﻿إِزهِّيذنْ.
122.
إِزْڒِي ن ؤُڭعّذْ. ن ذَاوُوذْ. نشّْ فَارّْحغْ ؤُمِي ذ أَيِي نَّانْ: ”نشِّينْ أَذْ نُويُورْ غَارْ ثَادَّارْثْ ن سِيذِي. 
إِضَارنْ نّغْ بدّنْ-د غَارْ ثوُّورَا نّشْ، أَ ؤُرْشَالِيمْ!“ 
ؤُرْشَالِيمْ ثتّْوَابْنَا أَمْ يِيشْثْ ن ثنْذِينْثْ نِّي إِتّْوَاشبَّارنْ مْلِيحْ أَكْ-ذ يِيخفْ نّسْ. 
غَارْ ذِينِّي تّْڭعَّاذنْثْ ثْقبَّاڒْ، ثِيقبَّاڒْ ن سِيذِي، عْلَاحْسَابْ لْفَارِيضَا إِ إِسْرَائِيل، حِيمَا أَذْ قَاذَانْ إِسمْ ن سِيذِي. 
مَاغَارْ ذِينِّي بدّنْ ڒكْرَاسِي ن شّْرعْ ڒكْرَاسِي ن ثَادَّارْثْ ن ذَاوُوذْ. 
تَّارمْ إِ ڒهْنَا ن ؤُرْشَالِيمْ: ”أَقَا أَذْ فڒْحنْ إِنِّي شمْ إِتّخْسنْ، 
حِيمَا أَذْ ذِينْ يِيڒِي ڒهْنَا غَارْ ڒْحِيضْ ن زَّاثْ نّمْ، ؤُڒَا ذ ڒْهُوذْنثْ ذِي ڒقْصُورْ نّمْ.“ 
ذِي طّْوعْ ن أَيْثْمَا ذ إِمدُّوكَّاڒْ إِنُو أَذْ إِنِيغْ: ”أَذْ ذَايمْ يِيڒِي ڒهْنَا!“ 
ذِي طّْوعْ ن ثَادَّارْثْ ن سِيذِي، أَربِّي نّغْ، أَذْ أَشْ أَرْزُوغْ خْ مِينْ إِشْنَانْ. 
