﻿إِزهِّيذنْ.
120.
إِزْڒِي ن ؤُڭعّذْ. نشّْ ڒَاغِيغْ غَارْ سِيذِي ذِي ڒحْصَارثْ إِنُو ؤُ نتَّا إِسْڒَا أَيِي. 
أَ سِيذِي، فكّْ ڒعْمَارْ إِنُو زڭْ إِينْشِيشنْ إِسّْخَارِّيقنْ، زڭْ إِڒسْ إِشمّْثنْ. 
مِينْ ذ أَشْ إِ غَا يوْشْ، مِينْ ذ أَشْ إِ غَا يَارْنِي إِڒسْ نِّي إِشمّْثنْ؟ 
فْڒِيثْشَاثْ ن ڒْقوْسْ قضْعنْثْ زڭْ ؤُفُوسْ ن إِجّْ ن ؤُمْجَاهذْ، أَكْ-ذ ڒفْحمْ ن ثْشجَّارْثْ ن ثَاڭَّا. 
ؤُشْثْ إِنُو، أَقَا نشّْ ذ أَبَارَّانِي ذِي مَاشِيكْ، أَقَا زدّْغغْ غَارْ إِقِيضَانْ ن قِيذَارْ! 
أَطَّاسْ إِ إِزْذغْ ڒعْمَارْ إِنُو غَارْ يِينِّي إِشَارّْهنْ ڒهْنَا. 
نشّْ ذ أَهدَّانْ، مَاشَا خْمِي غَا سِّيوْڒغْ، خنِّي أَرزُّونْ أَمنْغِي. 
