﻿إِزهِّيذنْ.
13.
إِ ؤُمقّْرَانْ ن إِمغْنَاجنْ. أَزهّذْ ن ذَاوُوذْ. 
مشْحَاڒْ عَاذْ، أَ سِيذِي، إِ ذ أَيِي غَا ثتُّوذْ؟ أَڒْ مشْحَاڒْ عَاذْ إِ خَافِي إِ غَا ثسّْنُوفَّارذْ ؤُذمْ نّشْ؟ 
مشْهَاڒْ إِ إِقِّيمنْ أَذْ ڭّغْ عَاذْ ڒهْمُومْ ذِي ڒعْمَارْ إِنُو، أَشْضَانْ ذڭْ وُوڒْ إِنُو مْكُوڒْ أَسّْ؟ أَڒْ مڒْمِي غَا إِسّْعُودْجْ ڒعْذُو إِنُو إِخفْ نّسْ خَافِي؟ 
خْزَارْ-د، أَرّْ-د خَافِي، أَ سِيذِي، أَربِّي إِنُو! أڭّْ ثْفَاوْثْ غَارْ ثِيطَّاوِينْ إِنُو، حِيمَا وَارْ تّطّْصغْ إِضصْ ن ڒْموْثْ، 
حِيمَا ڒعْذُو إِنُو وَارْ إِقَّارْ: ”نشّْغلّْبغْ خَاسْ!“، حِيمَا ونِّي ذ أَيِي إِحصَّارنْ وَارْ إِفَارّحْ مَاڒَا فَارْغغْ. 
نشّْ تّشْڒغْ خْ ثْمخْسِيوْثْ نّشْ إِشوَّارنْ. ؤُڒْ إِنُو أَذْ إِفَارْحْ خْ ؤُسنْجمْ نّشْ. نشّْ أَذْغنّْجغْ إِ سِيذِي، مَاغَارْ نتَّا إِڭَّا ذَايِي ڒْخِيرْ. 
