﻿إِزهِّيذنْ.
2.
مَايمِّي تّْهَاجنْ ڒڭْنُوسْ، تّْخَارِّيصنْ شُّوعُوبْ ذِي ڒْبَاطرْ؟ 
كَّارنْ إِجدْجِيذنْ ن ثمُّورْثْ، أَيْثْ ن بُو-صُّولْطَا مْشَاوَارنْ ضِيدّْ إِ سِيذِي ؤُ ضِيدّْ إِ لْمَاسِيحْ نّسْ: 
’أجّْ أَنغْ أَذْ نْقسّْ إِشذِّييّنْ نْسنْ، أَذْ خَانغْ نسّْبعّذْ ثِيسغْوِينْ نْسنْ!‘ 
ونِّي إِزدّْغنْ ذڭْ ؤُجنَّا إِضحّشْ، سِيذِي إِنُو أَذْ زَّايْسنْ إِسّْثهْزَا. 
خنِّي أَذْ كِيذْسنْ إِسِّيوڒْ س وغْضَابْ نّسْ، س ڒْحَاذُوقْ ن وغْضَابْ نّسْ أَذْ ثنْ إِسِّيڭّْوذْ. 
”نشّْ أَقَا ذهْنغْ أَجدْجِيذْ إِنُو، خْ صِيهْيُونْ، أَذْرَارْ إِنُو إِقدّْسنْ!“ 
نشّْ أَذْ بَارّْحغْ ثِيكّسْثْ ن وَاوَاڒْ! سِيذِي إِنَّا أَيِي: ”شكْ ذ مِّي، أَسّْ-أَ جِّيغْ-د شكْ! 
تَّارْ زَّايِي ؤُ نشّْ أَذْ أَشْ وْشغْ ڒڭْنُوسْ ذ ڒْوَارْثْ، ثِينڭُّورَا ن ثمُّورْثْ أَذْ غَاركْ إِڒِينْثْ ذ أَڭْڒَا إِ شكْ. 
أَذْ ثنْ ثْڒبْزذْ س يِيجّْ ن وقْضِيبْ ن وُوزَّاڒْ، أَذْ ثنْ ثَارْژِيذْ ذ ثَارژِّيثْ أَمْ يِيجّْ ن ؤُغَارَّافْ ن ثْڒَاخْثْ.“ 
ڒخُّو خنِّي، أَ إِجدْجِيذنْ، إِڒِيمْ ذ إِفهَّامنْ، ثبّْثمْ إِخفْ نْومْ، أَ ڒْقُوضَاثْ ن ثمُّورْثْ! 
سخَّارمْ إِ سِيذِي س ثڭّْوُوذِي، فَارْحمْ س ثَارْجِيجثْ. 
سُوذْممْ مِّيسْ، حِيمَا نتَّا وَارْ إِسعَّارْ ؤُ أَذْ ثتّْوَاهلّْكمْ ذڭْ وبْرِيذْ، وَاخَّا إِتّْوَاسَّارْغْ وغْضَابْ نّسْ مْغِيرْ ذْرُوسْ وَاهَا. سّعْذْ نْسنْ إِ يِينِّي غَارسْ يَاركّْوَاڒنْ. 
