﻿إِزهِّيذنْ.
137.
غَارْ إِغزْرَانْ ن بَابِيلْ، ذِينِّي إِ ثُوغَا نتّْغِيمَا، نْرُو عَاوذْ خْمِي ثُوغَا نتِّيذَارْ صِيهْيُونْ. 
نُويڒْ ڒْڭَامْبْرِييَاثْ نّغْ غَارْ إِصفْصَافنْ إِ إِدْجَانْ ذِي ڒْوسْثْ نّسْ. 
مَاغَارْ إِنِّي ذ أَنغْ إِحبّْسنْ تَّارنْ زَّايْنغْ ذِينِّي أَذْ نْغنّجْ أَوَاڒنْ ن إِجّْ ن يزْڒِي، إِنِّي ذ أَنغْ إِحصَّارنْ تَّارنْ شَا ن ڒْحَاجّثْ إِسّفْرَاحنْ. نِيثْنِي نَّانْ: ”غنّْجمْ زعْمَا إِجّْ زڭْ إِزْڒَانْ ن صِيهْيُونْ إِ نشِّينْ!“ 
مَامّشْ نْزمَّارْ أَذْ نْغنّجْ إِجّْ ن يزْڒِي ن سِيذِي ذِي ثمُّورْثْ ن مِيدّنْ؟ 
مَاڒَا نشّْ تُّوغْ شمْ، أَ ؤُرْشَالِيمْ، أجّْ خنِّي أَذْ إِتُّو ؤُفُوسْ أَفُوسِي إِخفْ نّسْ. 
أجّْ أَذْ أَيِي إِڒْصقْ إِڒسْ إِنُو خْ وَانغْ إِنُو، مَاڒَا وَارْ شمْ تِّيذَارغْ، مَاڒَا وَارْ سّْعُودْجِيغْ ؤُرْشَالِيمْ خْ ڒفْرَاحثْ إِنُو ثَامقّْرَانْثْ قَاعْ. 
أَ سِيذِي، عْقڒْ خْ أَيْثْ ن إِذُومْ، ذڭْ وَاسّْ ن ؤُرْشَالِيمْ، إِنِّي إِقَّارنْ: ”عَارَّامْ ت، عَارَّامْ ت، أَڒْ ذْسَاسْ نّسْ!“ 
أَ يدْجِيسْ ن بَابِيلْ، شمْ ثنِّي إِتّْوَاسّْحُوزنْ إِ وَاردّدْجْ، سّعْذْ ن يِينِّي ذ أَمْ إِ غَا إِخدْجْصنْ ثَامڭِّيثْ إِعفّْننْ إِ ذَايْنغْ ثڭِّيذْ. 
سّعْذْ ن ونِّي إِ غَا إِطّْفنْ إِحنْجِيرنْ نْومْ إِمژْيَاننْ، أَذْ ثنْ إِڒْبزْ خْ ثصْضَارْثْ. 
