غزل غزلهای سلیمان.
1.
غزل غزلها که از آن سلیمان است. 
او مرا به بوسه های دهان خود ببوسد زیرا که محبت تو از شراب نیکوتر است. 
عطرهای توبوی خوش دارد و اسم تو مثل عطر ریخته شده می‌باشد. بنابراین دوشیزگان، تو را دوست می‌دارند. 
مرا بکش تا در عقب تو بدویم. پادشاه مرا به حجله های خود آورد. از تو وجد و شادی خواهیم کرد. محبت تو را از شراب زیاده ذکرخواهیم نمود. تو را از روی خلوص دوست می‌دارند. 
‌ای دختران اورشلیم، من سیه فام اماجمیل هستم، مثل خیمه های قیدار و مانندپرده های سلیمان. 
بر من نگاه نکنید چونکه سیه فام هستم، زیرا که آفتاب مرا سوخته است. پسران مادرم بر من خشم نموده، مرا ناطورتاکستانها ساختند، اما تاکستان خود را دیده بانی ننمودم. 
‌ای حبیب جان من، مرا خبر ده که کجامی چرانی و در وقت ظهر گله را کجا می‌خوابانی؟ زیرا چرا نزد گله های رفیقانت مثل آواره گردم. 
‌ای جمیل تر از زنان، اگر نمی دانی، در اثرگله‌ها بیرون رو و بزغاله هایت را نزد مسکن های شبانان بچران. 
‌ای محبوبه من، تو را به اسبی که در ارابه فرعون باشد تشبیه داده‌ام. 
رخسارهایت به جواهرها و گردنت به گردن بندها چه بسیار جمیل است. 
زنجیرهای طلا با حبه های نقره برای توخواهیم ساخت. 
چون پادشاه بر سفره خودمی نشیند، سنبل من بوی خود را می‌دهد. 
محبوب من، مرا مثل طبله مر است که در میان پستانهای من می‌خوابد. 
محبوب من، برایم مثل خوشه بان درباغهای عین جدی می‌باشد. 
اینک تو زیباهستی‌ای محبوبه من، اینک تو زیبا هستی وچشمانت مثل چشمان کبوتر است. 
اینک تو زیبا و شیرین هستی‌ای محبوب من و تخت ما هم سبز است. 
تیرهای خانه ما از سرو آزاد است و سقف ما از چوب صنوبر. 
