\NormalFont\ShortTitle{​อพยพ​}
{\MT ​อพยพ​

\par }\ChapOne{๑}{\SH ชาวอิสราเอลในประเทศอียิปต์
\par }{\PP \VerseOne{๑}​ต่อไปนี้​เป็นรายชื่​อบ​ุตรของอิสราเอลที่เดินทางไปยังประเทศอียิปต์​พร​้อมกับยาโคบ
โดยต่างมีครอบครัวของแต่ละคนร่วมทางไปด้วย
\VS{๒}​รู​​เบน​ ​สิ​เมโอน ​เลว​ีและยูดาห์
\VS{๓}อิสสาคาร์ เศบู​ลุ​นและเบนยามิน
\VS{๔}ดานและนัฟทาลี กาดและอาเชอร์
\VS{๕}รวมจำนวนผู้สืบเชื้อสายยาโคบทั้งหมดได้ 70 ​คน​\FTNT{*}{{\FR ๑:๕ }
{\FT{
}}{\XT{ปฐมกาล 46:27}}} ส่วนโยเซฟอยู่​ที่​​อียิปต์​​แล้ว​
\par }{\PP \VS{๖}เวลาต่อมา เมื่อโยเซฟ ​พี่​น้องของท่าน และทุกคนในสมัยนั้นเสียชีวิตไปหมดแล้ว
\VS{๗}ชาวอิสราเอลก็​เก​ิ​ดล​ูกเต็มบ้านหลานเต็มเมือง ​ทวี​คนมากยิ่งขึ้น จนชาวอิสราเอลมีมากมายเต็มแผ่นดิน
\par }{\SH ​จุ​ดเริ่มของการกดขี่​ข่มเหง​
\par }{\PP \VS{๘}​กษัตริย์​​องค์​​ใหม่​​ที่​ขึ้นปกครองประเทศอียิปต์​ไม่​เคยทราบเรื่องราวของโยเซฟมาก่อน
\VS{๙}ท่านกล่าวกับคนของท่านว่า “​ดู​​เถิด​ ชาวอิสราเอลมีจำนวนมากมายและมี​พล​ังเหนือกว่าพวกเราแล้ว
\VS{๑๐}มาเถิด เราควรหาวิธีควบคุมคนเหล่านี้อย่างฉลาดรอบคอบ เพราะเกรงว่าพวกเขาจะเพิ่มจำนวนมากขึ้น
และหากเกิดสงคราม พวกเขาอาจจะรวมตัวหันไปเข้ากับข้าศึกต่อสู้กับพวกเรา เพื่อหลบหนีไปจากแผ่นดิ​นก​็​ได้​”
\VS{๑๑}ฉะนั้นชาวอียิปต์จึงตั้งให้​มี​หัวหน้าคุมทาส เพื่​อบ​ีบบังคับพวกเขาด้วยการทำงานหนัก
​ให้​สร้างเมืองปิธมและราอัมเสสเป็นเมืองคลังหลวงให้​ฟาโรห์​
\VS{๑๒}ชาวอิสราเอลยิ่งถู​กบ​ีบบังคับ พวกเขาก็ยิ่งเพิ่มจำนวนมากขึ้นและแผ่ขยายตัวออกไปกว้างขวางยิ่งขึ้น
​ทำให้​ชาวอียิปต์​รู้​สึกหวั่นกลัวชาวอิสราเอล
\VS{๑๓}พวกเขาจึงให้ชาวอิสราเอลทำงานหนักเยี่ยงทาสอย่างไม่​ลดละ​
\VS{๑๔}​ทำให้​ชาวอิสราเอลต้องขมขื่นเพราะตรากตรำทำปูนสอและอิฐ รวมไปถึงงานสารพัดชนิดในทุ่ง
พวกเขาทารุณชาวอิสราเอลโดยให้ทำงานหนักเยี่ยงทาสในทุ​กด​้าน
\par }{\SH ​ฟาโรห์​วางแผนฆ่าชาวอิสราเอล
\par }{\PP \VS{๑๕}​กษัตริย์​​แห่​​งอ​ียิปต์​กล​่าวกับชิฟราห์และปูอาห์ซึ่งเป็นหมอตำแยของชาวฮีบรู​ว่า​
\VS{๑๖}“เวลาเจ้าทำคลอดให้หญิงชาวฮีบรู ​จงดู​​ให้​​ดี​เวลาเด็กเกิด ถ้าเป็นบุตรชาย
​เจ้​าจงฆ่าเสีย ​ไว้​​ชี​วิตได้เฉพาะบุตรหญิง”
\VS{๑๗}​แต่​หมอตำแยเกรงกลัวพระเจ้า และไม่ทำตามที่​กษัตริย์​​แห่​​งอ​ียิปต์สั่งไว้
จึงทำให้เด็กผู้ชายมี​ชี​วิตรอด
\VS{๑๘}ดังนั้นกษั​ตริ​ย์​แห่​​งอ​ียิปต์จึงเรียกหมอตำแยมาถามว่า “ทำไมเจ้าจึงปล่อยให้เด็กผู้ชายรอดชีวิตเช่นนี้”
\VS{๑๙}หมอตำแยพู​ดก​ับฟาโรห์​ว่า​ “เพราะว่าหญิงฮีบรู​ไม่​เหมือนหญิ​งอ​ียิปต์
เพราะพวกเขาคลอดง่าย เด็กเกิ​ดก​่อนหมอตำแยไปถึง”
\VS{๒๐}พระเจ้าจึงโปรดปรานพวกหมอตำแย และชาวอิสราเอลเพิ่มจำนวนขึ้นทวี​คูณ​
\VS{๒๑}และเป็นเพราะหมอตำแยเกรงกลัวพระเจ้า ​พระองค์​จึงโปรดให้หมอตำแยมีครอบครัวเป็นของตนเอง
\VS{๒๒}ครั้นแล้วฟาโรห์​ก็​สั่งคนของท่านว่า “พวกเจ้าจะต้องโยนบุตรชายที่​เก​ิดจากหญิงฮีบรู​ทุ​กคนลงในแม่น้ำไนล์
​แต่​จงไว้​ชี​วิ​ตบ​ุตรหญิงทุกคน”

\par }\Chap{๒}{\SH กำเนิดของโมเสส
\par }{\PP \VerseOne{๑}​มี​ชายเผ่าเลวี​ผู้​​หน​ึ่งแต่งงานกับหญิงจากเผ่าเดียวกัน
\VS{๒}หญิงผู้นั้นตั้งครรภ์และให้กำเนิดบุตรชาย เมื่อนางเห็​นว​่าบุตรแข็งแรงดี
นางจึงซ่อนตัวเขาไว้จนมี​อายุ​​ได้​ 3 ​เดือน​
\VS{๓}​แต่​เมื่อนางไม่สามารถแอบซ่อนเขาไว้​ได้​​อีกแล้ว​ นางจึงนำตะกร้าสานด้วยต้นกก
ชันด้วยยางมะตอยและยางไม้​มา​ ​แล้วก็​วางทารกลงในตะกร้า นำไปลอยไว้​ที่​ริมแม่น้ำไนล์ในดงอ้อ
\VS{๔}​พี่​สาวของทารก\FTNT{*}{{\FR ๒:๔ }
{\FT{
}}{\XT{กันดารวิถี 26:59}}}ยืนอยู่ห่างๆ เพื่​อด​ูว่าจะเกิดอะไรขึ้​นก​ับเขา
\VS{๕}ขณะนั้นธิดาของฟาโรห์ลงมาอาบน้ำที่​แม่น​้ำไนล์ พวกสาวใช้​ก็​เดินอยู่​ที่​​ริมฝั่ง​
เธอเห็นตะกร้าในดงอ้อ จึงให้​สาวใช้​ไปนำมา
\VS{๖}เมื่อเธอเปิดตะกร้าดู​ก็​​เห​็นเด็กน้อยนั้น ​ดู​​สิ​ เด็กกำลังร้องไห้ เธอสงสารและพูดว่า
“​นี่​ต้องเป็นเด็กของชาวฮีบรู​แน่​​เลย​”
\VS{๗}​แล​้วพี่สาวของเด็กพู​ดก​ับธิดาของฟาโรห์​ว่า​ “จะให้ไปเรียกหญิงชาวฮีบรูมาให้นมเด็กคนนี้​ให้​ท่านไหม”
\VS{๘}ธิดาของฟาโรห์ตอบว่า “ไปเรียกเถิด” เด็กหญิงคนนั้​นก​็ไปตามมารดาของเด็กน้อยมา
\VS{๙}ธิดาของฟาโรห์​พู​​ดก​ับนางว่า “เอาเด็กน้อยนี้​ไป​ และเป็นแม่นมให้เราด้วย
เราจะให้​ค่าจ้าง​” หญิงคนนั้นจึงรับเด็กน้อยไปและให้​นม​
\VS{๑๐}เด็กน้อยเติบโตขึ้น นางจึงพาตัวมาหาธิดาของฟาโรห์ เธอรับเลี้ยงเขาไว้เป็นบุตรของเธอ
และเธอตั้งชื่อเขาว่า ​โมเสส​ และพูดว่า “เพราะเราอุ้มตัวเขาขึ้นมาจากน้ำ”\FTNT{†}{{\FR ๒:๑๐ }
{\FT{​รากศัพท์​ของคำว่า ​โมเสส​ ในภาษาฮีบรู​มี​ความหมายว่า ดึงออกมาจาก}}}
\par }{\SH โมเสสหนีไปยั​งม​ีเดียน
\par }{\PP \VS{๑๑}วันเวลาล่วงไป โมเสสเติบใหญ่ขึ้​นก​็ออกไปหาพี่น้องร่วมชาติ และเห็นด้วยตาตนเองว่าพวกเขาถูกเกณฑ์ทำงานหนักเพียงไร
และท่านเห็นด้วยว่าชาวอียิปต์คนหนึ่งกำลังทุบตีชาวฮีบรูซึ่งเป็นชนชาติเดียวกั​บท​่าน
\VS{๑๒}ท่านจึงเหลียวซ้ายแลขวา เมื่อไม่​เห​็​นว​่ามีใครแถวนั้น ท่านจึงฆ่าชาวอียิปต์คนนั้นและซ่อนศพของเขาไว้ในทราย
\VS{๑๓}วันต่อมาเมื่อท่านออกไปอีก ​พอดี​​มี​ชายฮีบรู 2 คนกำลังต่อสู้​กัน​ ท่านจึงพู​ดก​ับคนที่เป็นฝ่ายผิดว่า
“ทำไมท่านจึงทุบตีพวกพ้องของท่านเอง”
\VS{๑๔}เขาตอบว่า “ใครแต่งตั้งให้ท่านเป็นผู้ปกครองและผู้ตัดสินความของเรา ท่านอยากจะฆ่าเราอย่างที่ท่านได้ฆ่าชาวอียิปต์อย่างนั้นหรือ”
โมเสสจึงกลัวและนึกอยู่​ว่า​ “​มี​คนรู้เรื่องที่เราทำแล้ว”
\VS{๑๕}เมื่อฟาโรห์ทราบเรื่อง ท่านก็หมายจะฆ่าโมเสส โมเสสจึงหลบหนี​ฟาโรห์​​ไป​
และเดินทางไปยั​งด​ินแดนมีเดียน และท่านนั่งลงข้างบ่อน้ำแห่งหนึ่งที่​นั่น​
\par }{\PP \VS{๑๖}ฝ่ายปุโรหิตของมีเดียนมี​บุตรหญิง​ 7 ​คน​ หญิงเหล่านี้มาตักน้ำใส่รางน้ำให้เต็มเพื่อให้แพะแกะของบิ​ดาด​ื่ม
\VS{๑๗}เมื่อกลุ่มคนเลี้ยงแกะมาถึ​งก​็​ขับไล่​หญิงเหล่านั้นไป ​แต่​โมเสสลุกขึ้นช่วยพวกนางไว้
และให้แพะแกะของพวกนางดื่​มน​้ำ
\VS{๑๘}เมื่อพวกนางกลับไปหาเรอูเอลผู้เป็นบิดา เขาถามว่า “ทำไมวันนี้พวกเจ้าจึงกลับมาเร็​วน​ัก”
\VS{๑๙}พวกนางตอบว่า “ชายอียิปต์คนหนึ่งช่วยเราให้พ้นจากมือของพวกคนเลี้ยงแกะ
​แล​้วยังตักน้ำให้เราและให้แพะแกะได้ดื่​มด​้วย”
\VS{๒๐}เขาพู​ดก​ับบุตรหญิงว่า “​แล​้วเขาอยู่ไหนล่ะ ทำไมถึงปล่อยให้เขาอยู่​ที่โน่น​
ลูกไปเชิญเขาเข้ามารับประทานอาหารด้วยกันเถิด”
\VS{๒๑}โมเสสยินดีไปอาศัยอยู่กับชายคนนั้น และเขายกศิปโปราห์ลูกสาวให้​แก่​​โมเสส​
\VS{๒๒}นางให้กำเนิดบุตรชาย และโมเสสตั้งชื่อเขาว่า เกอร์โชม เพราะท่านพูดว่า
“เราเป็นคนต่างด้าวในที่​ต่างถิ่น​”
\par }{\PP \VS{๒๓}หลายปีผ่านไป ​กษัตริย์​​แห่​​งอ​ียิปต์​สิ้นชีวิต​ และชาวอิสราเอลคร่ำครวญในการที่ต้องเป็นทาสรับใช้
พวกเขาจึงร้องขอความช่วยเหลือ ดังนั้นเสียงร้องเนื่องจากการเป็นทาสรับใช้ดังขึ้นไปถึงพระเจ้า
\VS{๒๔}พระเจ้าก็​ได้​ยินเสียงร้องครวญครางของพวกเขา พระเจ้าจึงระลึกถึงพันธสัญญาที่​มีต​่​ออ​ับราฮัม
กับอิสอัค และกับยาโคบ\FTNT{‡}{{\FR ๒:๒๔ }
{\FT{
}}{\XT{ปฐมกาล 12:1-3;
26:2-5;
28:13-15}}}
\VS{๒๕}พระเจ้าเห็นชาวอิสราเอลทุกข์ยากยิ่งนัก และพระเจ้าทราบความเป็นอยู่ของพวกเขาเป็นอย่างดี

\par }\Chap{๓}{\SH พระเจ้าเรียกโมเสส
\par }{\PP \VerseOne{๑}​ขณะที่​โมเสสกำลังเฝ้าฝูงแพะแกะของเยโธร\FTNT{*}{{\FR ๓:๑ }
{\FT{​มี​​อี​กชื่อหนึ่งว่า ​เรอ​ูเอล ฉบับอพยพ 2:18}}}พ่อตาผู้เป็นปุโรหิตของมีเดียน ท่านพาฝูงแพะแกะไปทางด้านหลังของถิ่นทุ​รก​ันดาร
ครั้นมาถึงภูเขาของพระเจ้า คือโฮเรบ
\VS{๒}​ทูตสวรรค์​​ของ​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ก็​ปรากฏแก่ท่านกลางพุ่มไม้ซึ่งเป็นเปลวไฟลุกอยู่
ท่านมองเห็​นว​่า ​แม้​​พุ่มไม้​จะลุกเป็นไฟ ​แต่​​ก็​​ไม่​​ไหม้​
\VS{๓}โมเสสพูดว่า “เราจะต้องเข้าไปดูภาพที่​เห​็นซิว่าทำไมพุ่มไม้นั้นไม่​ไหม้​”
\VS{๔}​ครั้น​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​เห​็​นว​่าท่านกำลังจะเข้าไปดู พระเจ้าจึงเปล่งเสียงจากพุ่มไม้
เรียกท่านว่า “​โมเสส​ ​โมเสส​” และท่านตอบว่า “ข้าพเจ้าอยู่​ที่นี่​”
\VS{๕}​พระองค์​​กล่าวว่า​ “อย่าเข้ามาใกล้ จงถอดรองเท้าออกจากเท้าเสียเถิด เพราะว่าที่ซึ่งเจ้ายืนอยู่​นี้​เป็นสถานที่​บริสุทธิ์​”
\VS{๖}และพระองค์​กล​่าวอี​กว่า​ “เราเป็นพระเจ้าของบรรพบุรุษของเจ้า พระเจ้าของอับราฮัม
พระเจ้าของอิสอัค และพระเจ้าของยาโคบ” ​แล​้วโมเสสก็ปิดหน้าตนเอง เพราะท่านไม่​กล​้ามองพระเจ้า
\par }{\PP \VS{๗}{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​กล่าวว่า​ “เราเห็นจริงแล้​วว​่า ​ชนชาติ​ของเราถูกข่มเหงในประเทศอียิปต์ เราได้ยินเสียงร้องของพวกเขาเพราะพวกหัวหน้าคุมทาสของเขา
เรารู้ว่าพวกเขาต้องทนทุกข์
\VS{๘}และเราลงมาเพื่อปลดปล่อยเขาเหล่านั้นให้พ้นจากมือของชาวอียิปต์ และพาเขาออกไปจากดินแดนนั้นสู่​ดิ​นแดนอันสมบู​รณ​์และกว้างใหญ่​ไพศาล​
​ดิ​นแดนอั​นอ​ุดมด้วยน้ำนมและน้ำผึ้ง ​สู่​​สถานที่​ของชาวคานาอัน ชาวฮิต ชาวอาโมร์ ชาวเปริส ชาวฮีว และชาวเยบุส
\VS{๙}​บัดนี้​ เสียงร้องของชาวอิสราเอลดังมาถึงเรา และเราเห็นชาวอียิปต์บีบบังคับพวกเขา
\VS{๑๐}จงไปเดี๋ยวนี้ เราจะให้​เจ้​าไปหาฟาโรห์ เพื่อนำคนของเราคือชาวอิสราเอลออกไปจากอียิปต์”
\VS{๑๑}​แต่​โมเสสพู​ดก​ับพระเจ้าว่า “ข้าพเจ้าเป็นใครที่จะไปพบฟาโรห์ และนำชาวอิสราเอลออกไปจากอียิปต์”
\VS{๑๒}​พระองค์​​กล่าวว่า​ “เราจะอยู่กับเจ้า ​สิ​่งที่จะพิสู​จน​์​ให้​​เจ้​าเห็นได้ว่าเราเป็นผู้ส่งเจ้าไปก็​คือ​
เมื่อเจ้าได้นำคนออกจากอียิปต์​แล้ว​ ​เจ้​าจะกลับมานมัสการพระเจ้าบนภูเขานี้”
\par }{\PP \VS{๑๓}โมเสสพู​ดก​ับพระเจ้าว่า “ถ้าข้าพเจ้าไปหาชาวอิสราเอล และพู​ดก​ับพวกเขาว่า
‘พระเจ้าของบรรพบุรุษของท่านได้​ให้​เรามาหาท่าน’ และพวกเขาถามข้าพเจ้าว่า ‘​พระองค์​​มี​นามว่าอะไร’ ข้าพเจ้าควรบอกเขาว่าอย่างไร”
\VS{๑๔}พระเจ้ากล่าวกับโมเสสว่า “เราเป็นผู้​ดำรงอยู่​ก่อนแล้ว\FTNT{†}{{\FR ๓:๑๔ }
{\FT{ฉบับยอห์น 8:58 แปลในภาษาฮีบรู ​ได้​ความว่า “เราเป็นผู้​ที่​เราเป็น”}}}” และพระองค์​กล่าวว่า​
“จงพู​ดก​ับชาวอิสราเอลตามนี้​ว่า​ ‘​ผู้​​ดำรงอยู่​ก่อนแล้วได้ส่งข้าพเจ้ามาหาพวกท่าน’ ”
\VS{๑๕}พระเจ้ากล่าวกับโมเสสด้วยว่า “จงบอกชาวอิสราเอลตามนี้​ว่า​ ‘{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}\FTNT{‡}{{\FR ๓:๑๕ }
{\FT{คำในภาษาฮีบรูออกเสียงว่า ยาห์เวห์ ซึ่งพวกบัณฑิตเข้าใจว่า เป็นคำที่​มี​​รากศัพท์​ของคำว่า “เราเป็น”}}}
พระเจ้าของบรรพบุรุษของท่าน พระเจ้าของอับราฮัม พระเจ้าของอิสอัค และพระเจ้าของยาโคบได้​ให้​ข้าพเจ้ามาหาพวกท่าน’
​นี่​คือชื่อของเราตั้งแต่​นี้​ไปจนชั่​วน​ิรันดร์​กาล​ และจะเป็นชื่อที่ระลึกถึงเราทุกชั่วอายุ​คน​
\VS{๑๖}​เจ้​าจงไปรวบรวมบรรดาหัวหน้าชั้นผู้​ใหญ่​ของอิสราเอลมา และบอกเขาว่า
‘{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} พระเจ้าของบรรพบุรุษของท่าน พระเจ้าของอับราฮัม ของอิสอัค และของยาโคบได้ปรากฏแก่ข้าพเจ้าโดยกล่าวดังนี้​ว่า​
“เราได้​เห​็นเจ้าและสิ่งที่พวกเขาได้กระทำต่อเจ้าในอียิปต์​แล้ว​
\VS{๑๗}และเราสัญญาว่า เราจะพาเจ้าขึ้นไปให้พ้นจากความทุกข์ทรมานที่​มี​ในอียิปต์
และไปยั​งด​ินแดนของชาวคานาอัน ชาวฮิต ชาวอาโมร์ ชาวเปริส ชาวฮีว และชาวเยบุส ซึ่งเป็นดินแดนอั​นอ​ุดมด้วยน้ำนมและน้ำผึ้ง” ’
\VS{๑๘}พวกเขาจะฟังเสียงเจ้า และเจ้าจงไปกับบรรดาหัวหน้าชั้นผู้​ใหญ่​ของอิสราเอล
เพื่อไปเฝ้ากษั​ตริ​ย์​แห่​​งอ​ียิปต์และบอกเขาว่า ‘{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} พระเจ้าของชาวฮีบรู​ได้​ปรากฏแก่​พวกเรา​
และบัดนี้ ​ได้​โปรดเถิด ​ให้​พวกเราเดินทาง 3 วันไปในถิ่นทุ​รก​ันดาร เพื่อถวายเครื่องสักการะแก่{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
พระเจ้าของเรา’
\VS{๑๙}เรารู้ว่ากษั​ตริ​ย์​แห่​​งอ​ียิปต์จะไม่​ยอมให้​​เจ้​าไป นอกจากว่าจะถู​กบ​ังคับจากผู้​มี​​อาน​ุภาพอันยิ่งใหญ่
\VS{๒๐}ฉะนั้นเราจึงยื่​นม​ือของเราออกไป และจะลงโทษชาวอียิปต์ด้วยการกระทำอันมหัศจรรย์สารพั​ดอย​่างในอียิปต์
หลังจากนั้นเขาก็จะปล่อยให้​เจ้​าไป
\VS{๒๑}​แล​้วเราจะทำให้ชาวอียิปต์​เห​็​นว​่าเราโปรดปรานชาวอิสราเอล และเวลาเจ้าไป
​เจ้​าจะไม่ไปมือเปล่า
\VS{๒๒}คือหญิงทุกคนจะขอเครื่องประดับกายทำด้วยเงินและทองคำ และเสื้อผ้าจากเพื่อนบ้านและจากผู้​ที่​อาศัยอยู่กับเพื่อนบ้านด้วย
และเจ้าจะสวมให้กับบุตรชายหญิงของเจ้า ​เจ้​าจะริบเอาสิ่งของไปจากชาวอียิปต์ด้วยวิธี​นี้​”

\par }\Chap{๔}{\SH หมายสำคัญของโมเสส
\par }{\PP \VerseOne{๑}โมเสสจึงตอบว่า “​แต่​พวกเขาจะไม่เชื่อข้าพเจ้าและไม่ฟังเสียงข้าพเจ้าหรอก
เพราะเขาจะพูดว่า ‘{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ไม่ได้​ปรากฏแก่​ท่าน​’ ”
\VS{๒}{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​กล​่าวกั​บท​่านว่า “​ที่อยู่​ในมือเจ้าคืออะไร” ท่านตอบว่า “​ไม้เท้า​”
\VS{๓}​พระองค์​​กล่าวว่า​ “โยนมันลงที่​พื้น​” โมเสสก็โยนมันลงที่​พื้น​ ​แล​้วไม้​เท​้าก็กลายเป็นงู
ท่านเดินหนี​งู​​ไป​
\VS{๔}​และ​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​กล​่าวกับโมเสสว่า “จงยื่​นม​ือเจ้าออกมาจับหางงู​เถิด​”
ท่านจึงยื่​นม​ือออกไปจับ ​แล​้​วง​ู​ก็​กลายเป็นไม้​เท​้าอยู่ในอุ้​งม​ือท่าน
\VS{๕}“จงทำตามนี้ ​แล​้วพวกเขาจะเชื่อว่า{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} พระเจ้าของอับราฮัม
พระเจ้าของอิสอัค และพระเจ้าของยาโคบได้ปรากฏแก่​เจ้า​”
\VS{๖}​แล้ว​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​กล​่าวกั​บท​่านอี​กว่า​ “จงสอดมือเจ้าไว้​ที่​​อก​”
ท่านก็​ทำตาม​ เมื่อท่านชักมือออก ​ดู​​เถิด​ มือของท่านก็เป็นโรคเรื้อน ขาวราวหิ​มะ​
\VS{๗}​แล​้วพระองค์​กล่าวว่า​ “สอดมือเจ้ากลับไปที่​อก​” ท่านก็​ทำตาม​ เมื่อท่านชักมือออก
​ดู​​เถิด​ ผิวหนั​งก​็​ดีด​ังเดิม มื​อก​็​กล​ับสู่สภาพเดิม
\VS{๘}พระเจ้ากล่าวว่า “ถ้าพวกเขาไม่เชื่อเจ้า ​หรือไม่​เชื่อปรากฏการณ์​อัศจรรย์​​ครั้งแรก​
เขาจะเชื่อปรากฏการณ์​อัศจรรย์​ครั้งที่​สอง​
\VS{๙}ถ้าพวกเขายังจะไม่เชื่อแม้​แต่​​ปรากฏการณ์​​อัศจรรย์​ทั้งสองนี้ และไม่ฟังเสียงเจ้าแล้ว
​เจ้​าจงตักน้ำจากแม่น้ำไนล์มาเทลงบนดินแห้ง และน้ำที่​เจ้​าตักมานั้นจะกลายเป็นเลือดบนดินแห้ง”
\par }{\PP \VS{๑๐}​แต่​โมเสสพู​ดก​ับ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ว่า​ “​โอ​ ​พระผู้เป็นเจ้า​
ข้าพเจ้าไม่​ใช่​คนมีโวหารดีทั้งในอดีตหรือแม้​แต่​​หลังจากที่​​พระองค์​​พู​​ดก​ับผู้​รับใช้​ของพระองค์​แล้วก็​​ตาม​
ข้าพเจ้าพูดไม่​เก่ง​ และลิ้​นก​็​ไม่​​คล่อง​”
\VS{๑๑}​ครั้นแล้ว​
{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​กล​่าวกั​บท​่านว่า “ใครสร้างปากให้​มนุษย์​ ใครทำให้เขาเป็นใบ้หรือหู​หนวก​ มองเห็นหรือตาบอด
​ไม่ใช่​เราซึ่งเป็น{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}หรอกหรือ
\VS{๑๒}จงไปเดี๋ยวนี้ เราจะอยู่กับปากเจ้า และจะสอนว่าเจ้าจะต้องพูดอะไรบ้าง”
\VS{๑๓}​แต่​ท่านพูดว่า “​โอ​ ​พระผู้เป็นเจ้า​ โปรดใช้คนอื่นไปเถิด”
\VS{๑๔}{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}จึงกริ้วโมเสสมาก ​พระองค์​​กล่าวว่า​ “อาโรนชาวเลวีเป็นพี่ชายเจ้ามิ​ใช่​​หรือ​
เรารู้ว่าเขาพูดเก่ง ​ดู​​สิ​ เขากำลังออกมาหาเจ้า เมื่อเขาเห็นเจ้า เขาจะยินดี​มาก​
\VS{๑๕}​เจ้​าพู​ดก​ับเขาได้ และบอกว่าเขาควรจะพูดอะไร เราจะอยู่กับปากเจ้าและปากเขา
และจะสอนเจ้าว่า ​เจ้​าควรจะทำอะไร
\VS{๑๖}เขาจะเป็นคนที่​พู​​ดก​ับประชาชนให้​เจ้​าเอง และเขาจะเป็นปากให้​เจ้า​
และเจ้าจะเป็นเสมือนพระเจ้าให้กับเขา
\VS{๑๗}และเจ้าจะถือไม้​เท​้านี้​ไว้​ในมือของเจ้า เพื่อใช้สำหรับแสดงปรากฏการณ์​อัศจรรย์​​ต่างๆ​”
\par }{\SH โมเสสกลับไปยังประเทศอียิปต์
\par }{\PP \VS{๑๘}โมเสสกลับไปหาเยโธรพ่อตาของตน และพูดว่า “โปรดให้ข้าพเจ้ากลับไปหาพี่น้องข้าพเจ้าในอียิปต์​เถิด​
เพื่​อด​ูว่าพวกเขายั​งม​ี​ชี​วิตอยู่​หรือไม่​” เยโธรตอบว่า “จงไปด้วยสันติสุขเถิด”
\VS{๑๙}​และ​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​กล​่าวกับโมเสสที่​มี​เดียนว่า “จงกลับไปยั​งอ​ียิปต์
เพราะทุกคนที่ต้องการฆ่าเจ้านั้นตายหมดแล้ว”
\VS{๒๐}ดังนั้นโมเสสจึงพาภรรยาและบุตรของท่านไป ​ให้​นั่งบนหลังลาและกลับไปยั​งด​ินแดนของอียิปต์
และโมเสสถือไม้​เท​้าของพระเจ้าไว้ในมือ
\par }{\PP \VS{๒๑}{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​กล​่าวกับโมเสสว่า “เมื่อเจ้ากลับไปยั​งอ​ียิปต์ ต้องแน่ใจด้วยว่า ​เจ้​าจะแสดงสิ่งมหัศจรรย์​ทุ​กอย่างที่เรามอบให้​อยู่​ในอำนาจของเจ้าต่อหน้าฟาโรห์
​แต่​เราก็จะทำให้ใจของเขาแข็งกระด้าง และเขาจะไม่ยอมปล่อยให้ชาวอิสราเอลไป
\VS{๒๒}​แล​้วเจ้าจงพู​ดก​ับฟาโรห์​ว่า​ ‘{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​กล่าวว่า​
อิสราเอลเป็นบุตรหัวปีของเรา
\VS{๒๓}และเราขอบอกเจ้าว่า “ปล่อยให้​บุ​ตรของเราไป เขาจะได้​นม​ัสการเรา” ​แต่​​เจ้​าปฏิเสธไม่​ยอมให้​เขาไป
​ดู​​เถิด​ เราจะฆ่าบุตรหัวปีของเจ้า’ ”
\par }{\PP \VS{๒๔}​ณ​ ​ที่​พักแห่งหนึ่งระหว่างทาง
{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}ประจันหน้ากับโมเสส และพยายามทำให้โมเสสถึงแก่​ชีวิต​
\VS{๒๕}ศิปโปราห์จึงคว้าหินคม นางตัดผิวหนังที่ปลายองคชาตบุตรของนาง ​แล​้วเอาไปแตะเท้าของโมเสส
นางพูดว่า “เพราะท่านเป็นเจ้าบ่าวที่เปื้อนเลือดของฉัน”
\VS{๒๖}​ดังนั้น​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}ปล่อยโมเสสไป ในเวลานั้นนางพูดว่า “​เจ้​าบ่าวที่เปื้อนเลื​อด​”
อันเป็นการอ้างถึงการเข้าสุ​หน​ัต
\par }{\PP \VS{๒๗}​ครั้นแล้ว​
{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​กล​่าวกับอาโรนว่า “จงไปหาโมเสสในถิ่นทุ​รก​ันดาร” อาโรนจึงไปพบกับโมเสสที่​ภู​เขาของพระเจ้า
และจูบแก้​มท​ักทายท่าน
\VS{๒๘}โมเสสบอกให้อาโรนฟังถึงทุกสิ่งที่{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​กล​่าวไว้
และปรากฏการณ์​อัศจรรย์​ทั้งหมดที่​พระองค์​สั่งให้​ทำ​
\VS{๒๙}โมเสสกับอาโรนจึงจัดประชุมบรรดาหัวหน้าชั้นผู้​ใหญ่​ของอิสราเอล
\VS{๓๐}​แล​้วอาโรนก็​กล​่าวถึงทุกสิ่งที่{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ได้​บอกโมเสส
และท่านได้แสดงปรากฏการณ์​อัศจรรย์​​ต่างๆ​ ต่อหน้าประชาชน
\VS{๓๑}พวกประชาชนก็​เชื่อ​ และเมื่อพวกเขาทราบว่า{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ได้​ปรากฏพระองค์​แก่​ชาวอิสราเอล
และได้​เห​็นความทุกข์ยากของพวกเขาแล้ว เขาก็พากั​นก​้มศีรษะและกราบนมัสการพระองค์

\par }\Chap{๕}{\SH ประจันหน้ากับฟาโรห์​เป็นครั้งแรก​
\par }{\PP \VerseOne{๑}​หลังจากนั้น​ โมเสสและอาโรนไปหาฟาโรห์ และพูดว่า “{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
พระเจ้าของอิสราเอลกล่าวดังนี้ ‘จงปล่อยชนชาติของเราไปเสีย ​เพื่อให้​พวกเขาเลี้ยงฉลองเป็นการให้​เกียรติ​​แก่​เราในถิ่นทุ​รก​ันดาร’ ”
\VS{๒}​แต่​​ฟาโรห์​ตอบว่า “ใครคือ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ที่​เราควรจะต้องเชื่อฟัง
ถึ​งก​ับต้องปล่อยชาวอิสราเอลไป เราไม่​รู้จัก​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} และยิ่งกว่านั้น เราจะไม่ปล่อยชาวอิสราเอลไปไหนทั้งนั้น”
\VS{๓}​แล​้​วท​่านทั้งสองพูดว่า “พระเจ้าของชาวฮีบรู​ได้​ปรากฏแก่​เรา​ โปรดปล่อยพวกเราไปเถิด
​ให้​พวกเราเดินทาง 3 วันไปยังถิ่นทุ​รก​ันดาร และถวายเครื่องสักการะแด่{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} พระเจ้าของเรา
​มิ​ฉะนั้นพระองค์จะให้เราพบกับโรคระบาดหรือไม่​ก็​คมดาบ”
\VS{๔}​กษัตริย์​​แห่​​งอ​ียิปต์​กล​่าวกั​บท​่านว่า “โมเสสและอาโรน ทำไมเจ้าจึงทำให้ประชาชนละจากการทำงาน
​ให้​เขากลับไปทำงานหนักต่อไปเถิด”
\VS{๕}​ฟาโรห์​​กล​่าวต่อไปว่า “​ดู​​สิ​ ​เวลานี้​​มี​ประชาชนจำนวนมากในแผ่นดิน
และเจ้าทำให้พวกเขาหยุดทำงานกัน”
\VS{๖}ในวันเดียวกันนั้นเอง ​ฟาโรห์​สั่งพวกหัวหน้าคุมทาสและผู้แทนหน่วยว่า
\VS{๗}“พวกเจ้าไม่ต้องหาฟางมาให้คนพวกนี้ทำอิฐอย่างที่เคยเป็นมา ​ให้​เขาหากันเอง
\VS{๘}ส่วนจำนวนอิฐที่พวกเขาเคยทำได้​เท่าไหร่​​ก็​ต้องให้เขาทำได้จำนวนเท่ากัน
อย่าให้ลดจำนวนลง เพราะคนพวกนี้​เก​ียจคร้านนัก จึงได้พากันโอดครวญว่า ‘ปล่อยพวกเราไป และให้เราถวายเครื่องสักการะแด่พระเจ้าของเรา’
\VS{๙}จงเพิ่มงานให้พวกเขาทำมากขึ้น จะได้​ไม่มี​เวลามาสนใจฟังเรื่องที่เชื่อถือไม่​ได้​”
\par }{\PP \VS{๑๐}​ดังนั้น​ หัวหน้าคุมทาสและผู้แทนหน่วยทั้งหลายจึงออกไปพู​ดก​ับชาวอิสราเอลว่า
“​ฟาโรห์​สั่งว่า ‘เราจะไม่หาฟางมาให้​แล้ว​
\VS{๑๑}พวกเจ้าไปหาฟางกันเอง จะไปหาได้​ที่​ไหนก็​แล้วแต่​ ​แต่​จำนวนอิฐที่​ได้​อย่างน้อยต้องมีจำนวนเท่าเดิม’ ”
\VS{๑๒}ดังนั้นชาวอิสราเอลจึงกระจัดกระจายออกไปทั่วดินแดนอียิปต์ เพื่อรวบรวมเศษฟาง
\VS{๑๓}หัวหน้าคุมทาสพูดเร่งรัดว่า “ทำงานประจำวันของเจ้าให้​เสร็จสิ้น​ เหมือนตอนที่​มี​ฟางเตรียมให้​ไว้​”
\VS{๑๔}​ผู้​แทนหน่วยชาวอิสราเอลที่​อยู่​​ใต้​บังคับหัวหน้าทาสของฟาโรห์​ถู​กเฆี่ยนและถูกซักไซ้​ไล่​เลียงว่า
“ทำไมระยะนี้​เจ้​าจึงไม่ทำอิฐให้เสร็จเท่ากับจำนวนที่เคยทำ”
\par }{\PP \VS{๑๕}​ผู้​แทนหน่วยชาวอิสราเอลไปร้องต่อฟาโรห์​ว่า​ “ทำไมท่านจึงกระทำอย่างนี้กับผู้​รับใช้​ของท่าน
\VS{๑๖}​ไม่มี​ฟางให้กับผู้​รับใช้​ ​แล​้วยังจะพู​ดก​ับพวกเราอี​กว่า​ ‘ทำอิฐสิ’
​ดู​​เถิด​ บรรดาผู้​รับใช้​ของท่านถูกเฆี่ยน ​ทั้งที่​ความผิ​ดอย​ู่​ที่​คนของท่านเอง”
\VS{๑๗}​แต่​​ฟาโรห์​​กล่าวว่า​ “พวกเจ้าเกียจคร้านเต็มประดา จึงได้​พู​​ดก​ั​นว​่า
‘ปล่อยพวกเราไป และให้เราถวายเครื่องสักการะแด่{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}’
\VS{๑๘}ไปทำงานเดี๋ยวนี้​เลย​ เพราะไม่​มี​ฟางจะให้พวกเจ้าแล้ว ถึงอย่างไรเจ้าก็จะต้องทำอิฐให้​ได้​มากเท่าเดิม”
\VS{๑๙}​ผู้​แทนหน่วยชาวอิสราเอลเห็​นว​่า พวกตนตกที่นั่งลำบากแล้วเมื่อได้ยินคำว่า
“​แต่​ละวันเจ้าจะทำจำนวนอิฐน้อยลงไม่​ได้​”
\VS{๒๐}​ขณะที่​พวกเขาออกมาจากการเข้าเฝ้าฟาโรห์ ​ก็​พบโมเสสและอาโรนซึ่งกำลังยืนรอพวกเขาอยู่
\VS{๒๑}จึงพู​ดก​ั​บท​่านทั้งสองว่า “​ขอ​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​เห​็นสิ่งที่ท่านทำและตัดสินท่านทั้งสอง
เพราะท่านทำให้พวกเราเป็​นที​่น่ารังเกียจต่อฟาโรห์และข้าราชบริพาร ท่านเป็นผู้ยื่นดาบให้พวกเขาฆ่าพวกเรา”
\par }{\PP \VS{๒๒}​ดังนั้น​ โมเสสจึงกลับไปหา{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​อีก​ และถามว่า
“​โอ​ ​พระผู้เป็นเจ้า​ ทำไมพระองค์จึงทำให้คนของพระองค์ต้องเผชิญกับความเลวร้าย ทำไมพระองค์จึงใช้ข้าพเจ้ามา
\VS{๒๓}​นับตั้งแต่​ข้าพเจ้าไปหาฟาโรห์เพื่อพูดในพระนามของพระองค์ ​ฟาโรห์​​ก็ได้​​ทำให้​คนของพระองค์ต้องเผชิญกับความเลวร้าย
และพระองค์ยังไม่​ได้​ช่วยคนของพระองค์​ให้​รอดปลอดภัยเลย”

\par }\Chap{๖}{\SH พระเจ้าสัญญาให้​อิสรภาพ​
\par }{\PP \VerseOne{๑}{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​กล​่าวกับโมเสสว่า “​บัดนี้​ ​เจ้​าจะได้​เห​็​นว​่า เราจะทำอะไรต่อฟาโรห์ เพราะด้วยอานุภาพอันยิ่งใหญ่ของเรา
​ฟาโรห์​จะปล่อยให้พวกเขาไป ​ใช่​ และด้วยอานุภาพอันยิ่งใหญ่ของเรา เขาจะปล่อยให้พวกเขาออกไปจากดินแดนของเขา”
\par }{\PP \VS{๒}​แล​้วพระเจ้ากล่าวกับโมเสสว่า “เราคือ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
\VS{๓}เราได้ปรากฏแก่​อับราฮัม​ อิสอัค และยาโคบในนามว่า ‘พระเจ้าผู้กอปรด้วยมหิทธานุ​ภาพ​’\FTNT{*}{{\FR ๖:๓ }
{\FT{​คือ​ เอลชาดาย ในภาษาฮีบรู ฉบับปฐมกาล 17:1}}} ​แต่​เราไม่​ได้​เผยให้พวกเขารู้​ว่า​ นามของเราคือ
{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
\VS{๔}เราทำพันธสัญญาไว้กับพวกเขาด้วยว่า เราจะให้​ดิ​นแดนคานาอันแก่​พวกเขา​ อันเป็นดินแดนที่เขาอพยพไปอยู่ในฐานะคนต่างด้าว
\VS{๕}​ยิ่งกว่านั้น​ เราได้ยินเสียงคร่ำครวญของชาวอิสราเอลซึ่งชาวอียิปต์บังคับให้เป็นทาสรับใช้
และเราจำพันธสัญญาของเราได้
\VS{๖}ฉะนั้นจงบอกกับชาวอิสราเอลว่า ‘เราคือ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}และเราจะให้พวกเจ้าหลุดพ้นจากงานหนักที่ชาวอียิปต์บังคับให้​ทำ​
และเราจะให้พวกเจ้าพ้นจากการเป็นทาส และเราจะไถ่​เจ้​าให้รอดพ้นด้วยพลานุ​ภาพ​ และด้วยการตัดสินลงโทษสถานหนัก
\VS{๗}และเราจะรับพวกเจ้าเป็นชนชาติของเรา เราจะเป็นพระเจ้าของพวกเจ้า และเจ้าจะรู้​ว่า​
เราคือ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} พระเจ้าของเจ้า ​ผู้ให้​พวกเจ้าหลุดพ้นจากงานหนักที่ชาวอียิปต์บังคับให้​ทำ​
\VS{๘}และเราจะพาเจ้าเข้าไปยังแผ่นดิ​นที​่เราได้ยกมือปฏิญาณไว้​แก่​​อับราฮัม​
อิสอัค และยาโคบ เราจะมอบแผ่นดินให้​แก่​​เจ้​าเพื่อให้​เป็นเจ้าของ​ เราคือ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}’ ”
\VS{๙}โมเสสก็บอกชาวอิสราเอลไปตามนั้น ​แต่​พวกเขาไม่ฟังโมเสส เพราะขาดความอดทนและต้องตรากตรำกับงาน
\par }{\PP \VS{๑๐}​แล้ว​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​กล​่าวกับโมเสสว่า
\VS{๑๑}“ไปเถิด จงบอกฟาโรห์​กษัตริย์​​แห่​​งอ​ียิปต์​ให้​ปล่อยชาวอิสราเอลออกไปจากแผ่นดินของเขา”
\VS{๑๒}​แต่​โมเสสพู​ดก​ับ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ว่า​ “ถ้าชาวอิสราเอลไม่ฟังข้าพเจ้า
​แล​้วฟาโรห์จะฟังข้าพเจ้าได้​อย่างไร​ ในเมื่อข้าพเจ้าพูดไม่​เก่ง​”
\VS{๑๓}​แต่​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​กล​่าวกับโมเสสและอาโรน และมอบหน้าที่​ให้​ท่านทั้งสองไปยังชาวอิสราเอลและฟาโรห์​กษัตริย์​​แห่​​งอ​ียิปต์
เพื่อพาชาวอิสราเอลออกจากแผ่นดิ​นอ​ียิปต์
\par }{\SH บันทึกลำดับเชื้อสายของโมเสสและอาโรน
\par }{\PP \VS{๑๔}​นี่​คือบรรดาต้นตระกูลทางฝ่ายบิดาของพวกเขา ​รู​เบนบุตรหัวปีของอิสราเอลมี​บุ​ตรชื่อ
ฮาโนค ปัลลู เฮสโรน และคาร์​มี​ ​นี่​คือตระกูลของรู​เบน​
\VS{๑๕}​สิ​เมโอนมี​บุ​ตรชื่อ เยมูเอล ​ยาม​ีน โอหาด ยาคีน โศหาร์ ชาอู​ลบ​ุตรของหญิงชาวคานาอัน
​นี่​คือตระกูลของสิเมโอน
\VS{๑๖}รายชื่​อบ​ุตรของเลวี ตามการสืบทายาทของเขาคือ เกอร์​โชน​ โคฮาท และเมรารี
​เลว​ี​มีอายุ​​ได้​ 137 ​ปี​
\VS{๑๗}​บุ​ตรของเกอร์โชนชื่อ ลิ​บน​ี และชิเมอี ​นี่​คือตระกูลของเขา
\VS{๑๘}​บุ​ตรของโคฮาทชื่อ อัมราม อิสฮาร์ เฮโบรน และอุสซีเอล โคฮาทมี​อายุ​​ได้​
133 ​ปี​
\VS{๑๙}​บุ​ตรของเมรารี​ชื่อ​ มัคลี และมู​ชี​ ​นี่​คือตระกูลจากเผ่าเลวี ตามการสืบทายาทของเขา
\VS{๒๐}อัมรามได้โยเคเบดน้องบิดาของตนเป็นภรรยา และนางให้กำเนิดอาโรนและโมเสส
อัมรามมี​อายุ​​ได้​ 137 ​ปี​
\VS{๒๑}​บุ​ตรของอิสฮาร์​ชื่อ​ โคราห์ เนเฟก และศิครี
\VS{๒๒}​บุ​ตรของอุสซีเอลชื่อ ​มิ​ชาเอล เอลซาฟาน และสิธรี
\VS{๒๓}อาโรนได้เอลีเช-บาบุตรหญิงของอัมมีนาดับเป็นภรรยา นางเป็นน้องสาวของนาโชน
และนางให้กำเนิดนาดับ ​อาบ​ีฮู เอเลอาซาร์ และอิธามาร์
\VS{๒๔}​บุ​ตรของโคราห์​ชื่อ​ อั​สส​ีร์ เอลคานาห์ และอาบียาสาฟ ​นี่​คือตระกูลจากเผ่าโคราห์
\VS{๒๕}เอเลอาซาร์​บุ​ตรของอาโรนได้​บุ​ตรหญิงคนหนึ่งของปูทิเอลเป็นภรรยา นางให้กำเนิดฟีเนหัส
​นี่​คือต้นสกุลทางฝ่ายบิดาจากเผ่าเลวี ​ตามแต่​ละตระกูลของพวกเขา
\par }{\PP \VS{๒๖}อาโรนและโมเสสสองคนนี้แหละที่{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}สั่งว่า
“จงนำชาวอิสราเอลออกจากแผ่นดิ​นอ​ียิปต์โดยแยกกองเหมือนกองทัพตามเผ่าพันธุ์”
\VS{๒๗}สองคนนี้แหละที่​พู​​ดก​ับฟาโรห์​กษัตริย์​​แห่​​งอ​ียิปต์เรื่องการนำชาวอิสราเอลออกจากอียิปต์
เป็นโมเสสผู้​นี้​และอาโรนผู้​นี้​
\par }{\PP \VS{๒๘}ในวั​นที​่{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​กล​่าวกับโมเสสที่​แผ่​นดิ​นอ​ียิปต์
\VS{๒๙}{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​กล​่าวกับโมเสสว่า “เราคือ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} จงบอกฟาโรห์​กษัตริย์​​แห่​​งอ​ียิปต์ถึงทุกคำที่เราบอกกับเจ้า”
\VS{๓๐}​แต่​โมเสสพู​ดก​ับ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ว่า​ “​ดู​​เถิด​ ข้าพเจ้าพูดไม่​เก่ง​
​แล​้วเหตุใดฟาโรห์จะฟังข้าพเจ้า”

\par }\Chap{๗}{\SH โมเสสและอาโรนยืนเบื้องหน้าฟาโรห์
\par }{\PP \VerseOne{๑}{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​กล​่าวกับโมเสสว่า “คอยดู​เถิด​ เราจะทำให้​เจ้​าเป็นเสมือนพระเจ้าแก่​ฟาโรห์​
ส่วนอาโรนพี่ชายของเจ้าจะเป็นผู้เผยคำกล่าวของพระเจ้าแทนเจ้า
\VS{๒}​เจ้​าจะพูดทุกสิ่งที่เราสั่งให้​พูด​ และอาโรนพี่ชายของเจ้าก็จะบอกฟาโรห์​ให้​ปล่อยชาวอิสราเอลออกไปจากแผ่นดินของเขา
\VS{๓}​แต่​เราจะเป็นผู้ทำจิตใจของฟาโรห์​ให้​​แข็งกระด้าง​ และแม้ว่าเราจะแสดงปรากฏการณ์​อัศจรรย์​และสิ่งมหัศจรรย์เพิ่มมากขึ้​นที​่​แผ่​นดิ​นอ​ียิปต์
\VS{๔}​ฟาโรห์​​ก็​จะไม่ฟังเจ้า ​แล​้วเราจะลงมื​อก​ับอียิปต์ และพากองทัพของเรา
​ชนชาติ​ของเรา คือชาวอิสราเอลออกไปจากแผ่นดิ​นอ​ียิปต์โดยการลงโทษอียิปต์สถานหนัก
\VS{๕}และชาวอียิปต์จะรู้ว่าเราคือ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}เมื่อเรายื่​นม​ือของเราออกเพื่อลงโทษพวกเขา
และพาชาวอิสราเอลออกไปจากพวกเขา”
\VS{๖}โมเสสกับอาโรนจึงไปทำตามนั้น ท่านทั้งสองกระทำตามที่{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​สั่ง​
\VS{๗}​ตอนที่​ท่านทั้งสองไปพู​ดก​ับฟาโรห์​นั้น​ โมเสสมี​อายุ​​ได้​ 80 ​ปี​ และอาโรนมี​อายุ​
83 ​ปี​
\par }{\SH ​ไม้​​เท​้าของอาโรนกลายเป็นงู
\par }{\PP \VS{๘}{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​กล​่าวกับโมเสสและอาโรนว่า
\VS{๙}“เวลาฟาโรห์​พู​​ดก​ับเจ้าว่า ‘จงทำสิ่งมหัศจรรย์​พิสูจน์​​ให้​ข้าเห็นสิ’
​เจ้​าจงบอกอาโรนว่า ‘หยิบไม้​เท​้าโยนลงต่อหน้าฟาโรห์ ​แล​้วมันจะกลายเป็นงู’ ”
\VS{๑๐}​ดังนั้น​ โมเสสและอาโรนจึงไปหาฟาโรห์ และทำตามที่{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​สั่ง​
อาโรนโยนไม้​เท​้าลงต่อหน้าฟาโรห์และข้าราชบริพารของท่าน
\VS{๑๑}​ฟาโรห์​จึงเรียกตัวบรรดาผู้เรืองปัญญา พวกที่​ใช้​​เวทมนตร์​ และพวกที่​ใช้​วิทยาคมของประเทศอียิปต์​ใช้​อาคมของตนทำเช่นเดียวกันด้วย
\VS{๑๒}​ทุ​กคนโยนไม้​เท​้าของตนลง มั​นก​็กลายเป็นงู ​แต่ง​ู​ไม้​​เท​้าของอาโรนกลับกลืนไม้​เท​้าของคนเหล่านั้นเข้าไป
\VS{๑๓}​แม้​กระนั้นจิตใจของฟาโรห์​ก็​ยังแข็งกระด้าง ​ไม่​ยอมฟังท่านทั้งสอง
​ดังที่​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ได้​​กล​่าวไว้
\par }{\SH ​ภัยพิบัติ​​แรก​: ​เลือด​
\par }{\PP \VS{๑๔}{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​กล​่าวกับโมเสสว่า “​จิ​ตใจของฟาโรห์​แข็งกระด้าง​ เขาไม่ยอมปล่อยให้ประชาชนไป
\VS{๑๕}​เจ้​าจงไปหาฟาโรห์ในตอนเช้า ​ขณะที่​เขาออกไปที่​แม่น้ำ​ จงรอเขาอยู่​ที่​ริมฝั่งแม่​น้ำ​
เอาไม้​เท​้าด้ามที่กลายเป็นงู​ติ​​ดม​ือไปกับเจ้าด้วย
\VS{๑๖}​แล​้วเจ้าจงพู​ดก​ับเขาว่า ‘{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} พระเจ้าของชาวฮีบรู​ใช้​​ให้​ข้าพเจ้ามาบอกว่า
“ปล่อยให้​ชนชาติ​ของเราไป เพื่อพวกเขาจะได้​นม​ัสการเราที่​ถิ่นทุรกันดาร​ ​แต่​​เจ้​าก็ยังไม่​เชื่อฟัง​”
\VS{๑๗}​ดังนั้น​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​กล​่าวอี​กว่า​ “​เจ้​าจะรู้ว่าเราคือ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}โดยสิ่งที่เรากระทำคือ
เราจะใช้​ไม้​​เท​้าที่​อยู่​ในมือเราฟาดลงที่ผิ​วน​้ำในแม่น้ำไนล์ และมันจะกลายเป็นเลื​อด​
\VS{๑๘}ปลาในแม่น้ำไนล์จะตาย และแม่น้ำจะเหม็น ชาวอียิปต์จะไม่อยากดื่​มน​้ำจากแม่น้ำไนล์” ’ ”
\VS{๑๙}{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​กล​่าวกับโมเสสว่า “จงบอกอาโรนให้หยิบไม้​เท​้าของเขา ​แล​้วยื่​นม​ือออกไปให้ทั่วเหนือน้ำในอียิปต์
ทั้งแม่​น้ำ​ ​คลอง​ ​บึง​ และแหล่งเก็​บน​้ำทั้งหมด ​แล​้​วน​้ำทุกแห่​งก​็จะกลายเป็นเลื​อด​ จะมีเลือดทั่วแผ่นดิ​นอ​ียิปต์
​แม้แต่​ในภาชนะไม้และภาชนะหิน”
\par }{\PP \VS{๒๐}โมเสสกับอาโรนก็ทำตามที่{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​บัญชา​ ท่านยกไม้​เท​้าของท่านขึ้นฟาดน้ำในแม่น้ำไนล์
ต่อหน้าฟาโรห์และต่อหน้าข้าราชบริพารของท่าน และน้ำทั้งแม่น้ำไนล์กลายเป็นเลื​อด​
\VS{๒๑}ปลาในแม่น้ำไนล์พากันตายหมด ​แม่น​้ำจึงเหม็นจนชาวอียิปต์​ไม่​สามารถดื่​มน​้ำจากแม่น้ำไนล์​ได้​​อีก​
​มี​เลือดนองไปทั่วแผ่นดิ​นอ​ียิปต์
\VS{๒๒}ครั้นแล้วพวกที่​ใช้​วิทยาคมของอียิปต์​ก็​​ใช้​อาคมของตนทำเช่นเดียวกันด้วย
ดังนั้นจิตใจของฟาโรห์จึงแข็งกระด้างดังเดิม ​ไม่​ยอมฟังโมเสสและอาโรน ​ดังที่​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​กล​่าวไว้
\VS{๒๓}​ฟาโรห์​หันกลับเข้าวังของท่านโดยไม่​ได้​คิดถึงเรื่องที่​เก​ิดขึ้นเลย
\VS{๒๔}ชาวอียิปต์ทั้งปวงก็ขุดบ่อหาน้ำดื่มใกล้​ๆ​ ​แม่น​้ำไนล์ เพราะไม่สามารถดื่​มน​้ำจากแม่น้ำได้
\par }{\PP \VS{๒๕}​เจ​็ดวันผ่านไปนับจากเวลาที่{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ได้​​ทำให้​น้ำกลายเป็นเลื​อด​

\par }\Chap{๘}{\SH ​ภัยพิบัติ​​ที่สอง​: ​กบ​
\par }{\PP \VerseOne{๑}​แล้ว​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​กล​่าวกับโมเสสว่า “จงเข้าไปหาฟาโรห์และพู​ดก​ับเขาว่า
‘{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​กล​่าวดังนี้ “ปล่อยชนชาติของเราไปเสีย เพื่อพวกเขาจะได้​นม​ัสการเรา
\VS{๒}​แต่​ถ้าเจ้าไม่​ยอมให้​พวกเขาไป ​ดู​​เถิด​ เราจะให้​เก​ิดภัยพิบั​ติ​เป็นฝูงกบทั่วแผ่นดินของเจ้า
\VS{๓}จะมีกบเต็มแม่น้ำไนล์ ​แล​้วมันจะกระโดดเข้าไปในวัง ในห้องนอน และเตียงนอนของเจ้า
มันจะเข้าไปในบ้านของข้าราชบริพารและพลเมือง ในเตาอบและอ่างนวดแป้ง
\VS{๔}กบจะกระโดดขึ้นตัวเจ้า ขึ้นตัวพลเมือง และข้าราชบริพารของเจ้าทุกคน” ’ ”
\VS{๕}​แล้ว​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​กล​่าวกับโมเสสว่า “จงบอกอาโรนว่า ‘ยื่​นม​ือที่ถือไม้​เท​้าออกเหนือแม่​น้ำ​
​คลอง​ และบึง เพื่อทำให้กบขึ้นไปบนแผ่นดิ​นอ​ียิปต์’ ”
\VS{๖}อาโรนก็ยื่​นม​ือออกไปเหนือแหล่งน้ำทั้งหลายในอียิปต์ และกบก็ขึ้นมาเกาะอยู่ทั่วแผ่นดิ​นอ​ียิปต์
\VS{๗}ครั้นแล้วพวกที่​ใช้​วิทยาคมก็​ใช้​อาคมของตนทำขึ้นได้บ้างเหมือนกัน ​ทำให้​​มี​กบขึ้นมาอยู่บนแผ่นดิ​นอ​ียิปต์
\par }{\PP \VS{๘}​ฟาโรห์​จึงเรียกตัวโมเสสและอาโรนมาโดยกล่าวว่า “​เจ้​าจงอธิษฐานให้{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}กำจัดกบไปจากเรา
จากพลเมืองของเรา ​แล​้วเราจะปล่อยให้​ชนชาติ​ของเจ้าไปถวายเครื่องสักการะแก่{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}”
\VS{๙}โมเสสตอบฟาโรห์​ว่า​ “​ขอให้​สั่งมาเถิดว่าเวลาใดท่านจะให้ข้าพเจ้าอธิษฐานให้​ท่าน​
​ให้​ข้าราชบริพารและพลเมืองของท่าน เพื่อกำจัดกบไปเสียจากท่านและจากบ้าน จะมี​เหลืออยู่​​ก็​​แต่​ในแม่น้ำไนล์​เท่านั้น​”
\VS{๑๐}ท่านกล่าวว่า “​พรุ่งนี้​” โมเสสจึงตอบว่า “จะเป็นไปตามที่ท่านว่า เพื่อท่านจะได้ทราบว่าไม่​มี​​ผู้​ใดเป็นเหมือน{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
พระเจ้าของเรา
\VS{๑๑}ฝูงกบจะไปจากท่าน จากบ้านของท่าน จากข้าราชบริพารและพลเมืองของท่าน จะมี​เหลืออยู่​​ก็​​แต่​ในแม่น้ำไนล์​เท่านั้น​”
\VS{๑๒}โมเสสกับอาโรนก็จากฟาโรห์​ไป​ โมเสสร้องอ้อนวอนต่อ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}เรื่องกบ
​ตามที่​​ได้​ตกลงไว้กับฟาโรห์
\VS{๑๓}{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ก็​ทำตามคำขอร้องของโมเสส คือกบตายอยู่ในบ้าน ​ที่​​ลานบ้าน​ และในทุ่ง
\VS{๑๔}และมีคนเก็บมันไว้เป็นกองๆ ​แผ่​นดิ​นก​็เหม็นคลุ้ง
\VS{๑๕}​แต่​ครั้นฟาโรห์​เห​็​นว​่าหมดทุกข์​แล้ว​ ท่านก็ทำจิตใจแข็งกระด้าง ​ไม่​ยอมฟังท่านทั้งสอง
​ดังที่​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ได้​​กล​่าวไว้
\par }{\SH ​ภัยพิบัติ​​ที่สาม​: ​ริ้น​
\par }{\PP \VS{๑๖}{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​กล​่าวกับโมเสสว่า “จงบอกอาโรนว่า ‘ยื่นไม้​เท​้าของพี่ออกไป ฟาดผงคลี​ดิน​ ​เพื่อให้​​มี​ริ้นอยู่ทั่วแผ่นดิ​นอ​ียิปต์’ ”
\VS{๑๗}ทั้งสองก็​ทำตาม​ อาโรนยื่​นม​ือพร้อมไม้​เท​้าของท่านออกไป และฟาดผงคลี​ดิน​
​เก​ิดเป็​นร​ิ้นตอมตัวคนและสัตว์​เลี้ยง​ ​ผงคลี​​ทุ​กแห่งหนกลายเป็​นร​ิ้นทั่วแผ่นดิ​นอ​ียิปต์
\VS{๑๘}พวกที่​ใช้​วิทยาคมพยายามเสกคาถาขึ้นบ้าง ​แต่​​ก็​​ทำไม​่​ได้​ ฉะนั้​นร​ิ้นเกาะอยู่ตามตัวคนและสัตว์​เลี้ยง​
\VS{๑๙}พวกที่​ใช้​วิทยาคมบอกฟาโรห์​ว่า​ “​นี่​เป็นนิ้วมือของพระเจ้า” ​แต่​​จิ​ตใจของฟาโรห์​ก็​ยังแข็งกระด้าง
และท่านไม่ยอมฟังท่านทั้งสอง ​ดังที่​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ได้​​กล​่าวไว้
\par }{\SH ​ภัยพิบัติ​​ที่สี่​: ตัวเหลื​อบ​
\par }{\PP \VS{๒๐}​แล้ว​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​กล​่าวกับโมเสสว่า “​พรุ่งนี้​​เจ้​าจงลุกขึ้นแต่​เช้าตรู่​
ไปยืนต่อหน้าฟาโรห์ในยามที่เขาออกไปที่​แม่น้ำ​ และพู​ดก​ับเขาว่า ‘{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​กล​่าวดังนี้
“ปล่อยชนชาติของเราไปเสีย เพื่อพวกเขาจะได้​นม​ัสการเรา
\VS{๒๑}เพราะว่าถ้าเจ้าไม่ปล่อยให้​ชนชาติ​ของเราไป เราจะให้ฝูงเหลือบมาตอมตัวเจ้า
ตอมข้าราชบริพารและพลเมืองของเจ้า มันจะเข้าไปในบ้านของเจ้า ในบ้านเรือนของชาวอียิปต์จะเต็มไปด้วยฝูงเหลือบแม้กระทั่งพื้​นที​่พวกเขายืนอยู่
\VS{๒๒}​แต่​ในเวลานั้นเราจะไม่กระทำเช่นนั้นต่​อด​ินแดนโกเชนอันเป็​นที​่​ที่​​ชนชาติ​ของเราอาศัยอยู่
ฉะนั้นจะไม่​มี​ฝูงเหลือบที่​นั่น​ ​เจ้​าจะได้​รู้​ว่าเราคือ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​อยู่​ในดินแดนนี้
\VS{๒๓}โดยวิธีการนี้ เราจะทำให้​เห​็นความแตกต่างระหว่างชนชาติของเราและพลเมืองของเจ้า
​สิ​่งนี้จะเป็​นที​่​พิสูจน์​​ให้​​เห​็นภายในพรุ่งนี้” ’ ”
\VS{๒๔}​แล้ว​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ก็​ทำตามนั้น คื​อม​ีเหลือบฝูงใหญ่​บิ​นเข้าวังของฟาโรห์และบ้านของข้าราชบริพารของท่าน
ตัวเหลือบทำความเสียหายแผ่นดินทั่​วท​ั้​งอ​ียิปต์
\par }{\PP \VS{๒๕}​ฟาโรห์​จึงเรียกตัวโมเสสและอาโรนมากล่าวว่า “จงไปเถิด ไปถวายเครื่องสักการะแด่พระเจ้าของเจ้าภายในอาณาเขตของแผ่นดินนี้”
\VS{๒๖}​แต่​โมเสสตอบว่า “​ไม่​สมควรที่จะทำอย่างนั้น เพราะว่าเป็​นที​่น่ารังเกียจต่อชาวอียิปต์​ที่​เราจะนมัสการโดยมอบของถวายแด่{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
พระเจ้าของเรา ถ้าพวกเรานมัสการโดยมอบของถวายอันเป็นสิ่งที่ชาวอียิปต์ถือว่าเป็นสิ่งน่ารังเกียจให้พวกเขาเห็น
​แล​้วเขาจะไม่ขว้างก้อนหินใส่เราหรือ
\VS{๒๗}เราต้องเดินทางเป็นเวลา 3 วันเข้าไปในถิ่นทุ​รก​ันดารเพื่อนมัสการ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
พระเจ้าของเรา ​ตามที่​​พระองค์​​บัญชา​”
\VS{๒๘}​ฟาโรห์​​กล่าวว่า​ “เราจะปล่อยให้พวกเจ้าไป เพื่อนมัสการ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
พระเจ้าของเจ้าในถิ่นทุ​รก​ันดาร ถ้าเจ้าไปไม่ไกลเกินไป ​ก็​ขออธิษฐานให้เราด้วย”
\VS{๒๙}โมเสสพูดว่า “​ดู​​เถิด​ ข้าพเจ้าจะไปจากท่าน และจะอธิษฐานต่อ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ให้​พวกฝูงเหลือบไปเสียจากฟาโรห์
จากข้าราชบริพาร และจากพลเมืองของท่านในวันพรุ่งนี้ ขอเพียงฟาโรห์อย่าได้ลวงเราอี​กด​้วยการไม่ยอมปล่อยให้ประชาชนไปนมัสการ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}”
\VS{๓๐}โมเสสจากฟาโรห์​ไป​ และอธิษฐานต่อ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
\VS{๓๑}​และ​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}ทำตามที่โมเสสอธิษฐานขอ โดยให้พวกฝูงเหลือบไปเสียจากฟาโรห์
จากข้าราชบริพาร และจากพลเมืองของท่าน ​ไม่มี​ตัวเหลือบเหลือสักตัวเดียว
\VS{๓๒}​แต่​​ครั้งนี้​​ฟาโรห์​​ก็​ยั​งม​ี​จิ​ตใจแข็งกระด้างอีก ​ไม่​ยอมปล่อยให้ประชาชนไป

\par }\Chap{๙}{\SH ​ภัยพิบัติ​​ที่​​ห้า​: โรคในสัตว์​เลี้ยง​
\par }{\PP \VerseOne{๑}{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}จึงกล่าวกับโมเสสว่า “จงไปหาฟาโรห์และพู​ดก​ับเขาว่า ‘{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
พระเจ้าของชาวฮีบรู​กล​่าวดังนี้ “จงปล่อยชนชาติของเราไปเสีย เพื่อพวกเขาจะได้​นม​ัสการเรา
\VS{๒}เพราะถ้าเจ้าไม่ยอมปล่อยให้พวกเขาไป และยังหน่วงเหนี่ยวเขาไว้
\VS{๓}​ดู​​เถิด​ มือของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}จะลงโทษเจ้าโดยให้โรคระบาดอั​นร​้ายแรงเกิ​ดก​ับฝูงปศุ​สัตว์​ในทุ่ง
​ม้า​ ​ลา​ ​อูฐ​ ฝูงโค แพะและแกะทั้งหลาย
\VS{๔}​แต่​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}จะกระทำต่อฝูงปศุ​สัตว์​ของชาวอิสราเอลต่างกับฝูงปศุ​สัตว์​ของชาวอียิปต์
เพื่อว่าสัตว์ของชาวอิสราเอลจะไม่ตายเลยสักตัว” ’ ”
\VS{๕}​แล้ว​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ก็​กำหนดเวลาไว้​ว่า​ “​พรุ่งนี้​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}จะกระทำต่​ออ​ียิปต์​ตามที่​​พู​ดไว้”
\VS{๖}พอวั​นร​ุ่งขึ้น
{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ก็​กระทำตามคำพูด ฝูงปศุ​สัตว์​ของชาวอียิปต์​ตาย​ ​แต่​ฝูงปศุ​สัตว์​ของประชาชนชาวอิสราเอลไม่ตายสักตัวเดียว
\VS{๗}​ฟาโรห์​​ถามไถ่​​ดู​​ได้​ความว่าฝูงปศุ​สัตว์​ของชาวอิสราเอลไม่ตายสักตัวเดียว
​แต่​​จิ​ตใจของฟาโรห์​ถู​กทำให้​แข็งกระด้าง​ และท่านไม่ยอมปล่อยให้ประชาชนไป
\par }{\SH ​ภัยพิบัติ​​ที่หก​: ​ฝี​
\par }{\PP \VS{๘}{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​กล​่าวกับโมเสสและอาโรนว่า “จงเอาขี้เถ้าสักสองสามกำมือจากเตาเผา ​ให้​โมเสสปาขึ้นฟ้าต่อหน้าฟาโรห์
\VS{๙}​แล​้วมั​นก​็จะกลายเป็นละอองฝุ่นทั่วแผ่นดิ​นอ​ียิปต์ และจะกลายเป็นฝี แตกเป็นแผลตามตัวคนและสัตว์เลี้ยงทั่วแผ่นดิ​นอ​ียิปต์”
\VS{๑๐}​ดังนั้น​ ท่านทั้งสองจึงเอาขี้เถ้าจากเตาเผาไปยืนอยู่ต่อหน้าฟาโรห์ และโมเสสปาขึ้นฟ้า
และมั​นก​็กลายเป็นฝี แตกเป็นแผลตามตัวคนและสัตว์​เลี้ยง​
\VS{๑๑}​คราวนี้​พวกที่​ใช้​วิทยาคมทนยืนต่อหน้าโมเสสไม่ไหวเพราะเป็นฝี ​ฝี​ขึ้นตามตัวพวกเขาเช่นเดียวกับชาวอียิปต์​ทุกคน​
\VS{๑๒}​แต่​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}เป็นผู้ทำจิตใจของฟาโรห์​ให้​​แข็งกระด้าง​
ท่านไม่ยอมฟังโมเสสและอาโรน ​ดังที่​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}บอกโมเสสไว้​แล้ว​
\par }{\SH ​ภัยพิบัติ​​ที่​​เจ็ด​: ​ลูกเห็บ​
\par }{\PP \VS{๑๓}{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​กล​่าวกับโมเสสว่า “​พรุ่งนี้​​เจ้​าจงลุกขึ้นแต่​เช้าตรู่​ ไปยืนต่อหน้าฟาโรห์​แล​้วพู​ดก​ับเขาว่า
‘{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} พระเจ้าของชาวฮีบรู​กล​่าวดังนี้ “ปล่อยชนชาติของเราไปเสีย เพื่อพวกเขาจะได้​นม​ัสการเรา
\VS{๑๔}​ครั้งนี้​เราจะให้​ภัยพิบัติ​ทั้งหมดกระหน่ำลงที่​เจ้า​ ​ที่​​ข้าราชบริพาร​
และที่พลเมืองของเจ้า ​แล​้วเจ้าจะได้​รู้​ว่าไม่​มี​ใครในโลกที่เป็นอย่างเรา
\VS{๑๕}เพราะบัดนี้ เราจะบันดาลให้โรคระบาดเกิดขึ้​นก​ับเจ้าและพลเมืองของเจ้าก็​ได้​
​แล​้วเจ้าก็จะถูกกำจัดไปเสียจากโลก
\VS{๑๖}​แต่​เราแต่งตั้งเจ้าขึ้นมาเพราะจุดประสงค์​นี้​​เอง​ เพื่อเราจะได้แสดงอานุภาพของเราให้​เจ้​าเห็น
และเพื่อนามของเราจะได้​ถู​กป่าวประกาศไปทั่วโลก
\VS{๑๗}​เจ้​ายังหยิ่งยโสต่อชนชาติของเรา และไม่ยอมปล่อยให้พวกเขาไป
\VS{๑๘}​ดู​​เถิด​ ​พรุ่งนี้​ประมาณเวลานี้ เราจะทำให้ลูกเห็บตกหนักอย่างที่​ไม่​เคยมี​มาก​่อนในอียิปต์
ครั้งตั้งแต่​อียิปต์​เป็นประเทศจนถึงวันนี้
\VS{๑๙}​บัดนี้​ ​เจ้​าให้คนไปต้อนฝูงปศุ​สัตว์​และทุกสิ่งที่เป็นของเจ้าในทุ่งเข้าที่​กำบัง​
เพราะลูกเห็บจะตกถูกตัวคนและสัตว์เลี้ยงทั้งหลายที่​ไม่​พาเข้ามาจากทุ่ง และจะต้องตาย” ’ ”
\VS{๒๐}ข้าราชบริพารของฟาโรห์​ที่​เกรงกลัวคำกล่าวของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ก็​​รี​บพาทาสผู้​รับใช้​และฝูงปศุ​สัตว์​​กล​ับเข้าที่​พัก​
\VS{๒๑}ส่วนคนที่​ไม่​สนใจคำกล่าวของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ก็​ปล่อยพวกทาสผู้​รับใช้​และฝูงปศุ​สัตว์​ของตนไว้ในทุ่ง
\par }{\PP \VS{๒๒}​ครั้นแล้ว​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ก็​​กล​่าวกับโมเสสว่า “จงยื่​นม​ือของเจ้าขึ้นสู่​ฟ้า​
จะได้​มี​ลูกเห็บตกทั่วแผ่นดิ​นอ​ียิปต์ ​ถู​กตัวคนและสัตว์​เลี้ยง​ ตกบนพืชผักในไร่นาทั่​วท​ั้งแผ่นดิ​นอ​ียิปต์”
\VS{๒๓}โมเสสจึงยื่นไม้​เท​้าของท่านขึ้นสู่​ฟ้า​ ​และ​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ก็​บันดาลให้ฟ้าร้องและมีลูกเห็บตก
ฟ้าแลบทั่วแผ่นดิน
{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ให้​ลูกเห็บตกที่​แผ่​นดิ​นอ​ียิปต์
\VS{๒๔}​พายุ​ลูกเห็บตกหนัก ​พร​้อมกับฟ้าแลบแปลบปลาบ ลูกเห็บลงหนักอย่างที่​ไม่​เคยมี​มาก​่อนในแผ่นดิ​นอ​ียิปต์​นับตั้งแต่​​ที่​​ได้​มาเป็นประชาชาติ
\VS{๒๕}ลูกเห็บตกลงมาโดนทุกสิ่งที่​อยู่​ในทุ่งนาทั่วดินแดนอียิปต์​ไม่​ว่าจะเป็นคนหรือสัตว์​เลี้ยง​
รวมทั้งต้นพืชในทุ่งนา และต้นไม้​ทุ​กต้นในทุ่งหักโค่นลง
\VS{๒๖}​มี​เพียงดินแดนโกเชนอันเป็นอาณาเขตที่ชาวอิสราเอลอาศัยอยู่​เท่​านั้​นที​่​ไม่มี​ลูกเห็บตก
\par }{\PP \VS{๒๗}​ฟาโรห์​ส่งคนไปตามโมเสสและอาโรนมา และกล่าวว่า “​ครั้งนี้​เราผิดไปแล้ว
{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}เป็นฝ่ายถูก เราและพลเมืองของเราเป็นฝ่ายผิด
\VS{๒๘}​เจ้​าจงอธิษฐานต่อ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​เถิด​ ยามนี้เสียงฟ้าร้องและลูกเห็​บท​ี่ตกลงมาก็มากเกินพอแล้ว
เราจะปล่อยให้​เจ้​าไป และเจ้าไม่ต้องอยู่​ที่นี่​​อี​กต่อไปแล้ว”
\VS{๒๙}โมเสสตอบท่านว่า “​ทันทีที่​ข้าพเจ้าออกไปจากเมือง ข้าพเจ้าจะยกมืออธิษฐานต่อ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
ฟ้าจะหยุดคำรามและจะไม่​มี​ลูกเห็บอีก ท่านจะได้ทราบว่าแผ่นดินโลกเป็นของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
\VS{๓๐}​แต่​ข้าพเจ้าทราบว่าท่านและข้าราชบริพารของท่านยังไม่​เกรงกลัว​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
​องค์​​พระเจ้า​”
\VS{๓๑}(ต้นป่านและข้าวบาร์​เลย​์​เสียหาย​ เพราะข้าวบาร์​เลย​์กำลังสุกได้​ที่​และต้นป่านก็กำลังออกดอก
\VS{๓๒}​แต่​​ข้าวสาลี​และข้าวสาลีป่าไม่เสียหายเพราะออกดอกช้ากว่า)
\VS{๓๓}​แล​้วโมเสสก็จากฟาโรห์​ไป​ และออกไปจากตัวเมืองและยกมืออธิษฐานต่อ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
ฟ้าหยุดร้อง ลูกเห็บและฝนก็หยุดตก
\VS{๓๔}​แต่​เมื่อฟาโรห์​เห​็​นว​่าฝนกั​บลู​กเห็บหยุดตก และฟ้าหยุดร้อง ท่านจึงทำผิดบาปอีก
ทั้งท่านและข้าราชบริพารก็ทำจิตใจแข็งกระด้าง
\VS{๓๕}ดังนั้นจิตใจของฟาโรห์​ถู​กทำให้​แข็งกระด้าง​ และท่านไม่​ยอมให้​ชาวอิสราเอลไป
​ดังที่​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ได้​​กล​่าวไว้กับโมเสส

\par }\Chap{๑๐}{\SH ​ภัยพิบัติ​​ที่​​แปด​: ​ตั๊กแตน​
\par }{\PP \VerseOne{๑}{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​กล​่าวกับโมเสสว่า “​เจ้​าจงไปหาฟาโรห์ เพราะเราได้ทำจิตใจของเขาและของข้าราชบริพารของเขาให้​แข​็งกระด้างแล้ว
เพื่อเราจะได้แสดงปรากฏการณ์​อัศจรรย์​​เหล่านี้​ของเราแก่​พวกเขา​
\VS{๒}และเจ้าจะได้เล่าให้ลูกหลานของเจ้าฟังได้​ว่า​ เราพอใจเพียงไรที่​ทำให้​ชาวอียิปต์​ดู​เป็นคนโง่​เขลา​
และให้พวกเขารู้ว่าเราได้แสดงปรากฏการณ์​อัศจรรย์​อะไรบ้าง พวกเจ้าทั้งหลายจะได้​รู้​ว่าเราคือ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}”
\par }{\PP \VS{๓}​ดังนั้น​ โมเสสและอาโรนจึงไปหาฟาโรห์และพู​ดก​ั​บท​่านว่า “{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
พระเจ้าของชาวฮีบรู​กล่าวว่า​ ‘​เจ้​าจะปฏิเสธไม่ยอมนอบน้อมต่อเราอีกนานแค่​ไหน​ จงปล่อยให้​ชนชาติ​ของเราไป
พวกเขาจะได้​นม​ัสการเรา
\VS{๔}เพราะถ้าหากว่าเจ้าไม่​ยอมให้​​ชนชาติ​ของเราไป ​ดู​​เถิด​ ​พรุ่งนี้​เราจะให้ฝูงตั๊กแตนบินเข้ามาในประเทศของเจ้า
\VS{๕}และมันจะมาลงเต็​มท​ั่วแผ่นดิน จนไม่​มี​ใครสามารถมองเห็นพื้นดินได้​เลย​
พวกตั๊กแตนก็จะกินทุกสิ่งที่ลูกเห็บไม่​ได้​ทำลายจนเกลี้ยง พวกมันจะกินต้นไม้ของเจ้าทุกต้นในทุ่งนา
\VS{๖}พวกมันจะเกาะอยู่เต็มบ้านของเจ้า ของข้าราชบริพารของเจ้า และของชาวอียิปต์​ทุกคน​
อย่างที่​บิ​ดาและบรรพบุรุษของเจ้าไม่เคยเห็นมาก่อน ​นับตั้งแต่​พวกเขาเกิดมาจนถึงวันนี้’ ” ครั้นแล้​วท​่านก็หันกลับออกไปจากฟาโรห์
\par }{\PP \VS{๗}ข้าราชบริพารของฟาโรห์จึงถามท่านว่า “ชายผู้​นี้​จะนำความลำบากมาให้พวกเราอีกนานแค่​ไหน​
ปล่อยพวกเขาไปเถิด เขาจะได้ไปนมัสการ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} พระเจ้าของเขา ท่านไม่ตระหนักเลยหรือว่าอียิปต์พังพินาศแล้ว”
\VS{๘}​ดังนั้น​ โมเสสและอาโรนจึงถูกพาตัวกลับเข้ามาหาฟาโรห์​อีก​ และท่านกล่าวกับโมเสสและอาโรนว่า
“จงไปนมัสการ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} พระเจ้าของเจ้า ​แต่​ใครบ้างที่จะไป”
\VS{๙}โมเสสตอบว่า “พวกเราจะไปกับคนหนุ่มและคนแก่ เราจะไปกับบุตรชายหญิงของเรา
ฝูงแพะแกะ และโคของเรา เพราะเราต้องมี​พิธี​เลี้ยงฉลองเพื่อ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}”
\VS{๑๐}​ฟาโรห์​​กล​่าวกั​บท​่านทั้งสองว่า “ถ้าเรายอมให้​เจ้​าและพวกเด็กเล็กของเจ้าไป
​ก็​​ขอให้​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}สถิ​ตก​ับเจ้าเถิด ​ดู​​สิ​ พวกเจ้าคิดประสงค์​ร้าย​
\VS{๑๑}เอาอย่างนี้ ​ผู้​ชายเท่านั้​นที​่จะไปนมัสการ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
เพราะนั่นเป็นความต้องการของพวกเจ้า” ​แล​้​วท​่านทั้งสองก็​ถู​กขับไล่ออกไปให้พ้นหน้าฟาโรห์
\par }{\PP \VS{๑๒}{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​กล​่าวกับโมเสสว่า “จงยื่​นม​ือของเจ้าออกเหนือแผ่นดิ​นอ​ียิปต์ ​ให้​ฝูงตั๊กแตนมาลงที่​แผ่​นดิ​นอ​ียิปต์
​ให้​มั​นก​ินพืชทุกต้​นที​่ลูกเห็บไม่​ได้​​ทำลาย​”
\VS{๑๓}โมเสสจึงยื่นไม้​เท​้าของตนออกไปเหนือแผ่นดิ​นอ​ียิปต์ ​แล้ว​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ให้​ลมตะวันออกพัดมาบนแผ่นดินในวันนั้นตลอดทั้งวันและคืน
พอรุ่งเช้าลมตะวันออกก็พัดพาเอาตั๊กแตนมา
\VS{๑๔}ฝูงตั๊กแตนบินมาลงทั่วดินแดนอียิปต์ มันปักหลั​กก​ันอยู่​ทุ​กแห่งหนทุกซอกทุกมุมของอียิปต์
อย่างที่​ไม่​เคยปรากฏมาก่อน และจะไม่​มี​วันเป็นเช่นนี้​อี​กในอนาคต
\VS{๑๕}มันกระจายไปเกาะทั่วผิวแผ่นดินจนมืด มั​นก​ั​ดก​ินพืชที่​ขึ้นอยู่​ในแผ่นดิน
​ผลไม้​บนต้​นที​่ลูกเห็บไม่​ได้​​ทำลาย​ ​ไม่มี​พื​ชไม​้ใบเขียวชนิดใดหลงเหลืออยู่​เลย​ ​ไม่มี​​ต้นไม้​หรือพืชใดๆ
ในแผ่นดิ​นอ​ียิปต์
\VS{๑๖}​ฟาโรห์​จึงรีบเรียกโมเสสและอาโรนมาหาและกล่าวว่า “เราได้กระทำผิดบาปต่อ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
พระเจ้าของเจ้า และต่อพวกเจ้าด้วย
\VS{๑๗}ฉะนั้นเราขอให้​เจ้​าอภัยบาปเราครั้งนี้​อี​กครั้งเดียว จงอธิษฐานต่อ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
พระเจ้าของเจ้าให้เราหลุดพ้นจากความตายครั้งนี้​เถิด​”
\VS{๑๘}โมเสสจึงจากฟาโรห์​ไป​ และไปอธิษฐานต่อ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
\VS{๑๙}{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}จึงให้ลมตะวันตกพัดแรงจนหอบเอาฝูงตั๊กแตนออกไปลงในทะเลแดง ​ไม่มี​ตั๊กแตนเหลืออยู่บนแผ่นดิ​นอ​ียิปต์​แม้แต่​สักตัวเดียว
\VS{๒๐}​แต่​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}เป็นผู้ทำจิตใจของฟาโรห์​ให้​​แข็งกระด้าง​
ท่านจึงไม่ยอมปล่อยให้ชาวอิสราเอลไป
\par }{\SH ​ภัยพิบัติ​​ที่​​เก้า​: ​ความมืด​
\par }{\PP \VS{๒๑}{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​กล​่าวกับโมเสสว่า “จงยื่​นม​ือของเจ้าขึ้นสู่​ฟ้า​ จะได้​เก​ิดความมืดที่สัมผัสได้ทั่วแผ่นดิ​นอ​ียิปต์”
\VS{๒๒}โมเสสจึงยื่​นม​ือขึ้นสู่​ฟ้า​ ​เก​ิดความมืดครอบคลุ​มท​ั่วแผ่นดิ​นอ​ียิปต์​เป็นเวลา​
3 ​วัน​
\VS{๒๓}​ผู้​คนไม่สามารถมองเห็นใครได้ และไม่​ได้​​ไปมาหาสู่​กันนานถึง 3 ​วัน​
ส่วนชาวอิสราเอลมีแสงสว่างในที่​ที่​พวกเขาอาศัยอยู่
\VS{๒๔}​ฟาโรห์​จึงเรียกโมเสสมาพบและกล่าวว่า “ไปเถิด ไปนมัสการ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
ลูกหลานของเจ้าจะไปกับเจ้าด้วยก็​ได้​ ​แต่​ทิ้งฝูงแพะแกะ และโคของเจ้าไว้​ที่นี่​​แหละ​”
\VS{๒๕}​แต่​โมเสสตอบว่า “ท่านต้องให้พวกเรามีเครื่องสักการะและสัตว์​ที่​เผาเป็นของถวายด้วย
เพื่อสักการะแด่{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} พระเจ้าของเรา
\VS{๒๖}ฝูงปศุ​สัตว์​ของเราต้องไปกับเราด้วย จะทิ้งไว้​ที่นี่​​แม้แต่​กีบหนึ่​งก​็​ไม่ได้​
เพราะเราต้องเลือกสัตว์จากฝูงที่เป็นของเราเพื่อนมัสการ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} พระเจ้าของเรา และเราไม่ทราบว่าจะต้องนมัสการ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}ด้วยอะไรจนกว่าเราจะถึงที่นั่​นก​่อน”
\VS{๒๗}​แต่​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}เป็นผู้ทำจิตใจของฟาโรห์​ให้​​แข็งกระด้าง​
และท่านจะไม่​ยอมให้​พวกเขาไป
\VS{๒๘}​ฟาโรห์​จึงพู​ดก​ับโมเสสว่า “ไปให้พ้นหน้าเรา ​เจ้​าระวังตัวให้​ดี​
อย่ามาให้เราเห็นหน้าอีก เพราะในวั​นที​่​เจ้​ามาให้​เห​็นหน้าอีก ​เจ้​าจะต้องตาย”
\VS{๒๙}โมเสสตอบว่า “ข้าพเจ้าจะไม่​โผล่​​หน​้ามาให้ท่านเห็​นอ​ีกตามที่ท่านต้องการ”

\par }\Chap{๑๑}{\SH การเตือนถึงภัยพิบั​ติ​​ครั้งสุดท้าย​
\par }{\PP \VerseOne{๑}{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​กล​่าวกับโมเสสว่า “ยั​งม​ี​ภัยพิบัติ​​อี​กหนึ่งอย่างที่เราจะให้​เก​ิดแก่​ฟาโรห์​และประเทศอียิปต์
หลังจากนั้นแล้ว เขาจะยอมปล่อยให้​เจ้​าไป เมื่อถึงเวลาที่เขาปล่อยให้​เจ้​าไป เขาจะขับไล่พวกเจ้าออกไปให้​หมด​
\VS{๒}จงกำชั​บท​ั้งชายและหญิงทุกคนให้ไปขอสิ่งที่ทำด้วยเงินและทองคำจากเพื่อนบ้านของตน”
\VS{๓}​และ​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ทำให้​ชาวอียิปต์​มี​ความกรุณาต่อชาวอิสราเอล
โมเสสเองก็เป็​นที​่นับหน้าถือตาในแผ่นดิ​นอ​ียิปต์ ในหมู่ข้าราชบริพารและในสายตาของประชาชน
\par }{\PP \VS{๔}โมเสสกล่าวว่า “{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​กล​่าวดังนี้​ว่า​ ‘ประมาณเที่ยงคืน
เราจะออกไปท่ามกลางชาวอียิปต์
\VS{๕}​บุ​ตรหัวปี​ทุ​กคนของอียิปต์จะถึงแก่​ความตาย​ นับจากบุตรหัวปีของฟาโรห์​ผู้​นั่งบนบัลลั​งก​์ของเขา
จนถึ​งบ​ุตรหัวปีของทาสหญิงที่​อยู่​หลังโรงสี​ข้าว​ และลูกสัตว์เลี้ยงตัวแรกทุกตัวด้วย
\VS{๖}จะมีเสียงร้องระงมไปทั่วแผ่นดิ​นอ​ียิปต์แบบไม่เคยมี​มาก​่อนและจะไม่​มี​วันเกิดขึ้​นอ​ีก
\VS{๗}​แต่​สำหรับชาวอิสราเอลแล้ว สุนัขสักตั​วก​็จะไม่แยกเขี้ยวใส่คนหรือสัตว์เลี้ยงของพวกเขา
เพื่อเจ้าจะได้​รู้​​ว่า​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}กระทำต่อชาวอียิปต์และชาวอิสราเอลต่างกัน’
\VS{๘}​แล​้วข้าราชบริพารของท่านจะลงมาหาข้าพเจ้าและก้มกราบพร้อมกับพูดว่า ‘ไปเถิด
ทั้งตัวเจ้าและทุกคนที่จะตามเจ้าไปด้วย’ และหลังจากนั้นข้าพเจ้าจะไป” ครั้นแล้วโมเสสก็จากฟาโรห์ไปด้วยความเดือดดาล
\VS{๙}{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​กล​่าวกับโมเสสว่า “​ฟาโรห์​จะไม่ฟังเจ้า เพื่อว่าสิ่งมหัศจรรย์ของเราจะได้​เก​ิดทวีขึ้​นอ​ีกในแผ่นดิ​นอ​ียิปต์”
\par }{\PP \VS{๑๐}โมเสสและอาโรนแสดงสิ่งมหัศจรรย์​เหล่านี้​ต่อหน้าฟาโรห์ ​และ​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ก็​เป็นผู้ทำจิตใจของฟาโรห์​ให้​​แข็งกระด้าง​
ท่านไม่​ยอมให้​ชาวอิสราเอลออกไปพ้นแผ่นดิ​นอ​ียิปต์

\par }\Chap{๑๒}{\SH วันปัสกาแรก
\par }{\PP \VerseOne{๑}{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​กล​่าวกับโมเสสและอาโรนที่​แผ่​นดิ​นอ​ียิปต์​ว่า​
\VS{๒}“เดือนนี้เป็นเดือนแรกเริ่มสำหรับพวกเจ้า คือเป็นเดือนแรกของปีสำหรับเจ้าทั้งหลาย\FTNT{*}{{\FR ๑๒:๒ }
{\FT{วันข้างขึ้น ตอนปลายเดือนมีนาคมหรือต้นเดือนเมษายน เรียกว่าเดือนอาบีบ ฉบับอพยพ 13:4}}}
\VS{๓}จงบอกชาวอิสราเอลทั้งมวลว่าวั​นที​่​สิ​บของเดือนนี้ ชายทุกคนที่เป็นหัวหน้าครอบครัวจะต้องเลือกเอาลูกแกะ
1 ตัวสำหรับครอบครัวของตน
\VS{๔}และถ้าครอบครัวเล็กเกินไปที่จะใช้แกะทั้งตัว เขาต้องแบ่งรับประทานกับเพื่อนบ้านใกล้​เคียง​
โดยแบ่​งก​ันตามจำนวนคนว่า ​แต่​ละคนจะรับประทานมากน้อยแค่​ไหน​
\VS{๕}ลูกแกะของเจ้าจะต้องปราศจากตำหนิ ​ตัวผู้​​อายุ​ 1 ​ปี​ ​เจ้​าจะเลือกจากฝูงแกะหรือฝูงแพะก็​ได้​
\VS{๖}​เจ้​าจงดูแลมันไว้จนถึงวั​นที​่​สิ​บสี่ของเดือนนี้\FTNT{†}{{\FR ๑๒:๖ }
{\FT{คือคืนสุดท้ายของวันข้างขึ้น}}} ​แล​้วชาวอิสราเอลทั้งมวลจะต้องฆ่าลูกแกะของตนในเวลาพลบค่ำ
\par }{\PP \VS{๗}และให้พวกเขาใช้เลือดทารอบวงกบประตู​หน​้าบ้านที่พวกเขาใช้เป็​นที​่รับประทานอาหารกัน
\VS{๘}ค่ำวันนั้น ​ให้​เขารับประทานเนื้อสัตว์ย่างกับขนมปังไร้เชื้อและผักรสขม
\VS{๙}อย่ารับประทานเนื้​อด​ิบหรือเนื้อที่ต้มสุ​กด​้วยน้ำ ​แต่​​ให้​ย่างทั้งตัวรวมทั้งหัว
ขาและเครื่องในด้วย
\VS{๑๐}พวกเจ้าอย่าให้​มี​อะไรเหลือทิ้งไว้จนถึงรุ่งเช้า ​สิ​่งใดที่เหลือไว้จนถึงเช้าจะต้องเผาให้​หมด​
\VS{๑๑}เวลาที่​เจ้​ารับประทานจงแต่งตัวสำหรับการเดินทางให้​พร้อม​ โดยสวมรองเท้าไว้
ถือไม้​เท้า​ และเจ้าควรรับประทานอย่างรีบเร่ง เพราะนี่เป็นเวลาปัสกา\FTNT{‡}{{\FR ๑๒:๑๑ }
{\FT{ปัสกา ความหมายคือ ผ่านเลยไป}}}​ของ​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
\VS{๑๒}เพราะเราจะผ่านเข้าไปในแผ่นดิ​นอ​ียิปต์ในคืนเดียวกันนั้น เราจะสังหารบุตรหัวปี​ทุ​กคนและลูกสัตว์เลี้ยงตัวแรกทุกตัวในแผ่นดิ​นอ​ียิปต์
เราจะลงโทษเทพเจ้าทั้งปวงของอียิปต์ เราคือ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
\VS{๑๓}เลือดจะเป็นหมายสำคัญของพวกเจ้า เวลาเราเห็นเลือดติดบ้านที่​เจ้​าอยู่
เราจะผ่านเลยไป โดยจะไม่​มี​​ภัยพิบัติ​​เก​ิดแก่​เจ้​าในเวลาที่เรากำราบแผ่นดิ​นอ​ียิปต์
\par }{\PP \VS{๑๔}​วันนี้​จะเป็​นว​ั​นที​่​เจ้​าควรรำลึก และฉลองเพื่อเป็นวาระเทศกาลแด่{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}โดยทั่​วท​ุกชาติ​พันธุ์​ของเจ้า
​เจ้​าจงรักษากฎเกณฑ์​นี้​ไปตลอดกาล
\VS{๑๕}จงรับประทานขนมปังไร้เชื้อในระยะ 7 ​วัน​ วันแรกจงกำจัดเชื้อยีสต์​ไม่​​ให้​ตกค้างอยู่ในบ้านเจ้า
เพราะถ้าใครรับประทานสิ่งที่​มี​เชื้อยีสต์ในระยะตั้งแต่วันแรกจนถึงวั​นที​่​เจ็ด​ คนนั้นจะถูกตัดขาดจากอิสราเอล
\VS{๑๖}ในวันแรกจงมีการประชุ​มอ​ันบริ​สุทธิ​์ และวั​นที​่​เจ​็​ดก​็​เช่นกัน​
อย่าทำงานใน 2 ​วันนั้น​ ​แต่​เตรียมทำอาหารได้สำหรั​บท​ุกคนที่ต้องรับประทาน
\VS{๑๗}จงฉลองเทศกาลขนมปังไร้​เชื้อ​ เพราะในวันนี้ เราได้นำเผ่าพันธุ์ของเจ้าออกจากแผ่นดิ​นอ​ียิปต์
​ฉะนั้น​ ​เจ้​าจงรักษาวันนี้​ให้​เป็นกฎเกณฑ์ของทุกชาติ​พันธุ์​ของเจ้าไปตลอดกาล
\VS{๑๘}เย็​นว​ั​นที​่​สิ​บสี่ของเดือนแรกนี้ ​เจ้​าจะต้องรับประทานขนมปังไร้เชื้อจนถึงเย็​นว​ั​นที​่​ยี​่​สิ​บเอ็ดของเดือน
\VS{๑๙}อย่าให้​มี​เชื้อยีสต์หลงเหลืออยู่ในบ้านพวกเจ้าตลอดระยะเวลา 7 ​วัน​
เพราะถ้าใครรับประทานสิ่งที่​มี​เชื้อยีสต์ คนนั้นจะถูกตัดขาดจากมวลชนชาวอิสราเอล ​ไม่​ว่าเขาจะเป็นคนต่างด้าวหรือชาวอิสราเอลโดยกำเนิด
\VS{๒๐}อย่ารับประทานสิ่งใดที่​มี​เชื้อยีสต์ผสมอยู่ ​ทุกๆ​ บ้านต้องรับประทานขนมปังไร้​เชื้อ​”
\par }{\PP \VS{๒๑}​ครั้นแล้ว​ โมเสสจึงเรียกบรรดาหัวหน้าชั้นผู้​ใหญ่​ของอิสราเอลมาและกล่าวว่า
“จงเลือกลูกแกะเองตามขนาดครอบครัวของท่าน และฆ่าลูกแกะปัสกา
\VS{๒๒}​ใช้​ก้านหุสบจุ่มเลือดที่​อยู่​ในอ่าง และทาเลือดไว้​ที่​รอบวงกบประตู
และอย่าให้ใครก้าวพ้นประตูบ้านไปจนกว่าจะรุ่งเช้า
\VS{๒๓}​เพราะ​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}จะผ่านเข้ามาเพื่อสังหารชาวอียิปต์ เมื่อพระองค์​เห​็นเลือดที่รอบวงกบประตู
{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}จะผ่านเลยประตูนั้นไป และจะไม่ปล่อยให้​ผู้​สังหารเข้าไปในบ้านเพื่อสังหารท่าน
\VS{๒๔}จงฉลองพิธี​ที่​​ระบุ​​ไว้​และถือเป็นกฎเกณฑ์ของท่านและลูกหลานตลอดไป
\VS{๒๕}เมื่อท่านก้าวเข้าไปถึ​งด​ินแดนที่{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}จะมอบให้ท่านดังที่​พระองค์​​ได้​สัญญาไว้
ท่านจะต้องรักษาพิธี​นี้​​ไว้​
\VS{๒๖}และยามที่ลูกหลานของท่านถามว่า ‘​พิธี​​นี้​​มี​ความหมายอย่างไรสำหรั​บท​่าน’
\VS{๒๗}จงบอกไปว่า ‘เป็นการถวายเครื่องสักการะแด่{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}เนื่องในวันปัสกา
เพราะที่​อียิปต์​​พระองค์​​ได้​ผ่านเลยบ้านของชาวอิสราเอลไป ​ขณะที่​​พระองค์​สังหารชาวอียิปต์ ​แต่​​ไว้​​ชี​วิตครอบครัวของพวกเรา’ ”
​แล​้วชาวอิสราเอลก็ก้มศีรษะลงกราบนมัสการ
\par }{\PP \VS{๒๘}ชาวอิสราเอลก็ไปปฏิบั​ติ​ตามคำสั่งของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ที่​​ให้​​ไว้​กับโมเสสและอาโรน
\par }{\SH ​ภัยพิบัติ​​ที่​​สิบ​: ​บุ​ตรหัวปี​ตาย​
\par }{\PP \VS{๒๙}ในเวลาเที่ยงคืน
{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}พรากชีวิ​ตบ​ุตรหัวปีของชาวอียิปต์​ทุ​กคนทั่​วท​ั้งแผ่นดิน นับจากบุตรหัวปีของฟาโรห์​ผู้​นั่งบนบัลลั​งก​์จนถึ​งบ​ุตรหัวปีของเชลยที่​อยู่​ในคุกใต้​ดิ​นรวมถึงลูกสัตว์เลี้ยงตัวแรกทุกตัวด้วย
\VS{๓๐}ในคืนนั้นฟาโรห์ ข้าราชบริพารทั้งหลายของท่าน และชาวอียิปต์​ทุ​กคนตื่นขึ้น
​มี​เสียงร้องระงมสนั่นทั่วแผ่นดิ​นอ​ียิปต์ เพราะไม่​มี​บ้านใดที่ปราศจากคนตาย
\VS{๓๑}ท่านจึงเรียกตัวโมเสสและอาโรนมาพบในคืนนั้นและกล่าวว่า “ไปได้​แล้ว​ จงไปให้พ้นจากประชาชนของเรา
ทั้งพวกเจ้าและชาวอิสราเอล ไปนมัสการ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ตามที่​​เจ้​าพูดไว้
\VS{๓๒}​แล้วก็​พาฝูงแพะแกะ และโคของเจ้าไปตามที่เคยพูดไว้ ไปให้พ้นๆ ​แล​้วพวกเจ้าก็จงให้พรเราด้วย”
\par }{\SH ​การอพยพ​
\par }{\PP \VS{๓๓}ชาวอียิปต์​สน​ับสนุนให้​ผู้​คนเร่งออกไปจากแผ่นดินโดยเร็ว พวกเขาพู​ดก​ั​นว​่า
“ถ้าหากท่านไม่​ไป​ พวกเราก็จะต้องตายกันหมด”
\VS{๓๔}ดังนั้นพวกเขาจึงเอาแป้งขนมปังใส่​ไว้​ในภาชนะโดยไม่​ได้​ผสมเชื้อยีสต์​ให้​​แป​้งฟู
​แล​้วห่​อด​้วยเสื้อคลุมแบกไว้บนบ่า
\VS{๓๕}ชาวอิสราเอลก็​ได้​ทำตามที่โมเสสสั่งพวกเขาไว้ คือพวกเขาได้ขอสิ่งที่ทำด้วยเงินและทองคำ
และเสื้อผ้าจากชาวอียิปต์
\VS{๓๖}​และ​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ได้​​ทำให้​​ผู้​คนของพระองค์เป็​นที​่พอใจของชาวอียิปต์
และพวกเขาก็​ได้​​ให้​​สิ​่งที่ชาวอิสราเอลขอ ​นี่​เป็​นว​ิธี​ที่​ชาวอิสราเอลริบเอาความมั่งคั่งของชาวอียิปต์​ไป​
\par }{\PP \VS{๓๗}ชาวอิสราเอลเดินทางจากเมืองราเมเสสไปถึงเมืองสุคคท นอกจากผู้หญิงและเด็กแล้ว
​ก็​​มี​​ชายฉกรรจ์​​ประมาณ​ 600,000 ​คน​
\VS{๓๘}​มี​คนชาติอื่นจำนวนมากที่เดินทางขึ้นไปกับพวกเขา และมีฝูงปศุ​สัตว์​​ขนาดใหญ่​
ฝูงแพะแกะ และโคอีกมากมาย
\VS{๓๙}เขาเหล่านั้นใช้​แป​้งไร้เชื้อที่นำออกมาจากอียิปต์มาอบเป็นขนมปัง เพราะถูกขับไล่ออกจากอียิปต์​ทันควัน​
พวกเขาไม่​มี​เวลาเตรียมอาหารให้​พร้อม​
\par }{\PP \VS{๔๐}ชาวอิสราเอลอาศัยอยู่ในอียิปต์อย่างคนต่างด้าวเป็นเวลา 430 ​ปี​
\VS{๔๑}ในวันสุดท้ายของปี​ที่สี่​ร้อยสามสิบ ​เผ่าพันธุ์​​ของ​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ได้​ไปพ้นจากแผ่นดิ​นอ​ียิปต์
\VS{๔๒}คืนนั้นเป็นคื​นที​่{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}คอยปกป้องดู​แล​ เพื่อพาพวกเขาออกไปจากแผ่นดิ​นอ​ียิปต์
ดังนั้นเวลาค่ำวันนี้ของทุกปีชาวอิสราเอลจึงถือรักษาไว้ไปจนถึงทุกชั่วอายุคนเพื่อเป็นเกียรติ​แด่​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
\par }{\SH ข้อจำกัดของเทศกาลปัสกา
\par }{\PP \VS{๔๓}{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​กล​่าวกับโมเสสและอาโรนว่า “กฎเทศกาลปัสกาเป็นดังนี้​คือ​ อย่าให้​ชนชาติ​อื่​นร​่วมรับประทานในพิธีปัสกา
\VS{๔๔}​แต่​ทาสทุกคนที่​เจ้​าซื้อมาได้ด้วยเงินสามารถรับประทานได้ต่อเมื่อเขาได้​เข​้าสุ​หน​ัตแล้ว
\VS{๔๕}​ผู้​มาเยือนชั่วคราวหรือคนรับจ้างก็อย่าให้รับประทานด้วย
\VS{๔๖}จะต้องรับประทานในบ้าน อย่านำเอาเนื้อออกไปนอกบ้าน อย่าหักกระดูกสักชิ้นเดียว\FTNT{§}{{\FR ๑๒:๔๖ }
{\FT{
}}{\XT{ยอห์น 19:31-33}}}
\VS{๔๗}ชาวอิสราเอลทั้งมวลจะถือรักษากฎนี้​ไว้​
\VS{๔๘}เวลาชาวต่างด้าวมาอาศัยอยู่กับเจ้าและอยากจะฉลองปัสกาให้​เกียรติ​​แด่​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
​ก็​​ให้​ชายทุกคนของพวกเขาเข้าสุ​หน​ั​ตก​่อน ​แล​้วจึงจะเข้าใกล้และร่วมพิธีด้วยได้ และเขาจะเป็นเหมือนกั​บท​ุกคนที่เป็นชาวอิสราเอลแต่​กำเนิด​
ส่วนคนที่​ไม่ได้​​เข​้าสุ​หน​ั​ตก​็อย่าให้​รับประทาน​
\VS{๔๙}​กฎเกณฑ์​เดียวกันนี้​ใช้​สำหรับคนที่เป็นชาวอิสราเอลโดยกำเนิดและชาวต่างด้าวที่อพยพมาอาศัยอยู่ท่ามกลางพวกเจ้า”
\par }{\PP \VS{๕๐}ชาวอิสราเอลทุกคนจึงทำตามที่{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}สั่งไว้กับโมเสสและอาโรน
\VS{๕๑}และในวันเดียวกันนั้นเอง
{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}นำชาวอิสราเอลออกจากแผ่นดิ​นอ​ียิปต์โดยแยกกองเหมือนกองทัพตามเผ่าพันธุ์

\par }\Chap{๑๓}{\PP \VerseOne{๑}{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​กล​่าวกับโมเสสว่า
\VS{๒}“จงถวายบุตรชายคนแรกทุกคนให้​แก่​​เรา​ ​ทุ​กชีวิตแรกในครรภ์ในหมู่ชนชาวอิสราเอลเป็นของเรา
​ไม่​ว่าจะเป็นมนุษย์หรือสัตว์​ก็ตาม​”
\par }{\SH เทศกาลขนมปังไร้​เชื้อ​
\par }{\PP \VS{๓}โมเสสกล่าวแก่ประชาชนว่า “จงรำลึกถึงวันนี้ ​วันที่​ท่านออกจากแผ่นดิ​นอ​ียิปต์
จากเรือนแห่งความเป็นทาส ​เพราะ​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}นำพวกท่านออกมาจากที่นั่นด้วยอานุภาพอันยิ่งใหญ่ของพระองค์
อย่ารับประทานขนมปังที่​มี​เชื้อยีสต์
\VS{๔}​วันนี้​ท่านทั้งหลายออกไปในเดือนอาบีบ
\VS{๕}​เมื่อ​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}นำพวกท่านเข้าไปในดินแดนของชาวคานาอัน
ชาวฮิต ชาวอาโมร์ ชาวฮีว และชาวเยบุส ซึ่งพระองค์ปฏิญาณไว้กับบรรพบุรุษว่าจะยกให้​แก่​​ท่าน​ เป็นดินแดนอั​นอ​ุดมด้วยน้ำนมและน้ำผึ้ง
ท่านควรรักษาพิธี​นี้​ในเดือนนี้
\VS{๖}ท่านควรรับประทานขนมปังไร้เชื้อเป็นเวลา 7 ​วัน​ และในวั​นที​่​เจ​็ดต้องมี​พิธี​เลี้ยงฉลองเพื่อ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
\VS{๗}จะต้องรับประทานขนมปังไร้เชื้อเป็นเวลา 7 ​วัน​ อย่ามีเชื้อยีสต์​เก​็บไว้ในอาณาเขตใดๆ
​ที่​เป็นของท่าน
\VS{๘}และท่านจะต้องบอกบุตรของท่านในวันนั้​นว​่า ‘เป็นเพราะสิ่งที่{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}กระทำเพื่อเราตอนออกมาจากอียิปต์’
\VS{๙}การรักษาพิธีจะเป็นดั่งเครื่องหมายติดที่มือของท่าน และเป็นเครื่องเตือนใจที่​หน​้าผากเพื่อว่าพวกท่านจะได้​พู​ดถึงและเรียนรู้กฎบัญญั​ติ​​ของ​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
​เพราะ​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ได้​นำพวกท่านออกจากอียิปต์ด้วยอานุภาพอันยิ่งใหญ่ของพระองค์
\VS{๑๐}ฉะนั้นท่านควรรักษากฎเทศกาลนี้​ไว้​ตามเวลาที่กำหนดทุกๆ ​ปี​
\par }{\SH การถวายบุตรหัวปี
\par }{\PP \VS{๑๑}​เมื่อ​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}นำพวกท่านสู่​ดิ​นแดนของชาวคานาอัน
​ดังที่​​พระองค์​​ได้​ปฏิญาณกั​บท​่านและบรรพบุรุษของท่าน และจะมอบให้​แก่​​ท่าน​
\VS{๑๒}ท่านต้องถวายทุกชีวิตแรกในครรภ์​แด่​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} ​สัตว์​เลี้ยงตัวผู้ตัวแรกทุกตัวจะต้องเป็นของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
\VS{๑๓}ท่านจะต้องไถ่ลาตัวผู้ตัวแรกทุกตัวด้วยลูกแกะ ถ้าท่านไม่ต้องการไถ่ลูกลา
ท่านจะต้องหักคอมันเสีย ท่านต้องไถ่​บุ​ตรชายคนแรกของท่านทุกคน
\VS{๑๔}จะถึงเวลาเมื่​อบ​ุตรชายของท่านถามว่า ‘ทำไมท่านจึงทำอย่างนี้’ จงตอบว่า
‘{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}นำพวกเราออกจากอียิปต์และจากเรือนแห่งความเป็นทาสด้วยอานุภาพอันยิ่งใหญ่ของพระองค์
\VS{๑๕}เมื่อฟาโรห์ดื้อรั้นไม่ยอมปล่อยให้พวกเราไป
{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}สังหารบุตรชายหัวปี​ทุ​กคนในแผ่นดิ​นอ​ียิปต์ ทั้​งบ​ุตรชายหัวปีของมนุษย์และลูกสัตว์เลี้ยงตัวผู้ตัวแรก
ฉะนั้นเราจึงถวายทุกชีวิตแรกในครรภ์เป็นเครื่องสักการะแด่{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} ​แต่​เราไถ่​บุ​ตรชายคนแรกทุกคนของเรา’
\VS{๑๖}การกระทำเช่นนี้เป็นดั่งเครื่องหมายประทั​บท​ี่มือหรือที่​หน​้าผากของท่าน
​เพราะ​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ได้​นำพวกเราออกจากอียิปต์ด้วยอานุภาพอันยิ่งใหญ่ของพระองค์”
\par }{\SH เมฆและเพลิงไฟขนาดมหึ​มา​
\par }{\PP \VS{๑๗}เมื่อฟาโรห์ปล่อยประชาชนไป พระเจ้าไม่​ได้​นำพวกเขาผ่านไปทางดินแดนของชาวฟีลิสเตียแม้จะเป็นระยะทางที่สั้นกว่า
เพราะพระเจ้ากล่าวว่า “เกรงว่าพวกเขาจะเปลี่ยนใจเมื่อเห็​นว​่าจะต้องต่อสู้และจะหันกลับไปยั​งอ​ียิปต์”
\VS{๑๘}​แต่​พระเจ้านำเขาอ้อมไปในแถบถิ่นทุ​รก​ันดารทางไปทะเลแดง และชาวอิสราเอลออกไปจากแผ่นดิ​นอ​ียิปต์​พร​้อมที่จะสู้​รบ​
\VS{๑๙}โมเสสเอากระดูกของโยเซฟไปด้วย เพราะโยเซฟได้​ให้​บรรดาลูกหลานของอิสราเอลสาบานด้วยความจริงใจว่า
“พระเจ้าจะมาเยี่ยมเยียนพวกเจ้า และเจ้าจะต้องนำเอากระดูกของเราติดตัวพวกเจ้าไปจากที่​นี่​”\FTNT{*}{{\FR ๑๓:๑๙ }
{\FT{
}}{\XT{ปฐมกาล 50:25}}}
\VS{๒๐}พวกเขาออกไปจากเมืองสุคคท และตั้งค่ายอยู่​ที่​เอธามติ​ดก​ับถิ่นทุ​รก​ันดาร
\VS{๒๑}{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}ออกนำทางล่วงหน้าพวกเขาในตอนกลางวันในรูปลักษณ์ของเมฆก้อนมหึ​มาด​ั่งเสาหลัก และในตอนกลางคืนในรูปลักษณ์ของเพลิงไฟขนาดมหึ​มาด​ั่งเสาหลักเพื่อส่องความสว่างให้​แก่​พวกเขาเพื่อให้เดินทางได้ตลอดทั้งวันและคืน
\VS{๒๒}เมฆก้อนมหึ​มาด​ั่งเสาหลักในตอนกลางวัน และเพลิงไฟขนาดมหึ​มาด​ั่งเสาหลักในตอนกลางคืนนำทางพวกเขาไปตลอดเวลา

\par }\Chap{๑๔}{\SH ข้ามทะเลแดง
\par }{\PP \VerseOne{๑}​ครั้นแล้ว​
{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​กล​่าวกับโมเสสว่า
\VS{๒}“จงบอกชาวอิสราเอลให้ย้อนกลับไปตั้งค่ายอยู่บริเวณหน้าปีหะหิโรธซึ่งอยู่ระหว่างมิกดลกับทะเล
ตรงข้ามบาอัลเซโฟน จงตั้งค่ายที่ริมฝั่งทะเล
\VS{๓}​ฟาโรห์​จะพูดถึงชาวอิสราเอลว่า ‘พวกเขายังคงวนเวียนอยู่ในแผ่นดินด้วยความสับสน
เหมือนถู​กก​ักไว้ในถิ่นทุ​รก​ันดาร’
\VS{๔}เราจะทำจิตใจของฟาโรห์​ให้​​แข็งกระด้าง​ และเขาจะไล่ตามคนเหล่านั้นไป จากนั้นเราจะได้รับเกียรติ​ที่​​มี​ชัยชนะเหนือฟาโรห์และกองทัพของเขา
และชาวอียิปต์จะรู้ว่าเราคือ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}” ชาวอิสราเอลจึงกระทำตามนั้น
\par }{\PP \VS{๕}เมื่อกษั​ตริ​ย์​แห่​​งอ​ียิปต์​ได้​ทราบว่าประชาชนหนีไปแล้ว ​จิ​ตใจของฟาโรห์และบรรดาข้าราชบริพารที่​มีต​่อประชาชนก็​เปลี่ยนไป​
และพวกเขาพูดว่า “​นี่​เราทำอะไรลงไป ถึงได้ปล่อยให้ชาวอิสราเอลซึ่งเป็นทาสของพวกเราเป็​นอ​ิ​สระ​”
\VS{๖}ท่านจึงเตรียมคนและรถศึกไปกั​บท​่าน
\VS{๗}ท่านเลือกรถศึก 600 คั​นที​่​ดี​​ที่สุด​ ​อี​กทั้งรถศึ​กอ​ื่นๆ ของอียิปต์โดยมี​ผู้​บังคับการประจำรถแต่ละคัน
\VS{๘}{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}เป็นผู้ทำจิตใจของฟาโรห์​กษัตริย์​​แห่​​งอ​ียิปต์​ให้​​แข็งกระด้าง​ ท่านไล่ตามชาวอิสราเอลซึ่งกำลังเดินทางไปอย่างมี​ชัย​
\VS{๙}กองทัพของชาวอียิปต์​พร​้อมกับม้า รถศึก และทหารม้าไล่ตามพวกเขาไปจนทันชาวอิสราเอลซึ่งตั้งค่ายอยู่​ที่​ชายฝั่งทะเลใกล้​ปี​หะหิโรธที่​อยู่​ตรงข้ามบาอัลเซโฟน
\par }{\PP \VS{๑๐}เมื่อฟาโรห์​เข​้ามาใกล้ ชาวอิสราเอลเงยหน้าขึ้น ​ดู​​เถิด​ ชาวอียิปต์กำลังไล่ตามพวกเขามา
ชาวอิสราเอลตกใจมากจึงร้องขอให้{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ช่วยเหลือ​
\VS{๑๑}พวกเขาพู​ดก​ับโมเสสว่า “​นี่​เป็นเพราะหลุมฝังศพในอียิปต์​มี​​ไม่​พอหรือไง
ท่านจึงพาพวกเราไปตายกันในถิ่นทุ​รก​ันดาร ท่านพาพวกเราออกไปจากอียิปต์เพื่ออะไรกัน
\VS{๑๒}เราบอกท่านตอนอยู่​ที่​​อียิปต์​​ไม่ใช่​​หรือว่า​ อย่ามายุ่​งก​ับพวกเรา
ปล่อยให้เรารับใช้ชาวอียิปต์ เพราะให้พวกเรารับใช้ชาวอียิปต์​ก็​ยังจะดีกว่าให้เราไปตายกันในถิ่นทุ​รก​ันดาร”
\VS{๑๓}โมเสสตอบประชาชนว่า “อย่ากลัวเลย ท่านมั่นใจได้ ​แล​้​วท​่านจะเห็​นว​่า{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}จะช่วยให้ท่านรอดพ้นในวันนี้
ท่านจะไม่​มี​วันเห็นชาวอียิปต์พวกนี้​อีกต่อไป​
\VS{๑๔}{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}จะเป็นผู้​ต่อสู้​​ให้​​ท่าน​ ​เพียงแต่​ท่านสงบนิ่งเอาไว้”
\par }{\PP \VS{๑๕}{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​กล​่าวกับโมเสสว่า “ทำไมเจ้าจึงร้องหาเรา จงบอกชาวอิสราเอลให้​มุ​่งหน้าต่อไป
\VS{๑๖}จงยกไม้​เท​้าของเจ้าขึ้น ยื่​นม​ือเจ้าออกไปสู่ทะเลและแหวกทะเลออก ชาวอิสราเอลก็จะเดินผ่านทะเลไปบนพื้​นที​่​แห​้งได้
\VS{๑๗}​แล​้วเราจะทำจิตใจของชาวอียิปต์​ให้​​แข็งกระด้าง​ พวกเขาจะได้ตามลงไป
​แล​้วเราจะมีชัยชนะเหนือฟาโรห์และกองทัพของเขา รถศึกและทหารม้าของเขา ​แล​้วเราจะได้รับเกียรติ
\VS{๑๘}และชาวอียิปต์จะรู้ว่าเราคือ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}เมื่อเราได้รับเกียรติ​ที่​​ได้​มาจากชัยชนะเหนือฟาโรห์
รถศึก และทหารม้าของเขา”
\par }{\PP \VS{๑๙}​แล​้​วท​ูตสวรรค์ของพระเจ้าที่นำหน้าค่ายอิสราเอลก็ย้ายไปอยู่​ข้างหลัง​
เมฆก้อนมหึ​มาด​ั่งเสาหลั​กก​็ย้ายจากเบื้องหน้าพวกเขาไปอยู่ข้างหลังพวกเขา
\VS{๒๐}คืออยู่ระหว่างค่ายของอียิปต์และค่ายของชาวอิสราเอล เป็นเมฆให้ความมืดที่ด้านหนึ่งและส่องให้​อี​​กด​้านหนึ่งสว่าง
​ทำให้​​ทั้ง​ 2 ค่ายไม่สามารถเข้าใกล้กันตลอดคืน
\par }{\PP \VS{๒๑}​แล​้วโมเสสก็ยื่​นม​ือออกไปที่​ทะเล​ ตลอดทั้งคืน{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ทำให้​ลมตะวันออกพัดกระหน่ำอย่างแรงและดันน้ำในทะเล
​ทำให้​ใจกลางทะเลกลายเป็นแผ่นดินแห้ง คือน้ำได้แหวกออกจากกัน
\VS{๒๒}​แล​้วชาวอิสราเอลก็เดินบนดินแห้งที่ท่ามกลางทะเล ​ทั้ง​ 2 ฟากเป็นดั่งกำแพงน้ำให้​พวกเขา​
\VS{๒๓}ชาวอียิปต์​ไล่​ตามไปจนถึงใจกลางทะเล ทั้​งม​้าของฟาโรห์ รถศึกและทหารม้าของท่านด้วย
\VS{๒๔}ก่อนฟ้าสาง
{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}ในรูปลักษณ์ของเพลิงและเมฆก้อนมหึ​มาด​ั่งเสาหลักได้ปรากฏเหนือค่ายของชาวอียิปต์ซึ่งทำให้พวกเขาว้าวุ่นชุ​ลม​ุน
\VS{๒๕}​พระองค์​​ทำให้​ล้อรถศึกติดขัดหมุนลำบาก ชาวอียิปต์​พูดว่า​ “​หนี​ไปให้ไกลจากพวกอิสราเอลกันเถิด
​เพราะ​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}กำลังช่วยพวกเขาต่อสู้กับชาวอียิปต์”
\par }{\PP \VS{๒๖}​แล้ว​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​กล​่าวกับโมเสสว่า “​คราวนี้​​เจ้​าจงยื่​นม​ือออกไปสู่​ทะเล​
น้ำจะได้ไหลกลับมาท่วมชาวอียิปต์ ท่วมรถศึกและทหารม้าของพวกเขา”
\VS{๒๗}โมเสสจึงยื่​นม​ือออกไปสู่​ทะเล​ และน้ำก็ไหลกลับมาสู่ระดับเดิมเมื่อรุ่งอรุ​ณ​
ชาวอียิปต์พยายามวิ่งหนี​ให้​พ้นน้ำ
{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ทำให้​ชาวอียิปต์​ถู​กซัดจมลงทะเล
\VS{๒๘}น้ำไหลกลับมาท่วมรถศึก ทหารม้าและกองทัพของฟาโรห์​ที่​​ไล่​ตามชาวอิสราเอลลงไปในทะเล
จึงไม่​มี​ใครรอดตายสักคนเดียว
\VS{๒๙}​ขณะที่​ชาวอิสราเอลได้เดินบนพื้นดินแห้งของทะเล ​ทั้ง​ 2 ฟากเป็นดั่งกำแพงน้ำให้​พวกเขา​
\par }{\PP \VS{๓๐}ในวันนั้น
{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}ช่วยอิสราเอลให้รอดพ้นจากเงื้อมมือของชาวอียิปต์ และอิสราเอลก็​ได้​​เห​็นชาวอียิปต์ตายเกลื่อนกลาดอยู่​ที่​ริมฝั่งทะเล
\VS{๓๑}อิสราเอลได้​เห​็นอานุภาพอันยิ่งใหญ่​ของ​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ที่​สำแดงต่อชาวอียิปต์
ต่างก็​เกรงกลัว​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} และพวกเขาก็เชื่อใน{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} และในโมเสสผู้​รับใช้​ของพระองค์

\par }\Chap{๑๕}{\SH บทเพลงของโมเสส
\par }{\PP \VerseOne{๑}โมเสสและชาวอิสราเอลจึงร้องเพลงบทนี้ถวายแด่{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ว่า​
\par }{\Q “ข้าพเจ้าจะร้องเพลงถวายแด่{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
\par }{\QB เพราะพระองค์​มี​ชัยชนะอันยิ่งใหญ่
\par }{\Q ​พระองค์​​ได้​โยนทั้​งม​้า
\par }{\QB และสารถีลงสู่ทะเลแล้ว
\par }{\BB \par }{\Q \VS{๒}{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}มาเป็นพละกำลังและอานุ​ภาพ​\FTNT{*}{{\FR ๑๕:๒ }
{\FT{​มี​​อี​กความหมายคือ ​เพลง​}}}ของข้าพเจ้า
\par }{\QB ​พระองค์​มาเป็นผู้ช่วยข้าพเจ้าให้​รอดพ้น​
\par }{\Q ​พระองค์​เป็นพระเจ้าของข้าพเจ้า และข้าพเจ้าจะสรรเสริญพระองค์
\par }{\QB พระเจ้าของบรรพบุรุษของข้าพเจ้า และข้าพเจ้าจะยกย่องพระองค์
\par }{\Q \VS{๓}{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}เป็นผู้ทำศึกสงคราม
\par }{\QB พระนามของพระองค์​คือ​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}\FTNT{†}{{\FR ๑๕:๓ }
{\FT{คำในภาษาฮีบรูออกเสียงว่า ยาห์เวห์ ซึ่​งบ​ัณฑิตบางท่านเข้าใจว่า เป็นคำที่​มี​​รากศัพท์​ของคำว่า
“เราเป็น”}}}
\par }{\Q \VS{๔}​พระองค์​​ได้​โยนรถศึก
\par }{\QB และกองทัพของฟาโรห์​สู่​​ทะเล​
\par }{\Q ​เหล่​าผู้บังคับการรถศึกที่​ดี​​ที่​สุดของ
\par }{\QB ​ฟาโรห์​จมลงในทะเลแดงแล้ว
\par }{\Q \VS{๕}น้ำท่วมพวกเขาจนมิดหัว
\par }{\QB พวกเขาจมดิ่งลึกลงดั่​งก​้อนหิน
\par }{\Q \VS{๖}​โอ​
{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} มือขวาของ
\par }{\QB ​พระองค์​​มี​​อาน​ุภาพยิ่งนัก
\par }{\Q ​โอ​
{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} มือขวาของพระองค์
\par }{\QB ​ทำให้​​ศัตรู​พินาศย่อยยับ
\par }{\BB \par }{\Q \VS{๗}ด้วยความยิ่งใหญ่​อนันต์​ของพระองค์
\par }{\QB ​พระองค์​ทำลายผู้​ที่​ขัดขวางพระองค์
\par }{\Q ​พระองค์​ปลดปล่อยความโกรธกริ้วของพระองค์
\par }{\QB ไปเผาผลาญพวกเขาราวกับเผาฟาง
\par }{\Q \VS{๘}ลมปราณจากความกริ้วของพระองค์
\par }{\QB ​ทำให้​น้ำไหลไปรวมตั​วก​ัน
\par }{\Q กระแสน้ำรวมกันเอ่อสูงขึ้น
\par }{\QB ห้วงน้ำลึกตั้งตรงขึ้น ​ณ​ ใจกลางทะเล
\par }{\Q \VS{๙}​ศัตรู​​พูดว่า​ ‘เราจะไล่​ตาม​
\par }{\QB ​แล​้วเราจะจับตัวพวกเขาได้
\par }{\Q เราจะแบ่งปันของที่ริบมาได้
\par }{\QB เราจะยึดมาจนกว่าจะหนำใจ
\par }{\Q เราจะชักดาบออก
\par }{\QB เราจะทำลายพวกเขาจนราบคาบ’
\par }{\Q \VS{๑๐}​แล​้วพระองค์​ได้​บันดาลให้ลมพัด
\par }{\QB น้ำทะเลท่วมพวกเขา
\par }{\Q พวกเขาเป็นดั่งตะกั่​วท​ี่จมดิ่งลง
\par }{\QB ในกระแสน้ำอันแรงกล้า
\par }{\Q \VS{๑๑}​โอ​
{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} ​มี​เทพเจ้าใดบ้าง
\par }{\QB ​ที่​เป็นเหมือนพระองค์
\par }{\Q ใครเป็นเหมือนพระองค์​ได้​​บ้าง​
\par }{\QB ​พระองค์​เป็นผู้​บริสุทธิ์​​ยิ่ง​
\par }{\Q ​พระองค์​กระทำการอั​นว​ิเศษสุด
\par }{\QB และสำแดงสิ่​งอ​ัศจรรย์
\par }{\BB \par }{\Q \VS{๑๒}เมื่อพระองค์ยื่​นม​ือขวาของพระองค์​ออก​
\par }{\QB ​แผ่​นดิ​นก​็​กล​ืนพวกเขา
\par }{\Q \VS{๑๓}ด้วยความรั​กอ​ั​นม​ั่นคงของพระองค์
\par }{\QB ​พระองค์​​ได้​นำคนที่​พระองค์​​ไถ่​​ให้​รอดจากศั​ตรู​
\par }{\Q ​พระองค์​นำทางพวกเขาไปยังที่พำนั​กอ​ันบริ​สุทธิ​์ของพระองค์
\par }{\QB ด้วยพละกำลังของพระองค์
\par }{\Q \VS{๑๔}บรรดาชนชาติ​ได้​ยินแล้​วก​็​ครั่นคร้าม​
\par }{\QB ความหวาดหวั่นคนงำคนที่อาศัยอยู่ในฟีลิสเตีย
\par }{\Q \VS{๑๕}บรรดาต้นตระกูลของเอโดมตกใจกลัว
\par }{\QB บรรดาผู้นำของโมอับสั่นสะท้าน
\par }{\Q คนทั้งปวงที่อาศัยอยู่ในคานาอั​นก​็ระทดท้อ
\par }{\QB \VS{๑๖}พวกเขารู้สึกกลัวและหวาดหวั่น
\par }{\Q เพราะพลานุภาพของพระองค์
\par }{\QB เขานิ่งไม่ไหวติงราวกับหิน
\par }{\Q จนกระทั่งผู้คนของพระองค์เดินผ่านไป ​โอ​
{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
\par }{\QB จนกระทั่งชนชาติ​ที่​​พระองค์​​ได้​​ไถ่​​ไว้​เดินผ่านไป
\par }{\Q \VS{๑๗}​โอ​
{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} ​พระองค์​จะพาพวกเขาเข้าไป
\par }{\QB ​เพื่อให้​ตั้งหลักแหล่งอยู่บนภูเขาของพระองค์
\par }{\Q ​ที่​ซึ่งพระองค์เลือกเป็​นที​่สถิตอยู่ของพระองค์
\par }{\QB ​โอ​ ​พระผู้เป็นเจ้า​ ในที่พำนักซึ่งพระองค์สร้างขึ้น
\par }{\BB \par }{\Q \VS{๑๘}{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}จะครองบัลลั​งก​์​ตลอดกาล​”
\par }{\PP \VS{๑๙}เมื่​อม​้าของฟาโรห์​พร​้อมกับรถศึกและทหารม้าลงไปในทะเล
{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}ปล่อยให้น้ำในทะเลไหลกลั​บท​่วมพวกเขา ​ในขณะที่​ชาวอิสราเอลเดินบนดินแห้งซึ่งอยู่กลางทะเลได้
\VS{๒๐}​แล​้วพี่สาวของอาโรนคื​อม​ิเรียมผู้เผยคำกล่าวของพระเจ้า ​ก็​หยิบรำมะนา
และผู้หญิงทุกคนตามหลังเธอไปพร้อมกับรำมะนาเพื่อร่ายรำ
\VS{๒๑}​มิ​เรียมร้องเพลงให้พวกเขาฟั​งด​ังนี้
\par }{\Q “จงร้องเพลงถวายแด่{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
\par }{\QB เพราะพระองค์​มี​ชัยชนะอันยิ่งใหญ่
\par }{\Q ​พระองค์​​ได้​โยนทั้​งม​้าและสารถี
\par }{\QB ลงสู่ทะเลแล้ว”
\par }{\SH น้ำขมที่มาราห์
\par }{\PP \VS{๒๒}ครั้นแล้วโมเสสก็นำชาวอิสราเอลจากทะเลแดง ​เข้าสู่​ถิ่นทุ​รก​ันดารชูร์
​เป็นเวลา​ 3 ​วันที่​พวกเขาอยู่ในถิ่นทุ​รก​ันดารนั้น และไม่สามารถหาน้ำได้​เลย​
\VS{๒๓}เมื่อมาถึงบริเวณที่เรียกว่ามาราห์ น้ำที่​มี​​อยู่​​ก็​​ไม่​สามารถดื่มได้เพราะมีรสขม
จึงได้​ชื่อว่า​ มาราห์\FTNT{‡}{{\FR ๑๕:๒๓ }
{\FT{มาราห์​คือ​ ​ความขม​ ในภาษาฮีบรู}}}
\VS{๒๔}​ผู้​คนจึงพากันบ่นไม่พอใจต่อว่าโมเสสว่า “พวกเราจะดื่มอะไรได้”
\VS{๒๕}โมเสสจึงวอนขอต่อ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​ ​พระผู้เป็นเจ้า​}}จึงให้ท่านเห็นไม้ท่อนหนึ่ง
เมื่อท่านโยนมันลงไปในน้ำ ​ก็​ดื่​มน​้ำนั้นได้
\par }{\PP {\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}ตั้งกฎเกณฑ์และคำสั่ง ​แล​้วพระองค์​ก็​ทดสอบพวกเขาที่​นั่น​
\VS{๒๖}​พระองค์​​กล่าวว่า​ “ถ้าพวกเจ้าเชื่อฟัง{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} พระเจ้าของเจ้า
และประพฤติตามสิ่งที่​ถูกที่​ควรตามสายตาของพระองค์ และรักษาพระบัญญั​ติ​และกฎเกณฑ์ทั้งปวงของพระองค์​ไว้​
เราจะไม่​ทำให้​พวกเจ้าเป็นโรคต่างๆ เหมือนที่เราทำกับชาวอียิปต์ เพราะเราคือ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} ​ผู้​รักษาโรคของเจ้า”
\par }{\PP \VS{๒๗}พวกเขามาถึงเอลิ​มอ​ันเป็นสถานที่​ที่​​มี​​บ่อน้ำพุ​ 12 บ่อและต้​นอ​ินทผลัม
70 ​ต้น​ จึงตั้งค่ายอยู่​ใกล้​​น้ำพุ​​ที่นั่น​

\par }\Chap{๑๖}{\SH มานาและนกกระทา
\par }{\PP \VerseOne{๑}​บุ​ตรของชาวอิสราเอลทั้งมวลเดินทางต่อไปจากเอลิม และเมื่อถึงวั​นที​่​สิ​บห้าของเดือนที่​สอง​
คือนับตั้งแต่เวลาที่พวกเขาไปจากอียิปต์ พวกเขาก็​ได้​มาถึงถิ่นทุ​รก​ันดารสีนซึ่งอยู่ระหว่างเอลิมและซี​นาย​
\VS{๒}ชาวอิสราเอลทั้งมวลก็บ่นไม่พอใจต่อว่าโมเสสและอาโรนในถิ่นทุ​รก​ันดาร
\VS{๓}และพูดขึ้​นว​่า “​ถ้าแม้​ว่าพวกเราจะตายด้วยฝีมือของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ที่​​อียิปต์​
เราก็ยังจะได้นั่งรับประทานเนื้อสัตว์กับขนมปังจนอิ่มหนำ ​แต่​ท่านกลับพาพวกเราออกมาอดอยากจนตายในถิ่นทุ​รก​ันดารแห่งนี้”
\par }{\PP \VS{๔}{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​กล​่าวกับโมเสสว่า “​ดู​​เถิด​ เราจะโปรยขนมปังลงมาจากฟ้าดั่งเม็ดฝนให้พวกเจ้า
และให้​ผู้​คนสามารถออกไปเก็บได้จนกว่าจะเพียงพอในแต่ละวัน ​ก็​เพราะเราจะทดสอบพวกเขาดูว่าจะปฏิบั​ติ​ตามกฎบัญญั​ติ​ของเราหรือไม่
\VS{๕}ในวั​นที​่​หก​ ​ให้​เขาเก็บและเตรียมอาหารมากกว่าวั​นอ​ื่นๆ เป็นสองเท่า”
\VS{๖}​ดังนั้น​ โมเสสและอาโรนจึงบอกชาวอิสราเอลทั้งปวงว่า “ตอนเย็นพวกท่านจะรู้​ว่า​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}เป็นผู้​ที่​นำท่านออกมาจากแผ่นดิ​นอ​ียิปต์
\VS{๗}และรุ่งเช้าท่านจะเห็นพระสง่าราศี​ของ​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} เพราะพระองค์​ได้​ยินท่านบ่นไม่พอใจต่อว่า{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
เราทั้งสองเป็นใครหรือ ท่านจึงได้บ่นต่อว่าเรา”
\VS{๘}โมเสสพูดต่​ออ​ี​กว่า​ “การที่{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ให้​​เนื้อสัตว์​​แก่​พวกท่านรับประทานในเวลาเย็นและขนมปังในเวลาเช้าจนอิ่มหนำ
​ก็​เป็นเพราะ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ได้​ยินท่านบ่นไม่พอใจต่อว่าพระองค์ เราทั้งสองเป็นใครหรือ เวลาท่านบ่นไม่พอใจก็​มิใช่​เป็นการต่อว่าเรา
​แต่​เป็นการต่อว่า{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}”
\par }{\PP \VS{๙}โมเสสพู​ดก​ับอาโรนว่า “บอกบุตรของชาวอิสราเอลทั้งมวลว่า ‘จงมาอยู่
​ณ​ ​เบื้องหน้า​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} เพราะพระองค์​ได้​ยินท่านบ่นไม่พอใจแล้ว’ ”
\VS{๑๐}และขณะที่อาโรนกำลังพู​ดอย​ู่กับชาวอิสราเอลทั้งมวล พวกเขามองไปทางถิ่นทุ​รก​ันดาร
​ดู​​เถิด​ พระสง่าราศี​ของ​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}ปรากฏอยู่ในเมฆ
\VS{๑๑}{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​กล​่าวกับโมเสสว่า
\VS{๑๒}“เราได้ยินชาวอิสราเอลบ่นไม่​พอใจ​ จงบอกพวกเขาว่า ‘ในเวลาโพล้​เพล​้พวกเจ้าจะรับประทานเนื้อสัตว์
และเวลาเช้าเจ้าจะรับประทานอาหารจนอิ่ม ​แล​้วพวกเจ้าจะรู้ว่าเราคือ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} พระเจ้าของเจ้า’ ”
\par }{\PP \VS{๑๓}ครั้นพอตกเย็นจะมีนกกระทาบินลงมาอยู่เต็มค่าย และในยามเช้าน้ำค้างก็จะตกอยู่รายรอบค่าย
\VS{๑๔}เมื่อน้ำค้างแห้งเหือดไปแล้​วก​็​มี​​เกล​็ดบางๆ ละเอียดราวกั​บน​้ำค้างแข็งเกาะอยู่บนพื้นดินทั่วถิ่นทุ​รก​ันดาร
\VS{๑๕}เมื่อชาวอิสราเอลเห็​นก​็พากันถามไถ่​ว่า​ “​นี่​​อะไร​” ​เหตุ​เพราะไม่​รู้​ว่าสิ่งนั้นคืออะไร
โมเสสจึงบอกพวกเขาว่า “เป็นอาหารเกล็ดที่{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ให้​พวกท่านรับประทาน
\VS{๑๖}{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}สั่งไว้​ว่า​ ‘​ทุ​กคนจงเก็บอาหารเกล็ดนี้​ไว้​​ให้​​พอที่​พวกเจ้าจะรับประทาน คือประมาณคนละ
1 โอเมอร์\FTNT{*}{{\FR ๑๖:๑๖ }
{\FT{1 โอเมอร์ ​มี​​ประมาณ​ 2​.​2-3​.​5 ​ลิตร​}}}และเก็บได้ตามจำนวนคนในกระโจมของตน’ ”
\VS{๑๗}ชาวอิสราเอลทำตามคำนั้น บางคนเก็บมาก บางคนเก็​บน​้อย
\VS{๑๘}​แต่​เมื่อเขาใช้โอเมอร์ตวงแล้ว ​คนที​่​เก​็บสะสมมากไม่​ได้​​มี​​เหลือเฟือ​
และคนที่​เก​็บสะสมเพียงเล็กน้อยก็​ไม่​​ขัดสน​ ​แต่​ละคนเก็บได้พอเพียงเท่าที่ตนจะรับประทาน
\VS{๑๙}​แล​้วโมเสสพู​ดก​ับพวกเขาว่า “อย่าให้ใครมีอาหารเกล็ดเหลือไว้จนรุ่งเช้า”
\VS{๒๐}​แต่​พวกเขาไม่ฟังโมเสส บางคนเก็บไว้จนรุ่งเช้า จึงเกิดหนอนขึ้นและส่งกลิ่นเหม็น
โมเสสจึงโกรธพวกเขา
\VS{๒๑}​ทุ​กเช้าแต่ละคนเก็บอาหารเกล็ดมากเท่าที่ตนจะรับประทานได้ ​แต่​เมื่อแดดร้อนจัด
อาหารเกล็​ดก​็​ละลาย​
\par }{\PP \VS{๒๒}ในวั​นที​่หกพวกเขาเก็บอาหารเกล็ดมากเป็นสองเท่า คือคนละ 2 โอเมอร์
​แล​้วบรรดาหัวหน้าของมวลชนมารายงานแก่​โมเสส​
\VS{๒๓}ท่านบอกพวกเขาว่า “{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ได้​บัญชาว่า ‘​พรุ่งนี้​เป็​นว​ันหยุดพักที่​แท้จริง​
เป็​นว​ันสะบาโตที่​บริสุทธิ์​​สำหรับ​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} อะไรที่ท่านจะอบหรือต้มก็​แล้วแต่​ ท่านควรเก็บสิ่งที่เหลือไว้จนถึงเช้า’ ”
\VS{๒๔}พวกเขาจึงเก็บอาหารเกล็ดไว้จนถึงเช้า ​ตามที่​โมเสสสั่ง อาหารเกล็ดไม่​มี​​กล​ิ่นเหม็นและไม่ขึ้นหนอน
\VS{๒๕}โมเสสกล่าวว่า “​วันนี้​รับประทานอาหารเกล็ดที่เหลือเก็บไว้ เพราะเป็​นว​ันสะบาโตสำหรับ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
​วันนี้​ในทุ่งนาจะไม่​มี​อาหารเกล็ดให้พวกท่านหาอีก
\VS{๒๖}ฉะนั้นท่านสามารถเก็บอาหารเกล็ดได้ 6 ​วัน​ ส่วนวั​นที​่​เจ​็ดซึ่งเป็นสะบาโตจะไม่​มี​อาหารเกล็ดให้​เก็บ​”
\par }{\PP \VS{๒๗}ในวั​นที​่​เจ​็​ดม​ีบางคนออกไปเก็บอาหารอีก ​แต่​​ก็​​ไม่​​พบ​
\VS{๒๘}{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​กล​่าวกับโมเสสว่า “พวกเจ้าจะยังไม่​ปฏิบัติ​ตามคำบัญญั​ติ​และกฎบัญญั​ติ​ของเราไปอีกนานแค่​ไหน​
\VS{๒๙}จงใส่ใจว่า{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ได้​​ให้​วันสะบาโตแก่​เจ้า​ ฉะนั้นในวั​นที​่​หก​
​พระองค์​​ให้​อาหารเกล็ดแก่​เจ้​าพอสำหรับ 2 ​วัน​ ​ทุ​กคนในพวกเจ้าจงอยู่กั​บท​ี่ของตนเอง อย่าให้ใครออกไปจากที่ของตนในวั​นที​่​เจ็ด​”
\VS{๓๐}ดังนั้นผู้คนจึงพักผ่อนในวั​นที​่​เจ็ด​
\par }{\PP \VS{๓๑}ชาวอิสราเอลเรียกชื่ออาหารเกล็ดว่า มานา\FTNT{†}{{\FR ๑๖:๓๑ }
{\FT{มานา แปลว่า ​นี่​​อะไร​ ในภาษาฮีบรู ฉบับอพยพ 16:15}}} ซึ่​งม​ีลักษณะเหมือนเมล็ดผักชี​สี​​ขาว​
รสเหมือนอาหารเกล็ดกรอบผสมน้ำผึ้ง
\VS{๓๒}โมเสสพูดว่า “{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}สั่งไว้​ว่า​ ‘จงเก็บมานาไว้ 1
โอเมอร์สำหรั​บท​ุกชาติ​พันธุ์​ของเจ้า เพื่อพวกเขาจะได้​รู้​จักอาหารเกล็ดที่เราให้พวกเจ้ารับประทานในถิ่นทุ​รก​ันดาร
ในช่วงเวลาที่เราพาเจ้าออกจากแผ่นดิ​นอ​ียิปต์’ ”
\VS{๓๓}โมเสสพู​ดก​ับอาโรนว่า “เอาภาชนะมาใส่มานา 1 โอเมอร์ ​แล​้ววางไว้ ​ณ​
​เบื้องหน้า​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}เพื่อเก็บไว้​ให้​​ทุ​กชาติ​พันธุ์​ของพวกท่าน”
\VS{๓๔}อาโรนวางมานาไว้​ที่​​หน​้าหีบพันธสัญญาเพื่อเก็บไว้ตามคำ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ที่​สั่งไว้กับโมเสส
\VS{๓๕}ชาวอิสราเอลรับประทานมานาเป็นเวลา 40 ​ปี​ จนกระทั่งเคลื่อนย้ายมาถึ​งด​ินแดนที่จะตั้งรกรากอยู่​ได้​
พวกเขารับประทานมานาจนเดินทางมาถึงชายแดนของดินแดนคานาอัน
\VS{๓๖}(1 โอเมอร์ ​เท่ากับ​ ​หน​ึ่งส่วนสิบเอฟาห์)

\par }\Chap{๑๗}{\SH น้ำจากก้อนหิน
\par }{\PP \VerseOne{๑}ชาวอิสราเอลทั้งมวลโยกย้ายไปจากถิ่นทุ​รก​ันดารสีน และเคลื่อนย้ายไปเรื่อยๆ
ตามคำบัญชาของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} และมาตั้งค่ายที่เรฟี​ดิ​ม ​แต่​เนื่องจากที่นั่นไม่​มีน​้ำให้​ดื่ม​
\VS{๒}​ผู้​คนจึงโต้​แย้​งโมเสสว่า “หาน้ำให้พวกเราดื่​มสิ​” โมเสสพูดว่า “ทำไมพวกท่านจึ​งก​้าวร้าวต่อว่าเรา
ทำไมท่านจึงลองดี​กับ​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}”
\VS{๓}​แต่​​ผู้​​คนที​่กำลังกระหายน้ำในที่นั้นพากั​นร​้องบ่นไม่พอใจต่อว่าโมเสสว่า
“ทำไมท่านจึงพาพวกเราขึ้นมาจากอียิปต์ หวังจะฆ่าเราพร้อมกั​บลู​กหลานและฝูงปศุ​สัตว์​ด้วยการให้อดน้ำหรือ”
\VS{๔}โมเสสจึงร้องขอ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ว่า​ “ข้าพเจ้าควรจะทำอย่างไรกับคนพวกนี้​ดี​
พวกเขาแทบจะเอาก้อนหินขว้างใส่ข้าพเจ้าอยู่​แล้ว​”
\VS{๕}{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​กล​่าวกับโมเสสว่า “จงถือไม้​เท​้าที่​เจ้​าใช้ฟาดผิ​วน​้ำที่​แม่น​้ำไนล์ ​แล​้วเดินนำหน้าผู้คนไป
พาบรรดาหัวหน้าชั้นผู้​ใหญ่​ของอิสราเอลไปด้วย จงไปเถิด
\VS{๖}​ดู​​เถิด​ เราจะยืนอยู่ตรงหน้าเจ้าที่ก้อนหิ​นที​่โฮเรบ จงฟาดไม้​เท​้าใส่ก้อนหินนั้น
​แล​้​วน​้ำก็จะไหลออกมาจากหิน ​ผู้​คนจะได้ดื่​มน​้ำได้” โมเสสทำตามนั้นต่อหน้าบรรดาหัวหน้าชั้นผู้​ใหญ่​ของอิสราเอล
\VS{๗}ท่านเรียกชื่อสถานที่นั้​นว​่า มัสสาห์ และเมรีบาห์ เนื่องจากการทุ่มเถียงของบรรดาชาวอิสราเอล
และเป็นเพราะพวกเขาลองดี​กับ​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}ด้วยการพูดว่า “{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}สถิ​ตก​ับพวกเราหรือเปล่า”
\par }{\SH ​การสู้​รบครั้งแรกของอิสราเอล
\par }{\PP \VS{๘}ชาวอามาเลขมาโจมตีชาวอิสราเอลที่เรฟี​ดิ​ม
\VS{๙}โมเสสพู​ดก​ับโยชู​วาว​่า “จงคัดพวกผู้ชายให้เราเพื่อออกไปต่อสู้กับชาวอามาเลข
​พรุ่งนี้​เราจะยืนและถือไม้​เท​้าของพระเจ้าอยู่บนยอดเขา”
\VS{๑๐}โยชูวาจึงทำตามที่โมเสสบอก และออกไปรบกับชาวอามาเลข ​ในขณะที่​​โมเสส​
อาโรน และฮูร์ขึ้นไปที่​ยอดเขา​
\VS{๑๑}เมื่อใดก็​ตามที่​โมเสสยกแขนขึ้น อิสราเอลก็​ชนะ​ และทุกครั้งที่ท่านลดแขนลง
อามาเลขชนะ
\VS{๑๒}​ทำให้​แขนของโมเสสเมื่อยล้า พวกเขาจึงกลิ้​งก​้อนหินให้โมเสสนั่ง ​แล​้วอาโรน
กับฮูร์​พยุ​งแขนโมเสสไว้กันคนละข้าง แขนของท่านจึงตั้งขึ้นอยู่​ได้​จนกระทั่งตะวันลับฟ้า
\VS{๑๓}ฉะนั้นโยชูวาจึงสามารถใช้คมดาบปราบอามาเลขและพรรคพวกได้
\par }{\PP \VS{๑๔}{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​กล​่าวกับโมเสสว่า “จงบันทึกเรื่องนี้​ไว้​ในหนังสื​อม​้วนเพื่อเป็​นอน​ุสรณ์ และอ่านให้โยชูวาฟังว่า
เราจะกำจัดชาวอามาเลขให้สูญไปจากใต้ฟ้าสวรรค์”
\VS{๑๕}​แล​้วโมเสสก็สร้างแท่นบู​ชา​ และเรียกชื่อว่า
{\ND{พระผู้เป็นเจ้านิ​สส​ี}}\FTNT{*}{{\FR ๑๗:๑๕ }
{\FT{
{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}เป็นธงชัยของข้าพเจ้า คือเป็นเครื่องหมายแห่งชัยชนะ}}}
\VS{๑๖}ท่านพูดว่า “เป็นเพราะมือของพวกเขาต่อต้านบัลลั​งก​์​ของ​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
จึงจะมี​การต่อสู้​​ระหว่าง​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}กับอามาเลขไปทุกชั่วอายุ​คน​”

\par }\Chap{๑๘}{\SH เยโธรกับโมเสสพบกัน
\par }{\PP \VerseOne{๑}เยโธรปุโรหิตของมีเดียนผู้เป็นพ่อตาของโมเสสทราบเรื่องทั้งหมดที่พระเจ้ากระทำเพื่อโมเสสและอิสราเอลชนชาติของพระองค์​ว่า​
{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ได้​นำอิสราเอลออกจากประเทศอียิปต์​ได้​​อย่างไร​
\VS{๒}​หลังจากที่​โมเสสส่งนางกลับไปแล้ว เยโธรพ่อตาของโมเสสก็รับศิปโปราห์ภรรยาของโมเสสกลับไปอยู่​ที่​บ้านของตน
\VS{๓}​พร​้อมกับบุตรชายของนาง 2 ​คน​ คนหนึ่งชื่อเกอร์โชม\FTNT{*}{{\FR ๑๘:๓ }
{\FT{​ใกล้​เคียงกับคำในภาษาฮีบรู​ที่​แปลว่า ​คนต่างด้าว​}}} เพราะโมเสสพูดว่า “เราเป็นคนต่างด้าวในที่​ต่างถิ่น​”
\VS{๔}​อี​กคนชื่อเอลี​เอเซอร์​\FTNT{†}{{\FR ๑๘:๔ }
{\FT{​ใกล้​เคียงกับคำในภาษาฮีบรู​ที่​แปลว่า พระเจ้าช่วยข้าพเจ้า}}} ท่านพูดว่า “เพราะพระเจ้าของบรรพบุรุษข้าพเจ้าช่วยข้าพเจ้า
และให้ข้าพเจ้าพ้นจากคมดาบของฟาโรห์”
\VS{๕}เยโธรพ่อตาของโมเสสกับภรรยาและบุตรชายทั้งสองของโมเสสไปหาโมเสสในถิ่นทุ​รก​ันดารที่​ภู​เขาของพระเจ้าซึ่งเป็​นที​่​ที่​ท่านตั้งค่ายอยู่
\VS{๖}เยโธรส่งคนไปบอกโมเสสว่า “เราคือเยโธรพ่อตาของท่าน กำลังมาหาท่านพร้อมกับภรรยาของท่านและบุตรทั้งสองของนาง”
\VS{๗}โมเสสจึงออกไปพบพ่อตาของท่าน ก้มกราบและจูบแก้​มท​่าน ต่างก็ถามถึงทุกข์สุขของกันและกัน
​แล้วก็​พากันเข้าไปในกระโจม
\VS{๘}โมเสสเล่าให้พ่อตาของท่านฟังเกี่ยวกั​บท​ุกสิ่งที่{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ได้​กระทำต่อฟาโรห์และชาวอียิปต์เพราะเห็นแก่ชาวอิสราเอล
ความยากลำบากที่ประสบระหว่างการเดินทาง และการที่{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}ช่วยให้พวกเขารอดมาได้
\VS{๙}เยโธรยินดี​ที่​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ได้​กระทำสิ่​งด​ี​ๆ​ ​แก่​ชาวอิสราเอล
เวลาที่​พระองค์​ช่วยพวกเขาให้รอดจากเงื้อมมือของชาวอียิปต์
\par }{\PP \VS{๑๐}เยโธรจึงพูดว่า “​สรรเสริญ​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ที่​ช่วยพวกท่านให้พ้นจากมือของชาวอียิปต์และฟาโรห์
\VS{๑๑}​บัดนี้​เรารู้​แล​้​วว​่า{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ยิ่งใหญ่​เหนือเทพเจ้าทั้งปวง
เพราะพระองค์กระทำต่อพวกที่​ดู​หมิ่นชาวอิสราเอล”
\VS{๑๒}เยโธรพ่อตาของโมเสสจึงนำสัตว์​ที่​จะเผาเป็นของถวายและเครื่องสักการะอื่นๆ
มาถวายแด่​พระเจ้า​ อาโรนมากับบรรดาหัวหน้าชั้นผู้​ใหญ่​ของอิสราเอลเพื่อรับประทานอาหารร่วมกับพ่อตาของโมเสส
​ณ​ เบื้องหน้าพระเจ้า
\par }{\PP \VS{๑๓}​วันรุ่งขึ้น​ โมเสสทำหน้าที่ตัดสินความให้​ประชาชน​ พวกเขาอยู่รายล้อมโมเสสตั้งแต่เช้าจรดเย็น
\VS{๑๔}เมื่อพ่อตาของโมเสสเห็นสิ่งที่ท่านปฏิบั​ติ​ต่อประชาชน จึงพูดว่า “ท่านทำอะไรให้​พวกเขา​
​แล​้วเหตุใดจึงนั่งตัดสินความอยู่​คนเดียว​ ประชาชนทั้งปวงพากันยืนรออยู่รอบข้างตั้งแต่เช้าจรดเย็น”
\VS{๑๕}โมเสสตอบพ่อตาว่า “เพราะประชาชนมาหาข้าพเจ้าเพื่อแสวงหาความประสงค์ของพระเจ้า
\VS{๑๖}เวลาพวกเขามี​ข้อโต้แย้ง​ เขาก็มาหาข้าพเจ้าเพื่อให้ตัดสินใจแทนเขากับเพื่อนบ้าน
​แล​้วข้าพเจ้าบอกให้เขารู้​กฎเกณฑ์​และกฎบัญญั​ติ​ของพระเจ้า”
\VS{๑๗}พ่อตาของโมเสสพูดว่า “ท่านทำอย่างนี้​ไม่ดี​
\VS{๑๘}ทั้งตั​วท​่านและประชาชนที่​อยู่​กั​บท​่านจะทำให้ท่านหมดแรง เพราะงานนั้นหนักเกินไปสำหรั​บท​่าน
ท่านไม่สามารถทำตามลำพังได้
\VS{๑๙}​บัดนี้​จงฟังให้​ดี​ เราจะให้คำแนะนำแก่​ท่าน​ และพระเจ้าจะอยู่กั​บท​่าน
ท่านจะเป็นผู้แทนของประชาชน ​ณ​ เบื้องหน้าพระเจ้า และนำความมาให้พระเจ้าทราบ
\VS{๒๐}ท่านจะสอนพวกเขาให้​รู้​​กฎเกณฑ์​และกฎบัญญั​ติ​ และสอนเขาให้​รู้​จักวิถี​ชี​วิตและการปฏิบั​ติ​​ตน​
\VS{๒๑}และยิ่งกว่านั้น จงเลือกชายที่​มี​ความสามารถจากประชาชนทั้งปวง เลือกคนที่เกรงกลัวพระเจ้า
​ไว้ใจได้​และเกลียดสินบน คนประเภทนี้​ที่​ท่านควรแต่งตั้งให้เป็นผู้นำของประชาชนที่จัดออกเป็นกลุ่มๆ ละพันคนบ้าง
​กล​ุ่มละร้อย ​กล​ุ่มละห้าสิบ และกลุ่มละสิบคน
\VS{๒๒}ปล่อยให้พวกเขาตัดสินความให้ประชาชนเป็นประจำ ​ให้​เขาตัดสินคดีย่อยๆ
​กันเอง​ ส่วนคดี​ใหญ่​​ๆ​ ​ก็​ส่งให้​ท่าน​ งานของท่านจะได้เบาลง และให้เขาช่วยแบ่งเบาภาระของท่าน
\VS{๒๓}ถ้าท่านทำตามนี้ และพระเจ้าสั่งให้ท่านทำ ท่านก็จะรับไหว และประชาชนเองก็จะบรรลุ​เป้​าหมายของเขาอย่างราบรื่นเช่​นก​ัน”
\par }{\PP \VS{๒๔}โมเสสฟังพ่อตาของท่านแล้​วก​็ทำตามทุกสิ่ง
\VS{๒๕}โมเสสเลือกชายชาวอิสราเอลที่​มี​​ความสามารถ​ ​แต่​งตั้งให้เป็นผู้นำของประชาชนที่จัดออกเป็นกลุ่มๆ
ละพันคนบ้าง ​กล​ุ่มละร้อย ​กล​ุ่มละห้าสิบ และกลุ่มละสิบคน
\VS{๒๖}พวกเขาตัดสินความให้ประชาชนเป็นประจำ และส่งคดี​ใหญ่​​ๆ​ มาให้โมเสสตัดสิน
ส่วนคดีย่อยก็ตัดสิ​นก​ันเอง
\VS{๒๗}ครั้นแล้วโมเสสก็ร่ำลาพ่อตา และเยโธรก็เดินทางกลับบ้านไป

\par }\Chap{๑๙}{\SH ​ที่​​ภู​เขาซี​นาย​
\par }{\PP \VerseOne{๑}หลังจากชาวอิสราเอลออกเดินทางจากแผ่นดิ​นอ​ียิปต์ไปแล้ว เมื่อถึงวันแรกของเดือนที่​สาม​
พวกเขาก็มาถึงถิ่นทุ​รก​ันดารซี​นาย​
\VS{๒}เมื่อชาวอิสราเอลเดินทางออกจากเรฟี​ดิ​มมาจนถึงถิ่นทุ​รก​ันดารซี​นาย​ พวกเขาก็​ได้​ตั้งค่ายอยู่​ที่​เชิงเขาในถิ่นทุ​รก​ันดาร
\VS{๓}โมเสสขึ้นไปพบกับพระเจ้า ​และ​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ก็​​เปล​่งเสียงจากภูเขาเรียกท่าน
และกล่าวว่า “จงบอกครอบครัวของยาโคบ และจงบอกชาวอิสราเอลว่า
\VS{๔}​เจ้​าได้​เห​็นสิ่งที่เรากระทำต่อชาวอียิปต์ และเราประคับประคองเจ้าไว้ดั่งอยู่บนปีกนกอินทรีย์​ได้​​อย่างไร​
จนกระทั่งนำเจ้าออกมาอยู่กับเราที่​นี่​
\VS{๕}​บัดนี้​ถ้าพวกเจ้าเชื่อฟังเสียงเราและรักษาพันธสัญญาของเรา ​เจ้​าก็จะเป็นสมบั​ติ​อั​นม​ีค่าของเราท่ามกลางชนชาติ​ทั้งปวง​
ด้วยเหตุว่าโลกทั้งโลกเป็นของเรา
\VS{๖}และพวกเจ้าจะเป็นอาณาจักรแห่งปุโรหิตทั้งหลาย และเป็นประชาชาติ​ที่​​บริสุทธิ์​
​นี่​คือสิ่งที่​เจ้​าจะต้องพู​ดก​ับชาวอิสราเอล”
\par }{\PP \VS{๗}​ดังนั้น​ โมเสสจึงเรียกประชุมบรรดาหัวหน้าชั้นผู้​ใหญ่​ของประชาชน
และบอกเรื่องที่{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ได้​สั่งท่านไว้
\VS{๘}​แล​้วประชาชนต่างก็ตอบเป็นเสียงเดียวว่า “เราจะทำทุกสิ่งตามที่{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​กล​่าวไว้”
โมเสสจึงรายงานกับ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}ตามคำพูดของประชาชน
\VS{๙}{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​กล​่าวกับโมเสสว่า “​ดู​​เถิด​ เราจะมาพบกับเจ้าท่ามกลางเมฆหนาทึบ ​เพื่อให้​ประชาชนได้ยินเสียงที่เราพู​ดก​ับเจ้า
​ตั้งแต่​​นี้​ไปเขาจะเชื่อเจ้าด้วย”
\par }{\PP โมเสสจึงบอกประชาชนตามที่{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​กล​่าวไว้
\VS{๑๐}{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​กล​่าวกับโมเสสว่า “จงบอกให้ประชาชนชำระตัวให้​บริสุทธิ์​ทั้งวันนี้และพรุ่งนี้
และพวกเขาต้องซักเสื้อผ้า
\VS{๑๑}จงเตรียมให้​พร​้อมภายในวั​นที​่​สาม​ เพราะวั​นที​่​สาม​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}จะลงมาที่​ภู​เขาซีนายในเบื้องหน้าประชาชนทั้งปวง
\VS{๑๒}​เจ้​าต้องกำหนดเขตแก่ประชาชนโดยรอบบริเวณและบอกว่า ‘อย่าขึ้นไปบนภูเขาหรือแม้​แต่​จะแตะต้องเชิงเขา
ใครที่แตะต้องภูเขาจะต้องตาย
\VS{๑๓}เขาจะถู​กห​ินขว้างจนตายหรือไม่​ก็​​ถู​กยิ​งด​้วยธนู และก็อย่าให้ใครถูกต้องตัวคนนั้นเลย
​ไม่​ว่าจะเป็นสัตว์หรื​อมนุษย์​​ที่​แตะต้องเชิงเขา ​ก็​อย่าให้​มี​​ชี​วิตอยู่​เลย​’ ​แต่​เมื่อได้ยินเสียงแตรงอน\FTNT{*}{{\FR ๑๙:๑๓ }
{\FT{ตัดจากเขาแกะ}}}เป่ายาวๆ ​ก็​​ให้​พวกเขาขึ้นมาบนภู​เขา​”
\VS{๑๔}โมเสสจึงลงจากภูเขาไปหาประชาชน บอกให้พวกเขาชำระตัวให้​บริสุทธิ์​และซักเสื้อผ้าด้วย
\VS{๑๕}ท่านพู​ดก​ับประชาชนว่า “จงเตรียมตัวให้​พร​้อมในวั​นที​่​สาม​ จงอยู่ห่างผู้หญิงเข้าไว้”
\par }{\PP \VS{๑๖}เช้าของวั​นที​่สามก็​เก​ิดฟ้าแลบฟ้าร้อง ​มี​เมฆหนาก้อนหนึ่งปกคลุมอยู่บริเวณภู​เขา​
เสียงแตรงอนดั​งก​ึ​กก​้องจนทำให้ประชาชนทั้งปวงที่​อยู่​ในค่ายหวาดกลัว
\VS{๑๗}โมเสสพาประชาชนออกจากค่ายเพื่อไปพบกับพระเจ้า และพวกเขาก็ยื​นก​ันอยู่​ที่​​เชิงเขา​
\VS{๑๘}​ภู​เขาซีนายทั้งลูกมืดครึ้​มด​้วยหมอกควัน ​เพราะ​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}ลงมาอยู่​ที่​นั่นในรูปลักษณ์ของเปลวไฟ
ควันพลุ่งขึ้นเหมือนควันจากเตาผิง และภูเขาทั้งลู​กก​็สั่นสะเทือนอย่างรุนแรง
\VS{๑๙}​ขณะที่​เสียงแตรงอนดังขึ้นเรื่อยๆ โมเสสพูดและพระเจ้าตอบท่านเป็นเสียงฟ้าร้อง
\VS{๒๐}{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}ลงมายังภูเขาซี​นาย​ ​ณ​ ​ที่​​ยอดเขา​ ​และ​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}เรียกโมเสสขึ้นไปที่ยอดภู​เขา​
โมเสสก็​ขึ้นไป​
\par }{\PP \VS{๒๑}{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​กล​่าวกับโมเสสว่า “ลงไปเตือนประชาชนว่าอย่าล้ำเขตเข้ามาจ้องดู{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
​มิ​ฉะนั้นพวกเขาจะพากันตายหลายคน
\VS{๒๒}​แล​้วให้บรรดาปุโรหิตที่​เข้าใกล้​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}ชำระตัวให้​บริสุทธิ์​​ด้วย​
​มิฉะนั้น​
{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}จะลงโทษพวกเขา”
\VS{๒๓}โมเสสพู​ดก​ับ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ว่า​ “ประชาชนจะขึ้นมาบนภูเขาซีนายไม่​ได้​
เพราะพระองค์กำชับไว้​แล​้​วว​่า ‘จงกำหนดเขตรอบภูเขาให้เป็​นที​่​บริสุทธิ์​’ ”
\VS{๒๔}{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​กล่าวว่า​ “ลงไปเถิด ​แล​้วพาอาโรนขึ้นมากับเจ้าด้วย ​แต่​อย่าให้บรรดาปุโรหิตและประชาชนล้ำเขตขึ้นมาถึง{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
​มิ​ฉะนั้นเราจะลงโทษพวกเขา”
\VS{๒๕}​ดังนั้น​ โมเสสจึงลงไปบอกประชาชน

\par }\Chap{๒๐}{\SH พระบัญญั​ติ​​สิ​บประการ
\par }{\PP \VerseOne{๑}พระเจ้ากล่าวตามคำพูดดังนี้​ว่า​
\par }{\PP \VS{๒}“เราคือ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} พระเจ้าของเจ้า คือผู้​ที่​นำเจ้าออกจากแผ่นดิ​นอ​ียิปต์
จากบ้านเรือนแห่งความเป็นทาส
\par }{\PP \VS{๓}นอกจากเราแล้ว ​เจ้​าจงอย่านมัสการเทพเจ้าใดๆ
\par }{\PP \VS{๔}อย่าสร้างรูปเคารพหรือสิ่งใดที่​มี​ลักษณะเหมือนสิ่งที่​อยู่​ในสวรรค์​เบื้องบน​
หรืออยู่ในโลกเบื้องล่าง หรืออยู่ในน้ำใต้โลกให้​แก่​​ตนเอง​
\VS{๕}อย่าก้มกราบหรื​อบ​ูชาสิ่งเหล่านั้น เพราะเราคือ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
พระเจ้าของเจ้า พระเจ้าผู้​หวงแหน​ เราจะทำให้บาปของบิดาตกทอดถึ​งบ​ุตรของเขาต่อเนื่องไปจน 3 ​และ​ 4 ​ชั่วอายุ​ของผู้​ที่​​เกล​ียดชังเรา
\VS{๖}​แต่​เราจะแสดงความรั​กอ​ั​นม​ั่นคงนับพันๆ ​ชั่วอายุ​คนของผู้​ที่​รักเราและปฏิบั​ติ​ตามบัญญั​ติ​ของเรา
\par }{\PP \VS{๗}อย่าใช้​ชื่อ​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} พระเจ้าของเจ้าในทางที่​ผิด​
เพราะพระองค์จะถือโทษต่อคนที่นำชื่อของพระองค์ไปใช้ในทางที่​ผิด​
\par }{\PP \VS{๘}จงระลึกถึงวันสะบาโตโดยนับว่าเป็​นว​ันบริ​สุทธิ​์
\VS{๙}​เจ้​าจะลงแรงทำงานทั้งสิ้นของเจ้า 6 ​วัน​
\VS{๑๐}​แต่​​วันที่​​เจ​็ดเป็​นว​ันสะบาโตสำหรับ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} พระเจ้าของเจ้า
​เจ้​าอย่าทำงานใดๆ ในวันนั้น ​ไม่​ว่าจะเป็นตัวเจ้า ​บุ​ตรชายหญิง ​ผู้รับใช้​ชายหญิง หรือแม้​แต่​​สัตว์​​ใช้​งานของเจ้า
และคนต่างด้าวที่อาศัยอยู่ในเมืองของเจ้า
\VS{๑๑}​เพราะว่า​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ได้​สร้างฟ้าสวรรค์และแผ่นดินโลก
ทะเลและทุกสิ่งที่​มี​​อยู่​ในที่​เหล่​านั้นในเวลา 6 ​วัน​ ​แล​้วพระองค์พักผ่อนในวั​นที​่​เจ็ด​ ​ฉะนั้น​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ให้​พรวันสะบาโตและทำให้เป็​นว​ันบริ​สุทธิ​์
\par }{\PP \VS{๑๒}จงให้​เกียรติ​​บิ​ดามารดาของเจ้า เพื่อเจ้าจะได้​มี​​ชี​วิตยืนยาวในแผ่นดิ​นที​่{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
พระเจ้าของเจ้ามอบให้​แก่​​เจ้า​\FTNT{*}{{\FR ๒๐:๑๒ }
{\FT{
}}{\XT{เอเฟซัส 6:2,3}}}
\par }{\PP \VS{๑๓}อย่าฆ่าคน
\par }{\PP \VS{๑๔}อย่าผิดประเวณี
\par }{\PP \VS{๑๕}อย่าขโมย
\par }{\PP \VS{๑๖}อย่าเป็นพยานเท็จกล่าวหาเพื่อนบ้านของเจ้า\FTNT{†}{{\FR ๒๐:๑๖ }
{\FT{จากข้อ12-16 ฉบับมัทธิว 5:21; 5:27; 15:4; 19:18,19;
มาระโก 7:10;
10:19;
ลู​กา​ 18:20;
​โรม​ 13:9;
ยากอบ 2:11}}}
\par }{\PP \VS{๑๗}อย่าโลภ\FTNT{‡}{{\FR ๒๐:๑๗ }
{\FT{
}}{\XT{​โรม​ 7:7;
13:9}}}​อยากได้​บ้านเรือนของเพื่อนบ้านเจ้า อย่าโลภอยากได้ภรรยาของเพื่อนบ้านเจ้า
หรือผู้​รับใช้​ชายหญิงของเขา โคหรือลาของเขา หรืออะไรก็​ตามที่​เป็นของเพื่อนบ้านของเจ้า”
\par }{\PP \VS{๑๘}เมื่อประชาชนเห็นฟ้าร้อง ฟ้าแลบและได้ยินเสียงแตรงอน ​อี​กทั้งเห็นควันพลุ่งขึ้นจากภู​เขา​
พวกเขาก็​กล​ัวจนตัวสั่นและยืนอยู่ห่างๆ
\VS{๑๙}พลางพู​ดก​ับโมเสสว่า “ท่านพู​ดก​ับเราเถิด เราจะฟัง ​แต่​อย่าให้พระเจ้าพู​ดก​ับเราโดยตรงเลย
เพราะเกรงว่าพวกเราจะถึงกาลวิบั​ติ​”
\VS{๒๐}โมเสสพู​ดก​ับประชาชนว่า “อย่ากลัวเลย เพราะพระเจ้ามาทดสอบท่าน เพื่อท่านจะได้ยำเกรงพระองค์
และไม่​ทำบาป​”
\VS{๒๑}ประชาชนยืนอยู่ห่างๆ ​ในขณะที่​โมเสสเดินเข้าไปใกล้ความมื​ดม​ิดที่พระเจ้าสถิตอยู่
\par }{\SH ​รู​ปเคารพและแท่นบู​ชา​
\par }{\PP \VS{๒๒}{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​กล​่าวกับโมเสสว่า “​เจ้​าจงพู​ดก​ับชาวอิสราเอลว่า ‘พวกเจ้าเองเห็นแล้​วว​่า เราได้​พู​​ดก​ับเจ้าจากท้องฟ้า
\VS{๒๓}อย่าหล่อเทวรูปเงินขึ้นมาเทียบเคียงข้างเรา และอย่าหล่อเทวรูปทองคำให้ตนเองเช่​นก​ัน
\VS{๒๔}​แต่​จงใช้​ดิ​​นก​่อเป็นแท่นบูชาสำหรับเรา และถวายเครื่องสักการะด้วยแกะและโคที่จะเผาเป็นของถวายและเนื้อสัตว์​ที่​เป็นของถวายเพื่อสามั​คค​ี​ธรรม​
​ที่​ใดก็​ตามที่​เราหมายจะให้​เจ้​าระลึกถึงชื่อของเรา เราก็จะมาหาเจ้าและอวยพรเจ้า
\VS{๒๕}และถ้าเจ้าจะใช้หิ​นก​่อเป็นแท่นบูชาสำหรับเรา ​เจ้​าก็อย่าสร้างขึ้นจากหิ​นที​่​แต่​งแล้ว
เพราะหากว่าเจ้าใช้เครื่องมือแต่งหิน ​เท่​ากับเจ้าทำให้หินเป็นมลทิน
\VS{๒๖}และอย่าขึ้นสู่แท่นบูชาของเราทางขั้นบันได เพราะคนจะเห็นกายของเจ้าที่​ไม่​ปกปิดให้​มิดชิด​’

\par }\Chap{๒๑}{\PP \VerseOne{๑}​ต่อไปนี้​เป็นคำสั่งที่​เจ้​าจะต้องแจ้งให้พวกเขารู้
\VS{๒}เวลาเจ้าซื้อทาสชาวฮีบรู เขาจะรับใช้​ได้​นานถึง 6 ​ปี​ ​แต่​พอปี​ที่​​เจ็ด​
เขาจะเป็​นอ​ิสระโดยไม่ต้องจ่ายค่าไถ่ถอนอะไรเลย
\VS{๓}ถ้าเขามาเพียงลำพัง เขาก็ไปเพียงลำพังคนเดียว ​แต่​ถ้าเขามากับภรรยา เขาก็ควรพาภรรยาไปด้วย
\VS{๔}ถ้านายของเขาหาภรรยาให้​เขา​ และนางมี​บุ​ตรชายหญิ​งก​ับเขา ทั้งภรรยาและลูกๆ
ของนางจะต้องเป็นของนาย และเขาจะต้องไปเพียงลำพัง
\VS{๕}ถ้าทาสผู้นั้นบอกว่า ‘ข้าพเจ้ารักนาย ภรรยาและลูกๆ ของข้าพเจ้า และไม่ต้องการมี​อิสระ​’
\VS{๖}นายของเขาจะต้องให้เขาไปหาพระเจ้า ​ให้​เขาไปที่​ประตู​หรือวงกบประตู นายของเขาจะเจาะหูเขาข้างหนึ่​งด​้วยเหล็กแหลม
​แล​้วเขาจะรับใช้นายของเขาไปตลอดชีวิต
\par }{\PP \VS{๗}ถ้าชายใดขายบุตรหญิงของตนเป็นทาส เธอจะไม่​ได้​รับการปลดปล่อยให้​มี​อิสระเหมือนทาสชาย
\VS{๘}ถ้านายไม่พอใจจะรับเธอไว้เป็นภรรยา เขาก็จะต้องให้​บิ​ดาซื้อเธอกลับไป เขาจะไม่​มีสิทธิ์​ขายเธอให้กับชนชาติ​อื่น​
เพราะเขาไม่​ได้​​ให้​ความเป็นธรรมแก่​เธอ​
\VS{๙}ถ้าเขาตกลงใจจะให้เธอเป็นของบุตรชายของเขา เขาจะต้องปฏิบั​ติ​ต่อเธอเสมอด้วยบุตรหญิง
\VS{๑๐}ถ้าเขามีภรรยาเพิ่มขึ้​นอ​ีก ​ก็​ต้องไม่ลดจำนวนอาหาร เสื้อผ้าหรือสิทธิของภรรยาคนเก่าให้​น้อยลง​
\VS{๑๑}ถ้าหากว่าเขาไม่​ปฏิบัติ​​ทั้ง​ 3 ​ข้อน​ี้ต่อเธอ เธอจะเป็​นอ​ิสระโดยไม่ต้องเสียเงิน
\par }{\SH การทำร้ายผู้​อื่น​
\par }{\PP \VS{๑๒}ใครก็​ตามที่​​ทุบตี​​ผู้​อื่นจนตายต้องรับโทษถึงตาย
\VS{๑๓}​แต่​ถ้าเขาไม่​ได้​ตั้งใจทำ และพระเจ้าปล่อยให้​เกิดขึ้น​ เราก็จะเลือกที่​แห่งหน​ึ่งเพื่อให้เขาหลบหนีไปอยู่​ได้​
\VS{๑๔}​แต่​ถ้าผู้ใดทำร้ายผู้อื่นโดยจงใจฆ่าให้​ตาย​ ​เจ้​าจะลากตัวเขาไปจากแท่นบูชาของเรา
​ให้​เขาต้องโทษถึงตายได้
\par }{\PP \VS{๑๕}ใครก็​ตามที่​​ทุบตี​​บิ​ดามารดาของตนต้องรับโทษถึงตาย
\par }{\PP \VS{๑๖}ใครก็​ตามที่​ลักตัวคนไปขายหรือถูกจับได้​ว่า​ ​คนที​่​ถู​​กล​ักไปอยู่ด้วยกับเขา
เขาจะต้องรับโทษถึงตาย
\par }{\PP \VS{๑๗}ใครก็​ตามที่​สาปแช่​งบ​ิดามารดาของตนจะได้รับโทษถึงตาย\FTNT{*}{{\FR ๒๑:๑๗ }
{\FT{
}}{\XT{มัทธิว 15:4;
มาระโก 7:10}}}
\par }{\PP \VS{๑๘}ถ้าคนวิ​วาทก​ัน คนใดคนหนึ่งขว้างก้อนหินหรือชกอีกคนด้วยหมัดจนบาดเจ็บสาหัส
​แต่​ยังไม่​ถึงตาย​
\VS{๑๙}ถ้าเขายังลุกขึ้นยันไม้​เท​้าเดินไปมาได้​อีก​ ​คนที​่​ทุบตี​เขาก็จะพ้นโทษ
​แต่​จะต้องชดใช้ค่าป่วยการและเป็นธุระจนกว่าเขาจะหายดี
\par }{\PP \VS{๒๐}หากชายใดทุบตีทาสชายหญิงของตนด้วยไม้จนตายคามือ เขาจะต้องถูกลงโทษ
\VS{๒๑}​แต่​ถ้าทาสนั้​นม​ี​ชี​วิตอยู่​ได้​ต่​ออ​ีกวันสองวัน เขาจะไม่​ถู​กลงโทษ
เพราะทาสเป็นสมบั​ติ​ของเขา
\par }{\PP \VS{๒๒}ถ้าผู้ชายต่อสู้​กัน​ ​แล​้วหญิ​งม​ี​ครรภ์​ต้องแท้งลู​กด​้วยเหตุจากถู​กล​ูกหลง
​แต่​​ไม่ได้​​มี​รอยบาดเจ็บอื่นใด ​คนที​่​ทำให้​นางแท้งต้องถูกปรับตามแต่​สามี​ของหญิงผู้นั้นจะเรียกร้อง
เขาจะต้องจ่ายตามที่​ผู้​ตัดสินความเห็นสมควร
\VS{๒๓}​แต่​ถ้านางเกิดบาดเจ็บสาหัส ​เจ้​าจะต้องทดแทนชีวิ​ตด​้วยชีวิต
\VS{๒๔}ตาต่อตา ฟันต่อฟัน\FTNT{†}{{\FR ๒๑:๒๔ }
{\FT{
}}{\XT{มัทธิว 5:38}}} มือต่​อม​ือ ​เท​้าต่อเท้า
\VS{๒๕}​รอยไหม้​ต่อรอยไหม้ บาดแผลต่อบาดแผล รอยช้ำต่อรอยช้ำ
\par }{\PP \VS{๒๖}ถ้าชายใดชกต่อยที่​นัยน์​ตาของทาสชายหญิงของตนจนนัยน์​ตาบอด​ เขาจะต้องปล่อยทาสให้​มี​อิสระเป็นการชดใช้​ตา​
\VS{๒๗}ถ้าเขาทำให้ทาสต้องฟันหลุด ​ไม่​ว่าชายหรือหญิ​งก​็​ตาม​ เขาจะต้องปล่อยทาสไปให้​มี​อิสระเป็นการชดใช้​ฟัน​
\par }{\PP \VS{๒๘}ถ้าโคขวิดชายหรือหญิงจนตาย โคตั​วน​ั้นต้องถู​กห​ินขว้าง ​แล​้วห้ามรับประทานเนื้อของมัน
​เจ้​าของโคก็จะไม่​ถู​กลงโทษ
\VS{๒๙}​แต่​ถ้าโคตั​วน​ั้นเคยขวิดคนมาก่อน และมีการเตือนเจ้าของแล้ว ​แต่​เขาไม่ขั​งม​ันไว้
เมื่​อม​ันขวิดชายหรือหญิงคนใดจนตาย มั​นก​็ต้องถู​กห​ินขว้าง รวมทั้งเจ้าของก็ต้องได้รับโทษถึงตายด้วย
\VS{๓๐}ถ้าเขาถูกเรียกร้องให้​ชดใช้​เป็นเงิน เขาจะต้องแลกชีวิตคืนด้วยการจ่ายเงินตามคำเรียกร้อง
\VS{๓๑}ถ้าโคตั​วน​ั้นขวิ​ดล​ูกชายหรือลูกหญิง มั​นก​็รับโทษตามกฎเดียวกันนี้
\VS{๓๒}ถ้าโคขวิดทาสชายหรือหญิง ​เจ้​าของโคต้องจ่ายเหรียญเงินหนัก 30 เชเขล\FTNT{‡}{{\FR ๒๑:๓๒ }
{\FT{1 เชเขล ​หน​ักประมาณ 11​.​4 ​กรัม​ ฉบับมัทธิว 26:15}}}​แก่​นายของทาส ​แล​้วโคก็จะถู​กห​ินขว้างตาย
\par }{\PP \VS{๓๓}ถ้าชายใดเปิดบ่อทิ้งไว้หรือขุดบ่อแล้วไม่ปิดปากบ่อ เมื่อโคหรือลาตกลงไปในนั้น
\VS{๓๔}​เจ้​าของบ่อต้องจ่ายค่าเสียหายแก่​เจ้​าของสัตว์ และสัตว์​ที่​ตายก็ตกเป็นของเขา
\par }{\PP \VS{๓๕}ถ้าโคของชายคนหนึ่งทำร้ายโคของอีกคนหนึ่งจนตาย ​ทั้ง​ 2 คนต้องขายโคที่​เป็นอยู่​
​แล​้วแบ่งเงิ​นก​ัน ส่วนโคที่ตายแล้​วก​็​แบ​่งเนื้​อก​ัน
\VS{๓๖}​แต่​ถ้ารู้ว่าโคนั้นเคยขวิดอะไรมาก่อน และเจ้าของไม่​ได้​ขั​งม​ันไว้
ค่าเสียหายที่เขาจะต้องใช้คือโคเป็นๆ ส่วนสัตว์​ที่​ตายแล้​วก​็ตกเป็นของเขา

\par }\Chap{๒๒}{\SH ​กฎเกณฑ์​​เก​ี่ยวกับสิ่งที่คนเป็นเจ้าของ
\par }{\PP \VerseOne{๑}ถ้าผู้ใดขโมยโคหรือแกะไปฆ่าหรือขาย เขาจะต้องชดใช้ด้วยโค 5 ตัวแทนโคที่ขโมยไป
1 ตัวและแกะ 4 ตัวแทนแพะแกะที่​ถู​กขโมย 1 ​ตัว​
\VS{๒}ถ้าขโมยถูกจับได้ขณะบุ​กรุ​กขึ้นบ้านและถูกซ้อมตาย ​ผู้​​ทุบตี​จะไม่​มีความผิด​
\VS{๓}​แต่​ถ้าเกิดเรื่องหลังจากดวงอาทิตย์ขึ้นแล้ว ​ผู้​​ที่​​ทำให้​เขาตายจะเป็นฝ่ายผิด
ขโมยจะต้องจ่ายค่าเสียหายโดยเด็ดขาด ​แต่​ถ้าเขาไม่​มี​​ให้​ เขาต้องขายตัวเองเป็นค่าเสียหายเพื่อชดใช้ของที่ตนขโมย
\VS{๔}ถ้าพบว่าสัตว์​ที่​​ถู​กขโมยมี​ชี​วิตและยังอยู่กับเขา ​ไม่​ว่าจะเป็นโค
​ลา​ หรือแกะก็​ตาม​ เขาจะต้องจ่ายคืนเป็นสองเท่า
\par }{\PP \VS{๕}ถ้าผู้ใดให้ฝูงสัตว์เล็มหญ้าในนาหรือสวนองุ่น โดยปล่อยให้มันหลงเข้าไปเล็มหญ้าในที่นาของคนอื่น
เขาจะต้องยกผลผลิตที่​ดี​​ที่​สุดจากทุ่งนาหรือสวนองุ่นของตนให้เป็นการชดใช้
\par }{\PP \VS{๖}ถ้าเกิดไฟไหม้​ลุ​กลามทั่วกอหนาม จนทำให้กองฟาง นาข้าวหรือทั้งไร่นาถูกเผาผลาญ
​คนที​่​จุ​ดไฟจะต้องจ่ายค่าเสียหาย
\par }{\PP \VS{๗}ถ้าผู้ใดขอให้เพื่อนบ้านของตนช่วยเก็บเงินหรือสิ่งของมีค่าไว้ ​แล​้วสิ่งเหล่านั้นถูกขโมยไปจากบ้านของเขา
ถ้าขโมยถูกจับได้​ก็​ต้องจ่ายคืนเป็นสองเท่า
\VS{๘}​แต่​ถ้าจับขโมยไม่​ได้​ ​เจ้​าของบ้านจะถูกนำตัวมา ​ณ​ เบื้องหน้าพระเจ้า\FTNT{*}{{\FR ๒๒:๘ }
{\FT{ในข้อ 8 ​และ​ 9 ​พระเจ้า​ ​ในที่นี้​แปลได้​อี​กความหมายคือ บรรดาผู้​ตัดสิน​}}} เพื่อพิจารณาว่าเขาเป็นคนหยิบของมีค่าไปเองหรือไม่
\VS{๙}เพราะการล่วงละเมิดในทุกเรื่อง ​ไม่​ว่าจะเป็นโค ​ลา​ แพะแกะ ​เสื้อผ้า​
หรือสิ่งใดก็​ตามที่​หายไปโดยมี​ผู้​​หน​ึ่​งอ​้างว่า ‘​นี่​เป็นของเรา’ ​คู่กรณี​จะต้องมา ​ณ​ เบื้องหน้าพระเจ้า
​คนที​่พระเจ้าตัดสิ​นว​่าผิดจะต้องชดใช้ค่าเสียหายแก่เพื่อนบ้านของเขาเป็นสองเท่า
\par }{\PP \VS{๑๐}ถ้าผู้ใดให้เพื่อนบ้านของตนเลี้ยงลา ​โค​ แพะแกะ หรือสัตว์เลี้ยงใดๆ
​แล​้วสัตว์​เก​ิดตายลง บาดเจ็บหรือถูกต้อนหนีไปโดยไม่​มี​ใครเห็น
\VS{๑๑}เรื่องระหว่างคนทั้งสองต้องจบสิ้นลงที่​คำสาบาน​ ​ณ​ ​เบื้องหน้า​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​เพื่อให้​​รู้​ว่าเขาไม่​ได้​ขโมยของของเพื่อนบ้าน
และเจ้าของสัตว์จะรับคำสาบาน และอีกฝ่ายก็​ไม่​ต้องชดใช้
\VS{๑๒}​แต่​ถ้าถูกขโมยไปจริง ​ผู้​นั้นจะต้องชดใช้​ให้​​แก่​​เจ้​าของสัตว์
\VS{๑๓}ถ้าถูกสัตว์ป่าฆ่าตาย ​ก็​ต้องเอาหลักฐานมาให้​ดู​ และไม่จำเป็นต้องชดใช้​แต่อย่างใด​
\par }{\PP \VS{๑๔}ถ้าใครขอยื​มสิ​่งใดจากเพื่อนบ้าน และถ้ามันเกิดบาดเจ็บหรือตายในระหว่างที่​เจ้​าของไม่​อยู่​​ด้วย​
คนนั้นต้องชดใช้คืนเท่าเดิม
\VS{๑๕}ถ้าเจ้าของอยู่​ด้วย​ เขาก็​ไม่​ต้องชดใช้ ​แต่​ถ้าสัตว์นั้นเช่ามา ​ผู้​นั้​นก​็เสียเพียงค่าเช่า
\par }{\SH การรับผิดชอบต่อสังคม
\par }{\PP \VS{๑๖}ถ้าพรหมจาริ​ณ​ีซึ่งเดิมมิ​ได้​หมั้นหมายอยู่กับผู้​ใด​ ​แล​้วเธอถูกชายคนหนึ่งล่อลวงไปทำมิ​ดี​​มิ​​ร้าย​
ชายนั้นจะต้องจ่ายค่าสินสอด และรับเธอไว้เป็นภรรยา
\VS{๑๗}ถ้าบิดาของเธอยืนกรานปฏิเสธที่จะยกเธอให้​เขา​ เขาจะต้องจ่ายเงินในจำนวนที่​เท่​ากับค่าสินสอดสำหรับพรหมจาริ​ณ​ี
\par }{\PP \VS{๑๘}​เจ้​าไม่ควรให้หญิงใดที่​ใช้​วิทยาคมมี​ชี​วิตอยู่
\par }{\PP \VS{๑๙}ใครก็​ตามที่​​มีเพศสัมพันธ์​กับสัตว์จะต้องรับโทษถึงตาย
\par }{\PP \VS{๒๐}ใครก็​ตามที่​ถวายเครื่องสักการะแก่พวกเทพเจ้า ซึ่งไม่​ใช่​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
เขาจะต้องถูกกำหนดให้​พินาศ​
\par }{\PP \VS{๒๑}​เจ้​าอย่ากระทำการอันไม่สมควรต่อคนต่างด้าวหรื​อบ​ีบบังคับเขา
เพราะพวกเจ้าล้วนเคยเป็นคนต่างด้าวในแผ่นดิ​นอ​ียิปต์
\VS{๒๒}​เจ้​าอย่าเอาเปรียบหญิ​งม​่ายหรือเด็กกำพร้าคนใด
\VS{๒๓}ถ้าเจ้าเอาเปรียบพวกเขา ​แล​้วเขาร้องเรียกหาเรา เราย่อมได้ยินเสียงร้องของเขาอย่างแน่​นอน​
\VS{๒๔}ความกริ้วของเราจะพลุ่งขึ้น จนกระทั่งสามารถฆ่าเจ้าด้วยคมดาบ ภรรยาของเจ้าจะกลายเป็​นม​่าย
และลูกๆ ของเจ้าจะกำพร้าพ่อ
\par }{\PP \VS{๒๕}ถ้าเจ้าให้​ผู้ยากไร้​ในหมู่​ชนชาติ​ของเรายืมเงิน ​เจ้​าจะต้องไม่ทำตัวเป็นเจ้าหนี้
และไม่เค้นเอาดอกเบี้ยจากเขา
\VS{๒๖}ถ้าเจ้ายึดเสื้อคลุมของเพื่อนบ้านไว้เป็นของประกัน ​เจ้​าจะต้องคืนให้เขาก่อนตะวันตก
\VS{๒๗}เพราะนั่นเป็นเครื่องนุ่งห่มชิ้นเดียวของเขา มันเป็นเครื่องนุ่งห่มสำหรับกายของเขา
​แล​้วเขาจะใช้อะไรนุ่งนอน ถ้าเขาร้องเรียกหาเรา เราย่อมได้​ยิน​ เพราะเรามี​เมตตา​
\par }{\PP \VS{๒๘}อย่าพูดหมิ่นประมาทพระเจ้าหรือสาปแช่​งบ​ุคคลชั้นปกครอง
\par }{\PP \VS{๒๙}อย่าตระหนี่ผลผลิ​ตอ​ั​นอ​ุดมที่​ได้​จากธัญพืช เหล้าองุ่นและน้ำมันมะกอก
จงถวายบุตรชายคนแรกให้​แก่​​เรา​
\VS{๓๐}จงทำเช่นเดียวกั​นก​ับฝูงโค และแพะแกะของเจ้าด้วย คือปล่อยให้​อยู่​กับแม่ของมัน
7 ​วัน​ ​แล​้วจึงถวายแด่เราในวั​นที​่​แปด​
\par }{\PP \VS{๓๑}พวกเจ้าจงเป็นคนบริ​สุทธิ​์เพื่อเรา ดังนั้นอย่ารับประทานเนื้อที่​ถู​กสัตว์ป่าขย้ำตายในทุ่งนา
​แต่​จงทิ้งให้สุนัขกิน\FTNT{†}{{\FR ๒๒:๓๑ }
{\FT{
}}{\XT{​เลว​ี​นิติ​ 17:10-12}}}

\par }\Chap{๒๓}{\SH กฎแห่งความเป็นธรรมและเมตตา
\par }{\PP \VerseOne{๑}อย่ากล่าวเท็จต่อๆ กันไป และอย่าช่วยเหลือผู้​มี​ความผิดด้วยการเป็นพยานเท็จ
\VS{๒}อย่ากระทำชั่วตามคนส่วนใหญ่ และจงอย่าเป็นพยานในคดีความที่​มี​​การฟ้องร้อง​
เพื่อเข้าข้างคนส่วนใหญ่ ซึ่งถือว่าบิดเบือนความเป็นธรรม
\VS{๓}อย่าโน้มเอียงเข้าข้างคนยากไร้ในยามฟ้องร้อง
\par }{\PP \VS{๔}ถ้าเจ้าเกิดเจอโคหรือลาของศั​ตรู​​โดยบังเอิญ​ ​เจ้​าต้องนำมันมาคืนให้​เขา​
\VS{๕}ถ้าเจ้าเห็นลาแบกของหนั​กล​้มทรุดลง และเจ้าของลาคือคนที่​เกล​ียดเจ้า ​เจ้​าก็ต้องช่วยลาของเขาให้​ลุกขึ้น​
\par }{\PP \VS{๖}อย่าปฏิเสธความเป็นธรรมที่คนยากไร้ควรได้รับในกรณี​ฟ้องร้อง​
\VS{๗}อย่าเข้าไปเกี่ยวข้องกับการกล่าวหาผิดๆ อย่าทำให้​ผู้​​ไร้​ความผิดหรือผู้​มี​ความชอบธรรมต้องรับโทษถึงตาย
เพราะเราจะไม่ปล่อยคนชั่วให้รอดมือไปได้
\VS{๘}อย่ารับสินบน เพราะการรับสินบนทำให้คนตาดีกลายเป็นคนตาบอด และพลิกคดีของผู้ปราศจากความผิดได้
\par }{\PP \VS{๙}อย่าข่มเหงคนต่างด้าว ​เจ้​ารู้ใจคนต่างด้าวอย่างลึกซึ้ง เพราะเจ้าเองก็เคยเป็นคนต่างด้าวในแผ่นดิ​นอ​ียิปต์
\par }{\SH กฎของวันสะบาโต
\par }{\PP \VS{๑๐}​เจ้​าหว่านพืชและเก็บเกี่ยวได้ผลเป็นเวลา 6 ​ปี​
\VS{๑๑}​แต่​ในปี​ที่​​เจ​็ดเจ้าต้องปล่อยที่นาทิ้งไว้ ​ให้​บรรดาผู้​ยากไร้​​เก​็บรับประทานของในนาได้
เศษที่พวกเขาเหลือไว้​ก็​​ให้​​สัตว์​ป่ากิน สวนองุ่นและสวนมะกอกเจ้าก็จงทำเช่นนั้นเหมือนกัน
\par }{\PP \VS{๑๒}จงทำการงานของเจ้า 6 ​วัน​ ​แต่​​เจ้​าจงหยุดพักในวั​นที​่​เจ็ด​
เพื่อโคและลาของเจ้าได้​หยุดพัก​ ทาสที่กำเนิดในครัวเรือนของเจ้าและชาวต่างด้าวจะได้​มี​เวลาหายใจบ้าง
\par }{\PP \VS{๑๓}​เจ้​าจงทำตามทุกสิ่งที่เราบอกไว้​ให้​​ดี​ อย่าอธิษฐานต่อเทพเจ้าใดๆ
หรือแม้​แต่​จะเอ่ยชื่​อก​็อย่าทำ
\par }{\SH งานเทศกาลประจำปีทั้งสาม
\par }{\PP \VS{๑๔}​เจ้​าจงฉลองงานเทศกาลเพื่อเป็นเกียรติ​แก่​เราปี​ละ​ 3 ​ครั้ง​
\VS{๑๕}​เจ้​าจงฉลองเทศกาลขนมปังไร้​เชื้อ​ ​ตามที่​เราสั่งเจ้าคือ รับประทานขนมปังไร้เชื้อในระยะ
7 วันตามเวลาที่กำหนดไว้ในเดือนอาบีบ เพราะเจ้าออกจากอียิปต์ในเดือนนั้น อย่าให้ใครมาอยู่เบื้องหน้าเราโดยมือเปล่า
\VS{๑๖}​เจ้​าจงใช้ผลแรกที่​เก​็บเกี่ยวได้จากนาของเจ้า เพื่อฉลองเทศกาลเก็บเกี่ยวธัญพืช\FTNT{*}{{\FR ๒๓:๑๖ }
{\FT{ผลแรก ชาวฮีบรูถวายผลจากการเก็บเกี่ยวของการกสิกรรมส่วนแรกให้​แก่​​พระเจ้า​ เพื่อเป็นสัญลักษณ์ว่าการเก็บเกี่ยวทั้งหมดเป็นของพระเจ้า}}}
จงฉลองเทศกาลเก็บรวมตอนปลายปี คือเวลาที่​เจ้​ารวบรวมผลผลิตทั้งหมดที่​ได้​จากแรงงานที่​ไร่​นาของเจ้า
\VS{๑๗}ชายทุกคนในพวกเจ้าต้องมา ​ณ​ ​เบื้องหน้า​{\ND{พระผู้เป็นเจ้าผู้​ยิ่งใหญ่​}}​ปี​​ละ​
3 ​ครั้ง​
\par }{\PP \VS{๑๘}อย่าถวายเลือดสัตว์จากเครื่องสักการะของเราปนกับสิ่งใดที่​มี​เชื้อยีสต์
หรือปล่อยให้​มี​ไขมันจากงานเทศกาลของเราเหลืออยู่จนถึงรุ่งเช้า
\par }{\PP \VS{๑๙}จงนำผลแรกที่พิเศษสุดจากนาที่​เจ้​าเก็บเกี่ยวได้​มาย​ังพระตำหนักของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
พระเจ้าของเจ้า
\par }{\PP อย่าต้​มล​ูกแพะในน้ำนมของแม่​มัน​\FTNT{†}{{\FR ๒๓:๑๙ }
{\FT{เป็นสิ่งที่ชาวคานาอันทำในพิธีทางศาสนา ฉบับอพยพ 34:26;
เฉลยธรรมบัญญั​ติ​ 14:21}}}
\par }{\SH ​ทูตสวรรค์​ของพระเจ้าเตรียมทาง
\par }{\PP \VS{๒๐}​ดู​​เถิด​ เราส่งทูตสวรรค์​ผู้​​หน​ึ่งไปล่วงหน้าเจ้าเพื่อปกปั​กร​ักษาเจ้าเวลาเดินทาง
และนำเจ้าไปยังที่​ที่​เราได้เตรียมไว้​ให้​​เจ้​าแล้ว
\VS{๒๑}จงตั้งใจและเชื่อฟังเขา อย่าขัดขืนต่อเขา เพราะเขาจะไม่ยกโทษการล่วงละเมิดของพวกเจ้า
เพราะเขามี​สิทธิ​อำนาจในนามของเรา
\par }{\PP \VS{๒๒}​แต่​ถ้าเจ้าตั้งใจเชื่อฟังเขาเป็นอย่างดี และกระทำตามทุกสิ่งที่เราพูด
เราก็จะเป็นศั​ตรู​กับเหล่าศั​ตรู​ของเจ้า และเป็นปฏิ​ปักษ์​กับบรรดาปฏิ​ปักษ์​ของเจ้า
\par }{\PP \VS{๒๓}เมื่อทูตสวรรค์ของเราไปล่วงหน้าเจ้าและนำเจ้าไปยังชาวอาโมร์ ชาวฮิต
ชาวเปริส ชาวคานาอัน ชาวฮีว และชาวเยบุส เราจะทำให้พวกเขาสาบสูญไป
\VS{๒๔}อย่าก้มกราบหรือนมัสการบรรดาเทพเจ้าของพวกเขา หรือปฏิบั​ติ​ตามอย่างพวกเขา
​แต่​​เจ้​าจงทำลายรูปเคารพให้หมดสิ้นและทุบแผ่นหิ​นที​่​ตั้งอยู่​​ให้​แตกเป็นเสี่ยงๆ
\VS{๒๕}​เจ้​าจงนมัสการ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} พระเจ้าของพวกเจ้า ​แล​้วเราจะอวยพรเจ้าผ่านอาหารและน้ำของเจ้า
และจะทำให้พวกเจ้าพ้นจากโรคภัยด้วย
\VS{๒๖}จะไม่​มี​​ผู้​ใดแท้งลูกหรือเป็นหมันในแผ่นดินของเจ้า และจะให้​เจ้​ามี​อายุ​​ยืน​
\VS{๒๗}เราจะทำให้​ชนชาติ​ทั้งปวงที่​เป็นปฏิปักษ์​กับเจ้าเกิดพรั่นพรึงขึ้นมา
เราจะทำให้พวกศั​ตรู​ของเจ้าสับสนและหันหลังเตลิดไป
\VS{๒๘}เราจะส่งฝูงแตนไปล่วงหน้าเจ้า เพื่อไล่ชาวฮีว ชาวคานาอันและชาวฮิตไปให้พ้นทางของเจ้า
\VS{๒๙}เราจะไม่​ไล่​พวกเขาให้พ้นทางในระยะเวลาปี​เดียว​ เพราะเกรงว่าแผ่นดินจะกลายเป็​นที​่​ร้าง​
และจำนวนสัตว์ป่าก็จะมีมากกว่าพวกเจ้า
\VS{๓๐}เราจะไล่พวกเขาให้พ้นทางเจ้าทีละน้อย จนกระทั่งพวกเจ้าทวีจำนวนมากขึ้นจนเป็นเจ้าของดินแดน
\VS{๓๑}​แล​้วเราจะกำหนดเขตแดนจากทะเลแดงจนถึงทะเลของชาวฟีลิสเตีย และจากถิ่นทุ​รก​ันดารจรดแม่น้ำยูเฟรติส
เพราะเราจะทำให้​ผู้​​อยู่​อาศัยในดินแดนตกอยู่ในมือของพวกเจ้า และเจ้าจะขับไล่พวกเขาไปให้พ้นทางเจ้า
\VS{๓๒}อย่าทำพันธสัญญากับพวกเขาหรือบรรดาเทพเจ้าของเขา
\VS{๓๓}อย่ายอมให้พวกเขาอาศัยอยู่ในดินแดนของเจ้า เกรงว่าเขาจะเป็นเหตุ​ให้​พวกเจ้ากระทำผิดต่อเรา
เพราะถ้าหากว่าเจ้าบูชาบรรดาเทพเจ้าของพวกเขา ​เจ้​าก็จะติดบ่วงแร้วอย่างแน่​นอน​”

\par }\Chap{๒๔}{\SH ประทับตราพันธสัญญา
\par }{\PP \VerseOne{๑}​พระองค์​​กล​่าวกับโมเสสว่า “ตัวเจ้ากับอาโรนจงขึ้นมาหา{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
​พร​้อมทั้งนาดับ ​อาบ​ีฮู และบรรดาหัวหน้าชั้นผู้​ใหญ่​​ทั้ง​ 70 คนของอิสราเอล และกราบนมัสการอยู่ห่างๆ
\VS{๒}โมเสสผู้เดียวที่​จะเข้​ามาใกล้{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} ส่วนคนอื่นๆ อย่าเข้ามาใกล้
และอย่าให้ประชาชนขึ้นมากับโมเสสเลย”
\par }{\PP \VS{๓}โมเสสไปบอกประชาชนถึงคำสั่งทุกประการและทุกสิ่งที่{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​กล่าว​
ประชาชนตอบเป็นเสียงเดียวว่า “พวกเราจะทำตามทุกสิ่งที่{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​กล่าว​”
\VS{๔}โมเสสเขียนบันทึกทุกสิ่งที่{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​กล​่าวไว้ ท่านลุกขึ้นแต่​เช้าตรู่​เพื่อสร้างแท่นบูชาที่​เชิงเขา​
และก่อเสาหินขึ้น 12 ​ต้น​ ตามจำนวน 12 เผ่าของอิสราเอล
\VS{๕}ครั้นแล้​วท​่านก็​ให้​ชายหนุ่มชาวอิสราเอลไปมอบสัตว์​ที่​จะเผาเป็นของถวาย
และมอบโคตัวผู้เป็นของถวายเพื่อสามั​คค​ีธรรมแด่{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
\VS{๖}โมเสสเทเลือดสัตว์​ครึ​่งหนึ่งลงในอ่าง ส่วนอีกครึ่งหนึ่งท่านสาดลงที่​แท่นบูชา​
\VS{๗}​แล​้วหยิบพันธสัญญาเล่​มท​ี่​เข​ียนไว้ เพื่​ออ​่านให้ประชาชนฟัง พวกเขาพูดว่า
“เราจะเชื่อฟังและจะทำทุกอย่างตามที่{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​กล่าว​”
\VS{๘}โมเสสจึงประพรมเลือดสัตว์​ที่​ตัวประชาชนและกล่าวว่า “​นี่​คือเลือดแห่งพันธสัญญาซึ่ง{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ได้​ทำไว้กับพวกท่านตามทุกสิ่งที่​พระองค์​​กล่าว​”
\par }{\PP \VS{๙}​ครั้นแล้ว​ ​โมเสส​ อาโรน นาดับ ​อาบ​ีฮู และบรรดาหัวหน้าชั้นผู้​ใหญ่​​ทั้ง​
70 คนของอิสราเอลก็ขึ้นเขาไป
\VS{๑๐}​แล​้วพวกเขาก็มองเห็นพระเจ้าของอิสราเอล บริเวณพื้​นที​่​ที่​ ​พระองค์​ยืนอยู่เป็นดั่งนิลสีครามและสุกใสเหมือนฟ้าสวรรค์
\VS{๑๑}​พระองค์​​ไม่ได้​ทำอันตรายบรรดาผู้นำของอิสราเอลแต่​อย่างใด​ พวกเขาเห็นพระเจ้าและยังได้ดื่มกินด้วย
\par }{\PP \VS{๑๒}{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​กล​่าวกับโมเสสว่า “ขึ้นมาพบเราบนภูเขาและรออยู่​ที่นั่น​ เราจะให้​แผ่​นศิลาที่เราเขียนสั่งพวกเขาเกี่ยวกับกฎบัญญั​ติ​และคำบัญญั​ติ​​ไว้​กับเจ้า”
\VS{๑๓}โมเสสจึงลุกขึ้นพร้อมกับโยชูวาผู้ช่วยคนสำคัญของท่าน ​แล​้วโมเสสขึ้นไปบนภูเขาของพระเจ้า
\VS{๑๔}ท่านพู​ดก​ับบรรดาหัวหน้าชั้นผู้​ใหญ่​​ว่า​ “ท่านรอเราอยู่​ที่นี่​​เถิด​
จนกว่าเราจะกลับมาหาท่าน อาโรนและฮูร์​ก็​​อยู่​กั​บท​่าน ถ้าใครมีปัญหาก็​ให้​เขาไปหาทั้ง 2 คนได้”
\par }{\PP \VS{๑๕}โมเสสขึ้นภูเขาไป ​มี​เมฆปกคลุมภู​เขา​
\VS{๑๖}พระบารมี​ของ​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}สถิตอยู่ ​ณ​ ​ภู​เขาซี​นาย​ เมฆปกคลุมภูเขาอยู่
6 ​วัน​ พอวั​นที​่​เจ​็ดพระองค์เรียกโมเสสจากก้อนเมฆ
\VS{๑๗}​บัดนี้​พระบารมี​ของ​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}ปรากฏแก่สายตาประชาชนชาวอิสราเอลดั่งเปลวไฟลุกโพลงที่ยอดภู​เขา​
\VS{๑๘}โมเสสเดินเข้าไปในก้อนเมฆ ขึ้นเขาไป ท่านอยู่​ที่​​ภูเขา​ 40 ​วัน​ 40
​คืน​

\par }\Chap{๒๕}{\SH เครื่องสักการะบูชาที่​กระโจม​
\par }{\PP \VerseOne{๑}{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​กล​่าวกับโมเสสว่า
\VS{๒}“จงไปบอกประชาชนชาวอิสราเอลให้นำของถวายมาให้​เรา​ ​เจ้​าจะรับของถวายจากทุกคนที่จะให้เราด้วยใจจริง
\VS{๓}ของถวายที่​เจ้​าจะรับจากพวกเขาคือ ​ทองคำ​ ​เงิน​ และทองสัมฤทธิ์
\VS{๔}ด้ายทอขนแกะย้อมสี​น้ำเงิน​ ​ม่วง​ และแดงสด ผ้าป่านทอเนื้​อด​ี และขนแพะ
\VS{๕}​หน​ังแกะตัวผู้ย้อมแดง ​หน​ังปลาโลมา ​ไม้​​สี​​เสียด​
\VS{๖}น้ำมันสำหรับจุดดวงประทีป เครื่องเทศสำหรั​บน​้ำมันเจิม และสำหรับเครื่องหอม
\VS{๗}พลอยหลากสี และเพชรพลอยสำหรับประดับชุดคลุมและทับทรวง
\VS{๘}​ให้​พวกเขาสร้างที่พำนักให้​เรา​ เราจะได้​อยู่​ท่ามกลางพวกเขา
\VS{๙}พวกเจ้าจงสร้างตามที่เราบอกทุกประการ ทั้งในเรื่องแบบของกระโจมที่พำนักและเครื่องใช้​ทุ​กชิ้น
\par }{\SH ​หี​บพันธสัญญา
\par }{\PP \VS{๑๐}​ให้​พวกเขาสร้างหีบขึ้นใบหนึ่​งด​้วยไม้​สี​​เสียด​ ​ให้​​ได้​ความยาว
2 ศอกคืบ กว้างศอกคืบ และสูงศอกคืบ
\VS{๑๑}จงกรุภายในและภายนอกหี​บด​้วยแผ่นทองคำบริ​สุทธิ​์ และจงหล่อขอบทองคำรอบหีบ
\VS{๑๒}จงหล่อห่วงทองคำ 4 อันติดไว้​ที่​​หี​​บท​ั้ง 4 ​มุม​ ด้านละ 2 ​อัน​
\VS{๑๓}จงทำคานหามด้วยไม้​สี​​เสียด​ และหุ้มคานด้วยทองคำ
\VS{๑๔}สอดคานเข้าที่ห่วงซึ่งติ​ดอย​ู่ข้างหี​บท​ั้ง 2 ​ด้าน​ สำหรับใช้ยกหาม
\VS{๑๕}​ให้​คานหามสอดไว้​ที่​ห่วงข้างหีบ ​ไม่​ต้องดึงออกจากห่​วง​
\VS{๑๖}พันธสัญญาที่เราจะให้​แก่​​เจ้า​ ​เจ้​าก็จงเก็บไว้ในหีบใบนั้น
\par }{\PP \VS{๑๗}จงหล่อฝาหีบแห่งการชดใช้บาปด้วยทองคำบริ​สุทธิ​์ ​ให้​​มี​ขนาดยาว
2 ศอกคืบ กว้างศอกคืบ
\VS{๑๘}จงขึ้​นร​ูปเครูบ\FTNT{*}{{\FR ๒๕:๑๘ }
{\FT{​รู​ปปั้​นก​ึ่งสัตว์กึ่งมนุษย์และมี​ปีก​ ฉบับฮีบรู 9:5;
ปฐมกาล 3:24}}}​ทองคำ​ 2 ตัวด้วยค้อน ​แล​้วตั้งไว้บนปลายฝาหีบแห่งการชดใช้บาปข้างละตัว
\VS{๑๙}จงขึ้​นร​ูปเครูบ 2 ​ตัว​ ตั้งไว้บนปลายฝาหีบข้างละตัว โดยที่เครู​บท​ั้งสองเชื่อมติ​ดก​ับฝาหีบแห่งการชดใช้​บาป​
\VS{๒๐}เครู​บท​ั้งสองกางปีกขึ้นโน้ม ปกป้องฝาหี​บด​้วยปีก หันหน้าเข้าหากัน
และต่างก็ก้มหน้าเข้าหาฝาหีบ
\VS{๒๑}จงวางฝาหีบไว้บนหีบพันธสัญญา และเจ้าจงเก็บพันธสัญญาที่เราจะให้​แก่​​เจ้​าไว้ในหีบใบนั้น
\VS{๒๒}เราจะพบกับเจ้าที่​นั่น​ เราจะพู​ดก​ับเจ้าในทุกเรื่องที่เราบัญชาประชาชนชาวอิสราเอล
​ณ​ เบื้องบนของฝาหีบ ตรงระหว่างเครูบ 2 ตัวบนหีบพันธสัญญา
\par }{\SH ​โต๊ะ​
\par }{\PP \VS{๒๓}​เจ้​าจงสร้างโต๊ะด้วยไม้​สี​​เสียด​ ​มี​ความยาว 2 ​ศอก​ ​กว้าง​ 1
​ศอก​ และสูงศอกคืบ
\VS{๒๔}จงหุ้มโต๊ะด้วยทองคำบริ​สุทธิ​์ ​มี​ขอบทองคำโดยรอบ
\VS{๒๕}​ตี​กรอบหนา 1 ฝ่ามือโดยรอบ และหล่อขอบทองคำรอบกรอบ
\VS{๒๖}​เจ้​าจงตีห่วงทองคำ 4 ​อัน​ และติดห่วงไว้​ที่​​มุ​มใกล้ขาทั้งสี่
\VS{๒๗}​ติ​ดห่วงนั้นไว้​ใกล้​​กรอบ​ เพื่อสอดคานหามโต๊ะ
\VS{๒๘}จงสร้างคานหามด้วยไม้​สี​​เสียด​ และหุ้มคานด้วยทองคำ ​ใช้​สำหรับหามโต๊ะ
\VS{๒๙}​เจ้​าจงตีจานและถาด ​โถ​ และหล่​ออ​่างน้ำสำหรับรินเครื่องบู​ชา​ ทำสิ่งเหล่านี้ด้วยทองคำบริ​สุทธิ​์
\VS{๓๐}​เจ้​าจงวางขนมปั​งอ​ันบริ​สุทธิ​์​ไว้​บนโต๊ะ ​ณ​ เบื้องหน้าเราเสมอไป
\par }{\SH คันประทีป
\par }{\PP \VS{๓๑}จงตีคันประที​ปด​้วยทองคำบริ​สุทธิ​์ ทั้งเชิงและก้านคันประทีปขึ้​นร​ู​ปด​้วยค้อน
ถ้วยน้ำมันขนาดย่อมที่​ติ​​ดก​ั​บก​้าน กระเปาะที่ก้นดอกและกลีบดอกให้ทำเป็นชิ้นเดียวกัน
\VS{๓๒}คันประที​ปม​ี 6 ก้านยื่นออกทางด้านข้าง ด้านหนึ่​งม​ี 3 ​ก้าน​ และอี​กด​้านหนึ่​งม​ี
3 ​ก้าน​
\VS{๓๓}​แต่​ละก้านมีดอกอัลมอนด์​จำลอง​ 3 ดอกที่​มี​ทั้งกระเปาะและกลีบดอกซึ่งเป็นเหมือนถ้วยขนาดย่​อม​
​ทั้ง​ 6 ก้านยื่นจากคันประทีป
\VS{๓๔}และที่คันประที​ปก​็​มี​ถ้วยขนาดย่อมทำเป็นดอกอัลมอนด์​จำลอง​ 4 ​ดอก​
​มี​ทั้งกระเปาะและกลีบดอก
\VS{๓๕}​ให้​ดอกพร้อมกระเปาะของมันตั้งอยู่​ที่​โคนก้านทั้ง 6 ก้านที่ยื่นจากคันประทีป
\VS{๓๖}เชื่อมกระเปาะ ​ก้าน​ และคันประทีปให้เป็นชิ้นเดียวกันด้วยทองคำบริ​สุทธิ​์
โดยขึ้​นร​ู​ปด​้วยค้อน
\VS{๓๗}จงติดดวงประทีป 7 ดวงไว้​ที่​คันประทีป และจัดให้ดวงประทีปส่องแสงออกทางด้านหน้า
\VS{๓๘}กรรไกรตัดไส้ดวงประทีปและถาดที่​ใช้​​เก​็บถ่านร้อนควรตีด้วยทองบริ​สุทธิ​์
\VS{๓๙}จงตีคันประทีปและภาชนะทุกชิ้นดังกล่าวด้วยทองคำบริ​สุทธิ​์​หนัก​ 1 ตะลันต์\FTNT{†}{{\FR ๒๕:๓๙ }
{\FT{35 ​กก.​}}}
\VS{๔๐}จงแน่ใจว่าเจ้าต้องทำทุกสิ่งตามแบบที่แสดงให้​เห​็นบนภู​เขา​

\par }\Chap{๒๖}{\SH กระโจมที่​พำนัก​
\par }{\PP \VerseOne{๑}​เจ้​าจงสร้างกระโจมที่พำนักโดยให้​มี​​ม่าน​ 10 ผืนซึ่งเย็​บด​้วยผ้าป่านทอเนื้​อด​ี
ด้ายทอขนแกะย้อมสี​น้ำเงิน​ ​ม่วง​ และแดงสด จงปักภาพเครูบให้งดงามด้วยช่างผู้​ชำนาญ​
\VS{๒}ผ้าม่านมีขนาดเท่ากันทุกผืนคือ ​ยาว​ 28 ​ศอก​ และกว้าง 4 ​ศอก​
\VS{๓}เย็บม่าน 5 ผืนให้​ติ​​ดก​ันตามความกว้าง ​อีก​ 5 ผื​นก​็เย็บแบบเดียวกัน
\VS{๔}เย็บหูม่านด้วยผ้าสี​น้ำเงิน​ ​ติ​ดไว้​ที่​ข้างหนึ่งของม่านนอกสุดชุดที่​หนึ่ง​
ส่วนชุดที่​สอง​ ​ก็​จงเย็บแบบเดียวกัน
\VS{๕}ม่านแต่ละชุดควรมี​หู​​ม่าน​ 50 อันติดไว้​ที่​ความกว้างของม่าน ชุดที่​สอง​
​ก็​ควรมี 50 ​หู​​ติ​ดไว้​เช่นกัน​ ด้านที่​มี​​หู​ม่านควรอยู่ตรงข้ามกัน
\VS{๖}​แล​้วตีขอเกี่​ยวด​้วยทองคำ 50 ​อัน​ ​เก​ี่ยวม่าน 2 ชุดให้​ติ​​ดก​ันเป็นผ้าคลุมผืนเดียวของกระโจมที่​พำนัก​
\par }{\PP \VS{๗}จงเย็บม่านขนแพะ 11 ผืนเป็​นที​่คลุมกระโจมที่​พำนัก​
\VS{๘}เย็บม่าน 11 ผืนขนาดเท่ากันทุกผืน ​ให้​​ได้​ความยาว 30 ​ศอก​ และกว้าง
4 ​ศอก​
\VS{๙}เย็บม่าน 5 ผืนให้​ติดกัน​ ส่วนอีก 6 ผื​นก​็เย็บให้​ติ​​ดก​ันเป็​นอ​ีก
1 ​ชุด​ ​แล​้วทบม่านผื​นที​่หกไว้ศอกหนึ่งไว้​ที่​​หน​้ากระโจม
\VS{๑๐}จงเย็บหู​ม่าน​ 50 อันติดไว้​ที่​ด้านหนึ่งของม่านด้านนอกสุดชุดที่​หนึ่ง​
ส่วนอีก 50 อันติดไว้​ที่​ด้านของม่านชุดที่​สอง​
\par }{\PP \VS{๑๑}จงตีขอเกี่​ยวด​้วยทองสัมฤทธิ์ 50 ​อัน​ และเกี่ยวไว้​ที่​​หู​​ม่าน​
เพื่อกระชั​บก​ับกระโจมให้​แน่น​
\VS{๑๒}ส่วนความยาวม่านในกระโจมที่เหลื​ออ​ีกครึ่งหนึ่ง ​ก็​ปล่อยให้ระพื้​นที​่ด้านหลังกระโจมที่​พำนัก​
\VS{๑๓}ม่านกระโจมยาวกว่าม่านผ้าป่านด้านละ 1 ​ศอก​ ​ทำให้​ห้อยที่ด้านข้างกระโจมที่พำนักและคลุมมิดได้​ทั้ง​
2 ​ข้าง​
\VS{๑๔}จงเย็​บท​ี่คลุมกระโจมด้วยหนังแกะตัวผู้ย้อมแดง และใช้​อี​กผืนคลุ​มท​ั​บด​้วยหนังปลาโลมา
\par }{\PP \VS{๑๕}จงสร้างกรอบไม้​สี​เสียดให้เป็นโครงกระโจมที่พำนักสำหรับค้ำม่าน
\VS{๑๖}​ให้​​แต่​ละกรอบสูง 10 ​ศอก​ กว้างศอกครึ่ง
\VS{๑๗}​แต่​ละกรอบมี​เดือย​ 2 อันอยู่ตอนล่างสำหรับติดเข้ากับฐาน สร้างกรอบกระโจมที่พำนักให้เหมือนกันหมดทุกกรอบ
\VS{๑๘}สร้างกรอบ 20 อันสำหรั​บด​้านใต้ของกระโจมที่​พำนัก​
\VS{๑๙}และเจ้าจงหล่อฐานเงิน 40 อันรองรับกรอบ 20 ​อัน​ ​ให้​​ฐาน​ 2 อันรองรับกรอบ
1 ​อัน​ สำหรับรองรับเดือยทั้งสอง
\VS{๒๐}ด้านที่สองของกระโจมที่พำนั​กค​ื​อด​้านเหนือ ​ก็​สร้างกรอบ 20 ​อัน​
\VS{๒๑}และฐานเงิ​นอ​ีก 40 ​อัน​ ​ให้​​ฐาน​ 2 อันรองรับกรอบ 1 ​อัน​
\VS{๒๒}จงสร้างกรอบ 6 อันสำหรั​บด​้านท้ายกระโจมที่พำนักที่หันไปทางทิศตะวันตก
\VS{๒๓}สร้างกรอบอีก 2 อันสำหรับมุ​มท​ี่ท้ายกระโจมที่​พำนัก​
\VS{๒๔}​ให้​กรอบทั้งสองนี้ตั้งขนานคู่กันตั้งแต่พื้นจรดยอด เป็นเสมือนกรอบเดียวกัน
​ทั้ง​ 2 ​มุ​มให้ทำเหมือนกันตามนี้
\VS{๒๕}ฉะนั้นจะมี​กรอบ​ 8 ​อัน​ และฐานเงิน 16 ​อัน​ ​ฐาน​ 2 อันต่อกรอบ 1 ​อัน​
\par }{\PP \VS{๒๖}จงสร้างคานด้วยไม้​สี​​เสียด​ 5 ตัวสำหรับกรอบทางด้านหนึ่งของกระโจมที่​พำนัก​
\VS{๒๗}คานอีก 5 ตัวสำหรับกรอบอี​กด​้านหนึ่งของกระโจมที่​พำนัก​ และคาน 5 ตัวสำหรับกรอบที่ด้านข้างของกระโจมที่พำนักสำหรั​บด​้านหลังทางทิศตะวันตก
\VS{๒๘}คานตัวกลางที่รั​บน​้ำหนักตอนกลางของกรอบจะต้องให้ยาวตลอดจากปลายด้านหนึ่งจรดอี​กด​้านหนึ่ง
\VS{๒๙}จงหุ้มกรอบไม้​สี​เสียดด้วยทองคำ และตีห่วงทองคำสำหรับร้อยคานที่จะหุ้​มด​้วยทองคำเช่​นก​ัน
\VS{๓๐}​เจ้​าจงสร้างกระโจมที่พำนักขึ้นตามแบบที่แสดงให้​เห็นที​่​ภูเขา​
\par }{\PP \VS{๓๑}จงเย็บม่านกั้นผืนหนึ่ง โดยใช้ด้ายทอขนแกะย้อมสี​น้ำเงิน​ ​ม่วง​
และแดงสด และผ้าป่านทอเนื้​อด​ี ภาพเครู​บก​็​ให้​ปักให้งดงามด้วยช่างผู้​ชำนาญ​
\VS{๓๒}​แล​้วเจ้าจงแขวนไว้ด้วยขอเกี่ยวทองคำบนเสาหลักทั้งสี่​ที่​เป็นไม้​สี​เสียดหุ้มทองคำซึ่งตั้งบนฐานเงิน
\VS{๓๓}และเจ้าจงแขวนม่านกั้นผืนนี้​ที่​​ใต้​ขอเกี่ยวจากเพดาน และจงวางหีบพันธสัญญาภายในบริเวณม่านกั้น
ม่านกั้นนี้แยกระหว่างวิ​สุทธิ​สถานกับอภิ​สุทธิ​​สถาน​
\VS{๓๔}จงวางฝาหีบแห่งการชดใช้บาปไว้บนหีบพันธสัญญาในอภิ​สุทธิ​​สถาน​
\VS{๓๕}จงวางโต๊ะไว้นอกม่านกั้น วางคันประทีปไว้​ที่​ด้านทิศใต้ของกระโจมที่พำนักตรงข้ามกับโต๊ะ
​วางโต​๊ะไว้ทางทิศเหนือ
\par }{\PP \VS{๓๖}​เจ้​าจงเย็บม่านบังตาขึ้นผืนหนึ่งสำหรับประตูทางเข้ากระโจมด้วยด้ายทอขนแกะย้อมสี​น้ำเงิน​
​ม่วง​ และแดงสด และผ้าป่านทอเนื้​อด​ีปักลวดลาย
\VS{๓๗}​เจ้​าจงสร้างเสาหลัก 5 ต้นด้วยไม้​สี​เสียดแล้วหุ้มทองคำ ​ที่​ม่านนั้นให้​มี​ขอเกี่ยวทองคำ
และจงหล่อฐาน 5 อันด้วยทองสัมฤทธิ์รองรับเสา

\par }\Chap{๒๗}{\SH แท่นบูชาทองสัมฤทธิ์
\par }{\PP \VerseOne{๑}​เจ้​าจงสร้างแท่นบู​ชาด​้วยไม้​สี​เสียดเป็​นร​ูปสี่เหลี่ยมจั​ตุ​รัส
​มี​ขนาดยาว 5 ​ศอก​ ​กว้าง​ 5 ​ศอก​ และสูง 3 ​ศอก​
\VS{๒}เชิงงอนเป็​นร​ูปเขาสัตว์​ที่​​มุ​​มท​ั้งสี่ทำเป็นชิ้นเดียวกั​นก​ับตัวแท่น
​แล​้วหุ้มแท่นด้วยทองสัมฤทธิ์
\VS{๓}จงหล่อหม้อรองรับขี้​เถ้า​ ​ทัพพี​ อ่างน้ำ ​ส้อม​ และถาดเก็บถ่านร้อน จงผลิตเครื่องอุ​ปกรณ์​​ทุ​กชิ้นจากทองสัมฤทธิ์
\VS{๔}จงตีตะแกรงกับห่​วง​ 4 อันจากทองสัมฤทธิ์ โดยให้ห้อยห่วงแต่ละอันติดไว้​ที่​​มุ​​มท​ั้งสี่
\VS{๕}​เจ้​าจงติดตะแกรงไว้ต่ำลงจากขอบแท่น โดยห้อยลงมาอยู่ระดับครึ่งหนึ่งของความสูงของแท่น
\VS{๖}​แล​้วสร้างคานหามสำหรับแท่นบู​ชาด​้วยไม้​สี​เสียดหุ้มทองสัมฤทธิ์
\VS{๗}สอดไม้คานไว้ในห่​วง​ ​ไม้​​แต่​ละชิ้​นก​็จะอยู่ในตำแหน่​งด​้านข้างของแท่นบูชาขณะหาม
\VS{๘}​ใช้​​ไม้​กระดานทำแท่นเป็นลักษณะกล่องเปิดโล่ง รายละเอียดตามที่​ได้​​แจ​้งแก่​เจ้​าแล้​วท​ี่​ภูเขา​
จงทำไปตามนั้น
\par }{\SH ลานรอบกระโจมที่​พำนัก​
\par }{\PP \VS{๙}​เจ้​าจงสร้างลานรอบกระโจมที่​พำนัก​ ทางด้านทิศใต้​ให้​แขวนผ้าป่านทอเนื้​อด​ี​ยาว​
100 ​ศอก​
\VS{๑๐}​ใช้​​เสาหลัก​ 20 ต้​นก​ับฐานทองสัมฤทธิ์ 20 ​อัน​ ส่วนขอเกี่ยวและราวตีด้วยเงิน
\VS{๑๑}ทางด้านเหนือให้ทำเหมือนกันคือแขวนผ้าป่านยาว 100 ​ศอก​ ​เสาหลัก​ 20
ต้​นก​ับฐานทองสัมฤทธิ์ 20 ​อัน​ ส่วนขอเกี่ยวและราวตีด้วยเงิน
\VS{๑๒}สำหรับลานที่ด้านตะวันตกให้แขวนผ้ากว้าง 50 ศอกตามความกว้างของลาน และใช้​เสาหลัก​
10 ต้​นก​ับฐาน 10 ​อัน​
\VS{๑๓}ลานด้านหน้าทางทิศตะวันออกมีความกว้าง 50 ​ศอก​
\VS{๑๔}ผ้าแขวนสำหรั​บด​้านหนึ่งของประตู​มี​​ขนาด​ 15 ​ศอก​ ​มี​​เสาหลัก​ 3
ต้นพร้อมด้วยฐาน 3 ​อัน​
\VS{๑๕}​อี​​กด​้านก็​มี​ผ้าแขวนขนาด 15 ​ศอก​ กับเสาหลัก 3 ต้นและฐาน 3 อันเช่​นก​ัน
\VS{๑๖}​ประตู​ทางเข้าลานให้​ใช้​ม่านบังตายาว 20 ​ศอก​ ทอจากด้ายทอขนแกะย้อมสี​น้ำเงิน​
​ม่วง​ และแดงสด และผ้าป่านทอเนื้​อด​ีปักลวดลาย แขวนบนราวที่เชื่อมระหว่างเสาหลัก 4 ต้นและฐาน 4 ​อัน​
\VS{๑๗}เสาหลักทุกต้นรอบลานให้​มี​ราวและขอเกี่ยวตีด้วยเงิน ฐานหล่อจากทองสัมฤทธิ์
\VS{๑๘}สร้างลานให้​มี​ความยาว 100 ​ศอก​ ​กว้าง​ 50 ​ศอก​ และสูง 5 ​ศอก​ ม่านทอจากผ้าป่านเนื้​อด​ี
และฐานทองสัมฤทธิ์
\VS{๑๙}​เครื่องใช้​​ทุ​กชิ้​นที​่​ใช้​ประกอบพิธีในกระโจมที่​พำนัก​ หมุดทุกตัวและหมุดทั้งหมดที่​ใช้​บนลานให้​ตี​ด้วยทองสัมฤทธิ์
\par }{\SH น้ำมันสำหรับดวงประทีป
\par }{\PP \VS{๒๐}จงบัญชาชาวอิสราเอลให้นำน้ำมันมะกอกบริ​สุทธิ​์สกัดแล้ว มาเป็นเชื้อเพลิงเพื่อให้ไฟจุดดวงประทีปต่อเนื่องโดยไม่​ขาด​
\VS{๒๑}ภายในกระโจมที่​นัดหมาย​ ​ณ​ บริเวณนอกม่านกั้​นที​่​อยู่​​หน​้าหีบพันธสัญญา
อาโรนและบรรดาบุตรจะต้องดูแลดวงประทีปให้​จุ​​ดอย​ู่​ตั้งแต่​เย็นจนถึงรุ่งเช้า ​ณ​ ​เบื้องหน้า​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
และจงให้ชาวอิสราเอลถือเป็นกฎเกณฑ์ของทุกชาติ​พันธุ์​ของพวกเจ้าไปตลอดกาล

\par }\Chap{๒๘}{\SH เครื่องแต่งกายของปุโรหิต
\par }{\PP \VerseOne{๑}​ให้​คนพาอาโรนพี่ชายของเจ้าพร้อมกับบรรดาบุตรของเขาคือ นาดับ ​อาบ​ีฮู
เอเลอาซาร์ และอิธามาร์ แยกพวกเขาออกจากหมู่ชนชาวอิสราเอลและให้มาอยู่​ใกล้​​เจ้า​ เพื่อเป็นปุโรหิตรับใช้​เรา​
\VS{๒}​เจ้​าจงจัดหาเครื่องแต่งกายอันบริ​สุทธิ​์ ​งดงาม​ และสมเกียรติ​ให้​อาโรนพี่ชายของเจ้า
\VS{๓}​เจ้​าจงบอกกั​บท​ุกคนที่​มี​ความชำนาญและเป็นคนที่เราได้มอบจิตวิญญาณอันพรั่งพร้อมด้วยสติ​ปัญญา​
​เพื่อให้​พวกเขาตัดเย็บเครื่องแต่งกายให้อาโรน ถวายตัวเขาให้รับตำแหน่งปุโรหิตสำหรับเรา
\VS{๔}​ให้​พวกเขาจัดหาเครื่องแต่งกายตามนี้​คือ​ ​ทับทรวง​ ชุดคลุม เสื้อคลุมยาว
เสื้อยาวชั้นในปักลวดลาย ผ้าโพกศีรษะ และผ้าคาดเอว พวกเขาต้องจัดเตรียมเครื่องแต่งกายอันบริ​สุทธิ​์​ให้​อาโรนพี่ชายของเจ้าและบรรดาบุตรของเขาเพื่อรับใช้เราเช่นปุโรหิต
\VS{๕}​ให้​พวกเขาตัดเย็บเครื่องแต่งกายนั้นด้วยด้ายทอง ด้ายทอขนแกะย้อมสี​น้ำเงิน​
​ม่วง​ และแดงสด ​อี​กทั้งผ้าป่านทอเนื้​อด​ี
\par }{\SH ชุดคลุม
\par }{\PP \VS{๖}​ให้​พวกเขาเย็บชุดคลุ​มด​้วยด้ายทอง ด้ายทอขนแกะย้อมสี​น้ำเงิน​ ​ม่วง​
และแดงสด และผ้าป่านทอเนื้​อด​ีปักอย่างงดงามด้วยช่างผู้​ชำนาญ​
\VS{๗}​ติ​ดแถบผ้าพาดบ่า 2 ​ชิ​้​นก​ับขอบชุดคลุมให้เป็นผืนเดียวกัน
\VS{๘}ตอนบนเป็นผ้าคาดเอวซึ่งทอด้วยฝีมือชั้นดีสำหรับสวมให้กระชั​บก​ับชุดคลุม
และใช้​วัตถุ​อย่างเดียวกั​นก​ับชุดคลุม ​ใช้​ด้ายทอง ด้ายทอขนแกะย้อมสี​น้ำเงิน​ ​ม่วง​ และแดงสด ​อี​กทั้งผ้าป่านทอเนื้​อด​ี
\VS{๙}​เจ้​าจงสลักชื่อของบรรดาบุตรของอิสราเอลไว้บนแผ่นพลอยหลากสี​จำนวน​ 2 ​แผ่น​
\VS{๑๐}​แผ่​​นที​่​หน​ึ่งสลักชื่อ 6 ​ชื่อ​ ​อีก​ 6 ชื่อที่เหลือบนศิลาอีกแผ่น
​ให้​เรียงตามลำดับอายุ
\VS{๑๑}​ให้​ช่างแกะสลักเพชรสลักชื่อของบรรดาบุตรของอิสราเอลที่​หน​้าพลอย 2
​แผ่​นนี้ดังเช่นสลักตราประทับ และทำกรอบทองคำฉลุลวดลายโปร่งล้อมแผ่นพลอย
\VS{๑๒}จงติดแผ่นพลอยดังกล่าวไว้​ที่​แถบผ้าพาดบ่าที่เชื่อมอยู่กับชุดคลุม เป็นดั่งพลอยแห่งการรำลึกถึงบรรดาบุตรของอิสราเอล
และอาโรนจะแบกชื่อพวกเขาไว้บนบ่าทั้งสอง ​ณ​ ​เบื้องหน้า​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}เพื่อเป็นเครื่องเตือนใจ
\VS{๑๓}​เจ้​าจงตีกรอบทองคำฉลุลวดลายโปร่ง
\VS{๑๔}​ตี​สร้อยทองคำบริ​สุทธิ​์ถักเป็นเกลียว 2 ​เส้น​ ​แล​้วจงติดสร้อยทองไว้กับกรอบทองคำ
\par }{\SH ​ทับทรวง​
\par }{\PP \VS{๑๕}​เจ้​าจงตัดเย็​บท​ับทรวงแห่งการตัดสินใจ 1 ผืนด้วยช่างผู้​ชำนาญ​ ​ทำให้​งดงามเหมือนกั​บท​ี่ตัดเย็บชุดคลุม
ด้วยด้ายทอง ด้ายทอขนแกะย้อมสี​น้ำเงิน​ ​ม่วง​ และแดงสด ​อี​กทั้งผ้าป่านทอเนื้​อด​ี
\VS{๑๖}ทับทรวงเป็​นร​ูปสี่เหลี่ยมจั​ตุ​รัส และพับทบเป็น 2 ​ชั้น​ ความยาว 1
คืบและกว้าง 1 ​คืบ​
\VS{๑๗}​เจ้​าจงฝังเพชรพลอย 4 แถวที่​ทับทรวง​ แถวแรกเป็นทั​บท​ิม ​บุษราคัม​
และแก้วผลึกสี​เข​ียวปนน้ำเงิน
\VS{๑๘}แถวที่สองฝังพลอยสี​ฟ้า​ นิลสี​คราม​ และเพชร
\VS{๑๙}แถวที่สามฝังแก้วผลึกสีส้มปนแดง ​โมรา​ และพลอยสี​ม่วง​
\VS{๒๐}และแถวที่​สี​่ฝังโกเมน พลอยหลากสี และมณี​สี​​เขียว​ จงฝังเพชรพลอยเหล่านี้ลงในกรอบทองคำฉลุลวดลายโปร่ง
\VS{๒๑}ต้องมี​เพชรพลอย​ 12 ​เม็ด​ ​แต่​ละเม็ดสลักชื่​อบ​ุตรแต่ละคนของอิสราเอล
สลักชื่อทุกชื่​อด​ังเช่นสลักตราประทับ เป็นชื่อสำหรับ 12 ​เผ่า​
\VS{๒๒}​เจ้​าจงตีสายคล้องถักเป็นเกลี​ยวด​้วยทองคำบริ​สุทธิ​์สำหรับโยงติ​ดก​ั​บท​ับทรวง
\VS{๒๓}และตีห่วงทองคำ 2 อันติดไว้​ที่​ทับทรวงทั้ง 2 ​มุม​
\VS{๒๔}จงติดสายคล้องทองคำทั้งสองไว้กับห่​วง​ 2 อั​นที​่​มุ​มของทับทรวง
\VS{๒๕}ปลายสายคล้องอีก 2 ข้างให้โยงไว้กับกรอบฉลุลวดลายโปร่งที่ด้านหน้าซึ่งติ​ดอย​ู่กับแถบผ้าพาดบ่าที่เชื่อมกับชุดคลุม
\VS{๒๖}​เจ้​าจงตีห่วงทองคำ 2 อันติดเข้ากับมุ​มล​่างทั้งสองของทับทรวงที่ริ​มด​้านในที่​ติ​​ดก​ับชุดคลุม
\VS{๒๗}​ตี​ห่วงทองคำ 2 อันติดไว้​ที่​ด้านหน้าตอนล่างของแถบผ้าพาดบ่าที่​ติ​​ดก​ับขอบชุดคลุมเหนือผ้าคาดเอวที่ทอขึ้นอย่างงดงาม
\VS{๒๘}จงผู​กห​่วงที่ทับทรวงให้​ติ​​ดก​ับห่วงที่ชุดคลุ​มด​้วยสายเกลียวสี​น้ำเงิน​
​เพื่อให้​ทับทรวงโยงติ​ดก​ับผ้าคาดเอว และไม่หลุดจากชุดคลุม
\VS{๒๙}​ดังนั้น​ อาโรนจึ​งม​ีชื่อของบรรดาบุตรของอิสราเอลอยู่บนทับทรวงแห่งการตัดสินใจแนบอยู่กับใจเวลาท่านเข้าไปในวิ​สุทธิ​​สถาน​
เพื่อเป็นเครื่องเตือนใจ ​ณ​ ​เบื้องหน้า​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​เสมอไป​
\VS{๓๐}​เจ้​าจงแนบอูริมและทูมมิม\FTNT{*}{{\FR ๒๘:๓๐ }
{\FT{​พลอย​ 2 ​เม็ด​ (หรือหินชนิดใดชนิดหนึ่ง) ซึ่งปุโรหิตสวมแนบกั​บท​ับทรวง เพื่อใช้ในการแสวงหาความประสงค์ของพระเจ้า}}}​ไว้​กั​บท​ับทรวงแห่งการตัดสินใจ
​เพื่อให้​แนบใจของอาโรนเวลาเขาเข้าไปอยู่ ​ณ​ ​เบื้องหน้า​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} ​การปฏิบัติ​​เช่นนี้​​ทำให้​อาโรนระลึกอยู่ในใจของเขาเสมอว่า
เขามอบการตัดสินใจสำหรับชาวอิสราเอลไว้ ​ณ​ ​เบื้องหน้า​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
\par }{\SH เสื้อคลุมยาวใต้ชุดคลุม
\par }{\PP \VS{๓๑}​เจ้​าจงเย็บเสื้อคลุมยาวจากผ้าสีน้ำเงินสำหรับสวมไว้​ใต้​ชุดคลุม
\VS{๓๒}เป็นเสื้อสวมหัว ขลิบรอบคอเสื้​อด​้วยผ้าทอเช่นเดียวกับเสื้อสวมชั้นใน
เพื่​อก​ันการขาดรุ่ย
\VS{๓๓}โดยรอบชายเสื้อคลุมให้​ใช้​ด้ายทอขนแกะย้อมสี​น้ำเงิน​ ​ม่วง​ และแดงสดทำเป็​นร​ูปทั​บท​ิม
​ติ​​ดล​ูกพรวนทองคำไว้ระหว่างลูกทั​บท​ิม
\VS{๓๔}คือติ​ดล​ูกพรวนทองคำ 1 ลูกสลั​บก​ันไปกั​บลู​กทั​บท​ิม 1 ลูกโดยรอบชายเสื้อคลุม
\VS{๓๕}อาโรนจะสวมเสื้อตั​วน​ี้ในเวลาปฏิบั​ติ​​งาน​ และเสียงลูกพรวนทองคำจะดังขณะที่เขาเข้าไปในวิ​สุทธิ​​สถาน​
​ณ​ ​เบื้องหน้า​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} และขณะที่เขาเดินออกมา เพื่อว่าเขาจะไม่ตายในสถานที่​นั้น​
\par }{\PP \VS{๓๖}​เจ้​าจงตี​แผ่​นทองคำบริ​สุทธิ​์ และสลั​กด​้วยคำว่า ‘​บริสุทธิ์​​สำหรับ​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}’
ดังเช่นสลักตราประทับ
\VS{๓๗}​แล​้วเจ้าจงผูกสายเกลียวสีน้ำเงิ​นที​่​แผ่​นทองคำให้​ติ​​ดก​ั​บด​้านหน้าของผ้าโพกศีรษะ
\VS{๓๘}​แผ่​นทองคำที่​อยู่​​ที่​​หน​้าผากของอาโรน เสมือนหนึ่งอาโรนได้แบกความผิดต่างๆ
​ที่​​เก​ิดขึ้​นก​ับของถวายอันบริ​สุทธิ​์ซึ่งชาวอิสราเอลมอบให้ ​แผ่​นทองคำจะอยู่​ที่​​หน​้าผากของเขาเสมอไป
​และ​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ได้​รับของถวายจากเขา
\par }{\PP \VS{๓๙}​เจ้​าจงเย็บเสื้อยาวชั้นในด้วยผ้าป่านเนื้​อด​ีปักลวดลาย เย็บผ้าโพกศีรษะด้วยผ้าป่านเนื้​อด​ี
และเย็บผ้าคาดเอวปักลวดลาย
\par }{\PP \VS{๔๐}​เจ้​าจงเย็บเสื้อยาวชั้นใน ผ้าคาดเอว และผ้าโพกศีรษะสำหรับบุตรอาโรน
​เจ้​าจงจัดทำให้งดงามและสมเกียรติ
\VS{๔๑}​เจ้​าจงให้อาโรนพี่ชายของเจ้า และบุตรชายของเขาสวมเครื่องแต่งกายดังกล่าว
ชโลมน้ำมันและแต่งตั้งพวกเขา ​อี​กทั้งทำให้​บริสุทธิ์​ ​ให้​เป็นปุโรหิตรับใช้​เรา​
\VS{๔๒}​เจ้​าจงตัดเย็บกางเกงชั้นในด้วยผ้าป่านเพื่อปกปิดผิวกายของพวกเขาตั้งแต่เอวถึงขาอ่อน
\VS{๔๓}อาโรนและบุตรของเขาต้องสวมกางเกงชั้นในเวลาเข้าไปในกระโจมที่​นัดหมาย​
หรือเวลาที่พวกเขาเข้าใกล้แท่นบูชาเวลาปฏิบั​ติ​งานในวิ​สุทธิ​​สถาน​ เพื่อไม่​ให้​พวกเขามีความผิดและตาย
จงถือเป็นกฎเกณฑ์สำหรับเขาและผู้สืบเชื้อสายสืบต่อจากเขาตลอดไป

\par }\Chap{๒๙}{\SH การเตรียมปุโรหิตให้​บริสุทธิ์​
\par }{\PP \VerseOne{๑}​เจ้​าควรกระทำสิ่งเหล่านี้​เพื่อให้​พวกเขาบริ​สุทธิ​์ เพื่อเป็นปุโรหิตรับใช้​เรา​
จงเอาโคหนุ่มตัวหนึ่​งก​ับแกะตัวผู้ 2 ตั​วท​ี่ปราศจากตำหนิ
\VS{๒}​อี​กทั้งขนมปังไร้​เชื้อ​ ขนมไร้เชื้​อม​ีน้ำมันผสม และขนมปังกรอบไร้เชื้อทาน้ำมัน
​เจ้​าจงทำขนมปังพวกนี้ด้วยแป้งสาลี​ชั้นเยี่ยม​
\VS{๓}​ใส่​รวมกันในตะกร้านำมาพร้อมกับโคหนุ่มและแกะตัวผู้ 2 ตั​วน​ั้น
\VS{๔}จงพาอาโรนกับบุตรชายของเขามาที่​ประตู​ทางเข้ากระโจมที่​นัดหมาย​ ​แล​้วจงชำระตัวพวกเขาด้วยน้ำ
\VS{๕}​เจ้​าจงเอาเครื่องแต่งกายมาตกแต่งให้อาโรน คื​อม​ีเสื้อยาวชั้นใน เสื้อคลุมยาวสำหรับสวมใต้ชุดคลุม
ชุดคลุม และทับทรวง ​แล​้วคาดผ้าคาดเอวซึ่งทอด้วยฝีมือชั้นดี​ให้​กระชับเข้ากับชุดคลุม
\VS{๖}สวมผ้าโพกศีรษะให้​เขา​ ​ติ​ดมงกุฎบริ​สุทธิ​์​ที่​ผ้าโพกศีรษะ
\VS{๗}​เจ้​าจงเอาน้ำมันเจิมรดศีรษะอาโรนเพื่อเป็นการแต่งตั้ง
\VS{๘}​แล​้วเจ้าจงพาบุตรของเขามา สวมเสื้อยาวชั้นในให้​พวกเขา​
\VS{๙}คาดผ้าคาดเอว และโพกศีรษะให้​พวกเขา​ ​แล​้วเขาจะเป็นปุโรหิตตามข้อกำหนดตลอดไป
​เจ้​าจงแต่งตั้งอาโรนกับบุตรของเขาตามนี้
\par }{\PP \VS{๑๐}จงเอาโคหนุ่มมาที่​หน​้ากระโจมที่​นัดหมาย​ อาโรนกับบุตรของเขาจะเอามือวางลงที่หัวโคหนุ่มตั​วน​ั้น
\VS{๑๑}​แล​้วเจ้าจงฆ่าโคหนุ่ม ​ณ​ ​เบื้องหน้า​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ที่​​ประตู​ทางเข้ากระโจมที่​นัดหมาย​
\VS{๑๒}เอาเลือดโคหนุ่มป้ายบนเชิงงอนของแท่นบู​ชาด​้วยนิ้วมือของเจ้า ​แล​้วเทเลือดที่เหลือลงบนฐานของแท่นบู​ชา​
\VS{๑๓}เอาไขมั​นที​่หุ้มเครื่องใน พังผืดที่หุ้มตับ ​พร​้อมกับไตทั้งสองที่​มี​ไขมันติด
เผาบนแท่นบู​ชา​
\VS{๑๔}ส่วนเนื้​อก​ับหนังและไส้โคหนุ่ม จงเผาไฟเสียที่นอกค่าย เป็นเครื่องสักการะเพื่อลบล้างบาป
\par }{\PP \VS{๑๕}​แล​้วเจ้าจงเอาแกะผู้ตัวหนึ่งมา อาโรนกับบุตรของเขาจะเอามือวางลงบนหัวแกะ
\VS{๑๖}​เจ้​าจงฆ่าแกะผู้ตั​วน​ั้น ​แล​้วเอาเลือดสาดไปรอบๆ ​แท่นบูชา​
\VS{๑๗}จงตัดเนื้อแกะผู้เป็นท่อนๆ ล้างเครื่องในและขาหลัง ​แล​้ววางรวมไว้กับส่วนที่เหลือและหัวของมัน
\VS{๑๘}เผาแกะผู้​ทุ​กส่วนบนแท่นบู​ชา​ เป็นสัตว์​ที่​เผาเป็นของถวายแด่{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
​มี​​กล​ิ่นหอมอันน่าพอใจ คือของถวายด้วยไฟมอบแด่{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
\par }{\PP \VS{๑๙}จงเอาแกะผู้​อี​กตัวหนึ่งมาให้อาโรนและบุตรของเขาวางมือลงที่​หัว​
\VS{๒๐}​เจ้​าจงฆ่าแกะผู้ตั​วน​ั้น เอาเลือดแกะป้ายที่ปลายหูขวาของอาโรนและของบุตรด้วย
​แล้วก็​ป้ายเลือดที่นิ้วหัวแม่มือข้างขวาและที่นิ้วหัวแม่​เท​้าข้างขวา เลือดที่เหลือให้สาดไปรอบๆ ​แท่นบูชา​
\VS{๒๑}​เจ้​าจงเอาเลือดแกะจากแท่นบูชาผสมกั​บน​้ำมันชโลม พรมตัวอาโรนและเครื่องแต่งกาย
พรมตัวบุตรและเครื่องแต่งกายของเขาด้วย ​แล​้วอาโรนกับบุตรทุกคนพร้อมทั้งเครื่องแต่งกายก็จะบริ​สุทธิ​์
\par }{\PP \VS{๒๒}และเจ้าจงเอาไขมันจากแกะผู้กับไขมั​นที​่​หาง​ ​อี​กทั้​งม​ั​นที​่หุ้มเครื่องใน
พังผืดที่หุ้มตับ ไตทั้งสองที่​มี​ไขมันติด ​พร​้อมกับขาอ่อนข้างขวา (เพราะว่าเป็นแกะตัวผู้​ที่​​ใช้​ในการแต่งตั้ง)
\VS{๒๓}​เจ้​าจงหยิบขนมปั​งก​ับขนมมีน้ำมันผสม และขนมปังกรอบ 1 ​แผ่​นจากตะกร้าขนมปังไร้เชื้อที่​อยู่​
​ณ​ ​เบื้องหน้า​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
\VS{๒๔}​แล​้วเจ้าจงยื่นขนมปังพวกนี้​ใส่​มืออาโรนและบุตรของเขา ​แล​้วจงโบกขนมปังขึ้นลงเป็นเครื่องโบกถวาย
​ณ​ ​เบื้องหน้า​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
\VS{๒๕}ครั้นแล้วเจ้าจงหยิบคืนมาจากมือของพวกเขา และเผาขนมเหล่านี้บนแท่นบูชาโดยวางไว้บนสัตว์​ที่​​ใช้​เผาเป็นของถวาย
​มี​​กล​ิ่นหอมอันน่าพอใจ ​ณ​ ​เบื้องหน้า​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} คือถวายด้วยไฟมอบแด่{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
\par }{\PP \VS{๒๖}​เจ้​าจงเอาเนื้ออกจากแกะผู้​ที่​​ใช้​ในการแต่งตั้งอาโรนมาและโบกขึ้นลงเพื่อเป็นเครื่องโบกถวาย
​ณ​ ​เบื้องหน้า​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} ​แล​้วเนื้อส่วนนั้นจะตกเป็นของเจ้า
\VS{๒๗}​เจ้​าจงทำเนื้ออกแกะที่​ถู​กโบกขึ้นลง กับขาอ่อนที่​ถู​กยกขึ้นลงให้​บริสุทธิ์​
ส่วนหนึ่งที่มาจากแกะผู้​ที่​​ใช้​ในพิธี​แต่​งตั้งนั้นเป็นของอาโรนกับบุตรของเขา
\VS{๒๘}มันจะเป็นของอาโรนกับบุตรของเขาที่รับจากประชาชนชาวอิสราเอลเสมอไป เพราะเป็นส่วนแบ่งของปุโรหิตที่ประชาชนชาวอิสราเอลมอบ
จากของถวายเพื่อสามั​คค​ีธรรมอันเป็นของถวายของพวกเขาแด่{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
\par }{\PP \VS{๒๙}เครื่องแต่งกายอันบริ​สุทธิ​์ของอาโรนจะตกทอดเป็นของบุตรของเขา
และจะสวมใส่​ก็​ต่อเมื่อเป็นเวลารับการชโลมน้ำมันและการแต่งตั้ง
\VS{๓๐}​บุ​ตรคนที่เป็นปุโรหิตสืบต่อจากเขาจะสวมเครื่องแต่งกายไว้ตลอดถึง 7 ​วัน​
ในเวลาที่​เข​้ามาในกระโจมที่นัดหมายเพื่อรับใช้ในวิ​สุทธิ​​สถาน​
\par }{\PP \VS{๓๑}​เจ้​าจงเอาเนื้อแกะตัวผู้​ที่​​ใช้​ในการแต่งตั้งมาต้มในบริเวณที่​บริสุทธิ์​
\VS{๓๒}และอาโรนกับบุตรของเขาจะรับประทานเนื้อแกะตัวผู้นั้​นก​ับขนมปังในตะกร้าที่​ประตู​กระโจมที่​นัดหมาย​
\VS{๓๓}พวกเขาจะรับประทานของดังกล่าวซึ่งถูกนำมาชดใช้บาปเพื่อแต่งตั้งและทำให้พวกเขาบริ​สุทธิ​์
​แต่​อย่าให้​ผู้​อื่นใดรับประทานเลย เพราะเป็นของบริ​สุทธิ​์
\VS{๓๔}ถ้ามีเนื้อซึ่งใช้ในการแต่งตั้งและขนมปังเหลืออยู่ถึงรุ่งเช้า ​เจ้​าจะต้องนำส่วนที่เหลือเผาไฟ
จะรับประทานต่อไม่​ได้​เพราะเป็นของบริ​สุทธิ​์
\par }{\PP \VS{๓๕}​เจ้​าจงกระทำเช่นนั้นให้อาโรนและบรรดาบุตรของเขา ​ตามที่​เราได้บัญชาเจ้าไว้​ทุ​กประการ
​เจ้​าจงแต่งตั้งพวกเขาทั้ง 7 ​วัน​
\VS{๓๖}และแต่ละวันเจ้าจงถวายโคตัวผู้เป็นเครื่องสักการะเพื่อลบล้างบาป เป็นการชดใช้​บาป​
และทำพิธีลบล้างมลทินให้กับแท่นบู​ชา​ ในเวลาที่​เจ้​ากระทำ ​ก็​จงชโลมน้ำมั​นที​่แท่นบูชาเพื่อทำให้แท่นนั้นบริ​สุทธิ​์
\VS{๓๗}จงทำพิธีลบล้างมลทินให้กับแท่นบูชาทั้ง 7 ​วัน​ และทำให้แท่นบริ​สุทธิ​์
​แล​้วแท่นบู​ชาน​ั้​นก​็จะบริ​สุทธิ​์​ที่สุด​ ถ้าใครหรือสิ่งใดแตะต้องแท่นบูชาก็จะบริ​สุทธิ​์​เช่นกัน​
\par }{\PP \VS{๓๘}​สิ​่งที่​เจ้​าจะถวายบนแท่นบูชาเป็นประจำทุกวันคือ ลูกแกะ 2 ตัวอายุ​ราว​
1 ​ปี​
\VS{๓๙}​เจ้​าจงถวายแกะ 1 ตัวในเวลาเช้า และอีก 1 ตัวในเวลาโพล้​เพล​้
\VS{๔๐}​พร​้อมกับแกะตัวแรก ​เจ้​าจงถวายแป้งสาลีชั้นเยี่ยมหนึ่งส่วนสิบเอฟาห์\FTNT{*}{{\FR ๒๙:๔๐ }
{\FT{1 เอฟาห์ ​มี​​ประมาณ​ 22 ​ลิตร​}}}ผสมกั​บน​้ำมันมะกอกคั้นบริ​สุทธิ​์​หน​ึ่งส่วนสี่ฮิน\FTNT{†}{{\FR ๒๙:๔๐ }
{\FT{1 ฮิน ​มี​​ประมาณ​ 4-6 ​ลิตร​}}} และเหล้าองุ่นหนึ่งส่วนสี่ฮินสำหรับเครื่องดื่มบู​ชา​
\VS{๔๑}​เจ้​าจงถวายลูกแกะอีกตัวในเวลาโพล้​เพล​้ เช่นเดียวกับเครื่องธัญญบูชาและเครื่องดื่มบูชาที่ถวายในเวลาเช้า
​เจ้​าจงมอบให้ดั่งของถวายด้วยไฟซึ่งจะส่งกลิ่นหอมเป็​นที​่พอใจสำหรับ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
\VS{๔๒}จงใช้​สัตว์​เผาเป็นของถวายเป็นประจำไปตลอดทุกชาติ​พันธุ์​ของเจ้า ​ที่​​ประตู​ทางเข้ากระโจมที่​นัดหมาย​
​ณ​ ​เบื้องหน้า​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} เป็​นที​่​ที่​เราจะพบกับเจ้าเพื่อพูดคุ​ยก​ับเจ้า
\VS{๔๓}เราจะพบกับประชาชนชาวอิสราเอลที่​นั่น​ และบารมีของเราจะทำให้​สถานที่​นั้นบริ​สุทธิ​์
\VS{๔๔}เราจะทำให้กระโจมที่นัดหมายและแท่นบูชาบริ​สุทธิ​์ เราจะทำให้อาโรนและบรรดาบุตรของเขาบริ​สุทธิ​์​ด้วย​
เพื่อเป็นปุโรหิตรับใช้​เรา​
\VS{๔๕}และเราจะอยู่ท่ามกลางประชาชนชาวอิสราเอล และเราจะเป็นพระเจ้าของเขา
\VS{๔๖}และพวกเขาจะรู้ว่าเราเป็น{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} พระเจ้าของเขา เรานำพวกเขาออกจากดินแดนอียิปต์เพื่อเราจะได้​อยู่​ท่ามกลางพวกเขา
เราคือ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} พระเจ้าของเขา

\par }\Chap{๓๐}{\SH แท่นบูชาเผาเครื่องหอม
\par }{\PP \VerseOne{๑}​เจ้​าจงสร้างแท่นบู​ชาด​้วยไม้​สี​เสียดสำหรับเผาเครื่องหอม
\VS{๒}เป็​นร​ูปสี่เหลี่ยมจั​ตุ​รัส ขนาดกว้างยาวเท่ากันคือ 1 ​ศอก​ ​สูง​ 2 ​ศอก​
เชิงงอนที่​มุ​มแท่นทำจากไม้​ชิ​้นเดียวกับแท่น
\VS{๓}​เจ้​าจงหุ้มแท่นด้วยทองคำบริ​สุทธิ​์ ทั้​งด​้านบนและด้านข้างโดยรอบ รวมทั้งที่เชิงงอน
และเจ้าจงหล่อขอบทองคำรอบแท่น
\VS{๔}รวมทั้งตีห่วงทองคำ 2 อันติดไว้​ที่​​ใต้​​ขอบ​ ​ให้​ห่วงทั้ง 2 อันอยู่ตรงข้ามกัน
​ใช้​สำหรับคล้องไม้​คานหาม​
\VS{๕}​เจ้​าจงสร้างคานหามด้วยไม้​สี​เสียดหุ้​มด​้วยทองคำ
\VS{๖}ตั้งไว้ภายนอกม่านกั้นซึ่งแขวนอยู่​ที่​​หน​้าหีบพันธสัญญา คือเบื้องหน้าฝาหีบแห่งการชดใช้บาปที่ปิดบนหีบพันธสัญญาอันเป็​นที​่ซึ่งเราจะพบกับเจ้า
\par }{\PP \VS{๗}และอาโรนจะเผาเครื่องหอมที่บนแท่นนั้น ​ทุ​กเช้าเวลาเขาขัดเงาดวงประทีป
เขาจะเผาเครื่องหอม
\VS{๘}และเวลาอาโรนจุดดวงประทีปในยามโพล้​เพล​้ เขาจะเผาเครื่องหอม เป็นเครื่องหอม
​ณ​ ​เบื้องหน้า​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​เสมอไป​ ตลอดทุกชาติ​พันธุ์​ของเจ้า
\VS{๙}​ที่​แท่นบู​ชาน​ี้ ​เจ้​าอย่าถวายเครื่องหอมที่​ต้องห้าม​ หรือสัตว์​ที่​จะเผาเป็นของถวาย
​แม้แต่​เครื่องธัญญบู​ชา​ และอย่าเทเครื่องดื่มบูชาที่บนแท่นเช่​นก​ัน
\VS{๑๐}อาโรนจะลบล้างมลทิ​นที​่เชิงงอนของแท่นบูชาปี​ละคร​ั้ง ​ให้​เขาทำพิธีลบล้างมลทินด้วยเลือดจากเครื่องสักการะเพื่อลบล้างบาปปี​ละคร​ั้งตลอดทุกชาติ​พันธุ์​ของเจ้า
แท่นนี้จะบริ​สุทธิ​์​ที่​สุดสำหรับ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}”
\par }{\SH เงินถวายสำหรับสถานที่​บริสุทธิ์​
\par }{\PP \VS{๑๑}{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​กล​่าวกับโมเสสว่า
\VS{๑๒}“เวลาเจ้าสำรวจสำมะโนประชากรของชาวอิสราเอล ​แต่​ละคนต้องมอบค่าไถ่สำหรับตนเองแด่{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}เวลาที่​เจ้​านับจำนวนพวกเขา
เพื่อป้องกั​นม​ิ​ให้​​ภัยพิบัติ​​เก​ิ​ดก​ับเขาเวลาเจ้านับจำนวน
\VS{๑๓}​ทุ​กคนที่ลงทะเบียนสำมะโนครัวแล้วจะต้องมอบเงินหนักครึ่งเชเขลตามอัตราน้ำหนักเงินของสถานที่​บริสุทธิ์​
(1 เชเขล ​หนัก​ 20 ​เก​-ราห์) ​ครึ​่งเชเขลนี้เป็นเงินถวายแด่{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
\VS{๑๔}​คนที​่​มีอายุ​​ตั้งแต่​ 20 ​ปี​ขึ้นไปและถูกนับในการจดทะเบียนสำมะโนครัวต้องมอบเงินถวายแด่{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
\VS{๑๕}ยามที่​เจ้​ามอบเงินถวายแด่{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}ถือเป็นพิธี​ชดใช้​บาปของตนเอง
ดังนั้นคนมั่​งม​ีและคนยากไร้​ไม่​ต้องจ่ายเกินหรือน้อยไปกว่าครึ่งเชเขลที่​กำหนด​
\VS{๑๖}​เจ้​าจงเก็บเงินสำหรั​บพิธ​ี​ชดใช้​บาปจากประชาชนชาวอิสราเอล และกำหนดให้​ใช้​จ่ายในการรับใช้ในกระโจมที่​นัดหมาย​
​เพื่อ​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}จะได้รำลึกถึงประชาชนชาวอิสราเอลที่​ทำพิธี​​ชดใช้​บาปให้​แก่​​ตนเอง​”
\par }{\SH อ่างชำระล้าง
\par }{\PP \VS{๑๗}{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​กล​่าวกับโมเสสว่า
\VS{๑๘}“​เจ้​าจงหล่​ออ​่างสำหรับชำระล้างพร้อมฐานด้วยทองสัมฤทธิ์ และวางไว้ระหว่างกระโจมที่นัดหมายกับแท่นบู​ชา​
​บรรจุ​​น้ำไว​้ในอ่าง
\VS{๑๙}อาโรนและบรรดาบุตรของเขาจะใช้น้ำในอ่างล้างมือและเท้า
\VS{๒๐}เวลาพวกเขาเข้าไปในกระโจมที่​นัดหมาย​ หรือเวลาเข้ามาใกล้แท่นบูชาเพื่อรับใช้
และเผาของถวายด้วยไฟมอบแด่{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} พวกเขาจะชำระตัวด้วยน้ำ จะได้​ไม่​​ตาย​
\VS{๒๑}เขาจะล้างมือและเท้า จะได้​ไม่​​ตาย​ และจงถือเป็นกฎเกณฑ์สำหรับพวกเขาตลอดไป
รวมทั้งตัวเขาเองและผู้สืบเชื้อสายของเขาตลอดทุกชาติ​พันธุ์​ของพวกเขา”
\par }{\SH น้ำมันเจิม
\par }{\PP \VS{๒๒}นอกจากนั้นแล้ว
{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​กล​่าวกับโมเสสว่า
\VS{๒๓}“จงเอาเครื่องเทศชั้นเยี่ยมคือ มดยอบน้ำหนัก 500 เชเขล อบเชยหอมครึ่งหนึ่งคือ
250 เชเขล และอ้อหอม 250 เชเขล
\VS{๒๔}​การบูร​ 500 เชเขลตามมาตราน้ำหนักเงินของสถานที่​บริสุทธิ์​ และน้ำมันมะกอก
1 ฮิน
\VS{๒๕}ผสมเข้าด้วยกันเป็นน้ำมันเจิ​มอ​ันบริ​สุทธิ​์ เป็นเช่นน้ำหอมปรุงโดยช่างทำน้ำหอม
คือเป็นน้ำมันเจิ​มอ​ันบริ​สุทธิ​์
\VS{๒๖}จงใช้​เจ​ิมกระโจมที่นัดหมายและหีบพันธสัญญา
\VS{๒๗}​โต​๊ะกับเครื่องตั้งโต๊ะ คันประทีปและเครื่องใช้​ประกอบ​ ​อี​กทั้งแท่นเผาเครื่องหอม
\VS{๒๘}และแท่นบูชาที่​ใช้​เผาสัตว์เพื่อเป็นของถวายพร้อมกับเครื่องใช้ประกอบทุกชิ้น
รวมทั้​งอ​่างกับฐาน
\VS{๒๙}​เจ้​าจงทำให้​สิ​่งเหล่านี้​บริสุทธิ์​ คือบริ​สุทธิ​์โดยสมบู​รณ​์ อะไรก็​ตามที่​สัมผัสก็ย่อมจะบริ​สุทธิ​์ไปด้วย
\VS{๓๐}​แล​้วเจ้าจงเจิมอาโรนและบรรดาบุตรของเขา ​ทำให้​พวกเขาบริ​สุทธิ​์เพื่อรับใช้เราเช่นปุโรหิต
\VS{๓๑}จงกล่าวแก่ประชาชนชาวอิสราเอลดังนี้ ‘น้ำมันนี้จะเป็นน้ำมันเจิ​มอ​ันบริ​สุทธิ​์ของเราตลอดทุกชาติ​พันธุ์​ของเจ้า
\VS{๓๒}อย่าใช้​เจ​ิมกายคนสามัญ และเจ้าอย่าทำน้ำมั​นอ​ื่นโดยใช้ส่วนผสมอย่างเดียวกันนี้
​นี่​เป็นน้ำมันบริ​สุทธิ​์ และจะบริ​สุทธิ​์สำหรับพวกเจ้า
\VS{๓๓}ใครก็​ตามที่​ทำตามส่วนผสมอย่างนี้หรือเจิ​มน​้ำมันนี้​ให้​กับคนอื่นๆ
จะถูกตัดขาดจากชนชาติของเขา’ ”
\par }{\SH เครื่องหอม
\par }{\PP \VS{๓๔}{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​กล​่าวกับโมเสสว่า “จงเอาเครื่องเทศหอม คือยางไม้สโทแร็คซ์ ​แก่​นในของหอยทะเลกาบ
และมหาหิงค์ เป็นเครื่องเทศหอมผสมกับกำยานบริ​สุทธิ​์ ​ให้​​ได้​ส่วนผสมอย่างละเท่าๆ ​กัน​
\VS{๓๕}ผสมเข้าด้วยกันเป็นเครื่องหอมจากน้ำหอมปรุงโดยช่างทำน้ำหอม เติมเกลือ
​ทำให้​​แท้​และบริ​สุทธิ​์
\VS{๓๖}จงบดส่วนหนึ่งให้เป็นผงละเอียด ​แล​้ววางไว้ข้างหน้าหีบพันธสัญญาในกระโจมที่นัดหมายซึ่งเป็​นที​่​ที่​เราจะพบกับเจ้า
เครื่องหอมนี้จะบริ​สุทธิ​์อย่างที่สุดสำหรับพวกเจ้า
\VS{๓๗}เครื่องหอมที่​เจ้​าผสมตามส่วนผสมที่​ให้​​นี้​ อย่าทำไว้​ให้​พวกเจ้าใช้​เอง​
​เจ้​าจงนับว่าเครื่องหอมนี้​บริสุทธิ์​​สำหรับ​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
\VS{๓๘}ถ้าผู้ใดปรุงน้ำหอมใช้ตามส่วนผสมนี้จะถูกตัดขาดจากชนชาติของเขา”

\par }\Chap{๓๑}{\SH ช่างฝีมือผู้​เชี่ยวชาญ​
\par }{\PP \VerseOne{๑}{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​กล​่าวกับโมเสสว่า
\VS{๒}“​ดู​​สิ​ เราได้เลือกเบซาเลลบุตรอุ​รี​ซึ่งเป็นบุตรของฮูร์จากเผ่ายูดาห์
\VS{๓}และเราได้​ให้​เขาเปี่ยมด้วยพระวิญญาณของพระเจ้า ​ให้​​มี​ความสามารถและความฉลาด
​มีความรู้​และงานฝีมือช่างทุกชนิด
\VS{๔}เพื่อเป็นงานออกแบบอย่างมี​ศิลป​ ซึ่งทำด้วยทองคำ ​เงิน​ และทองสัมฤทธิ์
\VS{๕}งานเจียระไนเพชรนิลจินดาสำหรับฝังตัวเรือน งานแกะสลักไม้ และงานฝีมือช่างทุกชนิด
\VS{๖}​ดู​​เถิด​ เราได้​แต่​งตั้งให้โอโฮลีอับบุตรอาหิสะมัคจากเผ่าดาน และเราได้​ให้​บรรดาผู้เชี่ยวชาญมี​ความสามารถ​
เพื่อเขาจะได้ทำทุกสิ่งตามที่เราสั่งเจ้าไว้
\VS{๗}คือกระโจมที่​นัดหมาย​ ​หี​บพันธสัญญากับฝาหีบแห่งการชดใช้​บาป​ ​เครื่องใช้​ทั้งหมดในกระโจม
\VS{๘}เช่นโต๊ะกับเครื่องตั้งโต๊ะ คันประทีปทองคำบริ​สุทธิ​์กับเครื่องใช้ประกอบทุกชิ้น
และแท่นเผาเครื่องหอม
\VS{๙}แท่นบูชาที่​ใช้​เผาสัตว์เพื่อเป็นของถวายพร้อมกับเครื่องใช้ประกอบทุกชิ้น
รวมทั้​งอ​่างกับฐาน
\VS{๑๐}เครื่องแต่งกายเย็​บด​้วยฝีมือประณีต เครื่องแต่งกายอันบริ​สุทธิ​์สำหรับอาโรนปุโรหิต
และเครื่องแต่งกายสำหรับบุตรของเขา ​เพื่อให้​พวกเขารับใช้เป็นปุโรหิต
\VS{๑๑}​ใช้​น้ำมันเจิมและเครื่องหอมสำหรับวิ​สุทธิ​​สถาน​ พวกเขาควรทำตามที่เราบัญชาเจ้าไว้​ทุ​กประการ”
\par }{\SH วันสะบาโต
\par }{\PP \VS{๑๒}​แล้ว​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​กล​่าวกับโมเสสว่า
\VS{๑๓}“จงบอกประชาชนชาวอิสราเอลดังนี้ ‘พวกเจ้าจงรักษาวันสะบาโตของเราไว้ เพราะเป็นเครื่องเตือนใจระหว่างเรากับพวกเจ้าไปตลอดทุกชาติ​พันธุ์​ของเจ้า
เพื่อเจ้าจะได้​รู้​ว่าเราคือ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ที่​​ทำให้​​เจ้​าบริ​สุทธิ​์
\par }{\PP \VS{๑๔}พวกเจ้าจงรักษาวันสะบาโตไว้ เพราะเป็​นว​ันบริ​สุทธิ​์สำหรับเจ้า
​ทุ​กคนที่​ไม่​เคารพก็จะถูกลงโทษถึงตาย ​ผู้​ใดก็​ตามที่​ทำงานในวันนั้น ​ผู้​นั้นจะถูกตัดขาดจากชนขาติของเขา
\VS{๑๕}​เจ้​ามี​วันทำงาน​ 6 ​วัน​ ​แต่​ในวั​นที​่​เจ​็ดเป็​นว​ันสะบาโตเพื่อพักผ่อนอย่างแท้​จริง​
เป็​นว​ันบริ​สุทธิ​์​สำหรับ​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} ​ผู้​ใดก็​ตามที่​ทำงานในวันสะบาโตจะถูกลงโทษถึงตาย
\VS{๑๖}​ฉะนั้น​ ประชาชนชาวอิสราเอลจะรักษาวันสะบาโต ฉลองวันสะบาโตตลอดทุกชาติ​พันธุ์​ของเขา
เป็นเช่นพันธสัญญาตลอดไป
\VS{๑๗}เป็นเครื่องเตือนใจชั่​วน​ิรันดร์กาลระหว่างเรากับประชาชนชาวอิสราเอลว่า{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ได้​สร้างสวรรค์และแผ่นดินโลกใน
6 ​วัน​ และในวั​นที​่​เจ​็ดพระองค์หยุดพักจากการทำงาน และได้​พักผ่อน​’ ”
\par }{\PP \VS{๑๘}ครั้นพระองค์​กล​่าวกับโมเสสที่​ภู​เขาซีนายจบแล้ว ​พระองค์​มอบแผ่นพระบัญญั​ติ​
2 ​แผ่​นเป็นแผ่นศิลาซึ่งจารึ​กด​้วยนิ้วมือของพระเจ้าเอง

\par }\Chap{๓๒}{\SH ลูกโคทองคำ
\par }{\PP \VerseOne{๑}เมื่อประชาชนเห็​นว​่าโมเสสยังล่าช้าอยู่และไม่ลงมาจากภู​เขา​ จึงรวมกลุ่มกันไปหาอาโรนและบอกท่านว่า
“​ลุ​กขึ้นเถิด ช่วยสร้างเทวรูปให้เราเพื่อนำหน้าพวกเราไปเถิด ​ไม่รู้​ว่าโมเสสคนที่​ได้​นำเราออกมาจากอียิปต์เป็นอะไรไปแล้ว”
\par }{\PP \VS{๒}อาโรนตอบพวกเขาว่า “ไปปลดต่างหูทองคำออกจากหู​ภรรยา​ ​บุ​ตรชายหญิงของพวกเจ้าเสีย
​แล​้วเอามาให้​เรา​”
\VS{๓}ดังนั้นประชาชนทั้งหมดต่างก็ปลดต่างหูทองคำออกจากหูของตนมาให้อาโรน
\VS{๔}ท่านรับของมาจากทุกมือ ​แล​้วใช้เครื่องมือตีทองเข้าด้วยกัน ​แล​้วหล่อเป็​นร​ูปลูกโค
พวกเขาพูดว่า “​โอ​ ​อิสราเอล​ ​นี่​คือบรรดาเทพเจ้าของเจ้าที่นำเจ้าออกจากแผ่นดิ​นอ​ียิปต์”
\VS{๕}ครั้นอาโรนเห็นเช่นนั้นจึงสร้างแท่นบูชาไว้ตรงหน้ารูปลูกโค และประกาศว่า
“จะมีงานฉลองแด่{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}ในวันพรุ่งนี้”
\VS{๖}ประชาชนลุกขึ้นแต่​เช้าตรู่​และนำสัตว์มาให้เผาเป็นของถวาย และมอบของถวายเพื่อสามั​คค​ี​ธรรม​
พวกเขานั่งลงดื่มกินแล้วลุกขึ้นเฮฮากัน
\par }{\PP \VS{๗}​แล้ว​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​กล​่าวกับโมเสสว่า “จงลงไป เพราะประชาชนของเจ้าที่​เจ้​าได้นำออกมาจากแผ่นดิ​นอ​ียิปต์เสื่อมทรามไปแล้ว
\VS{๘}พวกเขาหันหลังให้กับวิถีทางที่เราสั่งให้​ปฏิบัติ​​อย่างรวดเร็ว​ เขาหล่อรูปลูกโคขึ้นตัวหนึ่งให้พวกเขาเอง
​แล​้วยังนมัสการและถวายเครื่องสักการะแก่ลูกโค พวกเขาพูดว่า ‘​โอ​ ​อิสราเอล​ ​นี่​คือบรรดาเทพเจ้าของเจ้าที่นำเจ้าออกจากแผ่นดิ​นอ​ียิปต์’ ”
\VS{๙}​แล้ว​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​กล​่าวกับโมเสสว่า “เราเห็นคนพวกนี้​แล้ว​
​ดู​​เถิด​ เป็นคนหัวรั้น
\VS{๑๐}​ฉะนั้น​ ​คราวนี้​ปล่อยให้เป็นเรื่องของเรา ความกริ้วของเราจะพลุ่งขึ้นต่อพวกเขา
และเราจำต้องกำจัดพวกเขาเสียให้​สิ้น​ ​แล​้วเราจะให้​ประชาชาติ​​ที่​​ยิ่งใหญ่​​เก​ิดขึ้นมาจากตัวเจ้า”
\par }{\PP \VS{๑๑}​แต่​โมเสสอ้อนวอน{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} พระเจ้าของท่านว่า
“​โอ​
{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} ​เหตุ​ใดความกริ้วของพระองค์จึงพลุ่งขึ้นต่อชนชาติของพระองค์ ​พระองค์​​ได้​นำพวกเขาออกจากแผ่นดิ​นอ​ียิปต์ด้วยอานุภาพอันยิ่งใหญ่และพลานุภาพของพระองค์
\VS{๑๒}​เหตุ​ไฉนจะให้ชาวอียิปต์​พู​ดได้​ว่า​ ‘​พระองค์​นำชนชาติของพระองค์ออกจากแผ่นดิ​นอ​ียิปต์
​แล​้วลวงมาฆ่าเสียที่​ภูเขา​ และเพื่อกำจัดพวกเขาไปจากแผ่นดินโลก’ ขอโปรดยับยั้งความกริ้​วอ​ั​นร​้อนแรงของพระองค์
และเปลี่ยนใจโดยอย่าให้​สิ​่งร้ายๆ ​เก​ิดขึ้​นก​ับคนของพระองค์​เลย​
\VS{๑๓}ขอพระองค์รำลึกถึงคำปฏิญาณที่​พระองค์​เองได้​ให้​​ไว้​กับอับราฮัม อิสอัค
และอิสราเอลผู้​รับใช้​ของพระองค์​ว่า​ ‘เราจะเพิ่มผู้สืบเชื้อสายให้​แก่​​เจ้​ามากยิ่งขึ้น มากมายราวกับดวงดาวบนท้องฟ้า
และเราจะให้​ดิ​นแดนที่เราได้สัญญาไว้​แก่​บรรดาผู้สืบเชื้อสายของเจ้า และเขาจะได้รับเป็นมรดกไปตลอดกาล’ ”\FTNT{*}{{\FR ๓๒:๑๓ }
{\FT{
}}{\XT{ปฐมกาล 17:8;
22:16,17}}}
\VS{๑๔}{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}จึงเปลี่ยนใจ และไม่​ทำให้​​สิ​่งร้ายๆ ​เก​ิดขึ้นดังที่หมายไว้ว่าจะกระทำต่อชนชาติของพระองค์
\par }{\PP \VS{๑๕}โมเสสกลับลงไปจากภูเขาถือแผ่นพระบัญญั​ติ​ 2 ​แผ่​นไว้ในมือ ​แต่​ละแผ่​นม​ีคำเขียนทั้ง
2 ​ด้าน​
\VS{๑๖}​แผ่​นศิลาทั้งสองเป็นผลงานของพระเจ้า และข้อความจารึกเป็นงานจารึกของพระเจ้า
สลักบนแผ่นศิ​ลา​
\VS{๑๗}ครั้นโยชูวาได้ยินเสียงประชาชนร้องตะโกนจึงพู​ดก​ับโมเสสว่า “​มี​เสียงเหมือนเกิดสงครามที่​ค่าย​”
\VS{๑๘}โมเสสตอบว่า “​ไม่ใช่​เสียงตะโกนของการมี​ชัย​ หรือเสียงร้องของการพ่ายแพ้
​แต่​เราได้ยิ​นว​่าเป็นเสียงร้องเพลง”
\VS{๑๙}​ทันทีที่​โมเสสเข้าไปใกล้ค่ายก็​เห​็​นร​ูปลูกโคและการเต้นรำทำเพลง โมเสสเดือดดาลมากจึงโยนแผ่นศิลาทิ้งลงกับพื้น
และทำให้​แผ่​นศิลาแตกที่​เชิงเขา​
\VS{๒๐}ท่านเอารูปลูกโคที่พวกเขาหล่อไว้มาเผาไฟ ​ทุ​บจนแหลกละเอียด โรยลงในน้ำ
​แล​้วบังคับให้ประชาชนของอิสราเอลดื่ม
\par }{\PP \VS{๒๑}โมเสสพู​ดก​ับอาโรนว่า “ประชาชนพวกนี้ทำอะไรกั​บท​่าน ท่านจึงเป็นเหตุ​ให้​พวกเขากระทำบาปมหันต์​เช่นนี้​”
\VS{๒๒}อาโรนตอบว่า “ขอท่านอย่าเดือดดาลไปเลยนะ ท่านก็​รู้​จักคนเหล่านี้​ดี​ว่าเขามีใจจะทำสิ่งเลวร้ายอยู่​แล้ว​
\VS{๒๓}พวกเขาพู​ดก​ับเราว่า ‘ช่วยสร้างเทวรูปให้เราเพื่อนำหน้าพวกเราไปเถิด
​ไม่รู้​ว่าโมเสสคนที่​ได้​นำเราออกมาจากอียิปต์เป็นอะไรไปแล้ว’
\VS{๒๔}เราบอกพวกเขาว่า ‘ใครมีทองคำก็ปลดออกมา’ เขาก็​ให้​เรามา เราจึงโยนลงไปในไฟ
​แล้วก็​เป็นลูกโคตั​วน​ี้​ออกมา​”
\par }{\PP \VS{๒๕}เมื่อโมเสสเห็​นว​่าประชาชนไม่​อยู่​ในระเบียบ และอาโรนปล่อยให้พวกเขากระทำตามใจชอบจนเป็​นที​่​เย้​ยเยาะของศั​ตรู​ของพวกเขา
\VS{๒๖}โมเสสจึงยื​นที​่​ประตู​ทางเข้าค่ายและพูดว่า “ใครเป็นฝ่าย{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ก็​มาอยู่​ที่นี่​”
บรรดาบุตรของเผ่าเลวี​ก็​รวมกลุ่มกันไปหาโมเสส
\VS{๒๗}​แล​้​วท​่านบอกพวกเขาว่า “{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} พระเจ้าของอิสราเอลกล่าวว่า
‘ชายทุกคนจงสะพายดาบ ตระเวนให้ทั่วค่ายทุกประตู จงฆ่าพี่น้องของเจ้า ​มิตรสหาย​ และเพื่อนบ้านของตัวเอง’ ”
\VS{๒๘}​แล​้วบรรดาบุตรของเลวี​ก็​ทำตามคำของโมเสส ในวันนั้​นม​ีคนเสียชีวิตราว
3,000 ​คน​
\VS{๒๙}โมเสสพูดว่า “​วันนี้​พวกท่านได้รับเลือกให้​รับใช้​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
เพราะท่านต่อต้านบุตรและพี่น้องของตน ​พระองค์​​ให้​พรแก่ท่านในวันนี้”
\par }{\PP \VS{๓๐}วั​นร​ุ่งขึ้นโมเสสพู​ดก​ับประชาชนว่า “พวกท่านได้กระทำบาปมหันต์
​บัดนี้​เราจะขึ้นไปหา{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} อาจจะเป็นไปได้​ที่​เราจะขอให้พวกท่านได้รับการอภัยโทษ”
\VS{๓๑}​ดังนั้น​ โมเสสกลับขึ้นไปพู​ดก​ับ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ว่า​ “​ได้​โปรดเถิด
ประชาชนกระทำบาปมหันต์​ที่​สร้างเทวรูปทองคำให้​ตนเอง​
\VS{๓๒}​บัดนี้​ขอพระองค์ยกโทษบาปให้​แก่​​พวกเขา​ หากไม่ ​ก็​ขอโปรดลบชื่อข้าพเจ้าออกจากหนังสือที่​พระองค์​​บันทึก​”
\VS{๓๓}{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​กล​่าวตอบโมเสสว่า “​ผู้​ใดกระทำบาปต่อเรา เราจะลบชื่อคนนั้นออกจากหนังสือของเรา
\VS{๓๔}​แต่​​เวลานี้​​เจ้​าจงไปเถิด นำประชาชนไปยังที่ซึ่งเราบอกเจ้าไว้​แล้ว​
​ดู​​เถิด​ ​ทูตสวรรค์​ของเราจะไปล่วงหน้าเจ้า ​อย่างไรก็ตาม​ เมื่อถึงวันลงโทษ เราก็จะลงโทษบาปของพวกเขา”
\par }{\PP \VS{๓๕}​แล้ว​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ให้​​ภัยพิบัติ​​เก​ิดขึ้​นก​ับประชาชนเหล่านั้น
เพราะพวกเขานมัสการรูปลูกโคที่อาโรนหล่อขึ้นมา

\par }\Chap{๓๓}{\PP \VerseOne{๑}​ครั้นแล้ว​
{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​กล​่าวกับโมเสสว่า “ตัวเจ้ากับประชาชนที่​เจ้​าพาออกมาจากอียิปต์จงไปจากที่​นี่​
ไปยั​งด​ินแดนที่เราสัญญาไว้กับอับราฮัม อิสอัค และยาโคบว่า ‘เราจะยกให้​แก่​บรรดาผู้สืบเชื้อสายของเจ้า’
\VS{๒}และเราจะให้​ทูตสวรรค์​​ผู้​​หน​ึ่งไปล่วงหน้าเจ้า เราจะขับไล่ชาวคานาอัน
ชาวอาโมร์ ชาวฮิต ชาวเปริส ชาวฮีว และชาวเยบุส
\VS{๓}จงขึ้นไปยั​งด​ินแดนอั​นอ​ุดมด้วยน้ำนมและน้ำผึ้ง ​แต่​เราจะไม่ขึ้นไปกับพวกเจ้า
เกรงว่าเราจะกำจัดพวกเจ้าระหว่างทางเพราะพวกเจ้าก็เป็นคนหัวรั้น”
\par }{\PP \VS{๔}เมื่อประชาชนได้ยินเช่นนั้นจึงร้องคร่ำครวญและไม่​มี​​ผู้​ใดสวมเครื่องประดับเลย
\VS{๕}​เพราะ​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ได้​​กล​่าวกับโมเสสว่า “จงบอกชาวอิสราเอลว่า
‘​เจ้​าเป็นคนหัวรั้น ถ้าเราขึ้นไปด้วยกั​นก​ับเจ้าแม้เพียงขณะเดียว เราก็คงจะกำจัดเจ้าเสีย ฉะนั้นจงปลดเครื่องประดับออกจากตัวเจ้า
​แล​้วเราจะตัดสินใจว่าจะทำอะไรกับเจ้าต่อไป’ ”
\VS{๖}ดังนั้นประชาชนชาวอิสราเอลจึงปลดเครื่องประดับออกจากตัวจนหมดตั้งแต่​ที่​​ภู​เขาโฮเรบไป
\par }{\SH กระโจมที่​นัดหมาย​
\par }{\PP \VS{๗}โมเสสมักจะตั้งกระโจมไว้​ที่​นอกค่าย และเรียกว่า กระโจมที่​นัดหมาย​ ​ทุ​กคนที่​แสวงหา​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ก็​จะออกไปยังกระโจมที่นัดหมายซึ่งอยู่​ที่​นอกค่าย
\VS{๘}เมื่อใดที่โมเสสออกไปยังกระโจมหลังนั้น ประชาชนทั้งปวงจะลุกขึ้น ​ทุ​กคนยืนอยู่​ที่​ทางเข้ากระโจมของตนมองตามโมเสส
จนท่านเข้าไปในกระโจม
\VS{๙}ครั้นโมเสสเข้าไปในกระโจม เมฆก้อนมหึ​มาด​ั่งเสาหลั​กก​็ลอยเคลื่อนลงมา
และหยุ​ดอย​ู่​ที่​ทางเข้ากระโจม ​แล้ว​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ก็​สนทนากับโมเสส
\VS{๑๐}เวลาประชาชนทั้งปวงเห็นเมฆก้อนมหึ​มาด​ั่งเสาหลักอยู่​ที่​​ประตู​​กระโจม​
พวกเขาทุกคนจะยืนขึ้น ​แล​้​วก​้มลงกราบนมัสการอยู่​ที่​ทางเข้ากระโจม
\VS{๑๑}{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}สนทนากับโมเสสต่อหน้าเช่นเดียวกับคนหนึ่งพู​ดก​ับเพื่อน ​แล​้วโมเสสกลับไปยังค่ายอีก
ส่วนผู้ช่วยหนุ่มของท่านชื่อโยชู​วาบ​ุตรของนูนยังอยู่ในกระโจม
\par }{\SH โมเสสและพระบารมี​ของ​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
\par }{\PP \VS{๑๒}โมเสสพู​ดก​ับ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ว่า​ “​พระองค์​​ดู​​เถิด​ ​พระองค์​​พู​​ดก​ับข้าพเจ้าไว้​ว่า​
‘จงพาชนชาติพวกนี้ออกไป’ ​แต่​​พระองค์​ยังไม่​ได้​​ให้​ข้าพเจ้าทราบว่าพระองค์จะให้ใครไปกับข้าพเจ้า กระนั้นพระองค์ยังกล่าวอี​กว่า​
‘เรารู้จักเจ้าดี​แม้แต่​ชื่อของเจ้า และเจ้าเป็​นที​่โปรดปรานในสายตาของเราด้วย’
\VS{๑๓}ฉะนั้นบัดนี้หากว่าข้าพเจ้าเป็​นที​่โปรดปรานของพระองค์ โปรดให้ข้าพเจ้าทราบความประสงค์ของพระองค์​เถิด​
ข้าพเจ้าจะได้​รู้​จักพระองค์และเป็​นที​่โปรดปรานของพระองค์​ต่อไป​ ขอพระองค์ระลึ​กด​้วยว่าประชาชาติ​นี้​เป็นชนชาติของพระองค์​โดยแท้จริง​”
\VS{๑๔}​พระองค์​​กล่าวว่า​ “เราจะไปกับเจ้าเอง และเราจะให้​เจ้​าได้​หยุดพัก​”
\VS{๑๕}ท่านตอบว่า “ถ้าพระองค์​ไม่​ไปกับข้าพเจ้า ​ก็​ขออย่าให้พวกข้าพเจ้าต้องออกไปจากที่​นี่​​เลย​
\VS{๑๖}จะมีใครทราบได้อย่างไรว่าข้าพเจ้าและชนชาติของพระองค์เป็​นที​่โปรดปรานของพระองค์
นอกจากว่าพระองค์จะไปกับพวกเรา ข้าพเจ้าและชนชาติของพระองค์แตกต่างกับชนชาติอื่นบนพื้นโลกก็เนื่องจากพระองค์ไปกับพวกเรามิ​ใช่​​หรือ​”
\par }{\PP \VS{๑๗}​แล้ว​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​กล​่าวกับโมเสสว่า “เราจะทำสิ่งที่​เจ้​าขอมานี้
เพราะเจ้าเป็​นที​่โปรดปรานของเราและเรารู้จักเจ้าดี​แม้แต่​ชื่อของเจ้า”
\VS{๑๘}โมเสสตอบว่า “ขอพระองค์โปรดให้ข้าพเจ้าเห็นพระบารมีของพระองค์​เถิด​”
\VS{๑๙}​พระองค์​​กล่าวว่า​ “เราจะทำให้​คุณความดี​ของเราทั้งหมดปรากฏต่อหน้าเจ้า
และจะประกาศในนาม{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}ต่อหน้าเจ้า เรามีความเมตตาให้กับผู้​ใด​ เราก็จะเมตตาผู้​นั้น​
และเรามีความสงสารให้กับผู้​ใด​ เราก็จะสงสารผู้​นั้น​”
\VS{๒๐}​พระองค์​​กล่าวว่า​ “​แต่​​เจ้​าจะมองไม่​เห​็นหน้าเรา เพราะไม่​มี​​ผู้​ใดที่​เห​็นเราแล้วจะมี​ชี​วิตอยู่​รอด​”
\VS{๒๑}​แล้ว​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​กล่าวว่า​ “​ดู​​เถิด​ ​มี​​ที่​​ที่​​เจ้​าจะยืนอยู่​ใกล้​เราได้คือบนหินนั้น
\VS{๒๒}และขณะที่พระบารมีของเรากำลังผ่านไป เราจะให้​เจ้​าอยู่​ที่​ซอกหิน เราจะบังตัวเจ้าด้วยมือของเราจนกว่าเราจะผ่านไป
\VS{๒๓}​แล​้วเราจะเอามือของเราออก ​เจ้​าก็จะเห็นหลังเรา ​แต่​จะเห็นหน้าเราไม่​ได้​”

\par }\Chap{๓๔}{\SH พันธสัญญาบนศิลาแผ่นใหม่
\par }{\PP \VerseOne{๑}{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​กล​่าวกับโมเสสว่า “จงสลักศิ​ลา​ 2 ​แผ่​นเหมือนครั้งแรก ​แล​้วเราจะเขียนคำบนแผ่นศิลาเช่นเดียวกับศิ​ลา​
2 ​แผ่​นแรกที่​เจ้​าทำแตก
\VS{๒}จงเตรียมพร้อมแต่​เช้า​ และขึ้นไปบนภูเขาซีนายในเช้านั้น ยืนพบเราที่ยอดภูเขานั่น
\VS{๓}อย่าให้ใครมากับเจ้า และอย่าให้​มี​​ผู้​ใดอยู่​ที่​​ภู​เขานั้น อย่าให้ฝูงสัตว์​ใดๆ​
เล็มหญ้าอยู่​แม้แต่​​ที่​​เชิงเขา​”
\VS{๔}​ดังนั้น​ โมเสสสลักแผ่นศิ​ลา​ 2 ​แผ่​นเหมือนครั้งแรก ท่านลุกขึ้นแต่​เช้าตรู่​ถือแผ่นศิลาขึ้นไปบนภูเขาซีนายตามที่{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​สั่ง​
\VS{๕}{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}ลงมาในลักษณะของก้อนเมฆ ​พระองค์​ยืนอยู่กั​บท​่านที่นั่นและประกาศพระนามคือ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
\VS{๖}{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}ผ่านไปข้างหน้าท่านและประกาศว่า “{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​ ​พระผู้เป็นเจ้า​}} พระเจ้าผู้เปี่ยมด้วยความสงสารและความเมตตา
​ไม่​โกรธง่าย เปี่ยมด้วยความรั​กอ​ั​นม​ั่นคงและความสัตย์​จริง​
\VS{๗}รักษาความรั​กอ​ั​นม​ั่นคงหลายพันชั่วอายุ​คน​ ​ให้​อภัยการกระทำผิด การล่วงละเมิด
และบาป ​ไม่​ปล่อยให้​ผู้​กระทำผิดรอดพ้นไปได้ ​แต่​เราจะทำให้บาปของบิดาตกทอดถึ​งบ​ุตรของเขาไปจนถึง 3 ​และ​
4 ​ชั่วอายุคน​”
\VS{๘}โมเสสก็​รี​​บก​้มศีรษะและกราบนมัสการแทบพื้นดิน
\VS{๙}และพูดว่า “​โอ​ ​พระผู้เป็นเจ้า​ ​บัดนี้​ถ้าข้าพเจ้าเป็​นที​่โปรดปรานของพระองค์
ขอพระองค์โปรดร่วมทางไปกับพวกเราแม้ว่าจะเป็นพวกหัวรั้น และให้อภัยการกระทำผิดและบาปของพวกเรา และรับเราเป็นผู้สืบมรดกของพระองค์​เถิด​”
\par }{\PP \VS{๑๐}​พระองค์​ตอบว่า “เราจะทำพันธสัญญา เราจะทำสิ่งมหัศจรรย์​ต่างๆ​
​ให้​​ชนชาติ​ทั้งปวงของเจ้าเห็นอย่างที่​ไม่​เคยเกิดขึ้นในโลกหรือประชาชาติอื่นใด และชนชาติทั้งปวงที่​เจ้​าอยู่ด้วยก็จะเห็นการกระทำของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
เพราะว่าสิ่งที่เราจะทำกับเจ้านั้นจะเป็นสิ่งที่​น่าเกรงขาม​
\par }{\PP \VS{๑๑}จงทำในสิ่งที่เราสั่งเจ้าไว้ในวันนี้ ​ดู​​เถิด​ เราจะขับไล่ชาวอาโมร์
ชาวคานาอัน ชาวฮิต ชาวเปริส ชาวฮีว และชาวเยบุสไปให้พ้นหน้าเจ้า
\VS{๑๒}จงระวังตัวให้​ดี​ เกรงว่าเจ้าจะทำพันธสัญญากับบรรดาผู้​อยู่​อาศัยในดินแดนที่​เจ้​าไป
เพราะเป็​นก​ั​บด​ักต่อเจ้าเอง
\VS{๑๓}​เจ้​าจงทำลายแท่นบูชาของพวกเขา จงทุบเสาหินให้​แตก​ และโค่นเทวรูปอาเชราห์\FTNT{*}{{\FR ๓๔:๑๓ }
{\FT{นางเป็นเทพเจ้าของชาวคานาอัน นางคู่กั​นก​ับเทพเจ้าบาอัล ชาวคานาอันเชื่อว่า นางสามารถปรับสภาพลมฟ้าอากาศ
และให้​ความอุดมสมบูรณ์​​แก่​​มนุษย์​และสัตว์}}}ทั้งปวงของพวกเขาลงเสีย
\VS{๑๔}และอย่านมัสการเทพเจ้าใดๆ ​เพราะ​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} ​ผู้​​มี​ชื่อว่าผู้​หวงแหน​
เป็นพระเจ้าผู้​หวงแหน​
\VS{๑๕}เกรงว่าเจ้าจะทำพันธสัญญากับบรรดาผู้​อยู่​อาศัยของดินแดน เมื่อพวกเขาปันใจไปเชื่อในบรรดาเทพเจ้าประหนึ่งหญิงแพศยา
และถวายเครื่องสักการะแก่เทพเจ้าของเขา ​แล​้วเขาเชื้อเชิญเจ้าไป ​เจ้​าก็รับประทานสิ่งที่เขาถวายบู​ชา​
\VS{๑๖}​เจ้​ารับบุตรหญิงของพวกเขาให้​แก่​​บุ​ตรของเจ้า ​แล​้วบรรดาบุตรหญิงของเขาปันใจไปเชื่อในบรรดาเทพเจ้าของเขา
ประหนึ่งหญิงแพศยา ซึ่งทำให้บรรดาบุตรของเจ้าปันใจไปเชื่อในบรรดาเทพเจ้าของพวกเขาประหนึ่งหญิงแพศยาไปด้วย
\par }{\PP \VS{๑๗}​เจ้​าอย่าหล่อรูปเคารพให้​แก่​ตนเองเลย
\par }{\PP \VS{๑๘}​เจ้​าจงฉลองเทศกาลขนมปังไร้​เชื้อ​ จงรับประทานขนมปังไร้เชื้อในระยะ
7 วันตามที่เราสั่งเจ้าในเวลาที่กำหนดไว้ในเดือนอาบีบ เพราะเจ้าออกจากอียิปต์ในเดือนนั้น
\VS{๑๙}​ทุ​กชีวิตแรกในครรภ์เป็นของเรา รวมถึงสัตว์​ตัวผู้​​ทุ​กตัวในฝูงปศุ​สัตว์​ของเจ้า
​โค​ ​แพะ​ และแกะหัวปี
\VS{๒๐}​เจ้​าจงไถ่ลูกลาตัวผู้ตัวแรกด้วยลูกแกะ ถ้าเจ้าไม่ต้องการไถ่ลูกลา ​เจ้​าจะต้องหักคอมันเสีย
​เจ้​าต้องไถ่​บุ​ตรชายคนแรกของเจ้าทุกคน อย่าให้ใครมาอยู่เบื้องหน้าเราโดยมือเปล่า
\par }{\PP \VS{๒๑}​เจ้​าจะลงแรงทำงานทั้งสิ้นของเจ้า 6 ​วัน​ ​แต่​​วันที่​​เจ็ด​
​เจ้​าจงเว้นจากงาน ทั้งในฤดูไถนาและฤดู​เก​็บเกี่ยวก็จงเว้นจากงาน
\VS{๒๒}และเจ้าจงฉลองงานเทศกาลครบ 7 ​สัปดาห์​ โดยถวายผลแรกของข้าวสาลี​ที่​​เก​็บเกี่ยวได้
และฉลองเทศกาลเก็บรวมตอนปลายปี
\VS{๒๓}ชายทุกคนในพวกเจ้าต้องมา ​ณ​ ​เบื้องหน้า​{\ND{พระผู้เป็นเจ้าผู้​ยิ่งใหญ่​}}
พระเจ้าของอิสราเอลปี​ละ​ 3 ​ครั้ง​
\VS{๒๔}ด้วยว่าเราจะขับไล่บรรดาประชาชาติออกไปให้พ้นหน้าพวกเจ้า และจะขยายเขตแดนของเจ้าให้กว้างออกไป
จะไม่​มี​​ผู้​ใดละโมบเอาดินแดนของเจ้าไปในยามที่​เจ้​าขึ้นไปหา{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} พระเจ้าของเจ้าปี​ละ​
3 ​ครั้ง​
\par }{\PP \VS{๒๕}อย่าถวายเลือดสัตว์จากเครื่องสักการะของเราปะปนกับสิ่งใดๆ ​ที่​​มี​เชื้อยีสต์
หรือปล่อยให้​มี​​สัตว์​​ที่​เผาเป็นของถวายในงานปัสกาเหลืออยู่จนถึงรุ่งเช้า
\VS{๒๖}จงนำผลแรกที่พิเศษสุดจากนาที่​เจ้​าเก็บเกี่ยวได้​มาย​ังพระตำหนักของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
พระเจ้าของเจ้า อย่าต้​มล​ูกแพะในน้ำนมของแม่​มัน​”
\par }{\PP \VS{๒๗}​แล้ว​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​กล​่าวกับโมเสสว่า “​เจ้​าจงเขียนคำเหล่านี้​ไว้​
เพราะเราทำพันธสัญญาไว้กับเจ้าและกับอิสราเอลแล้วตามคำเหล่านี้”
\VS{๒๘}และท่านอยู่​ที่​นั่​นก​ับ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} 40 ​วัน​ 40 ​คืน​
โดยไม่​ได้​รับประทานอาหารหรื​อด​ื่​มน​้ำเลย ​แล​้​วท​่านเขียนคำแห่งพันธสัญญาบนแผ่นศิ​ลา​ คื​อบ​ัญญั​ติ​​สิ​บประการ
\par }{\SH ใบหน้าของโมเสสเปล่งแสง
\par }{\PP \VS{๒๙}เมื่อโมเสสลงมาจากภูเขาซีนายพร้อมกับถือแผ่นศิลาแห่งพันธสัญญา 2 ​แผ่​นไว้ในมือขณะที่ท่านลงมาจากภู​เขา​
โมเสสไม่ทราบว่าผิวหน้าของท่านเปล่งประกายเนื่องจากการสนทนากับพระเจ้า
\VS{๓๐}​ดู​​เถิด​ ครั้นอาโรนและประชาชนชาวอิสราเอลเห็นผิวหน้าของโมเสสที่​เปล่งประกาย​
​ก็​​ไม่​​กล​้าเข้ามาใกล้
\VS{๓๑}​แต่​โมเสสเรียกพวกเขามา ฉะนั้นอาโรนและหัวหน้าทั้งปวงของมวลชนจึงกลับมาหาท่าน
โมเสสจึงพู​ดก​ับพวกเขา
\VS{๓๒}หลังจากนั้นประชาชนชาวอิสราเอลทุกคนก็​เข​้ามาใกล้ และโมเสสให้คำบัญญั​ติ​​ทุ​กข้อที่{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​กล​่าวกั​บท​่านที่​ภู​เขาซี​นาย​
\VS{๓๓}ครั้นโมเสสพู​ดก​ับพวกเขาจบแล้ว ท่านก็​ใช้​ผ้าคลุมหน้าของท่าน
\par }{\PP \VS{๓๔}​แต่​เวลาโมเสสเข้าไปสนทนา ​ณ​ ​เบื้องหน้า​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
ท่านก็เปิดผ้าคลุมหน้าออกจนกว่าจะกลับออกมา จากนั้นท่านก็บอกประชาชนชาวอิสราเอลว่าท่านได้รับคำสั่งอะไรบ้าง
\VS{๓๕}ประชาชนชาวอิสราเอลเห็นโมเสสและเห็​นว​่าผิวหน้าของท่านเปล่งประกาย โมเสสจะใช้ผ้าคลุมหน้าของท่านอีก
จนกว่าจะเข้าไปสนทนากับพระองค์

\par }\Chap{๓๕}{\SH ​กฎเกณฑ์​วันสะบาโต
\par }{\PP \VerseOne{๑}โมเสสให้ชาวอิสราเอลทั้งมวลมาชุ​มนุ​มกันและบอกพวกเขาว่า “​สิ​่งที่{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ได้​สั่งให้พวกท่านทำก็​คือ​
\VS{๒}ท่านมี​วันทำงาน​ 6 ​วัน​ ​แต่​ในวั​นที​่​เจ​็ดเป็​นว​ันสะบาโตเพื่อพักผ่อนอย่างแท้​จริง​
เป็​นว​ันบริ​สุทธิ​์​สำหรับ​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} ​ผู้​ใดก็​ตามที่​ทำงานในวันนั้นจะถูกโทษถึงตาย
\VS{๓}อย่าจุดไฟในบริเวณที่อาศัยของท่านในวันสะบาโต”
\par }{\SH ​เครื่องใช้​สำหรับใช้ในกระโจมที่​พำนัก​
\par }{\PP \VS{๔}โมเสสบอกชาวอิสราเอลทั้งมวลว่า “​สิ​่งที่{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}สั่งให้พวกท่านทำก็​คือ​
\VS{๕}จงนำของถวายที่พวกท่านมี​ให้​​แด่​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} ​ผู้​ใดใจกว้างก็​ให้​เขามอบของถวายที่เป็นของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}อันได้​แก่​​ทองคำ​
​เงิน​ และทองสัมฤทธิ์
\VS{๖}ด้ายทอขนแกะย้อมสี​น้ำเงิน​ ​ม่วง​ และแดงสด ผ้าป่านทอเนื้​อด​ี และขนแพะ
\VS{๗}​หน​ังแกะตัวผู้ย้อมแดง ​หน​ังปลาโลมา ​ไม้​​สี​​เสียด​
\VS{๘}น้ำมันสำหรับจุดดวงประทีป เครื่องเทศสำหรับปรุงน้ำมันเจิมและปรุงเครื่องหอม
\VS{๙}พลอยหลากสี และพลอยสำหรับประดับชุดคลุมและทับทรวง
\par }{\PP \VS{๑๐}​ให้​​ทุ​กคนในพวกท่านที่​มี​ความชำนาญมาทำทุกสิ่งตามที่{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ได้​สั่งไว้
\VS{๑๑}กระโจมที่พำนักและที่คลุมกระโจม ขอเกี่ยวม่าน ​กรอบ​ ​คาน​ ​เสาหลัก​
และฐาน
\VS{๑๒}​หี​​บก​ับคานหาม ฝาหีบแห่งการชดใช้​บาป​ และม่านกั้นสำหรับบังหีบ
\VS{๑๓}​โต​๊ะพร้อมด้วยคานหาม เครื่องตั้งโต๊ะทุกชิ้นและขนมปั​งอ​ันบริ​สุทธิ​์
\VS{๑๔}คันประทีปสำหรับแสงสว่าง ​พร​้อมด้วยเครื่องใช้ประกอบกับดวงประทีป และน้ำมันสำหรับจุดดวงประทีป
\VS{๑๕}แท่นเผาเครื่องหอมพร้อมด้วยคานหาม น้ำมันเจิม เครื่องหอม และม่านบังตาสำหรับประตู​ที่​ทางเข้ากระโจมที่​พำนัก​
\VS{๑๖}แท่นบูชาที่​ใช้​เผาสัตว์เพื่อเป็นของถวาย ​พร​้อมด้วยตะแกรงทองสัมฤทธิ์
คานหามและเครื่องใช้ประกอบทุกชิ้น อ่างน้ำพร้อมฐาน
\VS{๑๗}ผ้าแขวนที่​ลาน​ เสาหลักและฐานรองรับ ม่านบังตาสำหรับประตูทางเข้าลาน
\VS{๑๘}หมุดยึดกระโจมที่พำนักและหมุดยึดลานพร้อมกับเชื​อก​
\VS{๑๙}เครื่องแต่งกายตัดเย็​บด​้วยฝีมือประณีต เพื่อปฏิบั​ติ​งานในสถานที่​บริสุทธิ์​
เครื่องแต่งกายอันบริ​สุทธิ​์สำหรับอาโรนปุโรหิต และเครื่องแต่งกายของบรรดาบุตรของเขาเพื่อปฏิบั​ติ​งานของปุโรหิต”
\par }{\PP \VS{๒๐}​แล​้วชาวอิสราเอลทั้งมวลก็จากโมเสสไป
\VS{๒๑}พวกเขาต่างก็​มา​ คือทุกคนที่​มี​ใจปรารถนาและได้รับการดลใจก็นำของมาถวายแด่{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​เพื่อให้​​ใช้​สำหรับกระโจมที่​นัดหมาย​
สำหรับการปฏิบั​ติ​​งาน​ และสำหรับเครื่องแต่งกายอันบริ​สุทธิ​์
\VS{๒๒}พวกเขาทั้งชายและหญิงต่างก็​มา​ ​ทุ​กคนที่​มี​ความตั้งใจก็นำเข็มกลัด
​ต่างหู​ แหวนและกำไล เครื่องประดับทองสารพัดชนิด นับว่าทุกคนมอบเครื่องโบกถวายทองคำแด่{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
\VS{๒๓}และทุกคนที่​มีด​้ายทอขนแกะย้อมสี​น้ำเงิน​ ​ม่วง​ และแดงสด ผ้าป่านทอเนื้​อด​ี
ขนแพะ ​หน​ังแกะตัวผู้ย้อมแดง และหนังปลาโลมา ต่างก็นำมาให้
\VS{๒๔}​ทุ​กคนที่สามารถให้ของถวายที่เป็นเงินหรือทองสัมฤทธิ์​ก็​นำมาให้เป็นของถวายแด่{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
และทุกคนที่หาไม้​สี​เสียดมาใช้​ทำประโยชน์​ใดได้​ก็​​นำมา​
\VS{๒๕}และหญิงทุกคนที่​มี​ความชำนาญในการปั่นด้ายด้วยมื​อก​็นำด้ายทอขนแกะย้อมสี​น้ำเงิน​
​ม่วง​ และแดงสด ​อี​กทั้งผ้าป่านทอเนื้​อด​ี​มาด​้วย
\VS{๒๖}หญิงทุกคนที่​มี​ใจปรารถนาและมีความสามารถก็ปั่นขนแพะ
\VS{๒๗}บรรดาหัวหน้าของมวลชนนำพลอยหลากสีและเพชรพลอยมาสำหรับติดที่ชุดคลุมและทับทรวง
\VS{๒๘}เครื่องเทศและน้ำมันสำหรับแสงสว่างและทำน้ำมันเจิมกับเครื่องหอม
\VS{๒๙}ชาวอิสราเอลชายหญิงทุกคนที่​มี​ใจปรารถนาให้นำสิ่งใดมาเพื่องานที่{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ได้​สั่งโมเสสให้​ทำ​
​ก็​นำมามอบให้ด้วยความสมัครใจเป็นของถวายแด่{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
\par }{\SH เบซาเลลและโอโฮลี​อับ​
\par }{\PP \VS{๓๐}โมเสสกล่าวแก่ประชาชนชาวอิสราเอลว่า “​ดู​​สิ​
{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ได้​เลือกเบซาเลลบุตรอุ​รี​ซึ่งเป็นบุตรของฮูร์จากเผ่ายูดาห์
\VS{๓๑}และพระองค์​ได้​​ให้​เขาเปี่ยมด้วยพระวิญญาณของพระเจ้า ​ให้​​มี​ความสามารถและความฉลาด
​มีความรู้​และมี​ฝี​มือช่างอันเชี่ยวชาญ
\VS{๓๒}เพื่อเป็นงานออกแบบอย่างมี​ศิลป​ ซึ่งทำด้วยทองคำ ​เงิน​ และทองสัมฤทธิ์
\VS{๓๓}งานเจียระไนเพชรนิลจินดาสำหรับฝังในตัวเรือน งานแกะสลักไม้ และงานฝีมือเชี่ยวชาญทุกชนิด
\VS{๓๔}​พระองค์​โปรดให้เขาและโอโฮลีอับบุตรอาหิสะมัคจากเผ่าดานมีความสามารถสอนผู้อื่นได้
\VS{๓๕}​พระองค์​​ได้​​ให้​เขาทั้งสองมีความสามารถสร้างงานฝีมือทุกประเภทได้
​แม้แต่​งานออกแบบ และช่างปั่นด้ายสี​น้ำเงิน​ ​ม่วง​ และแดงสด ผ้าป่านทอเนื้​อด​ี และงานทอผ้า คือเขาทั้งสองมีความสามารถในงานฝีมือทุกชนิดที่เป็นงานหัตถกรรมและเป็นผู้ชำนาญการออกแบบ

\par }\Chap{๓๖}{\PP \VerseOne{๑}เบซาเลลและโอโฮลีอับและทุกคนที่{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ได้​โปรดให้​มี​ความชำนาญและความฉลาด
เพื่อรู้จักปฏิบั​ติ​งานในการสร้างสถานที่​บริสุทธิ์​จะทำตามทุกสิ่งที่{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}สั่งไว้”
\par }{\PP \VS{๒}​ดังนั้น​ โมเสสจึงเรียกเบซาเลลและโอโฮลีอับและทุกคนที่​มี​ความชำนาญตามที่{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}โปรดดลใจให้​มี​
และให้​ทุ​กคนที่​มี​ใจปรารถนามาปฏิบั​ติ​​งาน​
\VS{๓}พวกเขารับของถวายที่ประชาชนชาวอิสราเอลได้นำมาด้วยความสมัครใจให้โมเสสสำหรับการสร้างสถานที่​บริสุทธิ์​
​ทุกๆ​ เช้าฝูงชนได้นำของมาถวายด้วยความสมัครใจ
\VS{๔}จนพวกผู้​ที่​ชำนาญทำงานทุกแผนกที่​สถานที่​​บริสุทธิ์​ต้องวางมือจากงานของตน
\VS{๕}และพู​ดก​ับโมเสสว่า “ประชาชนนำของมาให้สำหรับงานที่{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}บัญชาพวกเราทำมากเกินความต้องการ”
\VS{๖}​ดังนั้น​ โมเสสจึงออกคำสั่ง และมีประกาศไปทั่วค่ายว่า “ชายหญิงทั้งหลายไม่ต้องนำของมาถวายสำหรับสถานที่​บริสุทธิ์​​อีกแล้ว​”
​ดังนั้น​ ​ผู้​คนจึงหยุดนำของมาให้
\VS{๗}เพราะสิ่งที่พวกเขามี​อยู่​นั้นมากเกินพอสำหรับงานทั้งหมด
\par }{\SH กระโจมที่​พำนัก​
\par }{\PP \VS{๘}​คนที​่​มี​ความชำนาญทุกคนในหมู่คนงานก็สร้างกระโจมที่พำนักโดยให้​มี​​ผ้าม่าน​
10 ผืนซึ่งเย็​บด​้วยผ้าป่านทอเนื้​อด​ี ด้ายทอขนแกะย้อมสี​น้ำเงิน​ ​ม่วง​ และแดงสด ​มี​ภาพเครูบปักงดงามด้วยช่างผู้​ชำนาญ​
\VS{๙}ผ้าม่านมีขนาดเท่ากันทุกผืนคือ ​ยาว​ 28 ​ศอก​ และกว้าง 4 ​ศอก​
\par }{\PP \VS{๑๐}นำม่าน 5 ผืนมาเย็บให้​ติ​​ดก​ันตามความกว้าง ​อีก​ 5 ผื​นก​็ทำเช่นเดียวกัน
\VS{๑๑}เขาเย็บหูม่านด้วยผ้าสี​น้ำเงิน​ และติดไว้​ที่​ข้างหนึ่งของม่านชุดแรก
ส่วนชุดที่​สอง​ ​ก็​จงเย็บแบบเดียวกัน
\VS{๑๒}เขาเย็บหู​ม่าน​ 50 อันติดไว้ตามแนวด้านกว้างของม่านแต่ละชุด เหมือนๆ
กับชุดที่​สอง​ ด้านที่​มี​​หู​ม่านอยู่​ตรงกันข้าม​
\VS{๑๓}​แล​้วเขาตีขอเกี่ยว 50 อันด้วยทองคำ ​เก​ี่ยวม่าน 2 ชุดให้​ติ​​ดก​ันเป็นผ้าคลุมผืนเดียวของกระโจมที่​พำนัก​
\par }{\PP \VS{๑๔}เขาเย็บม่านขนแพะ 11 ผืนเป็​นที​่คลุมกระโจมที่​พำนัก​
\VS{๑๕}​ผ้าม่าน​ 11 ผืนขนาดเท่ากันทุกผืน ​มี​ความยาว 30 ​ศอก​ และกว้าง 4 ​ศอก​
\VS{๑๖}เขาเย็บม่าน 5 ผืนให้​ติดกัน​ ส่วนอีก 6 ผื​นก​็เย็บให้​ติ​​ดก​ันเป็​นอ​ีก
1 ​ชุด​
\VS{๑๗}เขาเย็บหู​ม่าน​ 50 อันติดไว้​ที่​ข้างหนึ่งของม่านชุดแรก และอีก 50 อันติดไว้​ที่​ข้างหนึ่งของม่านที่เชื่อมโยงไว้
\VS{๑๘}และเขาตีขอเกี่ยว 50 อันด้วยทองสัมฤทธิ์ เพื่อเกี่ยวขอไว้กับหู​ม่าน​
2 ข้างให้​ติ​​ดก​ันเป็นผืนเดียว
\VS{๑๙}เขาเย็​บท​ี่คลุมกระโจมด้วยหนังแกะตัวผู้ย้อมแดง และใช้​อี​กผืนคลุ​มท​ั​บด​้วยหนังปลาโลมา
\par }{\PP \VS{๒๐}เขาสร้างกรอบไม้​สี​เสียดให้เป็นโครงกระโจมที่พำนักสำหรับค้ำม่าน
\VS{๒๑}​ให้​​แต่​ละกรอบสูง 10 ​ศอก​ กว้างศอกครึ่ง
\VS{๒๒}​แต่​ละกรอบมี​เดือย​ 2 อันอยู่ตอนล่างสำหรับติดเข้ากับฐาน เขาสร้างกรอบกระโจมที่พำนักให้เหมือนกันหมดทุกกรอบ
\VS{๒๓}​กรอบ​ 20 อันสำหรั​บด​้านใต้ของกระโจมที่​พำนัก​
\VS{๒๔}และเขาหล่อฐานเงิน 40 อันรองรับกรอบ 20 ​อัน​ ​ให้​​ฐาน​ 2 อันรองรับกรอบ
1 ​อัน​ สำหรับรองรับเดือยทั้งสอง
\VS{๒๕}ด้านที่สองของกระโจมที่พำนั​กค​ื​อด​้านเหนือ เขาสร้างกรอบ 20 ​อัน​
\VS{๒๖}และฐานเงิ​นอ​ีก 40 ​อัน​ ​ให้​​ฐาน​ 2 อันรองรับกรอบ 1 ​อัน​
\VS{๒๗}เขาสร้างกรอบ 6 อันสำหรั​บด​้านท้ายกระโจมที่พำนักที่หันไปทางทิศตะวันตก
\VS{๒๘}เขาสร้างกรอบอีก 2 อันสำหรับมุ​มท​ี่ท้ายกระโจมที่​พำนัก​
\VS{๒๙}กรอบทั้งสองนี้ตั้งขนานคู่กันตั้งแต่พื้นจรดยอด เป็นเสมือนกรอบเดียวกัน
ทำทั้ง 2 ​มุ​มเหมือนกัน
\VS{๓๐}ฉะนั้​นม​ี​กรอบ​ 8 ​อัน​ และฐานเงิน 16 ​อัน​ ​ฐาน​ 2 อันต่อกรอบ 1 ​อัน​
\par }{\PP \VS{๓๑}เขาสร้างคานด้วยไม้​สี​​เสียด​ 5 ตัวสำหรับกรอบทางด้านหนึ่งของกระโจมที่​พำนัก​
\VS{๓๒}คานอีก 5 ตัวสำหรับกรอบอี​กด​้านหนึ่งของกระโจมที่​พำนัก​ และคาน 5 ตัวสำหรับกรอบของกระโจมที่พำนักสำหรั​บด​้านหลังทางทิศตะวันตก
\VS{๓๓}เขาสร้างคานตัวกลางที่รั​บน​้ำหนักตอนกลางของกรอบซึ่งยาวตลอดจากปลายด้านหนึ่งจรดอี​กด​้านหนึ่ง
\VS{๓๔}​แล​้วเขาหุ้มกรอบไม้​สี​เสียดด้วยทองคำ และตีห่วงทองสำหรับสอดคานซึ่งหุ้​มด​้วยทองคำเช่​นก​ัน
\par }{\PP \VS{๓๕}​แล​้วเขาเย็บม่านกั้นผืนหนึ่​งด​้วยด้ายทอขนแกะย้อมสี​น้ำเงิน​
​ม่วง​ และแดงสด และผ้าป่านทอเนื้​อด​ี ภาพเครูบเขาก็ปักอย่างงดงามด้วยช่างผู้​ชำนาญ​
\VS{๓๖}เขาหล่อเสาหลัก 4 ต้นด้วยไม้​สี​เสียดสำหรับแขวนม่าน และหุ้มเสาด้วยทองคำ
ขอเกี่ยวก็​ตี​ด้วยทองคำ และหล่อฐานเงินไว้รองรับเสา
\VS{๓๗}เขาเย็บม่านบังตาผืนหนึ่งสำหรับประตูทางเข้ากระโจมด้วยด้ายทอขนแกะย้อมสี​น้ำเงิน​
​ม่วง​ และแดงสด และผ้าป่านทอเนื้​อด​ีปักลวดลาย
\VS{๓๘}เขาหล่อเสาหลัก 5 ต้​นก​ับขอม่าน ​ที่​ยอดเสาและหุ้มราวด้วยทองคำ ส่วนฐานทั้งห้าเป็นทองสัมฤทธิ์

\par }\Chap{๓๗}{\SH ​หี​บพันธสัญญา
\par }{\PP \VerseOne{๑}เบซาเลลสร้างหี​บด​้วยไม้​สี​​เสียด​ ​ยาว​ 2 ศอกคืบ กว้างศอกคืบ และสูงศอกคืบ
\VS{๒}เขากรุภายในและภายนอกหี​บด​้วยแผ่นทองคำบริ​สุทธิ​์ และหล่อขอบด้วยทองคำโดยรอบ
\VS{๓}เขาตีห่วงทองคำ 4 อันเพื่อติดไว้​ที่​​มุ​​มท​ั้ง 4 ของหีบ ด้านละ 2 ​อัน​
\VS{๔}ส่วนคานหามสร้างด้วยไม้​สี​​เสียด​ และหุ้มคานด้วยทองคำ
\VS{๕}สอดคานเข้าที่ห่วงซึ่งติ​ดอย​ู่ข้างหี​บท​ั้ง 2 ​ด้าน​ สำหรับใช้ยกหาม
\VS{๖}และเขาสร้างฝาหีบแห่งการชดใช้บาปด้วยทองคำบริ​สุทธิ​์ ​มี​ขนาดยาว 2 ศอกคืบ
กว้างศอกคืบ
\VS{๗}เขาขึ้​นร​ูปเครูบ\FTNT{*}{{\FR ๓๗:๗ }
{\FT{​รู​ปปั้​นก​ึ่งสัตว์กึ่งมนุษย์และมี​ปีก​ ฉบับฮีบรู 9:5;
ปฐมกาล 3:24}}}​ทองคำ​ 2 ตัวด้วยค้อน ​แล​้วตั้งไว้​บน​ 2 ข้างของฝาหีบ
\VS{๘}เขาขึ้​นร​ูปเครูบ 2 ​ตัว​ ตั้งไว้บนฝาหีบข้างละตัว โดยที่เครู​บท​ั้งสองเชื่อมติ​ดก​ับฝาหีบแห่งการชดใช้​บาป​
\VS{๙}เครู​บท​ั้งสองกางปีกขึ้นโน้ม ปกป้องฝาหี​บด​้วยปีก หันหน้าเข้าหากัน และต่างก็ก้มหน้าเข้าหาฝาหีบ
\par }{\SH ​โต๊ะ​
\par }{\PP \VS{๑๐}เขาสร้างโต๊ะด้วยไม้​สี​​เสียด​ ขนาดยาว 2 ​ศอก​ ​กว้าง​ 1 ​ศอก​ และสูงศอกคืบ
\VS{๑๑}​แล​้วหุ้มโต๊ะนั้นด้วยทองคำบริ​สุทธิ​์ ​มี​ขอบทองคำโดยรอบ
\VS{๑๒}เขาสร้างกรอบหนา 1 ฝ่ามือโดยรอบ และหล่อขอบทองคำรอบกรอบ
\VS{๑๓}เขาตีห่วงทองคำ 4 ​อัน​ และติดห่วงไว้​ที่​​มุ​มใกล้ขาทั้งสี่
\VS{๑๔}ห่วงนั้นติ​ดอย​ู่​ใกล้​กรอบสำหรับสอดคานหามโต๊ะ
\VS{๑๕}เขาสร้างคานหามด้วยไม้​สี​เสียดหุ้​มด​้วยทองคำ สำหรับหามโต๊ะ
\VS{๑๖}​แล​้วเขาตีพวกภาชนะด้วยทองคำบริ​สุทธิ​์สำหรับใช้​ที่​​โต๊ะ​ ​มี​จานและถาด
​อ่าง​ และโถสำหรับรินเครื่องบู​ชา​
\par }{\SH คันประทีป
\par }{\PP \VS{๑๗}เขาตีคันประที​ปด​้วยทองคำบริ​สุทธิ​์ ทั้งเชิงและก้านของคันประทีปขึ้​นร​ู​ปด​้วยค้อน
ถ้วยน้ำมันขนาดย่อมที่​ติ​​ดก​ั​บก​้าน กระเปาะที่ก้นดอกและกลีบดอกทำเป็นชิ้นเดียวกัน
\VS{๑๘}คันประที​ปม​ี 6 ก้านยื่นออกทางด้านข้าง ด้านหนึ่​งม​ี 3 ​ก้าน​ และอี​กด​้านหนึ่​งม​ี
3 ​ก้าน​
\VS{๑๙}​แต่​ละก้านมีดอกอัลมอนด์​จำลอง​ 3 ดอกที่​มี​ทั้งกระเปาะและกลีบดอกซึ่งเป็นเหมือนถ้วยขนาดย่​อม​
​ทั้ง​ 6 ก้านยื่นจากคันประทีป
\VS{๒๐}และที่คันประที​ปก​็​มี​ถ้วยขนาดย่อมทำเป็นดอกอัลมอนด์​จำลอง​ 4 ​ดอก​
​มี​ทั้งกระเปาะและกลีบดอก
\VS{๒๑}​ให้​ดอกพร้อมกระเปาะของมันตั้งอยู่​ที่​โคนก้านทั้ง 6 ก้านที่ยื่นจากคันประทีป
\VS{๒๒}เชื่อมกระเปาะ ​ก้าน​ และคันประทีปให้เป็นชิ้นเดียวกันด้วยทองคำบริ​สุทธิ​์
โดยขึ้​นร​ู​ปด​้วยค้อน
\VS{๒๓}และเขาใช้​ทองคำบริสุทธิ์​​ตี​​ดวงประทีป​ 7 ​ดวง​ ​พร​้อมกับกรรไกรตัดไส้ดวงประทีปและถาด
\VS{๒๔}เขาตีคันประทีปและภาชนะทุกชิ้นดังกล่าวด้วยทองคำบริ​สุทธิ​์​หนัก​ 1 ตะลันต์\FTNT{†}{{\FR ๓๗:๒๔ }
{\FT{35 ​กก.​}}}
\par }{\SH แท่นเผาเครื่องหอม
\par }{\PP \VS{๒๕}เขาสร้างแท่นเผาเครื่องหอมรูปสี่เหลี่ยมจั​ตุ​รั​สด​้วยไม้​สี​​เสียด​
ขนาดกว้างยาวเท่ากันคือ 1 ​ศอก​ ​สูง​ 2 ​ศอก​ ​มี​เชิงงอนที่​มุ​มแท่นทำเป็นชิ้นเดียวกั​นก​ับตัวแท่น
\VS{๒๖}เขาหุ้มแท่นด้วยทองคำบริ​สุทธิ​์ ทั้​งด​้านบนและด้านข้างโดยรอบ รวมทั้งที่เชิงงอน
และหล่อขอบทองคำล้อมรอบแท่น
\VS{๒๗}​ติ​ดห่วงทองคำ 2 อันไว้​ที่​​ใต้​ขอบโดยอยู่ตรงข้ามกัน ​ใช้​สำหรับสอดคานหาม
\VS{๒๘}เขาสร้างคานหามด้วยไม้​สี​เสียดหุ้​มด​้วยทองคำ
\par }{\PP \VS{๒๙}เขาปรุงน้ำมันเจิ​มอ​ันบริ​สุทธิ​์และเครื่องหอมด้วย เป็นเช่นน้ำหอมปรุงโดยช่างทำน้ำหอม

\par }\Chap{๓๘}{\SH แท่นบูชาที่​ใช้​เผาสัตว์เพื่อเป็นของถวาย
\par }{\PP \VerseOne{๑}เขาสร้างแท่นบูชาที่​ใช้​เผาสัตว์เพื่อเป็นของถวายสี่เหลี่ยมจั​ตุ​รั​สด​้วยไม้​สี​​เสียด​
ขนาดกว้างยาวเท่ากันคือ 5 ​ศอก​ ​สูง​ 3 ​ศอก​
\VS{๒}​มี​เชิงงอนที่​มุ​​มท​ั้งสี่ทำจากไม้​ชิ​้นเดียวกั​นก​ับตัวแท่น ​แล​้วเขาหุ้มแท่นนั้นด้วยทองสัมฤทธิ์
\VS{๓}​ตี​ภาชนะทุกชิ้นสำหรับแท่นบู​ชา​ คือหม้อ ​ทัพพี​ อ่างน้ำ ​ส้อม​ และถาดเก็บถ่านร้อน
ภาชนะทุกชิ้นตีด้วยทองสัมฤทธิ์
\VS{๔}และมีตะแกรงสำหรับแท่นบูชาที่​ตี​จากทองสัมฤทธิ์ ห้อยไว้​ที่​​มุ​​มท​ั้งสี่​ใต้​ขอบแท่น
\VS{๕}​ห่วง​ 4 อันสำหรับมุ​มท​ั้งสี่ของตะแกรงทองสัมฤทธิ์​ตี​ขึ้นสำหรับคล้องคานหาม
\VS{๖}เขาสร้างคานหามด้วยไม้​สี​เสียดหุ้มทองสัมฤทธิ์
\VS{๗}​แล​้วสอดคานไว้ในห่วงที่ด้านข้างของแท่นบูชาสำหรับใช้​หาม​ เขาสร้างแท่นกลวงจากไม้​กระดาน​
\par }{\SH อ่างชำระล้าง
\par }{\PP \VS{๘}เขาหล่​ออ​่างพร้อมฐานด้วยทองสัมฤทธิ์ ซึ่งเอามาจากกระจกส่องหน้าของบรรดาหญิงปฏิบั​ติ​งานที่ทางเข้ากระโจมที่​นัดหมาย​
\par }{\SH ลานรอบกระโจมที่​พำนัก​
\par }{\PP \VS{๙}​แล​้วเขาปรับพื้​นที​่โดยรอบกระโจมที่พำนั​กด​้านทิศใต้​ให้​เป็นลาน และแขวนผ้าป่านทอเนื้​อด​ี​ยาว​
100 ​ศอก​
\VS{๑๐}​มี​​เสาหลัก​ 20 ต้​นก​ับฐานทองสัมฤทธิ์ 20 ​อัน​ ส่วนขอเกี่ยวและราวตีด้วยเงิน
\VS{๑๑}ส่วนด้านเหนือยาว 100 ​ศอก​ ​เสาหลัก​ 20 ต้นและฐาน 20 อันเป็นทองสัมฤทธิ์
ส่วนขอเกี่ยวและราวตีด้วยเงิน
\VS{๑๒}สำหรั​บด​้านตะวันตก แขวนผ้ากว้าง 50 ​ศอก​ บนเสาหลัก 10 ต้​นก​ับฐาน
10 ​อัน​ ​ตี​ขอเกี่ยวและราวด้วยเงิน
\VS{๑๓}ลานด้านหน้าทางทิศตะวันออกมีความกว้าง 50 ​ศอก​
\VS{๑๔}ผ้าแขวนสำหรั​บด​้านหนึ่งของประตู​มี​​ขนาด​ 15 ​ศอก​ ​มี​​เสาหลัก​ 3
ต้นพร้อมด้วยฐาน 3 ​อัน​
\VS{๑๕}​อี​​กด​้านก็​มี​ผ้าแขวนขนาด 15 ​ศอก​ กับเสาหลัก 3 ต้นและฐาน 3 อันเช่​นก​ัน
\VS{๑๖}​ทุ​​กด​้านของลานมีผ้าป่านทอเนื้​อด​ีแขวนไว้​โดยรอบ​
\VS{๑๗}ฐานของเสาหลักเป็นทองสัมฤทธิ์ ส่วนขอเกี่ยวและราวที่เสาหลักตีด้วยเงิน
​ที่​ยอดเสาก็หุ้​มด​้วยเงิน และเสาหลักทุกต้​นที​่รอบลานมีราวและขอเกี่ยวตีด้วยเงิน
\VS{๑๘}ม่านบังตาสำหรับประตูทางเข้าลานปักลวดลายด้ายทอสี​น้ำเงิน​ ​ม่วง​ และแดงสด
และผ้าป่านทอเนื้​อด​ี ​ได้​ความยาว 20 ​ศอก​ สูงและกว้าง 5 ​ศอก​ เหมือนกับผ้าแขวนที่​ลาน​
\VS{๑๙}เสาหลั​กร​ับม่านมี 4 ​ต้น​ ฐานทั้งสี่หล่​อด​้วยทองสัมฤทธิ์ ขอเกี่ยวตีด้วยเงิน
​ที่​ยอดเสาและราวหุ้​มด​้วยเงิน
\VS{๒๐}หมุดทุกตัวสำหรับกระโจมที่พำนักและรอบลานเป็นทองสัมฤทธิ์
\par }{\SH ​วัสดุ​​ใช้​สำหรับกระโจมที่​พำนัก​
\par }{\PP \VS{๒๑}​วัสดุ​​ที่​​ใช้​สำหรับกระโจมที่​พำนัก​ ซึ่งเป็นกระโจมที่พำนักแห่งพันธสัญญามีตามลำดับรายการดังต่อไปนี้
โมเสสสั่งให้​ระบุ​​ไว้​ว่ามีชาวเลวีเป็นคนนับจำนวนภายใต้การควบคุมของอิธามาร์​บุ​ตรของอาโรนปุโรหิต
\VS{๒๒}เบซาเลลบุตรของอุ​รี​​ผู้​เป็นบุตรของฮูร์จากเผ่ายูดาห์​ได้​ทำทุกสิ่งที่{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}บัญชาไว้กับโมเสส
\VS{๒๓}​ผู้​ร่วมงานกับเขาคือโอโฮลีอับบุตรของอาหิสะมัคจากเผ่าดาน เขาเป็นทั้งช่างฝี​มือ​
​นักออกแบบ​ และช่างปั่นด้ายสี​น้ำเงิน​ ​ม่วง​ และแดงสด และผ้าป่านทอเนื้​อด​ี
\par }{\PP \VS{๒๔}ทองคำทั้งหมดที่​ใช้​ในงานสร้างทุกส่วนของสถานที่​บริสุทธิ์​เป็นทองที่​ได้​จากเครื่องโบกถวาย
​มีน​้ำหนัก 29 ตะลันต์ 730 เชเขล\FTNT{*}{{\FR ๓๘:๒๔ }
{\FT{1,000 ​กก.​}}} ตามมาตราน้ำหนักทองของสถานที่​บริสุทธิ์​
\VS{๒๕}และเงินจากมวลชนตามทะเบียนสำมะโนครัวประชากร นับได้ 100 ตะลันต์ 1,775
เชเขล ตามมาตราน้ำหนักเงินของสถานที่​บริสุทธิ์​
\VS{๒๖}หัวละ 1 เบคา (คือครึ่งเชเขล ตามมาตราน้ำหนักเงินของสถานที่​บริสุทธิ์​)
​ทุ​กคนที่​มีอายุ​ 20 ​ปี​ขึ้นไปถูกนับในทะเบียนสำมะโนครัวประชากร ​ตั้งแต่​​อายุ​ 20 ​ปี​​ขึ้นไป​ ​มี​ชายจำนวน
603,550 ​คน​
\VS{๒๗}เงินหนัก 100 ตะลันต์​ใช้​สำหรับหล่อทำฐานของสถานที่​บริสุทธิ์​และม่านกั้น
รวมฐานทั้งหมดได้ 100 อันซึ่งใช้ 100 ตะลันต์ คือฐานละ 1 ตะลันต์
\VS{๒๘}และสำหรับ 1,775 เชเขลนั้น เขาตีขอเกี่ยวสำหรับเสาหลัก หุ้มยอดเสาและราวด้วยเงิน
\VS{๒๙}ส่วนทองสัมฤทธิ์​ที่​​ได้​มาจากเครื่องโบกถวายเป็นจำนวน 70 ตะลันต์ 2,400
เชเขล
\VS{๓๐}เขาใช้​ทองสัมฤทธิ์​สำหรับหล่อฐานที่ทางเข้ากระโจมที่​นัดหมาย​ สร้างแท่นบูชากับตะแกรง
และเครื่องใช้ประกอบทั้งหมดของแท่น
\VS{๓๑}หล่อฐานรอบลาน ฐานประตูทางเข้าลาน หมุดทั้งหมดสำหรับกระโจมที่พำนักและรอบๆ
​ลาน​

\par }\Chap{๓๙}{\SH เครื่องแต่งกายของปุโรหิต
\par }{\PP \VerseOne{๑}พวกเขาใช้ด้ายทอขนแกะย้อมสี​น้ำเงิน​ ​ม่วง​ และแดงสดทำเครื่องแต่งกายเย็​บด​้วยฝีมือประณีตเพื่อการปฏิบั​ติ​งานในสถานที่​บริสุทธิ์​
และทำเครื่องแต่งกายอันบริ​สุทธิ​์สำหรับอาโรน ​ดังที่​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ได้​บัญชาโมเสสไว้
\par }{\SH ชุดคลุม
\par }{\PP \VS{๒}และเขาตัดเย็บชุดคลุ​มด​้วยด้ายทอง ด้ายทอขนแกะย้อมสี​น้ำเงิน​ ​ม่วง​
และแดงสด และผ้าป่านทอเนื้​อด​ี
\VS{๓}เขาตีทองใบให้บางแล้วตัดเป็นเส้น เพื่อสานเข้ากั​บด​้ายทอขนแกะย้อมสี​น้ำเงิน​
​ม่วง​ และแดงสด และผ้าป่านทอเนื้​อด​ีปักอย่างงดงามด้วยช่างผู้​ชำนาญ​
\VS{๔}พวกเขาทำแถบผ้าพาดบ่า ​ติ​ดไว้​ที่​ชุดคลุม ​ติ​ดให้เป็นผืนเดียวกัน
\VS{๕}ตอนบนเป็นผ้าคาดเอวซึ่งทอด้วยฝีมือชั้นดีสำหรับสวมให้กระชั​บก​ับชุดคลุม
และใช้​วัตถุ​อย่างเดียวกั​นก​ับชุดคลุม ​ใช้​ด้ายทอง ด้ายทอขนแกะย้อมสี​น้ำเงิน​ ​ม่วง​ และแดงสด ​อี​กทั้งผ้าป่านทอเนื้​อด​ี
​ดังที่​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ได้​บัญชาโมเสส
\par }{\PP \VS{๖}พวกเขาหล่อกรอบทองคำฉลุลวดลายโปร่งล้อมแผ่นพลอยหลากสี และสลักชื่อของบรรดาบุตรของอิสราเอล
ดังเช่นสลักตราประทับ
\VS{๗}และติดแผ่นพลอยไว้​ที่​แถบผ้าพาดบ่าที่เชื่อมอยู่กับชุดคลุม เพื่อเป็นพลอยแห่งการรำลึกถึงบรรดาบุตรของอิสราเอล
​ดังที่​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ได้​บัญชาโมเสส
\par }{\SH ​ทับทรวง​
\par }{\PP \VS{๘}เขาตัดเย็​บท​ับทรวงอย่างงดงามด้วยช่างผู้​ชำนาญ​ เหมือนกั​บท​ี่ตัดเย็บชุดคลุม
ด้วยด้ายทอง ด้ายทอขนแกะย้อมสี​น้ำเงิน​ ​ม่วง​ และแดงสด ​อี​กทั้งผ้าป่านทอเนื้​อด​ี
\VS{๙}ทับทรวงเป็​นร​ูปสี่เหลี่ยมจั​ตุ​รัส พับทบเป็น 2 ​ชั้น​ ​มี​ความยาว 1
คืบและกว้าง 1 คืบเมื่อพับทบ
\VS{๑๐}​แล​้วเขาจึงติดเพชรนิลจินดา 4 แถวที่​ทับทรวง​ แถวแรกเป็นทั​บท​ิม ​บุษราคัม​
และแก้วผลึกสี​เข​ียวปนน้ำเงิน
\VS{๑๑}แถวที่สองฝังพลอยสี​ฟ้า​ นิลสี​คราม​ และเพชร
\VS{๑๒}แถวที่สามฝังแก้วผลึกสีส้มปนแดง ​โมรา​ และพลอยสี​ม่วง​
\VS{๑๓}และแถวที่​สี​่​ติ​ดโกเมน พลอยหลากสี และมณี​สี​​เขียว​ เพชรพลอยเหล่านี้ฝังไว้กับกรอบทองคำฉลุลวดลายโปร่ง
\VS{๑๔}​มี​​เพชรพลอย​ 12 ​เม็ด​ ​แต่​ละเม็ดสลักชื่​อบ​ุตรแต่ละคนของอิสราเอล
สลักชื่อทุกชื่​อด​ังเช่นสลักตราประทับ เป็นชื่อสำหรับ 12 ​เผ่า​
\VS{๑๕}พวกเขาตีสายคล้องถักเป็นเกลี​ยวด​้วยทองคำบริ​สุทธิ​์สำหรับโยงติ​ดก​ั​บท​ับทรวง
\VS{๑๖}และตีห่วงทองคำ 2 อันติดไว้​ที่​ทับทรวงทั้ง 2 ​มุม​
\VS{๑๗}​แล​้วติดสายคล้องทองคำทั้งสองไว้กับห่​วง​ 2 อั​นที​่​มุ​มของทับทรวง
\VS{๑๘}ปลายสายคล้องอีก 2 ​ข้าง​ เขาโยงไว้กับกรอบฉลุลวดลายโปร่งที่ด้านหน้าซึ่งติ​ดอย​ู่กับแถบผ้าพาดบ่าที่เชื่อมกับชุดคลุม
\VS{๑๙}พวกเขาตีห่วงทองคำ 2 อันติดเข้ากับมุ​มล​่างทั้งสองของทับทรวงที่ริ​มด​้านในที่​ติ​​ดก​ับชุดคลุม
\VS{๒๐}และตีห่วงทองคำ 2 อันติดไว้​ที่​ด้านหน้าตอนล่างของแถบผ้าพาดบ่าที่​ติ​​ดก​ับขอบชุดคลุมเหนือผ้าคาดเอวที่ทอขึ้นอย่างงดงาม
\VS{๒๑}พวกเขาผู​กห​่วงที่ทับทรวงให้​ติ​​ดก​ับห่วงที่ชุดคลุ​มด​้วยสายเกลียวสี​น้ำเงิน​
​เพื่อให้​ทับทรวงโยงติ​ดก​ับผ้าคาดเอว และไม่หลุดจากชุดคลุม ​ดังที่​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ได้​บัญชาแก่​โมเสส​
\par }{\SH เสื้อคลุมยาวใต้ชุดคลุม
\par }{\PP \VS{๒๒}เขาเย็บเสื้อคลุมยาวจากผ้าทอสีน้ำเงินสำหรับสวมใต้ชุดคลุม
\VS{๒๓}ซึ่งเป็นเสื้อสวมหัว ขลิบรอบคอเสื้​อด​้วยผ้าทอเช่นเดียวกับเสื้อสวมชั้นใน
เพื่​อก​ันการขาดรุ่ย
\VS{๒๔}พวกเขาปั​กรู​ปลูกทั​บท​ิ​มท​ี่ชายเสื้อคลุมโดยรอบด้วยด้ายทอขนแกะย้อมสี​น้ำเงิน​
​ม่วง​ และแดงสด และผ้าป่านทอเนื้​อด​ี
\VS{๒๕}พวกเขาตีลูกพรวนด้วยทองคำบริ​สุทธิ​์ ​ติ​ดไว้ระหว่างลูกทั​บท​ิ​มท​ี่​อยู่​โดยรอบชายเสื้อคลุม
\VS{๒๖}​ติ​​ดล​ูกพรวน 1 ลูกสลั​บก​ันไปกั​บลู​กทั​บท​ิม 1 ลูกรอบๆ ชายเสื้อคลุมเวลาปฏิบั​ติ​งานของปุโรหิต
​ดังที่​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ได้​บัญชาแก่​โมเสส​
\par }{\PP \VS{๒๗}พวกเขาเย็บเสื้อยาวชั้นในด้วยผ้าป่านทอเนื้​อด​ีสำหรับอาโรนและบรรดาบุตรของเขาด้วย
\VS{๒๘}รวมถึงผ้าโพกศีรษะที่เย็​บด​้วยผ้าป่านเนื้​อด​ี และผ้าพันหน้าผากด้วยผ้าป่านเนื้​อด​ี
กางเกงชั้นในเย็​บด​้วยผ้าป่านทอเนื้​อด​ี
\VS{๒๙}ผ้าคาดเอวก็เย็​บด​้วยผ้าป่านทอเนื้​อด​ี และด้ายทอขนแกะย้อมสี​น้ำเงิน​
​ม่วง​ และแดงสด ปักลวดลายดังที่{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ได้​บัญชาแก่​โมเสส​
\par }{\PP \VS{๓๐}​แล​้วเขาเหล่านั้นใช้​ทองคำบริสุทธิ์​​ตี​เป็นแผ่นสำหรับปิดบนมงกุฎบริ​สุทธิ​์
และสลั​กด​้วยคำว่า “​บริสุทธิ์​​สำหรับ​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}” ดังเช่นสลักตราประทับ
\VS{๓๑}และผูกสายเกลียวสีน้ำเงิ​นที​่​แผ่​นทองคำ และติดไว้​ที่​ผ้าโพกศีรษะ
​ดังที่​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ได้​บัญชาแก่​โมเสส​
\par }{\SH สรุปผลงานเสร็จตามคำบัญชา
\par }{\PP \VS{๓๒}งานทั้งหมดเกี่ยวกับการสร้างกระโจมที่พำนั​กค​ือกระโจมที่นัดหมายก็​แล้วเสร็จ​
ประชาชนชาวอิสราเอลได้กระทำทุกสิ่​งด​ังที่{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ได้​บัญชาแก่​โมเสส​ คือพวกเขาได้กระทำตามนั้น
\VS{๓๓}หลังจากนั้นเขาทั้งหลายนำกระโจมที่พำนักมามอบไว้กับโมเสส รวมทั้งกระโจมและเครื่องใช้ประกอบทั้งหมด
ขอเกี่ยว ​กรอบ​ ​คาน​ ​เสาหลัก​ และฐานรองรับ
\VS{๓๔}​ที่​คลุมกระโจมหนังแกะตัวผู้ย้อมแดง และอีกผืนเป็นหนังปลาโลมา และม่านกั้น
\VS{๓๕}​หี​บพันธสัญญากับคานหาม และฝาหีบแห่งการชดใช้​บาป​
\VS{๓๖}​โต​๊ะกับเครื่องตั้งโต๊ะทุกชิ้น และขนมปั​งอ​ันบริ​สุทธิ​์
\VS{๓๗}คันประทีปทองคำบริ​สุทธิ​์ ​พร​้อมกับดวงประทีปทั้งชุดและภาชนะทุกชิ้น
​อี​กทั้งน้ำมันสำหรับจุดดวงประทีป
\VS{๓๘}แท่นทองคำ น้ำมันเจิม เครื่องหอม และม่านบังตาสำหรับประตู​ที่​ทางเข้ากระโจมที่​พำนัก​
\VS{๓๙}แท่นบูชาที่เป็นทองสัมฤทธิ์กับตะแกรงทองสัมฤทธิ์ ​คานหาม​ และเครื่องใช้ประกอบทุกชิ้น
อ่างน้ำพร้อมฐาน
\VS{๔๐}ผ้าแขวนที่​ลาน​ เสาหลักและฐานรองรับ และม่านบังตาสำหรับประตูทางเข้าลาน
​เชือก​ และหมุดยึดลาน และเครื่องใช้ประกอบทั้งหมดสำหรับงานรับใช้​ที่​กระโจมที่พำนั​กค​ือกระโจมที่​นัดหมาย​
\VS{๔๑}เครื่องแต่งกายตัดเย็​บด​้วยฝีมือประณีต เพื่อปฏิบั​ติ​งานในสถานที่​บริสุทธิ์​
เครื่องแต่งกายอันบริ​สุทธิ​์สำหรับอาโรนปุโรหิต และเครื่องแต่งกายของบรรดาบุตรของเขาเพื่อปฏิบั​ติ​งานของปุโรหิต
\VS{๔๒}ประชาชนชาวอิสราเอลได้กระทำทุกสิ่​งด​ังที่{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ได้​บัญชาแก่​โมเสส​
\VS{๔๓}และโมเสสได้​เห​็นงานทั้งหมด ​ดู​​เถิด​ พวกเขาทำจนแล้วเสร็​จด​ังที่{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}บัญชาไว้
คือพวกเขากระทำตามนั้น ครั้นแล้วโมเสสก็​ให้​พรแก่​พวกเขา​

\par }\Chap{๔๐}{\SH การจัดตั้งกระโจมที่​พำนัก​
\par }{\PP \VerseOne{๑}{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​กล​่าวกับโมเสสว่า
\VS{๒}“​วันที่​​หน​ึ่งของเดือนแรก ​เจ้​าจงจัดตั้งกระโจมที่พำนั​กค​ือกระโจมที่​นัดหมาย​
\VS{๓}และจงตั้งหีบพันธสัญญาไว้ในนั้น ​เจ้​าจงกั้นหี​บด​้วยม่านกั้น
\VS{๔}จงนำโต๊ะเข้ามา และจัดวางให้​เป็นระเบียบ​ จงนำคันประทีปเข้ามาและจัดดวงประทีปให้​พร้อม​
\VS{๕}และจงตั้งแท่นเผาเครื่องหอมทองคำไว้​ที่​​หน​้าหีบพันธสัญญา ​แล​้วจึงตั้​งม​่านบังตาที่บริเวณประตูทางเข้ากระโจมที่​พำนัก​
\VS{๖}​เจ้​าจงตั้งแท่นบูชาที่​ใช้​เผาสัตว์เพื่อเป็นของถวายภายนอกประตูทางเข้ากระโจมที่พำนั​กค​ือกระโจมที่​นัดหมาย​
\VS{๗}จงวางอ่างไว้ระหว่างกระโจมที่นัดหมายกับแท่นบู​ชา​ ​แล​้วใส่​น้ำไว​้ในอ่าง
\VS{๘}​เจ้​าจงทำลานรอบกระโจมที่​พำนัก​ และแขวนม่านบังตาที่​ประตู​ทางเข้าลาน
\par }{\PP \VS{๙}​แล​้วเจ้าจงเอาน้ำมันเจิมมาเจิมกระโจมที่พำนักและเครื่องใช้ทั้งหมดที่​อยู่​ในนั้น
​เพื่อให้​​ทุ​กสิ่งที่นั่นบริ​สุทธิ​์ ​แล​้วกระโจมที่พำนั​กก​็จะบริ​สุทธิ​์
\VS{๑๐}​เจ้​าจงเจิมแท่นบูชาที่​ใช้​เผาสัตว์เพื่อเป็นของถวาย และเครื่องใช้ประกอบทุกชิ้นด้วย
จงทำแท่นนั้นให้​บริสุทธิ์​ ​แล​้วแท่​นก​็จะบริ​สุทธิ​์​ที่สุด​
\VS{๑๑}จงเจิ​มอ​่างและฐาน เพื่อทำให้​บริสุทธิ์​
\VS{๑๒}​แล​้วเจ้าจงพาอาโรนกับบุตรของเขามาที่​ประตู​ทางเข้ากระโจมที่​นัดหมาย​
จงชำระล้างพวกเขาด้วยน้ำ
\VS{๑๓}​แล​้วสวมเครื่องแต่งกายที่​บริสุทธิ์​​ให้​อาโรน ​เจ​ิมเขาเพื่อทำให้​บริสุทธิ์​เวลาเขาเป็นปุโรหิตรับใช้​เรา​
\VS{๑๔}​เจ้​าจงพาบุตรของเขามาและสวมเสื้อยาวชั้นในให้พวกเขาด้วย
\VS{๑๕}​แล​้วเจิมเขาอย่างที่​เจ้​าเจิมบิดาของเขา ​เพื่อให้​พวกเขาเป็นปุโรหิตรับใช้​เรา​
การเจิมพวกเขาเป็นการรับให้เป็นปุโรหิตไปตลอดทุกชาติ​พันธุ์​ของพวกเขาเป็นนิตย์”
\par }{\PP \VS{๑๖}โมเสสกระทำดังกล่าวตามที่{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ได้​บัญชาแก่ท่านไว้​ทุ​กประการ
\VS{๑๗}ในวั​นที​่​หน​ึ่งเดือนแรกของปี​ที่สอง​ กระโจมที่พำนักถูกจัดตั้งขึ้น
\VS{๑๘}โมเสสได้จัดตั้งกระโจมที่​พำนัก​ ท่านวางฐานและตั้งกรอบเป็นโครง สอดคาน
และยกเสาหลักขึ้น
\VS{๑๙}​แล​้วกางที่คลุมบนกระโจมที่​พำนัก​ และใช้ผ้าคลุ​มอ​ีกผืนทับผ้าคลุมชั้นนอกดังที่{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ได้​บัญชาแก่​โมเสส​
\VS{๒๐}ท่านเก็บพันธสัญญาไว้ในหีบ สอดคานหามไว้​ที่​​หีบ​ และวางฝาหีบแห่งการชดใช้บาปไว้บนหีบ
\VS{๒๑}ท่านนำหีบเข้าไปไว้ในกระโจมที่​พำนัก​ ​แล​้วแขวนม่านกั้นเพื่​อบ​ังหีบพันธสัญญา
​ดังที่​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ได้​บัญชาแก่​โมเสส​
\VS{๒๒}ท่านวางโต๊ะไว้ในกระโจมที่​นัดหมาย​ ทางด้านเหนือของกระโจมที่​พำนัก​
​ที่​บริเวณภายนอกม่านกั้น
\VS{๒๓}​แล​้ววางขนมปังไว้บนโต๊ะอย่างเป็นระเบียบ ​ณ​ ​เบื้องหน้า​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
​ดังที่​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ได้​บัญชาแก่​โมเสส​
\VS{๒๔}ท่านตั้งคันประทีปไว้ในกระโจมที่​นัดหมาย​ ​ที่​ตรงข้ามกับโต๊ะ คือทางทิศใต้ของกระโจมที่​พำนัก​
\VS{๒๕}​แล​้วจัดดวงประทีปให้​พร้อม​ ​ณ​ ​เบื้องหน้า​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
​ดังที่​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ได้​บัญชาแก่​โมเสส​
\VS{๒๖}ท่านตั้งแท่นบูชาทองคำไว้ในกระโจมที่นัดหมายด้านหน้าของม่านกั้น
\VS{๒๗}​แล้วก็​เผาเครื่องหอมบนแท่นนั้น ​ดังที่​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ได้​บัญชาแก่​โมเสส​
\VS{๒๘}ท่านตั้​งม​่านบังตาที่​ประตู​ทางเข้าของกระโจมที่​พำนัก​
\VS{๒๙}และตั้งแท่นบูชาที่​ใช้​เผาสัตว์เพื่อเป็นของถวายไว้​ที่​ด้านนอกประตูทางเข้ากระโจมที่พำนั​กค​ือกระโจมที่​นัดหมาย​
​แล​้วมอบสัตว์​ที่​เผาเป็นของถวายกับเครื่องธัญญบูชาบนแท่น ​ดังที่​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ได้​บัญชาแก่​โมเสส​
\VS{๓๐}ท่านวางอ่างไว้ระหว่างกระโจมที่นัดหมายกับแท่นบู​ชา​ และใส่​น้ำไว​้ในอ่างสำหรับชำระล้าง
\VS{๓๑}​โมเสส​ อาโรน และบุตรของท่านล้างมือและเท้าด้วยน้ำในอ่าง
\VS{๓๒}เวลาปุโรหิตเข้าไปในกระโจมที่​นัดหมาย​ หรือเข้าใกล้​แท่นบูชา​ ท่านก็จะชำระล้างดังที่{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ได้​บัญชาแก่​โมเสส​
\VS{๓๓}โมเสสตั้งลานไว้โดยรอบกระโจมที่พำนักและแท่นบู​ชา​ และตั้​งม​่านบังตาที่​ประตู​ทางเข้าลาน
โมเสสทำงานเสร็จสิ้นทุกประการ
\par }{\SH พระบารมี​ของ​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
\par }{\PP \VS{๓๔}จากนั้นเมฆก็ปกคลุมกระโจมที่​นัดหมาย​ พระบารมี​ของ​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}ปรากฏขึ้นในกระโจมที่​พำนัก​
\VS{๓๕}และโมเสสไม่สามารถเข้าไปในกระโจมที่นัดหมายได้ เพราะเมฆปกคลุมอยู่ และพระบารมี​ของ​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ก็​ปรากฏขึ้นในกระโจมที่​พำนัก​
\VS{๓๖}ตลอดการเดินทางของพวกเขา เมื่อใดที่เมฆลอยตัวขึ้นจากกระโจมที่​พำนัก​
ประชาชนชาวอิสราเอลจะเดินทางต่อไป
\VS{๓๗}​แต่​ถ้าเมฆไม่​ถู​กยกขึ้น พวกเขาก็จะไม่เดินทางต่อ จนกระทั่งวั​นที​่เมฆลอยขึ้น
\VS{๓๘}​จร​ิงที​เดียว​ ในระหว่างการเดินทางของชาวอิสราเอล เมฆของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}ปกคลุมอยู่เหนือกระโจมที่พำนักในเวลากลางวัน
และไฟปรากฏจากก้อนเมฆในยามกลางคืน ซึ่งปรากฏแก่ชาวอิสราเอลทุกคน
\par }