﻿إِزهِّيذنْ.
126.
إِزْڒِي ن ؤُڭعّذْ. ؤُمِي إِسّعْقبْ سِيذِي إِنِّي د-إِذوْڒنْ غَارْ صِيهْيُونْ، ثُوغَا أَنغْ أَخْمِي يِينِّي إِتُّورْجَانْ. 
ثُوغَا أَقمُّونْ نّغْ إِشُّورْ س ثْضحَّاشْثْ، إِڒسْ نّغْ إِشُّورْ س ؤُسْڒِيوْڒوْ. نَّانْ جَارْ ڒڭْنُوسْ: ’سِيذِي إِڭَّا ذَايْسنْ ثِيمسْڒَايِينْ ثِيمقّْرَانِينْ!‘ 
سِيذِي إِڭَّا ذَايْنغْ ثِيمسْڒَايِينْ ثِيمقّْرَانِينْ، أَقَا نشِّينْ نْفَارْحْ زَّايسْ. 
أَ سِيذِي، قدْجبْ ثَامحْبَاسْثْ نّغْ، أَمْ مَامّشْ تّْقدْجْبنْثْ ثِيغزْرَاثِينْ ثَامُّورْثْ ن لْجَانُوبْ. 
إِنِّي إِزَارّْعنْ س إِمطَّاونْ، أَذْ مْجَارنْ س ؤُسْڒِيوْڒوْ. 
ونِّي يَاربُّونْ ثَاخَانْشثْ ن زَّارِيعثْ، إِتّْرُو خْمِي د-إِڭُّورْ، مَاشَا خْمِي د غَا يَاسْ، أَذْ د-يَاسْ س ؤُسْڒِيوْڒوْ، أَذْ يَارْبُو ثِيقبِّيضِينْ ن إِمنْذِي نّسْ. 
