﻿إِزهِّيذنْ.
87.
أَزهّذْ، إِزْڒِي ن أَيْثْ ن قُورَاحْ. ذْسَاسْ نّسْ أَقَا-ث خْ إِذُورَارْ إِقدّْسنْ. 
سِيذِي إِتّخْسْ ثِيوُّورَا ن صِيهْيُونْ أَطَّاسْ خْ مَارَّا ثِيزدّْغِينْ ن يَاعْقُوبْ. 
ثِيمسْڒَايِينْ يُوعْڒَانْ قَّارنْ خَامْ، أَ ثَانْذِينْثْ ن أَربِّي. سِيلَاهْ. 
نشّْ أَذْ بَارّْحغْ رَاهَابْ ذ بَابِيلْ غَارْ يِينِّي إِ ذ أَيِي إِسّْننْ. خْزَارْ، فِيلِيشِيثْ ذ ونِّي زِي صُورِي أَكْ-ذ ؤُكُوشِي ... ’وَانِيثَا إِتّْوَاخڒْقذْ-د ذِينْ!‘ 
مَاشَا خْ صِيهْيُونْ أَذْ إِنِينْ: ’إِنَا مَارَّا تّْوَاخڒْقنْ-د ذَايسْ!‘، أَمْعُودْجِي خْ كُوڒْشِي أَذْ ت إِسّمْثنْ. 
سِيذِي أَذْ إِزمّمْ ذِي لِيسْثَا ن ڒڭْنُوسْ: ’وَانِيثَا إِخْڒقْ-د ذِينْ‘. سِيلَاهْ. 
نِيثْنِي تّْغنَّاجنْ أَمْ شطّْحنْ: ’ثَاڒَاوِينْ إِنُو مَارَّا ذَايمْ!‘ 
