﻿إِزهِّيذنْ.
131.
إِزْڒِي ن ؤُڭعّذْ. ن ذَاوُوذْ. أَ سِيذِي، ؤُڒْ إِنُو وَارْ ذَايسْ بُو نّْفَاخثْ، ثِيطَّاوِينْ إِنُو وَارْ ذَايْسنْثْ بُو ؤُنعْفَارْ، وَارْ تّڭّغْ شَا ثِيمسْڒَايِينْ ؤُجَارنْثْ أَيِي نِيغْ ذ ثِينِّي ذ ڒعْجبْ إِ نشّْ. 
س ثِيذتّْ، سَّاريّْحغْ ڒعْمَارْ إِنُو ؤُ سّسْقَارغْ ث، أَمْ إِجّْ ن ؤُنِييْبُو ؤُمِي إِتّْوَاسّْبدّْ وُوطُّوضْ أَكْ-ذ يمَّاسْ، أَمْ إِجّْ ن ؤُنِييْبُو ؤُمِي إِتّْوَاسّْبدّْ وُوتُّوضْ أَمُّو إِ إِدْجَا ڒعْمَارْ إِنُو ذَايِي. 
أجّْ إِسْرَائِيل أَذْ إِرَاجَا سِيذِي، زِي ڒخُّو أَڒْ ڒبْذَا. 
