﻿إِزهِّيذنْ.
70.
إِ ؤُمقّْرَانْ ن إِمغْنَاجنْ. ن ذَاوُوذْ. إِ ڒِيذَارثْ. 
أَ أَربِّي، ذغْيَاثْ حِيمَا أَذْ أَيِي ثْفكّذْ، حِيمَا أَذْ أَيِي ثْعَاوْنذْ، أَ سِيذِي. 
أجّْ إِنِّي يَارزُّونْ ڒعْمَارْ إِنُو أَذْ تّْوَاخَاروْضنْ ؤُ أَذْ سّْنُوفَّارنْ إِخفْ نْسنْ، أجّْ إِنِّي يَارطَّانْ خْ ڒْغَارْ إِ ذَايِي إِڒقّْفنْ، أَذْ ذوْڒنْ غَارْ ضفَّارْ ؤُ أَذْ تّْوَاسّْبهْذْڒنْ. 
أجّْ إِ-ثنْ أَذْعقْبنْ زِي سِّيبّثْ ن ؤُبهْذڒْ، إِنِّي ذِينْ إِقَّارنْ: ”هَا، هَا!“ 
أجّْ مَارَّا إِنِّي خَاكْ يَارزُّونْ، أَذْ أَرْشْقنْ، أَذْ زَّايكْ فَارْحنْ. أجّْ إِنِّي إِتّخْسنْ أَسنْجمْ نّشْ، أَذْ إِنِينْ ڒبْذَا: ”أَربِّي ذ أَمقّْرَانْ!“ 
مَاشَا نشّْ ذِي ڒغْبنْ ؤُ زڒْضغْ، أَ أَربِّي، ذغْيَاثْ غَارِي. شكْ ذ ثْوِيزَا إِنُو ذ أَمْسنْجمْ إِنُو، أَ سِيذِي، وَارْ تّْعطَّاڒْ شَا! 
