﻿إِزهِّيذنْ.
110.
أَزهّذْ ن ذَاوُوذْ. سِيذِي إِسَّاوَاڒْ أَكْ-ذ سِيذِي إِنُو: قِيمْ غَارْ ؤُفُوسْ أَفُوسِي إِنُو، أَڒْ د-سَّارْسغْ ڒْعذْيَانْ نّشْ ذ ثَانبْذَاثْ سَاذُو إِضَارنْ نّشْ. 
سِيذِي أَذْ إِسّكّْ أَزدْجَاضْ ن صُّولْطَا نّشْ زِي صِيهْيُونْ، شكْ أَذْ ثْصلّْطذْ ذِي ڒْوسْطْ ن ڒْعذْيَانْ نّشْ. 
ڒْڭنْسْ نّشْ أَذْ يِيڒِي ذ أَمْسعَّافْ ذڭْ وَاسّْ ن صُّولْطَا نّشْ، أَذْ د-يَاسْ ذِي ثِيسِّيقْثْ إِقدّْسنْ زِي ڒمْڒَاوْڒثْ ن ثُوفُّوثْ، أَمُّو إِ غَا يِيڒِي إِ شكْ نّْذَا ن يِينِّي عَاذْ مَامّشْ ذ أَشْ د-إِتّْوَاخڒْقنْ. 
سِيذِي إِجِّيدْجْ،عمَّارْصْ أَذْ خَاسْ إِنْذمْ: ”شكْ ذ أَكهَّانْ إِ ڒبْذَا، عْلَاحْسَابْ صِّيفثْ ن مَالْكِيصَاذِيقْ!“، إِخْسْ أَذْ يِينِي ’أَجدْجِيذْ ذ أَمْسڭّذْ‘. 
سِيذِي أَقَا-ث غَارْ ؤُفُوسْ أَفُوسِي نّشْ. نتَّا أَذْ إِڒْبزْ إِجدْجِيذنْ ذڭْ وَاسّْ ن وغْضَابْ نّسْ. 
نتَّا أَذْ إِحَاكمْ خْ ڒڭْنُوسْ، أَقَا ذَا ثَامُّورْثْ ثشُّورْ س ڒْخشْبَاثْ، أَذْ إِڒْبزْ أَزدْجِيفْ خْ إِشْثْ ن ثمُّورْثْ ثَامقّْرَانْثْ. 
أَكْ-ذ وبْرِيذْ أَذْ إِسُو زِي ثغْزَارْثْ، خْ ؤُيَا أَذْ إِسّْڭعّذْ أَزدْجِيفْ نّسْ. 
