﻿إِزهِّيذنْ.
140.
إِ ؤُمقّْرَانْ ن إِمغْنَاجنْ. أَزهّذْ ن ذَاوُوذْ. 
فكّْ أَيِي زِي بْنَاذمْ ذ أَعفَّانْ، أَ سِيذِي، حْضَا أَيِي زڭْ ورْيَازْ ن لْعُونْفْ، 
زڭْ يِينِّي إِتّْخَارَّاصنْ ذڭْ وُوڒْ نْسنْ ذِي ڒْغَارْ، ؤُ سّكَّارنْ إِمنْغَانْ ذِي مَارَّا ؤُسَّانْ. 
نِيثْنِي سّْقضْعنْ إِڒْسَاونْ نْسنْ أَمْ يِيجّْ ن ؤُفِيغَارْ، سّمْ إِحْمَا أَقَا-ث سَاذُو إِينْشِيشنْ نْسنْ. سِيلَاهْ. 
حْضَا خَافِي، أَ سِيذِي، زڭْ إِفَاسّنْ ن إِعفَّاننْ، حْضَا أَيِي زڭْ إِرْيَازنْ ن لْعُونْفْ، إِنِّي يَارزُّونْ أَذْ أَيِيغضْڒنْ غَارْ ثمُّورْثْ. 
أَيْثْ ن بُو-نّْفَاخثْ سّْنُوفَّارنْ خَافِي إِجّْ ن ڒْفخْ، تّْبزَّاعنْ ثِيسغْوِينْ أَمْ يِيشْثْ ن ثْرَاشَّا غَارْ ؤُغزْذِيسْ ن ؤُمسْرَاقْ، أَقَا تّڭّنْ أَيِي ثِيخفْشِينْ. سِيلَاهْ. 
نشّْ نِّيغْ إِ سِيذِي: ”شكْ ذ أَربِّي إِنُو!“ سڒْ، أَ سِيذِي، غَارْ ثْمِيجَّا ن ثُوثْرَا إِنُو. 
أَ سِيذِي، سِيذِي إِنُو، جّهْذْ ن ؤُسنْجمْ إِنُو، ذڒْ أَزدْجِيفْ إِنُو ذڭْ وَاسّْ ن ڒْْحسّْ ن ڒسْنَاحْ. 
أَ سِيذِي، وَارْ تّجِّي أَعفَّانْ أَذْ يَارّْ مژْرِي. وَارْ تّڭّْ تَّاسِيعْ إِ ونْوَايْ نّسْ إِعفّْننْ، أَڒَامِي غَا سّْعُودْجنْ إِخفْ نْسنْ. سِيلَاهْ. 
خْ ؤُزدْجِيفْ ن مَارَّا إِنِّي ذ أَيِي د-إِنّْضنْ، إِڒِي أَذْ ثنْ إِذڒْ ؤُشقّفْ ن إِينْشِيشنْ نْسنْ، 
أجّْ أَذْ خَاسنْ كبّنْ ڒفْحمْ، إِڒِي نتَّا أَذْ ثنْ إِغْضرْ ذِي ثْمسِّي، ذِي ڒْحمْڒَاثْ يُودْجْغنْ، حِيمَا وَارْ تّكَّارنْ عَاذْ. 
أجّْ أَرْيَازْ إِ إِشقّْفنْ س يِيڒسْ وَارْ إِتّْغِيمِي إِبدّْ خْ ثمُّورْثْ، أجّْ أَذْ إِعَارْنْ ڒْغَارْ ذغْيَا أَرْيَازْ بُو-ڒخْشُونثْ. 
نشّْ سّْنغْ، أَقَا سِيذِي أَذْ إِسّقْفڒْ دّعْوثْ ن ڒْمُوسَاكِينْ، ڒْحقّْ ن إِمزْڒَاضْ. 
س ثِيذتّْ، إِمْسڭَّاذنْ أَذْ قَاذَانْ إِسمْ نّشْ، إِنِّي إِڭُّورنْ نِيشَانْ أَذْ قِّيمنْ زَّاثْ إِ وُوذمْ نّشْ. 
