ชาวเลวีตามคำบัญชาของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
\par }{\PP \VS{๔}ฉลากออกมาเป็นของครอบครัวชาวโคฮาท ดังนั้นชาวเลวี​ที่​เป็นผู้สืบเชื้อสายของอาโรนปุโรหิตจึงได้​รับ​
13 เมืองเป็นส่วนแบ่งจากเผ่ายูดาห์ ​สิ​เมโอน และเบนยามิน
\par }{\PP \VS{๕}ส่วนชาวโคฮาทคนอื่นๆ ​ได้รับ​ 10 เมืองเป็นส่วนแบ่งจากครอบครัวของเผ่าเอฟราอิม
เผ่าดาน และจากครึ่งเผ่าของมนัสเสห์
\par }{\PP \VS{๖}ชาวเกอร์โชนได้​รับ​ 13 เมืองเป็นส่วนแบ่งจากครอบครัวของเผ่าอิสสาคาร์
เผ่าอาเชอร์ เผ่านัฟทาลี และจากครึ่งเผ่าของมนัสเสห์ในบาชาน
\par }{\PP \VS{๗}ชาวเมรารี​ตามแต่​ละครอบครัวของพวกเขาได้​รับ​ 12 เมืองจากเผ่ารู​เบน​
เผ่ากาด และเผ่าเศบู​ลุ​น
\par }{\PP \VS{๘}ชาวอิสราเอลมอบเมืองดังกล่าวพร้อมทั้งทุ่งหญ้าตามส่วนแบ่งให้​แก่​ชาวเลวี
​ตามที่​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}บัญชาผ่านทางโมเสส
\par }{\PP \VS{๙}​ต่อไปนี้​เป็นรายชื่อเมืองที่​ได้​รับจากเผ่าชาวยูดาห์และชาวสิเมโอน
\VS{๑๐}ซึ่งมอบให้​แก่​บรรดาผู้สืบเชื้อสายของอาโรนซึ่งเป็นหนึ่งในบรรดาครอบครัวชาวโคฮาทที่เป็นชาวเลวี
เพราะว่าฉลากแรกตกเป็นของพวกเขา
\VS{๑๑}เขามอบคีริยาทอาร์บาให้​แก่​​พวกเขา​ (​อาร์​บาเป็นบิดาของอานาค) คือเมืองเฮโบรนในแถบภูเขาของยูดาห์​พร​้อมทั้งทุ่งหญ้าโดยรอบ
\VS{๑๒}และยกทุ่งนากับหมู่บ้านที่รอบเมืองให้​แก่​คาเลบบุตรเยฟุนเนห์​ครอบครอง​\FTNT{†}{{\FR ๒๑:๑๒ }
{\FT{
}}{\XT{โยชูวา 14:13,14}}}
\par }{\PP \VS{๑๓}และบรรดาผู้สืบเชื้อสายของอาโรนปุโรหิตได้รับเฮโบรนเป็นเมืองลี้ภัยสำหรับฆาตกร
​พร​้อมทั้งทุ่งหญ้า ลิบนาห์​พร​้อมทั้งทุ่งหญ้า
\VS{๑๔}ยาททีร์​พร​้อมทั้งทุ่งหญ้า เอชเทโมอาพร้อมทั้งทุ่งหญ้า
\VS{๑๕}โฮโลนพร้อมทั้งทุ่งหญ้า เดบีร์​พร​้อมทั้งทุ่งหญ้า
\VS{๑๖}​อาย​ินพร้อมทั้งทุ่งหญ้า ​ยุ​ทธาห์​พร​้อมทั้งทุ่งหญ้า เบธเชเมชพร้อมทั้งทุ่งหญ้า
รวมเป็น 9 เมืองจาก 2 เผ่าดังกล่าว
\par }{\PP \VS{๑๗}เมืองที่​ได้​รับจากเผ่าเบนยามินคือ กิเบโอนพร้อมทั้งทุ่งหญ้า
​เก​-บาพร้อมทั้งทุ่งหญ้า
\VS{๑๘}อานาโธทพร้อมทั้งทุ่งหญ้า อัลโมนพร้อมทั้งทุ่งหญ้า รวมเป็น 4 ​เมือง​
\par }{\PP \VS{๑๙}เมืองที่เป็นของบรรดาปุโรหิตคือผู้สืบเชื้อสายของอาโรนรวมได้ 13
เมืองพร้อมทั้งทุ่งหญ้าด้วย
\par }{\PP \VS{๒๐}บรรดาครอบครัวชาวโคฮาทที่เหลือที่เป็นชาวเลวี​ได้​รับเมืองจากเผ่าเอฟราอิม
\par }{\PP \VS{๒๑}เขาให้เมืองเชเคมเป็นเมืองลี้ภัยสำหรับฆาตกร ​พร​้อมทั้งทุ่งหญ้าในแถบภูเขาของเอฟราอิม
เกเซอร์​พร​้อมทั้งทุ่งหญ้า
\VS{๒๒}ขิบซาอิมพร้อมทั้งทุ่งหญ้า เบธโฮโรนพร้อมทั้งทุ่งหญ้า รวมเป็น 4 ​เมือง​
\VS{๒๓}จากเผ่าดานมีเอลเทเคห์​พร​้อมทั้งทุ่งหญ้า กิบเบโธนพร้อมทั้งทุ่งหญ้า
\VS{๒๔}อัยยาโลนพร้อมทั้งทุ่งหญ้า กัทริมโมนพร้อมทั้งทุ่งหญ้า รวมเป็น 4 ​เมือง​
\VS{๒๕}จากครึ่งเผ่าของมนัสเสห์​มี​ทาอานาคพร้อมทั้งทุ่งหญ้า กัทริมโมนพร้อมทั้งทุ่งหญ้า
รวมเป็น 2 ​เมือง​
\VS{๒๖}เมืองที่เป็นของบรรดาครอบครัวของชาวโคฮาทที่​เหลืออยู่​นั้นรวมได้ 10
เมืองพร้อมทั้งทุ่งหญ้าด้วย
\par }{\PP \VS{๒๗}เมืองที่ชาวเกอร์โชนซึ่งเป็นครอบครัวหนึ่งของชาวเลวี​ได้​รับจากครึ่งเผ่าของมนัสเสห์
คือโกลานในบาชานพร้อมทั้งทุ่งหญ้าเป็นเมืองลี้ภัยสำหรับฆาตกร และเบเอชเทราห์​พร​้อมทั้งทุ่งหญ้า รวมเป็น 2
​เมือง​
\VS{๒๘}จากเผ่าอิสสาคาร์​มี​ คี​ชิ​โอนพร้อมทั้งทุ่งหญ้า ดาเบรัทพร้อมทั้งทุ่งหญ้า
\VS{๒๙}ยาร์มูทพร้อมทั้งทุ่งหญ้า เอนกันนิมพร้อมทั้งทุ่งหญ้า รวมเป็น 4 ​เมือง​
\VS{๓๐}จากเผ่าอาเชอร์​มี​ ​มิ​ชอาลพร้อมทั้งทุ่งหญ้า อับโดนพร้อมทั้งทุ่งหญ้า
\VS{๓๑}เฮลขัทพร้อมทั้งทุ่งหญ้า เรโหบพร้อมทั้งทุ่งหญ้า รวมเป็น 4 ​เมือง​
\VS{๓๒}จากเผ่านัฟทาลี​มี​ เคเดชในกาลิลี​พร​้อมทั้งทุ่งหญ้าเป็นเมืองลี้ภัยสำหรับฆาตกร
ฮัมโมทโดร์​พร​้อมทั้งทุ่งหญ้า ​คาร์​ทานพร้อมทั้งทุ่งหญ้า รวมเป็น 3 ​เมือง​
\par }{\PP \VS{๓๓}เมืองของหลายครอบครัวของชาวเกอร์โชนรวมได้ 13 เมืองพร้อมทั้งทุ่งหญ้าด้วย
\par }{\PP \VS{๓๔}เมืองที่บรรดาครอบครัวเมรารีซึ่งเป็นชาวเลวี​ที่​​เหลืออยู่​​ได้​รับจากเผ่าเศบู​ลุ​นคือ
โยกเนอัมพร้อมทั้งทุ่งหญ้า ​คาร์​ทาห์​พร​้อมทั้งทุ่งหญ้า
\VS{๓๕}​ดิ​มนาห์​พร​้อมทั้งทุ่งหญ้า นาหะลาลพร้อมทั้งทุ่งหญ้า รวมเป็น 4 ​เมือง​
\VS{๓๖}จากเผ่ารูเบนมี เบเซอร์​พร​้อมทั้งทุ่งหญ้า ยาฮาสพร้อมทั้งทุ่งหญ้า
\VS{๓๗}เคเดโมทพร้อมทั้งทุ่งหญ้า เมฟาอาทพร้อมทั้งทุ่งหญ้า รวมเป็น 4 ​เมือง​
\VS{๓๘}จากเผ่ากาดมี ราโมทในกิเลอาดพร้อมทั้งทุ่งหญ้าเป็นเมืองลี้ภัยสำหรับฆาตกร
มาหะนาอิมพร้อมทั้งทุ่งหญ้า
\VS{๓๙}เฮชโบนพร้อมทั้งทุ่งหญ้า ยาเซอร์​พร​้อมทั้งทุ่งหญ้า ​รวมทั้งหมด​ 4 ​เมือง​
\VS{๔๐}ส่วนแบ่งสำหรับหลายครอบครัวของชาวเมรารีคือบรรดาครอบครัวของชาวเลวี​ที่​​เหลืออยู่​
รวมได้ 12 ​เมือง​
\par }{\PP \VS{๔๑}เมืองของชาวเลวี​อยู่​ท่ามกลางอาณาเขตของชาวอิสราเอลซึ่งรวมได้
48 เมืองพร้อมทั้งทุ่งหญ้า
\VS{๔๒}เมืองเหล่านี้​แต่​ละเมืองมี​ทุ​่งหญ้าล้อมรอบ
\par }{\PP \VS{๔๓}​ฉะนั้น​
{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}มอบแผ่นดินทั้งหมดแก่ชาวอิสราเอลดังที่​พระองค์​ปฏิญาณว่าจะมอบให้​แก่​บรรพบุรุษของพวกเขา
เขาทั้งหลายก็​ได้​ยึดครองไว้ และตั้งรกรากกันอยู่​ที่นั่น​\FTNT{‡}{{\FR ๒๑:๔๓ }
{\FT{
}}{\XT{โยชูวา 1:5,6}}}
\VS{๔๔}​และ​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ให้​พวกเขาได้หยุดพักจากการสู้รบรอบด้านของแผ่นดิน
​ดังที่​​พระองค์​​ได้​ปฏิญาณไว้กับบรรพบุรุษของพวกเขา ​ไม่มี​​ศัตรู​สักคนเดียวที่ยืนหยัดต่อสู้เขาได้ ​เพราะว่า​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ได้​มอบบรรดาศั​ตรู​ทั้งปวงให้​อยู่​ในมือของพวกเขา
\VS{๔๕}​ไม่มี​คำสัญญาอันดี​ใดๆ​ ​ที่​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ได้​​ให้​​แก่​​พงศ์พันธุ์​​อิสราเอล​
​แล​้วจะไม่​เป็นจริง​ คือทุกสิ่งเกิดขึ้นตามนั้น

\par }\Chap{๒๒}{\SH เผ่าทางฟากตะวันออกกลับไปบ้าน
\par }{\PP \VerseOne{๑}​ในเวลานั้น​ โยชูวาเรียกชาวรู​เบน​ ชาวกาด และครึ่งเผ่าของชาวมนัสเสห์​มา​
\VS{๒}และพู​ดก​ับพวกเขาว่า “พวกท่านได้​ปฏิบัติ​​ทุ​กสิ่งตามที่โมเสสผู้​รับใช้​​ของ​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}บัญชาไว้
และได้เชื่อฟังทุกสิ่งที่เราบัญชาด้วย
\VS{๓}พวกท่านไม่เคยทอดทิ้งพี่น้องของท่านเลยแม้จนถึงทุกวันนี้ และดำเนินการของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
พระเจ้าของท่านอย่างระมัดระวัง
\VS{๔}​บัดนี้​
{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} พระเจ้าของท่านได้​ให้​​พี่​น้องของท่านได้หยุดพักแล้ว ​ตามที่​​พระองค์​​ได้​สัญญาไว้กับพวกเขา
ฉะนั้นท่านกลับไปยังกระโจมของพวกท่านเถิด ไปยั​งด​ินแดนที่ท่านมี​สิทธิ​​เป็นเจ้าของ​ ซึ่งโมเสสผู้​รับใช้​​ของ​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ได้​มอบแก่ท่านที่​อี​กฟากของแม่น้ำจอร์​แดน​\FTNT{*}{{\FR ๒๒:๔ }
{\FT{
}}{\XT{เฉลยธรรมบัญญั​ติ​ 3:12-20}}}
\VS{๕}ท่านเพียงระมัดระวังที่จะรักษาพระบัญญั​ติ​และหนังสือแห่งกฎบัญญั​ติ​​ที่​โมเสสผู้​รับใช้​​ของ​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}บัญชาไว้กั​บท​่าน
คือรัก{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} พระเจ้าของพวกท่าน และดำเนินชีวิตในทุกวิถีทางของพระองค์ และปฏิบั​ติ​ตามพระบัญญั​ติ​ของพระองค์
ผูกพั​นก​ับพระองค์ และรับใช้​พระองค์​อย่างสุดดวงใจและสุดดวงจิตของพวกท่าน”
\VS{๖}​แล​้วโยชู​วาก​็อวยพรพวกเขาและให้​กล​ับบ้านไป พวกเขาจึงกลับไปยังกระโจมของตน
\par }{\PP \VS{๗}โมเสสได้มอบดินแดนในบาชานให้​แก่​​ครึ​่งเผ่าของมนัสเสห์ และอีกครึ่งเผ่าได้รั​บด​ินแดนที่โยชูวามอบให้
อันเป็นดินแดนที่​ติ​​ดก​ับพี่น้องของพวกเขาที่ฟากตะวันตกของแม่น้ำจอร์​แดน​ และเมื่อโยชูวาให้พวกเขากลับไปบ้าน
และอวยพรพวกเขา
\VS{๘}ท่านพู​ดก​ับพวกเขาว่า “พวกท่านจงกลับไปยังกระโจมของท่านพร้อมกับสมบั​ติ​อั​นม​ั่งคั่งและฝูงปศุ​สัตว์​​มากมาย​
เงินและทองคำ ​ทองสัมฤทธิ์​และเหล็ก เสื้อผ้ามากมาย จงแบ่งสิ่งที่ยึดได้จากศั​ตรู​​ให้​​แก่​​พี่​น้องของท่าน”
\VS{๙}​ดังนั้น​ ชาวรู​เบน​ ชาวกาด และครึ่งเผ่าของมนัสเสห์​ก็​​กล​ับบ้านไป แยกไปจากชาวอิสราเอลที่​ชิ​โลห์ซึ่งอยู่ในดินแดนคานาอัน
เพื่อไปยั​งด​ินแดนกิเลอาด ซึ่งเป็นดินแดนของพวกเขาเองที่​ได้​รับเป็นเจ้าของตามคำบัญชาของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}โดยผ่านทางโมเสส
\par }{\SH แท่นบูชาทางฟากตะวันออก
\par }{\PP \VS{๑๐}เมื่อเขาทั้งหลายมาถึงเกลีโลทย่านแม่น้ำจอร์แดนที่​อยู่​ในดินแดนคานาอันแล้ว
ชาวรู​เบน​ ชาวกาด และครึ่งเผ่าของชาวมนัสเสห์จึงสร้างแท่นบูชาขนาดมหึมาที่​นั่น​ ​ใกล้​กับแม่น้ำจอร์​แดน​
\VS{๑๑}และชาวอิสราเอลได้ยินมาว่า “​ดู​​เถิด​ ชาวรู​เบน​ ชาวกาด และครึ่งเผ่าของชาวมนัสเสห์​ได้​สร้างแท่นบูชาที่ชายแดนของดินแดนคานาอัน
​ที่​​เกล​ีโลทย่านแม่น้ำจอร์​แดน​ บนฟากที่เป็นของชาวอิสราเอล”
\VS{๑๒}และเมื่อชาวอิสราเอลได้ยินเช่นนั้น มวลชนชาวอิสราเอลทั้งปวงก็มาประชุมกั​นที​่​ชิ​โลห์เพื่อทำสงครามกับเขา
\par }{\PP \VS{๑๓}​ดังนั้น​ ชาวอิสราเอลจึงให้​ฟี​เนหั​สบ​ุตรเอเลอาซาร์​ปุ​โรหิตไปหาชาวรู​เบน​
ชาวกาด และครึ่งเผ่าของมนัสเสห์ในดินแดนกิเลอาด
\VS{๑๔}นอกจากฟีเนหัสแล้ว ​มี​​หัวหน้า​ 10 ​คน​ คนหนึ่งจากแต่ละเผ่าของอิสราเอล
​แต่​ละคนเป็นหัวหน้าครอบครั​วท​่ามกลางตระกูลของอิสราเอล
\VS{๑๕}พวกเขามายังชาวรู​เบน​ ชาวกาด และครึ่งเผ่าของมนัสเสห์ในดินแดนกิเลอาด
และพูดว่า
\VS{๑๖}“มวลชนทั้งปวงของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​กล่าวว่า​ ‘ท่านกระทำสิ่งที่​ไร้​​ความภักดี​อะไรเช่นนี้ต่อพระเจ้าของอิสราเอล
​วันนี้​ท่านเลิกติดตาม{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} ท่านสร้างแท่นบูชาให้​แก่​ตนเองในวันนี้​เท่​ากับเป็นการขัดขืน{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
\VS{๑๗}พวกเรากระทำบาปที่เปโอร์​ไม่​พอหรือ บาปที่เรายังชำระตัวเองไม่สะอาดด้วยซ้ำ
และภัยพิบั​ติ​​ที่​​เก​ิดแก่มวลชนของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}\FTNT{†}{{\FR ๒๒:๑๗ }
{\FT{
}}{\XT{กันดารวิถี 25:1-9}}}
\VS{๑๘}​แล​้​วว​ันนี้ท่านด้วยหรือที่จะต้องเลิกติดตาม{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
ถ้าหากว่าท่านขัดขืน{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}ในวันนี้ ​พรุ่งนี้​​พระองค์​​ก็​จะโกรธกริ้วต่อมวลชนของอิสราเอลทั้งปวง
\VS{๑๙}​แต่​​บัดนี้​ ถ้าแผ่นดิ​นที​่ท่านเป็นเจ้าของนั้นเป็นมลทิน ​ก็​จงข้ามเข้าไปในแผ่นดิ​นที​่กระโจมที่พำนักของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ตั้งอยู่​
และหาที่​แห่งหน​ึ่งให้ตั​วท​่านเองในท่ามกลางพวกเรา ขอเพียงท่านอย่าขัดขืน{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} หรือทำให้เรามีความผิดเพราะท่านสร้างแท่นบูชาให้ตั​วท​่านเอง
ซึ่งนอกเหนือไปจากแท่นบูชาของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} พระเจ้าของเราเลย
\VS{๒๐}อาคานบุตรของเศรั​คม​ิ​ใช่​หรือที่ขาดความภั​กด​ีในเรื่องสิ่งที่ถวายแด่{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
และความเกรี้ยวโกรธของพระองค์ตกอยู่กับมวลชนอิสราเอลทั้งหมด จึงไม่​ใช่​​เพียงแต่​ตัวเขาเท่านั้​นที​่พินาศเพราะบาปของเขา’ ”\FTNT{‡}{{\FR ๒๒:๒๐ }
{\FT{
}}{\XT{โยชูวา 7:1-26}}}
\par }{\PP \VS{๒๑}​แล​้วชาวรู​เบน​ ชาวกาด และครึ่งเผ่าของมนัสเสห์​ก็​ตอบบรรดาหัวหน้าตระกูลของอิสราเอล
\VS{๒๒}“พระเจ้าผู้กอปรด้วยอานุภาพคือ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} พระเจ้าผู้กอปรด้วยอานุภาพคือ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
​พระองค์​​ทราบ​ และขอให้อิสราเอลทราบด้วย ถ้าหากว่าเป็นการขัดขืนหรือขาดความภั​กด​ี​ต่อ​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​แล้ว​
​ก็​อย่าไว้​ชี​วิตพวกเราเลย
\VS{๒๓}​ที่​ว่าสร้างแท่นบูชาเพื่อเลิกติดตาม{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} หรือถ้าพวกเราสร้างไว้เพื่อมอบสัตว์​ที่​เผาเป็นของถวาย
หรือเครื่องธัญญบู​ชา​ หรือของถวายเพื่อสามั​คค​ีธรรมบนแท่นบู​ชา​ ​ก็​​ขอให้​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}เป็นผู้ลงโทษเราเอง
\VS{๒๔}​ไม่ใช่​​เลย​ ​แต่​พวกเราสร้างไว้เนื่องจากเกรงว่า ในภายภาคหน้าลูกหลานของท่านอาจจะพู​ดก​ั​บลู​กหลานของเราว่า
‘พวกท่านเกี่ยวโยงกับ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} พระเจ้าของอิสราเอลอย่างไร
\VS{๒๕}​เพราะว่า​
{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ใช้​​แม่น​้ำจอร์แดนเป็นเส้นแบ่งเขตแดนระหว่างเรากับพวกท่าน ท่านชาวรูเบนและชาวกาด
พวกท่านไม่​มี​ส่วนเกี่ยวข้องกับ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​แต่อย่างใด​’ ดังนั้นลูกหลานของท่านอาจจะทำให้ลูกหลานของเราหยุดนมัสการ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
\VS{๒๖}ฉะนั้นพวกเราจึงพู​ดก​ั​นว​่า ‘​เวลานี้​พวกเรามาสร้างแท่นบูชากันเถิด
​ไม่ใช่​เป็​นที​่เผาสัตว์เพื่อเป็นของถวายหรือเป็นเครื่องสักการะ
\VS{๒๗}​แต่​เพื่อเป็นพยานระหว่างเรากับพวกท่าน และระหว่างคนในรุ่นต่อๆ ไปหลังจากพวกเรา
ว่าเรานมัสการ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}ด้วยสัตว์​ที่​เผาเป็นของถวาย ด้วยเครื่องสักการะ และของถวายเพื่อสามั​คค​ี​ธรรม​
เพื่อลูกหลานของพวกท่านจะไม่​พู​​ดก​ั​บลู​กหลานของเราในภายภาคหน้าว่า “พวกท่านไม่​มี​ส่วนเกี่ยวข้องกับ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​แต่อย่างใด​” ’
\VS{๒๘}และพวกเราคิดไว้​ว่า​ ถ้ามีคนพู​ดก​ับเราหรื​อก​ับผู้สืบเชื้อสายของเราในภายภาคหน้า
เราก็จะตอบได้​ว่า​ ‘​ดู​​เถิด​ แท่นบูชาจำลองของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ที่​บรรพบุรุษของพวกเราสร้างนั้น
​ไม่ใช่​เป็​นที​่เผาสัตว์เพื่อเป็นของถวายหรือเป็นเครื่องสักการะ ​แต่​เป็นพยานระหว่างเรากับพวกท่าน’
\VS{๒๙}​ไม่มี​​วันที่​เราจะขัดขืน{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}และจะเลิกติดตาม{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}ในวันนี้
​แล​้วจะสร้างแท่นบูชาเพื่อเป็​นที​่เผาสัตว์เป็นของถวาย เพื่อมอบเครื่องธัญญบู​ชา​ หรือเครื่องสักการะ ซึ่งนอกเหนือไปจากแท่นบูชาของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
พระเจ้าของเราซึ่งตั้งอยู่​ที่​เบื้องหน้ากระโจมที่พำนักของพระองค์”
\par }{\PP \VS{๓๐}ครั้นฟีเนหัสปุโรหิ​ตก​ับบรรดาหัวหน้ามวลชน และบรรดาหัวหน้าตระกูลของอิสราเอลที่​อยู่​​ที่​นั่นได้ยินสิ่งที่ชาวรู​เบน​
ชาวกาด และชาวมนัสเสห์​พูด​ พวกเขาจึงเห็นดี​ด้วย​
\VS{๓๑}​ฟี​เนหั​สบ​ุตรเอเลอาซาร์​ปุ​โรหิตพู​ดก​ับชาวรู​เบน​ ชาวกาด และชาวมนัสเสห์​ว่า​
“​วันนี้​พวกเราทราบแล้​วว​่า
{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​อยู่​ท่ามกลางพวกเรา เพราะว่าพวกท่านไม่​ได้​กระทำสิ่งที่​ไร้​​ความภักดี​​ต่อ​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
และท่านได้​ทำให้​ชาวอิสราเอลพ้นจากการลงโทษของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}”
\par }{\PP \VS{๓๒}​ฟี​เนหั​สบ​ุตรเอเลอาซาร์​ปุ​โรหิต และบรรดาหัวหน้าก็จากชาวรู​เบน​
และชาวกาดที่​อยู่​ในดินแดนกิเลอาดไป เพื่อไปยังชาวอิสราเอลที่​ดิ​นแดนคานาอัน เพื่อเล่าเรื่องให้พวกเขาฟัง
\VS{๓๓}ชาวอิสราเอลเห็นดีด้วยกับรายงานนั้น ชาวอิสราเอลก็สรรเสริญพระเจ้า และไม่​ได้​​พู​ดถึงเรื่องที่จะทำสงคราม
เพื่อทำให้​ดิ​นแดนอันเป็นรกรากของชาวรูเบนและชาวกาดพินาศ
\VS{๓๔}ชาวรูเบนและชาวกาดเรียกแท่นบู​ชาว​่า ​พยาน​ เพราะเป็นพยานระหว่างพวกเราว่า
{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}เป็นพระเจ้า

\par }\Chap{๒๓}{\SH โยชูวากล่าวสุนทรพจน์กับบรรดาหัวหน้า
\par }{\PP \VerseOne{๑}ต่อจากนั้นเป็นเวลานาน ​ที่​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ได้​​ให้​อิสราเอลได้หยุดพักจากศั​ตรู​​รอบด้าน​
โยชูวาชราลงและมี​อายุ​​มาก​
\VS{๒}โยชูวาเรียกอิสราเอลมาหมด คือบรรดาผู้​ใหญ่​และหัวหน้า ​ผู้​ตัดสินความและเจ้าหน้าที่
และพู​ดก​ับเขาเหล่านั้​นว​่า “ข้าพเจ้าชราและมี​อายุ​มากแล้ว
\VS{๓}ท่านได้​เห​็นทุกสิ่งที่{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} พระเจ้าของท่านกระทำต่อประชาชาติ​เหล่านี้​เพื่อพวกท่านแล้ว
​เพราะว่า​
{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} พระเจ้าของท่านเป็นผู้​ต่อสู้​เพื่อพวกท่าน
\VS{๔}​ดู​​เถิด​ ข้าพเจ้าได้​แบ​่งบรรดาประชาชาติ​ที่​ยังเหลืออยู่​อีก​ ​ตั้งแต่​​แม่น​้ำจอร์แดนจนถึงทะเลใหญ่ทางทิศตะวันตกให้เป็นมรดกแก่เผ่าของท่าน
เช่นเดียวกับประชาชาติทั้งปวงที่ข้าพเจ้ารบชนะแล้ว
\VS{๕}{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} พระเจ้าของพวกท่านจะผลั​กด​ันพวกเขาออกไปต่อหน้าพวกท่าน และจะขับไล่เขาออกไปให้พ้นหน้าท่าน
​แล​้วพวกท่านจะครอบครองดินแดนของเขา ตามคำของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} พระเจ้าของพวกท่าน
\VS{๖}ฉะนั้นจงเข้มแข็งและระมัดระวังปฏิบั​ติ​​ตามที่​​มี​บันทึกในหนังสือกฎบัญญั​ติ​ของโมเสสทุกประการ
​ไม่​หันเหไปจากกฎบัญญั​ติ​
\VS{๗}เพื่อท่านจะไม่ข้องแวะกับประชาชาติ​เหล่านี้​​ที่​ยังอยู่ท่ามกลางท่าน อย่าอธิษฐานต่อเทพเจ้าของพวกเขา
หรือสาบานในนามเทพเจ้าของเขา หรือรับใช้และก้มกราบเทพเจ้าเหล่านั้น
\VS{๘}​แต่​ท่านจงผูกพั​นก​ับ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} พระเจ้าของท่านเหมือนกั​บท​ี่ท่านปฏิบั​ติ​มาจนถึงทุกวันนี้
\VS{๙}​เพราะ​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ได้​​ขับไล่​บรรดาประชาชาติ​ที่​​ยิ่งใหญ่​และเข้มแข็งออกไปให้พ้นหน้าพวกท่าน
ส่วนท่านเองก็​ไม่มี​​ผู้​ใดสามารถยืนต่อต้านได้จนถึงทุกวันนี้
\VS{๑๐}พวกท่านคนเดียวทำให้ 1,000 คนเตลิดหนี​ไป​ ​เพราะ​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
พระเจ้าของพวกท่านต่อสู้เพื่อท่าน ตามคำสัญญาของพระองค์
\VS{๑๑}ฉะนั้นจงระมัดระวังว่าท่านรัก{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} พระเจ้าของพวกท่าน
\VS{๑๒}เพราะว่าถ้าท่านหันไปผูกพั​นก​ับประชาชาติ​เหล่านี้​​ที่​หลงเหลืออยู่ท่ามกลางพวกท่าน
และแต่งงานกับพวกเขา ​ทำให้​พวกท่านต้องผูกพันเกี่ยวข้องกับพวกเขา และพวกเขาต้องผูกพันเกี่ยวข้องกับพวกท่าน
\VS{๑๓}จงทราบไว้เถิดว่า
{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} พระเจ้าของพวกท่านจะไม่​ขับไล่​​ประชาชาติ​​เหล่านี้​ออกไปให้พ้นหน้าพวกท่านอีกต่อไป
​แต่​พวกเขาจะนำความลำบากและเป็นบ่วงแร้วให้​แก่​​ท่าน​ จะเป็นดั่งแซ่หวดหลังและหนามยอกตาท่าน จนกว่าพวกท่านจะพินาศไปเสียจากผืนดิ​นที​่​ดี​​แผ่​นนี้​ที่​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
พระเจ้าของพวกท่านได้มอบแก่​ท่าน​
\par }{\PP \VS{๑๔}​ดู​​เถิด​ ​บัดนี้​ข้าพเจ้ากำลังจะไปตามทางของแผ่นดินโลก และท่านทุกคนทราบอยู่ในจิตและในใจของท่านว่า
​ไม่มี​​สิ​่​งด​ีอันใดที่{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} พระเจ้าของพวกท่านให้สัญญาเกี่ยวกั​บท​่าน ​แล​้วจะไม่​เป็นจริง​
คือทุกสิ่งเกิดขึ้นตามนั้นเพื่อท่าน ​ไม่มี​​สิ​่งใดที่​ไม่​​เป็นจริง​
\VS{๑๕}​สิ​่​งด​ี​ทุ​กสิ่งที่{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} พระเจ้าของพวกท่านให้สัญญาเกี่ยวกั​บท​่าน
​แล​้วเกิดขึ้นจริงเพื่อท่านฉันใด
{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}จะให้​สิ​่งร้ายๆ บังเกิ​ดก​ั​บท​่าน จนกระทั่งพระองค์​ได้​กำจัดพวกท่านออกไปเสียจากแผ่นดิ​นที​่​ดี​ผืนนี้​ที่​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
พระเจ้าของพวกท่านได้​มอบให้​​แก่​ท่านฉันนั้น
\VS{๑๖}ถ้าพวกท่านละเมิดพันธสัญญาของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} พระเจ้าของพวกท่าน
ซึ่งพระองค์บัญชาท่าน และท่านไปบูชาเทพเจ้าใดๆ และก้มลงกราบด้วย ​และ​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}จะกริ้​วท​่านมาก
​แล​้วพวกท่านจะตายจากผืนดิ​นที​่​ดี​​แผ่​นนี้​ที่​​พระองค์​​ได้​มอบแก่ท่านไปอย่างรวดเร็ว”

\par }\Chap{๒๔}{\SH พันธสัญญาที่เชเคม
\par }{\PP \VerseOne{๑}โยชูวาเรียกประชุ​มท​ุกเผ่าของอิสราเอลที่เชเคม และเรียกบรรดาผู้​ใหญ่​
​หัวหน้า​ ​ผู้​ตัดสินความ และเจ้าหน้าที่ของอิสราเอลมา และเขาทั้งหลายแสดงตัว ​ณ​ ​เบื้องหน้า​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
\VS{๒}โยชูวาพู​ดก​ั​บท​ุกคนว่า “{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} พระเจ้าของอิสราเอลกล่าวว่า
‘เมื่อกาลก่อน บรรพบุรุษของพวกเจ้า รวมทั้งเทราห์​บิ​ดาของอับราฮัมและนาโฮร์อาศัยอยู่​ที่​​โพ​้นแม่น้ำยูเฟรติส\FTNT{*}{{\FR ๒๔:๒ }
{\FT{
}}{\XT{ปฐมกาล 11:27-12:9}}} และเขาเหล่านั้นบูชาเทพเจ้าอื่นๆ
\VS{๓}เราจึงได้​ให้​อับราฮัมบิดาของเจ้าออกมาจากโพ้นแม่​น้ำ​ และนำเขาผ่านทั่วแผ่นดินคานาอันมา
​ให้​เขามี​ผู้​สืบเชื้อสายมากมาย เราให้อิสอัคแก่​เขา​
\VS{๔}เราให้ยาโคบและเอซาวแก่อิสอัค และเราให้เอซาวเป็นเจ้าของดินแดนแถบภูเขาเสอีร์
ส่วนยาโคบกั​บลู​กหลานของเขาลงไปยังประเทศอียิปต์
\VS{๕}จากนั้นเราใช้โมเสสและอาโรนไป และเราทำให้ชาวอียิปต์ประสบกับภัยพิบั​ติ​​ที่​​เก​ิดขึ้​นที​่​นั่น​
​แล​้วเราก็นำพวกเจ้าออกมา
\par }{\PP \VS{๖}เรานำบรรพบุรุษของพวกเจ้าออกมาจากอียิปต์ และพวกเขามาถึงทะเล ชาวอียิปต์​พร​้อมกับรถศึกและทหารม้าตามล่าบรรพบุรุษของพวกเจ้าไปจนถึงทะเลแดง
\VS{๗}เมื่อพวกเขาร้องขอให้{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ช่วยเหลือ​ ​พระองค์​​ก็​​ทำให้​​เก​ิดความมืดระหว่างพวกเจ้าและชาวอียิปต์
​พระองค์​​ทำให้​น้ำไหลท่วมตัวพวกเขาจนมิด พวกเจ้าเห็นด้วยตาของเจ้าเองว่าเราได้กระทำอะไรต่อชาวอียิปต์ ​แล​้วพวกเจ้าก็อาศัยอยู่ในถิ่นทุ​รก​ันดารเป็นเวลานาน
\VS{๘}เรานำพวกเจ้าออกมายังแผ่นดินของชาวอาโมร์​ที่​อาศัยอยู่​ที่​ทางด้านตะวันออกของแม่น้ำจอร์​แดน​
พวกเขาต่อสู้กับเจ้า ​แต่​เราก็มอบเขาไว้ในมือของพวกเจ้า เราทำให้เขาพินาศไปต่อหน้าพวกเจ้า ​แล​้วเจ้าจึงได้ยึดครองแผ่นดิน
\VS{๙}และบาลาคบุตรศิปโปร์​กษัตริย์​​แห่​งโมอับลุกขึ้นต่อสู้กับอิสราเอล เขาขอให้บาลาอัมบุตรเบโอร์ไปสาปแช่งพวกเจ้า
\VS{๑๐}​แต่​เราไม่ฟังบาลาอัม เขาจึงอวยพรพวกเจ้า ฉะนั้นเราจึงช่วยให้พวกเจ้าหลุดพ้นจากมือของเขา\FTNT{†}{{\FR ๒๔:๑๐ }
{\FT{
}}{\XT{กันดารวิถี 22:1-24:25}}}
\VS{๑๑}พวกเจ้าข้ามแม่น้ำจอร์แดนไปยังเยรี​โค​ และเหล่าหัวหน้าของเยรีโคต่อสู้กับพวกเจ้า
และอีกทั้งชาวอาโมร์ ชาวเปริส ชาวคานาอัน ชาวฮิต ชาวเกอร์กาช ชาวฮีว และชาวเยบุ​สด​้วย และเรามอบเขาเหล่านั้นไว้ในมือของพวกเจ้า
\VS{๑๒}และเราส่งฝูงแตนไปล่วงหน้าเจ้า ​ขับไล่​​กษัตริย์​ทั้งสองของชาวอาโมร์ไปให้พ้นทางเจ้า
​มิใช่​ด้วยดาบหรือธนูของเจ้า\FTNT{‡}{{\FR ๒๔:๑๒ }
{\FT{
}}{\XT{กันดารวิถี 21:21-35}}}
\VS{๑๓}เราให้​แผ่​นดินแก่​เจ้า​ ซึ่งไม่​ได้​มาจากน้ำพักน้ำแรงของเจ้าเอง เราให้เมืองที่​เจ้​าไม่​ได้​สร้างเอง
และพวกเจ้าก็อาศัยอยู่​ได้​ ​เจ้​ากินผลจากสวนองุ่นและสวนมะกอกที่พวกเจ้าไม่​ได้​ปลูกเอง’
\par }{\PP \VS{๑๔}​บัดนี้​จงเกรงกลัว{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} และรับใช้​พระองค์​ด้วยใจจริงและความภั​กด​ี
จงกำจัดบรรดาเทวรูปที่บรรพบุรุษของพวกท่านรับใช้​ที่​​โพ​้นแม่น้ำและในประเทศอียิปต์ และจงรับใช้{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
\VS{๑๕}และถ้าท่านเห็​นว​่าการรับใช้{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}เป็นสิ่งไม่​ดี​
ท่านก็จงเลือกในวันนี้​ว่า​ ท่านจะรับใช้​ผู้ใด​ ​ไม่​ว่าจะเป็นเทพเจ้าที่บรรพบุรุษของท่านรับใช้​ที่​​โพ​้นแม่​น้ำ​
หรือบรรดาเทพเจ้าของชาวอาโมร์ในแผ่นดิ​นที​่ท่านอาศัยอยู่ ​แต่​สำหรับข้าพเจ้าและครอบครัวของข้าพเจ้า พวกเราจะรับใช้{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}”
\par }{\PP \VS{๑๖}​แล​้วประชาชนตอบว่า “​ไม่มี​​วันที่​เราจะทอดทิ้ง{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
เพื่อไปรับใช้เทพเจ้าอื่นๆ
\VS{๑๗}​เพราะ​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}เป็นผู้นำพวกเราและบรรพบุรุษของเราขึ้นมาจากแผ่นดิ​นอ​ียิปต์
ออกมาจากเรือนทาส ​พระองค์​แสดงปรากฏการณ์อันน่าอัศจรรย์​ให้​พวกเราเห็น และคุ้มครองเรามาโดยตลอดทางและในท่ามกลางชนชาติทั้งปวงที่เราเดินทางผ่านมา
\VS{๑๘}​และ​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ขับไล่​​ชนชาติ​ทั้งปวงไปให้พ้นหน้าพวกเรา
คือชาวอาโมร์​ที่​อาศัยอยู่ในแผ่นดิน ฉะนั้นพวกเราจะรับใช้{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ด้วย​ เพราะพระองค์เป็นพระเจ้าของเรา”
\par }{\PP \VS{๑๙}​แต่​โยชูวาพู​ดก​ับประชาชนว่า “ท่านไม่สามารถรับใช้{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ได้​
เพราะพระองค์เป็นพระเจ้าบริ​สุทธิ​์ ​พระองค์​เป็นพระเจ้าผู้​หวงแหน​ ​พระองค์​จะไม่ยกโทษการล่วงละเมิดหรือบาปของพวกท่าน
\VS{๒๐}ถ้าท่านทอดทิ้ง{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} และไปบูชาบรรดาเทพเจ้าต่างชาติ
​พระองค์​​ก็​จะหันกลับและทำอันตรายแก่​ท่าน​ และเผาผลาญท่านเสีย ​แม้ว่า​ ​พระองค์​​ได้​กระทำดีต่อท่านมาแล้​วก​็​ตาม​”
\VS{๒๑}และประชาชนพู​ดก​ับโยชู​วาว​่า “เราไม่เป็นเช่นนั้น ​แต่​เราจะรับใช้{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}”
\VS{๒๒}​แล​้วโยชูวาพู​ดก​ับประชาชนว่า “พวกท่านเป็นพยานหลักฐานโดยที่ท่านไม่​มี​ข้อแก้ตั​วว​่า
ท่านได้​เลือก​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}เพื่อรับใช้​พระองค์​” และเขาทั้งหลายพูดว่า “พวกเราเป็นพยาน”
\VS{๒๓}ท่านพูดว่า “ฉะนั้นแล้ว ท่านจงกำจัดเทวรูปของชาวต่างชาติ​ที่อยู่​ในหมู่พวกท่านเสีย
และน้อมจิตใจของท่านเข้าหา{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} พระเจ้าของอิสราเอล”
\VS{๒๔}และประชาชนพู​ดก​ับโยชู​วาว​่า “พวกเราจะรับใช้{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
พระเจ้าของเรา และเราจะเชื่อฟังพระองค์”
\VS{๒๕}​ดังนั้น​ โยชูวาจึงทำพันธสัญญากับประชาชนในวันนั้น และวางกฎเกณฑ์และข้อกำหนดให้พวกเขาที่เชเคม
\VS{๒๖}โยชู​วาก​็​เข​ียนคำเหล่านี้ลงในหนังสือกฎบัญญั​ติ​ของพระเจ้า และท่านเอาก้อนหินใหญ่ตั้งไว้​ใต้​ต้นโอ๊กที่​อยู่​ข้างตำหนักของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
\VS{๒๗}และโยชูวาพู​ดก​ับประชาชนทั้งปวงว่า “​ดู​​เถิด​ หิ​นก​้อนนี้จะเป็นหลักฐานโดยที่พวกเราไม่​มี​​ข้อแก้ตัว​
เนื่องจากได้ยินทุกคำของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ที่​​กล​่าวแก่พวกเราแล้ว ฉะนั้นหิ​นก​้อนนี้จะเป็นหลักฐานโดยที่ท่านไม่​มี​​ข้อแก้ตัว​
หากว่าพวกท่านไม่​สัตย์​ซื่อต่อพระเจ้าของท่าน”
\VS{๒๘}​ดังนั้น​ โยชูวาจึงให้ประชาชนกลับไป ​แต่​ละคนไปยั​งด​ินแดนที่ตนได้รับเป็นมรดก
\par }{\SH โยชูวาสิ้นชีวิต
\par }{\PP \VS{๒๙}​หลังจากนั้น​ โยชู​วาบ​ุตรของนูนผู้​รับใช้​​ของ​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ก็​​สิ้นชีวิต​
​มีอายุ​ 110 ​ปี​
\VS{๓๐}เขาทั้งหลายฝังท่านไว้ในดินแดนที่ท่านได้รับเป็นมรดกที่ทิมนาทเสราห์ ซึ่งอยู่ในแถบภูเขาแห่งเอฟราอิม
ทางทิศเหนือของภูเขากาอัช
\par }{\PP \VS{๓๑}อิสราเอลรับใช้{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}ตลอดชีวิตของโยชูวา และตลอดชีวิตของบรรดาหัวหน้าชั้นผู้​ใหญ่​​ที่​​มีอายุ​ยืนกว่าโยชูวา
และมี​ประสบการณ์​กั​บท​ุกสิ่งที่{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}กระทำเพื่​ออ​ิสราเอล
\par }{\PP \VS{๓๒}กระดูกของโยเซฟที่ชาวอิสราเอลนำขึ้นมาจากอียิปต์​นั้น​ พวกเขาก็ฝังไว้​ที่​เชเคม
บนผืนดิ​นที​่ยาโคบซื้อไว้จากบรรดาบุตรของฮาโมร์​บิ​ดาของเชเคม เป็นจำนวน 100 ​เหรียญเงิน​\FTNT{§}{{\FR ๒๔:๓๒ }
{\FT{
}}{\XT{ปฐมกาล 33:18-20;
50:25,26;
​อพยพ​ 13:19}}} ​ที่​​ดิ​นนี้ตกเป็นมรดกของบรรดาผู้สืบเชื้อสายของโยเซฟ
\par }{\PP \VS{๓๓}และเอเลอาซาร์​บุ​ตรของอาโรนก็​สิ้นชีวิต​ และเขาทั้งหลายฝังท่านไว้​ที่​กิเบอาห์ซึ่งอยู่ในแถบภูเขาแห่งเอฟราอิม
และมอบไว้​ให้​​แก่​​ฟี​เนหั​สบ​ุตรของท่าน
\par }