﻿إِزهِّيذنْ.
142.
أَخمِّي ن ذَاوُوذْ. ثَاژَادْجِيثْ ؤُمِي ث ثُوغَا ذڭْ يفْرِي. 
س ثْمِيجَّا إِنُو سْغُويغْ غَارْ سِيذِي، س ثْمِيجَّا إِنُو حشّْمغْ سِيذِي. 
نشّْ تّْزدْجَاعغْ إِفقُّوصنْ إِنُو زَّاثْ إِ وُوذمْ نّسْ، سَّارْڭْبغْ أَسْ ڒحْصَارثْ إِنُو زَّاثْ إِ وُوذمْ نّسْ. 
مَاڒَا بُوحْبڒْ إِنُو إِذْقڒْ خَافِي أَطَّاسْ، شكْ ثسّْنذْ أَمسْرُوقْ إِنُو. نِيثْنِي سّْنُوفَّارنْ أَيِي إِجّْ ن ڒْفخْ ذڭْ وبْرِيذْ نِّي ذِي غَا ؤُيُورغْ. 
سْوضْ غَارْ ؤُفُوسِي، ؤُ خْزَارْ، وَارْ ذِينْ ثُوغِي حذْ إِ ذ أَيِي غَا إِوْشنْ ثَايْنِيثْ، إِتّْوَاكّسْ أَيِي قَاعْ مَانِي غَا أَروْڒغْ، وَارْ ذِينْ ثُوغِي ؤُڒَا ذ إِجّْ إِ غَا إِسّقْسَانْ خْ ڒعْمَارْ إِنُو. 
نشّْ سْغُويُّوغْ-د غَاركْ، أَ سِيذِي. قَّارغْ: ”شكْ ذ أَمْشَانْ إِنُو ن ثَاروْڒَا، ثَاسْغَارْثْ إِنُو ذِي ثمُّورْثْ ن يِينِّي إِدَّارنْ. 
حْضَا خْ ؤُغُويِّي إِنُو، مَاغَارْ فْنِيغْ قَاعْ. فكّْ أَيِي زڭْ إِنِّي ذ أَيِي إِضفَّارنْ، مَاغَارْ نِيثْنِي جهْذنْ خَافِي. 
سُوفّغْ ڒعْمَارْ إِنُو زِي ڒحْبسْ مَاحنْذْ أَذْ قَاذِيغْ إِسمْ نّشْ. إِمْسڭَّاذنْ أَذْ أَيِي د-نّْضنْ، مَاغَارْ شكْ ثتّڭّذْ ذَايِي س ثْشُونِي.“ 
