﻿Luca.
15.
Bôn máh ticuoi ial práq thêq alứng ticuoi luaih cannŏ́h hơ tớq ính cammáng Yê-su cato. 
Máh ticuoi Pha-rasi alứng máh thới sái rit tíq Yê-su idô: “Ticuoi ndô át munơi alứng ticuoi luaih, nha chicha alứng nha-án hơ.” 
Dyơ Yê-su cato nha-án tớq parnai acám idô: 
“Khán bôn munáq te inha bôn mui culám cưu ma pít mui lám, lư án dŏq tikiaih chít tikiaih lám tớq rong sác. Dyơ án pôq suo táp mui lám cưu ngki tingôi án tumúh lieh, lư lớiq? 
Tớq án tumúh lieh cưu ngki, án sáng bui lư. Dyơ án arơq cưu ngki dual tớq tarlang, 
alứng dông achô nga dúng. Vít ngki án arô yớu án alứng tông idô: ‘Seq inha tớq, alứng sŏ́ng bui munơi alứng cư! Co cư khoiq tumúh lieh dyơ cưu ndon pít.’ 
Cư tông inha idô: Muchứng parnai acám ndô, Yang Arbang-pilŏ́ng sáng bui lư khán bôn munáq ticuoi luaih ma ngin luaih pien cơt mít tamme loi. Yang Arbang-pilŏ́ng sáng bui te munáq ngki hơn te án sáng bui te tikiaih chít tikiaih náq ndon parngíh nha-án tinớng ŏ, alứng lớiq cóq pien cơt mít tamme loi.” 
“Lớiq la khán bôn munáq cán bôn mui chít callong práq, ma pít mui callong, amớh án táq? Án lư bet den tớu, prêh dúng, alứng suo me nhéq tớq máh tol dúng tingôi án bôn tumúh lieh práq ngki. 
Tớq án tumúh, án lư arô máh yớu alứng tông idô: ‘Seq inha tớq, alứng sŏ́ng bui munơi alứng cư! Co cư khoiq tumúh lieh práq ndon pít.’ 
Cư tông inha idô: Muchứng parnai acám ndô, máh tarneng Yang Arbang-pilŏ́ng sáng bui lư khán bôn munáq ticuoi luaih tớq ngin luaih pien cơt mít tamme loi.” 
Yê-su tông loi idô: “Bôn munáq a-ám ndon bôn bar lám acái conh. 
Acái tuloiq seq te a-ám án idô: ‘A-ám ơi! Cư seq mái mpô máh mun mái dyôn he. Cư ính bôn phê cư hoi-ndô táp.’ Iki a-ám nha-án mpô mun án dyôn bar náq acái án. 
Ma lớiq dưnh, acái tuloiq ngki ial crơng crớu, dyơ án pôq. Án ngốh te cruong án, pôq cuang nga cruong yông. Át ngki án talóh nhéq tien práq. 
Tư án tớc cha séch nhéq práq án, ma tớq cruong ngki piaiq pinhaih lư. Dyơ án tabớq ớq tưi. 
Án seq thuthe te munáq ticuoi tớq cruong ngki, dyơ ticuoi ngki yua án pôq nga rong sác alứng bán alic. 
Án sáng pinhaih lư. Án ính cha tanna alic, ma ngai lớiq dyôn án cha. 
Iki án srúh parngíh alứng ayư lieh idô: ‘Ơ nga dúng a-ám cư bôn clứng ticuoi thuthe. Nha-án cha dôi ngốh clưi cliai. Ma cư tumán cuchet tarriat. 
Cư ính píh chô lieh nga a-ám cư, alứng tông án idô: “A-ám ơi! Cư táq luaih ada Yang Arbang-pilŏ́ng alứng ada mái hơ. 
Cư la ticuoi lớiq ŏ. Seq a-ám êq dŏq nnáng cư la acái. Ma seq a-ám dyôn cư cơt arớq ticuoi thuthe tưi.”’ 
Ndóng ngki táp án yôr tayứng alứng píh chô nga a-ám án. “Ndóng án nnáng át te yông, a-ám án hôm arớq-rớq. A-ám án sáng sruiq táq, dyơ a-ám án pilŏ́ng nga án, kiau alứng honh hit án. 
Án tông a-ám án idô: ‘A-ám ơi! Cư khoiq táq luaih ada Yang Arbang-pilŏ́ng alứng ada mái hơ. Cư la ticuoi lớiq ŏ, alứng lớiq díh piaiq a-ám dŏq cư la acái.’ 
Ma a-ám án yua ticuoi sol idô: ‘Áu, inha táq adứh! Dông au dêu ŏ clưi nhéq te cannŏ́h asứp án. Ial tammiat tamiat tớq ati án, alứng patruq cơp tớq dyưng án. 
Alứng inha cŏp acái carrŏ́q plứm alứng kiac. He cha. He bui ơn, 
co acái cư ndô arớq án khoiq cuchet, ma hoi-ndô arớq án bôn tumống lieh. Te nsuoi án khoiq pít, ma hoi-ndô cư tumúh lieh!’ Iki nha-án cha bui ơn lư. 
“Ndóng ngki ai pông yôl táq pidái. Tư án chô tumán ính tớq dúng, án sáng sieng nha-án cứh, nha-án pon liauq. 
Án arô munáq ticuoi thuthe, alứng plốh idô: ‘Amớh ngai táq?’ 
Ticuoi ngki ôi: ‘A-em mái chô. A-ám mái khoiq kiac acái carrŏ́q plứm, co acái án chô bánh suanh.’ 
Iki án sáng nháih lư. Án lớiq ính mot nnáng tớq dúng. Dyơ a-ám án ngốh khêr án. 
Án tông ada a-ám án idô: ‘Lớiq chom sếq cumo ndô dyơ cư táq arnáq arớq ticuoi sol dyôn mái. Amớh mái yua cư táq, cư táq ngki. Ma mái lớiq nai dyôn cư mui lám acái mbeq dŏq cư cha bui alứng yớu. 
Ma hoi-ndô acái tuloiq mái chô, alứng án khoiq talóh nhéq máh tien práq mái nga máh cán táiq cháq. Ma yôl mái kiac acái carrŏ́q plứm dyôn án.’ 
A-ám án ôi idô: ‘Acái ơi! Mái ngki át níc alứng cư. Nhéq máh crơng cư la cơt na mái. 
Ma he cóq táq bui ŏ, co a-em mái arớq án khoiq cuchet, ma hoi-ndô arớq án tumống lieh. Arớq án khoiq pít, ma hoi-ndô he bôn tumúh lieh.’” 
