﻿إِزهِّيذنْ.
133.
إِزْڒِي ن ؤُڭعّذْ. ن ذَاوُوذْ. خْزَارْ، مَامّشْ إِصْبحْ ذ مَامّشْ إِشْنَا، مَاڒَا ثَاوْمَاثْ زدّْغنْ مُوننْ! 
أَيَا أَمْ زّشْثْ إِشْنَانْ خْ ؤُزدْجِيفْ، ثنِّي د-إِهكّْوَانْ خْ ثْمَارْثْ، خْ ثْمَارْثْ ن هَارُونْ، ثْهكّْوَا-د خْ ثْمَا ن ؤُفُورِّي ن وَارُّوضْ نّسْ. 
أَيَا أَمْ نّْذَا ن وذْرَارْ ن هِيرْمُونْ، ونِّي د-إِهكّْوَانْ خْ إِذُورَارْ ن صِيهْيُونْ، مَاغَارْ ذِينِّي يُومُورْ سِيذِي لْبَارَاكَا نّسْ، ثُوذَارْثْ إِ ڒبْذَا. 
