ESEKIEL.
15.
KAUN-O ketin mahsanihong ie, 
“Kowe, nein aramas, ia duwen tuhkehn wain pwoat eh pahn kapahrekiong apwoat tuhke? Ia katepen rahntuhkehn wain pwoat eh pahn kapahrekiong tuhke kan nanwel? 
Ke kak doadoahngki pwe ke en wiahkihda mehkot? Ke pil kak wiahkihda kisin tuhke mehn mehkot en tenekida ie? 
Pwe e mwahuongete en wia mehn saunda kisiniei. Oh ni ahnsou me imwin rah kan kin luluda oh nanwerengen tuhkeo kin mwasikala, mie mehkot e kak wiahda? 
Sohte katepen tuhkeo mehnda ma e saikinte mwasikala. Eri, ni eh mwasikalahr, e ahpw sohla katepe douluhl.” 
Eri, iet me KAUN-O, Wasa Lapalahpie ketin mahmahsanih: “Nin duwen tuhkehn wain pwoat eh kin wisiksang nanwel oh isihsla, iei duwen ei pahn ale aramas akan me koukousoan nan Serusalem 
oh kalokei irail. Re pitsangehr ehu kisiniei, ahpw met kisiniei pahn kamwasikeirailla. Ni ei pahn kaloke irail, kumwail pahn esehla me ngehi, KAUN-O. 
Re soaloalopwoatohng ie, ihme kahrehda ei pahn wiahkihla sahpwo sapwtehn ehu.” KAUN-O, Wasa Lapalahpie, me mahmahsen. 
