โยบ.
13.
“​ดู​​เถิด​ ตาของข้าได้​เห​็นสิ่งทั้งหมดนี้​แล้ว​ ​หู​ของข้าได้ยินและเข้าใจเรื่องนี้​แล้ว​ 
อะไรที่ท่านทั้งหลายรู้ ข้าก็​รู้​​ด้วย​ ข้าไม่ด้อยกว่าท่าน 
​แต่​ข้าใคร่จะทูลต่อองค์​ผู้​ทรงมหิทธิ​ฤทธิ์​ และปรารถนาจะสู้​คดี​ของข้ากับพระเจ้า 
ส่วนท่าน ท่านฉาบเสียด้วยการมุสา ท่านทั้งปวงเป็นแพทย์​ที่​​ใช้ไม่ได้​ 
​โอ​ ท่านน่าจะนิ่งเสีย และความนิ่งนั้นจะเป็นสติปัญญาของท่าน 
​บัดนี้​ขอฟังการหาเหตุผลของข้า และขอฟังคำวิงวอนแห่งริมฝีปากของข้า 
ท่านทั้งหลายจะพูดชั่วร้ายเพื่อพระเจ้าหรือ และพูดลวงเพื่อพระองค์​หรือ​ 
ท่านทั้งหลายจะแสดงความลำเอียงเข้าข้างพระองค์​หรือ​ ท่านจะว่าความฝ่ายพระเจ้าหรือ 
เมื่อพระองค์ทรงค้นท่านพบ จะดี​แก่​ท่านไหม หรือท่านจะเยาะเย้ยพระองค์​ได้​อย่างผู้​หน​ึ่งผู้ใดเยาะเย้ยมนุษย์​หรือ​ 
​พระองค์​จะทรงตำหนิท่านทั้งหลายแน่ ถ้าท่านแสดงความลำเอียงอย่างลับๆ 
ความโอ่อ่าตระการของพระองค์จะไม่กระทำให้ท่านคร้ามกลัว และความครั่​นคร​้ามต่อพระองค์จะไม่ตกเหนือท่านหรือ 
ความระลึกถึงทั้งหลายของท่านเป็นเหมือนอย่างขี้​เถ้า​ ร่างกายของท่านเป็นแต่กายดิน 
​ขอน​ิ่งเถอะ และข้าจะพูด และอะไรจะเกิดแก่​ข้า​ ​ก็​​ขอให้​​เก​ิดเถิด 
ทำไมน่ะหรือ ข้าจะงับเนื้อของข้าไว้ และเสี่ยงชีวิตของข้า 
​ถึงแม้​​พระองค์​ทรงประหารข้าเสีย ข้าก็จะยังวางใจในพระองค์ ​แต่​ข้าจะยังยืนยันทางทั้งหลายของข้าจำเพาะพระพักตร์​พระองค์​ 
​พระองค์​จะทรงเป็นความรอดของข้าด้วย เพราะคนหน้าซื่อใจคดจะไม่​ได้​​เข​้ามาต่อเบื้องพระพักตร์​พระองค์​ 
ขอฟังถ้อยคำของข้าอย่างระมัดระวัง และให้คำกล่าวของข้าอยู่ในหูของท่าน 
​ดู​​เถิด​ ข้าเตรียมคดีของข้าแล้ว ข้าทราบว่า จะปรากฏว่าข้าบริ​สุทธิ​์ 
ใครนะจะสู้​คดี​กับข้า เพราะบัดนี้ ถ้าข้านิ่งเสีย ข้าก็จะตาย 
‘ขอทรงประสาทสองสิ่งแก่ข้าพระองค์ และข้าพระองค์จะไม่ซ่อนตัวจากพระพักตร์​พระองค์​ 
ขอทรงหดพระหัตถ์​ให้​ไกลจากข้าพระองค์ และขออย่าให้ความครั่​นคร​้ามพระองค์​ทำให้​ข้าพระองค์คร้ามกลัว 
ขอพระองค์ทรงเรียกเถิด ​แล​้วข้าพระองค์จะทูลตอบ หรือขอให้ข้าพระองค์​ทูล​ และขอพระองค์ทรงตอบแก่ข้าพระองค์ 
บรรดาความชั่วช้าและความบาปผิดของข้าพระองค์​มี​​เท่าใด​ ขอทรงโปรดให้ข้าพระองค์ทราบถึงการละเมิดและบาปของข้าพระองค์ 
ทำไมพระองค์ทรงเมินพระพักตร์​เสีย​ และทรงนับว่าข้าพระองค์เป็นศั​ตรู​ของพระองค์ 
​พระองค์​จะทรงให้​ใบไม้​​ที่​​ถู​กลมพัดหักเสียหรือ และจะทรงไล่​ติ​ดตามฟางแห้งหรือ 
เพราะพระองค์ทรงจารึกสิ่งขมขื่นต่อสู้ข้าพระองค์ และทรงกระทำให้ข้าพระองค์รับโทษความชั่วช้าที่ข้าพระองค์กระทำเมื่อยังรุ่นๆอยู่ 
​พระองค์​ทรงเอาเท้าของข้าพระองค์​ใส่​ขื่อไว้ และทรงเฝ้าดูทางทั้งสิ้นของข้าพระองค์ ​พระองค์​ทรงจารึกเครื่องหมายไว้บนฝ่าเท้าของข้าพระองค์ 
​มนุษย์​​ก็​ทรุดโทรมไปเหมือนของเน่า เหมือนเครื่องแต่งกายที่ตัวมอดกิน’” 
