﻿إِزهِّيذنْ.
3.
أَزهّذْ ن ذَاوُوذْ، ؤُمِي يَارْوڒْ زڭْ وُوذمْ ن مِّيسْ أَبْشَالُومْ. 
أَ سِيذِي، إِنِّي ذ أَيِي إِحصَّارنْ أَقَا كتَّارنْ، أَطَّاسْ أَقَا أَثنْ ضِيدّْ إِنُو. 
أَطَّاسْ أَقَا قَّارنْ خْ ڒعْمَارْ إِنُو: ”إِ نتَّا وَارْ ذِينْ إِدْجِي ؤُسنْجمْ غَارْ أَربِّي!“ سِيلَاهْ. 
أَحقَّا شكْ، أَ سِيذِي، ذ ثَاسدَّارْثْ ن ؤُسڒْقِي إِ نشّْ، أَعُودْجِي إِنُو، شكْ ذ ونِّي إِسّْڭعّْذنْ أَزدْجِيفْ إِنُو. 
س ثْمِيجَّا إِنُو ڒَاغِيغْ إِ سِيذِي، ؤُشَا نتَّا يَارَّا-د خَافِي زڭْ وذْرَارْ نّسْ إِقدّْسنْ. سِيلَاهْ. 
سنّْذغْ ؤُشَا إِكَّا خَافِي يِيضصْ، فَاقغْ-د، مِينْزِي سِيذِي إِتّْعَاونْ أَيِي. 
وَارْ تّڭّْوِيذغْ زِيعشْرَا ن ڒُوڒُوفْ ن ڒْڭنْسْ، إِنِّي ذ أَيِي د-إِنّْضنْ، سّْبدَّانْ إِخفْ نْسنْ خْ إِغزْذِيسنْ إِنُو. 
كَّارْ، أَ سِيذِي، سنْجمْ أَيِي، أَ أَربِّي إِنُو، مِينْزِي شكْ ثوْثِيذْ مَارَّا ڒْعذْيَانْ إِنُو غَارْ ؤُغسْمِيرْ، أَقَا ثدّْزذْ ثِيغْمَاسْ ن إِعفَّاننْ. 
أَسنْجمْ أَقَا-ث ن سِيذِي، لْبَارَاكَا نّشْ أَقَا-ت خْ ڒْڭنْسْ نّشْ. سِيلَاهْ. 
