﻿प्रेरित.
22.
“भाइबा तथा बाबु बा, खि धुनला ङा ङारि छहला नायाप ताम ता ङ्योन।” 
हतिबा हिब्रु क्येला ताम नानाइबा थोइरे हतिबा तरह च्यामाना त्येसोङ। 
हतिबे नाइसोङ, “ङा किलिकियायि भजार टार्ससला क्येक्येबा यहुदि झि ना, हिन्नाङ धि भजारला गमलिएलयि पाङला छाछारा ना। ङा ताङबुइ ठिम च्वरा क्याइना ङाला थारकाथारका छोइ खुँखुँबा होतो। तिरिङ खे कजसुबा यहला चोम काका होए, ङा याङ होचोम काका होए।” 
ङा धि लामयि मितेबाला स्यिस्यिथु राङ तुरि पिन्दे, तेहि पिजा राङ पोमुवा ङिकारला तेमिन राङ झ्याल्ला च्युक्ते। 
घोबा पुजारि राङ पोरो नेता झोझोमि तुमयि याङ ङा छहला साछि तेरिन। ख्युइ तर्फने भाइतेबे मिनला पुर्जि खुँरे ङा हतियायि हिछे किङानतेबाला ताम्दे यरुश्लेमला ख्योरे ङेबा तेरतु दमस्कसला पुपुता होतो। 
“ङा ढुलला दमस्कसयि तेहा क्योबि तुइना हा:लाम ङिम्मु च्युङदु, हो:प्तामेला तेङलाने होए छोम्मुवा झि ङाहि फाला छुलोला होए भारसोङ। 
राङ ङा चाल का तापसोङ, तेहि ङाला जु नानाइबा क्ये झि थोइसोङ, ‘ए शावल, ए शाउल, ख्योए ङाला चिला तिक्पा तेरिन?’ 
तेहि ङाहि टिरे, ‘हे प्रभु, ख्योए सुना?’ तेहि ख्युइ ङाला नाइसोङ, ‘नासरतयि येशु ङाराङ ना, सुला ख्योए तुरि तेरिन्दु।’ 
तेहि ङा चोम मि होए, हतिबे होएता थोङसोङ, हिन्नाङ ङा ङ्याबो नानाइबि तामयि छिते माथोइसोङ।” 
“ङाहि नाइरे ‘हे प्रभु ता ङा चि किच्याइ?’ तेहि प्रभुयि ङाला नाइसोङ, ‘ल्ह। दमस्कसला क्यु, राङ खि कोइयापयि तोकि क्याक्याइबि लाइतेबा ङाला स्योए।’” 
“हति होएयि होए छेयाति क्याइरे जब ङाहि च्याङ थोङ माङ्युइसोङ, तेहि ङा ङ्याबो होएतातेबे लाक्पि ठिते ङाला दमस्कसला ख्योसोङ।” 
“हननिया नाङान मिझि ठिम च्वरा क्याइना ढोङान भक्ता मि सुइ हतिया त्योएङान यहुदिबा पोरोने सम्मान खुँखुँ होतो। 
खो ङाहि तेहा लेप्सोङ, राङ ङाहि धुनला लाँरे ङाला नाइसोङ, ‘भाइ शाउल, थोङान होङवार सअ।’ राङ ङा हतितुइना राङ थोङान च्युङसोङ, राङ खोला थोङसोङ। 
तेहि ख्युइ नाइसोङ, ‘हुइ ताङबुइ आकेतेबे कजसुबायि ख्युइ धोप्पा खि हा:को, राङ हति केवाकिङान मितेबाला थोङयापला, राङ ख्युइ खाने छि थोइयापला खो धाधामा होतो। 
चिचालानाना मितेबा पोरोयि चाला ख्युइ च्हि थोथोङा होतो राङ थोथोइबा होतो, ख्योए हति साछि होङान ना। 
ता चिला कुकिन? ल्हँ, राङ बप्तिस्मा खेर, तेहि ख्युइ मिन तोन्दे रेँ तिक्पा ठुइ।’” 
“यरुश्लेमला लक्ते लेप्छारते मोनलाम क्यासि खिमला मोनलाम क्याकितुइना ङाहि थोङसोङ। 
ख्युइ ङाला जु नानाइबा ङाहि थोङसोङ, ‘घ्यबो राङ यरुश्लेमने थोन्दे क्यु, चिचालानाना ङाहि भारेला ङाहि पिपिनि साछि हतिबे ग्रहण किङान मानाना।’” 
“ङाहि नाइरे, ‘हे प्रभु, ङा यहुदि झोमसि खिम पोरोला पुते ख्युइ थोला हिछे किङानला झ्याल्ला च्युच्युका राङ क्याक्तु तुङदु च्युच्युका धिबा पोरोला छ्या होतो माने।’ 
ख्युइ साछि स्तिफनसयि सोतितुइना ङा राङ याङ धुनला लाँरे हति मिपस्योएला सहमत च्युङदे, खोला स्योएङानतेबे कोहिला कुँरे ताताता होए। 
तेहि प्रभुयि ङाला नाइसोङ, ‘क्यु, चिचालानाना ङा ख्योएला यहुदि मान्ते मितेबे तेहा घ्याबो घ्याबोला चोङज्याइ।’” 
हतिबे पावलयि क्ये झोम थु मात्रा ङ्यानसोङ, “राङ जु नेन राङ हतिबा क्ये छेया धोनाला छेलसोङ। धि च्वरा मि पृथ्‍वीने मेता होङवार सअ। चिचालानाना हति सोन्यापयि झ्योदायि मिधु।” 
हतिबा रेँ कोहिला रोलिन राङ थोलजुप लोङिन राङ क्ये धोलाला छेलसोङ। 
सेनापतियि आदेश पिन्सोङ, “हतिला अड्डायि नाङला ख्याला, कि च्यायि छेरमा क्यापते छोए तोइ, कि चिचाला हतिबा धि विरोधला क्ये धोनिन धुइ।” 
“तेहि जब हतिबे पावलला पाबुइ थाक्पि किसोङ, तेहि पावलयि धुनला लालाबा घोबाला टिसोङ, च्हि रोमियि नागरिक राङ दोषि मेते मिला च्यायि छेरमा क्यायाप इनसाफ हिनाइ?” 
घोबायि धि थोइ छारते सेनापतियि तेहा लेप्ते जु नाइसोङ, “ख्युइ चि कियाप आटि क्याइरे? चिचालानाना धि मिता रोमि नागरिक हिना।” 
तेहि सेनापति लेप्ते पावलला टिसोङ, “ङाला नोइ, च्हि ख्योए रोमि नागरिक हिनाइ?” ख्युइ नाइसोङ, “हिना।” 
सेनापतियि जवाक पिन्सोङ, “ङाहि ता धि मि लेइराङ आलाइ च्यारे ङ्योङ्योइबा ना।” पावलयि नाइसोङ, “हिन्नाङ” 
हिन्नाङ खोला छोए तायापला तयार होएतातेबा पोरो हतितुइनाराङ राङ हटि क्याइरे पुइसोङ, राङ पावल रोमि नाकरिक झि हिना नाइरे हा:कोरे सेनापति याङ झिसोङ, चिचालानाना ख्युइ हतिला तातामा धु। 
हिन्नाङ ङाइटोतेला यहुदिबे पावलला काङ खास तोनयि चाला दोष लाइ क्याक्याइबा हिना सो हा:कोयपयि धोप्पा क्याक्याबाति खोला टोलसोङ, राङ घोबा पुजारि पोरो राङ नेतातेबा पोरोला झोमयापयि आदेश पिन्सोङ, तेहि पावलला हअला ख्योरे हतिबे धुनला लाङसोङ। 
