- ​โรม​
- <
- ๑๐
- >

๑๐
๑ ​พี่​น้องเอ๋ย ข้าพเจ้าปรารถนาอย่างยิ่ง และอธิษฐานต่อพระเจ้าเพื่อชาวอิสราเอล คือให้พวกเขาได้​รอดพ้น​ ๒ เพราะข้าพเจ้าสามารถเป็นพยานให้พวกเขาได้​ว่า​ เขาเอาจริงเอาจังต่อพระเจ้า ​แต่​ความปรารถนาอันแรงกล้าของเขามิ​ได้​​มี​พื้นฐานอยู่บนความรู้​ที่แท้​​จริง​ ๓ ​ด้วยว่า​ พวกเขาขาดความรู้เรื่องความชอบธรรมที่มาจากพระเจ้า และพยายามก่อตั้งความชอบธรรมแบบของตนเองขึ้น พวกเขาไม่​ได้​ยอมอยู่ในความชอบธรรมของพระเจ้า ๔ พระคริสต์เป็นจุดจบของกฎบัญญั​ติ​ เพื่อทุกคนที่เชื่อจะได้​มี​​ความชอบธรรม​
ความรอดพ้นสำหรั​บท​ุกคน
๕ โมเสสเขียนไว้​ว่า​ ความชอบธรรมที่ถือตามกฎบัญญั​ติ​​คือ​ “​คนที​่ถือตามพระบัญญั​ติ​จะมี​ชี​วิตได้ด้วยการปฏิบั​ติ​​ตามนั้น​”* ​เลว​ี​นิติ​ 18:5 ๖ ​แต่​ความชอบธรรมที่​ได้​มาโดยความเชื่อกล่าวว่า “อย่านึกในใจว่า ‘ใครจะขึ้นไปสวรรค์’† เฉลยธรรมบัญญั​ติ​ 30:12 (หมายถึงขึ้นไปเพื่อพาพระคริสต์​ลงมา​) ๗ ​หรือ​ ‘ใครจะลงไปถึงขุมนรก’‡ เฉลยธรรมบัญญั​ติ​ 30:13 (หมายถึงลงไปเพื่อพาพระคริสต์ขึ้นมาจากความตาย)” ๘ ​แต่​พระคัมภีร์​ระบุ​ว่าอย่างไร “คำกล่าวอยู่​ใกล้​​ท่าน​ คืออยู่ในปากและในจิตใจของท่าน”§ เฉลยธรรมบัญญั​ติ​ 30:14 นั่นคือคำกล่าวแห่งความเชื่อซึ่งเรากำลังประกาศอยู่ ๙ ด้วยว่าถ้าท่านยอมรั​บด​้วยปากของท่านว่า ​พระเยซู​เป็นพระผู้เป็นเจ้า และเชื่อในจิตใจของท่านว่า พระเจ้าได้​ให้​​พระองค์​ฟื้นคืนชีวิตจากความตายแล้ว ท่านก็จะรอดพ้น ๑๐ เพราะผลที่​ได้​จากการเชื่​อด​้วยใจคือการพ้นผิด และผลที่​ได้​จากการสารภาพจากปากคือความรอดพ้น ๑๑ ​ตามที่​พระคัมภีร์​ระบุ​​ว่า​ “ใครก็​ตามที่​เชื่อพระองค์ จะไม่​ได้​รับความอับอาย”* อิสยาห์ 28:16 ๑๒ ​ไม่มี​ความแตกต่างระหว่างชาวยิวและชาวกรีก เพราะว่าพระผู้เป็นเจ้าองค์เดียวกันนั้น เป็นพระผู้เป็นเจ้าของคนทั้งปวง และให้พรอย่างล้นเหลือแก่​ทุ​กคนที่ร้องเรียกพระนามของพระองค์ ๑๓ เพราะมีบันทึกไว้​ว่า​ “​ทุ​กคนที่ร้องเรียกพระนามของพระผู้เป็นเจ้าจะรอดพ้น”† โยเอล 2:32
๑๔ ฉะนั้นแล้ว พวกเขาจะร้องเรียกถึงพระองค์​ได้​อย่างไรในเมื่อเขาไม่​ได้​​เชื่อ​ และเขาจะเชื่อพระองค์​ได้​อย่างไรในเมื่อเขาไม่เคยได้ยินมาก่อน และเขาจะได้ยินได้อย่างไรหากไม่​มี​​ผู้ประกาศ​ ๑๕ และพวกเขาจะประกาศได้​อย่างไร​ นอกจากว่าจะมี​ผู้​ส่งเขาไป ​ตามที่​​มี​บันทึกไว้​ว่า​ “​ดี​เหลือเกิ​นที​่พวกเขามาพร้อมกับข่าวประเสริฐ”‡ อิสยาห์ 52:7 ๑๖ ​แต่​​ไม่ใช่​ชาวอิสราเอลทั้งหมดที่ยอมรับข่าวประเสริฐ เพราะอิสยาห์​กล่าวว่า​ “​พระผู้เป็นเจ้า​ ใครบ้างที่เชื่อในสิ่งที่​ได้​ยินจากเราแล้ว”§ อิสยาห์ 53:1 ๑๗ ดังนั้นความเชื่อจึงมาจากการได้ยินคำประกาศ คือได้ยินเรื่องของพระคริสต์
๑๘ ​แต่​ข้าพเจ้าถามว่า ​จร​ิงหรือที่​ว่า​ พวกเขาไม่เคยได้ยินคำประกาศ พวกเขาได้ยินแล้วอย่างแน่​นอน​ ​ด้วยว่า​
“เสียงของสิ่งเหล่านั้นได้กระจายออกไปทั่วแหล่งหล้า
และคำประกาศได้​แผ่​กระจายไปจนสุดขอบโลก”* ​สดุดี​ 19:4
๑๙ ข้าพเจ้าถามอี​กว่า​ ​ชนชาติ​ของอิสราเอลไม่ทราบหรือ แรกทีเดียวโมเสสกล่าวว่า
“เราจะกระตุ้นให้พวกเจ้าอิจฉาพวกที่​ไม่ใช่​​ประชาชาติ​
เราจะทำให้พวกเจ้าโกรธด้วยประชาชาติ​ที่​​ไม่มี​​ความเข้าใจ​”† เฉลยธรรมบัญญั​ติ​ 32:21
๒๐ และอิสยาห์​กล​้ากล่าวว่า
“พวกคนที่​ไม่ได้​แสวงหาเราได้พบเรา
เราปรากฏแก่พวกที่​ไม่ได้​ถามหาเรา”‡ อิสยาห์ 65:1
๒๑ พระเจ้าได้​กล​่าวถึงพวกอิสราเอลดังนี้​คือ​ “ตลอดวันเวลาเรายื่​นม​ือของเราให้​แก่​​ชนชาติ​​ที่​​ไม่​เชื่อฟังและดื้อกระด้าง”§ อิสยาห์ 65:2

- ​โรม​
- <
- ๑๐
- >

*๑๐:๕ ​เลว​ี​นิติ​ 18:5

†๑๐:๖ เฉลยธรรมบัญญั​ติ​ 30:12

‡๑๐:๗ เฉลยธรรมบัญญั​ติ​ 30:13

§๑๐:๘ เฉลยธรรมบัญญั​ติ​ 30:14

*๑๐:๑๑ อิสยาห์ 28:16

†๑๐:๑๓ โยเอล 2:32

‡๑๐:๑๕ อิสยาห์ 52:7

§๑๐:๑๖ อิสยาห์ 53:1

*๑๐:๑๘ ​สดุดี​ 19:4

†๑๐:๑๙ เฉลยธรรมบัญญั​ติ​ 32:21

‡๑๐:๒๐ อิสยาห์ 65:1

§๑๐:๒๑ อิสยาห์ 65:2

© 1998, 2012, 2020 New Thai Version Foundation