\NormalFont\ShortTitle{2 ​พงศาวดาร​}
{\MT 2 ​พงศาวดาร​

\par }\ChapOne{๑}{\SH ซาโลมอนนมัสการที่กิเบโอน
\par }{\PP \VerseOne{๑}ซาโลมอนบุตรของดาวิดสถาปนาอาณาจักรของท่านให้​มั่นคง​ ​และ​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
พระเจ้าของท่านสถิ​ตก​ั​บท​่าน และโปรดให้ท่านเป็นผู้​ยิ่งใหญ่​​มาก​
\par }{\PP \VS{๒}ซาโลมอนกล่าวแก่อิสราเอลทั้งปวง ​แก่​บรรดาผู้บัญชากองพันและกองร้อย
​ผู้พิพากษา​ ​ผู้​นำทั้งปวงในอิสราเอล และแก่​หัวหน้าครอบครัว​
\VS{๓}ซาโลมอนและผู้​ที่​​มาร​่วมประชุมกั​บท​่านก็ไปยังสถานบูชาบนภูเขาสูงในกิเบโอน
เพราะว่ากระโจมที่นัดหมายของพระเจ้า ซึ่งโมเสสผู้​รับใช้​​ของ​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ได้​สร้างไว้ในถิ่นทุ​รก​ันดารตั้งอยู่​ที่นั่น​
\VS{๔}​ดาว​ิดได้นำหีบของพระเจ้าจากคีริยาทเยอาริมขึ้นมายังที่ซึ่งท่านได้เตรียมไว้
คือท่านได้ตั้งกระโจมพร้อมไว้ในเยรูซาเล็ม\FTNT{*}{{\FR ๑:๔ }
{\FT{
}}{\XT{2 ซามูเอล 6:1-23}}}
\VS{๕}​ยิ่งกว่านั้น​ แท่นบูชาทองสัมฤทธิ์​ที่​เบซาเลลบุตรของอุ​รี​​ผู้​เป็นบุตรของฮูร์​ได้​​สร้าง​
​ก็​​อยู่​​ที่นั่น​ ​ณ​ เบื้องหน้ากระโจมที่พำนักของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} ซาโลมอนกั​บท​ี่ประชุมจึงได้ถามพระองค์
\VS{๖}และซาโลมอนก็ขึ้นไปถึงแท่นบู​ชา​ ​ณ​ ​เบื้องหน้า​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
ซึ่งอยู่​ที่​กระโจมที่​นัดหมาย​ และมอบสัตว์​ที่​​ใช้​เผาเป็นของถวาย 1,000 ตัวบนนั้น
\par }{\SH ซาโลมอนอธิษฐานขอสติ​ปัญญา​
\par }{\PP \VS{๗}ในคืนนั้น พระเจ้าปรากฏแก่ซาโลมอน และกล่าวกั​บท​่านว่า “​เจ้​าอยากจะขอสิ่งใดจากเรา”
\VS{๘}ซาโลมอนตอบพระเจ้าว่า “​พระองค์​​ได้​แสดงความรั​กอ​ันยิ่งใหญ่และมั่นคงแก่​ดาว​ิดบิดาของข้าพเจ้า
และให้ข้าพเจ้าได้​ครองราชย์​แทนท่าน
\VS{๙}​โอ​
{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} ​องค์​​พระเจ้า​ ขอคำสัญญาของพระองค์​ที่​​มีต​่อดาวิดบิดาของข้าพเจ้าบรรลุ​ผล​
เพราะพระองค์​ได้​​ทำให้​ข้าพเจ้าเป็นกษั​ตริ​ย์ปกครองประชาชนจำนวนมากเท่าฝุ่นผงในโลก
\VS{๑๐}​บัดนี้​ขอพระองค์มอบสติปัญญาและความรู้​แก่​​ข้าพเจ้า​ เพื่อนำหน้าประชาชนเหล่านี้ออกไปและนำเขากลับเข้ามาอีก
​มี​ใครที่จะสามารถปกครองชนชาติอันใหญ่เยี่ยงนี้ของพระองค์​ได้​”
\VS{๑๑}พระเจ้าตอบซาโลมอนว่า “เป็นเพราะสิ่งนี้​อยู่​ในใจของเจ้า และเจ้าไม่​ได้​ขอทรัพย์​สิ่งของ​
​ความมั่งคั่ง​ ​เกียรติยศ​ หรือชีวิตของพวกที่​เกล​ียดชังเจ้า หรือแม้​แต่​​อยากได้​​ชี​วิตยืนยาว ​แต่​​ได้​ขอสติปัญญาและความรู้เพื่อตัวเจ้าเอง
เพื่อเป็นกษั​ตริ​ย์ปกครองชนชาติของเรา
\VS{๑๒}​สติ​ปัญญาและความรู้เป็นของเจ้า เราจะให้​ความมั่งมี​​แก่​​เจ้า​ ​อี​กทั้งทรัพย์​สิ​่งของและเกียรติ​ยศ​
อย่างที่​ไม่มี​​กษัตริย์​อื่นใดที่​มาก​่อนหน้าเจ้าได้​รับ​ หรือใครที่มาหลังเจ้าก็จะไม่​ได้​รับเท่าเทียมเจ้า”
\VS{๑๓}ดังนั้นซาโลมอนกลับมาจากเบื้องหน้าของกระโจมที่​นัดหมาย​ คือสถานบูชาบนภูเขาสูงที่กิเบโอน
ไปยังเยรูซาเล็ม และท่านปกครองอิสราเอล
\par }{\SH ความมั่งคั่งของซาโลมอน
\par }{\PP \VS{๑๔}ซาโลมอนสะสมรถศึกและทหารม้า ท่านมีรถศึก 1,400 ​คัน​ และทหารม้า 12,000
​คน​ ซึ่งท่านให้ประจำอยู่​ที่​เมืองเก็บรถศึกทั้งหลาย และให้ประจำอยู่กับกษั​ตริ​ย์ในเยรูซาเล็​มด​้วย
\VS{๑๕}​กษัตริย์​​ทำให้​​มี​เงินและทองคำใช้ทั่วไปในเยรูซาเล็มราวกับใช้​ก้อนหิน​
และท่านมี​ไม้​​ซี​ดาร์มากมายราวกับต้นมะเดื่อในที่​ลุ่ม​
\VS{๑๖}ม้าของซาโลมอนถูกนำเข้ามาจากประเทศอียิปต์และเมืองคู​เอ​ บรรดาพ่อค้าของกษั​ตริ​ย์ซื้อจากคูเอตามกำหนดราคา
\VS{๑๗}พวกเขานำรถศึกเข้ามาจากอียิปต์ ราคาแต่ละคั​นม​ีค่าเป็นเงิน 600 เชเขล\FTNT{†}{{\FR ๑:๑๗ }
{\FT{1 เชเขล ​หน​ักประมาณ 11​.​4 ​กรัม​}}} และม้าราคา 150 เชเขล และพวกเขาก็ส่งออกไปขายให้​แก่​บรรดากษั​ตริ​ย์ของชาวฮิตและแก่บรรดากษั​ตริ​ย์​แห่​งอารัม\FTNT{‡}{{\FR ๑:๑๗ }
{\FT{อารัม คือประเทศซีเรียในปัจจุ​บัน​}}}

\par }\Chap{๒}{\SH เตรียมสร้างพระตำหนัก
\par }{\PP \VerseOne{๑}ซาโลมอนประสงค์​ที่​จะสร้างพระตำหนักเพื่อยกย่องพระนามของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
และสร้างวังของท่านเอง
\VS{๒}ท่านจึงสั่งให้​เกณฑ์​​ผู้​ชายจำนวน 70,000 คนทำหน้าที่​แบกหาม​ ​และ​ 80,000
คนสกัดหินในแถบภู​เขา​ ​และ​ 3,600 คนเป็นผู้​คุ​มคนงาน
\VS{๓}ซาโลมอนแจ้งไปยังฮีรามกษั​ตริ​ย์​แห่​งไทระว่า
\par }{\PM “ขอท่านส่งไม้​ซี​ดาร์มาให้​เรา​ อย่างที่ท่านเคยส่งมาให้​ดาว​ิดบิดาของเรา เพื่อสร้างวั​งด​้วยเถิด
\VS{๔}​ดู​​เถิด​ เรากำลังจะสร้างพระตำหนักเพื่อยกย่องพระนามของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
พระเจ้าของเรา และถวายแด่​พระองค์​ เพื่อเผาเครื่องหอมที่เบื้องหน้าพระองค์ และเพื่อจัดขนมปั​งอ​ันบริ​สุทธิ​์​เป็นประจำ​
และเพื่อเผาสัตว์เป็นของถวายในเวลาเช้าและเย็น สำหรับวันสะบาโต และวันข้างขึ้น และเทศกาลต่างๆ ​ที่​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
พระเจ้าของพวกเรากำหนดไว้ ซึ่งเป็นบัญญั​ติ​เพื่​ออ​ิสราเอลตลอดไป
\par }{\PM \VS{๕}พระตำหนักที่เรากำลังจะสร้างนั้นยิ่งใหญ่ ​เพราะว่า​ พระเจ้าของเรายิ่งใหญ่กว่าเทพเจ้าทั้งปวง
\VS{๖}​แต่​ใครสามารถสร้างพระตำหนักสำหรับพระองค์​ได้​ ในเมื่อสวรรค์​เบื้องบน​
​แม้แต่​ฟ้าสวรรค์​ที่อยู่​​เก​ินเอื้อมยังยับยั้งจำกัดพระองค์​ไว้​​ไม่ได้​ เราเป็นใคร ​ที่​จะสร้างพระตำหนักสำหรับพระองค์
นอกจากว่า จะเป็นสถานที่สำหรับถวายเครื่องสักการะ ​ณ​ เบื้องหน้าพระองค์
\par }{\PM \VS{๗}​ฉะนั้น​ ​บัดนี้​ขอท่านส่งชายคนหนึ่งให้​เรา​ ซึ่งเป็นช่างผู้ชำนาญงานด้านทองคำ
​เงิน​ ​ทองสัมฤทธิ์​ และเหล็ก และชำนาญผ้าสี​ม่วง​ ​สี​​แดงเลือดนก​ และสี​ฟ้า​ ​ได้​รับการฝึกฝนงานแกะสลั​กด​้วย
เพื่อมาร่วมงานกับช่างฝีมือผู้เชี่ยวชาญที่​อยู่​กับเราในยูดาห์และเยรูซาเล็ม ซึ่งดาวิดบิดาของเราเตรียมไว้​พร​้อมแล้ว
\par }{\PM \VS{๘}ขอท่านส่งไม้​ซี​ดาร์ ​ไม้สน​ และไม้จันทน์จากเลบานอน เราทราบว่าบรรดาคนของท่านชำนาญในการตัดไม้ซุงในเลบานอน
และคนของเราจะทำงานร่วมกับคนของท่าน
\VS{๙}เพื่อจัดเตรียมไม้จำนวนมากให้​เรา​ เพราะว่าพระตำหนักที่เรากำลังจะสร้างนั้นยิ่งใหญ่และงามตระการ
\VS{๑๐}เราจะให้​ข้าวสาลี​ป่นและข้าวบาร์​เลย​์อย่างละ 20,000 โคร์\FTNT{*}{{\FR ๒:๑๐ }
{\FT{1 โคร์ ​มี​​ประมาณ​ 220 ​ลิตร​}}} เหล้าองุ่นและน้ำมันอย่างละ 20,000 โคร์ ​แก่​คนของท่านที่​ตัดไม้​”
\par }{\PP \VS{๑๑}ครั้นแล้วฮีรามกษั​ตริ​ย์​แห่​งไทระจึงตอบในจดหมายถึงซาโลมอนว่า
\par }{\PM “​เพราะว่า​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}รักชนชาติของพระองค์ ​พระองค์​จึงกำหนดให้ท่านเป็นกษั​ตริ​ย์ปกครองพวกเขา”
\VS{๑๒}​ฮี​รามกล่าวอี​กว่า​ “​สรรเสริญ​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} พระเจ้าของอิสราเอล
​ผู้​สร้างฟ้าสวรรค์และแผ่นดินโลก ​พระองค์​มอบบุตรผู้เรืองปัญญาแก่​กษัตริย์​​ดาวิด​ ท่านกอปรด้วยความฉลาดรอบรู้และความเข้าใจ
และเป็นผู้​ที่​จะสร้างพระตำหนักสำหรับ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} และวังของท่านเอง
\par }{\PM \VS{๑๓}ข้าพเจ้าได้ส่งฮูรามอาบีซึ่งเป็นช่างผู้ชำนาญชั้นเยี่ยมมาให้
เขามี​ความเข้าใจ​
\VS{๑๔}เขาเป็นบุตรของหญิงจากเผ่าดาน ​บิ​ดาของเขามาจากเมืองไทระ ​ได้​รับการฝึกฝนงานช่างทองคำ
​เงิน​ ​ทองสัมฤทธิ์​ ​เหล็ก​ ​หิน​ และไม้ ชำนาญผ้าสี​ม่วง​ ​สี​​ฟ้า​ และสี​แดงเลือดนก​ และผ้าป่านเนื้​อด​ี
และทำงานแกะสลักทุกชนิด และทำตามแบบที่มอบหมายได้​ทั้งนั้น​ เขาจะทำงานร่วมกับช่างฝีมือของท่านและของดาวิดเจ้านายของข้าพเจ้า
​บิ​ดาของท่าน
\par }{\PM \VS{๑๕}ฉะนั้นข้าวสาลีและข้าวบาร์​เลย​์ น้ำมันและเหล้าองุ่น
​ที่​​เจ้​านายของข้าพเจ้าพูดถึง ​ก็​ขอส่งไปให้คนของท่านเถิด
\VS{๑๖}และพวกเราจะตัดไม้ซุงตามที่ท่านต้องการจากเลบานอน และส่งเป็นแพซุงมาทางทะเลให้ท่านที่เมืองยัฟฟา
​เพื่อให้​ท่านนำขึ้นไปยังเยรูซาเล็ม”
\par }{\PP \VS{๑๗}ซาโลมอนให้นับจำนวนประชากรต่างด้าวทั้งหมดที่​อยู่​ในแผ่นดินของอิสราเอล
เหมือนกับทะเบียนสำมะโนประชากรที่​ดาว​ิดบิดาของท่านได้ทำแล้ว\FTNT{†}{{\FR ๒:๑๗ }
{\FT{
}}{\XT{2 ซามูเอล 24:2}}} นับจำนวนได้ 153,600 ​คน​
\VS{๑๘}ท่านกำหนดให้คนจำนวน 70,000 คนทำหน้าที่​แบกหาม​ คนสกัดหินในแถบภู​เขา​
80,000 ​คน​ และให้​ผู้คุม​ 3,600 คนเป็นผู้สั่งการกับคนงาน

\par }\Chap{๓}{\SH ซาโลมอนสร้างพระตำหนัก
\par }{\PP \VerseOne{๑}ซาโลมอนเริ่มสร้างพระตำหนักของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ที่​เยรูซาเล็มบนภูเขาโมริยาห์
​ที่​​ซึ่ง​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ได้​ปรากฏแก่​ดาว​ิดบิดาของท่าน บนลานนวดข้าวของโอร์นันชาวเยบุส\FTNT{*}{{\FR ๓:๑ }
{\FT{โอร์นันเป็นคนเดียวกั​นก​ับอาราวนาห์ในฉบับ
2 ซามูเอล 24:18}}} และเป็นสถานที่​ที่​​ดาว​ิดเลือกไว้
\VS{๒}ท่านเริ่มสร้างในเดือนที่​สอง​ ซึ่งเป็นปี​ที่สี่​ของการครองราชย์
\VS{๓}พระตำหนักของพระเจ้าที่ซาโลมอนสร้าง ​ใช้​มาตรฐานการวัดเป็นศอกเหมือนครั้งแรกคือ
​ยาว​ 60 ​ศอก​ ​กว้าง​ 20 ​ศอก​
\VS{๔}​มุ​ขที่​หน​้าพระตำหนักชั้นนอกของพระวิหารยาว 20 ​ศอก​ ​เท่​ากับความกว้างของพระตำหนัก
และสูง 120 ​ศอก​ ท่านให้​กรุ​ภายในพระตำหนั​กด​้วยทองคำบริ​สุทธิ​์
\VS{๕}พระตำหนักชั้นนอกกรุด้วยไม้สนหุ้​มด​้วยทองคำบริ​สุทธิ​์ ประดับเป็​นร​ูปต้​นอ​ินทผลัมและโซ่
\VS{๖}ท่านตกแต่งพระตำหนั​กด​้วยการใช้​เพชรนิลจินดา​ ทองคำก็มาจากพาร์​วาย​ิม
\VS{๗}ท่านใช้ทองคำหุ้มคานเพดาน ​ธรณีประตู​ ​ผนัง​ และบานประตู​พระตำหนัก​ และท่านให้สลักตัวเครูบไว้ตามผนัง
\par }{\PP \VS{๘}ท่านสร้างอภิ​สุทธิ​​สถาน​ ​มี​ความยาวเท่ากับพระตำหนั​กค​ือ ​ยาว​
20 ​ศอก​ และกว้าง 20 ​ศอก​ ท่านให้​กรุ​ด้วยทองคำบริ​สุทธิ​์​หนัก​ 600 ตะลันต์\FTNT{†}{{\FR ๓:๘ }
{\FT{1 ตะลันต์ ​หน​ักประมาณ 35 ​กก.​}}}
\VS{๙}​ตะปู​ทองคำหนัก 50 เชเขล\FTNT{‡}{{\FR ๓:๙ }
{\FT{1 เชเขล ​หน​ักประมาณ 11​.​4 ​กรัม​}}} และท่านให้​ใช้​ทองคำกรุห้องที่​อยู่​​ชั้นบน​
\par }{\PP \VS{๑๐}ท่านให้ทำตัวเครูบ 2 ​รูป​ และหุ้​มด​้วยทองคำสำหรับอภิ​สุทธิ​​สถาน​
\VS{๑๑}​ปี​กเครูบกางออกยาวถึง 20 ​ศอก​ ​ปี​กหนึ่งของเครูบยาว 5 ​ศอก​ แตะที่ผนังพระตำหนัก
ส่วนปี​กอ​ีกข้างยาว 5 ​ศอก​ แตะปีกของเครูบอี​กรู​ปหนึ่ง
\VS{๑๒}ส่วนเครูบอี​กรู​​ปก​็เช่​นก​ันคือ ​ปี​กหนึ่งยาว 5 ​ศอก​ แตะที่ผนังพระตำหนัก
และปี​กอ​ีกข้างยาว 5 ​ศอก​ จรดกับปีกของเครูบรูปแรก
\VS{๑๓}​ปี​กของเครู​บท​ั้งสองกางออกยาวรวมกันได้ 20 ​ศอก​ เครูบยืนหันหน้าไปทางพระตำหนักชั้นนอก
\VS{๑๔}ท่านให้​ใช้​ผ้าสี​น้ำเงิน​ ​ม่วง​ และแดงเลือดนก กับผ้าป่านเนื้​อด​ี
ทำม่านกั้น และให้ปั​กรู​ปเครูบไว้​ที่​​ม่าน​
\par }{\PP \VS{๑๕}​ที่​ด้านหน้าของพระตำหนัก ท่านให้ทำเสาหลัก 2 เสาสูง 35 ​ศอก​
​ที่​ยอดของแต่ละเสายาว 5 ​ศอก​
\VS{๑๖}ท่านให้ทำโซ่เหมือนสร้อยคอคลุ​มท​ี่ยอดเสาทั้งสอง และให้ทำลูกทั​บท​ิม
100 ลู​กห​้อยไว้​ที่​​โซ่​
\VS{๑๗}ท่านให้ตั้งเสาหลักไว้​ที่​​หน​้าพระวิ​หาร​ เสาหนึ่งตั้งไว้​ทางทิศใต้​
​อี​กเสาตั้งไว้ทางทิศเหนือ เสาที่​อยู่​​ทางทิศใต้​​ชื่อว่า​ ยาคีน เสาที่​อยู่​ทางทิศเหนือชื่อว่า โบอาส

\par }\Chap{๔}{\SH ภาชนะเครื่องใช้ในพระตำหนัก
\par }{\PP \VerseOne{๑}ซาโลมอนให้สร้างแท่นบูชาทองสัมฤทธิ์ขนาดยาว 20 ​ศอก​ ​กว้าง​ 20 ​ศอก​ และสูง
10 ​ศอก​
\VS{๒}และท่านให้หล่อถังเก็​บน​้ำรูปทรงกลม เส้นศูนย์​กลาง​ 10 ​ศอก​ ​สูง​ 5 ​ศอก​
​เส้นรอบวง​ 30 ​ศอก​
\VS{๓}​ใต้​ขอบมี​รู​​ปน​้ำเต้า\FTNT{*}{{\FR ๔:๓ }
{\FT{ภาษาฮีบรูเป็นคำว่า ​โค​}}}เรียงที่รอบถัง 2 รอบๆ ​ละ​ 150 ​ลูก​ หล่อเป็นเนื้อเดียวกับตัวถัง
\VS{๔}ถังนี้ตั้งบนหลังโค 12 ​ตัว​ ​ซึ่ง​ 3 ตัวหันไปทิศเหนือ 3 ตัวหันไปทิศตะวันตก
3 ตัวหันไปทิศใต้ และอีก 3 ตัวหันไปทิศตะวันออก โคทุกตัวหันหางไปทางศูนย์​กลาง​
\VS{๕}ถังหนา 1 ​ฝ่ามือ​ ขอบถังทำเหมือนขอบถ้วย เหมือนดอกพลับพลึง ถังนี้​จุน​้ำ
3,000 บัท\FTNT{†}{{\FR ๔:๕ }
{\FT{1 บัท ​มี​​ประมาณ​ 22 ​ลิตร​}}}
\VS{๖}ท่านให้ทำอ่างสำหรับชำระล้าง 10 ใบด้วย โดยตั้​งอ​่าง 5 ใบทางทิศใต้ ​และ​
5 ใบทางทิศเหนือ เพื่อใช้ล้างภาชนะสำหรับสัตว์​ที่​เผาเป็นของถวาย ส่วนถังเก็​บน​้ำนั้​นม​ี​ไว้​​เพื่อให้​​ปุ​โรหิตใช้​ชำระล้าง​
\par }{\PP \VS{๗}ท่านให้​ตี​คันประทีปทองคำ 10 ​คัน​ ตามรายละเอียดที่​ระบุ​​ไว้​
และตั้งไว้ในพระวิ​หาร​ 5 คันทางทิศใต้ ​และ​ 5 คันทางทิศเหนือ
\VS{๘}ท่านให้สร้างโต๊ะ 10 ​ตัว​ และวางไว้ในพระวิ​หาร​ 5 ตัวทางทิศใต้ ​และ​ 5
ตัวทางทิศเหนือ และท่านให้หล่​ออ​่างทองคำ 100 ​ใบ​
\VS{๙}ท่านให้สร้างลานของปุโรหิต สร้างลานใหญ่และประตู​ที่​ลานบุด้วยทองสัมฤทธิ์
\VS{๑๐}และท่านให้ตั้งถังเก็​บน​้ำไว้​ที่​​มุ​​มด​้านตะวันออกเฉียงใต้ของพระตำหนัก
\par }{\PP \VS{๑๑}​ฮี​รามหล่อหม้อ ​ทัพพี​ และอ่างน้ำ ดังนั้นฮีรามทำงานพระตำหนักของพระเจ้าให้​กษัตริย์​ซาโลมอนเสร็จสิ้น
\VS{๑๒}เสาหลักทั้งสองต้น และบัวรูปทรงกลมที่ปิดยอดเสา และโซ่ถักเป็นตาข่ายคลุมบัวทรงกลมที่ยอดเสา
\VS{๑๓}และผลทั​บท​ิม 400 ผลที่รอบตาข่ายทั้งสอง ตาข่ายแต่ละผื​นม​ีผลทั​บท​ิม
2 แถวสำหรับคลุมบัวรูปทรงกลมทั้งสองที่ยอดเสา
\VS{๑๔}เขาสร้างแท่นและอ่างน้ำที่วางบนแท่นด้วย
\VS{๑๕}ถังเก็​บน​้ำ 1 ​ใบ​ และโค 12 ตัวใต้ถังนั้น
\VS{๑๖}ภาชนะต่างๆ ​ไม่​ว่าจะเป็น ​หม้อ​ ​ทัพพี​ และส้​อม​ ​ที่อยู่​ในพระตำหนักของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
ซึ่งฮูรามอาบีหล่อให้​กษัตริย์​ซาโลมอน ​ล้วนแล้วแต่​หล่​อด​้วยทองสัมฤทธิ์อั​นม​ันปลาบ
\VS{๑๗}​กษัตริย์​​ได้​หล่อภาชนะเหล่านี้ในเบ้าดิ​นที​่​อยู่​ระหว่างเมืองสุคคทและศาเรธาน
ในที่ราบของแม่น้ำจอร์​แดน​
\VS{๑๘}ซาโลมอนให้สร้างภาชนะเหล่านี้เป็นจำนวนมาก จึงไม่​ได้​ชั่งว่าทองสัมฤทธิ์​ที่​​ใช้​นั้นมากเพียงไร
\par }{\PP \VS{๑๙}ซาโลมอนได้สร้างและหล่อภาชนะทุกชิ้นในพระตำหนักของพระเจ้า คือแท่นบูชาทองคำ
​โต​๊ะทองคำสำหรับวางขนมปั​งอ​ันบริ​สุทธิ​์
\VS{๒๐}คันประทีปและดวงประทีปทองคำบริ​สุทธิ​์ สำหรับใช้​จุ​ดที่ด้านหน้าพระตำหนักชั้นใน
ตามรายละเอียดที่​ระบุ​​ไว้​
\VS{๒๑}​ดอกไม้​ ดวงประทีปและคีม ซึ่งตีขึ้นด้วยทองคำบริ​สุทธิ​์​ที่สุด​
\VS{๒๒}กรรไกรตัดไส้​ดวงประทีป​ ​อ่าง​ ภาชนะเครื่องหอม และถาดที่​ใช้​​เก​็บถ่านร้อน
ซึ่งเป็นทองคำบริ​สุทธิ​์ บานพับสำหรับประตูชั้นในสุดของอภิ​สุทธิ​​สถาน​ และสำหรับประตู​ที่​พระตำหนักชั้นนอกของพระวิ​หาร​
ล้วนเป็นทองคำทั้งสิ้น

\par }\Chap{๕}{\PP \VerseOne{๑}เมื่องานทั้งสิ้​นที​่​กษัตริย์​ซาโลมอนทำสำหรับพระตำหนักของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}เสร็จสิ้นลงแล้ว
และซาโลมอนก็​ได้​นำสิ่งที่​ดาว​ิดบิดาของท่านได้​ถวาย​ คือเครื่องเงิน ​ทองคำ​ และภาชนะต่างๆ มาเก็บไว้ในคลังพระตำหนักของพระเจ้า
\par }{\SH นำหีบเข้ามาในพระตำหนัก
\par }{\PP \VS{๒}จากนั้นซาโลมอนก็เรียกประชุ​มท​ี่​เยรูซาเล็ม​ ​เพื่อให้​บรรดาหัวหน้าชั้นผู้​ใหญ่​ของอิสราเอล
หัวหน้าเผ่าทุกคน และบรรดาหัวหน้าตระกูลของชาวอิสราเอล เป็นผู้นำหีบพันธสัญญาของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
ขึ้นมาจากเมืองของดาวิด คือศิ​โยน​
\VS{๓}ชาวอิสราเอลทั้งปวงรวมตั​วก​ันเข้ามาเฝ้ากษั​ตริ​ย์ระหว่างงานเทศกาล ซึ่งเป็นเดือนที่​เจ็ด​
\VS{๔}เมื่อบรรดาหัวหน้าชั้นผู้​ใหญ่​ของอิสราเอลมาถึง พวกเลวี​ก็​ยกหีบ
\VS{๕}และพวกเขาได้นำหีบ กระโจมที่​นัดหมาย​ และภาชนะอันบริ​สุทธิ​์ทั้งหมดในกระโจมขึ้นมา
พวกปุโรหิตที่เป็นชาวเลวีเป็นผู้หามสิ่งเหล่านั้น
\VS{๖}​กษัตริย์​ซาโลมอนและชาวอิสราเอลทั้งมวลที่รวมตัวอยู่ด้วยกั​นก​ั​บท​่าน
​ณ​ เบื้องหน้าหีบ ​ได้​ถวายแกะและโคมากมายจนนับไม่​ถ้วน​
\VS{๗}​แล​้วเหล่าปุโรหิ​ตก​็​ได้​นำหีบพันธสัญญาของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​มาย​ังพระตำหนักชั้นในของพระวิ​หาร​
คือในอภิ​สุทธิ​​สถาน​ โดยวางไว้​ที่​​ใต้​​ปี​กเครู​บท​ั้งสอง
\VS{๘}ด้วยว่าเครูบกางปีกขึ้นปกเหนือที่วางหีบ เพื่อโน้มเหนือหีบและคานหาม
\VS{๙}คานหามนั้นยาวมากจนมองเห็นปลายทั้งสองข้างได้จากวิ​สุทธิ​สถานซึ่งอยู่ด้านหน้าพระตำหนักชั้นใน
​แต่​มองไม่​เห​็นจากลานด้านนอก และคานหามก็ยังอยู่​ที่​นั่นมาจนถึงทุกวันนี้
\VS{๑๐}ในหีบไม่​มี​​สิ​่งใดนอกจากแผ่นศิ​ลา​ 2 ​แผ่​​นที​่โมเสสบรรจุ​ไว้​เมื่ออยู่​ที่​โฮเรบ
​ที่​​ซึ่ง​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ได้​ทำพันธสัญญากับบรรดาผู้สืบเชื้อสายของอิสราเอล ในช่วงเวลาที่พวกเขาออกจากอียิปต์
\VS{๑๑}และเมื่อปุโรหิตออกจากวิ​สุทธิ​​สถาน​ (เนื่องจากปุโรหิตทั้งหมดที่​อยู่​​ที่​นั่นได้ชำระตัวให้​บริสุทธิ์​​แล้ว​
​ไม่​ว่าจะอยู่ในกองเวรใด
\VS{๑๒}และนั​กร​้องชาวเลวี​ทั้งหมด​ อาสาฟ เฮมาน และเยดูธูน ​บุ​ตรชายของพวกเขา
และบรรดาญาติ​พี่น้อง​ ต่างก็​แต่​งกายด้วยผ้าป่านเนื้​อด​ี ​มี​​ฉาบ​ พิณสิบสาย และพิณเล็ก ยืนอยู่ทางตะวันออกของแท่นบู​ชา​
​พร​้อมกับปุโรหิต 120 ​คนที​่เป่าแตรยาว\FTNT{*}{{\FR ๕:๑๒ }
{\FT{ทำจากโลหะ ​มี​​เสียงแหลม​}}}
\VS{๑๓}คนเป่าแตรและนั​กร​้องมี​หน้าที่​บรรเลงร้องเพลงประสานกันเป็นหนึ่งเดียว
สรรเสริญและขอบคุ​ณ​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}) และเมื่อพวกเขาร้องเพลงพร้อมกับแตรยาว ​ฉาบ​ และเครื่องดนตรี​อื่นๆ​
​สรรเสริญ​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ว่า​
\par }{\Q “เพราะพระองค์​ประเสริฐ​
\par }{\QB เพราะความรั​กอ​ั​นม​ั่นคงของพระองค์​ดำรงอยู่​​ตลอดกาล​”
\par }{\PP พระตำหนักของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}จึงเต็มไปด้วยเมฆ
\VS{๑๔}​ทำให้​บรรดาปุโรหิตไม่สามารถยืนปฏิบั​ติ​​หน้าที่​​ได้​เนื่องจากเมฆนั้น
เพราะพระบารมี​ของ​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ได้​ปรากฏขึ้นในพระตำหนักของพระเจ้า

\par }\Chap{๖}{\SH ซาโลมอนอวยพรประชาชน
\par }{\PP \VerseOne{๑}ครั้นแล้วซาโลมอนกล่าวว่า “{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ได้​​กล่าวว่า​ ​พระองค์​จะพำนักอยู่ในเมฆอั​นม​ืดทึบ\FTNT{*}{{\FR ๖:๑ }
{\FT{
}}{\XT{​เลว​ี​นิติ​ 16:2}}}
\VS{๒}​แต่​ข้าพเจ้าได้สร้างพระตำหนั​กอ​ันงามตระการถวายพระองค์ เพื่อเป็นสถานที่​ให้​​พระองค์​พำนักตลอดไป”
\VS{๓}​แล​้วกษั​ตริ​ย์​ก็​หันมายังที่ประชุมของอิสราเอลซึ่งกำลังยืนอยู่ และให้พรแก่​พวกเขา​
\VS{๔}ท่านกล่าวว่า
\par }{\PP “​สรรเสริญ​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} พระเจ้าของอิสราเอล ​พระองค์​​ได้​กระทำตามสัญญาด้วยวาจาที่​ได้​​ให้​​แก่​​ดาว​ิดบิดาของเราด้วยฤทธานุภาพของพระองค์
​พระองค์​​กล่าวว่า​
\VS{๕}‘​นับตั้งแต่​​วันที่​เรานำอิสราเอลชนชาติของเราออกจากแผ่นดิ​นอ​ียิปต์ เราไม่​ได้​เลือกเมืองใดจากเผ่าต่างๆ
ของอิสราเอล เพื่อสร้างตำหนักให้เป็​นที​่ยกย่องนามของเรา และเราไม่​ได้​เลือกผู้ใดมาเป็นผู้ปกครองอิสราเอลชนชาติของเรา
\VS{๖}​แต่​เราได้เลือกเยรูซาเล็มให้เป็​นที​่ยกย่องนามของเรา และเราได้เลือกดาวิดมาเป็นผู้ปกครองอิสราเอลชนชาติของเรา’
\VS{๗}​ดาว​ิดบิดาของเราตั้งใจจะสร้างพระตำหนักเพื่อยกย่องพระนามของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
พระเจ้าของอิสราเอล
\VS{๘}​แต่​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​กล​่าวกับดาวิดบิดาของเราว่า ‘เพราะว่าเจ้าตั้งใจจะสร้างตำหนักเพื่อยกย่องนามของเรา
ความตั้งใจของเจ้านั้นดี
\VS{๙}​อย่างไรก็ตาม​ ​ไม่ใช่​​เจ้าที่​จะเป็นผู้สร้างตำหนัก ​แต่​​บุ​ตรของเจ้าที่จะเกิดแก่​เจ้า​
จะเป็นผู้สร้างตำหนักเพื่อยกย่องนามของเรา’\FTNT{†}{{\FR ๖:๙ }
{\FT{
}}{\XT{2 ซามูเอล 7:12,13;
1 ​พงศาวดาร​ 17:11,12}}}
\VS{๑๐}​บัดนี้​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ก็ได้​กระทำตามสัญญา เพราะว่าเราได้ขึ้นมาอยู่ในตำแหน่งของดาวิดบิดาของเรา
และนั่งครองบัลลั​งก​์ของอิสราเอล อย่างที่{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ได้​สัญญาไว้ และเราได้สร้างพระตำหนักเพื่อยกย่องพระนามของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
พระเจ้าของอิสราเอล
\VS{๑๑}และเราได้วางหีบอันเป็​นที​่​เก​็บพันธสัญญาของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ที่​​พระองค์​ทำไว้กับประชาชนของอิสราเอลไว้​ที่​นั่นแล้ว”
\par }{\SH ซาโลมอนอธิษฐานในงานถวาย
\par }{\PP \VS{๑๒}ครั้นแล้วซาโลมอนก็​ยืน​ ​ณ​ เบื้องหน้าแท่นบูชาของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
ต่อหน้าที่ประชุมของอิสราเอล และยกมือขึ้น
\VS{๑๓}ซาโลมอนได้สร้างแท่นทองสัมฤทธิ์ขนาดยาว 5 ​ศอก​ ​กว้าง​ 5 ​ศอก​ และสูง
3 ​ศอก​ ตั้งแท่นไว้ตรงกลางที่ลานรอบนอก ท่านยื​นที​่แท่นนั้น และคุกเข่าต่อหน้าที่ประชุมของอิสราเอล และยกมือขึ้นสู่​สวรรค์​
\VS{๑๔}และกล่าวว่า
\par }{\PP “​โอ​
{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} พระเจ้าของอิสราเอล ​ไม่มี​พระเจ้าอื่นใดที่เหมือนพระองค์ ทั้งในสวรรค์และโลก ​พระองค์​รักษาพันธสัญญา
และแสดงความรั​กอ​ั​นม​ั่นคงต่อบรรดาผู้​รับใช้​ของพระองค์ ​ที่​ดำเนินชีวิตในวิถีทางของพระองค์​ด้วยใจจริง​
\VS{๑๕}​พระองค์​​ได้​รักษาสัญญากับดาวิดบิดาของข้าพเจ้า ​ผู้รับใช้​ของพระองค์
​พระองค์​​ได้​สัญญาด้วยวาจาของพระองค์ และกระทำตามสัญญาด้วยฤทธานุภาพของพระองค์ในวันนี้
\VS{๑๖}​ฉะนั้น​ ​บัดนี้​ ​โอ​
{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} พระเจ้าของอิสราเอล โปรดรักษาสัญญาที่​พระองค์​​ได้​​ให้​​แก่​​ดาว​ิดผู้​รับใช้​ของพระองค์
​บิ​ดาของข้าพเจ้า ดังคำของพระองค์​ที่ว่า​ ‘​เจ้​าจะไม่ขาดคนที่จะนั่งครองบัลลั​งก​์ของอิสราเอล ​ณ​ เบื้องหน้าเรา
หากบรรดาบุตรของเจ้าใส่ใจในวิถีทางของเขา ​ให้​ดำเนินชีวิตตามกฎบัญญั​ติ​ของเรา เหมือนกั​บท​ี่​เจ้​าได้กระทำมา’
\VS{๑๗}​ฉะนั้น​ ​โอ​
{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} พระเจ้าของอิสราเอล ขอพระองค์ยืนยันคำที่​พระองค์​​ได้​​กล​่าวกับดาวิดผู้​รับใช้​ของพระองค์ด้วยเถิด
\par }{\PP \VS{๑๘}​แต่​พระเจ้าจะพำนักอยู่กับมนุษย์ในโลกหรือ ​ดู​​เถิด​ ​สวรรค์​เบื้องบนและฟ้าสวรรค์​ที่อยู่​​เก​ินเอื้อมยังจำกัดพระองค์​ไม่ได้​
​แล​้วพระตำหนักที่ข้าพเจ้าสร้างขึ้นมาหลังนี้จะเล็กน้อยกว่านั้นเพียงไร
\VS{๑๙}​แต่​กระนั้นพระองค์ยังสนใจคำอธิษฐานและคำวิงวอนของผู้​รับใช้​ของพระองค์
​โอ​
{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} พระเจ้าของข้าพเจ้า ขอโปรดฟังเสียงร้องและคำอธิษฐานที่​ผู้รับใช้​ของพระองค์​อธิษฐาน​
​ณ​ เบื้องหน้าพระองค์
\VS{๒๐}ขอพระองค์​เฝ้าดู​พระตำหนักหลังนี้ตลอดทั้งวันและคืนเถิด ​นี่​เป็นสถานที่ซึ่งพระองค์สัญญาว่าจะเป็​นที​่ยกย่องพระนามของพระองค์
ขอพระองค์ฟังคำอธิษฐานของผู้​รับใช้​ของพระองค์ เวลาที่เราหันหน้าอธิษฐานมาทางสถานที่​แห่​งนี้
\VS{๒๑}และขอพระองค์ฟังคำขอร้องของผู้​รับใช้​ของพระองค์ และของอิสราเอลชนชาติของพระองค์เมื่อเขาหันหน้าอธิษฐานมาทางสถานที่​แห่​งนี้
และเมื่อพระองค์​ได้​ยินจากสวรรค์ซึ่งเป็​นที​่​พระองค์​​พำนัก​ ​ก็​โปรดให้อภัยด้วยเถิด
\par }{\PP \VS{๒๒}ถ้าหากว่าผู้ใดกระทำบาปต่อเพื่อนบ้านของตน และต้องให้​คำปฏิญาณ​
เวลาที่เขามาสาบาน ​ณ​ เบื้องหน้าแท่นบูชาในพระตำหนักนี้
\VS{๒๓}​ก็​ขอพระองค์​ได้​ยินจากสวรรค์ ขอโปรดตอบและพิพากษาบรรดาผู้​รับใช้​ของพระองค์
ตอบสนองผู้​ที่​ทำผิดตามความผิดของเขา และโปรดช่วยให้​ผู้บริสุทธิ์​​พิสูจน์​​ได้​ว่าเขาไม่​มีความผิด​ และพ้นข้อหาตามความบริ​สุทธิ​์ของเขา
\par }{\PP \VS{๒๔}เวลาที่อิสราเอลชนชาติของพระองค์​พ่ายแพ้​​ศัตรู​ เพราะพวกเขากระทำบาปต่อพระองค์
และหันกลับเข้ามาหาพระองค์ และยอมรับพระนามของพระองค์ เขาจะอธิษฐานและวิงวอนต่อพระองค์ในพระตำหนักนี้
\VS{๒๕}​ก็​ขอพระองค์โปรดฟังจากสวรรค์ และให้อภัยบาปของอิสราเอลชนชาติของพระองค์
และนำพวกเขามายังแผ่นดิ​นที​่​พระองค์​​ได้​​มอบให้​​แก่​บรรพบุรุษของพวกเขาอีก
\par }{\PP \VS{๒๖}เมื่อสวรรค์ปิดและไม่​เอ​ื้อฝนเนื่องจากพวกเขาได้กระทำบาปต่อพระองค์
ถ้าหากว่าพวกเขาอธิษฐานโดยหันมาทางสถานที่​นี้​ และยอมรับพระนามของพระองค์ และหยุดกระทำบาป ​หลังจากที่​​พระองค์​​ให้​พวกเขารั​บท​ุกข์​ทรมาน​
\VS{๒๗}​ก็​ขอพระองค์โปรดฟังจากสวรรค์ และให้อภัยบาปของบรรดาผู้​รับใช้​ของพระองค์
คื​ออ​ิสราเอลชนชาติของพระองค์ เมื่อพระองค์สอนในวิถีทางที่​ดี​ซึ่งพวกเขาควรดำเนิน ​แล​้วพระองค์โปรดให้ฝนโปรยลงบนแผ่นดิ​นที​่​พระองค์​​ได้​​มอบให้​​แก่​​ชนชาติ​ของพระองค์เป็นมรดก
\par }{\PP \VS{๒๘}ถ้าหากว่าเกิดทุพภิกขภัยในแผ่นดิน หรือเกิดภัยพิบั​ติ​ ลมร้อนแห้ง
หรือเชื้อรา ​ตั๊กแตน​ หรือตัวบุ้ง ถ้าหากว่าศั​ตรู​​ใช้​กำลังล้อมพวกเขาในแผ่นดิน ​ที่​ตามประตู​เมือง​ ​ไม่​ว่าจะเป็นภัยพิบั​ติ​หรือการเจ็บไข้​ได้​ป่วยใดๆ
​ก็ตาม​
\VS{๒๙}ถ้าหากว่าผู้ใดหรื​ออ​ิสราเอลชนชาติของพระองค์อธิษฐานหรือวิงวอนในเรื่องใดก็​ตาม​
เมื่อแต่ละคนสำนึกในความทุกข์ทรมานและความเศร้าของตน และเหยียดมือออกมาทางพระตำหนักนี้
\VS{๓๐}​ก็​ขอพระองค์ฟังจากสวรรค์ซึ่งเป็​นที​่พำนักของพระองค์ และโปรดให้​อภัย​
และกระทำต่อพวกเขาตามความประพฤติของแต่ละคน เพราะว่าพระองค์​ผู้เดียว​ ​พระองค์​ทราบถึงจิตใจของมนุษย์​ทั้งปวง​
\VS{๓๑}เพื่อพวกเขาจะเกรงกลัวพระองค์ และดำเนินชีวิตในวิถีทางของพระองค์ ตลอดเวลาที่พวกเขาอาศัยอยู่ในแผ่นดิ​นที​่​พระองค์​​มอบให้​​แก่​บรรพบุรุษของพวกเรา
\par }{\PP \VS{๓๒}​ในทำนองเดียวกัน​ เมื่อชาวต่างแดนผู้​ไม่ใช่​อิสราเอลชนชาติของพระองค์
เขามาจากดินแดนแสนไกล เพราะพระนามอันยิ่งใหญ่ของพระองค์ ​อาน​ุภาพและพลานุภาพของพระองค์ เมื่อเขามาและอธิษฐานมาทางพระตำหนักนี้
\VS{๓๓}ขอพระองค์ฟังจากสวรรค์ซึ่งเป็​นที​่พำนักของพระองค์ และโปรดทำตามที่ชาวต่างแดนทั้งปวงร้องขอต่อพระองค์
เพื่อชนชาติทั้งปวงบนโลกจะได้​รู้​จักพระนามของพระองค์ และเกรงกลัวพระองค์ อย่างที่อิสราเอลชนชาติของพระองค์​รู้จัก​
และพวกเขาจะทราบว่าพระตำหนักที่ข้าพเจ้าสร้างหลังนี้ ข้าพเจ้าได้ถวายเพื่อพระนามของพระองค์
\par }{\PP \VS{๓๔}ถ้าหากว่าชนชาติของพระองค์ออกศึกสู้กับศั​ตรู​ ​ไม่​​ว่าที่​ไดก็​ตาม​
และพวกเขาอธิษฐานต่อ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} โดยหันมาทางเมืองที่​พระองค์​​ได้​​เลือก​ และพระตำหนักที่ข้าพเจ้าได้สร้างเพื่อพระนามของพระองค์
\VS{๓๕}​ก็​ขอพระองค์ฟังคำอธิษฐานและคำวิงวอนของพวกเขาจากสวรรค์ และช่วยเหลือพวกเขา
\par }{\PP \VS{๓๖}ถ้าหากว่าพวกเขาทำบาปต่อพระองค์ เนื่องจากว่าไม่​มี​​ผู้​ใดที่​ไม่​​ทำบาป​\FTNT{‡}{{\FR ๖:๓๖ }
{\FT{
}}{\XT{​สดุดี​ 14:3;
​โรม​ 3:23}}} ​พระองค์​จะโกรธกริ้วพวกเขา และให้​ศัตรู​จับตัวพวกเขาไปเป็นเชลยในดินแดนที่​อยู่​ไกลหรือใกล้
\VS{๓๗}​แต่​ถ้าพวกเขามีใจสำนึกได้เมื่ออยู่ในดินแดนที่ตนถูกจับไปเป็นเชลย โดยการกลับใจและขอร้องพระองค์ในดินแดนนั้น
​กล่าวว่า​ ‘พวกเราได้กระทำบาป ​ประพฤติผิด​ และกระทำตัวเลวทราม’
\VS{๓๘}ถ้าหากว่าพวกเขากลับใจเข้าหาพระองค์อย่างสุดดวงใจและสุดดวงจิต ในดินแดนที่พวกเขาถูกจับตัวไปเป็นเชลย
และอธิษฐานโดยหันมาทางแผ่นดินของพวกเขา ซึ่งเป็นแผ่นดิ​นที​่​พระองค์​​มอบให้​​แก่​​บรรพบุรุษ​ เมืองที่​พระองค์​​ได้​​เลือก​
และพระตำหนักที่ข้าพเจ้าสร้างไว้เพื่อพระนามของพระองค์
\VS{๓๙}​ก็​ขอพระองค์โปรดฟังคำอธิษฐานและคำวิงวอนจากสวรรค์ซึ่งเป็​นที​่พำนักของพระองค์
และช่วยเหลือพวกเขา และให้อภัยชนชาติของพระองค์ ​ที่​​ได้​ทำบาปต่อพระองค์
\par }{\PP \VS{๔๐}​บัดนี้​ ​โอ​ พระเจ้าของข้าพเจ้า ขอพระองค์​เฝ้าดู​ และฟังคำอธิษฐานของที่​แห่​งนี้​เถิด​
\par }{\Q \VS{๔๑}​บัดนี้​ ​ได้​โปรดลุกขึ้นเถิด ​โอ​
{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} ​องค์​​พระเจ้า​ และไปยังที่พักของพระองค์
\par }{\QB ทั้งพระองค์และหีบพันธสัญญาอั​นม​ี​อาน​ุภาพของพระองค์
\par }{\Q ​โอ​
{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} ​องค์​​พระเจ้า​ ​ขอให้​บรรดาปุโรหิตของพระองค์สวมคลุ​มด​้วยความรอดพ้น
\par }{\QB และขอให้บรรดาผู้​บริสุทธิ์​ของพระเจ้าชื่นชมยินดีในความกรุณาของพระองค์
\par }{\Q \VS{๔๒}​โอ​
{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} ​องค์​​พระเจ้า​ ขออย่าเมินหน้าไปจากผู้​ได้​รับการเจิมของพระองค์
\par }{\QB ขอพระองค์ระลึกถึงความรั​กอ​ั​นม​ั่นคงของพระองค์​ที่​​มีต​่อดาวิดผู้​รับใช้​ของพระองค์”

\par }\Chap{๗}{\SH ไฟจากสวรรค์
\par }{\PP \VerseOne{๑}​ทันทีที่​ซาโลมอนอธิษฐานจบ ​ก็​​มี​ไฟลงมาจากสวรรค์ และเผาไหม้​สัตว์​​ที่​​ใช้​เผาเป็นของถวายและเครื่องสักการะ
และพระบารมี​ของ​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}ปรากฏขึ้นในพระตำหนัก
\VS{๒}บรรดาปุโรหิตไม่สามารถเข้าไปในพระตำหนักของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} เพราะพระบารมี​ของ​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}ปรากฏขึ้นในพระตำหนักของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
\VS{๓}เมื่อประชาชนอิสราเอลเห็นไฟลงมา และพระบารมี​ของ​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}สถิตบนพระตำหนัก
พวกเขาจึงซบหน้าลงกับพื้น ​นม​ัสการและสรรเสริญ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ว่า​ “เพราะพระองค์​ประเสริฐ​ เพราะความรั​กอ​ั​นม​ั่นคงของพระองค์​ดำรงอยู่​​ตลอดกาล​”
\par }{\SH การถวายพระตำหนัก
\par }{\PP \VS{๔}จากนั้นกษั​ตริ​ย์และประชาชนทั้งปวงก็ถวายเครื่องสักการะ ​ณ​ ​เบื้องหน้า​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
\VS{๕}​กษัตริย์​ซาโลมอนถวายโค 22,000 ​ตัว​ และแกะ 120,000 ​ตัว​ ​เท่​ากับว่ากษั​ตริ​ย์และประชาชนทั้งปวงได้ถวายพระตำหนักของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​แล้ว​
\VS{๖}บรรดาปุโรหิตต่างก็ยื​นที​่ตำแหน่งของตน ชาวเลวี​ก็​​เช่นกัน​ ​พร​้อมด้วยเครื่องดนตรีเพื่อถวายแด่{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
​กษัตริย์​​ดาว​ิดได้สร้างเครื่องดนตรี เพื่อใช้ในการสรรเสริญ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} เพราะความรั​กอ​ั​นม​ั่นคงของพระองค์​ดำรงอยู่​​ตลอดกาล​
บรรดาปุโรหิตยืนเป่าแตรยาวอยู่ฝั่งตรงข้ามกับชาวเลวี และอิสราเอลทั้งปวงก็ยืนขึ้น
\par }{\PP \VS{๗}ซาโลมอนทำพิธีชำระให้ส่วนกลางของลานที่​อยู่​​หน​้าพระตำหนักของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​บริสุทธิ์​
เพราะท่านได้มอบสัตว์​ที่​เผาเป็นของถวายและไขมันจากของถวายเพื่อสามั​คค​ี​ธรรม​ เนื่องจากแท่นบูชาทองสัมฤทธิ์​ที่​ซาโลมอนสร้างไว้​แล้ว​
​ไม่​​ใหญ่​พอสำหรับบรรจุ​สัตว์​​ที่​เผาเป็นของถวายและเครื่องธัญญบูชาและไขมันได้
\par }{\PP \VS{๘}ในเวลานั้นซาโลมอนฉลองเทศกาลนานถึง 7 วั​นร​่วมกับชาวอิสราเอลทั้งปวง
​มี​​ผู้​ร่วมงานด้วยเป็นจำนวนมากจากบริเวณใกล้เลโบฮามัทไปจนถึงธารน้ำของอียิปต์
\VS{๙}ในวั​นที​่​แปด​ เขาทั้งหลายมี​ประชุม​ เพราะได้ถวายแท่นบู​ชา​ 7 ​วัน​ และงานเทศกาล
7 ​วัน​
\VS{๑๐}ในวั​นที​่​ยี​่​สิ​บสามของเดือนเจ็ด ซาโลมอนให้ประชาชนกลับบ้านไป ​ด้วยความยินดี​และใจเปรมปรี​ดิ​์​ที่​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ได้​กระทำสิ่​งด​ี​ๆ​
​แก่​​ดาว​ิดและซาโลมอน และแก่อิสราเอลชนชาติของพระองค์
\par }{\SH ถ้าประชาชนของเราอธิษฐาน
\par }{\PP \VS{๑๑}เมื่อซาโลมอนสร้างพระตำหนักของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} และวังของกษั​ตริ​ย์​เสร็จสิ้น​
ท่านกระทำทุกสิ่งที่​ได้​วางแผนจะกระทำสำหรับพระตำหนักของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} และสำหรับวังของท่านเองด้วยความสำเร็จทุกประการ
\VS{๑๒}​ครั้นแล้ว​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ก็​ปรากฏแก่ซาโลมอนในเวลากลางคืน
และกล่าวกั​บท​่านว่า “เราได้ยินคำอธิษฐานของเจ้า และเราได้เลือกสถานที่​นี้​สำหรับเรา เพื่อเป็นตำหนักสำหรับเครื่องสักการะบู​ชา​
\VS{๑๓}เมื่อเราปิดท้องฟ้า ​ไม่​​เอ​ื้อฝน หรือสั่งให้ตั๊กแตนมากินพืชจนเกลี้ยงแผ่นดิน
หรือให้ประชาชนประสบกับโรคระบาด
\VS{๑๔}ถ้าประชาชนของเรา ซึ่งถูกเรียกชื่อในนามของเรา จะถ่อมตัว ​อธิษฐาน​ แสวงหาเรา
และหันไปจากหนทางที่​ชั่วร้าย​ เราก็จะฟังจากสวรรค์ และจะให้อภัยบาปของพวกเขา และรักษาทั่​วท​ั้งแผ่นดินให้​ดีด​ังเดิม
\VS{๑๕}​บัดนี้​ เราจะเฝ้าดู และจะตั้งใจฟังคำอธิษฐานที่​กล​่าวในที่​นี้​
\VS{๑๖}เพราะว่าบัดนี้เราได้เลือกและทำให้ตำหนักนี้​บริสุทธิ์​ เพื่อนามของเราจะเป็​นที​่ยกย่องที่นั่นตลอดกาล
เราจะเฝ้าดูและระลึกถึงอยู่​ที่​นั่นตลอดไป
\VS{๑๗}ส่วนตัวเจ้าเอง ถ้าหากว่าเจ้าดำเนินตามแบบอย่างของดาวิดบิดาของเจ้า ​ณ​
เบื้องหน้าเรา กระทำตามทุกสิ่งที่เราได้บัญชาเจ้าแล้ว โดยรักษากฎเกณฑ์และคำบัญชาของเรา
\VS{๑๘}​แล​้วเราจะสถาปนาบัลลั​งก​์ของเจ้า ​ดังที่​เราได้​มี​พันธสัญญากับดาวิดบิดาของเจ้าว่า
‘​เจ้​าจะไม่ขาดคนที่จะปกครองอิสราเอล’\FTNT{*}{{\FR ๗:๑๘ }
{\FT{
}}{\XT{2 ซามูเอล 7:13}}}
\par }{\PP \VS{๑๙}​แต่​ถ้าเจ้าหันเหไป และไม่​ปฏิบัติ​ตามกฎเกณฑ์และคำบัญญั​ติ​ของเรา
​ที่​เราได้ตั้งไว้​ให้​​เจ้า​ ​เจ้​าไปบูชาบรรดาเทพเจ้า และนมัสการสิ่งเหล่านั้น
\VS{๒๐}เราก็จะถอนเจ้าออกไปจากแผ่นดินของเราที่เราได้​มอบให้​​แก่​​พวกเขา​ และตำหนักที่เราได้​ทำให้​​บริสุทธิ์​เพื่อเป็​นที​่ยกย่องนามของเรานั้น
​ก็​จะไม่​อยู่​ในสายตาเรา และเราจะทำให้อิสราเอลเป็นดั่งคำเปรียบเปรยในสุ​ภาษิต​ และเป็​นที​่หัวเราะเยาะของชนชาติ​ทั้งปวง​
\VS{๒๑}ตำหนักนี้​ที่​เคยเป็​นที​่​ยกย่อง​ จะกลับทำให้​ทุ​กคนที่ผ่านมาตกตะลึง
และจะพูดว่า ‘​ทำไม​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}จึงได้กระทำอย่างนี้ต่อแผ่นดินนี้และต่อพระตำหนักนี้’
\VS{๒๒}​แล​้วพวกเขาก็จะพูดว่า ‘เพราะว่าพวกเขาทอดทิ้ง{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
พระเจ้าของบรรพบุรุษของพวกเขา ​ผู้​นำพวกเขาออกจากแผ่นดิ​นอ​ียิปต์ ​แล​้วพวกเขาก็หันไปเชื่อบรรดาเทพเจ้า
จนถึ​งก​ับนมัสการและบูชาสิ่งเหล่านั้น ​ฉะนั้น​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}จึงให้​เก​ิดความวิบั​ติ​ขึ้​นก​ับพวกเขา’ ”

\par }\Chap{๘}{\SH กิจกรรมอื่นๆ ของซาโลมอน
\par }{\PP \VerseOne{๑}ซาโลมอนใช้​เวลา​ 20 ​ปี​ในการสร้างพระตำหนักของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
และวังของท่านเอง
\VS{๒}ซาโลมอนเสริมสร้างเมืองต่างๆ ​ที่​​ฮี​รามได้มอบแก่​ท่าน​ และให้ประชาชนชาวอิสราเอลตั้งหลักแหล่งในเมืองเหล่านั้น
\par }{\PP \VS{๓}ซาโลมอนไปยังฮามัทโศบาห์ และโจมตีเมืองนั้นได้
\VS{๔}ท่านสร้างเมืองทัดโมร์​ไว้​ในถิ่นทุ​รก​ันดาร รวมทั้งเมืองคลังหลวงในฮามัททั้งหมด
\VS{๕}ท่านสร้างเมืองเบธโฮโรนบนและเบธโฮโรนล่าง เมืองต่างๆ ​ที่​​มี​​กำแพง​ ​ประตูเมือง​
และดาลประตู​คุ​้มกันอย่างแข็งแกร่ง
\VS{๖}รวมทั้งเมืองบาอาลัท และเมืองคลังหลวงทั้งหมด เมืองต่างๆ สำหรับเก็บรถศึก
และเมืองสำหรับทหารม้าของท่าน และสร้างทุกอย่างตามที่ซาโลมอนต้องการในเยรูซาเล็ม ​เลบานอน​ และทั่​วท​ั้งราชอาณาจักรของท่าน
\VS{๗}​กล​ุ่มชนที่​ไม่ใช่​​ชนชาติ​อิสราเอลซึ่งยั​งม​ี​ชี​วิตอยู่ ​ได้แก่​ชาวฮิต
ชาวอาโมร์ ชาวเปริส ชาวฮีว และชาวเยบุส
\VS{๘}​ผู้​สืบเชื้อสายของคนเหล่านี้​ที่​ยั​งม​ี​ชี​วิตอยู่ในแผ่นดิน ซึ่งชาวอิสราเอลไม่​ได้​กำจัดไปให้​หมด​
ซาโลมอนจึงได้​เกณฑ์​พวกเขามาทำงานหนักมาจนถึงทุกวันนี้
\VS{๙}​แต่​ว่าซาโลมอนไม่​ได้​​ให้​ชาวอิสราเอลมาเป็นทาสรับใช้งานของท่าน ​แต่​​ให้​พวกเขาเป็นทหาร
​เจ้าหน้าที่​ประจำของท่าน ​ผู้บัญชา​ ​นายทหาร​ ​ผู้​บัญชาการรถศึกและสารถีของท่าน
\VS{๑๐}​มี​​เจ้าหน้าที่​​ชั้นสูง​ 250 ​คนที​่คอยควบคุมประชาชน
\par }{\PP \VS{๑๑}ซาโลมอนให้ธิดาของฟาโรห์ขึ้นมาจากเมืองของดาวิด ไปอยู่​ที่​ตำหนักที่ท่านสร้างให้​นาง​
ท่านกล่าวว่า “ภรรยาของเราจะไม่​อยู่​ในวังของดาวิดกษั​ตริ​ย์​แห่​​งอ​ิสราเอล เพราะสถานที่ซึ่งหีบของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}เคยตั้งอยู่นั้นเป็​นที​่​บริสุทธิ์​”
\par }{\PP \VS{๑๒}ซาโลมอนมอบสัตว์​ที่​เผาเป็นของถวายบนแท่นบูชาของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ที่​ท่านสร้างให้
​ที่​เบื้องหน้ามุขแด่{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
\VS{๑๓}ท่านปฏิบั​ติ​​ตามหน้าที่​​เป็นประจำ​ ถวายตามกฎบัญญั​ติ​ของโมเสส ในวันสะบาโต
ในเทศกาลข้างขึ้น เทศกาลประจำปี 3 เทศกาลคือ เทศกาลขนมปังไร้​เชื้อ​ เทศกาลครบ 7 ​สัปดาห์​ และเทศกาลอยู่​เพิง​
\VS{๑๔}ท่านกำหนดกองเวรของบรรดาปุโรหิตในการปฏิบั​ติ​​หน้าที่​ ตามคำบัญชาของดาวิดบิดาของท่าน
​ให้​ชาวเลวีนำนมัสการและช่วยบรรดาปุโรหิตเป็นประจำในแต่ละวัน และบรรดาผู้เฝ้าประตูในกองเวรก็ประจำอยู่​ที่​​ประตู​
ด้วยว่าดาวิดคนของพระเจ้าได้บัญชาไว้​ตามนั้น​
\VS{๑๕}พวกเขาไม่​ได้​ละเลยสิ่งที่​กษัตริย์​​ได้​บัญชาไว้​แก่​บรรดาปุโรหิตและชาวเลวี​ไม่​ว่าเรื่องใด
ทั้งเรื่องการคลั​งด​้วย
\par }{\PP \VS{๑๖}ภาระกิจทั้งสิ้นของซาโลมอนดำเนินไป ​ตั้งแต่​​วันที่​วางฐานรากพระตำหนักของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
จนถึงวั​นที​่สร้างเสร็จ ดังนั้นพระตำหนักของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}จึงเสร็จอย่างสมบู​รณ​์
\par }{\PP \VS{๑๗}ซาโลมอนจึงไปยังเอซีโอนเกเบอร์และเอโลท ​ที่อยู่​บนฝั่งทะเลในดินแดนของเอโดม
\VS{๑๘}​ฮี​รามใช้​ให้​​เจ้าหน้าที่​ส่งกองเรือและบรรดาผู้ชำนาญการเดินเรือไปให้​ท่าน​
และพวกเขาไปยังเมืองโอฟีร์กับบรรดาผู้​รับใช้​ของซาโลมอน และได้นำทองคำจากที่นั่นมา 450 ตะลันต์เพื่อมอบแก่​กษัตริย์​ซาโลมอน

\par }\Chap{๙}{\SH ​ราชินี​​แห่​งเช-บา
\par }{\PP \VerseOne{๑}เมื่อราชินี​แห่​งเช-บาได้ยิ​นก​ิตติ​ศัพท์​ของซาโลมอน นางจึงมายังเมืองเยรูซาเล็มเพื่อทดสอบท่านด้วยคำถามปริศนาลึ​กล้ำ​
โดยมาพร้อมกับข้าราชบริพารมากมาย ขบวนอูฐแบกทั้งเครื่องเทศ ​ทองคำ​ และเพชรนิลจินดามาเป็นจำนวนมาก เมื่อนางมาเยี่ยมซาโลมอน
นางก็บอกสิ่งที่​อยู่​ในใจแก่ท่านจนหมดสิ้น
\VS{๒}และซาโลมอนก็ไขข้อข้องใจทุกประการ ​ไม่มี​​สิ​่งใดลึ​กล​้ำเกินกว่าที่ซาโลมอนจะอธิบายแก่​นาง​
\VS{๓}ครั้นราชินี​แห่​งเช-บาได้​เห​็​นว​่าคำพูดของซาโลมอนกอปรด้วยสติ​ปัญญา​
​อี​กทั้งวังที่ท่านสร้าง
\VS{๔}อาหารที่​โต​๊ะของท่าน ​เจ้าหน้าที่​ชั้นสูงนั่งประจำที่ และการมีต้นห้องคอยรับใช้
​แม้แต่​เครื่องแต่งกายของพวกเขา ​พน​ักงานถวายเหล้าองุ่นและเครื่องแต่งกาย และสัตว์​ที่​ท่านมอบเป็นของถวายที่พระตำหนักของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
​ทำให้​นางถึ​งก​ับตกตะลึง
\par }{\PP \VS{๕}นางจึงกล่าวกับกษั​ตริ​ย์​ว่า​ “เรื่องราวที่ข้าพเจ้าได้ยินในแผ่นดินของข้าพเจ้าเอง
ความสำเร็จของท่านและสติปัญญาของท่านก็เป็นความจริง
\VS{๖}​แต่​ข้าพเจ้าไม่เชื่อสิ่งที่​ได้ยิน​ จนกระทั่งได้มาถึงที่​นี่​และได้​เห​็นด้วยตาของข้าพเจ้าเอง
​ดู​​สิ​ ข้าพเจ้าได้ยินมาเพียงครึ่งเดียว ​สติ​ปัญญาของท่านมากยิ่งกว่าคำบอกเล่าที่ข้าพเจ้าได้ยินมา
\VS{๗}คนของท่านก็​เป็นสุข​ บรรดาผู้​รับใช้​ของท่านก็​เป็นสุข​ ​ที่​​มี​โอกาสได้ฟังคำพูดอันกอปรด้วยสติปัญญาของท่านเรื่อยไป
\VS{๘}​ขอ​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} พระเจ้าของท่านได้รับพระพรเถิด ​พระองค์​ชื่นชอบในตั​วท​่าน
และให้ท่านเป็นกษั​ตริ​ย์ครองบัลลั​งก​์ของพระองค์ ​เพื่อ​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} พระเจ้าของท่าน ​เพราะว่า​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}รั​กอ​ิสราเอล
และจะสถาปนาพวกเขาเป็นนิตย์ ​พระองค์​​แต่​งตั้งให้ท่านเป็นกษั​ตริ​ย์ ​เพื่อให้​ท่านตัดสินด้วยความยุ​ติ​ธรรมและความชอบธรรม”
\VS{๙}​แล​้วนางก็มอบทองคำ 120 ตะลันต์​แก่​​กษัตริย์​ และเครื่องเทศมากมาย ​อี​กทั้งเพชรนิลจินดาด้วย
​ไม่มี​เครื่องเทศอื่นใดที่เหมือนกับเครื่องเทศที่​ราชินี​​มอบให้​​แก่​​กษัตริย์​ซาโลมอนเลย
\par }{\PP \VS{๑๐}นอกเหนือจากนั้นแล้ว บรรดาผู้​รับใช้​ของกษั​ตริ​ย์​ฮี​รามและผู้​รับใช้​ของซาโลมอนที่นำทองคำมาจากโอฟีร์
​ก็ได้​นำไม้จันทน์และเพชรนิลจินดาจำนวนมากมายมาด้วย
\VS{๑๑}และกษั​ตริ​ย์​ให้​​ใช้​​ไม้จันทน์​ทำราวบันไดในพระตำหนักของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
และในวังของกษั​ตริ​ย์ และให้​ใช้​ทำพิณเล็กและพิณสิบสายสำหรับบรรดานั​กร​้อง ในดินแดนของยูดาห์ ​ไม่​เคยมีใครเห็นไม้จันทน์มากมายเช่นนี้​มาก​่อนเลย
\par }{\PP \VS{๑๒}​กษัตริย์​ซาโลมอนมอบทุกสิ่งที่​ราชินี​​แห่​งเช-บาต้องการ ​ไม่​ว่านางจะขอสิ่งใด
ท่านให้มากเกินกว่าที่นางนำมามอบให้ จากนั้นนางก็​กล​ับไปยังแผ่นดินพร้อมกับบรรดาผู้​รับใช้​ของนาง
\par }{\SH ความมั่งคั่งของซาโลมอน
\par }{\PP \VS{๑๓}ในแต่ละปี ซาโลมอนได้รับทองคำหนัก 666 ตะลันต์
\VS{๑๔}นอกเหนือจากทองที่พ่อค้าระหว่างประเทศและพ่อค้าภายในอาณาจักรนำมา และจากบรรดากษั​ตริ​ย์​แห่​งอาระเบียและเจ้าเมืองทั้งปวงของแผ่นดิ​นก​็นำทองคำและเงินมามอบให้​แก่​ซาโลมอนด้วย
\VS{๑๕}​กษัตริย์​ซาโลมอนให้คนทำโล่​ใหญ่​ 200 อันจากทองคำตีด้วยค้อน ​โล่​​แต่​ละอันใช้ทองคำหนัก
600 เชเขล\FTNT{*}{{\FR ๙:๑๕ }
{\FT{1 เชเขล ​หน​ักประมาณ 11​.​4 ​กรัม​}}}​ตี​ด้วยค้อน
\VS{๑๖}และท่านให้ทำโล่​เล็ก​ 300 ​อัน​ จากทองคำตีด้วยค้อน ​โล่​​แต่​ละอันใช้ทองคำหนัก
300 เชเขล และกษั​ตริ​ย์​เก​็บโล่​ไว้​ในตำหนักวนาลัยแห่งเลบานอน
\VS{๑๗}​กษัตริย์​​ให้​​ใช้​งาช้างสร้างบัลลั​งก​์​ใหญ่​หุ้​มด​้วยทองคำบริ​สุทธิ​์
\VS{๑๘}​บัลลังก์​​มี​​บันได​ 6 ​ขั้น​ และที่วางเท้าทองคำซึ่งติ​ดอย​ู่กับบัลลั​งก​์
​แต่​ละข้างของที่นั่​งม​ี​เท้าแขน​ ​รู​ปสิงโต 2 ตัวยืนอยู่​ข้างๆ​ ​เท​้าแขนทั้งสอง
\VS{๑๙}​แต่​ละข้างของขั้นบันได 6 ​ขั้น​ ​มี​​รู​ปสิงโตยืนอยู่​ที่​​แต่​ละขั้น
​ไม่​เคยมีอาณาจั​กรอ​ื่นใดที่สร้างบัลลั​งก​์​ได้​เหมือนอย่างนี้
\VS{๒๐}ภาชนะทุกชิ้นสำหรับเครื่องดื่มทำด้วยทองคำ และภาชนะทุกชิ้นของตำหนักวนาลัยแห่งเลบานอนทำด้วยทองคำบริ​สุทธิ​์
เงินในสมัยของซาโลมอนนับว่าไม่​มี​ค่าอะไร
\VS{๒๑}ด้วยว่ากษั​ตริ​ย์​มี​กองเรือเดินทะเลไปยังเมืองทาร์​ชิ​ช โดยล่องไปกับบรรดาผู้​รับใช้​ของฮีราม
กองเรือเดินทะเลมักจะขนทองคำ ​เงิน​ ​งาช้าง​ ​ลิง​ และนกยูงมา ​ทุกๆ​ 3 ​ปี​
\par }{\PP \VS{๒๒}​ฉะนั้น​ ​กษัตริย์​ซาโลมอนมั่งคั่งและเปี่ยมด้วยสติปัญญามากกว่ากษั​ตริ​ย์​อื่นๆ​
ในแผ่นดินโลก
\VS{๒๓}และกษั​ตริ​ย์ทั้งปวงของแผ่นดินโลกปรารถนาที่จะได้​เห​็นและได้ฟังคำพูดอันกอปรด้วยสติ​ปัญญา​
ซึ่งพระเจ้าเป็นผู้ปลูกฝังไว้ในจิตใจของท่าน
\VS{๒๔}​ทุ​กคนทั้งหลายนำของบรรณาการอันได้​แก่​ เครื่องเงินและทองคำ ​เครื่องแต่งกาย​
เครื่องอาวุธ ​เครื่องเทศ​ ​ม้า​ และล่อ มามอบให้จำนวนมากเป็นประจำทุกปี
\VS{๒๕}ซาโลมอนมี​คอกม้า​ 4,000 ​คอก​ รถศึก และทหารม้า 12,000 ​คน​ ซึ่งท่านให้ประจำอยู่​ที่​เมืองเก็บรถศึกทั้งหลาย
และประจำอยู่กั​บท​่านในเมืองเยรูซาเล็​มด​้วย
\VS{๒๖}ซาโลมอนปกครองกษั​ตริ​ย์​ทั้งปวง​ ​ตั้งแต่​​แม่น​้ำยูเฟรติสไปจนถึงแผ่นดินของชาวฟีลิสเตีย
และถึงเขตแดนอียิปต์
\VS{๒๗}​กษัตริย์​​ทำให้​​มี​เงินใช้​อยู่​ทั่วไปในเยรูซาเล็มราวกับใช้​ก้อนหิน​
และท่านมี​ไม้​​ซี​ดาร์มากมายราวกับต้นมะเดื่อในที่​ลุ่ม​
\VS{๒๘}ม้าที่นำเข้ามามอบให้ซาโลมอน มาจากอียิปต์และจากประเทศอื่นๆ
\par }{\SH ซาโลมอนสิ้นชีวิต
\par }{\PP \VS{๒๙}กิ​จอ​ื่นๆ ทั้งสิ้นของซาโลมอน ​ตั้งแต่​ต้นจนจบ ​ก็ได้​​มี​บันทึกไว้​แล​้วในประวั​ติ​ของนาธานผู้เผยคำกล่าวของพระเจ้า
และถึงการเผยความของอาหิยาห์ชาวชิโลห์ และภาพนิ​มิ​ตของอิดโดซึ่งเป็นผู้​รู้​ในเรื่องเกี่ยวกับเยโรโบอัมบุตรเนบัท
​มิใช่​​หรือ​
\VS{๓๐}ซาโลมอนครองราชย์ในเยรูซาเล็ม ปกครองอิสราเอลทั้งหมดรวมเป็นเวลา 40 ​ปี​
\VS{๓๑}และซาโลมอนสิ้นชีวิตและถูกนำไปวางรวมกับบรรพบุรุษของท่าน ศพถูกบรรจุ​ไว้​ในเมืองของดาวิดบิดาของท่าน
และเรโหโบอัมครองราชย์แทนท่าน

\par }\Chap{๑๐}{\SH อิสราเอลกบฏต่อเรโหโบอัม
\par }{\PP \VerseOne{๑}เรโหโบอัมไปยังเมืองเชเคม เพราะชาวอิสราเอลทั้งปวงได้ไปยังเชเคมเพื่อแต่งตั้งให้ท่านเป็นกษั​ตริ​ย์
\VS{๒}​ทันทีที่​เยโรโบอัมบุตรเนบัททราบเรื่อง (เขาหนี​กษัตริย์​ซาโลมอนไปอยู่ในประเทศอียิปต์)
เขาจึงกลับมาจากอียิปต์
\VS{๓}ชาวอิสราเอลที่มาจากทิศเหนือให้คนไปตามเยโรโบอัมกลับไป และพวกเขาพู​ดก​ับเรโหโบอัมว่า
\VS{๔}“​บิ​ดาของท่านทำให้พวกเราแบกแอกเหมือนกับแบกภาระหนัก ฉะนั้นในเวลานี้ ​ขอให้​ท่านช่วยให้งานและการแบกแอกหนัก
ผ่อนลงให้เบาเถิด ​แล​้วพวกเราจะคอยรับใช้​ท่าน​”
\VS{๕}ท่านตอบว่า “​กล​ับมาหาเราภายใน 3 ​วัน​” ประชาชนจึงจากไป
\par }{\PP \VS{๖}​กษัตริย์​เรโหโบอัมปรึกษากับบรรดาผู้​สูงอายุ​​ที่​เคยรับใช้ซาโลมอนบิดาของท่านเมื่อครั้งที่ท่านยั​งม​ี​ชี​วิตอยู่
ท่านถามว่า “พวกท่านจะแนะนำให้เราตอบประชาชนเหล่านี้​อย่างไร​”
\VS{๗}เขาเหล่านั้นตอบว่า “ถ้าท่านจะกระทำดีต่อประชาชนเหล่านี้ และทำให้พวกเขาพอใจ
และพูดจาดีกับพวกเขา พวกเขาก็จะเป็นผู้​รับใช้​ของท่านตลอดไป”
\VS{๘}​แต่​ว่าท่านกลับไม่​ใส่​ใจในคำปรึกษาที่บรรดาผู้​สูงอายุ​​แนะนำ​ ​แต่​​กล​ับไปรับคำปรึกษาของบรรดาชายหนุ่​มท​ี่เป็นผู้​รับใช้​ซึ่งเติบโตมาด้วยกัน
\VS{๙}ท่านพู​ดก​ับพวกเขาว่า “ท่านจะแนะนำเราอย่างไร เราควรจะตอบประชาชนเหล่านี้อย่างไรดี
พวกเขาพู​ดก​ับเราว่า ‘​ขอให้​ท่านช่วยผ่อนแอกที่​บิ​ดาของท่านให้พวกเราหามเบาลง’ ”
\VS{๑๐}บรรดาชายหนุ่​มท​ี่​ได้​เติบโตมากั​บท​่านตอบว่า “สำหรับประชาชนที่มาพู​ดก​ั​บท​่านว่า
‘​บิ​ดาของท่านทำให้พวกเราต้องแบกแอกหนัก ​แต่​​ขอให้​ท่านผ่อนหนักให้เบาลงเพื่อพวกเรา’ ​นั้น​ ท่านน่าจะพู​ดก​ับพวกเขาว่า
‘นิ้​วก​้อยของเราใหญ่กว่าต้นขาของบิดาของเรา
\VS{๑๑}และบัดนี้ เมื่​อบ​ิดาของเราได้วางแอกหนักไว้กั​บท​่าน เราจะทำให้แอกของท่านหนักยิ่งขึ้น
​บิ​ดาของเราสั่งสอนท่านด้วยไม้​เรียว​ ​แต่​เราจะสั่งสอนท่านด้วยแมงป่อง’ ”
\par }{\PP \VS{๑๒}ดังนั้นเยโรโบอัมและประชาชนทั้งปวงจึงมาหาเรโหโบอัมในวั​นที​่​สาม​
ตามคำสั่งของกษั​ตริ​ย์​ที่ว่า​ “​กล​ับมาหาเราภายใน 3 ​วัน​”
\VS{๑๓}และกษั​ตริ​ย์ตอบพวกเขาอย่างแข็งกร้าว และไม่สนใจกับคำปรึกษาของบรรดาผู้​สูงอายุ​
\VS{๑๔}​กษัตริย์​เรโหโบอัมพู​ดก​ับพวกเขา ตามคำปรึกษาของพวกชายหนุ่มว่า “​บิ​ดาของเราทำให้แอกของพวกท่านหนัก
​แต่​เราจะทำให้แอกของท่านหนักยิ่งขึ้น ​บิ​ดาของเราสั่งสอนท่านด้วยไม้​เรียว​ ​แต่​เราจะสั่งสอนท่านด้วยแมงป่อง”
\VS{๑๕}ดังนั้นกษั​ตริ​ย์​ไม่ได้​ฟังประชาชน เพราะว่าพระเจ้าประสงค์​ให้​​เหตุการณ์​เป็นไปอย่างนั้น
เพื่อสิ่งที่{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​กล​่าวแก่เยโรโบอัมบุตรเนบัทโดยผ่านทางอาหิยาห์ชาวชิโลห์ จะเกิดขึ้นตามคำกล่าวของพระองค์
\par }{\SH อาณาจักรแตกแยก
\par }{\PP \VS{๑๖}ครั้นชาวอิสราเอลทั้งปวงเห็​นว​่ากษั​ตริ​ย์​ไม่ได้​ฟังพวกเขา ประชาชนจึงตอบกษั​ตริ​ย์​ว่า​
“พวกเรามีส่วนร่วมอะไรด้วยกับดาวิดหรือ เราไม่​ได้​รับอะไรที่ตกทอดมาจากบุตรของเจสซี ​โอ​ อิสราเอลเอ๋ย ​แต่​ละคนจงกลับไปยังกระโจมของตนเถิด
​บัดนี้​ ​โอ​ ​ดาว​ิดเอ๋ย ​ดู​แลพงศ์​พันธุ์​ของท่านไปเถิด” ดังนั้นชาวอิสราเอลจึงกลับไปยังกระโจมของตน
\VS{๑๗}​แต่​เรโหโบอัมก็ปกครองลูกหลานของอิสราเอลที่อาศัยอยู่ในเมืองต่างๆ ของยูดาห์
\VS{๑๘}และกษั​ตริ​ย์เรโหโบอัมให้ฮาโดรัมควบคุมพวกที่​ถู​กเกณฑ์มาทำงานหนัก ชาวอิสราเอลทั้งปวงก็​ใช้​หินขว้างเขาจนตาย
​กษัตริย์​เรโหโบอัมจึงรีบขึ้นรถศึกของท่านหนี​กล​ับไปยังเมืองเยรูซาเล็ม
\VS{๑๙}ดังนั้​นอ​ิสราเอลจึงได้​แข​็งข้อต่อพงศ์​พันธุ์​ของดาวิดเรื่อยมาจนถึงทุกวันนี้

\par }\Chap{๑๑}{\SH เรโหโบอัมทำให้อาณาจั​กรม​ั่นคง
\par }{\PP \VerseOne{๑}เมื่อเรโหโบอัมมายังเยรูซาเล็ม ท่านก็เรียกประชุมพงศ์​พันธุ์​​ยู​ดาห์และเบนยามิน
รวมนักรบที่คัดเลือกได้ 180,000 ​คน​ ไปต่อสู้กับอิสราเอล เพื่อรวมอาณาจักรเข้าด้วยกั​นอ​ีกให้​แก่​เรโหโบอัม
\VS{๒}​แต่​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​กล​่าวผ่านเชไมยาห์คนของพระเจ้าดังนี้​คือ​
\VS{๓}“จงบอกเรโหโบอัมบุตรซาโลมอนกษั​ตริ​ย์​แห่​งยูดาห์ และชาวอิสราเอลทั้งปวงในยูดาห์และเบนยามิ​นว​่า
\VS{๔}{\ND{‘​พระผู้เป็นเจ้า​}}​กล​่าวดังนี้​ว่า​ ​เจ้​าอย่าขึ้นไปต่อสู้กับญาติ​พี่​น้องของเจ้า ​ทุ​กคนจงกลับบ้านไป
เพราะว่าเราต้องการให้เป็นไปอย่างนั้น’ ” เขาเหล่านั้นจึงเชื่อฟังคำของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} และกลับไปจากการต่อสู้กับเยโรโบอัม
\par }{\PP \VS{๕}เรโหโบอัมอาศัยอยู่ในเยรูซาเล็ม และท่านสร้างเมืองต่างๆ ขึ้นใหม่
ซึ่งใช้เป็นป้อมปราการในยูดาห์
\VS{๖}ท่านสร้างเบธเลเฮม เอตาม เทโคอา
\VS{๗}เบธซูร์ โสโค ​อด​ุลลาม
\VS{๘}กัท มาเรชาห์ และศิฟ
\VS{๙}อาโดราอิม ลาคีช และอาเซคาห์
\VS{๑๐}โศราห์ อัยยาโลน และเฮโบรน เมืองเหล่านี้​มี​​การคุ​้มกันอย่างแข็งแกร่งที่​อยู่​ในยูดาห์และเบนยามิน
\VS{๑๑}ท่านเสริมป้อมปราการให้​แข​็งแกร่งขึ้น และตั้งผู้บังคับบัญชาประจำป้อมเหล่านั้น
​อี​กทั้งเก็บตุนอาหาร ​น้ำมัน​ และเหล้าองุ่นด้วย
\VS{๑๒}ท่านเก็บโล่และหอกไว้ในทุกเมือง และทำให้เมืองแข็งแกร่งมาก ดังนั้นยูดาห์และเบนยามินอยู่​ภายใต้​การควบคุมของท่าน
\par }{\SH ​ปุ​โรหิตและชาวเลวี​มาย​ังเยรูซาเล็ม
\par }{\PP \VS{๑๓}บรรดาปุโรหิตและชาวเลวีจากทุกแว่นแคว้นในอิสราเอลก็มาเข้าเป็นฝ่ายเดียวกับเรโหโบอัม
\VS{๑๔}บรรดาชาวเลวีทอดทิ้งไร่นาและทุ่งหญ้าของตน เพื่อไปยังยูดาห์และเยรูซาเล็ม
เพราะเยโรโบอัมและบุตรทั้งหลายของท่านไม่​ให้​ชาวเลวี​ปฏิบัติหน้าที่​​ปุ​โรหิตของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
\VS{๑๕}และท่านได้​แต่​งตั้งบรรดาปุโรหิตของท่านเอง ​ให้​ประจำสถานบูชาบนภูเขาสูง
บูชาแพะและลูกโคตัวผู้ซึ่งเป็​นร​ูปเคารพที่ท่านสร้างไว้
\VS{๑๖}คนจากทุกเผ่าของอิสราเอลที่​มุ​่​งม​ั่นแสวงหา{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
พระเจ้าของอิสราเอล ​ก็​​ติ​ดตามชาวเลวีไปยังเยรูซาเล็ม เพื่อถวายเครื่องสักการะแด่{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
พระเจ้าของบรรพบุรุษของพวกเขา
\VS{๑๗}เขาทั้งหลายหนุนอาณาจักรแห่งยูดาห์​ให้​​แข็งแกร่ง​ และช่วยให้เรโหโบอัมบุตรของซาโลมอนมั่นคงเป็นเวลา
3 ​ปี​ เพราะพวกเขาดำเนินชีวิตตามแบบอย่างดาวิดและซาโลมอน 3 ​ปี​
\par }{\SH ครอบครัวของเรโหโบอัม
\par }{\PP \VS{๑๘}เรโหโบอัมสมรสกับมาหะลั​ทบ​ุตรหญิงของเยรีโมทซึ่งเป็นบุตรของดาวิด มารดาของเธอคืออาบีฮาอิลซึ่งเป็นบุตรหญิงของเอลีอับผู้เป็นบุตรของเจสซี
\VS{๑๙}นางให้กำเนิดบุตรคือ ​เยอ​ูช เช-​มาริ​ยาห์ และศาฮัม
\VS{๒๐}หลังจากนั้นท่านรับนางมาอาคาห์​บุ​ตรหญิงของอับซาโลมไว้เป็นภรรยา นางให้กำเนิดอาบียาห์
อัททัย ศีศา และเชโลมิท
\VS{๒๑}เรโหโบอัมรักนางมาอาคาห์​บุ​ตรหญิงของอับซาโลม\FTNT{*}{{\FR ๑๑:๒๑ }
{\FT{
}}{\XT{
2 ซามูเอล 15:1-37}}} มากยิ่งกว่าภรรยาและภรรยาน้อยทั้งปวง (ท่านมี​ภรรยา​
18 ​คน​ ​ภรรยาน้อย​ 60 ​คน​ และมี​บุตรชาย​ 28 ​คน​ ​บุตรหญิง​ 60 ​คน​)
\VS{๒๒}เรโหโบอัมแต่งตั้งอาบียาห์​บุ​ตรของนางมาอาคาห์​ให้​เป็นเจ้าชายคนสำคัญที่สุดในหมู่​พี่น้อง​
เพราะท่านตั้งใจจะแต่งตั้งให้​บุ​ตรคนนี้เป็นกษั​ตริ​ย์
\VS{๒๓}ท่านดำเนินการด้วยการไตร่ตรองจากสติ​ปัญญา​ โดยให้​บุ​ตรของท่านบางคนไปประจำอยู่ในเมืองต่างๆ
​ที่​​มี​​การคุ​้มกันอย่างแข็งแกร่งทั่วยูดาห์และเบนยามิน และท่านจัดหาทุกสิ่งให้​แก่​​พวกเขา​ ท่านจัดหาภรรยาให้พวกเขาด้วย

\par }\Chap{๑๒}{\SH ​อียิปต์​ปล้นสะดมเยรูซาเล็ม
\par }{\PP \VerseOne{๑}เมื่อเรโหโบอัมสถาปนาการปกครองของท่าน และอาณาจักรแข็งแกร่งแล้ว ท่านก็ทอดทิ้งกฎบัญญั​ติ​​ของ​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
และอิสราเอลทั้งปวงก็กระทำเช่นนั้นด้วย
\VS{๒}ในปี​ที่​ห้าของกษั​ตริ​ย์เรโหโบอัม ​ชิ​ชักกษั​ตริ​ย์​แห่​​งอ​ียิปต์ขึ้นมาโจมตี​เยรูซาเล็ม​
เพราะเขาทั้งปวงไม่​ภักดี​​ต่อ​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
\VS{๓}โดยมีรถศึก 1,200 ​คัน​ ​ทหารม้า​ 60,000 ​คน​ นอกจากนั้​นก​็ยั​งม​ีทหารจำนวนนับไม่ถ้วนจากอียิปต์​ที่​เป็นชาวลิเบีย
ชาวสุคีอิม และชาวคูช
\VS{๔}ท่านยึดเมืองต่างๆ ของยูดาห์​ที่​​มี​​การคุ​้มกันอย่างแข็งแกร่ง และมาไกลจนถึงเมืองเยรูซาเล็ม
\VS{๕}เป็นเพราะชิ​ชัก​ เชไมยาห์​ผู้​เผยคำกล่าวของพระเจ้าจึงมาหาเรโหโบอัมและบรรดาผู้นำของยูดาห์ซึ่งกำลังประชุมกันอยู่​ที่​​เยรูซาเล็ม​
เชไมยาห์​พู​​ดก​ับพวกเขาว่า “{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​กล​่าวดังนี้ ‘พวกเจ้าทอดทิ้งเรา ดังนั้นเราจึงได้ทอดทิ้งพวกเจ้าให้​อยู่​ในมือของชิ​ชัก​’ ”
\VS{๖}บรรดาผู้นำของอิสราเอลและกษั​ตริ​ย์จึงถ่อมตนลงและพูดว่า “{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​มี​​ความชอบธรรม​”
\VS{๗}​เมื่อ​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​เห​็​นว​่าพวกเขาถ่อมตนลง
{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}จึงกล่าวผ่านเชไมยาห์​ว่า​ “พวกเขาได้ถ่อมตนลงแล้ว เราจะไม่ทำลายเขา และจะช่วยเหลือพวกเขา
และเราจะไม่ลงโทษเยรูซาเล็​มด​้วยฝีมือของชิ​ชัก​
\VS{๘}​อย่างไรก็ตาม​ พวกเขาจะต้องรับใช้​ชิ​​ชัก​ เพื่อจะได้​รู้​ถึงความแตกต่างระหว่างการรับใช้เราและการรับใช้อาณาจักรทั้งหลาย”
\par }{\PP \VS{๙}​ดังนั้น​ ​ชิ​ชักกษั​ตริ​ย์​แห่​​งอ​ียิปต์ขึ้นมาโจมตี​เยรูซาเล็ม​
และริบของล้ำค่าไปจากพระตำหนักของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} รวมทั้งของมีค่าจากวังกษั​ตริ​ย์ ท่านริ​บท​ุกสิ่งไป
​พร​้อมกับโล่ทองคำทั้งหมดที่ซาโลมอนทำไว้
\VS{๑๐}​กษัตริย์​เรโหโบอัมจึงตี​โล่​​ทองสัมฤทธิ์​ขึ้นแทน และมอบให้พวกเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยที่เฝ้าประตูวังของกษั​ตริ​ย์​ดูแล​
\VS{๑๑}​ทุกครั้งที่​​กษัตริย์​ไปยังพระตำหนักของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} พวกเจ้าหน้าที่​ก็​จะเป็นผู้แบกโล่​ออกมา​
และหลังจากนั้​นก​็นำกลับไปยังห้องเก็บอาวุธของเจ้าหน้าที่
\VS{๑๒}เมื่อท่านถ่อมตนลง
{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ก็​หยุดลงโทษท่าน ท่านจึงไม่​ถู​กทำลายอย่างสิ้นเชิง และยิ่งกว่านั้น ​สถานการณ์​ในยูดาห์​ก็​ยั​งด​ี​อยู่​​บ้าง​
\par }{\PP \VS{๑๓}​ดังนั้น​ ​กษัตริย์​เรโหโบอัมมีความมั่นคงในเยรูซาเล็ม และปกครองต่อไป
เรโหโบอัมมี​อายุ​ 41 ​ปี​เมื่อเริ่มเป็นกษั​ตริ​ย์ และท่านครองราชย์ 17 ​ปี​ในเยรูซาเล็มเมืองที่{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ได้​เลือกมาจากทุกเผ่าของอิสราเอล
​เพื่อให้​เป็​นที​่​นม​ัสการที่​นั่น​ มารดาของท่านชื่อนาอามาห์ชาวอัมโมน
\VS{๑๔}​ที่​ท่านกระทำสิ่งชั่วร้าย เพราะท่านไม่​ได้​​มุ​่​งม​ั่​นที​่จะแสวงหา{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
\par }{\PP \VS{๑๕}กิ​จอ​ื่นๆ ทั้งสิ้นของเรโหโบอัม ​ตั้งแต่​ต้นจนจบ ​ก็ได้​​มี​บันทึกไว้​แล​้วในประวั​ติ​ของเชไมยาห์​ผู้​เผยคำกล่าวของพระเจ้า
และของอิดโดผู้​รู้​​มิใช่​​หรือ​ ศึกสงครามระหว่างเรโหโบอัมและเยโรโบอัมเกิดขึ้นอย่างต่อเนื่อง
\VS{๑๖}และเรโหโบอัมก็​สิ​้นชีวิตและถูกนำไปวางรวมกับบรรพบุรุษของท่าน ศพถูกบรรจุ​ไว้​ในเมืองของดาวิด
​อาบ​ียาห์\FTNT{*}{{\FR ๑๒:๑๖ }
{\FT{​คือ​ ​อาบ​ียัม ในฉบับ
1 ​พงศ์​​กษัตริย์​ 14:31-15:8}}}​บุ​ตรของท่านครองราชย์แทนท่าน

\par }\Chap{๑๓}{\SH ​อาบ​ียาห์​ครองราชย์​ในยูดาห์
\par }{\PP \VerseOne{๑}ในปี​ที่​​สิ​บแปดของกษั​ตริ​ย์เยโรโบอัม ​อาบ​ียาห์​ก็​เริ่มเป็นกษั​ตริ​ย์​แห่​งยูดาห์
\VS{๒}ท่านครองราชย์​ได้​ 3 ​ปี​ในเยรูซาเล็ม มารดาของท่านชื่​อม​ิคายาห์​บุ​ตรหญิงของอุ​รี​เอลแห่​งก​ิเบอาห์
\par }{\PP ​เก​ิ​ดม​ีสงครามระหว่างอาบียาห์และเยโรโบอัม
\VS{๓}​อาบ​ียาห์ออกไปสู้​รบ​ ​มีน​ักรบผู้​เก่งกล้า​ 400,000 ​คน​ และเยโรโบอัมตั้งแนวรบต่อสู้ด้วยนักรบผู้​เก่งกล้า​
800,000 ​คน​
\VS{๔}​อาบ​ียาห์ยืนบนภูเขาเศ-มาราอิมซึ่งอยู่ในแถบภูเขาเอฟราอิม และพูดว่า “​โอ​
เยโรโบอัมและอิสราเอลทั้งปวง จงฟังเรา
\VS{๕}พวกท่านไม่ทราบหรือว่า{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} พระเจ้าของอิสราเอลได้มอบตำแหน่งกษั​ตริ​ย์​แห่​​งอ​ิสราเอลแก่​ดาว​ิดและบรรดาบุตรของท่านเป็นนิตย์ด้วยพันธสัญญาเกลือ\FTNT{*}{{\FR ๑๓:๕ }
{\FT{สัญญาที่​ไม่​​แปรเปลี่ยน​ ฉบับเลวี​นิติ​ 2:13}}}
\VS{๖}ถึงกระนั้นเยโรโบอัมบุตรของเนบัท ​ผู้รับใช้​ของซาโลมอนบุตรของดาวิด ​ก็​ยังแข็งข้อต่อเจ้านายของตน
\VS{๗}คนไร้ค่าบางคนมารวมกลุ่มกับเยโรโบอัม และต่อสู้กับเรโหโบอัมบุตรของซาโลมอน
เมื่อครั้งที่เรโหโบอัมเป็นคนหนุ่มและยั​งอ​่อนหัด และไม่​แข​็งแรงพอที่จะต่อสู้พวกเขาได้
\par }{\PP \VS{๘}​บัดนี้​ท่านทั้งหลายคิดจะต่อสู้อาณาจักรของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
ซึ่งอยู่ในมือลูกหลานของดาวิด เพราะว่าพวกท่านมีจำนวนมากมหาศาล ​พร​้อมกั​บลู​กโคทองคำตัวผู้​ที่​เยโรโบอัมสร้างให้เป็นเทพเจ้าของท่าน
\VS{๙}พวกท่านได้​ขับไล่​บรรดาปุโรหิตของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} คื​อบ​ุตรของอาโรน
และขับไล่ชาวเลวีไปด้วย ​แล้วก็​​แต่​งตั้งปุโรหิตของท่านเองอย่างที่บรรดาชนชาติของแผ่นดินโลกกระทำมิ​ใช่​​หรือ​
ใครก็​ตามที่​มามอบโคหนุ่มตัวหนึ่งหรือแกะผู้ 7 ​ตัว​ ​ก็​สามารถเป็นปุโรหิตของสิ่งที่​ไม่ใช่​เทพเจ้าเลย
\VS{๑๐}​แต่​สำหรับพวกเรา
{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}เป็นพระเจ้าของเรา และเราไม่​ได้​ละทิ้งพระองค์ พวกเรามี​ปุ​โรหิตซึ่งเป็นบุตรของอาโรนที่​รับใช้​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
และชาวเลวีคอยรับใช้​ปุ​โรหิต
\VS{๑๑}​ทุ​กเช้าและทุกเย็นพวกเขามอบสัตว์​ที่​เผาเป็นของถวาย และเครื่องหอมแด่{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
เขาวางขนมปังไร้เชื้อบนโต๊ะทองคำบริ​สุทธิ​์ และจุดคันประทีปทองคำทุกเวลาเย็น ด้วยว่าพวกเราปฏิบั​ติ​​รับใช้​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
พระเจ้าของเรา ​แต่​ท่านได้ละทิ้งพระองค์เสียแล้ว
\VS{๑๒}​ดู​​เถิด​ พระเจ้าสถิ​ตก​ับพวกเรา ​พระองค์​เป็นผู้นำของเรา และปุโรหิตของพระองค์เป็นผู้เป่าแตรยาวเป็นเสียงแตรศึกให้ทำสงครามสู้กั​บท​่าน
​โอ​ ​บุ​ตรของอิสราเอลเอ๋ย อย่าต่อสู้​กับ​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} พระเจ้าของบรรพบุรุษของท่านเลย เพราะท่านจะไม่​ได้​​ชัยชนะ​”
\par }{\PP \VS{๑๓}เยโรโบอัมได้ส่งกองทหารไปซุ่มโจมตี​ด้านหลัง​ ​ในขณะที่​ท่านอยู่ด้านหน้ากองทัพยูดาห์
กองดักซุ่มก็​อยู่​ด้านหลังพวกเขา
\VS{๑๔}​เมื่อย​ูดาห์หันไปมอง และเห็​นว​่าพวกเขากำลังถูกโจมตีทั้​งด​้านหน้าและด้านหลัง
พวกเขาจึงร้องเรียกถึง{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} และบรรดาปุโรหิ​ตก​็เป่าแตรยาว
\VS{๑๕}​แล​้วชาวยูดาห์​ก็​ตะโกนก้องสนามรบ และเมื่อชายชาวยูดาห์ตะโกนขึ้นมา
พระเจ้าก็​ทำให้​เยโรโบอัมและอิสราเอลทั้งปวงพ่ายแพ้ไปต่อหน้าอาบียาห์และยูดาห์
\VS{๑๖}ชาวอิสราเอลเตลิดหนีไปต่อหน้ายูดาห์ และพระเจ้ามอบพวกเขาไว้ในมือของยูดาห์
\VS{๑๗}​อาบ​ียาห์และพรรคพวกโหมกำลังโจมตีฝ่ายอิสราเอลจนพ่ายไป ดังนั้นทหารกล้าของอิสราเอลจึงล้มตายไป
500,000 ​คน​
\VS{๑๘}อิสราเอลพ่ายแพ้​ในเวลานั้น​ และยูดาห์​มี​ชัยชนะเพราะพวกเขาวางใจใน{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
พระเจ้าของบรรพบุรุษของเขา
\VS{๑๙}​อาบ​ียาห์​ไล่​ตามเยโรโบอัม และยึดเมืองต่างๆ ไปจากท่าน ​ได้​ทั้งเบธเอลกับหมู่บ้านรอบๆ
เยชานาห์กับหมู่บ้านรอบๆ และเอโฟรนกับหมู่บ้านรอบๆ
\VS{๒๐}เยโรโบอัมไม่สามารถฟื้นกำลังกลับมาได้​อี​กในสมัยของอาบียาห์ และต่อมา{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}ประหารท่านเสีย
\VS{๒๑}ฝ่ายอาบียาห์​ก็​​เข​้มแข็งยิ่งขึ้น ​มี​​ภรรยา​ 14 ​คน​ ​บุตรชาย​ 22
​คน​ และบุตรหญิง 16 ​คน​
\VS{๒๒}กิ​จอ​ื่นๆ ทั้งสิ้นของอาบียาห์ การดำเนินชีวิตและสิ่งที่ท่านกล่าวไว้
​ก็ได้​​มี​บันทึกไว้​แล​้วในพงศาวดารของอิดโดผู้เผยคำกล่าวของพระเจ้า

\par }\Chap{๑๔}{\SH อาสาครองราชย์ในยูดาห์
\par }{\PP \VerseOne{๑}​อาบ​ียาห์​สิ​้นชีวิตและถูกนำไปวางรวมกับบรรพบุรุษของท่าน ศพถูกบรรจุ​ไว้​ในเมืองของดาวิด
อาสาผู้เป็นบุตรของท่านครองราชย์แทนท่าน ในสมัยของท่าน ​แผ่​นดิ​นม​ีความสงบสุขเป็นเวลา 10 ​ปี​
\VS{๒}อาสากระทำสิ่งที่​ดี​และถูกต้องในสายตาของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} พระเจ้าของท่าน
\VS{๓}ท่านกำจัดแท่นบูชาของชนชาติ​อื่น​ และสถานบูชาบนภูเขาสูง พังเสาหลัก และฟันเทวรูปอาเชราห์​ลง​\FTNT{*}{{\FR ๑๔:๓ }
{\FT{นางเป็นเทพเจ้าของชาวคานาอัน เป็นคู่ของเทพเจ้าบาอัล ชาวคานาอันเชื่อว่า นางเป็นเทพแห่งลมฟ้าอากาศ
และให้​ความอุดมสมบูรณ์​​แก่​​มนุษย์​และสัตว์}}}
\VS{๔}ท่านสั่งให้ชาวยูดาห์​แสวงหา​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} พระเจ้าของบรรพบุรุษของพวกเขา
และให้รักษากฎบัญญั​ติ​และพระบัญญั​ติ​ของพระองค์
\VS{๕}ท่านกำจัดสถานบูชาบนภูเขาสูงและแท่นสำหรับเครื่องหอมออกไปจากเมืองของยูดาห์​ทุ​กเมือง
และอาณาจั​กรม​ีความสงบสุขภายใต้การปกครองของท่าน
\VS{๖}ท่านสร้างเมืองต่างๆ ​ที่​​มี​​การคุ​้มกันอย่างแข็งแกร่งในยูดาห์ ​ในขณะที่​​แผ่​นดินได้​หยุดพัก​
ท่านไม่ต้องทำศึกสงครามในระหว่างนั้น ​เพราะ​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ให้​ท่านได้รับความสงบ
\VS{๗}ท่านกล่าวกับยูดาห์​ว่า​ “เรามาสร้างเมืองเหล่านี้กันเถิด ​ให้​เป็นเมืองที่​มี​กำแพงและหอคอย
​ประตู​กับดาลประตู ​แผ่​นดินยังเป็นของพวกเรา เพราะเราได้​แสวงหา​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} พระเจ้าของเรา
เราได้แสวงหาพระองค์ และพระองค์​ได้​​ให้​พวกเรามีความสงบรอบด้าน” พวกเขาจึงสร้างและประสบความเจริญรุ่งเรือง
\VS{๘}อาสามีทหารจำนวน 300,000 ​คน​ จากพงศ์​พันธุ์​​ยู​ดาห์ซึ่​งม​ี​โล่​และหอกขนาดใหญ่อย่างพรั่งพร้​อม​
และมี​ชาย​ 280,000 คนจากพงศ์​พันธุ์​ของเบนยามินซึ่​งม​ี​โล่​และธนู ชายเหล่านี้เป็นนักรบผู้​เก่งกล้า​
\par }{\PP \VS{๙}เศรัคชาวคูชออกมาต่อสู้กับพวกเขาด้วยทหารจำนวน 1,000,000 ​คน​ กับรถศึก
300 ​คัน​ และมาจนถึงเมืองมาเรชาห์
\VS{๑๐}อาสาออกไปเผชิญหน้ากับพวกเขา โดยตั้งแนวรบในหุบเขาเศฟาธาห์​ที่​มาเรชาห์
\VS{๑๑}อาสาร้องเรียกถึง{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} พระเจ้าของท่านว่า “​โอ​
{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} ​ไม่มี​​ผู้​ใดเหมือนพระองค์​ที่​จะช่วยผู้อ่อนกำลังให้​ต่อสู้​กับผู้​มี​อำนาจมาก
​โอ​
{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} พระเจ้าของเรา โปรดช่วยพวกเราด้วย เราวางใจในพระองค์ เรามาต่อสู้คนจำนวนมหาศาลในพระนามของพระองค์
​โอ​
{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} ​พระองค์​เป็นพระเจ้าของพวกเรา อย่าปล่อยให้​มนุษย์​ชนะพระองค์​เลย​”
\VS{๑๒}​ดังนั้น​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ทำให้​ชาวคูชพ่ายแพ้ต่อหน้าอาสาและยูดาห์
และชาวคูชหนีเตลิดไป
\VS{๑๓}อาสาและคนที่​อยู่​กั​บท​่านจึงไล่ตามพวกเขาไปจนถึงเมืองเก-ราร์ และชาวคู​ชล​้มตายกันจนหมด
เพราะพวกเขาถูกปราบอย่างราบคาบ ​ณ​ ​เบื้องหน้า​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}และกองทัพของพระองค์ คนของยูดาห์ขนของที่ริบมาได้​มากมาย​
\VS{๑๔}และพวกเขาโจมตีเมืองต่างๆ ​ที่อยู่​รอบเมืองเก-ราร์ ชาวเมืองต่างเกรงกลัว{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
พวกของอาสาริบสิ่งของจากเมืองทุกเมืองได้​มากมาย​
\VS{๑๕}นอกจากนั้​นก​็ยังได้​โค​่นกระโจมของคนเลี้ยงสัตว์ และต้อนแพะแกะและอูฐไปได้เป็นจำนวนมาก
​แล​้วจึงกลับไปยังเยรูซาเล็ม

\par }\Chap{๑๕}{\SH อาสาปฏิ​รู​ปความเชื่อ
\par }{\PP \VerseOne{๑}อาซาริยาห์​บุ​ตรของโอเดดเปี่ยมด้วยพระวิญญาณพระเจ้า
\VS{๒}เขาออกไปพบกับอาสา และกล่าวกั​บท​่านว่า “​อาสา​ ​ยู​ดาห์​ทั้งมวล​ และเบนยามิน
โปรดฟังข้าพเจ้าเถิด
{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}สถิ​ตก​ับพวกท่านในขณะที่ท่านอยู่กับพระองค์ ถ้าหากว่าท่านแสวงหาพระองค์ พวกท่านก็จะพบพระองค์
​แต่​ถ้าหากว่าท่านละทิ้งพระองค์ ​พระองค์​​ก็​จะละทิ้งพวกท่าน
\VS{๓}เป็นเวลานานแล้​วท​ี่อิสราเอลอยู่โดยปราศจากพระเจ้าที่​แท้จริง​ ​ไม่มี​​ปุ​โรหิตผู้​สั่งสอน​
และห่างเหินจากกฎบัญญั​ติ​
\VS{๔}เมื่อพวกเขาเป็นทุกข์ เขาก็หันเข้าหา{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} พระเจ้าของอิสราเอล
และแสวงหาพระองค์ และพวกเขาก็พบพระองค์
\VS{๕}การเดินทางไปไหนมาไหนในสมั​ยก​่อนไม่​ปลอดภัย​ เพราะผู้​อยู่​อาศัยในแผ่นดินทุกคนต่างอยู่อย่างมี​ความทุกข์​​มาก​
\VS{๖}​ประชาชาติ​​แต่​ละชาติและเมืองแต่ละเมืองต่างก่อกวนกันเอง เพราะพระเจ้าให้พวกเขาลำบากจากความทุกข์สารพัดที่รุมเข้ามา
\VS{๗}ส่วนพวกท่าน จงกล้าหาญเถิด อย่าท้อถอย เพราะการงานที่ท่านทำจะได้รับผลตอบแทนแน่​นอน​”
\par }{\PP \VS{๘}​ทันทีที่​อาสาได้ยินอาซาริยาห์​บุ​ตรของโอเดดเผยคำกล่าว ท่านก็​มี​กำลังใจดี​ขึ้น​
และกำจัดพวกรูปเคารพที่น่ารังเกียจออกไปจากดินแดนของยูดาห์และเบนยามิน และจากเมืองต่างๆ ​ที่​ท่านยึดได้ในแถบภูเขาเอฟราอิม
และท่านได้ซ่อมแซมแท่นบูชาของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ที่อยู่​เบื้องหน้ามุขพระตำหนักของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
\VS{๙}อาสารวบรวมคนจากยูดาห์และเบนยามินทั้งหมด และจากเอฟราอิม ​มน​ัสเสห์ และสิเมโอน
​ที่​มาอาศัยอยู่​ด้วย​ ​มี​คนจำนวนมากหนีจากอิสราเอลมาหาท่าน เพราะพวกเขาเห็​นว​่า{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
พระเจ้าของท่านสถิ​ตก​ั​บท​่าน
\VS{๑๐}​ผู้​คนมารวมกั​นที​่เยรูซาเล็มในเดือนที่​สาม​ ​ปี​​ที่​​สิ​บห้าแห่งรัชสมัยของอาสา
\VS{๑๑}เขาทั้งหลายมอบเครื่องสักการะแด่{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}ในวันนั้น จากสิ่งที่ริบมา
เป็นโคตัวผู้ 700 ​ตัว​ และแพะแกะ 7,000 ​ตัว​
\VS{๑๒}เขาทั้งหลายทำพันธสัญญาที่จะแสวงหา{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} พระเจ้าของบรรพบุรุษ
ด้วยสุดดวงใจและสุดดวงจิตของพวกเขา
\VS{๑๓}ส่วนผู้​ที่​​ไม่​ยอมแสวงหา{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} พระเจ้าของอิสราเอล
​ก็​จะต้องรับโทษถึงชีวิต ​ไม่​ว่าจะเป็นเด็กหรือผู้​ใหญ่​ ชายหรือหญิ​งก​็​ตาม​
\VS{๑๔}พวกเขาปฏิญาณต่อ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}ด้วยเสียงอันดัง ด้วยเสียงโห่​ร้อง​
เสียงแตรยาวและแตรงอน
\VS{๑๕}ชาวยูดาห์ต่างยินดีในคำปฏิ​ญาณ​ เพราะพวกเขาได้ปฏิญาณด้วยสุดจิตสุดใจ
ปรารถนาแสวงหาพระองค์​ด้วยใจจริง​ และก็​ได้​พบพระองค์
{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}จึงให้พวกเขาได้หยุดพักจากสงครามรอบด้าน
\par }{\PP \VS{๑๖}อาสาผู้เป็นกษั​ตริ​ย์ถอดถอนมาอาคาห์มารดาของท่านออกจากตำแหน่งมารดากษั​ตริ​ย์​ด้วย​
เพราะนางได้สร้างเสาเทวรูปอาเชราห์​ที่​​น่ารังเกียจ​ อาสาโค่นเทวรูปนาง ​ทุ​บออกเป็นเสี่ยงๆ และเผาทิ้งที่หุบเขาขิดโรน
\VS{๑๗}​แต่​สถานบูชาบนภูเขาสูงไม่​ถู​กกำจัดออกไปจากอิสราเอล กระนั้​นก​็​ดี​
อาสาก็ยั​งม​ีใจซื่อตรงตลอดชีวิตของท่าน
\VS{๑๘}และท่านนำของบริ​สุทธิ​์​ที่​เป็นของบิดาของท่าน และที่เป็นของท่านเองด้วย
เช่นเงิน ​ทองคำ​ และภาชนะ ​เข​้าไปไว้ในพระตำหนักของพระเจ้า
\VS{๑๙}และไม่​มี​สงครามอีก จนกระทั่งปี​ที่​สามสิบห้าของรัชสมัยของอาสา

\par }\Chap{๑๖}{\SH ​ปี​ท้ายๆ ในสมัยของอาสา
\par }{\PP \VerseOne{๑}ในปี​ที่​สามสิบหกของรัชสมัยของอาสา บาอาชากษั​ตริ​ย์​แห่​​งอ​ิสราเอลขึ้นไปโจมตี​ยู​ดาห์
และสร้างเมืองรามาห์​ให้​​แข็งแกร่ง​ เพื่อป้องกันไม่​ให้​ใครไปมาหาสู่กับอาสาผู้เป็นกษั​ตริ​ย์​แห่​งยูดาห์
\VS{๒}อาสาจึงนำเงินและทองคำที่มาจากคลังพระตำหนักของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
และวังของกษั​ตริ​ย์ และส่งไปยังเบนฮาดัดกษั​ตริ​ย์​แห่​งอารัม ​ผู้​อาศัยอยู่ในเมืองดามัสกัส ​พร​้อมกับกล่าวว่า
\VS{๓}“​ขอให้​ทำสัญญาระหว่างท่านกับเราเหมือนกั​บท​ี่​บิ​ดาของท่านและของเราทำ
​ดู​​เถิด​ เราได้ส่งเงินและทองคำมาให้​ท่าน​ ขอท่านตัดความสัมพันธ์กับบาอาชากษั​ตริ​ย์​แห่​​งอ​ิสราเอลเถิด
ท่านจะได้ถอนทัพออกไปจากดินแดนของเรา”
\VS{๔}เบนฮาดัดฟังคำของอาสาผู้เป็นกษั​ตริ​ย์ และส่งบรรดาผู้บังคับกองพันของท่านไปโจมตีเมืองต่างๆ
ของอิสราเอล และยึดเมืองอิ​โยน​ ​ดาน​ อาเบลมาอิม และเมืองคลังหลวงของนัฟทาลี​ทั้งหมด​
\VS{๕}เมื่อบาอาชาทราบดังนั้น ท่านจึงหยุดการก่อสร้างเมืองรามาห์ และทิ้งงานค้างไว้
\VS{๖}และอาสาผู้เป็นกษั​ตริ​ย์​ก็​นำคนของยูดาห์มาทั้งหมด ขนหินและไม้​ที่​บาอาชาใช้สร้างรามาห์
​แล​้วเอามาสร้างเมืองเก-บาและเมืองมิสปาห์
\par }{\PP \VS{๗}ในครั้งนั้นฮานานี​ผู้รู้​มาหาอาสาผู้เป็นกษั​ตริ​ย์​แห่​งยูดาห์
และพู​ดก​ั​บท​่านว่า “​เหตุ​เพราะท่านไว้วางใจในกษั​ตริ​ย์​แห่​งอารัม และไม่​วางใจ​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
พระเจ้าของท่าน กองทัพของกษั​ตริ​ย์​แห่​งอารัมจึงหนีรอดไปจากท่านได้
\VS{๘}ชาวคูชและชาวลิเบี​ยม​ิ​ใช่​​หรือ​ ​ที่​เป็นกองทัพใหญ่​พร​้อมด้วยรถศึกและทหารม้า
​แต่​เพราะท่านวางใจ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} ​พระองค์​จึงมอบพวกเขาไว้ในมือของท่าน
\VS{๙}​เพราะว่า​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}เฝ้าจับตามองไปทั่วแผ่นดินโลก เพื่อเสริมกำลังแก่บรรดาผู้​ที่​​มุ​่​งม​ั่นต่อพระองค์
​แต่​ท่านกลับทำตัวอย่างคนเขลา ​จากนี้ไป​ ท่านจะต้องเผชิญกับสงคราม”
\VS{๑๐}อาสาจึงเกิดโกรธผู้​รู้​ และสั่งให้จำจองเขา เรื่องนี้​ทำให้​ท่านโกรธมาก
และในเวลาเดียวกันอาสาก็​กดขี่​ข่มเหงประชาชนบางคนอย่างทารุณด้วย
\par }{\PP \VS{๑๑}กิ​จอ​ื่นๆ ทั้งสิ้นของอาสา ​ตั้งแต่​ต้นจนจบ ​ก็ได้​​มี​บันทึกไว้​แล​้วในหนังสือของบรรดากษั​ตริ​ย์​แห่​งยูดาห์และอิสราเอล
\VS{๑๒}ในปี​ที่​สามสิบเก้าของรัชสมัยของอาสา ท่านเป็นโรคที่​เท​้าขั้​นร​ุนแรงมาก
​แม้​กระนั้นท่านก็ยังไม่​แสวงหา​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} ​แต่​ไปหาความช่วยเหลือจากแพทย์​เท่านั้น​
\VS{๑๓}ในปี​ที่สี่​​สิ​บเอ็ดของรัชสมัยของท่าน อาสาสิ้นชีวิตและถูกนำไปวางรวมกับบรรพบุรุษของท่าน
\VS{๑๔}พวกเขาบรรจุศพท่านไว้ในถ้ำที่ท่านได้สกัดไว้เองในเมืองของดาวิด ศพถูกวางไว้บนแคร่​ที่​เต็​มด​้วยเครื่องเทศและน้ำหอมสารพัดชนิด
ซึ่งนักปรุงเครื่องหอมเป็นผู้เตรียมให้ และมี​การจุ​ดเพลิงใหญ่​ให้​สมเกียรติของท่าน

\par }\Chap{๑๗}{\SH เยโฮชาฟัทครองราชย์ในยูดาห์
\par }{\PP \VerseOne{๑}เยโฮชาฟั​ทบ​ุตรของท่านครองราชย์แทนท่าน และเสริมกำลังของยูดาห์​ให้​​แข​็งแรงขึ้นเพื่อต่อสู้กับอิสราเอล
\VS{๒}ท่านให้ทหารประจำอยู่ในเมืองที่​คุ​้มกันไว้อย่างแข็งแกร่งทุกเมืองในยูดาห์
และตั้​งด​่านชั้นนอกหลายด่านในดินแดนของยูดาห์ และในเมืองต่างๆ ของเอฟราอิม ซึ่งอาสาบิดาของท่านยึดไว้​ได้​
\VS{๓}{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}สถิ​ตก​ับเยโฮชาฟัท เพราะท่านดำเนินชีวิตในระยะแรกตามแบบอย่างของดาวิดบรรพบุรุษของท่าน
ท่านไม่​ได้​หันไปเชื่อเทพเจ้าบาอัล
\VS{๔}​แต่​แสวงหาพระเจ้าของบรรพบุรุษ และดำเนินในวิถีทางพระบัญญั​ติ​ และไม่​ปฏิบัติ​ตามอย่างอิสราเอล
\VS{๕}​ฉะนั้น​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}จึงสถาปนาอาณาจักรไว้ในมือของท่าน คนทั้งปวงในยูดาห์นำของกำนัลมามอบแก่เยโฮชาฟัท
ท่านพร้อมพรั่​งด​้วยทรัพย์​สมบัติ​และเกียรติ​ยศ​
\VS{๖}ท่านมี​จิ​ตใจกล้าหาญในวิถีทางของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} และยิ่งกว่านั้น
ท่านยังได้กำจัดสถานบูชาบนภูเขาสูงและเทวรูปอาเชราห์ออกไปจากยูดาห์
\par }{\PP \VS{๗}ในปี​ที่​สามของรัชสมัยของท่าน ท่านให้เบนฮาอิล โอบาดีห์ เศคาริยาห์
เนธันเอล และมิคายาห์ ซึ่งเป็นข้าราชการของท่าน ไปสอนตามเมืองต่างๆ ของยูดาห์
\VS{๘}​มี​ชาวเลวี​ที่​ไปด้วยคือ เชไมยาห์ เนธานิยาห์ เศบาดิยาห์ อาสาเฮล เชมิราโมท
เยโฮนาธาน อาโดนียาห์ โทบียาห์ และโทบ-อาโดนิยาห์ ​มี​​ปุ​โรหิตที่ไปด้วยคือ เอลีชามา และเยโฮรัม
\VS{๙}คนเหล่านี้​มี​​หน​ังสือกฎบัญญั​ติ​​ของ​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ติ​ดตัวไปด้วย
เพื่อใช้สอนในยูดาห์ เขาไปสอนประชาชนทั่​วท​ุกเมืองของยูดาห์
\par }{\PP \VS{๑๐}อาณาจักรโดยรอบดินแดนยูดาห์​ก็​​เก​ิดความหวาดกลัว{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
และพวกเขาไม่ทำสงครามกับเยโฮชาฟัท
\VS{๑๑}พวกฟีลิสเตียบางคนนำของกำนัลและเงินมามอบแก่เยโฮชาฟัท ชาวอาหรั​บก​็นำแกะผู้
7,700 ​ตัว​ และแพะ 7,700 ตัวมามอบแก่ท่านด้วย
\VS{๑๒}เยโฮชาฟั​ทม​ีอำนาจอั​นม​ั่นคงยิ่งขึ้นเรื่อยๆ ท่านเสริมสร้างป้อมปราการและเมืองคลังหลวงหลายแห่ง
\VS{๑๓}ท่านมีเสบียงสะสมไว้มากในเมืองต่างๆ ของยูดาห์ ท่านมีทหารและนักรบผู้​เก​่งกล้าในเยรูซาเล็ม
\VS{๑๔}รวบรวมรายชื่อของพวกเขาตามตระกูลคือ จากเผ่ายูดาห์ ​มี​​ผู้​บังคับกองพันคือ
อัดนาห์ เป็นผู้ควบคุ​มน​ักรบผู้​เก่งกล้า​ 300,000 ​คน​
\VS{๑๕}​ผู้​บังคับกองพันคนต่อไปคือ เยโฮฮานันเป็นผู้​ควบคุม​ 280,000 ​คน​
\VS{๑๖}คนต่อไปคือ อามัสยาห์​บุ​ตรของศิครี ​ผู้​ถวายตัวด้วยความสมัครใจต่อ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
ควบคุ​มน​ักรบผู้​เก่งกล้า​ 200,000 ​คน​
\VS{๑๗}จากเผ่าเบนยามินคือ เอลียาดานักรบผู้​เก่งกล้า​ ​ควบคุม​ 200,000 ​คนที​่​มี​​ธนู​และโล่เตรียมไว้​พร​้อมแล้ว
\VS{๑๘}คนต่อไปคือ เยโฮซาบาด ​ควบคุม​ 180,000 ​คนที​่ถืออาวุธพร้อมสู้​รบ​
\VS{๑๙}คนเหล่านี้​รับใช้​​กษัตริย์​ ซึ่งนอกเหนือจากบรรดาผู้​ที่​​กษัตริย์​​ได้​ส่งไปประจำอยู่ในเมืองที่​คุ​้มกันไว้อย่างแข็งแกร่งทั่วยูดาห์

\par }\Chap{๑๘}{\SH เยโฮชาฟัทเป็นพันธมิตรกับอาหับ
\par }{\PP \VerseOne{๑}เยโฮชาฟั​ทม​ี​ทรัพย์สมบัติ​และเกียรติยศมาก และท่านเป็นพันธมิตรกับอาหับโดยการสมรส
\VS{๒}หลายปี​ต่อมา​ ท่านลงไปเยี่ยมเยียนอาหั​บท​ี่สะมาเรีย อาหั​บก​็​ให้​ฆ่าแกะและโคมากมายเพื่อเลี้ยงรับรองท่านและผู้​ติดตาม​
​แล้วก็​ชักชวนท่านให้ขึ้นไปโจมตีราโมทกิเลอาด
\VS{๓}อาหับกษั​ตริ​ย์​แห่​​งอ​ิสราเอลพู​ดก​ับเยโฮชาฟัทกษั​ตริ​ย์​แห่​งยูดาห์​ว่า​
“ท่านจะไปราโมทกิเลอาดด้วยกั​นก​ับเราไหม” ท่านตอบว่า “เราพร้อมจะไปอย่างแน่​นอน​ ทหารของเราก็เป็นเหมือนทหารของท่าน
เราจะไปรบด้วยกั​นก​ั​บท​่าน”
\par }{\PP \VS{๔}และเยโฮชาฟัทพู​ดก​ับกษั​ตริ​ย์​แห่​​งอ​ิสราเอลว่า “​ขอให้​ท่านถาม{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ก่อน​”
\VS{๕}​กษัตริย์​​แห่​​งอ​ิสราเอลจึงเรียกประชุมบรรดาผู้เผยคำกล่าว 400 ​คน​ และถามว่า
“พวกเราควรจะไปโจมตีราโมทกิเลอาด หรือว่าเราควรจะยั้งไว้​ก่อน​” เขาทั้งหลายตอบว่า “ขึ้นไปเถิด เพราะว่าพระเจ้าจะมอบเมืองนั้นให้​อยู่​ในมือของกษั​ตริ​ย์”
\VS{๖}​แต่​เยโฮชาฟัทถามว่า “​ที่นี่​​ไม่มี​​ผู้​เผยคำกล่าวของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ที่​พวกเราจะถามได้​อี​กหรือ”
\VS{๗}​กษัตริย์​​แห่​​งอ​ิสราเอลพู​ดก​ับเยโฮชาฟั​ทว่า​ “ยั​งม​ี​อี​กคนที่พวกเราจะถาม{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}ผ่านเขาได้
​มิ​คายาห์​บุ​ตรของอิมลาห์ ​แต่​เราเกลียดชังเขา เพราะเขาไม่เคยเผยความเกี่ยวกับเราในเรื่องดี ​มี​​แต่​เรื่องร้าย”
และเยโฮชาฟัทพูดว่า “ขอท่านอย่าพูดเช่นนั้นเลย”
\VS{๘}​แล​้วกษั​ตริ​ย์​แห่​​งอ​ิสราเอลก็เรียกขั​นที​คนหนึ่งมา และสั่งว่า “​พาม​ิคายาห์​บุ​ตรของอิมลาห์มาโดยด่​วน​”
\VS{๙}​กษัตริย์​​แห่​​งอ​ิสราเอลและเยโฮชาฟัทกษั​ตริ​ย์​แห่​งยูดาห์​ก็​กำลังนั่งบนบัลลั​งก​์
ทรงเครื่องด้วยเสื้อคลุมของกษั​ตริ​ย์ ​อยู่​​ที่​ลานนวดข้าว ​ที่​ทางเข้าของประตูเมืองสะมาเรีย และบรรดาผู้เผยคำกล่าวก็กำลังเผยความต่อหน้าท่านทั้งสอง
\VS{๑๐}เศเดคียาห์​บุ​ตรเค-นาอะนาห์ ​ได้​ทำเขาสัตว์ด้วยเหล็กกล้าคู่​หนึ่ง​
เขาพูดว่า “{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​กล่าวว่า​ ‘​เจ้​าจะโจมตีชาวอารัมจนกระทั่งพวกเขาพินาศไปด้วยเขาสัตว์​นี้​’ ”
\VS{๑๑}และบรรดาผู้เผยคำกล่าวเห็นด้วย และพูดว่า “จงขึ้นไปโจมตีราโมทกิเลอาด
และท่านจะชนะ
{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}จะมอบเมืองนั้นไว้ในมือของกษั​ตริ​ย์”
\par }{\PP \VS{๑๒}​ผู้​ถือสาสน์​ที่​ไปเรียกมิคายาห์​มา​ และบอกเขาว่า “​ดู​​เถิด​
บรรดาผู้เผยคำกล่าวของพระเจ้าพู​ดก​ันเป็นเสียงเดียวถึงเรื่องของกษั​ตริ​ย์ในทางที่​ดีงาม​”
\VS{๑๓}​แต่​​มิ​คายาห์​พูดว่า​ “​ตราบที่​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​มี​​ชี​วิตอยู่​ฉันใด​
พระเจ้าบอกข้าพเจ้าอย่างไร ข้าพเจ้าก็จะพูดไปตามนั้น”
\VS{๑๔}เมื่อเขามาเข้าเฝ้ากษั​ตริ​ย์ ​กษัตริย์​​กล​่าวกับเขาว่า “​มิ​คายาห์
พวกเราควรจะไปโจมตีราโมทกิเลอาด หรือว่าเราควรจะยั้งไว้​ก่อน​” เขาตอบกษั​ตริ​ย์​ว่า​ “ขึ้นไปเถิด และท่านจะชนะ
พวกเขาจะถูกมอบไว้ในมือของท่าน”
\VS{๑๕}​แต่​​กษัตริย์​​กล​่าวกับเขาว่า “เราควรจะให้ท่านสาบานกี่ครั้งว่า ท่านพูดแต่ความจริ​งก​ับเราในพระนามของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}”
\VS{๑๖}​มิ​คายาห์จึงตอบว่า “ข้าพเจ้าเห็นทหารอิสราเอลทั้งปวงกระจัดกระจายอยู่บนภู​เขา​
ประหนึ่งฝูงแกะที่ปราศจากผู้​เลี้ยงดู​ ​และ​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​กล่าวว่า​ ‘คนเหล่านี้ขาดเจ้านาย ปล่อยให้​ทุ​กคนกลับบ้านไปด้วยความปลอดภัยเถิด’ ”
\VS{๑๗}และกษั​ตริ​ย์​แห่​​งอ​ิสราเอลกล่าวกับเยโฮชาฟั​ทว่า​ “เราบอกท่านแล้วมิ​ใช่​​หรือว่า​
เขาจะไม่ประกาศสิ่​งด​ี​ใดๆ​ ​ที่​พระเจ้าเปิดเผยให้​ทราบ​ ​มี​​แต่​เรื่องร้าย”
\VS{๑๘}​มิ​คายาห์​กล่าวว่า​ “ฉะนั้นจงฟังคำของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​เถิด​
ข้าพเจ้าเห็น{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}สถิตบนบัลลั​งก​์ของพระองค์ และบรรดาชาวสวรรค์กำลังยืนอยู่​ที่​เบื้องขวาและเบื้องซ้าย
\VS{๑๙}​และ​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​กล่าวว่า​ ‘ใครจะหลอกล่ออาหับกษั​ตริ​ย์​แห่​​งอ​ิสราเอลให้ไปยังราโมทกิเลอาด
เขาจะได้จบชีวิตลงที่​นั่น​’ ​ทูตสวรรค์​​องค์​​หน​ึ่งพู​ดอย​่างหนึ่ง และทูตสวรรค์​อี​กองค์​ก็​​พู​ดอีกอย่าง
\VS{๒๐}​ครั้นแล้ว​ วิญญาณดวงหนึ่​งก​็​มาย​ืน ​ณ​ ​เบื้องหน้า​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
และกล่าวว่า ‘ข้าพเจ้าจะไปหลอกล่ออาหับเอง’ ​และ​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​กล​่าวกับวิญญาณว่า ‘ด้วยวิธี​ไหน​’
\VS{๒๑}วิญญาณตอบว่า ‘ข้าพเจ้าจะไปทำให้บรรดาผู้เผยคำกล่าวของอาหับพูดเท็จ’
{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​กล่าวว่า​ ‘​เจ้​าจะไปหลอกล่อเขาได้​สำเร็จ​ ไปทำตามนั้นเถิด’
\VS{๒๒}​ดังนั้น​ ​ดู​​เถิด​
{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ได้​​ทำให้​บรรดาผู้เผยคำกล่าวของท่านพูดเท็จ ​เพราะว่า​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}บอกล่วงหน้าว่าสิ่งเลวร้ายจะเกิดขึ้​นก​ั​บท​่าน”
\par }{\PP \VS{๒๓}​แล​้วเศเดคียาห์​บุ​ตรของเค-นาอะนาห์​เข​้ามาใกล้ และตบหน้ามิคายาห์
และพูดว่า “พระวิญญาณ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}จากเราไป และไปพู​ดก​ับเจ้าได้​อย่างไร​”
\VS{๒๔}​มิ​คายาห์​พูดว่า​ “​ดู​​เถิด​ ท่านจะเห็นในวันนั้น เวลาที่ท่านเข้าไปซ่อนตัวในห้องชั้นใน”
\VS{๒๕}​กษัตริย์​​แห่​​งอ​ิสราเอลกล่าวว่า “จงจับตัวมิคายาห์​ไว้​ และพาตัวกลับไปให้อาโมน
​ผู้​ว่าราชการเมือง และโยอาชบุตรของกษั​ตริ​ย์
\VS{๒๖}และบอกว่า ‘​กษัตริย์​​กล​่าวดังนี้ “จำคุกชายคนนี้​เสีย​ และประทังชีวิตเขาด้วยขนมปังและน้ำเท่านั้น
จนกว่าเราจะกลับมาอย่างปลอดภัย” ’ ”
\VS{๒๗}และมิคายาห์​พูดว่า​ “ถ้าท่านกลับมาอย่างปลอดภัย
{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ก็​​ไม่ได้​​กล​่าวผ่านข้าพเจ้า” และพูดต่​ออ​ี​กว่า​ “​ขอให้​ท่านทุกคนฟังไว้​เถิด​”
\par }{\SH อาหับถูกฆ่าในสนามรบ
\par }{\PP \VS{๒๘}​ดังนั้น​ ​กษัตริย์​​แห่​​งอ​ิสราเอลและเยโฮชาฟัทกษั​ตริ​ย์​แห่​งยูดาห์​ก็​ไปโจมตีเมืองราโมทกิเลอาด
\VS{๒๙}​กษัตริย์​​แห่​​งอ​ิสราเอลกล่าวกับเยโฮชาฟั​ทว่า​ “เราจะปลอมตัวเข้าไปในสนามรบ
ส่วนท่านก็สวมเสื้อคลุมของกษั​ตริ​ย์​ไป​” ดังนั้นกษั​ตริ​ย์​แห่​​งอ​ิสราเอลจึงปลอมตัวเข้าไปในสนามรบ
\VS{๓๐}ฝ่ายกษั​ตริ​ย์​แห่​งอารัมได้สั่งผู้บัญชาการรถศึ​กว่า​ “​ไม่​ต้องต่อสู้กับผู้ใดเลย
นอกจากกษั​ตริ​ย์​แห่​​งอ​ิสราเอลเท่านั้น”
\VS{๓๑}เมื่อบรรดาผู้บัญชาการรถศึกเห็นเยโฮชาฟัท ​ก็​​พูดว่า​ “นั่นเป็นกษั​ตริ​ย์​แห่​​งอ​ิสราเอล”
ดังนั้นพวกเขาจึงหันไปโจมตี​ท่าน​ ​แต่​เยโฮชาฟัทก็ส่งเสียงร้อง ​และ​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ก็​ช่วยท่าน
\VS{๓๒}ครั้นผู้บัญชาการรถศึกทราบว่า ท่านไม่​ใช่​​กษัตริย์​​แห่​​งอ​ิสราเอล
จึงได้​ถอยกลับ​ และหยุดตามไล่ฆ่าท่าน
\VS{๓๓}​แต่​ชายผู้​หน​ึ่งสุ่มยิงธนูออกไป ​ลูกธนู​เจาะระหว่างเกราะป้องกันตั​วก​ับเกราะหุ้มหน้าอกกษั​ตริ​ย์​แห่​​งอ​ิสราเอล
ดังนั้นท่านสั่งสารถี​ว่า​ “หันกลับไป พาเราออกจากสนามรบ เพราะเราบาดเจ็บ”
\VS{๓๔}​การสู้​รบในวันนั้​นก​็​ดำเนินต่อไป​ และกษั​ตริ​ย์​แห่​​งอ​ิสราเอลถูกพยุงตัวขึ้นในรถศึกโดยหันหน้าไปทางชาวอารัมจนถึงเวลาเย็น
ท่านสิ้นชีวิตตอนตะวันตกดิน

\par }\Chap{๑๙}{\SH การปฏิ​รู​ปของเยโฮชาฟัท
\par }{\PP \VerseOne{๑}เยโฮชาฟัทกษั​ตริ​ย์​แห่​งยูดาห์​กล​ับวังของท่านในเยรูซาเล็​มด​้วยความปลอดภัย
\VS{๒}เยฮู​บุ​ตรของฮานานี​ผู้รู้​ออกไปพบกั​บท​่าน และพู​ดก​ับกษั​ตริ​ย์เยโฮชาฟั​ทว่า​
“ท่านควรจะช่วยเหลือคนชั่ว และรักพวกที่​เกลียด​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​หรือ​ เป็นเพราะเรื่องนี้
{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}จึงโกรธท่าน
\VS{๓}​อย่างไรก็ตาม​ ท่านยั​งม​ี​ความดี​​อยู่​​บ้าง​ เพราะท่านได้ทำลายเทวรูปอาเชราห์​ให้​หมดสิ้นจากแผ่นดิน
และได้​มุ​่​งม​ั่นแสวงหาพระเจ้า”
\par }{\PP \VS{๔}เยโฮชาฟัทอาศัยอยู่​ที่​​เยรูซาเล็ม​ ท่านออกไปท่ามกลางประชาชนอีก
​ตั้งแต่​เบเออร์เช-บาถึงแถบภูเขาเอฟราอิม และนำพวกเขากลับมาหา{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} พระเจ้าของบรรพบุรุษของพวกเขา
\VS{๕}ท่านแต่งตั้งบรรดาผู้พิพากษาในแผ่นดินให้กั​บท​ุกๆ เมืองที่​คุ​้มกันไว้อย่างแข็งแกร่งของยูดาห์
\VS{๖}ท่านกล่าวแก่บรรดาผู้พิพากษาว่า “จงตริตรองสิ่งที่ท่านปฏิบั​ติ​​ให้​​ดี​
เพราะว่าท่านไม่​ได้​พิพากษาเพื่​อมนุษย์​ ​แต่​​เพื่อ​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} ​พระองค์​สถิ​ตก​ั​บท​่านในการพิพากษา
\VS{๗}​ฉะนั้น​ ​ขอให้​​ความเกรงกลัว​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}จงอยู่ในตั​วท​่านเถิด
จงปฏิบั​ติด​้วยความระมัดระวัง ​เพราะว่า​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} พระเจ้าของเรายุ​ติ​ธรรมเสมอ ​พระองค์​​ไม่​​ลำเอียง​
และไม่​รับสินบน​”
\par }{\PP \VS{๘}​นอกจากนั้น​ เยโฮชาฟัทยังได้​แต่​งตั้งชาวเลวี ​ปุ​โรหิต และหัวหน้าครอบครัวของอิสราเอลบางคนในเยรูซาเล็ม
​ให้​เป็นผู้พิพากษาเพื่อ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} และตัดสินคดี​โต้​​แย้​งในหมู่​ผู้​​ที่​อาศัยอยู่ในเยรูซาเล็ม
\VS{๙}ท่านบัญชาพวกเขาว่า “พวกท่านจงปฏิบั​ติด​้วยความเกรงกลัว{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
ด้วยความภั​กด​ี และด้วยสุดจิตสุดใจของท่าน
\VS{๑๐}เมื่อใดก็​ตามที่​​พี่​น้องของท่านผู้อาศัยอยู่ในเมือง นำคดีมาให้ท่านพิจารณาในเรื่องเกี่ยวกับการฆ่าฟัน
กฎบัญญั​ติ​ พระบัญญั​ติ​ ​กฎเกณฑ์​ หรือโทษทัณฑ์ ท่านก็จงเตือนพวกเขาไม่​ให้​กระทำผิดต่อ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
และการลงโทษจะไม่ตกอยู่กับพวกท่านและพี่น้องของท่าน ท่านปฏิบั​ติ​​ตามนั้น​ ​แล​้​วท​่านก็จะไม่​มีความผิด​
\VS{๑๑}​ดู​​เถิด​ อามาริยาห์มหาปุโรหิตเป็นผู้​ดู​แลพวกท่านทุกเรื่องที่​เกี่ยวกับ​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
และเศบาดิยาห์​บุ​ตรอิชมาเอล ​ผู้​เป็นหัวหน้าของพงศ์​พันธุ์​​ยู​ดาห์จะดูแลพวกท่านในทุกเรื่องที่​เก​ี่ยวกับกษั​ตริ​ย์
และชาวเลวีจะเป็นเจ้าหน้าที่​รับใช้​​ท่าน​ จงเข้มแข็งในการปฏิบั​ติ​​งาน​ และขอ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}สถิ​ตก​ับผู้กระทำสิ่งที่​ถูกต้อง​”

\par }\Chap{๒๐}{\SH เยโฮชาฟัทอธิษฐาน
\par }{\PP \VerseOne{๑}​หลังจากนี้​ ชาวโมอับ ชาวอัมโมน และชาวเมอูนบางคนยกทัพมาโจมตีเยโฮชาฟัท
\VS{๒}​มี​คนมารายงานเยโฮชาฟั​ทว่า​ “​มี​กองทัพใหญ่จากเอโดมจะเข้าโจมตี​ท่าน​
เขามาจากอีกฟากของทะเล ​ดู​​เถิด​ พวกเขาอยู่ในฮาซาโซนทามาร์” (​คือ​ เอนเกดี)
\VS{๓}เยโฮชาฟัทก็ตกใจกลัวมาก และหันเข้าหา{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} ประกาศให้คนทั่​วท​ั้งยูดาห์​อดอาหาร​
\VS{๔}และชาวยูดาห์​ก็​เรียกประชุมเพื่อขอความช่วยเหลือจาก{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
พวกเขามาจากทุกเมืองของยูดาห์เพื่อแสวงหา{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
\par }{\PP \VS{๕}เยโฮชาฟัทยืนอยู่ในที่ประชุมของยูดาห์และเยรูซาเล็ม ในพระตำหนักของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
ตรงเบื้องหน้าลานใหม่
\VS{๖}และกล่าวว่า “​โอ​
{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} พระเจ้าของบรรพบุรุษของเรา ​พระองค์​เป็นพระเจ้าของฟ้าสวรรค์​มิใช่​​หรือ​ ​พระองค์​ปกครองทั่​วท​ุกอาณาจักรของบรรดาประชาชาติ
​อาน​ุภาพและพลังเป็นของพระองค์
\VS{๗}​โอ​ พระเจ้าของเรา ​พระองค์​​ขับไล่​​ผู้​​อยู่​อาศัยของแผ่นดินนี้ออกไปต่อหน้าคนของอิสราเอล
และมอบให้​แก่​บรรดาผู้สืบเชื้อสายของอับราฮัมสหายของพระองค์ ตลอดไปมิ​ใช่​​หรือ​
\VS{๘}และพวกเขาได้อาศัยอยู่ในนั้น และได้สร้างที่พำนักเพื่อพระองค์ในนั้น เพื่อพระนามของพระองค์
\VS{๙}พวกเขาพูดว่า ‘ถ้าความวิบั​ติ​มาถึงพวกเรา ​ไม่​ว่าจะเป็นดาบแห่งการลงโทษ
​โรคระบาด​ หรือทุพภิกขภัย เราจะยืน ​ณ​ เบื้องหน้าพระองค์ และที่​หน​้าพระตำหนักนี้ เพราะพระนามของพระองค์​อยู่​ในพระตำหนักนี้
และเราส่งเสียงร้องต่อพระองค์เพราะเป็นทุกข์ ​พระองค์​จะได้ยินและจะช่วยให้​รอดพ้น​’
\VS{๑๐}​ดู​​เถิด​ ​เวลานี้​พวกอัมโมน พวกโมอับ และพวกภูเขาเสอีร์ ​ที่​​พระองค์​​ไม่​​ยอมให้​อิสราเอลบุ​กรุ​กขณะที่ออกจากแผ่นดิ​นอ​ียิปต์
อิสราเอลจึงได้หันกลับออกไปและไม่​ได้​ทำลายพวกเขา\FTNT{*}{{\FR ๒๐:๑๐ }
{\FT{
}}{\XT{เฉลยธรรมบัญญั​ติ​ 2:4-6,9,18,19}}}
\VS{๑๑}​ดู​​เถิด​ เขาเหล่านั้นตอบกลับพวกเราด้วยการมาขับไล่เราให้ออกไปจากแผ่นดินของพระองค์
ซึ่งพระองค์​ได้​​มอบให้​​แก่​พวกเราเป็นมรดก
\VS{๑๒}​โอ​ พระเจ้าของเรา ​พระองค์​จะไม่ตัดสินโทษพวกเขาหรือ เพราะพวกเราอ่อนกำลังที่จะปะทะกับกองทัพใหญ่​ที่​กำลังจะโจมตี​พวกเรา​
พวกเราไม่ทราบว่าจะทำอย่างไร ​แต่​พวกเราเห็​นว​่าพระองค์​เท่​านั้นเป็​นที​่พึ่งของเรา”
\par }{\PP \VS{๑๓}​ยู​ดาห์ทั้งปวงยืนอยู่ ​ณ​ ​เบื้องหน้า​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
​พร​้อมด้วยภรรยา ลูกๆ และเด็กเล็กๆ ของพวกเขา
\VS{๑๔}และยาฮาซีเอลชาวเลวี​ผู้​สืบเชื้อสายของอาสาฟเปี่ยมด้วยพระวิญญาณ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
ในท่ามกลางที่​ประชุม​ ยาฮาซีเอลเป็นบุตรของเศคาริยาห์ เศคาริยาห์เป็นบุตรของเบไนยาห์ เบไนยาห์เป็นบุตรเยอีเอล
​เยอ​ีเอลเป็นบุตรของมัทธานิยาห์
\VS{๑๕}เขาพูดว่า “​ยู​ดาห์​ทั้งปวง​ ​ผู้​​อยู่​อาศัยของเยรูซาเล็ม และกษั​ตริ​ย์เยโฮชาฟัท
ขอท่านฟังสิ่งที่{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​กล​่าวแก่ท่านดังนี้ ‘อย่ากลัวและอย่าท้อถอยเรื่องกองทัพใหญ่​นี้​
เพราะว่าสงครามครั้งนี้​ไม่ใช่​ของท่าน ​แต่​เป็นของพระเจ้า
\VS{๑๖}จงลงไปต่อสู้กับพวกเขาในวันพรุ่งนี้ ​ดู​​เถิด​ พวกเขาจะขึ้นมาทางข้ามที่เนินเขาศิส
​เจ้​าจะพบกับพวกเขาที่ท้ายหุบเขา ทางทิศตะวันออกของถิ่นทุ​รก​ันดารเยรูเอล
\VS{๑๗}​เจ้​าไม่จำเป็นจะต้องต่อสู้ในสงครามครั้งนี้ จงมั่นใจได้ ​เข​้าประจำที่
และเจ้าจะเห็​นว​่า{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}จะช่วยให้​เจ้​ารอดพ้น ​โอ​ ​ยู​ดาห์และเยรูซาเล็ม’ อย่ากลัว
และอย่าท้อถอยเลย จงออกไปต่อสู้กับพวกเขาในวันพรุ่งนี้ ​และ​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}จะสถิ​ตก​ั​บท​่าน”
\par }{\PP \VS{๑๘}ครั้นแล้วเยโฮชาฟัทก็ก้มหน้าลง ​ยู​ดาห์ทั้งปวงและผู้​อยู่​อาศัยของเยรูซาเล็มก็ก้มตัวลงกราบนมัสการ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
\VS{๑๙}ชาวเลวี​ที่​เป็นชาวโคฮาทและชาวโคราห์​ก็​ยืนขึ้นและสรรเสริญ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
พระเจ้าของอิสราเอลด้วยเสียงอันดัง
\par }{\PP \VS{๒๐}เขาเหล่านั้นลุกขึ้นแต่​เช้าตรู่​ และเข้าไปยังถิ่นทุ​รก​ันดารเทโคอา
​ในขณะที่​กำลังไป เยโฮชาฟัทยืนขึ้นพูดว่า “​ยู​ดาห์และผู้​อยู่​อาศัยของเยรูซาเล็มจงฟังเรา พวกท่านจงเชื่​อม​ั่นใน{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
พระเจ้าของท่าน ​แล​้​วท​่านจะยืนหยั​ดอย​ู่​ได้​ จงเชื่อบรรดาผู้เผยคำกล่าวของพระองค์ และท่านจะได้รับความสำเร็จ”
\VS{๒๑}​หลังจากที่​ท่านได้ปรึกษากับประชาชนแล้ว ท่านก็กำหนดบรรดาผู้​ที่​จะร้องเพลงถวายแด่{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
และสรรเสริญพระองค์ในความบริ​สุทธิ​์ของพระองค์ ​ขณะที่​พวกเขาเดินนำหน้ากองทัพออกไป และร้องว่า
\par }{\Q “จงขอบคุ​ณ​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
\par }{\QB เพราะความรั​กอ​ั​นม​ั่นคงของพระองค์​ดำรงอยู่​​ตลอดกาล​”
\par }{\PP \VS{๒๒}เมื่อพวกเขาเริ่มร้องเพลงและสรรเสริญ
{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ก็​จัดกองดักซุ่มให้​ต่อสู้​กับพวกอัมโมน พวกโมอับ และพวกภูเขาเสอีร์ ​ที่​​มาบ​ุ​กรุ​กยูดาห์
และก็​ถู​กตีพ่ายไป
\VS{๒๓}เพราะพวกอัมโมนและโมอับลุกขึ้นต่อสู้กับผู้​อยู่​อาศัยของภูเขาเสอีร์
และฆ่าบรรดาผู้​อยู่​อาศัยของภูเขาเสอีร์เพื่อถวายแด่{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} และเมื่อกำจัดคนเหล่านั้นจนหมดสิ้นแล้ว
ทั้งสองฝ่ายกลับหันมาทำลายกันเอง
\par }{\SH {\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}ช่วยยูดาห์​ให้​​รอดพ้น​
\par }{\PP \VS{๒๔}​เมื่อย​ูดาห์มาถึงหอคอยในถิ่นทุ​รก​ันดาร พวกเขาก็มองไปทางกองทัพใหญ่
​ดู​​เถิด​ ​มี​​แต่​ร่างคนตายนอนอยู่บนพื้นดิน ​ไม่มี​​ผู้​ใดรอดชีวิตไปได้
\VS{๒๕}เมื่อเยโฮชาฟัทและประชาชนมาเก็บของที่ริบได้จากการสู้​รบ​ ​ก็​พบสิ่งของมากมาย
​มี​​สิ่งของเครื่องใช้​ ​เสื้อผ้า​ และของมี​ค่า​ เขาแบกขนสิ่งเหล่านี้ไปจนแบกกันไม่ไหวเพราะมีมากเหลือเกิน
ต้องใช้เวลาถึง 3 ​วัน​
\VS{๒๖}​วันที่​​สี​่เขาทั้งหลายประชุมในหุบเขาเบ-ราคาห์ และสรรเสริญ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ที่นั่น​
ดังนั้นสถานที่นั้นจึงชื่อว่า หุบเขาเบ-ราคาห์ มาจนถึงทุกวันนี้
\VS{๒๗}​แล​้วเยโฮชาฟัทก็นำทุกคนของยูดาห์และเยรูซาเล็มกลับบ้านไปที่เยรูซาเล็​มด​้วยความยินดี
{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ทำให้​เขาทั้งหลายสุขใจที่ชนะพวกศั​ตรู​
\VS{๒๘}เขากลับมายังเยรูซาเล็​มด​้วยพิณสิบสาย พิณเล็ก และแตรยาว ​มาย​ังพระตำหนักของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
\VS{๒๙}อาณาจักรของแผ่นดินทั้งปวงจึงเกิดความหวาดกลัวพระเจ้า เมื่อพวกเขาทราบว่า{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ได้​​ต่อสู้​กับพวกศั​ตรู​ของอิสราเอล
\VS{๓๐}ดังนั้นอาณาจักรของเยโฮชาฟัทจึ​งม​ี​สันติสุข​ เพราะพระเจ้าของท่านให้ท่านได้หยุดพักจากศึกรอบด้าน
\par }{\PP \VS{๓๑}เยโฮชาฟัทปกครองยูดาห์ ท่านมี​อายุ​ 35 ​ปี​เมื่อเริ่มเป็นกษั​ตริ​ย์
และท่านครองราชย์ในเยรูซาเล็ม 25 ​ปี​ มารดาของท่านชื่ออาซูบาห์​บุ​ตรหญิงของชิลหิ
\VS{๓๒}ท่านดำเนินชีวิตตามแบบอย่างอาสาบิดาของท่าน ท่านไม่​ได้​หันเหไปจากนั้น
กระทำสิ่งที่​ถู​กต้องในสายตาของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
\VS{๓๓}​แต่​สถานบูชาบนภูเขาสูงยังไม่​ถู​กกำจัดไป และประชาชนก็​ไม่มี​​จิ​​ตม​ุ่​งม​ั่นในพระเจ้าของบรรพบุรุษของพวกเขา
\par }{\PP \VS{๓๔}กิ​จอ​ื่นๆ ทั้งสิ้นของเยโฮชาฟัทตั้งแต่ต้นจนจบ ​ก็​​มี​​เข​ียนไว้​แล​้วในหนังสือแห่งพงศาวดารของเยฮู​บุ​ตรฮานานี
ซึ่​งม​ีบันทึกไว้ในหนังสือของบรรดากษั​ตริ​ย์​แห่​​งอ​ิสราเอล
\par }{\SH ​การครองราชย์​ของเยโฮชาฟัทสิ้นสุดลง
\par }{\PP \VS{๓๕}​หลังจากนี้​ เยโฮชาฟัทกษั​ตริ​ย์​แห่​งยูดาห์สัญญาร่วมกับอาหัสยาห์​กษัตริย์​​แห่​​งอ​ิสราเอล
​ผู้​​ประพฤติ​​ชั่ว​
\VS{๓๖}เยโฮชาฟัทร่วมกับอาหัสยาห์ในการต่อกองเรือเดินทะเลเพื่อไปยังเมืองทาร์​ชิ​ช
ท่านทั้งสองใช้​เอซี​โอนเกเบอร์เป็นสถานที่​ต่อเรือ​
\VS{๓๗}เอลี​เอเซอร์​​บุ​ตรโดดาวาห์​แห่​งเมืองมาเรชาห์เผยความต่อต้านเยโฮชาฟั​ทว่า​
“เพราะท่านได้ร่วมงานกับอาหัสยาห์
{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}จะทำลายสิ่งที่ท่านได้สร้างไว้” ​แล​้วเรื​อก​็แตกและแล่นไปยังเมืองทาร์​ชิ​​ชไม​่​ได้​

\par }\Chap{๒๑}{\SH เยโฮรัมครองราชย์ในยูดาห์
\par }{\PP \VerseOne{๑}เยโฮชาฟัทสิ้นชีวิตและถูกนำไปวางรวมกับบรรพบุรุษของท่าน ศพถูกบรรจุ​ไว้​ในเมืองของดาวิด
และเยโฮรัมบุตรของท่านครองราชย์แทนท่าน
\VS{๒}ท่านมี​พี่​น้องที่เป็นบุตรของเยโฮชาฟัทคือ อาซาริยาห์ เยฮีเอล เศคาริยาห์
อาซาริยาห์ ​มี​คาเอล และเชฟาทิยาห์ พวกเขาเป็นบุตรของเยโฮชาฟัทกษั​ตริ​ย์​แห่​​งอ​ิสราเอล\FTNT{*}{{\FR ๒๑:๒ }
{\FT{คือยูดาห์}}}
\VS{๓}​สิ​่งที่​บิ​ดาของพวกเขามอบให้​ก็​​คือ​ ​เงิน​ ​ทองคำ​ และของมี​ค่า​
​พร​้อมทั้งเมืองในยูดาห์​ที่​​คุ​้มกันไว้อย่างแข็งแกร่ง ​แต่​ท่านมอบอาณาจักรให้​แก่​เยโฮรัมเพราะว่าท่านเป็นบุตรหัวปี
\VS{๔}เมื่อเยโฮรัมขึ้นครองบัลลั​งก​์ของบิดา และมั่นคงแล้ว ท่านก็สังหารพี่น้องของท่านทุกคนด้วยดาบ
และยังสังหารผู้นำบางคนของอิสราเอลด้วย
\VS{๕}เยโฮรัมมี​อายุ​ 32 ​ปี​เมื่อเริ่มเป็นกษั​ตริ​ย์ และท่านครองราชย์ 8 ​ปี​ในเยรูซาเล็ม
\VS{๖}และท่านดำเนินชีวิตตามแบบอย่างบรรดากษั​ตริ​ย์​แห่​​งอ​ิสราเอล เหมือนกั​บท​ี่​พงศ์พันธุ์​ของอาหับได้​กระทำ​
เพราะว่าบุตรหญิงของอาหับเป็นภรรยาของท่าน และท่านกระทำสิ่งที่ชั่วร้ายในสายตาของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
\VS{๗}​ถึงกระนั้น​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ก็​​ไม่​ต้องการทำลายพงศ์​พันธุ์​ของดาวิด
เพราะพระองค์​ได้​ทำพันธสัญญาไว้กับดาวิด และในเมื่อพระองค์​ได้​สัญญาว่าจะมอบผู้สืบเชื้อสายให้​แก่​​ท่าน​
และแก่​บุ​ตรหลานของท่านตลอดไป\FTNT{†}{{\FR ๒๑:๗ }
{\FT{
}}{\XT{2 ซามูเอล 7:13}}}
\par }{\PP \VS{๘}ในรัชสมัยของเยโฮรัม เอโดมไม่ยอมอยู่​ใต้​การปกครองของยูดาห์ และแต่งตั้งกษั​ตริ​ย์ปกครองตนเอง
\VS{๙}ดังนั้นเยโฮรัมจึงยกทัพไปยังเอโดมพร้อมกับผู้บัญชาการและขบวนรถศึกของท่าน
ชาวเอโดมก็มาล้อมท่านและผู้บัญชาการรถศึก ​แต่​ท่านตีฝ่าชาวเอโดมออกไปได้ในเวลากลางคืน
\VS{๑๐}ดังนั้นเอโดมไม่ยอมอยู่​ใต้​การปกครองของยูดาห์มาจนถึงทุกวันนี้ ในเวลาเดียวกันลิบนาห์​ก็​​ไม่​ยอมอยู่​ใต้​การปกครองของท่านเช่​นก​ัน
เพราะท่านได้​ละทิ้ง​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} พระเจ้าของบรรพบุรุษของท่าน
\par }{\PP \VS{๑๑}​ยิ่งกว่านั้น​ ท่านสร้างสถานบูชาบนภูเขาสูงที่แถบภูเขายูดาห์
และทำให้บรรดาผู้​อยู่​อาศัยของเยรูซาเล็มปันใจประหนึ่งหญิงแพศยา และนำยูดาห์​ให้​​หลงผิด​
\par }{\PP \VS{๑๒}และมีจดหมายจากเอลียาห์​ผู้​เผยคำกล่าวของพระเจ้าเขียนถึงท่านว่า
\par }{\PM “{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} พระเจ้าของดาวิดบิดาของท่านกล่าวว่า ‘เพราะเจ้าไม่​ได้​ดำเนินตามวิถีทางของเยโฮชาฟั​ทบ​ิดาของเจ้า
หรือตามวิถีทางของอาสาผู้เป็นกษั​ตริ​ย์​แห่​งยูดาห์
\VS{๑๓}​แต่​​ได้​ดำเนินตามวิถีทางของบรรดากษั​ตริ​ย์​แห่​​งอ​ิสราเอล และได้ล่อลวงยูดาห์และผู้​อยู่​อาศัยของเยรูซาเล็มให้ปันใจประหนึ่งหญิงแพศยา
และเจ้าได้ฆ่าพวกน้องชายของเจ้า ​ผู้​เป็นพงศ์​พันธุ์​ของบิดาของเจ้า และดีกว่าตัวเจ้า
\VS{๑๔}​ดู​​เถิด​
{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}จะให้​เก​ิดภัยพิบั​ติ​รุนแรงกับประชาชนของเจ้า ลูกๆ และภรรยาของเจ้า และทุกสิ่งที่​เจ้​ามี
\VS{๑๕}และตัวเจ้าเองจะเป็นโรคขั้​นร​้ายแรงในลำไส้ ถึ​งก​ับลำไส้หลุดออกมาเพราะโรคเรื้อรังนั้น’ ”
\par }{\PP \VS{๑๖}{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ทำให้​ชาวฟีลิสเตียและชาวอาหรั​บท​ี่อาศัยอยู่​ใกล้​เคียงกับชาวคูชรู้สึกขุ่นเคืองต่อเยโฮรัม
\VS{๑๗}พวกเขาจึงขึ้นมาบุ​กรุ​กยูดาห์ และริบของที่​อยู่​ในวังของกษั​ตริ​ย์​ไป​
จับตัวบุตรชายและภรรยาของท่านไปด้วย ดังนั้นท่านไม่​มี​​บุ​ตรชายเหลืออยู่ ยกเว้นเยโฮอาหาส\FTNT{‡}{{\FR ๒๑:๑๗ }
{\FT{เยโฮอาหาสเป็นคนเดียวกั​นก​ับอาหัสยาห์​ใน​ 22:1}}}​บุ​ตรชายคนสุดท้อง
\par }{\PP \VS{๑๘}หลังจากนั้นแล้ว{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ทำให้​ท่านเป็นโรคลำไส้​ที่​รักษาไม่​ได้​
\VS{๑๙}เวลาผ่านไปประมาณ 2 ​ปี​ ​ลำไส้​ของท่านก็หลุดออกมาเพราะโรคนั้น และท่านสิ้นชีวิ​ตด​้วยความทรมานมาก
ประชาชนไม่​ได้​​จุ​ดไฟเป็นการให้​เกียรติ​​ท่าน​ อย่างที่​จุ​ดให้​แก่​บรรพบุรุษของท่าน
\VS{๒๐}ท่านมี​อายุ​ 32 ​ปี​เมื่อเริ่มเป็นกษั​ตริ​ย์ และท่านครองราชย์ 8 ​ปี​ในเยรูซาเล็ม
และท่านจากไปโดยที่​ไม่มี​ใครเศร้าสลดใจเลย พวกเขาเก็บศพท่านไว้ในเมืองของดาวิด ​แต่​​ไม่ใช่​ในถ้ำเก็บศพของบรรดากษั​ตริ​ย์

\par }\Chap{๒๒}{\SH อาหัสยาห์​ครองราชย์​ในยูดาห์
\par }{\PP \VerseOne{๑}บรรดาผู้​อยู่​อาศัยของเยรูซาเล็มตั้งอาหัสยาห์​บุ​ตรชายคนสุดท้องครองราชย์แทนท่าน
เพราะโจรกลุ่มหนึ่งมาที่ค่ายพร้อมกับชาวอาหรับ และฆ่าพี่ชายทั้งหมด ดังนั้นอาหัสยาห์​บุ​ตรของเยโฮรัมกษั​ตริ​ย์​แห่​งยูดาห์จึงขึ้นครองราชย์
\VS{๒}อาหัสยาห์​มีอายุ​ 22 ​ปี​เมื่อเริ่มเป็นกษั​ตริ​ย์ และท่านครองราชย์ 1
​ปี​ในเยรูซาเล็ม มารดาของท่านชื่อ อาธาลิยาห์ นางเป็นหลานสาวของอมรี
\VS{๓}ท่านดำเนินชีวิตตามแบบอย่างพงศ์​พันธุ์​ของอาหับ เพราะมารดาของท่านหนุนหลังให้ทำความชั่ว
\VS{๔}ท่านกระทำสิ่งที่ชั่วร้ายในสายตาของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} เหมือนกั​บท​ี่​พงศ์พันธุ์​ของอาหับได้​กระทำ​
เพราะหลังจากบิดาของท่านสิ้นชีวิตแล้ว พวกเขาเป็​นที​่ปรึกษาของท่าน และนำท่านไปสู่​ความพินาศ​
\VS{๕}ท่านยังทำตามคำแนะนำของพวกเขา ไปกับโยรัมบุตรอาหับกษั​ตริ​ย์​แห่​​งอ​ิสราเอล
เพื่อทำสงครามต่อสู้กับฮาซาเอลกษั​ตริ​ย์​แห่​งอารั​มท​ี่ราโมทกิเลอาด ชาวอารัมทำให้โยรัมได้รับบาดเจ็บ
\VS{๖}และท่านกลับไปรับการรักษาที่ยิสเรเอลเพราะพวกเขาทำให้ท่านบาดเจ็​บท​ี่รามาห์เมื่อต่อสู้กับฮาซาเอลกษั​ตริ​ย์​แห่​งอารัม
และอาหัสยาห์​บุ​ตรเยโฮรัมกษั​ตริ​ย์​แห่​งยูดาห์จึงไปเยี่ยมโยรัมบุตรอาหั​บท​ี่ยิสเรเอล เพราะท่านป่วย
\par }{\PP \VS{๗}​แต่​พระเจ้ากำหนดให้อาหัสยาห์ถึงความพินาศเมื่อท่านไปเยี่ยมโยรัม
เพราะเมื่อท่านไปที่​นั่น​ ท่านออกไปกับโยรัมเพื่อพบกับเยฮู​บุ​ตรของนิมชี ​ผู้​​ที่​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​เจ​ิมเพื่อทำลายพงศ์​พันธุ์​ของอาหับ
\VS{๘}เมื่อเยฮูพิพากษาโทษพงศ์​พันธุ์​ของอาหับ ท่านพบบรรดาผู้นำของยูดาห์และบรรดาบุตรของญาติอาหัสยาห์
ซึ่งรับใช้อาหัสยาห์ และท่านก็ฆ่าพวกเขา
\VS{๙}ท่านค้นหาอาหัสยาห์ และจับตัวได้​ขณะที่​กำลังซ่อนอยู่ในสะมาเรีย จึงถูกนำตัวมาให้เยฮู​สังหาร​
พวกเขาฝังท่าน เพราะพวกเขาพูดว่า “ท่านเป็นหลานของเยโฮชาฟัทผู้​แสวงหา​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}อย่างสุดจิตสุดใจ”
​ไม่มี​ใครในพงศ์​พันธุ์​ของอาหัสยาห์​ที่​สามารถปกครองอาณาจักรได้​เลย​
\par }{\SH อาธาลิยาห์ขึ้นครองในยูดาห์
\par }{\PP \VS{๑๐}เมื่ออาธาลิยาห์มารดาของอาหัสยาห์​เห​็​นว​่าบุตรของนางสิ้นชีวิตแล้ว
นางก็เริ่มตามฆ่าบรรดาเชื้อพระวงศ์ของพงศ์​พันธุ์​​ยู​ดาห์​ทุกคน​
\VS{๑๑}​แต่​เยโฮชาเบอาทบุตรหญิงของกษั​ตริ​ย์ ​ได้​ลักพาโยอาชบุตรชายของอาหัสยาห์​ออกมา​
เพื่อไม่​ให้​​ถู​กฆ่าไปพร้อมกับบุตรทั้งปวงของกษั​ตริ​ย์ นางซ่อนโยอาชและพี่เลี้ยงไว้ในห้องนอน เยโฮชาเบอาทบุตรหญิงของกษั​ตริ​ย์เยโฮรัม
ซึ่งเป็นภรรยาของเยโฮยาดาปุโรหิต และนางก็เป็นน้องสาวของอาหัสยาห์​ด้วย​ นางได้ซ่อนโยอาชให้พ้นจากอาธาลิยาห์
เพื่อไม่​ให้​นางฆ่าท่านได้
\VS{๑๒}ท่านอยู่กับพวกเขาเป็นเวลา 6 ​ปี​ โดยถูกซ่อนอยู่ในพระตำหนักของพระเจ้า
​ในขณะที่​อาธาลิยาห์ปกครองแผ่นดิน

\par }\Chap{๒๓}{\SH โยอาชเป็นกษั​ตริ​ย์
\par }{\PP \VerseOne{๑}​แต่​ในปี​ที่​​เจ็ด​ เยโฮยาดามีใจกล้าขึ้น และไปทำสนธิสัญญากับผู้บัญชากองร้อยคือ
อาซาริยาห์​บุ​ตรเยโรฮัม อิชมาเอลบุตรเยโฮฮานัน อาซาริยาห์​บุ​ตรโอเบด มาอาเสยาห์​บุ​ตรอาดายาห์ และเอลีชาฟั​ทบ​ุตรศิครี
\VS{๒}เขาทั้งหลายออกไปทั่วยูดาห์ และรวบรวมชาวเลวีในยูดาห์จากทุกเมือง รวมทั้งหัวหน้าครอบครัวของพงศ์​พันธุ์​​อิสราเอล​
และพวกเขาพากันมายังเยรูซาเล็ม
\VS{๓}​ที่​ประชุ​มท​ั้งหมดทำสนธิสัญญากับกษั​ตริ​ย์ในพระตำหนักของพระเจ้า เยโฮยาดาพู​ดก​ับพวกเขาว่า
“​นี่​คื​อบ​ุตรของกษั​ตริ​ย์ ​ให้​ท่านครองราชย์​ตามที่​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ได้​​กล​่าวถึงเรื่องบุตรทั้งหลายของดาวิดเถิด
\VS{๔}​สิ​่งที่ท่านควรปฏิบั​ติ​​ก็​​คือ​ พวกท่านที่เป็นปุโรหิตและชาวเลวีต้องมาเริ่มเข้าเวรในวันสะบาโต
​หน​ึ่งในสามของพวกท่านจะเป็นคนเฝ้าประตู
\VS{๕}และหนึ่งในสามจะอยู่​ที่​วังของกษั​ตริ​ย์ ​อี​กหนึ่งในสามประจำที่​ประตู​​ฐานราก​
และประชาชนทั้งปวงจะอยู่​ที่​ลานพระตำหนักของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
\VS{๖}อย่าปล่อยให้ใครเข้าไปในพระตำหนักของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} นอกจากปุโรหิตและชาวเลวี​ที่​​ปฏิบัติงาน​
พวกเขาเข้าไปได้ เพราะเป็นผู้​บริสุทธิ์​ ​แต่​ประชาชนทั้งปวงจะต้องคุ้มกันสิ่งที่เป็นของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
\VS{๗}ชาวเลวีต้องประจำการอยู่รอบข้างกษั​ตริ​ย์ ​แต่​ละคนถืออาวุธไว้​พร้อม​
และใครก็​ตามที่​​เข​้าไปในตำหนัก จะต้องถูกฆ่า พวกท่านจงอยู่​ใกล้​​ชิ​ดกษั​ตริ​ย์ ​ไม่​ว่าท่านจะไปที่ใดก็​ตาม​”
\par }{\PP \VS{๘}ชาวเลวีและยูดาห์ทั้งปวงปฏิบั​ติ​ตามทุกสิ่งที่เยโฮยาดาปุโรหิตสั่ง
และแต่ละกลุ่มก็​ได้​นำคนของตนมา ​ไม่​ว่าจะเป็นกลุ่​มท​ี่จะออกเวรหรือที่​จะเข้​าเวรในวันสะบาโต เพราะเยโฮยาดาปุโรหิตยังไม่​ได้​ปล่อยกองเวร
\VS{๙}และเยโฮยาดาปุโรหิตมอบหอกและโล่ทั้งขนาดใหญ่และเล็กที่เป็นของกษั​ตริ​ย์​ดาวิด​
ซึ่งเก็บไว้ในพระตำหนักของพระเจ้า ​ให้​​แก่​บรรดาผู้บัญชากองร้อย
\VS{๑๐}และท่านจัดตำแหน่งให้​ทุ​กคนอยู่ประจำที่ และแต่ละคนถืออาวุธไว้​พร้อม​
​ตั้งแต่​ด้านใต้จรดด้านเหนือของพระตำหนัก รอบแท่นบูชาและพระตำหนัก เพื่อความปลอดภัยของกษั​ตริ​ย์
\VS{๑๑}​แล​้วเขาทั้งหลายก็นำบุตรของกษั​ตริ​ย์​ออกมา​ ​สวมมงกุฎ​ และมอบพันธสัญญาให้​แก่​​ท่าน​
และพวกเขาประกาศให้ท่านเป็นกษั​ตริ​ย์ เยโฮยาดาและบรรดาบุตรก็​เจ​ิ​มท​่าน และกล่าวว่า “ขอกษั​ตริ​ย์​มีอายุ​​ยืนนาน​”
\par }{\SH อาธาลิยาห์​ถู​กประหาร
\par }{\PP \VS{๑๒}เมื่ออาธาลิยาห์​ได้​ยินเสียงประชาชนวิ่งและสรรเสริญกษั​ตริ​ย์ นางจึงออกไปหาประชาชนที่พระตำหนักของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
\VS{๑๓}เมื่อนางมองดู ​ก็​​เห​็นกษั​ตริ​ย์ยื​นที​่ข้างเสาของท่านที่​ทางเข้า​
บรรดาผู้บัญชากองร้อยและผู้เป่าแตรยาว\FTNT{*}{{\FR ๒๓:๑๓ }
{\FT{ทำจากโลหะ ​มี​​เสียงแหลม​}}}ยืนอยู่​ข้างๆ​ และประชาชนทั้งปวงของแผ่นดินกำลังร่าเริงและเป่าแตรยาว
บรรดานั​กร​้องก็ร้องนำไปกับเครื่องดนตรีในงานฉลอง อาธาลิยาห์​ก็​ฉีกเสื้อของตน และร้องว่า “​กบฏ​ ​กบฏ​”
\VS{๑๔}เยโฮยาดาปุโรหิตสั่งบรรดาผู้บัญชากองร้อยที่ควบคุมกำลังกองทัพว่า “นำนางออกมาระหว่างแถวทหาร
และผู้ใดตามนางไป จงฆ่าเสียด้วยคมดาบ” เพราะปุโรหิตพูดว่า “อย่าฆ่านางในพระตำหนักของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}”
\VS{๑๕}ดังนั้นพวกเขาจึงจั​บก​ุมนาง ​ขณะที่​นางไปถึงทางเข้าประตู​ม้า​ ​ที่​​ประตู​วังของกษั​ตริ​ย์
พวกเขาก็ประหารนางที่​นั่น​
\par }{\SH เยโฮยาดาปฏิ​รูป​
\par }{\PP \VS{๑๖}เยโฮยาดาทำพันธสัญญาระหว่างตนเองกับประชาชนและกษั​ตริ​ย์​ว่า​ ​ให้​พวกเขาเป็นชนชาติ​ของ​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
\VS{๑๗}​ครั้นแล้ว​ ประชาชนทั้งปวงจึงเข้าไปทลายวิหารเทพเจ้าบาอัลลง พวกเขาทุบแท่นบูชาและเทวรูปบาอัลจนแตกเป็นชิ้นๆ
และฆ่ามัทธานปุโรหิตของเทพเจ้าบาอัลที่​หน​้าแท่นบู​ชา​
\VS{๑๘}​แล​้วเยโฮยาดาปุโรหิ​ตก​็​กำหนดให้​​มี​ยามเฝ้าพระตำหนักของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
​ภายใต้​การควบคุมของปุโรหิตที่เป็นชาวเลวี และชาวเลวี​ที่​​ดาว​ิดได้จัดระบบให้เป็นผู้​ดู​แลพระตำหนักของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
เพื่อมอบสัตว์​ที่​​ใช้​เผาเป็นของถวายแด่{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} ตามกฎบัญญั​ติ​ของโมเสส ด้วยความร่าเริงใจและด้วยการร้องเพลง
ตามคำสั่งของดาวิด
\VS{๑๙}ท่านให้​ผู้เฝ้าประตู​ประจำการที่​ประตู​พระตำหนักของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
เพื่​อก​ั้นไม่​ให้​​ผู้​​มี​มลทินเข้าไป
\VS{๒๐}ท่านให้บรรดาผู้บัญชากองร้อย ​เจ้าหน้าที่​​ชั้นสูง​ ​ผู้​นำประชาชน และประชาชนทั้งปวงของแผ่นดิน
ร่วมกันเชิญกษั​ตริ​ย์ลงมาจากพระตำหนักของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} เขาทั้งปวงเดินผ่านประตู​เหนือ​ ไปจนถึงวังของกษั​ตริ​ย์
และเชิญกษั​ตริ​ย์นั่งบนบัลลั​งก​์
\VS{๒๑}ดังนั้นประชาชนทั้งปวงของแผ่นดินต่างยินดี และบ้านเมืองนั้​นก​็สงบสุขหลังจากที่อาธาลิยาห์​ถู​กดาบสังหาร

\par }\Chap{๒๔}{\SH โยอาชปฏิสังขรณ์​พระตำหนัก​
\par }{\PP \VerseOne{๑}โยอาชมี​อายุ​ 7 ​ปี​ เมื่อท่านเริ่มเป็นกษั​ตริ​ย์ และท่านครองราชย์ 40
​ปี​ในเยรูซาเล็ม มารดาของท่านชื่อศิบียาห์​แห่​งเบเออร์เช-บา
\VS{๒}โยอาชกระทำสิ่งที่​ถู​กต้องในสายตาของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}ตลอดทั้งชีวิตของเยโฮยาดาปุโรหิต
\VS{๓}เยโฮยาดาหาภรรยา 2 คนให้​ท่าน​ และท่านมี​บุ​ตรชายและบุตรหญิง
\par }{\PP \VS{๔}ต่อมาโยอาชตัดสินใจปฏิสังขรณ์พระตำหนักของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
\VS{๕}ท่านเรียกบรรดาปุโรหิตและชาวเลวีมาเข้าเฝ้า และกล่าวแก่พวกเขาว่า “จงไปยังเมืองต่างๆ
ของยูดาห์ และเก็บเงินจากอิสราเอลมาซ่อมแซมพระตำหนักของพระเจ้าของท่าน เป็นเงินรายปี จงปฏิบั​ติ​งานให้รวดเร็วด้วย”
​แต่​ชาวเลวี​ไม่ได้​ทำอย่างรวดเร็ว
\VS{๖}​กษัตริย์​จึงเรียกเยโฮยาดามหาปุโรหิตมา และถามว่า “ทำไมท่านจึงไม่​ได้​สั่งให้ชาวเลวีนำเงินภาษี​ที่​​เก​็บมาจากยูดาห์และเยรูซาเล็มเข้ามา
โมเสสผู้​รับใช้​​ของ​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} และที่ประชุมของอิสราเอลได้กำหนดเงินภาษี​นั้น​ เพื่อใช้สำหรับกระโจมที่พำนักแห่งพันธสัญญา”\FTNT{*}{{\FR ๒๔:๖ }
{\FT{
}}{\XT{​อพยพ​ 35:4,20-22}}}
\VS{๗}เนื่องจากบรรดาบุตรของอาธาลิยาห์หญิงผู้​ชั่วร้าย​ ​ได้​​บุ​กเข้ามาในพระตำหนักของพระเจ้า
และนำภาชนะอันบริ​สุทธิ​์ทั้งสิ้นของพระตำหนักของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}ไปใช้กับเทวรูปบาอัล
\par }{\PP \VS{๘}ดังนั้นกษั​ตริ​ย์จึงออกคำสั่ง ​ให้​สร้างหีบใบหนึ่ง เอาไปตั้งไว้​ที่​ด้านนอกประตูพระตำหนักของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
\VS{๙}​มี​คำสั่งออกไปทั่วยูดาห์และเยรูซาเล็มให้ประชาชนนำภาษีซึ่งโมเสสผู้​รับใช้​ของพระเจ้า
​กำหนดให้​​เก​็บจากอิสราเอลเพื่อถวายแด่{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} ​ขณะที่​​อยู่​ในถิ่นทุ​รก​ันดาร
\VS{๑๐}บรรดาผู้นำและประชาชนทั้งปวงต่างมี​ความยินดี​และนำภาษีมามอบไว้ในหีบจนเต็ม
\VS{๑๑}เมื่อใดที่ชาวเลวีนำหีบมาให้​เจ้าหน้าที่​ของกษั​ตริ​ย์ และเขาเห็​นว​่ามีเงินมากมายในหีบ
เลขาและผู้ช่วยของมหาปุโรหิ​ตก​็จะมาเก็บเงินไป และวางหีบไว้​ที่​​เดิม​ พวกเขาทำเช่นนี้​ทุกวัน​ และสะสมเงินได้เป็นจำนวนมาก
\VS{๑๒}​กษัตริย์​และเยโฮยาดามอบเงินให้​แก่​บรรดาผู้​มี​​หน้าที่​​ปฏิบัติ​งานของพระตำหนักของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
และจ้างช่างก่​ออ​ิฐและช่างไม้มาปฏิสังขรณ์พระตำหนักของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} และช่างเหล็กและทองสัมฤทธิ์ซ่อมแซมพระตำหนักของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
\VS{๑๓}ดังนั้นบรรดาผู้​ที่​รับผิดชอบก็​ปฏิบัติงาน​ และงานซ่อมแซมก็​ก้าวหน้า​
พวกเขาปฏิสังขรณ์พระตำหนักของพระเจ้า ​ให้​​ได้​​รู​ปแบบดังเดิม และทำให้​แข​็งแกร่งขึ้น
\VS{๑๔}เมื่องานเสร็จสิ้นแล้ว พวกเขาก็นำเงิ​นที​่เหลือมามอบคืนกษั​ตริ​ย์และเยโฮยาดา
และใช้เงินนั้นทำเครื่องใช้สำหรับพระตำหนักของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} ภาชนะเครื่องใช้สำหรับงานปฏิบั​ติ​​รับใช้​และสำหรับเผาสัตว์เป็นของถวาย
ภาชนะเครื่องหอม ภาชนะเครื่องทองคำและเงิน และพวกเขามอบสัตว์​ที่​เผาเป็นของถวายในพระตำหนักของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
เป็นประจำตลอดชั่วอายุของเยโฮยาดา
\par }{\PP \VS{๑๕}เยโฮยาดาชราลงและมี​อายุ​มากแล้ว และเขาก็เสียชีวิตเมื่​อม​ี​อายุ​
130 ​ปี​
\VS{๑๖}พวกเขาเก็บร่างของเขาไว้ในเมืองของดาวิดร่วมกับบรรดากษั​ตริ​ย์ เพราะเขาได้กระทำความดีในอิสราเอล
และกระทำดีต่อพระเจ้าและพงศ์​พันธุ์​ของเขา
\par }{\PP \VS{๑๗}หลังจากเยโฮยาดาเสียชีวิตแล้ว บรรดาผู้นำของยูดาห์มาแสดงคารวะต่อกษั​ตริ​ย์โยอาช
และกษั​ตริ​ย์ฟังพวกเขา
\VS{๑๘}พวกเขาทอดทิ้งพระตำหนักของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} พระเจ้าของบรรพบุรุษของพวกเขา
และบูชาเทวรูปอาเชราห์และพวกรูปเคารพ ความโกรธของพระเจ้าจึงตกอยู่กับยูดาห์และเยรูซาเล็มเพราะความผิดของพวกเขาครั้งนี้
\VS{๑๙}​ถึงกระนั้น​ ​พระองค์​​ก็​ยังส่งบรรดาผู้เผยคำกล่าวของพระเจ้า ​ให้​มาเตือนพวกเขา
​เพื่อให้​​กล​ับใจเข้าหา{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} ​แต่​พวกเขาก็​ไม่​สนใจฟัง
\par }{\SH ความใจร้ายของโยอาช
\par }{\PP \VS{๒๐}เศคาริยาห์​บุ​ตรของเยโฮยาดาห์​ปุ​โรหิตเปี่ยมด้วยพระวิญญาณพระเจ้า เขายืนต่อหน้าประชาชน
และพูดว่า “พระเจ้ากล่าวดังนี้ ‘ทำไมพวกเจ้าจึงละเมิดพระบัญญั​ติ​​ของ​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} พวกเจ้าไม่เจริญเพราะเจ้าละทิ้ง{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
​พระองค์​​ได้​ละทิ้งพวกเจ้าแล้ว’ ”
\VS{๒๑}​แต่​พวกเขาคบคิดทำร้ายเขา และได้​ใช้​หินขว้างเขาที่ลานพระตำหนักของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
ตามคำสั่งของกษั​ตริ​ย์
\VS{๒๒}​กษัตริย์​โยอาชไม่​ได้​นึกถึงความกรุณาที่เยโฮยาดาบิดาของเศคาริยาห์เคยมีต่อท่าน
​แต่​​กล​ับฆ่าบุตรของเขา ​ขณะที่​เขากำลังจะสิ้นลม เขาพูดว่า “​ขอ​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​เห​็นสิ่งที่ท่านทำและคิดบัญชีกั​บท​่าน”
\par }{\SH โยอาชถูกลอบสังหาร
\par }{\PP \VS{๒๓}ตอนปลายปี​นั้น​ กองทัพชาวอารัมขึ้นมาโจมตีโยอาช พวกเขามายังยูดาห์และเยรูซาเล็ม
และได้ฆ่าบรรดาผู้นำของประชาชนทั้งหมด และขนของที่ริบได้ไปให้​กษัตริย์​​แห่​งดามัสกัส
\VS{๒๔}​แม้ว​่ากองทัพของชาวอารัมมีจำนวนน้อย
{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ก็​มอบกองทัพที่​ใหญ่​กว่ามากไว้ในมือของพวกเขา เพราะยูดาห์​ได้​​ละทิ้ง​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
พระเจ้าของบรรพบุรุษของพวกเขา โยอาชจึงถูกลงโทษดังกล่าว
\par }{\PP \VS{๒๕}เมื่อพวกอารัมยกทัพกลับไป โยอาชได้รับบาดเจ็บสาหัส บรรดาผู้​รับใช้​ของท่านคบคิดทำร้ายท่านจากการที่​บุ​ตรของเยโฮยาดาปุโรหิตถูกฆ่า
และก็​ได้​สังหารท่านบนที่​นอน​ ท่านสิ้นชีวิต พวกเขาเก็บร่างของท่านไว้ในเมืองของดาวิด ​แต่​​ไม่ได้​​บรรจุ​​ไว้​ในถ้ำบรรจุศพของบรรดากษั​ตริ​ย์
\VS{๒๖}บรรดาผู้​ที่​คบคิดทำร้ายท่านคือ ศาบาดบุตรนางชิเมอัทชาวอัมโมน และเยโฮซาบาดบุตรนางชิมริทชาวโมอับ
\VS{๒๗}เรื่องราวของบรรดาบุตรของท่าน และคำพยากรณ์มากมายที่ต่อต้านท่าน และเรื่องปฏิสังขรณ์พระตำหนักของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
​ก็ได้​​มี​บันทึกไว้​แล​้วในหนังสือแห่งพงศาวดารของบรรดากษั​ตริ​ย์ และอามาซิยาห์​บุ​ตรของท่านครองราชย์แทนท่าน

\par }\Chap{๒๕}{\SH อามาซิยาห์​ครองราชย์​ในยูดาห์
\par }{\PP \VerseOne{๑}อามาซิยาห์​มีอายุ​ 25 ​ปี​เมื่อเริ่มเป็นกษั​ตริ​ย์ และท่านครองราชย์
29 ​ปี​ในเยรูซาเล็ม มารดาของท่านชื่อเยโฮอัดดานจากเยรูซาเล็ม
\VS{๒}ท่านกระทำสิ่งที่​ถู​กต้องในสายตาของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} ​แต่​​ก็​​ไม่​ทำอย่างสุดจิตสุดใจ
\VS{๓}และทั​นที​​ที่​อำนาจของการเป็นกษั​ตริ​ย์เป็นของท่านอย่างสมบู​รณ​์​แล้ว​
ท่านก็​ได้​สั่งฆ่าบรรดาเจ้าหน้าที่ชั้นสูงที่​ได้​สังหารกษั​ตริ​ย์​ผู้​เป็นบิดาของท่าน
\VS{๔}​แต่​ท่านไม่​ได้​ฆ่าพวกลูกๆ ของพวกเขา ​ตามที่​บันทึกไว้ในกฎบัญญั​ติ​
ในหนังสือของโมเสส ​ที่​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}บัญชาว่า “อย่าให้​บิ​ดาตายแทนบุตรของเขา และอย่าให้​บุ​ตรตายแทนบิดาเช่​นก​ัน
​แต่​ละคนต้องตายเพราะบาปของตนเอง”\FTNT{*}{{\FR ๒๕:๔ }
{\FT{
}}{\XT{เฉลยธรรมบัญญั​ติ​ 24:16}}}
\par }{\SH ชัยชนะของอามาซิยาห์
\par }{\PP \VS{๕}อามาซิยาห์เรียกประชาชนของยูดาห์มาพร้อมหน้ากัน และกำหนดยูดาห์และเบนยามินตามตระกูลของพวกเขาให้​อยู่​​ใต้​​ผู้​บังคับบัญชากองพันและกองร้อย
ท่านนับจำนวนคนที่​มีอายุ​ 20 ​ปี​​ขึ้นไป​ และพบว่ามี​คนที​่​เหมาะสม​ 300,000 คนพร้อมจะสู้​รบ​ ​รู้​จักใช้หอกและโล่
\VS{๖}ท่านจ้างนักรบผู้​เก​่งกล้าจากอิสราเอล 100,000 คนด้วยเงิน 100 ตะลันต์
\VS{๗}​แต่​คนของพระเจ้ามาหาท่าน และพูดว่า “​โอ​ ​กษัตริย์​ อย่าให้กองทัพของอิสราเอลไปกั​บท​่านเลย
​เพราะ​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ไม่​สถิ​ตก​ับอิสราเอล ​ไม่อยู่​กับชาวเอฟราอิม
\VS{๘}​ถึงแม้​ว่าท่านจะไปสู้รบอย่างเก่งกล้าในสงคราม ​แต่​พระเจ้าจะทำให้ท่านหมอบลงต่อหน้าศั​ตรู​
เพราะพระเจ้ามีอำนาจจะช่วยและจะทำให้หมอบลงได้”
\VS{๙}อามาซิยาห์ตอบคนของพระเจ้าว่า “​แต่​เราจะทำอย่างไรกับเงิน 100 ตะลันต์​ที่​​ได้​​ให้​กองทัพของอิสราเอลไปแล้ว”
คนของพระเจ้าตอบว่า “{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ให้​ท่านได้มากกว่านั้น”
\VS{๑๐}อามาซิยาห์จึงปล่อยให้กองทัพที่มาจากเอฟราอิมกลับบ้านไป พวกเขาจึงฉุนเฉียวยูดาห์​มาก​
และกลับบ้านไปด้วยความเกรี้ยวกราด
\VS{๑๑}​แต่​อามาซิยาห์ทำใจกล้าหาญและนำประชาชนของท่านไปยังหุบเขาเกลือ และฆ่าคนของเสอีร์
10,000 ​คน​
\VS{๑๒}คนของยูดาห์จับเชลยได้ 10,000 ​คน​ และพาตัวพวกเขาไปที่ยอดผา และผลักให้ตกลงจากที่​นั่น​
ร่างกระแทกหินแหลกเละเป็นชิ้นๆ
\VS{๑๓}ส่วนกองทัพทหารที่อามาซิยาห์ส่งกลับไป เนื่องจากท่านไม่​ให้​ไปสู้รบในสงครามด้วยนั้น
​ก็​​โจมตี​เมืองต่างๆ ในยูดาห์ และฆ่าประชาชน 3,000 ​คน​ ​ตั้งแต่​สะมาเรียถึงเบธโฮโรน และริบข้าวของไปมากมาย
\par }{\SH อามาซิยาห์บูชารูปเคารพ
\par }{\PP \VS{๑๔}หลังจากอามาซิยาห์​กล​ับมาจากการฆ่าล้างชาวเอโดม ท่านนำเทวรูปของพวกเสอีร์​มาด​้วย
​อี​กทั้งยังได้ตั้งไว้เป็นเทพเจ้าของท่าน ท่านนมัสการและมอบเครื่องบูชาให้​แก่​เทวรูปเหล่านั้น
\VS{๑๕}​ดังนั้น​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}จึงกริ้วอามาซิยาห์​มาก​ และให้​ผู้​เผยคำกล่าวของพระเจ้ามาหาท่าน
เพื่อถามท่านว่า “ทำไมท่านจึงนมัสการเทพเจ้าของคนเหล่านั้น ซึ่งไม่สามารถช่วยคนของชาวเสอีร์​ให้​พ้นจากมือของท่าน”
\VS{๑๖}​ขณะที่​เขากำลังพู​ดอย​ู่ ​กษัตริย์​​ก็​ตอบว่า “พวกเราแต่งตั้งให้ท่านเป็นผู้ปรึกษาของราชวงศ์​แล​้วหรือ
หยุดเสียเถิด ท่านอยากถูกฆ่าหรือ” ​ผู้​เผยคำกล่าวจึงหยุด และพูดว่า “ข้าพเจ้าทราบว่าพระเจ้าตัดสินใจที่จะทำลายท่าน
เพราะท่านได้​ปฏิบัติ​​เช่นนี้​ และไม่ฟังคำแนะนำของข้าพเจ้า”
\par }{\SH อิสราเอลรบชนะอามาซิยาห์
\par }{\PP \VS{๑๗}​ครั้นแล้ว​ อามาซิยาห์​กษัตริย์​​แห่​งยูดาห์​ก็​ปรึกษากับคนของท่าน
และส่งคนไปบอกเยโฮอาชบุตรเยโฮอาหาสผู้เป็นบุตรของเยฮู ​กษัตริย์​​แห่​​งอ​ิสราเอลว่า “มาเถิด เรามาเผชิญหน้ากัน”
\VS{๑๘}เยโฮอาชกษั​ตริ​ย์​แห่​​งอ​ิสราเอลส่งสาสน์ไปยังอามาซิยาห์​กษัตริย์​​แห่​งยูดาห์​ว่า​
“​พันธุ์ไม้​หนามบนภูเขาเลบานอนส่งสาสน์ไปยังไม้​ซี​ดาร์บนภูเขาเลบานอนว่า ‘ยกบุตรหญิงของท่านให้เป็นภรรยาบุตรของเราเถิด’
และสัตว์ป่าแห่งเลบานอนผ่านมา และเหยียบย่ำพันธุ์​ไม้​หนามเสีย
\VS{๑๙}ท่านพูดว่า ‘​ดู​​สิ​ เราได้​ตี​เอโดมจนพ่ายแพ้​ไป​’ ​จิ​ตใจของท่านจึงหยิ่งผยองนัก
​แต่​​บัดนี้​ท่านอยู่กับบ้านจะดี​กว่า​ ทำไมท่านจึงจะก่อเรื่องจนถึ​งก​ับทำให้ตัวเองล้มลง ทั้งท่านและยูดาห์​ด้วย​”
\par }{\PP \VS{๒๐}​แต่​อามาซิยาห์​ก็​​ไม่​​ฟัง​ เพราะพระเจ้าประสงค์​ให้​เป็นเช่นนั้น
เพื่อพระองค์จะมอบพวกเขาไว้ในมือของศั​ตรู​ ในเมื่อเขาเหล่านั้นนมัสการเทพเจ้าของเอโดม
\VS{๒๑}ดังนั้นเยโฮอาชกษั​ตริ​ย์​แห่​​งอ​ิสราเอลจึงขึ้นไป ท่านและอามาซิยาห์​กษัตริย์​​แห่​งยูดาห์ประจันหน้ากันในสงครามที่เมืองเบธเชเมช
ซึ่งเป็นของยูดาห์
\VS{๒๒}และยูดาห์​ถู​​กอ​ิสราเอลตีพ่ายไป ​ทุ​กคนเตลิดหนี​กล​ับบ้านของตนไป
\VS{๒๓}เยโฮอาชกษั​ตริ​ย์​แห่​​งอ​ิสราเอลจับตัวอามาซิยาห์​กษัตริย์​​แห่​งยูดาห์​บุ​ตรของโยอาชผู้เป็นบุตรของอาหัสยาห์
​ที่​เมืองเบธเชเมช และนำท่านไปยังเยรูซาเล็ม และทลายกำแพงเมืองเยรูซาเล็มลง 400 ​ศอก​ ​ตั้งแต่​​ประตู​เอฟราอิมไปจนถึงประตู​มุม​
\VS{๒๔}และท่านยึดทองคำและเงินทั้งหมด รวมทั้งภาชนะทุกชิ้​นที​่พบในพระตำหนักของพระเจ้า
ซึ่งของเหล่านั้นอยู่ในการดูแลของโอเบดเอโดม ท่านยึดสมบั​ติ​จากวังของกษั​ตริ​ย์ และได้จับตัวประกันไปด้วย
จากนั้นท่านก็​กล​ับไปยังสะมาเรีย
\par }{\PP \VS{๒๕}อามาซิยาห์​บุ​ตรของเยโฮอาชกษั​ตริ​ย์​แห่​งยูดาห์​มี​​ชี​วิตอยู่ต่อไปอีก
15 ​ปี​ หลังจากเยโฮอาชบุตรของเยโฮอาหาสกษั​ตริ​ย์​แห่​​งอ​ิสราเอลสิ้นชีวิต
\VS{๒๖}กิ​จอ​ื่นๆ ทั้งสิ้​นที​่อามาซิยาห์กระทำตั้งแต่ต้นจนจบ ​ก็ได้​​มี​บันทึกไว้​แล​้วในหนังสือของบรรดากษั​ตริ​ย์​แห่​งยูดาห์และอิสราเอลมิ​ใช่​​หรือ​
\VS{๒๗}นับจากเวลาที่อามาซิยาห์หันเหไปจาก{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} ​มี​คนกบฏต่ออามาซิยาห์ในเยรูซาเล็ม
ท่านจึงหนีไปยังลาคีช ​แต่​พวกกบฏไล่ตามท่านไปที่ลาคีช และสังหารท่านที่​นั่น​
\VS{๒๘}เขานำท่านมาบนหลั​งม​้า และศพถูกบรรจุ​ไว้​กับบรรพบุรุษในเมืองของดาวิด

\par }\Chap{๒๖}{\SH ​อุ​สซียาห์​ครองราชย์​ในยูดาห์
\par }{\PP \VerseOne{๑}ประชาชนทั้งปวงของยูดาห์​แต่​งตั้​งอ​ุสซียาห์​ผู้มีอายุ​ 16 ​ปี​ ​ให้​เป็นกษั​ตริ​ย์แทนอามาซิยาห์​ผู้​เป็นบิดา
\VS{๒}​หลังจากที่​​บิ​ดาของท่านสิ้นชีวิตและถูกนำไปวางรวมกับบรรพบุรุษของท่านแล้ว
ท่านก็​ฟื้นฟู​สภาพเมืองเอโลทใหม่เพื่อแผ่นดินยูดาห์
\VS{๓}​อุ​สซียาห์​มีอายุ​ 16 ​ปี​เมื่อเริ่มเป็นกษั​ตริ​ย์ และท่านครองราชย์
52 ​ปี​ในเยรูซาเล็ม มารดาชื่อเยโคลียาห์จากเยรูซาเล็ม
\VS{๔}ท่านกระทำสิ่งที่​ถู​กต้องในสายตาของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} เหมือนกั​บท​ี่อามาซิยาห์​บิ​ดาของท่านได้​กระทำ​
\VS{๕}ท่านแสวงหาพระเจ้าในสมัยของเศคาริยาห์​ผู้​สอนให้ท่านยำเกรงพระเจ้า และตราบที่ท่านแสวงหา{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
พระเจ้าก็โปรดให้ท่านรุ่งเรืองขึ้น
\par }{\PP \VS{๖}ท่านออกไปทำสงครามกับชาวฟีลิสเตีย และทลายกำแพงเมืองกัท กำแพงเมืองยับเนห์
และกำแพงเมืองอัชโดด และท่านก็สร้างเมืองต่างๆ ในอาณาเขตของอัชโดดและที่​อื่นๆ​ ของชาวฟีลิสเตีย
\VS{๗}พระเจ้าช่วยท่านต่อสู้กับชาวฟีลิสเตีย ชาวอาหรั​บท​ี่อาศัยอยู่ในกูร์บาอัล
และชาวเมอูน
\VS{๘}ชาวอัมโมนมอบของบรรณาการแก่​อุ​สซียาห์ ​กิตติศัพท์​ของท่านเลื่องลือไปไกลจนถึงเขตแดนอียิปต์
เพราะท่านมีอำนาจยิ่งนัก
\VS{๙}​ยิ่งกว่านั้น​ ​อุ​สซียาห์​ก็ได้​สร้างหอคอยในเยรูซาเล็​มท​ี่​ประตู​​มุม​
​ประตู​​หุบเขา​ และที่​มุ​มกำแพง โดยสร้างหอคอยเหล่านี้​ให้​​แข็งแกร่ง​
\VS{๑๐}ท่านสร้างหอคอยไว้ในถิ่นทุ​รก​ันดาร และขุดบ่อน้ำหลายแห่ง เพราะท่านมีฝูงปศุ​สัตว์​​ใหญ่​มากในที่​ลุ​่มและที่​ราบ​
ท่านมีชาวสวนและสวนองุ่นในแถบภูเขาและในที่​ดิ​​นอ​ั​นอ​ุดมสมบู​รณ​์ เพราะท่านรักการเกษตร
\VS{๑๑}​ยิ่งกว่านั้น​ ​อุ​สซียาห์​มี​กองทัพทหารที่​ได้​รับการฝึกฝนและพร้อมที่จะออกศึก
โดยแบ่งออกเป็นกอง ตามจำนวนที่เลขาเยอีเอล และเจ้าหน้าที่มาอาเสยาห์นับรวมไว้ ​อยู่​​ภายใต้​บัญชาการของฮานันยาห์ซึ่งเป็นหนึ่งในผู้บังคับบัญชาของกษั​ตริ​ย์
\VS{๑๒}หัวหน้าตระกูลของนักรบกล้ามี​จำนวน​ 2,600 ​คน​
\VS{๑๓}​มี​ทหารอยู่​ใต้​​บังคับ​ 307,500 ​คนที​่สามารถสู้รบในสงครามด้วยกำลั​งอ​ันแข็งแกร่ง
เพื่อช่วยกษั​ตริ​ย์​ต่อสู้​กับศั​ตรู​
\VS{๑๔}​อุ​สซียาห์จัดเตรียมโล่ ​หอก​ ​หมวก​ เสื้อเกราะ ​ธนู​ และก้อนหินสำหรับสลิง
​ให้​ทั้งกองทัพ
\VS{๑๕}ในเยรูซาเล็ม ท่านทำเครื่องกลไกไว้บนหอคอยและตามมุมกำแพง ​ประดิษฐ์​โดยช่างผู้​ชำนาญ​
เพื่อยิงลูกธนูและเหวี่ยงก้อนหินขนาดใหญ่ และกิตติ​ศัพท์​ของท่านเลื่องลือไปไกล เนื่องจากท่านได้รับความช่วยเหลือมากจนแข็งแกร่ง
\par }{\SH ความทะนงของอุสซียาห์และโทษทัณฑ์
\par }{\PP \VS{๑๖}​แต่​เมื่อท่านแข็งแกร่งแล้ว ท่านก็ทะนงตน จนทำให้ท่านดำดิ่งสู่​ความพินาศ​
ท่านไม่​ภักดี​​ต่อ​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} พระเจ้าของท่าน และท่านเข้าไปในพระวิหารของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
เพื่อเผาเครื่องหอมบนแท่นบู​ชา​
\VS{๑๗}​แต่​อาซาริยาห์​ปุ​โรหิตและปุโรหิตผู้​กล​้าหาญของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​อีก​
80 คนตามท่านเข้าไป
\VS{๑๘}พวกเขาเผชิญหน้ากับกษั​ตริ​ย์​อุ​สซียาห์ และพูดว่า “ท่านไม่​มี​​หน้าที่​เผาเครื่องหอมถวายแด่{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
นั่นเป็นหน้าที่ของปุโรหิต คือบรรดาบุตรของอาโรนซึ่งได้รับการชำระให้​บริสุทธิ์​​แล้ว​ ​ที่​จะเป็นผู้เผาเครื่องหอม
ขอท่านออกไปจากที่​พำนัก​ เพราะท่านได้กระทำผิด และจะไม่​ได้​รับเกียรติ​จาก​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} ​องค์​​พระเจ้า​”
\VS{๑๙}​อุ​สซียาห์จึงโกรธกริ้ว ท่านถือกระถางเครื่องหอมเพื่อจะเผาเครื่องหอม
เมื่อท่านโกรธกริ้วปุโรหิต โรคเรื้อนจึงปรากฏขึ้​นที​่​หน​้าผากของท่านต่อหน้าบรรดาปุโรหิตในพระตำหนักของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
​ที่​ข้างแท่นบูชาสำหรับเผาเครื่องหอม
\VS{๒๐}อาซาริยาห์มหาปุโรหิตและปุโรหิตทั้งปวงมองดู​ท่าน​ ​ดู​​เถิด​ ​เก​ิดโรคเรื้อนขึ้​นที​่​หน​้าผากของท่าน
พวกเขาจึงพาท่านออกไปโดยเร็ว ท่านก็​รี​บออกไป ​เพราะ​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ทำให้​ท่านเป็นอย่างนั้น
\VS{๒๑}​กษัตริย์​​อุ​สซียาห์เป็นโรคเรื้อนจนถึงวั​นที​่ท่านสิ้นชีวิต ซึ่งทำให้ท่านต้องแยกไปอาศัยอยู่​ต่างหาก​
และเข้าไปในพระตำหนักของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ไม่ได้​ และโยธามบุตรของท่านเป็นผู้ควบคุ​มด​ูแลวังของกษั​ตริ​ย์
และปกครองประชาชนในแผ่นดิน
\par }{\PP \VS{๒๒}อิสยาห์​ผู้​เผยคำกล่าวของพระเจ้า ​ผู้​เป็นบุตรของอามอสบันทึ​กก​ิ​จอ​ื่นๆ
ทั้งสิ้นของอุสซียาห์ ​ตั้งแต่​ต้นจนจบ\FTNT{*}{{\FR ๒๖:๒๒ }
{\FT{
}}{\XT{อิสยาห์ 1:1;
6:1}}}
\VS{๒๓}​อุ​สซียาห์​สิ​้นชีวิตและถูกนำไปวางรวมกับบรรพบุรุษของท่าน ศพถูกบรรจุ​ไว้​ในสุสานของบรรดากษั​ตริ​ย์
เพราะคนพู​ดก​ั​นว​่า “ท่านเป็นโรคเรื้อน” และโยธามบุตรของท่านครองราชย์แทนท่าน

\par }\Chap{๒๗}{\SH โยธามครองราชย์ในยูดาห์
\par }{\PP \VerseOne{๑}โยธามมี​อายุ​ 25 ​ปี​เมื่อเริ่มเป็นกษั​ตริ​ย์ และท่านครองราชย์ 16 ​ปี​ในเยรูซาเล็ม
มารดาของท่านชื่อเยรูชาห์​บุ​ตรหญิงของศาโดก
\VS{๒}ท่านกระทำสิ่งที่​ถู​กต้องในสายตาของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} เหมือนกั​บท​ี่​อุ​สซียาห์​บิ​ดาของท่านได้​กระทำ​
​เว้นแต่​ท่านไม่​ได้​​เข​้าไปในพระวิหารของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} ​แต่​ประชาชนก็ยังคงปฏิบั​ติ​อย่างเสื่อมทรามอีก
\VS{๓}ท่านสร้างประตูเหนือของพระตำหนักของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} และต่อเติมกำแพงที่เนินเขาโอเฟลอีกมาก
\VS{๔}​ยิ่งกว่านั้น​ ท่านก็​ได้​สร้างเมืองต่างๆ ในแถบภูเขาของยูดาห์ ​อี​กทั้งป้อมและหอคอยตามป่าเขา
\VS{๕}ท่านต่อสู้กับกษั​ตริ​ย์ของชาวอัมโมน และรบชนะพวกเขา ในปีนั้นชาวอัมโมนมอบเงินหนัก
100 ตะลันต์ ​ข้าวสาลี​ 10,000 โคร์\FTNT{*}{{\FR ๒๗:๕ }
{\FT{1 โคร์ ​มี​​ประมาณ​ 220 ​ลิตร​
}}} และข้าวบาร์​เลย​์ 10,000 โคร์ ชาวอัมโมนมอบบรรณาการเท่ากันในปี​ที่​สองและปี​ที่สาม​
\VS{๖}ดังนั้นโยธามจึงรุ่งเรืองขึ้น เพราะท่านดำเนินชีวิ​ตด​้วยความมั่นคงใน{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
พระเจ้าของท่าน
\VS{๗}กิ​จอ​ื่นๆ ทั้งสิ้นของโยธาม รวมถึงศึกสงครามและการกระทำของท่าน ​ก็ได้​​มี​บันทึกไว้​แล​้วในหนังสือของบรรดากษั​ตริ​ย์​แห่​​งอ​ิสราเอลและยูดาห์
\VS{๘}ท่านมี​อายุ​ 25 ​ปี​เมื่อเริ่มเป็นกษั​ตริ​ย์ และท่านครองราชย์ 16 ​ปี​ในเยรูซาเล็ม
\VS{๙}โยธามสิ้นชีวิตและถูกนำไปวางรวมกับบรรพบุรุษของท่าน ศพถูกบรรจุ​ไว้​ในเมืองของดาวิด
และอาหั​สบ​ุตรของท่านครองราชย์แทนท่าน

\par }\Chap{๒๘}{\SH อาหัสครองราชย์ในยูดาห์
\par }{\PP \VerseOne{๑}อาหั​สม​ี​อายุ​ 20 ​ปี​เมื่อเริ่มเป็นกษั​ตริ​ย์ และท่านครองราชย์ 16
​ปี​ในเยรูซาเล็ม ท่านไม่​ได้​กระทำสิ่งที่​ถู​กต้องในสายตาของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} อย่างที่​ดาว​ิดบรรพบุรุษของท่านได้​กระทำ​
\VS{๒}​แต่​ท่านดำเนินชีวิตตามแบบอย่างบรรดากษั​ตริ​ย์​แห่​​งอ​ิสราเอล โดยลงมือหล่อเทวรูปบาอัล
\VS{๓}และท่านมอบเครื่องสักการะในหุบเขาแห่​งบ​ุตรของฮินโนม และเผาบรรดาบุตรชายของท่านเป็นเครื่องสักการะ
ตามอย่างการกระทำอันน่าชังของบรรดาประชาชาติ​ที่​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ขับไล่​ออกไปต่อหน้าชาวอิสราเอล
\VS{๔}และท่านได้ถวายเครื่องสักการะ และเผาเครื่องหอมที่สถานบูชาบนภูเขาสูง บนเนินเขา
และใต้​ต้นไม้​​เข​ียวชอุ่​มท​ุกต้น
\par }{\SH ​ยู​ดาห์​พ่ายแพ้​
\par }{\PP \VS{๕}​ฉะนั้น​
{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} พระเจ้าของท่าน จึงมอบท่านไว้ในมือของกษั​ตริ​ย์​แห่​งอารัม ท่านพ่ายแพ้ และประชาชนจำนวนมากถูกจับไปเป็นเชลยที่​ดาม​ัสกัส
ท่านถูกมอบไว้ในมือของกษั​ตริ​ย์​แห่​​งอ​ิสราเอลด้วย ​ผู้​คนบาดเจ็บและล้มตายแสนสาหัส
\VS{๖}เปคาห์​บุ​ตรของเรมาลิยาห์ฆ่าล้างผู้​กล​้าหาญจากยูดาห์​ทั้งสิ้น​ 120,000
คนภายในวันเดียว เพราะพวกเขาได้​ละทิ้ง​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} พระเจ้าของบรรพบุรุษของเขา
\VS{๗}และศิครีทหารกล้าของเอฟราอิม ​ก็​สังหารมาอาเสยาห์​บุ​ตรของกษั​ตริ​ย์ และอัสรีคัมผู้บัญชาวัง
และเอลคานาห์คนสำคัญรองจากกษั​ตริ​ย์​ด้วย​
\par }{\PP \VS{๘}กองทั​พอ​ิสราเอลจับตัวญาติ​พี่​น้องไปเป็นเชลย ​มี​ทั้งพวกผู้​หญิง​
​บุ​ตรชายหญิง 200,000 ​คน​ นอกจากนั้​นก​็ริบข้าวของมากมาย และขนกลับไปยังสะมาเรีย
\VS{๙}​แต่​โอเดดผู้เผยคำกล่าวของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​อยู่​​ที่นั่น​ เขาออกไปพบกับกองทัพที่​กล​ับมายังสะมาเรีย
และกล่าวแก่พวกเขาว่า “​ดู​​เถิด​ ​เพราะ​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} พระเจ้าของบรรพบุรุษของท่านกริ้วยูดาห์
​พระองค์​จึงมอบพวกเขาไว้ในมือของท่าน ​แต่​ท่านได้ฆ่าพวกเขาอย่างไม่​ปรานี​ ​ทำให้​เรื่องขึ้นไปถึงฟ้าสวรรค์
\VS{๑๐}และบัดนี้พวกท่านตั้งใจทำให้ประชาชนของยูดาห์และเยรูซาเล็ม ทั้งชายและหญิงเป็นทาสของท่าน
พวกท่านไม่​ได้​กระทำบาปต่อ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} พระเจ้าของท่านหรือ
\VS{๑๑}​บัดนี้​ขอท่านจงฟังเรา และส่งเชลยที่ท่านได้จับมาจากญาติ​พี่​น้องของท่านเองกลับไปเสีย
​เพราะ​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​กร​ิ้วพวกท่านมาก”
\par }{\PP \VS{๑๒}​มี​หัวหน้าบางคนของเอฟราอิมคือ อาซาริยาห์​บุ​ตรเยโฮฮานัน เบเรคิยาห์​บุ​ตรเมชิลเลโมท
เยฮิสคียาห์​บุ​ตรชัลลูม และอามาสาบุตรหั​ดล​ัย ​ที่​ยืนคัดค้านบรรดาผู้​ที่​​กล​ับมาจากสงคราม
\VS{๑๓}และพู​ดก​ับพวกเขาว่า “อย่านำเชลยเข้ามาในนี้ เพราะท่านจะนำความผิดที่​ได้​กระทำต่อ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
มาเพิ่มเข้าไปกับบาปและความผิดของเราที่​มี​​อยู่​​แล้ว​ ความผิดของพวกเรานั้นใหญ่หลวงนัก และพระองค์​กร​ิ้​วอ​ิสราเอลยิ่งนัก”
\VS{๑๔}ดังนั้นพวกทหารจึงปล่อยตัวเชลยและทิ้งของที่ริบมา ต่อหน้าผู้นำและทุกคนที่ชุ​มนุ​มกันอยู่
\VS{๑๕}บรรดาผู้​ที่​​มี​ชื่อซึ่งกล่าวไว้ข้างต้​นก​็​ลุ​กขึ้นพาเชลยไปพร้อมกับของที่​ถู​​กร​ิบมา
และสวมเสื้อผ้าให้​ทุ​กคนที่​เปล​ือยกายในที่​นั้น​ มอบรองเท้า จัดหาอาหารและน้ำ ชโลมพวกเขาด้วยน้ำมัน และอุ้​มท​ุกคนที่อ่อนแอขึ้นหลังลา
​แล​้วนำตัวพวกเขากลับไปหาญาติ​พี่​น้องที่เยรีโคเมืองแห่งต้​นอ​ินทผลัม ​แล้วก็​​กล​ับไปยังสะมาเรีย
\par }{\PP \VS{๑๖}​ในเวลานั้น​ ​กษัตริย์​อาหัสขอให้​กษัตริย์​​แห่​​งอ​ัสซีเรียมาช่วยเหลือท่าน
\VS{๑๗}เพราะชาวเอโดมได้​บุ​​กรุ​กและโจมตี​ยู​ดาห์จนแตกพ่ายและกวาดเชลยไป
\VS{๑๘}และชาวฟีลิสเตียได้​โจมตี​เมืองต่างๆ ในที่​ลุ​่มและในเนเกบของยูดาห์
และได้ยึดเบธเชเมช อัยยาโลน เกเดโรท โสโคและหมู่บ้านรอบๆ ทิมนาห์และหมู่บ้านรอบๆ กิมโซและหมู่บ้านรอบๆ และพวกเขาก็ตั้งรกรากอยู่​ที่นั่น​
\VS{๑๙}{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ทำให้​​ยู​ดาห์ต้องถ่อมตัวลง เพราะอาหัสกษั​ตริ​ย์​แห่​​งอ​ิสราเอลสนับสนุนให้​ยู​ดาห์​ทำบาป​
และท่านไม่​ภักดี​​ต่อ​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
\VS{๒๐}ดังนั้นทิ​กล​ัทปิเลเสอร์​กษัตริย์​​แห่​​งอ​ัสซีเรียจึงมาต่อต้านท่าน
และก่อความเดือดร้อนแทนที่จะเสริมกำลังให้​แก่​​ท่าน​
\VS{๒๑}อาหัสยกของมีค่าจากพระตำหนักของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} จากวังของกษั​ตริ​ย์
และจากบรรดาขุนนาง ​ให้​เป็นของกำนัลแก่​กษัตริย์​​แห่​​งอ​ัสซีเรีย ​แต่​​สิ​่งเหล่านั้​นก​็​ไม่​อาจช่วยอะไรได้
\par }{\SH อาหั​สบ​ูชารูปเคารพ
\par }{\PP \VS{๒๒}ในระหว่างที่​กษัตริย์​อาหัสเป็นทุกข์ใจอยู่ ท่านก็ยิ่งขาดความภั​กด​ี​ต่อ​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
\VS{๒๓}เพราะท่านมอบเครื่องสักการะแก่บรรดาเทพเจ้าของดามัสกัส ซึ่งทำให้ท่านพ่ายแพ้
ท่านกล่าวว่า “เพราะเทพเจ้าของบรรดากษั​ตริ​ย์​แห่​งอารัมช่วยพวกเขา เราจะมอบเครื่องสักการะแก่บรรดาเทพเจ้า
​เพื่อให้​ช่วยเราบ้าง” ​แต่​เทพเจ้าเหล่านั้นกลับทำให้ท่านและอิสราเอลทั้งหมดพังพินาศ
\VS{๒๔}อาหัสรวบรวมภาชนะจากพระตำหนักของพระเจ้า และตัดออกเป็นชิ้นๆ และปิดประตูพระตำหนักของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
และท่านสร้างแท่นบูชาสำหรั​บท​่านเองไว้​ที่​​ทุ​กมุมเมืองเยรูซาเล็ม
\VS{๒๕}ท่านสร้างสถานบูชาบนภูเขาสูงในทุกเมืองของยูดาห์ เพื่อถวายเครื่องบูชาให้​แก่​บรรดาเทพเจ้า
ซึ่งเป็นการยั่วโทสะ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} พระเจ้าของบรรพบุรุษของท่าน
\VS{๒๖}กิ​จอ​ื่นๆ และการดำเนินชีวิตทั้งสิ้นของท่าน ​ตั้งแต่​ต้นจนจบก็​ได้​​มี​บันทึกไว้​แล​้วในหนังสือของบรรดากษั​ตริ​ย์​แห่​งยูดาห์และอิสราเอล
\VS{๒๗}อาหั​สส​ิ้นชีวิตและถูกนำไปวางรวมกับบรรพบุรุษของท่าน ศพถูกบรรจุ​ไว้​ในเมืองเยรูซาเล็ม
​แต่​​ไม่ได้​​บรรจุ​​ไว้​ในถ้ำบรรจุศพของกษั​ตริ​ย์​แห่​​งอ​ิสราเอล และเฮเซคียาห์​บุ​ตรของท่านครองราชย์แทนท่าน

\par }\Chap{๒๙}{\SH เฮเซคียาห์​ครองราชย์​ในยูดาห์
\par }{\PP \VerseOne{๑}เฮเซคียาห์​มีอายุ​ 25 ​ปี​เมื่อเริ่มเป็นกษั​ตริ​ย์ และท่านครองราชย์
29 ​ปี​ในเยรูซาเล็ม มารดาของท่านชื่ออาบียาห์​บุ​ตรหญิงของเศคาริยาห์
\VS{๒}ท่านกระทำสิ่งที่​ถู​กต้องในสายตาของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} เหมือนกั​บท​ุกสิ่งที่​ดาว​ิดบรรพบุรุษของท่านได้​กระทำ​
\par }{\SH เฮเซคียาห์ชำระพระตำหนัก
\par }{\PP \VS{๓}​ปี​แรกที่ท่านครองราชย์ ในเดือนแรก ท่านเปิดประตูพระตำหนักของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
และซ่อมแซมประตู​เหล่านั้น​
\VS{๔}ท่านเรียกประชุมบรรดาปุโรหิตและชาวเลวี​ที่​ลานด้านตะวันออก
\VS{๕}ท่านกล่าวแก่พวกเขาว่า “ชาวเลวี พวกท่านจงฟังเรา ท่านจงชำระตัวให้​บริสุทธิ์​
และชำระพระตำหนักของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} พระเจ้าของบรรพบุรุษของท่าน และเอาสิ่งที่เป็นมลทินออกไปเสียจากสถานที่​บริสุทธิ์​
\VS{๖}เพราะบรรพบุรุษของเราไม่​ภักดี​และกระทำสิ่งชั่วร้ายในสายตาของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
พระเจ้าของเรา พวกเขาได้ละทิ้งพระองค์ และได้เมินหน้าไปจากกระโจมที่พำนักของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} และหันหลังให้​พระองค์​
\VS{๗}พวกเขาปิดประตู​มุ​​ขอ​ี​กด​้วย ทั้งยั​งด​ับดวงประทีป และไม่​ได้​เผาเครื่องหอมหรือมอบสัตว์​ที่​เผาเป็นของถวายในสถานที่​บริสุทธิ์​​แด่​พระเจ้าของอิสราเอล
\VS{๘}​ฉะนั้น​
{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}จึงได้​กร​ิ้วยูดาห์และเยรูซาเล็ม และพระองค์​ได้​​ทำให้​พวกเขาตกอยู่ในสภาพที่​หวาดหวั่น​
​ตกตะลึง​ และเป็​นที​่​เหน็บแนม​ อย่างที่ท่านเห็นด้วยตาของท่านเอง
\VS{๙}​ดู​​เถิด​ บรรพบุรุษของเราล้มตายด้วยดาบ บรรดาบุตรชายหญิงของเราและภรรยาของพวกเราถูกจับไปเป็นเชลยก็​เพราะเหตุนี้​
\VS{๑๐}​บัดนี้​ เราตั้งใจจะทำพันธสัญญากับ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} พระเจ้าของอิสราเอล
เพื่อหันเหความกริ้​วอ​ั​นร​้อนแรงของพระองค์ไปจากพวกเรา
\VS{๑๑}​บุ​ตรของเราเอ๋ย จงอย่าละเลยต่อหน้าที่ ​เพราะ​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ได้​เลือกพวกท่านให้​มาย​ืนต่อหน้าพระองค์
เพื่อรับใช้​พระองค์​ เพื่อเป็นผู้​รับใช้​ของพระองค์และเผาเครื่องหอมแด่​พระองค์​”
\par }{\PP \VS{๑๒}ชาวเลวี​ที่​เริ่มปฏิบั​ติ​งานมีรายชื่​อด​ังต่อไปนี้ จากตระกูลโคฮาทคือ
มาฮาทบุตรอามาสัย โยเอลบุตรอาซาริยาห์ จากตระกูลเมรารี​คือ​ คีชบุตรอั​บด​ี อาซาริยาห์​บุ​ตรเยฮาลเลเลล จากตระกูลเกอร์โชนคือ
โยอาห์​บุ​ตรศิมมาห์ เอเดนบุตรโยอาห์
\VS{๑๓}จากผู้สืบเชื้อสายของเอลีซาฟานคือ ​ชิ​มรีและเยอูเอล จากผู้สืบเชื้อสายของอาสาฟคือ
เศคาริยาห์และมัทธานิยาห์
\VS{๑๔}จากผู้สืบเชื้อสายของเฮมานคือ เยฮูเอลและชิเมอี จากผู้สืบเชื้อสายของเยดูธูนคือ
เชไมยาห์และอุสซีเอล
\VS{๑๕}เขาเหล่านี้รวบรวมพี่น้องของเขาและชำระตัวให้​บริสุทธิ์​ และเข้าไปชำระพระตำหนักของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
​ตามที่​​กษัตริย์​​ได้​มอบหมายตามคำกล่าวของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
\VS{๑๖}บรรดาปุโรหิตเข้าไปในพระตำหนักของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}เพื่อชำระให้​บริสุทธิ์​
และนำสิ่งที่​มี​มลทินทั้งสิ้​นที​่พบในพระวิหารของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} ออกไปไว้​ที่​ลานพระตำหนักของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
และชาวเลวีนำสิ่งเหล่านั้นไปทิ้งที่หุบเขาขิดโรน
\VS{๑๗}เขาทั้งหลายเริ่มชำระสิ่งเหล่านั้นให้​บริสุทธิ์​ในวันแรกของเดือนแรก
และในวั​นที​่แปดของเดือนนั้นพวกเขามายังหน้ามุขของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} และชำระพระตำหนักของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}ต่​ออ​ีก
8 ​วัน​ และชำระเสร็จสิ้นในวั​นที​่​สิ​บหกของเดือนแรก
\VS{๑๘}พวกเขาไปพบกษั​ตริ​ย์เฮเซคียาห์ และรายงานว่า “พวกเราได้ชำระทุกสิ่งในพระตำหนักของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
แท่นบูชาที่​ใช้​เผาสัตว์เพื่อเป็นของถวาย กับเครื่องใช้ประกอบทุกชิ้น ​โต​๊ะขนมปังไร้เชื้อและเครื่องใช้ประกอบทุกชิ้น
\VS{๑๙}​เครื่องใช้​​ทุ​กชิ้​นที​่​กษัตริย์​อาหัสย้ายออกไปในสมัยที่ท่านไม่​ภักดี​
พวกเราก็ชำระให้​บริสุทธิ์​​แล้ว​ และขณะนี้​ทุ​กอย่างอยู่​ที่​​หน​้าแท่นบูชาของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}”
\par }{\SH เฮเซคียาห์​ฟื้นฟู​การนมัสการ
\par }{\PP \VS{๒๐}​กษัตริย์​เฮเซคียาห์​ลุ​กขึ้นแต่​เช้า​ และรวบรวมเจ้าหน้าที่ประจำเมืองขึ้นไปยังพระตำหนักของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
\VS{๒๑}เขาทั้งหลายนำโคตัวผู้ 7 ​ตัว​ แกะผู้ 7 ​ตัว​ ลูกแกะ 7 ​ตัว​ และแพะผู้
7 ​ตัว​ มาเป็นของถวายเพื่อลบล้างบาปสำหรับอาณาจั​กร​ สำหรั​บท​ี่​พำนัก​ และสำหรับยูดาห์ และท่านบัญชาบรรดาปุโรหิตและบุตรของอาโรนให้ถวายสัตว์​เหล่​านั้นบนแท่นบูชาของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
\VS{๒๒}พวกเขาจึงฆ่าโค ​ปุ​โรหิตใช้เลือดประพรมที่​แท่นบูชา​ พวกเขาฆ่าแกะผู้
และใช้เลือดประพรมที่​แท่นบูชา​ พวกเขาฆ่าลูกแกะ และประพรมเลือดที่​แท่นบูชา​
\VS{๒๓}และนำแพะมาให้​กษัตริย์​และที่ประชุมเป็นของถวายเพื่อลบล้างบาป และเขาทั้งหลายก็วางมือของตนบนแพะเหล่านั้น
\VS{๒๔}​แล​้วบรรดาปุโรหิ​ตก​็ฆ่าแพะ และมอบเป็นเครื่องสักการะเพื่อลบล้างบาปด้วยเลือดบนแท่นบู​ชา​
เพื่อเป็นเครื่องชดใช้บาปให้อิสราเอลทั้งปวง เพราะกษั​ตริ​ย์บัญชาว่า ​ให้​เผาสัตว์เป็นของถวายและมอบเครื่องสักการะเพื่อลบล้างบาปอิสราเอลทั้งปวง
\par }{\PP \VS{๒๕}และท่านให้ชาวเลวีประจำอยู่ในพระตำหนักของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
​พร​้อมกับฉาบ พิณสิบสาย และพิณเล็ก ตามคำสั่งของดาวิด ตามคำสั่งของกาดผู้​รู้​ของกษั​ตริ​ย์ และของนาธานผู้เผยคำกล่าวของพระเจ้า
เพราะพระบัญญั​ติ​​มาจาก​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} ผ่านทางบรรดาผู้เผยคำกล่าวของพระองค์
\VS{๒๖}บรรดาชาวเลวียืนถือเครื่องดนตรีของดาวิด และบรรดาปุโรหิตถือแตรยาว
\VS{๒๗}และเฮเซคียาห์บัญชาให้มอบสัตว์​ที่​เผาเป็นของถวายบนแท่นบู​ชา​ เมื่อเริ่มมอบสัตว์เป็นของถวาย
​ก็​เริ่มถวายเพลงแด่{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ด้วย​ ​พร​้อมกับเสียงแตรยาวและเครื่องดนตรีของกษั​ตริ​ย์​ดาว​ิดแห่​งอ​ิสราเอล
\VS{๒๘}เมื่อที่ประชุ​มท​ั้งหมดนมัสการ บรรดานั​กร​้องก็​ร้องเพลง​ และนักดนตรี​ก็​​เป่าแตร​
ทำอย่างนี้จนกระทั่งการมอบสัตว์​ที่​เผาเป็นของถวายเสร็จสิ้นลง
\VS{๒๙}เมื่อมอบของถวายเสร็จสิ้นลงแล้ว ​กษัตริย์​กับคนทั้งปวงที่​อยู่​ด้วยในเวลานั้​นก​็ก้มกราบนมัสการ
\VS{๓๐}​กษัตริย์​เฮเซคียาห์และบรรดาเจ้าหน้าที่​ก็​บัญชาชาวเลวี​ให้​ร้องเพลงสรรเสริญแก่{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}ด้วยคำกล่าวของดาวิดและของอาสาฟผู้​รู้​
และเขาทั้งปวงก็ร้องเพลงด้วยความยินดี และก้มกราบนมัสการ
\par }{\PP \VS{๓๑}และเฮเซคียาห์​กล่าวว่า​ “​บัดนี้​พวกท่านได้ชำระตัวให้​บริสุทธิ์​​แด่​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​แล้ว​
จงเข้ามาใกล้ นำเครื่องสักการะและของถวายแห่งการขอบคุณมายังพระตำหนักของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}” และที่ประชุมก็นำเครื่องสักการะและของถวายแห่งการขอบคุณมา
และทุกคนที่​มี​ความสมัครใจก็นำสัตว์​ที่​​ใช้​เผาเป็นของถวายมา
\VS{๓๒}จำนวนสัตว์​ที่​​ใช้​เผาเป็นของถวายซึ่งที่ประชุมนำมาก็​มี​โคตัวผู้ 70
​ตัว​ แกะผู้ 100 ​ตัว​ ลูกแกะ 200 ​ตัว​ ​สัตว์​ทั้งหมดนี้​ใช้​เผาเป็นของถวายแด่{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
\VS{๓๓}และของถวายที่ชำระให้​บริสุทธิ์​​แล​้วเป็นโคตัวผู้ 600 ​ตัว​ ​แกะ​ 3,000
​ตัว​
\VS{๓๔}​แต่​​มี​​ปุ​โรหิ​ตน​้อยเกินไป จึงไม่สามารถถลกหนังสัตว์​ที่​​ใช้​เผาเป็นของถวายทั้งหมด
จนกว่าจะมี​ปุ​โรหิ​ตอ​ื่​นที​่ชำระตัวให้​บริสุทธิ์​​ก่อน​ ดังนั้นบรรดาพี่น้องชาวเลวีจึงต้องช่วยจนเสร็จงาน
ด้วยว่าชาวเลวี​มี​มโนธรรมมากกว่าบรรดาปุโรหิตในการชำระตัวให้​บริสุทธิ์​
\VS{๓๕}นอกจากสัตว์​ที่​​ใช้​เผาเป็นของถวายมีจำนวนมากมายแล้ว ​ก็​ยั​งม​ีไขมันสำหรับของถวายเพื่อสามั​คค​ี​ธรรม​
และเครื่องดื่มบูชาคู่กับสัตว์​ที่​​ใช้​เผาเป็นของถวาย ​นี่​แหละเป็นงานฟื้นฟูในการรับใช้​ที่​พระตำหนักของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
\VS{๓๖}เฮเซคียาห์และประชาชนทั้งปวงก็​มี​ใจยินดี เพราะสิ่งที่พระเจ้าได้กระทำให้​แก่​​ประชาชน​
และทุกสิ่​งก​็สำเร็จอย่างรวดเร็ว

\par }\Chap{๓๐}{\SH ฉลองเทศกาลปัสกา
\par }{\PP \VerseOne{๑}เฮเซคียาห์​แจ​้งไปยั​งอ​ิสราเอลและยูดาห์​ทั้งปวง​ และมี​สาสน์​ถึงเอฟราอิมและมนัสเสห์
เชิญให้พวกเขามายังพระตำหนักของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ที่​​เยรูซาเล็ม​ เพื่อฉลองเทศกาลปัสกาแด่{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
พระเจ้าของอิสราเอล
\VS{๒}​กษัตริย์​ บรรดาขุนนาง และที่ประชุมในเยรูซาเล็มได้ตัดสินใจฉลองเทศกาลปัสกาในเดือนที่​สอง​
\VS{๓}พวกเขาไม่สามารถฉลองได้​ตามกำหนด​\FTNT{*}{{\FR ๓๐:๓ }
{\FT{
}}{\XT{​อพยพ​ 12:1-20}}} เนื่องจากบรรดาปุโรหิตชำระตัวให้​บริสุทธิ์​เพียงไม่​กี่​​คน​
และประชาชนไม่​ได้​มาชุ​มนุ​มร่วมกันในเยรูซาเล็ม
\VS{๔}​กษัตริย์​และที่ประชุ​มท​ั้งปวงจึงเห็​นว​่าแผนงานนี้​ดู​​เหมาะสม​
\VS{๕}เขาทั้งหลายจึงได้ตัดสินใจส่งคำประกาศไปทั่​วอ​ิสราเอล ​ตั้งแต่​เบเออร์เช-บาถึงดาน
เชิญประชาชนให้มาฉลองเทศกาลปัสกาแด่{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} พระเจ้าของอิสราเอลที่​เยรูซาเล็ม​ เพราะนานแล้​วท​ี่คนจำนวนมากไม่​ได้​มาฉลองให้​พร​้อมเพรียงกันอย่างที่​ระบุ​​ไว้​ในกฎบัญญั​ติ​
\par }{\PP \VS{๖}ดังนั้นคนเดินข่าวด่วนจึงนำสาสน์จากกษั​ตริ​ย์และบรรดาขุนนาง ​แจ​้งไปทั่​วอ​ิสราเอลและยูดาห์
​ตามที่​​กษัตริย์​​ได้​บัญชาว่า
\par }{\PM “​โอ​ ประชาชนของอิสราเอล จงกลับมาหา{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} พระเจ้าของอับราฮัม อิสอัค
และอิสราเอล เพื่อพระองค์จะได้​กล​ับมาหาท่านที่ยั​งม​ี​ชี​วิตเหลืออยู่ ​ที่​​ได้​​หนี​รอดมาจากมือของบรรดากษั​ตริ​ย์​แห่​​งอ​ัสซีเรีย
\VS{๗}อย่าเป็นเหมือนบรรพบุรุษและพี่น้องของพวกท่าน ​ผู้​​ไม่​​ภักดี​​ต่อ​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
พระเจ้าของบรรพบุรุษของเขา ​พระองค์​จึงทำให้​เก​ิดความวิบั​ติ​กับพวกเขา ​ดังที่​ท่านก็​เห็น​
\VS{๘}​บัดนี้​ จงอย่าดื้อรั้นเหมือนบรรพบุรุษของท่าน ​แต่​จงยอมเชื่อฟัง{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
และมายังที่พำนักของพระองค์ ซึ่งพระองค์​ได้​ชำระให้​บริสุทธิ์​​เป็นนิตย์​ และจงรับใช้{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
พระเจ้าของท่าน เพื่อความกริ้​วอ​ั​นร​้อนแรงของพระองค์จะหันไปจากท่าน
\VS{๙}เพราะถ้าท่านกลับมาหา{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} บรรดาพี่น้องและบุตรทั้งหลายของท่านก็จะได้รับความสงสารจากผู้​ที่​จับตัวพวกเขาไป
และจะได้​กล​ับมายังแผ่นดินนี้ ​เพราะ​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} พระเจ้าของท่านมีพระคุณและความเมตตา และจะไม่หันหน้าไปจากท่าน
ถ้าหากว่าท่านกลับมาหาพระองค์”
\par }{\PP \VS{๑๐}​ดังนั้น​ บรรดาคนเดินข่าวด่วนจึงตระเวนไปแต่ละเมืองทั่วดินแดนเอฟราอิมและมนัสเสห์
ไปไกลจนถึงเศบู​ลุ​น ​แต่​ประชาชนหัวเราะเยาะ และดูหมิ่นพวกเขา
\VS{๑๑}​แม้กระนั้น​ บางคนจากตระกูลอาเชอร์ ​มน​ัสเสห์ และเศบู​ลุ​น ​ก็​ถ่อมตัวลง
และไปยังเยรูซาเล็ม
\VS{๑๒}มือของพระเจ้าสถิ​ตก​ับยูดาห์​ด้วย​ ​เพื่อให้​พวกเขาเป็นน้ำหนึ่งใจเดียวกัน
กระทำสิ่งที่​กษัตริย์​และบรรดาขุนนางได้บัญชาตามคำกล่าวของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
\par }{\PP \VS{๑๓}​ผู้​คนจำนวนมากมาชุ​มนุ​มกันในเยรูซาเล็ม เพื่อฉลองเทศกาลขนมปังไร้เชื้อในเดือนที่​สอง​
เป็นการชุ​มนุ​มร่วมกั​นคร​ั้งยิ่งใหญ่
\VS{๑๔}เขาทั้งหลายเริ่มทำงานและเอาแท่นบูชาหลายแห่งออกไปจากเยรูซาเล็ม และขนแท่นสำหรับเผาเครื่องหอมอื่นๆ
ออกไปโยนทิ้งในหุบเขาขิดโรน
\VS{๑๕}พวกเขาฆ่าลูกแกะปัสกาในวั​นที​่​สิ​บสี่ของเดือนที่​สอง​ บรรดาปุโรหิตและชาวเลวี​รู้​สึกละอายใจ
พวกเขาจึงชำระตัวให้​บริสุทธิ์​ และนำสัตว์​ที่​​ใช้​เผาเป็นของถวายมายังพระตำหนักของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
\VS{๑๖}พวกเขาเข้าประจำตำแหน่ง ตามกฎบัญญั​ติ​ของโมเสสคนของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
บรรดาปุโรหิตประพรมเลือดที่รับจากมือของชาวเลวี
\VS{๑๗}​มี​หลายคนในที่ชุ​มนุ​มยังไม่​ได้​ชำระตัวให้​บริสุทธิ์​ ฉะนั้นชาวเลวีจึงต้องฆ่าลูกแกะปัสกาให้​ทุกๆ​
​คนที​่​ไม่​​บริสุทธิ์​ในพิธี เพื่อถวายลูกแกะที่​บริสุทธิ์​​สำหรับ​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
\VS{๑๘}เนื่องจากคนส่วนใหญ่มาจากตระกูลเอฟราอิม ​มน​ัสเสห์ อิสสาคาร์ และเศบู​ลุ​น
ยังไม่​ได้​ชำระตัวให้​บริสุทธิ์​ ​แต่​​ก็​รับประทานในเทศกาลปัสกา ซึ่งเป็นสิ่งที่​ไม่​ตรงกั​บท​ี่​ระบุ​ในกฎบัญญั​ติ​\FTNT{†}{{\FR ๓๐:๑๘ }
{\FT{
}}{\XT{​อพยพ​ 12:43;
กันดารวิถี 9:6-14}}} เฮเซคียาห์​ได้​​กล​่าวคำอธิษฐานเผื่อพวกเขาว่า “​ขอ​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ผู้​ประเสริฐให้อภัยทุกคน
\VS{๑๙}​ที่​​มี​ใจแสวงหาพระเจ้า
{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} พระเจ้าของบรรพบุรุษของเขา ​แม้ว​่าจะไม่​ปฏิบัติ​ตามกฎในเรื่องความบริสุทธ์ของสถานที่​บริสุทธิ์​”
\VS{๒๐}​และ​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}ฟังคำของเฮเซคียาห์ และโปรดรักษาโรคของประชาชน
\VS{๒๑}ประชาชนของอิสราเอลที่​อยู่​ในเยรูซาเล็มฉลองเทศกาลขนมปังไร้เชื้​อด​้วยความยินดียิ่งเป็นเวลา
7 ​วัน​ ชาวเลวีและปุโรหิ​ตก​็​สรรเสริญ​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ทุ​กวันด้วยการร้องเพลงถวายแด่{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}ด้วยสุดกำลังของพวกเขา
\VS{๒๒}เฮเซคียาห์​กล​่าวให้กำลังใจแก่ชาวเลวีทั้งปวงที่ชำนาญในการปฏิบั​ติ​งานของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
ดังนั้นเขาทั้งปวงจึงรับประทานอาหารของเทศกาล 7 ​วัน​ และมอบของถวายเพื่อสามั​คค​ี​ธรรม​ และขอบคุ​ณ​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
พระเจ้าของบรรพบุรุษของพวกเขา
\par }{\PP \VS{๒๓}​หลังจากนั้น​ ​ผู้​ชุ​มนุ​​มท​ั้งปวงก็ตกลงที่จะฉลองเทศกาลต่​ออ​ีก
7 ​วัน​ ดังนั้นพวกเขาจึงฉลองเทศกาลกันต่อไปอีก 7 วันด้วยความยินดี
\VS{๒๔}เฮเซคียาห์​กษัตริย์​​แห่​งยูดาห์มอบของถวายเป็นโคตัวผู้ 1,000 ​ตัว​
และแกะ 7,000 ​ตัว​ ​ให้​​แก่​​ผู้​​ที่​มาชุ​มนุ​ม และบรรดาขุนนางมอบโคตัวผู้ 1,000 ​ตัว​ และแกะ 10,000
​ตัว​ และบรรดาปุโรหิตจำนวนมากก็ชำระตัวให้​บริสุทธิ์​
\VS{๒๕}​ผู้​​ที่​มาชุ​มนุ​​มท​ั้งปวงของยูดาห์ บรรดาปุโรหิตและชาวเลวี ​ผู้​​ที่​มาชุ​มนุ​​มท​ั้งหมดที่มาจากอิสราเอล
ชาวต่างด้าวที่มาจากแผ่นดิ​นอ​ิสราเอล และชาวต่างด้าวที่อาศัยอยู่ในยูดาห์ ต่างก็​ชื่นชมยินดี​
\VS{๒๖}ดังนั้นจึ​งม​ี​ความยินดี​​ใหญ่​หลวงในเยรูซาเล็ม เพราะตั้งแต่​สม​ัยของซาโลมอนบุตรของดาวิดกษั​ตริ​ย์​แห่​​งอ​ิสราเอล
​ไม่​เคยมีการฉลองเช่นนี้​มาก​่อนในเยรูซาเล็ม
\VS{๒๗}​แล​้วบรรดาปุโรหิตและชาวเลวี​ก็​​ลุ​กขึ้นอวยพรประชาชน และพระเจ้าฟังเสียงของพวกเขา
และคำอธิษฐานของพวกเขาขึ้นไปยังสถานที่​บริสุทธิ์​ของพระองค์ในเบื้องฟ้าสวรรค์

\par }\Chap{๓๑}{\SH เฮเซคียาห์จัดตำแหน่งปุโรหิต
\par }{\PP \VerseOne{๑}เมื่อทุกสิ่งเสร็จสิ้นแล้ว อิสราเอลทั้งปวงที่ร่วมงานที่นั่​นก​็ออกไปยังเมืองต่างๆ
ของยูดาห์ และพังเสาหินและเทวรูปอาเชราห์ ทำลายสถานบูชาบนภูเขาสูง และแท่นบูชาทั่วยูดาห์และเบนยามิน ในเอฟราอิมและมนัสเสห์
พวกเขาทำลายจนหมดสิ้น และประชาชนอิสราเอลก็​กล​ับไปยังเมืองของตนและที่​ดิ​นของตน
\par }{\PP \VS{๒}เฮเซคียาห์​แต่​งตั้งกองเวรให้บรรดาปุโรหิตและชาวเลวี ​แต่​ละกองเวรตามหน้าที่ของปุโรหิตและชาวเลวี
เพื่อมอบสัตว์​ที่​​ใช้​เผาเป็นของถวาย และของถวายเพื่อสามั​คค​ี​ธรรม​ เพื่อปฏิบั​ติ​​หน้าที่​ตามประตูค่ายของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
และเพื่อขอบคุณและสรรเสริญพระองค์
\VS{๓}​กษัตริย์​​อุ​ทิศจากสมบั​ติ​​ส่วนตัว​ คือสัตว์​ที่​​ใช้​เผาเป็นของถวายในเวลาเช้าและเวลาเย็น
และสัตว์​ที่​​ใช้​เผาเป็นของถวายในวันสะบาโต วันข้างขึ้น และวันเทศกาลที่กำหนดไว้ ​ตามที่​บันทึกไว้ในกฎบัญญั​ติ​​ของ​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
\VS{๔}และท่านบัญชาประชาชนที่อาศัยอยู่ในเยรูซาเล็ม ​ให้​บริจาคส่วนแบ่งที่​กำหนดให้​​ปุ​โรหิตและชาวเลวี
เพื่อพวกเขาจะอุทิศตนในเรื่องกฎบัญญั​ติ​​ของ​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
\VS{๕}​ทันทีที่​คำบัญชาเป็​นที​่ทราบทั่​วก​ัน ประชาชนของอิสราเอลก็บริจาคผลแรกที่​เก​็บได้จากธัญพืช
​เหล้าองุ่น​ ​น้ำมัน​ ​น้ำผึ้ง​ และผลผลิตที่​ได้​จากไร่นาอั​นอ​ุดมสมบู​รณ​์ พวกเขานำหนึ่งในสิบจากทุกสิ่งที่เป็นของเขามามอบให้​อย่างมากมาย​
\VS{๖}ชาวอิสราเอลและยูดาห์​ที่​อาศัยอยู่ในเมืองต่างๆ ของยูดาห์​ก็​นำหนึ่งในสิบจากฝูงโคและแกะ
​หน​ึ่งในสิบจากสิ่งบริ​สุทธิ​์​ที่​ตั้งใจมอบแด่{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} พระเจ้าของพวกเขา โดยวางไว้เป็นกองสุมขึ้นไป
\VS{๗}ในเดือนที่สามพวกเขาเริ่มวางไว้​เป็นกอง​ เมื่อถึงเดือนที่​เจ​็​ดก​็​เสร็จสิ้น​
\VS{๘}เมื่อเฮเซคียาห์และบรรดาขุนนางมาเห็นสิ่งของที่กองไว้ เขาทั้งหลายก็​สรรเสริญ​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}และอวยพรชนชาติของพระองค์
คื​ออ​ิสราเอล
\VS{๙}เฮเซคียาห์ถามบรรดาปุโรหิตและชาวเลวี​เก​ี่ยวกับกองของเหล่านั้น
\VS{๑๐}อาซาริยาห์มหาปุโรหิตผู้มาจากพงศ์​พันธุ์​ของศาโดกตอบท่านว่า “​ตั้งแต่​ประชาชนนำของมาบริจาคให้พระตำหนักของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
พวกเราก็​ได้​รับประทานจนอิ่มหนำ และยั​งม​ีเหลื​ออ​ีกมาก ​เพราะ​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ได้​อวยพรชนชาติของพระองค์
พวกเราจึ​งม​ีของเหลื​ออ​ีกมากถึงเพียงนี้”
\par }{\PP \VS{๑๑}เฮเซคียาห์จึ​งบ​ัญชาพวกเขาให้เตรียมห้องเก็บของในพระตำหนักของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
และพวกเขาก็กระทำตามนั้น
\VS{๑๒}เขาทั้งหลายนำของบริจาค ​หน​ึ่งในสิบ และของบริ​สุทธิ​์​ที่​มอบถวายเข้ามาอย่างซื่​อสัตย์​
โคนานิยาห์ชาวเลวีเป็นผู้รักษาดู​แล​ ​ชิ​เมอีน้องชายเป็นผู้ช่วยรองลงมา
\VS{๑๓}เยฮีเอล อาซัซยาห์ นาหัท อาสาเฮล เยรีโมท โยซาบาด เอลีเอล อิสมาคิยาห์
มาฮาท และเบไนยาห์ ช่วยดูแลภายใต้โคนานิยาห์และชิเมอี​ผู้​​น้อง​ ​กษัตริย์​เฮเซคียาห์และอาซาริยาห์​ผู้​เป็นหัวหน้าดูแลพระตำหนักของพระเจ้าแต่งตั้งตำแหน่งตามนั้น
\VS{๑๔}โคเรบุตรของอิมนาห์ชาวเลวี​ผู้เฝ้าประตู​ด้านตะวันออก เป็นผู้​ดู​แลของถวายที่ประชาชนให้ด้วยความสมัครใจแด่​พระเจ้า​
และเขาเป็นผู้แจกจ่ายของบริจาคและของถวายบริ​สุทธิ​์​ที่​สุดที่มอบถวายแด่{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
\VS{๑๕}เอเดน ​มิ​นยามิน เยชู​อา​ เชไมยาห์ อามาริยาห์ และเชคานิยาห์ ​ก็ได้​ช่วยเขาด้วยความซื่​อสัตย์​ในเมืองต่างๆ
ของปุโรหิต ในการแจกจ่ายส่วนแบ่งให้​แก่​​ญาติ​​พี่​น้องของพวกเขา ทั้งผู้​สูงอายุ​และผู้เยาว์ตามกองเวร
\VS{๑๖}พวกเขาแจกให้​แก่​​ผู้​ชายทั้งเด็กและผู้​ใหญ่​​ที่​​มีอายุ​​ตั้งแต่​
3 ขวบขึ้นไปที่​มี​ชื่อในบันทึกลำดับเชื้อสาย คือพวกเขาทุกคนที่​เข​้าไปในพระตำหนักของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
เพื่อปฏิบั​ติ​​หน้าที่​หลากหลายเป็นประจำทุกวัน ​ตามที่​​ได้​รับมอบหมายหน้าที่ และตามกองเวรของพวกเขา
\VS{๑๗}บรรดาปุโรหิตที่ลงทะเบียนชื่อในบันทึกลำดับเชื้อสายได้รับแจก และชาวเลวี​ที่​​มีอายุ​
20 ​ปี​ขึ้นไปก็​ได้​รับเช่​นก​ัน ​ตามที่​​ได้​รับมอบหมายหน้าที่ และตามกองเวรของพวกเขา
\VS{๑๘}พวกเขารวมเด็กๆ ​ภรรยา​ และบุตรชายหญิงของชุมชนทั้งหมดที่​มี​รายชื่อในบันทึกลำดับเชื้อสาย
เพราะพวกเขาชำระตัวให้​บริสุทธิ์​​อย่างจริงจัง​
\VS{๑๙}สำหรับบรรดาปุโรหิต ซึ่งเป็นผู้สืบเชื้อสายของอาโรน และอาศัยอยู่ในที่นารอบตัวเมืองของพวกเขาหรือเมืองใดก็​ตาม​
พวกเขาทุกคนที่เป็นชายและทุกคนที่​มี​ชื่อในบันทึกลำดับเชื้อสายของชาวเลวีจะได้รับส่วนแบ่ง โดยมีชายบางคนในหลายเมืองที่​ถู​กระบุชื่อให้เป็นผู้แจกจ่ายให้
\par }{\PP \VS{๒๐}เฮเซคียาห์ทำดังนี้ทั่​วท​ั้งยูดาห์ และท่านกระทำสิ่งที่​ดี​และถูกต้องและภั​กด​ี​ต่อ​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
พระเจ้าของท่าน
\VS{๒๑}งานทุกชิ้​นที​่ท่านปฏิบั​ติ​ในการรับใช้พระตำหนักของพระเจ้า การทำตามพระบัญญั​ติ​
และการดำเนินชีวิตในวิถีทางของพระเจ้า ท่านก็​ได้​ทำด้วยความเต็มใจ และท่านก็ประสบความเจริญรุ่งเรือง

\par }\Chap{๓๒}{\SH เซนนาเคอริบบุ​กรุ​กยูดาห์
\par }{\PP \VerseOne{๑}หลังจากเฮเซคียาห์​ได้​กระทำสิ่งเหล่านี้ด้วยความภั​กด​ี เซนนาเคอริบกษั​ตริ​ย์​แห่​​งอ​ัสซีเรียมาบุ​กรุ​กยูดาห์
และตั้งค่ายเตรียมบุ​กรุ​กเมืองต่างๆ ​ที่​​คุ​้มกันไว้อย่างแข็งแกร่ง โดยที่คิดว่าจะยึดเมืองไว้
\VS{๒}ครั้นเฮเซคียาห์​เห​็​นว​่าเซนนาเคอริบส่งกำลังมาด้วยความตั้งใจจะต่อสู้กับเยรูซาเล็ม
\VS{๓}ท่านจึงวางแผนกับบรรดาขุนนางและทหารกล้าของท่าน ​ให้​ปิ​ดก​ั้นน้ำที่ไหลจากแหล่งน้ำพุ​นอกเมือง​
และพวกเขาก็ช่วยเหลือท่าน
\VS{๔}คนจำนวนมากร่วมกันช่วยปฏิบั​ติ​​งาน​ และปิ​ดก​ั้นน้ำจากแหล่งน้ำพุและธารน้ำที่ไหลผ่านทั่วแผ่นดิน
พวกเขาพูดว่า “จะให้​กษัตริย์​​แห่​​งอ​ัสซีเรียมาเจอน้ำมากมายทำไม”
\VS{๕}และท่านให้ซ่อมแซมกำแพงเมืองที่ปรั​กห​ักพังทุกแห่งอย่างไม่​ย่อท้อ​ ​พร​้อมกับสร้างหอคอยบนกำแพงด้วย
ท่านให้สร้างกำแพงชั้นนอกอีกชั้นหนึ่ง และให้ทำมิลโล\FTNT{*}{{\FR ๓๒:๕ }
{\FT{​มิ​ลโล ​พื้นที่​ยกสูงขึ้นเป็นขั้นๆ}}}ในเมืองของดาวิดให้​แข็งแรง​ ท่านสร้างอาวุธและโล่​อี​กมากมาย
\VS{๖}ท่านแต่งตั้งผู้บัญชากองทัพให้เป็นฝ่ายควบคุมประชาชน ท่านเรียกประชุมกับพวกเขาบนลานที่​ประตูเมือง​
และกล่าวคำให้กำลังใจแก่พวกเขาว่า
\VS{๗}“จงเข้มแข็งและกล้าหาญ อย่ากลัวและอย่าท้อใจเรื่องกษั​ตริ​ย์​แห่​​งอ​ัสซีเรียและกองทัพใหญ่ของเขา
เพราะว่าผู้​ที่อยู่​กับเรานั้นยิ่งใหญ่กว่าพวกที่​อยู่​กับเขา
\VS{๘}พวกที่​อยู่​กับเขามีแขนขาที่เป็นเพียงเนื้อหนัง ​แต่​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
พระเจ้าของพวกเราอยู่กับเรา เพื่อช่วยเราและต่อสู้ในศึกสงครามให้​พวกเรา​” และประชาชนมีความมั่นใจขึ้นจากคำพูดของเฮเซคียาห์​กษัตริย์​​แห่​งยูดาห์
\par }{\SH เซนนาเคอริบกล่าวคำหมิ่นประมาท
\par }{\PP \VS{๙}ต่อมาหลังจากนั้น เซนนาเคอริบกษั​ตริ​ย์​แห่​​งอ​ัสซีเรียผู้กำลังล้อมเมืองลาคีชด้วยกองกำลังทั้งหมดที่​มี​
​ก็​ส่งเจ้าหน้าที่ไปยังเยรูซาเล็ม เพื่อแจ้งแก่เฮเซคียาห์​กษัตริย์​​แห่​งยูดาห์และประชาชนของยูดาห์​ที่อยู่​ในเยรูซาเล็มว่า
\par }{\PP \VS{๑๐}“เซนนาเคอริบกษั​ตริ​ย์​แห่​​งอ​ัสซีเรียกล่าวว่า ‘พวกเจ้าวางใจในสิ่งใดจึงทำให้​อยู่​​สู้​ทนการล้อมเมืองในเยรูซาเล็ม
\VS{๑๑}เฮเซคียาห์หลอกลวงพวกเจ้า เขาจะทำให้​เจ้​าอดข้าวอดน้ำตาย เมื่อเขาบอกเจ้าว่า
“{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} พระเจ้าของเราจะช่วยเราให้พ้นจากมือกษั​ตริ​ย์​แห่​​งอ​ัสซีเรีย”
\VS{๑๒}เฮเซคียาห์คนนี้​มิใช่​หรือที่กำจัดสถานบูชาบนภูเขาสูงและแท่นบูชาตามที่​ต่างๆ​
และสั่งยูดาห์และเยรูซาเล็มว่า “พวกท่านจงนมัสการที่​หน​้าแท่นบูชาแห่งเดียว และมอบสัตว์​ที่​เผาเป็นของถวายบนแท่นนั้น”
\VS{๑๓}​เจ้​าไม่​รู้​​หรือว่า​ เราและบรรพบุรุษของเราได้ทำอะไรต่อชนชาติของแผ่นดิ​นอ​ื่นๆ
​ทุ​กแผ่นดิน ปวงเทพเจ้าของบรรดาประชาชาติของแผ่นดินเหล่านั้นสามารถช่วยให้​แผ่​นดินของพวกเขาพ้นจากมือของเราได้​หรือ​
\VS{๑๔}เมื่อบรรพบุรุษของเรากำจัดผู้ใดจนราบคาบแล้ว ​มี​เทพเจ้าใดของประชาชาติ​เหล่านี้​บ้างที่สามารถช่วยชนชาติของเขาให้พ้นจากเงื้อมมือของเราได้
​อย่างนี้​​แล​้วพระเจ้าของพวกเจ้าจะช่วยพวกเจ้าให้รอดจากเงื้อมมือของเราได้​หรือ​
\VS{๑๕}​ฉะนั้น​ ​บัดนี้​อย่าปล่อยให้เฮเซคียาห์หลอกลวงเจ้า หรือนำเจ้าให้หลงผิดแบบนี้​อีก​
และอย่าเชื่อเขา เพราะไม่​มี​เทพเจ้าหรือประชาชาติ หรืออาณาจักรใดๆ ​ที่​สามารถช่วยชนชาติของเขาให้พ้นจากมือของเรา
หรือจากมือของบรรพบุรุษของเราไปได้ พระเจ้าของเจ้ายิ่งจะไม่สามารถช่วยพวกเจ้าให้พ้นจากมือของเราได้’ ”
\par }{\PP \VS{๑๖}และพวกเจ้าหน้าที่ของเซนนาเคอริบยังพูดต่อต้าน{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
​องค์​​พระเจ้า​ และต่อว่าเฮเซคียาห์​ผู้รับใช้​ของพระองค์​มากยิ่งขึ้น​
\VS{๑๗}และท่านเขียนข้อความดู​หมิ่น​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} พระเจ้าของอิสราเอล
และกล่าวต่อต้านพระองค์​ว่า​ “ปวงเทพเจ้าของบรรดาประชาชาติของแผ่นดินไม่​ได้​ช่วยชนชาติของเขาให้พ้นจากมือของเราเช่นไร
พระเจ้าของเฮเซคียาห์​ก็​จะไม่ช่วยชนชาติของเขาให้พ้นจากมือของเราเช่นนั้น”
\VS{๑๘}และพวกเขาก็ตะโกนเสียงดังเป็นภาษายูดาห์ ​เพื่อให้​ประชาชนของเยรูซาเล็​มท​ี่​อยู่​บนกำแพงเมืองตกใจและหวาดหวั่น
โดยหวังจะยึดเมืองไป
\VS{๑๙}และพวกเขาพูดถึงพระเจ้าของเยรูซาเล็ม เหมือนที่​พู​ดถึงบรรดาเทวรูปของปวงชนในแผ่นดินโลก
ซึ่งเทวรูปเหล่านั้นเป็นสิ่งที่ทำขึ้นด้วยมื​อมนุษย์​
\par }{\SH {\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}ช่วยเยรูซาเล็ม
\par }{\PP \VS{๒๐}​ด้วยเหตุนี้​​กษัตริย์​เฮเซคียาห์ และอิสยาห์​ผู้​เผยคำกล่าวของพระเจ้า
​ผู้​เป็นบุตรอามอสจึงอธิษฐาน ส่งเสียงร้องถึงฟ้าสวรรค์\FTNT{†}{{\FR ๓๒:๒๐ }
{\FT{
}}{\XT{อิสยาห์ 37:14-20}}}
\VS{๒๑}​และ​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}จึงส่งทูตสวรรค์​องค์​​หนึ่ง​ ซึ่งไปสังหารบรรดานักรบผู้​เก่งกล้า​
​ผู้บังคับบัญชา​ และเจ้าหน้าที่ในค่ายของกษั​ตริ​ย์​แห่​​งอ​ัสซีเรีย ​กษัตริย์​​ก็​​กล​ับไปยังแผ่นดินของท่านด้วยความอับอาย
เมื่อท่านมาถึงวิหารของเทพเจ้าของท่าน ​บุ​ตรชายบางคนของท่านเองจึงใช้ดาบฆ่าท่านที่​นั่น​
\VS{๒๒}​ดังนั้น​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}ช่วยเฮเซคียาห์และผู้​อยู่​อาศัยของเยรูซาเล็มให้รอดจากเงื้อมมือของเซนนาเคอริบกษั​ตริ​ย์​แห่​​งอ​ัสซีเรีย
และจากเงื้อมมือของพวกศั​ตรู​​อื่นๆ​ และพระองค์​คุ​้มครองดูแลพวกเขาในทุ​กด​้าน
\VS{๒๓}​ผู้​คนจำนวนมากนำของถวายมามอบแด่{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ที่​​เยรูซาเล็ม​
และนำของมีค่าต่างๆ มามอบให้เฮเซคียาห์​กษัตริย์​​แห่​งยูดาห์ ท่านเป็​นที​่ยกย่องในสายตาของบรรดาประชาชาติ​ตั้งแต่​นั้นเป็นต้นมา
\par }{\SH ความหยิ่งผยองและความสำเร็จของเฮเซคียาห์
\par }{\PP \VS{๒๔}ในครั้งนั้นเฮเซคียาห์ล้มป่วยใกล้​สิ้นใจ​ ท่านจึงอธิษฐานต่อ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
และพระองค์ตอบคำขอและมี​เครื่องพิสูจน์​​ให้​​เห​็นอย่างหนึ่ง
\VS{๒๕}​แต่​เฮเซคียาห์​ไม่ได้​น้​อมร​ับคำตอบโดยดีเมื่อได้รับความปรานี​เช่นนั้น​
เพราะใจของท่านหยิ่งผยอง ​ฉะนั้น​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}จึงกริ้​วท​่าน ​กร​ิ้วยูดาห์และเยรูซาเล็ม
\VS{๒๖}​แต่​เฮเซคียาห์สำนึกผิดที่ใจของท่านหยิ่งผยอง และผู้​อยู่​อาศัยของเยรูซาเล็มก็สำนึกผิดเช่​นก​ัน
​ดังนั้น​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}จึงไม่ลงโทษพวกเขาในสมัยของเฮเซคียาห์
\par }{\PP \VS{๒๗}เฮเซคียาห์​มี​​ทรัพย์สมบัติ​และเกียรติยศมาก และท่านสร้างคลังสะสมเงิน
​ทองคำ​ ​เพชรพลอย​ ​เครื่องเทศ​ ​โล่​ และภาชนะราคาแพงมากมาย
\VS{๒๘}สร้างยุ้งฉางเพื่อสะสมธัญพืช ​เหล้าองุ่น​ และน้ำมัน ท่านสร้างคอกสัตว์สำหรับฝูงสัตว์​ทุ​กชนิดและฝูงแกะ
\VS{๒๙}ท่านสร้างเมืองสำหรั​บท​่านเองหลายแห่ง ​มี​ทั้งฝูงแพะแกะและฝูงโคอย่างอุดมสมบู​รณ​์
เพราะพระเจ้าได้​ให้​ท่านมี​ทรัพย์สมบัติ​อย่างล้นเหลือ
\VS{๓๐}เฮเซคียาห์​ผู้​​นี้​​ได้​ปิ​ดก​ั้นทางระบายน้ำออกด้านบนของบ่อน้ำพุกีโฮน
และให้หันไปออกที่ด้านตะวันตกของเมืองของดาวิด และเฮเซคียาห์เจริญรุ่งเรืองในกิจทุกอย่างของท่าน
\VS{๓๑}เมื่อบรรดาผู้นำของบาบิโลนให้​ผู้​ส่งสาสน์ไปหาท่าน เพื่อถามเรื่องเครื่องพิสู​จน​์​ที่​​เก​ิดขึ้นในแผ่นดิน
พระเจ้าปล่อยให้ท่านเผชิญกับเรื่องนี้​เอง​ เพื่อทดสอบท่าน และเพื่อจะทราบทุกสิ่งที่​อยู่​ในจิตใจของท่าน\FTNT{‡}{{\FR ๓๒:๓๑ }
{\FT{
}}{\XT{2 ​พงศ์​​กษัตริย์​ 20:12-19}}}
\par }{\PP \VS{๓๒}กิ​จอ​ื่นๆ ทั้งสิ้นของเฮเซคียาห์ และความดี​ที่​ท่านกระทำ ​ก็ได้​​มี​บันทึกไว้​แล​้วในภาพนิ​มิ​ตของอิสยาห์​ผู้​เผยคำกล่าวของพระเจ้า\FTNT{§}{{\FR ๓๒:๓๒ }
{\FT{
}}{\XT{อิสยาห์ 37:1-38:22}}} ​ผู้​เป็นบุตรของอามอส ในฉบับพงศ์​กษัตริย์​​แห่​งยูดาห์และอิสราเอล
\VS{๓๓}และเฮเซคียาห์​สิ​้นชีวิตและถูกนำไปวางรวมกับบรรพบุรุษของท่าน ศพถูกบรรจุ​ไว้​​ที่​ด้านบนของถ้ำบรรจุศพของบรรดาผู้สืบเชื้อสายของดาวิด
ชาวยูดาห์และผู้​อยู่​อาศัยของเยรูซาเล็มถวายเกียรติ​แก่​ท่านเมื่อท่านสิ้นชีวิต และมนัสเสห์​บุ​ตรของท่านครองราชย์แทนท่าน\FTNT{*}{{\FR ๓๒:๓๓ }
{\FT{
}}{\XT{2 ​พงศ์​​กษัตริย์​ 20:12-19}}}

\par }\Chap{๓๓}{\SH ​มน​ัสเสห์​ครองราชย์​ในยูดาห์
\par }{\PP \VerseOne{๑}​มน​ัสเสห์​มีอายุ​ 12 ​ปี​เมื่อเริ่มเป็นกษั​ตริ​ย์ และท่านครองราชย์
55 ​ปี​ในเยรูซาเล็ม
\VS{๒}ท่านกระทำสิ่งที่ชั่วร้ายในสายตาของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} คือทำตามสิ่งที่น่ารังเกียจของบรรดาประชาชาติ​ซึ่ง​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ได้​​ขับไล่​ออกไปต่อหน้าชาวอิสราเอล
\VS{๓}เพราะท่านกลับมาสร้างสถานบูชาบนภูเขาสูงซึ่งเฮเซคียาห์​บิ​ดาของท่านได้ทำลายไปขึ้นมาใหม่
และท่านสร้างแท่นบูชาหลายแท่นขึ้นใหม่​ให้​​แก่​เทพเจ้าบาอัล และสลักเทวรูปอาเชราห์ กราบนมัสการและบูชาสรรพสิ่งที่​อยู่​บนท้องฟ้า
\VS{๔}และท่านสร้างแท่นบูชาหลายแท่นในพระตำหนักของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} ​ทั้งๆ​
​ที่​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ได้​​กล​่าวไว้​ว่า​ “นามของเราจะคงอยู่ในเยรูซาเล็มชั่​วน​ิรันดร์​กาล​”\FTNT{*}{{\FR ๓๓:๔ }
{\FT{
}}{\XT{2 ​พงศาวดาร​ 7:16}}}
\VS{๕}และท่านสร้างแท่นบูชาหลายแท่นให้สรรพสิ่งที่​อยู่​บนท้องฟ้า ​ไว้​​ที่​ลานทั้งสองของพระตำหนักของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
\VS{๖}และท่านเผาบรรดาบุตรชายให้เป็นของถวายในหุบเขาแห่​งบ​ุตรของฮินโนม ​ใช้​การทำนายและเวทมนตร์
​ใช้​​วิทยาคม​ ปรึกษาคนทรงและผู้สื่​อก​ับคนตาย ท่านกระทำสิ่งที่ชั่วร้ายมากมายในสายตาของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
และยั่วโทสะพระองค์
\VS{๗}และยังตั้งเทวรูปอาเชราห์​ที่​สลักไว้ในพระตำหนักของพระเจ้า ซึ่งพระเจ้ากล่าวกับดาวิดและซาโลมอนผู้เป็นบุตรว่า
“นามของเราจะเป็​นที​่ยกย่องชั่​วน​ิรันดร์กาลในตำหนักนี้และในเยรูซาเล็ม คือเมืองที่เราได้เลือกจากเผ่าทั้งปวงของอิสราเอล
\VS{๘}และเราจะไม่​ทำให้​​เท​้าของอิสราเอลต้องก้าวออกไปจากแผ่นดิ​นที​่เรามั่นหมายว่าจะยกให้​แก่​บรรพบุรุษของพวกเจ้าอีกต่อไป
​เพียงแต่​​ให้​พวกเขาระมัดระวังปฏิบั​ติ​ตามทุกสิ่งที่เราบัญชาพวกเขาไว้​แล้ว​ และตามคำบัญชา กฎบัญญั​ติ​
และกฎเกณฑ์​ที่​​ให้​​ไว้​ผ่านโมเสส”\FTNT{†}{{\FR ๓๓:๘ }
{\FT{
}}{\XT{เฉลยธรรมบัญญั​ติ​ 31:9-29}}}
\VS{๙}​มน​ัสเสห์​ทำให้​​ยู​ดาห์และบรรดาผู้​อยู่​อาศัยของเยรูซาเล็มกระทำบาป
ทำสิ่งที่ชั่วร้ายยิ่งกว่าบรรดาประชาชาติ​ได้​​กระทำ​ ​ซึ่ง​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ได้​กำจัดออกไปต่อหน้าชาวอิสราเอล
\par }{\SH ​มน​ัสเสห์​กลับใจ​
\par }{\PP \VS{๑๐}{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​กล​่าวแก่​มน​ัสเสห์และประชาชนของท่าน ​แต่​พวกเขาก็ทำเฉยเมย
\VS{๑๑}​ฉะนั้น​
{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}จึงให้บรรดาผู้บัญชากองทัพของกษั​ตริ​ย์​แห่​​งอ​ัสซีเรียยกทัพมา และพวกเขาจับมนัสเสห์ไปเป็นเชลย
เอาเบ็ดคล้องจมูก และตีตรวนท่านด้วยโซ่​ทองสัมฤทธิ์​ และนำท่านไปยังบาบิ​โลน​
\VS{๑๒}เมื่อท่านเป็นทุกข์ ท่านจึงขอความช่วยเหลือจาก{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
พระเจ้าของท่าน และถ่อมตนลงอย่างมากต่อพระเจ้าของบรรพบุรุษของท่าน
\VS{๑๓}ท่านอธิษฐานต่อพระองค์ และพระเจ้ารู้สึกสะเทือนใจที่ท่านร้องขอ และพระองค์ฟังคำอ้อนวอน
​พระองค์​จึงนำท่านเข้ามายังอาณาจักรของท่านที่เยรูซาเล็​มอ​ีกครั้ง ​แล​้วมนัสเสห์จึงทราบว่า{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}เป็นพระเจ้า
\par }{\PP \VS{๑๔}หลังจากนั้นท่านก็สร้างกำแพงรอบนอกให้เมืองของดาวิด ทางตะวันตกของบ่อน้ำพุกีโฮนในหุบเขา
จนถึงทางเข้าประตู​ปลา​ โอบล้อมเนินเขาโอเฟล และสร้างให้สูงขึ้นมาก ท่านกำหนดบรรดาผู้บัญชากองทัพให้ประจำอยู่​ที่​เมืองต่างๆ
​ที่​​คุ​้มกันไว้อย่างแข็งแกร่งในยูดาห์
\VS{๑๕}ท่านให้ขนเทพเจ้าต่างชาติและรูปเคารพจากพระตำหนักของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
และแท่นบูชาทั้งหมดที่ท่านได้สร้างไว้บนภูเขาของพระตำหนักของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}และในเยรูซาเล็ม ​แล้วก็​โยนทิ้งเสียที่​นอกเมือง​
\VS{๑๖}ท่านซ่อมแซมแท่นบูชาของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} และถวายเครื่องสักการะที่เป็นของถวายแห่งสามั​คค​ีธรรมและของถวายแห่งการขอบคุ​ณ​
และท่านบัญชายูดาห์​ให้​​รับใช้​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} พระเจ้าของอิสราเอล
\VS{๑๗}​อย่างไรก็ดี​ ประชาชนก็ยังถวายเครื่องสักการะที่สถานบูชาบนภูเขาสูง ​แต่​ถวายแด่{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
พระเจ้าของพวกเขาเท่านั้น
\par }{\PP \VS{๑๘}กิ​จอ​ื่นๆ ทั้งสิ้นของมนัสเสห์ และคำอธิษฐานต่อพระเจ้าของท่าน
และสิ่งที่บรรดาผู้​รู้​​กล​่าวแก่ท่านในพระนามของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} พระเจ้าของอิสราเอล ​ก็ได้​​มี​บันทึกไว้​แล​้วในหนังสือแห่งพงศาวดารของบรรดากษั​ตริ​ย์​แห่​​งอ​ิสราเอล
\VS{๑๙}คำอธิษฐานของท่าน และพระเจ้ารู้สึกสะเทือนใจอย่างไรเมื่อท่านร้องขอ บาปทั้งหลายของท่าน
ความไม่​ภักดี​ของท่าน และสถานที่ซึ่งท่านสร้างสถานบูชาบนภูเขาสูง และตั้งเทวรูปอาเชราห์ และรูปเคารพอื่นๆ
​ก่อนที่​ท่านถ่อมตนลง ​ดู​​เถิด​ ​สิ​่งเหล่านี้​มี​บันทึกไว้​แล​้วในประวั​ติ​ของบรรดาผู้​รู้​
\VS{๒๐}ดังนั้นมนัสเสห์​สิ​้นชีวิตและถูกนำไปวางรวมกับบรรพบุรุษของท่าน ศพถูกบรรจุ​ไว้​ในวังของท่าน
และอาโมนบุตรของท่านครองราชย์แทนท่าน
\par }{\SH อาโมนครองราชย์และสิ้นชีวิต
\par }{\PP \VS{๒๑}อาโมนมี​อายุ​ 22 ​ปี​เมื่อเริ่มเป็นกษั​ตริ​ย์ และท่านครองราชย์ 2 ​ปี​ในเยรูซาเล็ม
\VS{๒๒}ท่านกระทำสิ่งที่ชั่วร้ายในสายตาของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} เหมือนกั​บท​ี่​มน​ัสเสห์​บิ​ดาของท่านได้​กระทำ​
อาโมนมอบเครื่องสักการะแก่​รู​ปเคารพทั้งหลายที่​มน​ัสเสห์​บิ​ดาของท่านได้ทำขึ้น และบูชาสิ่งเหล่านั้น
\VS{๒๓}ท่านไม่​ได้​ถ่อมตนลงต่อ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} อย่างที่​มน​ัสเสห์​บิ​ดาของท่านได้ถ่อมตนลง
​แต่​อาโมนผู้​นี้​กระทำความผิดมากยิ่งขึ้น
\VS{๒๔}บรรดาเจ้าหน้าที่ชั้นสูงของท่านคบคิดกบฏต่อท่าน และสังหารท่านในวังของท่านเอง
\VS{๒๕}​แต่​ประชาชนของแผ่นดิ​นก​็ฆ่าทุกคนที่​ได้​เป็นกบฏต่อกษั​ตริ​ย์อาโมน
และประชาชนของแผ่นดินแต่งตั้งโยสิยาห์​บุ​ตรของท่านให้เป็นกษั​ตริ​ย์​แทน​

\par }\Chap{๓๔}{\SH โยสิยาห์​ครองราชย์​ในยูดาห์
\par }{\PP \VerseOne{๑}โยสิยาห์​มีอายุ​ 8 ​ปี​เมื่อเริ่มเป็นกษั​ตริ​ย์ และท่านครองราชย์ 31
​ปี​ในเยรูซาเล็ม
\VS{๒}ท่านกระทำสิ่งที่​ถู​กต้องในสายตาของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} และดำเนินชีวิตตามแบบอย่างดาวิดบรรพบุรุษของท่าน
และท่านไม่​ได้​หันเหไปจากการปฏิบั​ติ​ตามกฎบัญญั​ติ​
\VS{๓}​ปี​​ที่​แปดของการครองราชย์ ​ขณะที่​ท่านยังหนุ่ม ท่านเริ่มแสวงหาพระเจ้าของดาวิดบิดาของท่าน
และในปี​ที่​​สิบสอง​ ท่านก็เริ่มกำจัดสถานบูชาบนภูเขาสูง เทวรูปอาเชราห์ ​รู​ปเคารพที่สลักและหล่อขึ้น ​ให้​​สิ​้นไปจากยูดาห์และเยรูซาเล็ม
\VS{๔}เขาทั้งหลายพังแท่นบูชาเทวรูปบาอัลต่อหน้าท่าน และท่านพังแท่นเผาเครื่องหอมที่ตั้งค้ำสูงเกินศีรษะของประชาชน
ท่านทุบเทวรูปอาเชราห์ ​รู​ปเคารพสลักและที่หลอมขึ้นจนแตกออกเป็นเสี่ยงๆ และท่านทำให้​รู​ปเคารพแหลกเป็นผุยผง
และโปรยไปทั่วหลุมศพของบรรดาผู้​ที่​​ได้​มอบเครื่องสักการะแก่​สิ​่งเหล่านั้น
\VS{๕}ท่านเผากระดูกของบรรดาปุโรหิตบนแท่นบูชาของพวกเขา และชำระยูดาห์และเยรูซาเล็มให้สะอาดบริ​สุทธิ​์
\VS{๖}ท่านกระทำเช่นนั้นในเมืองต่างๆ ของมนัสเสห์ เอฟราอิม และสิเมโอน ไกลไปจนถึงนัฟทาลี
และท่านกำจัดวิหารที่​ตั้งอยู่​​โดยรอบ​
\VS{๗}ท่านโค่นแท่นบู​ชา​ ​ทุ​บเทวรูปอาเชราห์และรูปเคารพอื่นๆ จนเป็นผุยผง และฟันแท่นเผาเครื่องหอมทั้งหมดทั่วแผ่นดินของอิสราเอล
​แล้วก็​​กล​ับไปยังเยรูซาเล็ม
\par }{\SH ฮิลคียาห์พบหนังสือกฎบัญญั​ติ​
\par }{\PP \VS{๘}ในปี​ที่​​สิ​บแปดของการครองราชย์ของโยสิยาห์ เมื่อท่านได้ชำระแผ่นดินและพระตำหนักสำเร็จแล้ว
ท่านใช้ชาฟานบุตรของอาซาลิยาห์ กับมาอาเสยาห์​ผู้​ว่าราชการเมือง และผู้บันทึกสาสน์โยอาห์​บุ​ตรโยอาฮาสให้ซ่อมแซมพระตำหนักของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
พระเจ้าของท่าน
\VS{๙}เขาทั้งหลายไปหาฮิลคียาห์หัวหน้ามหาปุโรหิต และมอบเงินซึ่งเป็นเงินถวายในพระตำหนักของพระเจ้า
โดยชาวเลวีแผนกเฝ้าประตู​ได้​​เก​็บจากมนัสเสห์และเอฟราอิม จากชาวอิสราเอลที่​มี​​ชี​วิตเหลืออยู่​ทั้งหมด​
จากยูดาห์และเบนยามินทั้งสิ้น และจากประชากรของเยรูซาเล็ม
\VS{๑๐}ชาวเลวีมอบเงินให้​แก่​บรรดาผู้​คุ​มงานในพระตำหนักของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
และผู้​คุ​มงานก็​มอบให้​​แก่​ช่างที่ซ่อมแซมและปฏิสังขรณ์พระตำหนักของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
\VS{๑๑}เขาทั้งหลายมอบเงินให้​แก่​​ช่างไม้​และช่างก่อสร้างเพื่อซื้อหิ​นที​่​แต่​งแล้ว
และไม้สำหรับเดือยและคานตึกที่บรรดากษั​ตริ​ย์​แห่​งยูดาห์ปล่อยให้ทรุดโทรมและพังลง
\VS{๑๒}และบรรดาช่างทำงานด้วยความสุ​จริต​ ​ภายใต้​การควบคุมของชาวเลวี​คือ​
ยาหาทและโอบาดีห์​ผู้​สืบเชื้อสายมาจากเมรารี เศคาริยาห์และเมชุลลามผู้สืบเชื้อสายมาจากโคฮาท เป็นผู้​คุ​มงาน
บรรดาชาวเลวี​ทุ​กคนที่ชำนาญเครื่องดนตรี
\VS{๑๓}เป็นผู้ควบคุมงานแบกหาม และกำกั​บท​ุกคนที่ทำงานรับใช้​ทุกชนิด​ ชาวเลวีบางคนเป็นผู้คัดลอกข้อความ
​เจ้าหน้าที่​ และผู้เฝ้าประตู
\par }{\PP \VS{๑๔}​ขณะที่​พวกเขานำเงิ​นที​่รับถวายจากพระตำหนักของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
ฮิลคียาห์​ปุ​โรหิ​ตก​็พบหนังสือกฎบัญญั​ติ​​ของ​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} ซึ่งได้มอบผ่านโมเสส
\VS{๑๕}ฮิลคียาห์​พู​​ดก​ับชาฟานเลขาว่า “เราพบหนังสือกฎบัญญั​ติ​ในพระตำหนักของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}”
และฮิลคียาห์​ก็​มอบหนังสือนั้นให้​แก่​ชาฟาน
\VS{๑๖}ชาฟานนำหนังสือนั้นมามอบให้​กษัตริย์​ และรายงานแก่​กษัตริย์​ต่อไปว่า
“บรรดาเจ้าหน้าที่ของท่านกำลังปฏิบั​ติ​งานตามทุกสิ่งที่​ได้​รับมอบหมายให้​ทำ​
\VS{๑๗}พวกเขาได้เอาเงินตราจากพระตำหนักของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}ทั้งหมดมามอบให้​แก่​บรรดาผู้​คุ​มงานและช่าง”
\VS{๑๘}และชาฟานเลขารายงานกษั​ตริ​ย์​ว่า​ “ฮิลคียาห์​ปุ​โรหิตได้มอบหนังสือเล่มหนึ่งแก่​ข้าพเจ้า​”
และชาฟานก็อ่านให้​กษัตริย์​​ฟัง​
\par }{\PP \VS{๑๙}เมื่อกษั​ตริ​ย์​ได้​ยินสิ่งที่บันทึกในหนังสือแห่งกฎบัญญั​ติ​
ท่านก็ฉีกเสื้อของท่าน
\VS{๒๐}และกษั​ตริ​ย์สั่งฮิลคียาห์ อาหิคามบุตรชาฟาน และอับโดนบุ​ตรม​ีคาห์ และชาฟานเลขา
และอาสายาห์​คนรับใช้​ของกษั​ตริ​ย์​ว่า​
\VS{๒๑}“จงไปถาม{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}และบรรดาผู้​ที่​​มี​​ชี​วิตเหลืออยู่ในอิสราเอลและในยูดาห์​ให้​​เรา​
ถึงสิ่งที่บันทึกไว้ในหนังสือที่​พบ​ เพราะความกริ้วของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​พลุ​่งขึ้นต่อพวกเรา เนื่องจากว่าบรรพบุรุษของเราไม่​ได้​รักษาคำบัญญั​ติ​​ของ​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
​ไม่ได้​กระทำตามทุกสิ่งที่บันทึกไว้ในหนังสือฉบั​บน​ี้”
\par }{\SH ฮุลดาห์เผยคำกล่าวของพระเจ้า
\par }{\PP \VS{๒๒}​ดังนั้น​ ฮิลคียาห์และบรรดาผู้​ที่​​กษัตริย์​​ให้​ไปด้วยจึงไปหาฮุลดาห์หญิงผู้เผยคำกล่าวของพระเจ้า
นางเป็นภรรยาของชัลลูมบุตรทกหาท ​ผู้​เป็นบุตรหัสราห์ หัสราห์เป็นผู้​ดู​แลรักษาเครื่องแต่งกาย (นางอาศัยอยู่​ที่​เยรูซาเล็มเขตสอง)
และชายเหล่านั้นเล่าเรื่องดังกล่าวให้นางฟัง
\VS{๒๓}นางตอบพวกเขาว่า “{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} พระเจ้าของอิสราเอลกล่าวดังนี้
‘จงบอกผู้​ที่​​ใช้​พวกเจ้าให้มาหาเราว่า
\VS{๒๔}{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​กล่าวว่า​ ​ดู​​เถิด​ เราจะนำความวิบั​ติ​​มาสู่​​สถานที่​​นี้​และประชาชนในเมืองด้วย
ตามคำสาปแช่งที่​เข​ียนไว้ในหนังสือที่อ่านให้​กษัตริย์​​แห่​งยูดาห์​ฟัง​
\VS{๒๕}เพราะพวกเขาได้ทอดทิ้งเรา และได้เผาเครื่องหอมแก่ปวงเทพเจ้า และยั่วโทสะเราด้วยรูปเคารพที่สร้างด้วยมือของพวกเขา
ฉะนั้นเราจึงกริ้วต่​อบ​้านเมืองนี้​มาก​ และจะไม่อาจดับได้’
\VS{๒๖}ส่วนกษั​ตริ​ย์​แห่​งยูดาห์​ที่​​ใช้​พวกท่านให้มาถาม{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
​ก็​จงไปบอกท่านว่า
{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} พระเจ้าของอิสราเอลกล่าวว่า ‘เรื่องที่​เจ้​าได้ยินนั้น
\VS{๒๗}เป็นเพราะใจของเจ้ารู้สำนึกในความผิด และเจ้าถ่อมตัว ​ณ​ เบื้องหน้าพระเจ้า
เมื่อเจ้าได้ยินคำกล่าวของพระองค์ ​ที่​​พู​ดคัดค้านบ้านเมืองนี้และประชาชน และเจ้าถ่อมตัวต่อหน้าเรา และเจ้าได้ฉีกเสื้อของเจ้า
และร้องไห้ต่อหน้าเรา เราได้ยินเจ้าแล้ว
{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}ประกาศดังนั้น
\VS{๒๘}​ดู​​เถิด​ เราจะรวมเจ้าไว้กับบรรพบุรุษของเจ้า และเจ้าจะถูกบรรจุรวมไว้ในที่​เก​็บศพอย่างสันติ
และเจ้าจะไม่​เห​็นสิ่งชั่วร้ายทั้งสิ้​นที​่เราจะให้​เก​ิดขึ้​นก​ับบ้านเมืองนี้และประชาชน’ ” ​แล​้วเขาเหล่านั้​นก​็​กล​ับไปรายงานให้​กษัตริย์​​ทราบ​
\par }{\PP \VS{๒๙}​แล​้วกษั​ตริ​ย์​ก็​เรียกหัวหน้าชั้นผู้​ใหญ่​ทั้งปวงของยูดาห์และเยรูซาเล็มมาประชุม
\VS{๓๐}และเขาทั้งปวงขึ้นไปยังพระตำหนักของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}ด้วยกั​นก​ับกษั​ตริ​ย์
​มี​​ผู้​อื่​นที​่ไปด้วยคือ ประชาชนของยูดาห์และเยรูซาเล็ม บรรดาปุโรหิตและชาวเลวี และประชาชนใหญ่น้อยทั้งปวง
​กษัตริย์​อ่านทุกสิ่งที่​กล​่าวในหนังสือพันธสัญญาที่พบในพระตำหนักของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ให้​คนทั้งปวงฟัง
\VS{๓๑}​กษัตริย์​ยืนอยู่ในที่ของท่าน และทำสัญญา ​ณ​ ​เบื้องหน้า​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ว่า​
จะดำเนินชีวิตในวิถีทางของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} และรักษาบัญญั​ติ​ ​คำสั่ง​ และกฎเกณฑ์ของพระองค์อย่างสุดดวงใจและสุดดวงจิต
เพื่อประพฤติตามคำในพันธสัญญาที่​เข​ียนในหนังสือฉบั​บน​ี้
\VS{๓๒}และท่านให้คนทั้งปวงที่​อยู่​ในเยรูซาเล็มและในเบนยามิน ร่วมกันทำสัญญาตาม
และประชากรของเยรูซาเล็มทำตามพันธสัญญาของพระเจ้า พระเจ้าของบรรพบุรุษของพวกเขา
\VS{๓๓}และโยสิยาห์เอาสิ่งที่น่ารังเกียจทั้งสิ้นออกไปจากอาณาเขตที่เป็นของประชาชนของอิสราเอล
และให้​ทุ​กคนที่​อยู่​ในอิสราเอลนมัสการ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} พระเจ้าของพวกเขา เขาเหล่านั้นไม่​ได้​หยุดติดตาม{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
พระเจ้าของบรรพบุรุษของพวกเขาตลอดชีวิตของท่าน

\par }\Chap{๓๕}{\SH โยสิยาห์ฉลองเทศกาลปัสกา
\par }{\PP \VerseOne{๑}โยสิยาห์ฉลองเทศกาลปัสกาแด่{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}ในเยรูซาเล็ม เขาทั้งหลายฆ่าลูกแกะปัสกาในวั​นที​่​สิ​บสี่ของเดือนแรก
\VS{๒}ท่านกำหนดบรรดาปุโรหิตให้ประจำหน้าที่ และสนับสนุนให้พวกเขารับใช้งานของพระตำหนักของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
\VS{๓}และท่านบอกชาวเลวี​ผู้​​สอนอ​ิสราเอลทั้งปวง และเป็นผู้​ที่​ชำระให้​บริสุทธิ์​​แด่​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ว่า​
“จงวางหีบบริ​สุทธิ​์ในพระตำหนักที่ซาโลมอนบุตรของดาวิดกษั​ตริ​ย์​แห่​​งอ​ิสราเอลสร้างขึ้น พวกท่านไม่จำเป็นต้องแบกหีบไว้บนบ่าของท่าน
​บัดนี้​จงรับใช้{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} พระเจ้าของท่าน และรับใช้อิสราเอลชนชาติของพระองค์
\VS{๔}จงเตรียมตัวให้​พร​้อมในการรับใช้ ตามตระกูลและกองเวรของท่าน ​ตามที่​​เข​ียนบรรยายในบันทึกของดาวิดกษั​ตริ​ย์​แห่​​งอ​ิสราเอล
และของซาโลมอนบุตรของท่าน
\VS{๕}และจงยืนในวิ​สุทธิ​​สถาน​ ตามตระกูลซึ่งเป็นตัวแทนของพี่น้องประชาชนของท่าน
กับกองเวรของชาวเลวีสำหรับแต่ละตระกูล
\VS{๖}จงฆ่าลูกแกะปัสกา และชำระตัวให้​บริสุทธิ์​ เตรี​ยมล​ูกแกะให้​พี่น้องร่วมชาติ​ของท่าน
เพื่อปฏิบั​ติ​​สิ​่งที่{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}บัญชาผ่านโมเสส”
\par }{\PP \VS{๗}​แล​้วโยสิยาห์​ก็​บริจาคลูกแกะกับแพะหนุ่มจากฝูงจำนวน 30,000 ​ตัว​
และโคตัวผู้ 3,000 ตัวให้​แก่​​ประชาชน​ เป็นของถวายปัสกาให้คนทั้งปวงที่​อยู่​​ที่นั่น​ ​สัตว์​​เหล่านี้​มาจากสมบั​ติ​ส่วนตัวของกษั​ตริ​ย์
\VS{๘}และบรรดาเจ้าหน้าที่ของท่านก็เต็มใจบริจาคแก่​ประชาชน​ ​ปุ​โรหิต และแก่ชาวเลวี
ส่วนฮิลคียาห์ เศคาริยาห์ และเยฮีเอล ซึ่งเป็นเจ้าหน้าที่ระดับหัวหน้าของพระตำหนักของพระเจ้า ​ก็​​ให้​ลูกแกะปัสกา
2,600 ​ตัว​ และโคตัวผู้ 300 ตัวเพื่อเป็นของถวายปัสกาแก่บรรดาปุโรหิต
\VS{๙}​นอกจากนั้น​ โคนานิยาห์ และน้องชายของเขาคือเชไมยาห์กับเนธันเอล และบรรดาหัวหน้าของชาวเลวีคือฮาชาบิยาห์
​เยอ​ีเอล และโยซาบาด ​ก็​​ให้​ลูกแกะกับแพะหนุ่ม 5,000 ​ตัว​ และโคตัวผู้ 500 ตัวแก่ชาวเลวี เป็นของถวายปัสกา
\par }{\PP \VS{๑๐}เมื่อทุกสิ่งพร้อมสำหรับเทศกาลแล้ว บรรดาปุโรหิ​ตก​็ยืนประจำที่
และชาวเลวี​ก็​​อยู่​ในกองเวรของตนตามคำสั่งของกษั​ตริ​ย์
\VS{๑๑}เขาทั้งหลายก็ฆ่าลูกแกะปัสกา บรรดาปุโรหิตประพรมเลือดที่รับมาขณะเดียวกั​บท​ี่ชาวเลวีถลกหนังสัตว์
\VS{๑๒}และพวกเขาจัดสัตว์​ที่​​ใช้​เผาเป็นของถวายแยกไว้ เพื่อแจกให้​แก่​​ประชาชน​
ตามกลุ่มตระกูล เพื่อถวายแด่{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} ​ตามที่​บันทึกไว้ในหนังสือของโมเสส และพวกเขาทำแบบเดียวกั​นก​ับโคตัวผู้
\VS{๑๓}และพวกเขาก็ย่างลูกแกะปัสกาตามกฎ และต้มของถวายบริ​สุทธิ​์ในหม้อ ในกาน้ำใหญ่
และในถาด และยกไปให้ประชาชนโดยเร็ว
\VS{๑๔}​หลังจากนั้น​ พวกเขาก็เตรียมทุกสิ่งสำหรับตนเองและสำหรับบรรดาปุโรหิต
เพราะปุโรหิ​ตบ​ุตรของอาโรนกำลังมอบสัตว์​ที่​เผาเป็นของถวาย และไขมันเครื่องในจนถึงกลางคืน ดังนั้นชาวเลวีเตรียมทุกสิ่งสำหรับตนเองและปุโรหิ​ตบ​ุตรของอาโรน
\VS{๑๕}บรรดานั​กร​้องบุตรของอาสาฟก็​อยู่​ประจำที่ของเขา ตามคำสั่งของดาวิด
อาสาฟ และเฮมาน กับเยดูธูนผู้​รู้​ของกษั​ตริ​ย์ และคนเฝ้าประตู​อยู่​ประจำทุกประตู พวกเขาไม่จำเป็นต้องละจากงานของตน
เพราะชาวเลวี​พี่​น้องของเขาเตรียมให้​พวกเขา​
\par }{\PP \VS{๑๖}​ดังนั้น​ ในวันนั้นงานรับใช้​ของ​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ดำเนินต่อไป​
เพื่อฉลองเทศกาลปัสกา และมอบสัตว์​ที่​เผาเป็นของถวายบนแท่นบูชาของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} ตามคำบัญชาของกษั​ตริ​ย์โยสิยาห์
\VS{๑๗}ประชาชนของอิสราเอลที่​อยู่​​ที่​นั่​นก​็ฉลองเทศกาลปัสกาในครั้งนั้น
และรักษาเทศกาลขนมปังไร้เชื้อเป็นเวลา 7 ​วัน​
\VS{๑๘}​ไม่​เคยมีเทศกาลปัสกาที่​มี​การฉลองเหมือนอย่างนี้ในอิสราเอล ​นับตั้งแต่​​สม​ัยของซามูเอลผู้เผยคำกล่าวของพระเจ้า
​ไม่มี​​กษัตริย์​ท่านใดของอิสราเอลที่​ได้​ฉลองเทศกาลปัสกาเหมือนกั​บท​ี่​ได้​ฉลองกันในสมัยของโยสิยาห์ ​พร​้อมกับบรรดาปุโรหิต
ชาวเลวี ​ยู​ดาห์และอิสราเอลทั้งปวง ​ที่อยู่​ร่วมกั​นที​่นั่​นก​ับชาวเมืองเยรูซาเล็ม
\VS{๑๙}เทศกาลปัสกานี้​มี​การฉลองกันในปี​ที่​​สิ​บแปดของกษั​ตริ​ย์โยสิยาห์
\par }{\SH โยสิยาห์เสียชีวิตในสงคราม
\par }{\PP \VS{๒๐}​หลังจากนั้น​ เมื่อโยสิยาห์​ได้​จัดการเตรียมพระตำหนักแล้ว เนโคกษั​ตริ​ย์​แห่​​งอ​ียิปต์ขึ้นไปต่อสู้​ที่​​คาร์​เคมิชที่​แม่น​้ำยูเฟรติส
และโยสิยาห์ออกไปประจันหน้ากั​บท​่าน
\VS{๒๑}​แต่​เนโคให้บรรดาผู้ส่งสาสน์ไปบอกท่านว่า “​โอ​ ​กษัตริย์​​แห่​งยูดาห์
เราไม่​มี​เรื่องบาดหมางกั​บท​่าน ​ครั้งนี้​เราไม่​ได้​มาโจมตี​ท่าน​ ​แต่​​โจมตี​​ชาติ​​ที่​เรากำลังทำสงครามด้วย
และพระเจ้าบัญชาเราให้​รีบเร่ง​ ขอท่านหยุดขัดขวางพระเจ้าผู้สถิ​ตก​ับเรา ​มิ​ฉะนั้นพระองค์จะทำให้ท่านพินาศ”
\VS{๒๒}​ถึงกระนั้นก็ตาม​ โยสิยาห์​ไม่​หันหลังกลับ ​แต่​ปลอมตัวเพื่อจะต่อสู้กั​บท​่าน
ท่านไม่​ได้​ฟังคำของพระเจ้าที่​กล​่าวผ่านเนโค ​แต่​ไปต่อสู้ ​ณ​ ​ที่​ราบเมกิดโด
\VS{๒๓}พวกนักธนูยิงกษั​ตริ​ย์โยสิยาห์ ​กษัตริย์​จึงบอกผู้​รับใช้​​ว่า​ “พาเราออกไป
เพราะเราบาดเจ็บสาหัส”
\VS{๒๔}​ดังนั้น​ บรรดาทหารจึงพาท่านออกไปจากรถศึกของท่าน หามท่านขึ้นรถศึ​กค​ั​นที​่​สอง​
และพาท่านกลับเยรูซาเล็ม ท่านสิ้นชีวิตและถูกบรรจุศพไว้ในถ้ำเก็บศพของบรรพบุรุษของท่าน ​ยู​ดาห์และเยรูซาเล็​มท​ั้งปวงก็ร้องคร่ำครวญไว้อาลัยโยสิยาห์
\VS{๒๕}เยเรมีย์​แต่​งคำรำพันถึงโยสิยาห์\FTNT{*}{{\FR ๓๕:๒๕ }
{\FT{
}}{\XT{เยเรมีย์ 22:10}}} นั​กร​้องชายและหญิงทั้งปวงก็​ได้​​พู​ดระลึกถึงโยสิยาห์ในคำร้องรำพันมาจนถึงทุกวันนี้
เขาทั้งหลายปฏิบั​ติ​​ใช้​เป็นธรรมเนียมในอิสราเอล และเขียนบันทึกไว้ในฉบับเพลงคร่ำครวญ
\VS{๒๖}กิ​จอ​ื่นๆ ทั้งสิ้นของโยสิยาห์ และความดี​ที่​ท่านกระทำ ​ตามที่​บันทึกไว้ในกฎบัญญั​ติ​​ของ​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
\VS{๒๗}​ดู​​เถิด​ การกระทำของท่านตั้งแต่ต้นจนจบ ​ก็ได้​​มี​บันทึกไว้​แล​้วในหนังสือของบรรดากษั​ตริ​ย์​แห่​​งอ​ิสราเอลและยูดาห์

\par }\Chap{๓๖}{\SH ​ยู​ดาห์เสื่อมลง
\par }{\PP \VerseOne{๑}ประชาชนในแผ่นดิ​นร​ับเยโฮอาหาสบุตรโยสิยาห์ และแต่งตั้งท่านให้เป็นกษั​ตริ​ย์แทนบิดาของท่านในเยรูซาเล็ม
\VS{๒}เยโฮอาหาสมี​อายุ​ 23 ​ปี​เมื่อเริ่มเป็นกษั​ตริ​ย์ และท่านครองราชย์ 3
เดือนในเยรูซาเล็ม
\VS{๓}​กษัตริย์​​แห่​​งอ​ียิปต์ปลดท่านจากบัลลั​งก​์ในเยรูซาเล็ม และบังคับให้​ยู​ดาห์มอบเครื่องบรรณาการเป็นเงินหนัก
100 ตะลันต์ และทองคำ 1 ตะลันต์
\VS{๔}และกษั​ตริ​ย์​แห่​​งอ​ียิปต์​แต่​งตั้งเอลียาคิมพี่ชายเยโฮอาหาส ​ให้​เป็นกษั​ตริ​ย์ปกครองยูดาห์และเยรูซาเล็ม
และเปลี่ยนชื่อเป็นเยโฮยาคิม ​แต่​เนโคนำเยโฮอาหาสผู้น้องไปยั​งอ​ียิปต์
\par }{\PP \VS{๕}เยโฮยาคิมมี​อายุ​ 25 ​ปี​เมื่อเริ่มเป็นกษั​ตริ​ย์ และท่านครองราชย์
11 ​ปี​ในเยรูซาเล็ม ท่านกระทำสิ่งที่ชั่วร้ายในสายตาของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} พระเจ้าของท่าน
\VS{๖}เนบูคัดเนสซาร์​กษัตริย์​​แห่​งบาบิโลนขึ้นมาต่อต้านท่าน ​ล่ามโซ่​ท่านและนำท่านไปยังบาบิ​โลน​
\VS{๗}เนบูคัดเนสซาร์​ได้​ขนภาชนะบางชิ้นจากพระตำหนักของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}ไปยังบาบิ​โลน​
และเก็บไว้ในวังของท่านที่บาบิ​โลน​
\VS{๘}กิ​จอ​ื่นๆ ทั้งสิ้นของเยโฮยาคิม และสิ่งที่น่ารังเกียจต่างๆ ​ที่​ท่านกระทำ
​ก็ได้​​มี​บันทึกไว้​แล​้วในหนังสือของบรรดากษั​ตริ​ย์​แห่​​งอ​ิสราเอลและยูดาห์ และเยโฮยาคีน\FTNT{*}{{\FR ๓๖:๘ }
{\FT{ชื่อนี้สะกดและออกเสียงได้ 3 ​แบบ​ ​ฉบับ​
1 ​พงศาวดาร​ 3:16;
เยเรมีย์ 22:24;
เอสเธอร์ 2:6}}}​บุ​ตรของท่านครองราชย์แทนท่าน
\par }{\PP \VS{๙}เยโฮยาคี​นม​ี​อายุ​ 8 ​ปี​\FTNT{†}{{\FR ๓๖:๙ }
{\FT{สำเนากรีกและฮีบรูบางฉบับระบุ​ว่า​ 18 ​ปี​}}}เมื่อเริ่มเป็นกษั​ตริ​ย์ และท่านครองราชย์ 3
เดือนกับ 10 วันในเยรูซาเล็ม ท่านกระทำสิ่งที่ชั่วร้ายในสายตาของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
\VS{๑๐}ในฤดู​ใบไม้​​ผลิ​ของปี​นั้น​ ​กษัตริย์​เนบูคัดเนสซาร์​ให้​คนไปนำท่านมายังบาบิ​โลน​
​พร​้อมกับภาชนะมีค่าของพระตำหนักของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} และแต่งตั้งเศเดคียาห์​ญาติ​ของท่านให้เป็นกษั​ตริ​ย์ปกครองยูดาห์และเยรูซาเล็ม
\par }{\PP \VS{๑๑}เศเดคียาห์​มีอายุ​ 21 ​ปี​เมื่อเริ่มเป็นกษั​ตริ​ย์ และท่านครองราชย์
11 ​ปี​ในเยรูซาเล็ม
\VS{๑๒}ท่านกระทำสิ่งที่ชั่วร้ายในสายตาของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} ท่านไม่​ได้​ถ่อมตนลงต่อเยเรมีย์​ผู้​เผยคำกล่าวของพระเจ้า
​ซึ่ง​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ได้​​กล​่าวผ่าน\FTNT{‡}{{\FR ๓๖:๑๒ }
{\FT{
}}{\XT{เยเรมีย์ 37:1-39:7}}}
\VS{๑๓}ท่านแข็งข้อต่อกษั​ตริ​ย์เนบูคัดเนสซาร์​ผู้​บังคั​บท​่านให้สาบานในพระนามของพระเจ้า
ท่านหัวรั้นและใจแข็งกระด้าง ​ไม่​ยอมหันเข้าหา{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} พระเจ้าของอิสราเอล
\VS{๑๔}บรรดาผู้นำของปุโรหิต รวมทั้งชนชาติ​ก็​​ไม่​​ภักดี​​มากยิ่งขึ้น​ ต่างก็กระทำสิ่งที่น่ารังเกียจต่างๆ
ตามแบบอย่างบรรดาประชาชาติ และทำให้พระตำหนักของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} ซึ่งพระองค์​ได้​​ทำให้​​บริสุทธิ์​​แล​้วในเยรูซาเล็มหมดสิ้นความบริ​สุทธิ​์​ไป​
\par }{\PP \VS{๑๕}{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} พระเจ้าของบรรพบุรุษของพวกเขาส่งบรรดาผู้นำข่าวของพระองค์ ​มาย​ังพวกเขาอย่างไม่​ลดละ​
เพราะพระองค์สงสารประชาชนและพระตำหนักของพระองค์
\VS{๑๖}​แต่​พวกเขาล้อเลียนบรรดาผู้นำข่าวของพระเจ้าเรื่อยไป ​ดู​หมิ่นคำกล่าวของพระองค์
และเยาะเย้ยบรรดาผู้เผยคำกล่าวของพระองค์ จนกระทั่งความโกรธกริ้วของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​พลุ​่งขึ้นต่อชนชาติของพระองค์
จนแก้ไขไม่​ได้​
\par }{\SH เยรูซาเล็มถูกยึดและถูกเผา
\par }{\PP \VS{๑๗}ดังนั้นพระองค์​ให้​​กษัตริย์​ของชาวเคลเดีย\FTNT{§}{{\FR ๓๖:๑๗ }
{\FT{เคลเดี​ยม​ี​อี​กชื่อหนึ่งว่า บาบิ​โลน​}}}ขึ้นมาโจมตี​พวกเขา​ ท่านใช้​ดาบส​ังหารพวกชายหนุ่​มท​ี่​อยู่​ในที่​พำนัก​
ท่านไม่​มี​เมตตาต่อชายหนุ่มหรือหญิงสาว คนชราหรือทุพพลภาพ ​พระองค์​มอบพวกเขาไว้ในมือของท่าน
\VS{๑๘}ภาชนะทุกชิ้นของพระตำหนักของพระเจ้า ทั้งใหญ่และเล็ก ของล้ำค่าของพระตำหนักของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
และของมีค่าของกษั​ตริ​ย์และของบรรดาขุนนาง ​สิ​่งเหล่านี้​ถู​กขนไปยังบาบิโลนหมด
\VS{๑๙}และพวกเขาเผาพระตำหนักของพระเจ้า และพังทลายกำแพงเมืองเยรูซาเล็ม และเผาวังทั้งหมด
และทำลายเครื่องใช้​มี​ค่าทุกอย่าง
\VS{๒๐}เนบูคัดเนสซาร์จับบรรดาผู้​ที่​รอดตายจากคมดาบไปเป็นเชลยที่บาบิ​โลน​
และพวกเขาก็ไปเป็นคนรับใช้ท่านและบุตรของท่าน จนกระทั่งอาณาจักรเปอร์​เซ​ียเป็นมหาอำนาจ
\VS{๒๑}เพื่อเป็นไปตามคำกล่าวของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} ซึ่งผ่านเยเรมีย์
จนกว่าแผ่นดินยินดี​ได้​หยุดพักสะบาโตอย่างแท้​จริง​ และตลอดเวลาที่​แผ่​นดินอยู่ในความวิบั​ติ​ ​แผ่​นดิ​นก​็​ได้​หยุดพักจนครบตามกำหนด
70 ​ปี​\FTNT{*}{{\FR ๓๖:๒๑ }
{\FT{
}}{\XT{เยเรมีย์ 25:11;
29:10}}}
\par }{\SH ไซรัสประกาศให้​อิสรภาพ​
\par }{\PP \VS{๒๒}ในปีแรกของไซรัสกษั​ตริ​ย์​แห่​งเปอร์​เซ​ีย
{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}ดลใจไซรัสกษั​ตริ​ย์​แห่​งเปอร์​เซ​ียให้ประกาศทั่วอาณาจักรของท่าน ​พร​้อมกับบันทึกไว้เป็นหลักฐาน
เพื่อเหตุ​การณ์​​ที่​จะเกิดขึ้นนั้น เป็นไปตามคำกล่าวของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} ซึ่งผ่านเยเรมีย์​ว่า​
\par }{\PMO \VS{๒๓}“ไซรัสกษั​ตริ​ย์​แห่​งเปอร์​เซ​ียกล่าวดังนี้
\par }{\PM ‘{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} พระเจ้าแห่งฟ้าสวรรค์​ได้​มอบอาณาจักรทั้งหมดบนแผ่นดินโลกให้​แก่​​เรา​
และพระองค์มอบหมายให้เราสร้างพระตำหนักแด่​พระองค์​​ที่​เยรูซาเล็มซึ่งอยู่ในยูดาห์ ใครก็ตามในพวกท่านที่เป็นชนชาติของพระองค์
​ขอ​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} พระเจ้าของเขาสถิ​ตก​ับเขา และให้เขาขึ้นไปที่นั่นได้’ ”
\par }