ایّوب.
6.
و ایوب جواب داده، گفت: 
«کاش که غصه من سنجیده شود. و مشقت مرا درمیزان با آن بگذارند. 
زیرا که الان از ریگ دریاسنگینتر است. از این سبب سخنان من بیهوده می‌باشد. 
زیرا تیرهای قادرمطلق در اندرون من است. و روح من زهر آنها را می‌آشامد، و ترسهای خدا بر من صف آرایی می‌کند. 
آیا گورخر باداشتن علف عرعر می‌کند؟ و یا گاو بر آذوقه خودبانگ می‌زند؟ 
آیا چیز بی‌مزه، بی‌نمک خورده می‌شود؟ و یا در سفیده تخم، طعم می‌باشد؟ 
جان من از لمس نمودن آنها کراهت دارد. آنهابرای من مثل خوراک، زشت است. 
«کاش که مسالت من برآورده شود، و خداآرزوی مرا به من بدهد! 
و خدا راضی شود که مرا خرد کند، و دست خود را بلند کرده، مرامنقطع سازد! 
آنگاه معهذا مرا تسلی می‌شد ودر عذاب الیم شاد می‌شدم، چونکه کلمات حضرت قدوس را انکار ننمودم. 
من چه قوت دارم که انتظار بکشم و عاقبت من چیست که صبرنمایم؟ 
آیا قوت من قوت سنگها است؟ و یاگوشت من برنج است؟ 
آیا بالکل بی‌اعانت نیستم؟ و مساعدت از من مطرود نشده است؟ 
حق شکسته دل از دوستش ترحم است، اگر‌چه هم ترس قادر مطلق را ترک نماید. 
اما برادران من مثل نهرها مرا فریب دادند، مثل رودخانه وادیها که می‌گذرند. 
که از یخ سیاه فام می‌باشند، و برف در آنها مخفی است. 
وقتی که آب از آنها می‌رود، نابود می‌شوند. و چون گرماشود، از جای خود ناپدید می‌گردند. 
کاروانیان از راه خود منحرف می‌شوند، و در بیابان داخل شده، هلاک می‌گردند. 
کاروانیان تیما به آنهانگران بودند. قافله های سبا امید آن را داشتند. 
از امید خود خجل گردیدند. به آنجا رسیدند وشرمنده گشتند. 
زیرا که الان شما مثل آنهاشده‌اید، مصیبتی دیدید و ترسان گشتید. 
آیاگفتم که چیزی به من ببخشید؟ یا ارمغانی از اموال خود به من بدهید؟ 
یا مرا از دست دشمن رهاکنید؟ و مرا از دست ظالمان فدیه دهید؟ 
«مرا تعلیم دهید و من خاموش خواهم شد، و مرا بفهمانید که در چه چیز خطا کردم. 
سخنان راستی چقدر زورآور است! اما تنبیه شما چه نتیجه می‌بخشد؟ 
آیا گمان می‌برید که سخنان را تنبیه می‌نمایید و سخنان مایوس را که مثل باد است؟ 
یقین برای یتیم قرعه می‌اندازیدو دوست خود را مال تجارت می‌شمارید. 
پس الان التفات کرده، بر من توجه نمایید، و روبه‌روی شما دروغ نخواهم گفت. 
برگردید و بی‌انصافی نباشد، و باز برگردید زیرا عدالت من قایم است. 
آیا در زبان من بی‌انصافی می‌باشد؟ و آیا کام من چیزهای فاسد را تمیز نمی دهد؟ 
