مزامیر.
16.
مکتوم داود ای خدا مرا محافظت فرما، زیرا برتوتوکل می‌دارم. 
خداوند را گفتم: «توخداوند من هستی. نیکویی من نیست غیر از تو.» 
و اما مقدسانی که در زمین‌اند و فاضلان، تمامی خوشی من در ایشان است. 
دردهای آنانی که عقب (خدای ) دیگر می‌شتابند، بسیار خواهدشد. هدایای خونی‌ایشان را نخواهم ریخت، بلکه نام ایشان را به زبانم نخواهم آورد. 
خداوند نصیب قسمت و کاسه من است. توقرعه مرا نگاه می‌داری. 
خطه های من به‌جایهای خوش افتاد. میراث بهی به من رسیده است. 
خداوند را که مرا نصیحت نمود، متبارک می‌خوانم. شبانگاه نیز قلبم مرا تنبیه می‌کند. 
خداوند را همیشه پیش روی خود می‌دارم. چونکه به‌دست راست من است، جنبش نخواهم خورد. 
از این‌رو دلم شادی می‌کند و جلالم به وجد می‌آید؛ جسدم نیز در اطمینان ساکن خواهدشد. 
زیرا جانم را در عالم اموات ترک نخواهی کرد، و قدوس خود را نخواهی گذاشت که فسادرا بیند. 
طریق حیات را به من خواهی آموخت. به حضور تو کمال خوشی است و به‌دست راست تو لذت‌ها تا ابدالاباد! 
