﻿Ang Sulat ni SANTIAGO.
1.
Ako si Santiago* nga ulipon ng Dios kag ni Ginoong Hesu-Kristo. Nagapangamusta ako sa tanan nga gingpilì ng Dios nga yarà sa bilog nga kalibutan. 
Mga kauturan ko kay Hesu-Kristo, magkalipay kamo kung makaagi kamo ning iba-iba nga klasi ng pagtilaw, 
kay sayod nindo nga ang pagtilaw hay paagi para mapakusog ang indo pagtuo agud makapadayon kamo sa pagsunod sa Dios. 
Nganì dapat antuson nindo ang mga pagtilaw agud kamo hay maging perpikto kag wayà kasawayan. 
Ang aber sin-o sa indo nga kuyang sa kamayad, magpangayò siya sa Dios kag pagataw-an gid siya, kay ang Dios hay abunda nga nagatao sa tanan nga tawo kag wayà siya nagapanumboy. 
Pero ang nagapangayò dapat magsalig sa Dios kag indì magduha-duha, kay ang nagaduha-duha hay daw humbak sa dagat nga ginatuyod ng hangin aber diin. 
Ang tiyad ini nga tawo nga nagapangduha-duha kag wayà kasayod kung ano gid ang iya gusto hay indì dapat maglaom nga makakabaton siya halin sa Ginoo. 
Dapat magkalipay ang pobre nga utod sa pagpataas sa iya ng Dios, 
kag imaw da ang manggaranon nga utod sa pagpakababà sa iya ng Dios, kay ang manggaranon hay magalipas pareho sa buyak ng gunahon. 
Ang gunahon hay nagalayong sa sobra kainit ng adlaw, nahuhuyog ang mga buyak kag naduduyà ang iya kaayo. Pareho da sa manggaranon, mintras siya hay sobra nga kahabot, mamamatay siya. 
Malipay ang tawo nga nagapadayon nga matutom aber pa may mga pagtilaw, kay pagkatapos ng pagtilaw makakabaton siya ning kabuhì nga wayà katapusan nga gingpangakò ng Dios sa mga nagahigugmà sa iya. 
Indì maghambay ang aber sin-o nga ginatintar siya ng Dios kung siya hay nagaagi ng pagtintar, kay ang Dios indì puydi matintar ng malain kag siya hay wayà gid nagapangtintar aber kanin-o. 
Natitintar ang tawo kung siya hay naengganyo kag nadadaya ng lawasnon nga mga handom. 
Pagkatapos kung ang malain nga handom hay magtubò kag maggamot sa tagipusuon, magabunga ini ning kasal-anan. Kung ang kasal-anan hay magpadayon, ang pagadangatan ini hay kamatayon. 
Nganì pinalanggà ko nga mga kauturan, ayaw kamo magpadayà. 
Ang tanan nga maayo kag perpikto nga regalo hay halin sa Dios nga Amay, nga nagtuga ng mga butang sa langit nga nagatao ning kahayag sa kalibutan. Wayà siya nagabag-o, aber maisot lang. 
Sunò sa iya kagustuhan, naging mga ungà niya kita paagi sa matuod nga mensahe, agud kita hay maging una sa tanan niya nga tinuga. 
Pinalanggà ko nga mga kauturan, tandai nindo ini: dapat maging alisto kamo sa pagpamatì, ayaw magdalì-dalì sa paghambay kag ayaw nga daan mahangit. 
Kay ang kahangit hay indì makabulig sa tawo para maging matarong sa panirò ng Dios. 
Nganì bayai na nindo ang indo mahigkò nga ginahuman kag ang malain nga pamatasan. Batuna nindo sa indo tagipusuon nga may pagpakababà ang hambay ng Dios kay imaw ini ang makaluwas sa indo. 
Siguraduha nga ginasunod nindo ang hambay ng Dios. Kung ginapamatian lang nindo ini, pero wayà nindo ginasunura, ginadayà lang nindo ang indo kaugalingon. 
Kay ang nagapamatì ng hambay, pero wayà nagasunod hay pareho sa isa ka tawo nga nagapangispiho, 
kag pagkatapos makità ang iya kaugalingon nagpanaw siya kag nalimutan nga daan kung ano ang iya hitsura. 
Pero ang aber sin-o nga nagatinguhà magtuon ng perpikto nga pagpanudlò kag nagapadayon sa pagtuman diri nga imaw ang nagapahilway sa tawo sa salà, pakamaayuhon siya ng Dios sa tanan niya nga ginahuman. Siya ang tawo nga wayà lang nagapamatì kag pagkatapos hay nakakalimot, kundì nagatuman kung ano ang ginatudlò. 
Kung nagahunahunà ang aber sin-o nga siya hay relihiyuso, pero indì naman antigo magpugong ng iya dilà, ginadayà lang niya ang iya kaugalingon. Wayà puyos ang iya pagkarelihiyuso. 
Ang matuod nga pagkarelihiyuso nga ginabaton ng Dios nga Amay hay ang pagbulig sa mga ilo kag sa mga bayo sa inda kahugaan kag paglikaw sa kalibutanon nga kalainan agud indì matapnan. 
