﻿Mateu.
13.
Tu atsea dzuã, Isusul ishi di la casã shi shidzu ningã amari. 
Multsãnji mãri s-adunarã anvãrliga di nãsu sh-elu s-alinã tu unã varcã shi shidzu, sh-tut populu stãtea mprostu mardzina di amari. 
Sh-elu lã aspusi multi lucri a lor tu parabolã, dzãcãnda: “Ia, un siminãtor ishi tra s-seaminã. 
Iarã ma simina, nãscãnti simintsã cãdzurã ningã cali. Puljilji vinirã sh-li mãcarã. 
Nãscãnti alti cãdzurã tu un loc chitros, iu nu avea multã tsarã, sh-fitrusirã trãoarã cã nu avea tsarã multã. 
Ma cãndu ishi soarili s-pãlirã shi s-uscarã cã nu avea rãdãtsinã. 
Altili cãdzurã prit schinji, ma schinjilji criscurã sh-lji acãtsarã anasa. 
Ma, atsea simintsã tsi cãdzu tu loc bunã deadi carpo, unã sutã di ori, alanta shaidzãtsi di ori sh-alanta treidzãtsi di ori. 
Cai ari ureclji trã avdzãri, si avdã!” 
Atumtsea ucenitsilji s-apruchearã la Isus sh-lji dzãsirã: “Cãtse lã zburãshti a lor cu parabolã?” 
Sh-elu apãndisinda lã dzãsi a lor: “Cã a voauã vã si easti datã s-cunushtets mistiryili a amirãriljei a tserurilor, iarã a lor nu lã si easti datã. 
Cã atsilui tsi ari, va lji si da sh-altã sh-va lji artiriseascã. Iarã a atsilui tsi nu ari, va lji si ljea sh-atsea tsi ari. 
Trã atsea mini lã zburãscu a lor cu parabolã, cã vidzãndalui nu ved, sh-avdzãndalui nu avdu sh-nitsi nu aduchescu. 
Ashã tu elji si mlineashti prufitia al Isaia, tsi dzãtsi: ‘Voi dealihea va s-avdzãts, ma nu va s-aduchits, dealihea va s-mutrits, ma nu va s-videts. 
Cã inima a popului ashtui easti ni sãmtsãt, elji suntu faptã grelji di ureclji sh-au ncljisã ocljilji, tsi s-nu veadã cu oclji sh-nu avdã cu ureclji, shi nu giudicã cu inima shi nu s-toarnã, sh-mini s-lji vindicã.’ 
Ma ca hara di ocljilji a voshtri cã ved sh-urecljili a voastri cã avdu. 
Cã alihea vã dzãc cã multsã prufits sh-ndreptsã vrurã s-li veadã atseali tsi voi ma videts sh-nu li vidzurã, shi s-li avdu atseali tsi voi avdzãts shi nu li avdzãrã! 
Trã atsea voi aduchits parabola a siminãtorlui. 
Cãndu vãrã avdi zborlu a amirãriljei sh-nu lu aducheashti, yini slablu sh-lji arãcheashti atsea tsi eara siminatã tu inima a lui. Atsea easti simintsa siminat ningã cali. 
Shi simintsa tu loclu chitros, easti atsel tsi avdi zborlu sh-lu aproachi trãoarã cu harauã. 
Ma, nu ari arãdãtsinã pri nãsu sh-easti ti putsãn chiro. Cãndu yinu munduirea icã avinarea trã itia a zborlui, s-apãrãtseashti trãoarã. 
Shi simintsa cãdzut trã schinji easti atsel tsi u-ascultã zborlu, ma nvirinarea a lumiljei aishtei sh-arãderili a ayishterilor lji nec zborlu, sh-ea s-fatsi fãrã carpo. 
Ma atsea simintsã tsi cadi tu loc bun, easti atsel cai ascultã zborlu, lu aducheashti sh-da carpo. Sh-un fatsi unãsutã di ori, altu shaidzãtsi di ori shi altu treidzãtsi di ori.” 
Elu l-pripunã a lor un parabolã altã: “Amirãriljea a tserurilor lj-undzeashti a unui om tsi siminã simintsã bunã tu agrul a lui. 
Ma, iarã oaminjilji ma durnjea, vini neamiclu a lui shi siminã ordzu prit grãn sh-fudzi. 
Cãndu grãnlu criscu sh-featsi carpo s-vidzu sh-ordzul. 
Sh-huzmichearlji a nicuchirlui a casiljei s-apruchearã la nãsu sh-lji dzãsirã: ‘Doamne, nu ai siminatã simintsã bunã tu agrul a tãu? Di iu ishi ordzul?’ 
Sh-elu lã apãndisi a lor: ‘Aestã lu ari faptã neamiclu.’ Atumtsea huzmichearlji lji dzãsirã: ‘Vrei tini s-nidzem shi s-li scutem?’ 
Ma elu dzãsi: ‘Nu, cã scutãnda ordzul, deadun cu nãsu va scutets sh-grãnlu. 
Alãsats s-creascã deadun pãnã la sitsirari. La chirolu a sitsirariljei va lã dzãc a sitsirãtorilor: Adunats ma nãinti ordzul, ligats-lu tu mãnuclji tra si-u ardem, sh-grãnlu bãgats-lu tu hãmbarea a mea.’” 
Elu lã pripunã a lor un parabolã altã dzãcãnda: “Amirãriljea a tserurilor lj-undzeashti a unui gãrnuts di sinapi, tsi lu ia un om sh-lu seamni tu agrul a lui. 
El easti ma njicã di tuti simintsãli, ma dupã tsi creashti, easti ma mari dicãt tuti erghili, shi s-fatsi un pom, ahãntu cãt puljilji a tserlui yin sh-aflã streahã tu dedzãli a lui.” 
Elu lã dzãsi a lor unã parabolã altã: “Amirãriljea a tserurilor undzeashti cu mãeaua tsi u-ljea unã muljeari sh-acatsi aloatlu cu trei misuri mari di fãrinã pãnã cãndu aloatlu s-hibã etimu.” 
Isusul tuti aesti lucri lã-li dzãsi a multsãnjilor tu parabolã. Sh-nu lã zbura a lor tsiva fãrã parabolã, 
tsi si mplinea tsi eara dzãsã di la prufitlu: “Mini va discljid gura a mea prit parabolã sh-va disvãlescu lucrili atseali ascumtili di tu adrarea a lumiljei.” 
Atumtsea Isusul, dupã tsi alãsã multsãnjili, s-turnã la casã sh-ucenitsilji a lui lji-s-apruchearã sh-lji dzãsirã: “Nã aspunã parabola a ordzului dit agru.” 
Sh-elu apãndisinda lã dzãsi a lor: “Atsel tsi seaminã simintsã bunã easti Hiljiu a omlui. 
Agrul easti lumea, simintsa atsea buna suntu hiljilji a amirãriljei sh-ordzul suntu hiljilji a arãului. 
Neamiclu tsi u-ari siminatã easti draclu, iarã sitsirarea easti bitisita a lumiljei shi sitsirãtorilji suntu anghiljilji. 
Ashã cum s-adunã ordzul shi s-ardi tu foc, ashã va hibã tu bitisita a lumiljei: 
Hiljiu a omlui va pitreacã anghiljilji a lui sh-elji va s-adunã dit amirãriljea a lui tuti scandalili sh-atselji tsi facã anapudii 
sh-va lji arucã tu cireaplu a foclui. Aclo va s-aibã plãngu sh-cãrtsãnirea a dintsãlor. 
Atumtsea ndreptsãlji va strãlutseascã ca soarili tu amirãriljea a Tatãlui a lor. Cai ari ureclji trã avdzãri, si-avdã!” 
“Atumtsea, amirãriljea a tserurilor undzeashti ca unã ayishteari ascumtã tu un agru, tsi un om u-aflã sh-u ascundi. Di haraua tsi ari, s-dutsi, vindi itsi-ari sh-acumpãrã agrul atsel. 
Tutashã, amirãriljea a tserurilor undzeashti ca un prãmãteftu tsi s-dutsi caftã mãrgãritãri buni. 
Cãndu aflã un mãrgãritar cu mar tinjii, s-dutsi sh-vindi itsi ari sh-lu acumpãrã. 
Amirãriljea a tserurilor lj-undzeashti tutashã a pleasãljei arcatã tu amari, tsi adunã multi soi di peshti. 
Cãndu ea easti umplutã, piscarilji u-scoatã mardzina di amari, shed sh-adun tu coshuri atselji bunjilji, sh-lji arucã nclo atselji tsi nu suntu bunji. 
Ashã va s-undzeascã tu bitisita a lumiljei. Va yinã anghiljilji sh-va li dispartã anapudzlji di ndreptsãlji 
sh-va lji arucã tu cireaplu di foc. Aclo va-aibã plãngu sh-cãrtsãnirea a dintsãlor.” 
Isusul lã ntribã atselji: “L-aduchit tuti aesti?” Elji lji apãndisirã: “Ie.” 
Sh-elu lã dzãsi a lor: “Trã aestã cathi scrib, tsi s-fatsi un ucenic tu amirãriljea a tserurilor lj-undzeashti a unui nicuchir di casã tsi scoati nafoarã dit ayishtearea a lui lucrili atseali nali sh-atseali veclji.” 
Tora dupã tsi Isusul lji avea bitisitã aesti paraboli, fudzi di aclo. 
Dupã tsi vini tu patria a lui, lji nvitsa oamnjilji tu sinagoga a lor, sh-elji s-ciudisea shi ntriba: “Di iu lj-vinirã aishtui aestã mintimenilji sh-aestã puteari ti thavmati? 
Nu easti aestu hiljiu a lemnarlui? Nu s-acljeamã muma a lui Maria, sh-fratsilji a lui Iacov, Iose, Simon sh-Iuda? 
Sh-surãrili a lui nu suntu tuti trã noi? Atumtsea di iu lji vinirã aishtui tuti aesti?” 
Shi si scandalizea cu nãsu. Ma Isusul lã dzãsi a lor: “Un prufit nu easti fãrã tinjisiri, mash dicãt tu patria a lui sh-tu casa a lui.” 
Sh-trã itia a nipistipsiriljei a lor, elu nu featsi aclo multi thavmati mãri. 
