﻿إِشَاعْيَا.
27.
”ذڭْ وَاسّْ نِّي أَذْ إِخْڒفْ سِيذِي زِي ’لِيبِييَاثَانْ‘، أَفِيغَارْ إِتّحْرُودْجُوضنْ س ثَازْڒَا، س سِّيفْ نّسْ إِقْسحْ، إِمْغَارْ ذ إِجْهذْ، وَاهْ أَذْ إِخْڒفْ زِي ’لِيبِييَاثَانْ‘، أَفِيغَارْ إِتّحْرُورُوذنْ، ؤُشَا أَذْ إِنغْ ڒْهَايْشثْ نِّي إِدْجَانْ ذِي ڒبْحَارْ.“ 
”ذڭْ وَاسّْ نِّي أَذْ ذِينْ يِيڒِي ... إِجّْ ن ؤُمَارْجعْ ن ؤُضِيڒْ س بِينُو إِشْنَانْ. غنّْجمْ خَاسْ س نُّوبْثَاثْ. 
نشّْ، سِيذِي، أَذْ ت إِحْضَا، أَذْ ت سّْبزّْڭغْ، حِيمَا وَارْ ت إِجَارّحْ حذْ، نشّْ أَذْ خَاسْعسّغْ س وَاسّْ ذ دْجِيڒثْ. 
ثَافْقحْثْ وَارْ ذَايِي ثدْجِي قَاعْ، مَاشَا مَاڒَا شَا ن يِيجّنْ إِزْعمْ أَذْ إِسَّارْسْ زَّاثِي ثَازڭّْوَارْثْ ذ إِسنَّاننْ، نشّْ أَذْ كِيذْسنْ مّنْغغْ، أَذْ ثنْ سَّارْغغْ مُوننْ، 
إِلَّا مَاڒَا إِطّفْ بْنَاذمْ ذِي جّهْذْ إِنُو، ؤُشَا أَذْ يڭّْ ڒهْنَا أَكِيذِي، وَاهْ أَذْ يڭّْ ڒهْنَا أَكِيذِي!“ 
”ذڭْ وُوسَّانْ إِ د غَا يَاسنْ أَذْ إِوّثْ يَاعْقُوبْ أَژْوَارْ، إِسْرَائِيل أَذْ إِنُّووَارْ، أَذْ إِيْمَا، ؤُ نِيثْنِي أَذْ شُّورنْ ثَامُّورْثْ س ڒْغِيدْجثْ.“ 
”مَا إِوْثَا إِ-ث نتَّا، أَمْ مَامّشْ ونِّي إِوْثِينْ، إِوْثَا إِ-ث؟ مَا إِتّْوَانغْ نتَّا، أَمْ مَامّشْ تّْوَانْغنْ إِنِّي زَّايسْ إِتّْوَانْغنْ؟ 
شكْ ثَاربِّيذْ ت س ڒقْيَاسْ ڒَامِي ت ثنْضَارذْ، نتَّا إِسُّوزَّارْ إِ-ت س ؤُسمِّيضْ نّسْ إِقسْحنْ، ذڭْ إِجّْ ن وَاسّْ ن ؤُسمِّيضْ زِي مَانِيسْ إِ د-ثْنقَّارْ ثْفُوشْثْ. 
س ؤُيَا أَذْ إِتّْوَاڭّْ أَصْڒَاحْ خْ ڒْمُوعْصِييّثْ ن يَاعْقُوبْ س مَانْ أَيَا ؤُشَا أَذْ يِيڒِي أَيَا ذ ڒْغِيدْجثْ ثكْمڒْ زڭْ ؤُحيّذْ خْ دّْنُوبْ نّسْ: أَقَا نتَّا أَذْ يَارّْ مَارَّا إِژْرَا ن إِعَالْطَارنْ ذ إِژْرَا ن جَّارْ تّْوَاڒبْزنْ ؤُ وَارْ ذِينْ تّْبذِّينْثْ عَاذْ ثْربِّينْ ن شْوَارْثِي ذ إِپِيلَارنْ ن أَربِّي ن ثْفُوشْثْ.“ 
”مَاغَارْ ثَانْذِينْثْ إِتّْوَاسّْجهْذنْ أَذْ ثذْوڒْ حَافِي، أَمْ يِيشْثْ ن ثْزذِّيغْثْ إِتّْوَاجّنْ، إِخْڒَانْ أَمْ ڒخْڒَا. ذِينِّي أَذْ إِهْذَا ؤُعجْمِي، أَذْ ذِينْ إِجْنَا، أَذْ إِشّْ ثِيسضْوِينْ نّسْ. 
خْمِي غَا يَاژْغنْ ڒفْرُوعْ نّسْ، أَذْ تّْوَاقضْعنْ. أَذْ د-أَسنْثْ ثمْغَارِينْ، أَذْ ثنْ سَّارْغنْثْ، مَاغَارْ وَارْ إِدْجِي ذ إِجّْ ن ڒْڭنْسْ ذَايسْ ڒفْهَامثْ. خْ ؤُيَا ونِّي ث إِڭِّينْ، وَارْ ذ أَسنْ إِزِّيدْجِيزْ، ؤُ ونِّي ث إِكوّْننْ، وَارْ ذ أَسْ يَارطَّا.“ 
”ذڭْ وَاسّْ نِّي أَذْ إِزْوضْ سِيذِي ثِيذْرِينْ زِي مَانِي إِدْجَا يغْزَارْ ن لْفُورَاطْ أَڒْ ثغْزَارْثْ ن مِيصْرَا. مَاشَا كنِّيوْ أَذْ تّْوَاڒقْضمْ، إِجّنْ أَوَارْنِي إِ ونّغْنِي، أَ أَيْثْ ن إِسْرَائِيل. 
ذڭْ وَاسّْ نِّي أَذْ سُوضنْ ذڭْ ؤُيِيشّْ أَمقّْرَانْ ن إِشَارِّي. خنِّي أَذْ د-أَسنْ إِنِّي إِسّْوجْذنْ أَذْ هلّْكنْ ذِي أَشُّورْ ؤُڒَا ذ يِينِّي إِتّْوَاعَارّْننْ غَارْ ثمُّورْثْ ن مِيصْرَا. نِيثْنِي أَذْ سجْذنْ إِ سِيذِي ذڭْ وذْرَارْ إِقدّْسنْ ذِي ؤُرْشَالِيمْ.“ 
