﻿إِزهِّيذنْ.
132.
إِزْڒِي ن ؤُڭعّذْ. أَ سِيذِي، إِذَارْ ذَاوُوذْ، إِذَارْ مَارَّا أَودّبْ نّسْ، 
مَامّشْ إِجُّودْجْ إِ سِيذِي، إِوَاعْذْ إِ ؤُمْزمَّارْ ن يَاعْقُوبْ: 
”ؤُشْثْ، مَاڒَا أَذْ أَذْفغْ غَارْ ثَاقِيذُونْثْ ن ثَادَّارْثْ إِنُو، أَذْ حبْشغْ خْ قَامَا ن ڒشْثُو إِنُو، 
أَذْ سمّْحغْ يِيضصْ إِ ثِيطَّاوِينْ إِنُو، ؤُڒَا ذ أَنُوذمْ إِ وَابْڒِيونْ إِنُو، 
قْبڒْ إِ غَا أَفغْ أَمْشَانْ إِ سِيذِي، إِشْثْ ن ثْزذِّيغْثْ إِ سِيذِي، أَمْزمَّارْ ن يَاعْقُوبْ!“ 
خْزَارْ، نسْڒَا خْ تَّابُوثْ ذِي إِفْرَاثَا، نُوفَا إِ-ت ذڭْ إِيَّارنْ ن يَاعَارْ. 
أَذْ نَاذفْ غَارْ ثْزذِّيغِينْ نّسْ، أَذْ نسْجذْ إِ ثْنبْذَاثْ ن إِضَارنْ نّسْ. 
كَّارْ، سِيذِي، ؤُيُورْ غَارْ أَرَّاحثْ نّشْ، شكْ ذ تَّابُوثْ ن جّهْذْ نّشْ. 
أجّْ إِكهَّاننْ نّشْ أَذْ يَارْضنْ س ثْسڭْذَا، إِمْثِيقَّانْ نّشْ أَذْ سْڒِيوڒْونْ. 
وَارْ د-ثَارِّي ؤُذمْ ن ؤُمذْهُونْ نّشْ ذِي طّْوعْ ن ؤُمْسخَّارْ نّشْ ذَاوُوذْ. 
سِيذِي إِجُّودْجْ إِ ذَاوُوذْ س ڒَامَانْ، عمَّارْصْ أَذْ إِحيّذْ نتَّا خْ ثْجَادْجِيثْ نّسْ: ”زِي ڒْغِيدْجثْ ن ؤُعذِّيسْ نّشْ أَذْ سّْغِيمغْ إِجّْ خْ ڒْعَارْشْ نّشْ. 
مَاڒَا إِحنْجِيرنْ نّشْ أَذْ حْضَانْ ڒْعَاهْذْ إِنُو ذ شّْهَاذَاثْ إِنُو، ثِينِّي ذ أَسنْ إِ غَا سّْڒمْذغْ، خنِّي ؤُڒَا ذ إِحنْجِيرنْ نْسنْ أَذْ قِّيمنْ خْ ڒْكُورْسِي نّشْ إِ ڒبْذَا.“ 
مَاغَارْ سِيذِي إِفَارْزْ صِيهْيُونْ، إِمژْرِي ت ذ ثَازذِّيغْثْ إِ يِيخفْ نّسْ. 
”وَا ذ أَمْشَانْ ن أَرَّاهثْ إِنُو إِ ڒبْذَا، ذَا إِ خْسغْ أَذْ زذْغغْ، نشّْ خْسغْ ث. 
أَذْ بَارْكغْ نِّيعْمثْ ن صِيهْيُونْ، أَذْ سّْجِيوْنغْ إِمزْڒَاضْ نّسْ س وغْرُومْ. 
أَذْ سّْيَارْضغْ إِكهَّاننْ نّسْ س ؤُسنْجمْ، إِمْثِيقَّانْ نّسْ أَذْ سْڒِيوڒْونْ س جّهْذْ. 
ذِينِّي أَذْ سّْغمّْيغْ إِجّْ ن ؤُيِيشّْ إِ ذَاوُوذْ، إِجّْ نْ ڒفْنَارْ إِ ؤُمذْهُونْ إِنُو سّْوجْذغْ ث ذِينْ. 
أَذْ سّْيَارْضغْ ڒْعذْيَانْ نّسْ س ؤُسضْحِي، مَاشَا أَذْ خَاسْ إِنُّووَارْ تَّاجْ ن وعْزَاڒْ نّسْ.“ 
