ایّوب.
15.
پس الیفاز تیمانی در جواب گفت: 
«آیامرد حکیم از علم باطل جواب دهد؟ وبطن خود را از باد شرقی پر سازد؟ 
آیا به سخن بی‌فایده محاجه نماید؟ و به کلماتی که هیچ نفع نمی بخشد؟ 
اما تو خداترسی را ترک می‌کنی وتقوا را به حضور خدا ناقص می‌سازی. 
زیرا که دهانت، معصیت تو را ظاهر می‌سازد و زبان حیله گران را اختیار می‌کنی. 
دهان خودت تو راملزم می‌سازد و نه من، و لبهایت بر تو شهادت می‌دهد. 
آیا شخص اول از آدمیان زاییده شده‌ای؟ و پیش از تلها به وجود آمده‌ای؟ 
آیامشورت مخفی خدا را شنیده‌ای و حکمت را برخود منحصر ساخته‌ای؟ 
چه می‌دانی که ما هم نمی دانیم؟ و چه می‌فهمی که نزد ما هم نیست؟ 
نزد ما ریش سفیدان و پیران هستند که درروزها از پدر تو بزرگترند. 
آیا تسلی های خدابرای تو کم است و کلام ملایم با تو؟ 
چرا دلت تو را می‌رباید؟ و چرا چشمانت را بر هم می‌زنی 
که روح خود را به ضد خدا بر می‌گردانی، وچنین سخنان را از دهانت بیرون می‌آوری؟ 
«انسان چیست که پاک باشد، و مولود زن که عادل شمرده شود؟ 
اینک بر مقدسان خوداعتماد ندارد، و آسمانها در نظرش پاک نیست. 
پس از طریق اولی انسان مکروه و فاسد که شرارت را مثل آب می‌نوشد. 
من برای تو بیان می‌کنم پس مرا بشنو. و آنچه دیده‌ام حکایت می‌نمایم. 
که حکیمان آن را از پدران خودروایت کردند و مخفی نداشتند، 
که به ایشان به تنهایی زمین داده شد، و هیچ غریبی از میان ایشان عبور نکرد، 
شریر در تمامی روزهایش مبتلای درد است. و سالهای شمرده شده برای مرد ظالم مهیا است. 
صدای ترسها در گوش وی است. در وقت سلامتی تاراج کننده بر وی می‌آید. 
باور نمی کند که از تاریکی خواهد برگشت وشمشیر برای او مراقب است. 
برای نان می‌گردد و می‌گوید کجاست. و می‌داند که روزتاریکی نزد او حاضر است. 
تنگی و ضیق او رامی ترساند، مثل پادشاه مهیای جنگ بر او غلبه می‌نماید. 
زیرا دست خود را به ضد خدا درازمی کند و بر قادر مطلق تکبر می‌نماید. 
با گردن بلند بر او تاخت می‌آورد، با گل میخهای سخت سپر خویش، 
چونکه روی خود را به پیه پوشانیده، و کمر خود را با شحم ملبس ساخته است. 
و در شهرهای ویران و خانه های غیرمسکون که نزدیک به خراب شدن است ساکن می‌شود. 
او غنی نخواهد شد و دولتش پایدارنخواهد ماند، و املاک او در زمین زیاد نخواهد گردید. 
از تاریکی رها نخواهد شد، و آتش، شاخه هایش را خواهد خشکانید، و به نفخه دهان او زائل خواهد شد. 
به بطالت توکل ننماید وخود را فریب ندهد، والا بطالت اجرت او خواهدبود. 
قبل از رسیدن وقتش تمام ادا خواهد شدو شاخه او سبز نخواهد ماند. 
مثل مو، غوره خود را خواهد افشاند، و مثل زیتون، شکوفه خود را خواهد ریخت، 
زیرا که جماعت ریاکاران، بی‌کس خواهند ماند، و خیمه های رشوه خواران را آتش خواهد سوزانید. 
به شقاوت حامله شده، معصیت را می‌زایند و شکم ایشان فریب را آماده می‌کند.» 
