﻿إِزهِّيذنْ.
129.
إِزْڒِي ن ؤُڭعّذْ. ”زِي ثمْژِي إِنُو حْصَارنْ أَيِي أَطَّاسْ ن ثْوَاڒَاوِينْ!“ إِنِي ث خنِّي أَمُّو، أَ إِسْرَائِيل، 
زِي ثمْژِي إِنُو حْصَارنْ أَيِي أَطَّاسْ ن ثْوَاڒَاوِينْ، مَاشَا وَارْ ذ أَيِي زمَّارنْ. 
إِمْشَارّْزنْ شَارْزنْ خْ وعْرُورْ إِنُو، ڭِّينْ ڒَاثَارَاثْ ن وشْرَازْ نْسنْ ذ إِزِيرَارنْ. 
سِيذِي ذ أَمْسڭّذْ. نتَّا إِقْضعْ إِسغْوَانْ ن إِعفَّاننْ. 
أجّْ مَارَّا إِنِّي إِشَارّْهنْ صِيهْيُونْ، أَذْ سضْحَانْ ؤُ أَذْ تّْوَاعَارْننْ غَارْ ضفَّارْ. 
أجّْ إِ-ثنْ أَذْ ذوْڒنْ أَمْ أَرْبِيعْ خْ ثْزغْوِينْ إِ إِتِّيسْڒَاوْ قْبڒْ إِ-ث غَا قڒْعنْ، 
وَارْ زَّايسْ إِتّْعمَّارْ ونِّي إِمجَّارنْ أَفُوسْ نّسْ، ؤُڒَا ذ ونِّي إِتّْشدَّانْ إِشوَّافنْ ن إِمنْذِي أَحْسِينْ نّسْ، 
ؤُ حِيمَا إِمْسبْرِيذنْ وَارْ قَّارنْ: ”لْبَارَاكَا ن سِيذِي أَقَا-ت أَكِيذْومْ!“ ”نشِّينْ نْبَاركْ كنِّيوْ س يِيسمْ ن سِيذِي.“ 
