﻿Англунимос.
4.
О Адамо сутя ла Еваса, пэстеря ромняса, и вой ашыля лэстар пхари и андя лэ Каинос. Вой пхэндя: «Сар о РАЙ, кадя и мэ тердэм манушэс». 
Тунче вой андя лэ Авелёс, лэсти пхралэс. О Авелё барярэлас лэ бакрэн и бузнэн, ай о Каино терэлас бути ла пхувяса. 
Черэз сави-то время о Каино андя даро лэ РАЕСТИ э плодуря лэ пхуяти, 
ай о Авелё андя майчиченалэн англунэн аракхадэн бакрэн. О Авелё и лэско даро чялилэ лэ РАЕСТИ, 
ай о Каино и лэско даро на чялилэ Лэсти. О Каино росхоляйля, и лэско муй калиля. 
Тунче пхэндя о РАЙ лэ Каиности: — Состар ту холяйвэс? И состар теро муй калиля? 
Сар кай ту терэс мишто, то на ваздэса ли о шэро? Ай сар терэс наймишто, то паша терэ вудара пригарадиля о бэзэх: вов камэл тэ авэс теро хулаеса, но ту трэбуй тэ хулаис пар лэстэ. 
О Каино пхэндя пэстерэ пхралэсти лэ Авелёсти: — Авэн манца андэ мал. И кала вонэ саслэ котэ, о Каино збисайля пэ пэско пхрал по Авелё и умардя лэс. 
Тунче о РАЙ пхэндя лэ Каиности: — Кай теро пхрал о Авелё? — На ганав, — пхэндя Каино. — Хэба мэ сым фирисари мэрнэ пхралэсти? 
О РАЙ пхэндя: — Со ж ту тердян? О рат терэ пхралэско цыпий каринг Мандэ андай пхув. 
Акана Мэ тут дав амрая, витрадав пай пхув, сави пхэрнадиля пэско муй, соп тэ прилэл о рат терэ пхралэско, савэс ту умардян пэстерэ вастэнца. 
Кала ту авэса тэ терэс бути ла пхувяса, вой на авэла тэ дэл тути плодуря. Ту авэса пай пхув пхирэл, сар бичерэско. 
О Каино пхэндя лэ РАЕСТИ: — Путинимос пала мэрни дош майпхаро, сар мэ трэбуй тэ заандярав. 
Акана Ту витрадэс ман андай пхувяко муй, и Терэ муестар мэ гарадювава. Авава тэ пхирав пай пхув, сар бичерэско, и англуно мануш, саво попэрдёла по дром, умарэла ман. 
Но о РАЙ пхэндя лэсти: — Най. Сар кай ко умарэла лэ Каинос, важ кода колэсти рисайвэла ефта молуря. И о РАЙ стердя лэ Каиности знако, кай нико, ко дикхэлапэ лэса, тэ на умарэл лэс. 
О Каино жылятар лэ РАЕСТАР и жувэлас пэ пхув Нодо, сави сас каринг о востоко лэ Эдэмоско садостар. 
О Каино сутя пэстеря ромняса, и вой ашыля лэстар пхари и андя лэ Ханохос. Андэ кодыя время о Каино стердя форо и дя лэсти алав па пэско шаво Ханохо. 
Кай о Ханохо аракхадилэпэ о Ирадо, кай о Ирадо аракхадиля Мехиаэло, кай о Мехиаэло аракхадиля Метушаэло, кай о Метушаэло аракхадиля о Ламехо. 
О Ламехо ля пала пэстэ дуен ромнян: екха акхарэнас Ада, ай авря Цыла. 
Э Ада андя лэ Ивалос: вов ашыля дадэса калэнди, ко жувэн андэ катунэ и вибарярэн о черэско ското. 
Лэстерэ пхралэс акхарэнас Ювало: вов ашыля дадэса саворэнди, ко челэл па лира тай пэ свирели. 
Кай э Цыла сас шаво Тувал-Каино, саво терэлас праматяти анда састри и андай харком. Кай о Тувал-Каино сас пхэй Наама. 
О Ламехо пхэндя пэстерэ ромнянди: — Адо и Цыло, ашунэн ман! Ромня лэ Ламехости, полэн мэрни дума! Мэ умардэм муршэс важ када, со вов шындя ман, тэрнэ манушэс важ када, со вов дядап ман. 
Сар кай важ о Каино мардёна ефта молоря, то важ о Ламехо — ефтадэша ефта. 
О Адамо инке сутя пэстя ромняса, и вой андя шавэс и дя лэсти алав Сифо, вой пхэнэлас: «О Дэл дя манди андо даро аврэс бэятос важ о Авелё, савэс умардя о Каино». 
Кай о Сифо кадя ж сас шаво, и вов дя лэсти алав Еносо. Андэ кодыя время э мануша линэ тэ тэлён РАЕСТИ. 
