Psalmen.
78.
Een onderwijzing van Asaf. O mijn volk! neem mijn leer ter oren; neigt ulieder oor tot de redenen mijns monds. 
Ik zal mijn mond opendoen met spreuken; ik zal verborgenheden overvloediglijk uitstorten, van ouds her; 
Die wij gehoord hebben en weten ze, en onze vaders ons verteld hebben. 
Wij zullen het niet verbergen voor hun kinderen, voor het navolgende geslacht, vertellende de loffelijkheden des HEEREN, en Zijn sterkheid, en Zijn wonderen, die Hij gedaan heeft. 
Want Hij heeft een getuigenis opgericht in Jakob, en een wet gesteld in Israel; die Hij onzen vaderen geboden heeft, dat zij ze hun kinderen zouden bekend maken; 
Opdat het navolgende geslacht die weten zou, de kinderen, die geboren zouden worden; en zouden opstaan, en vertellen ze hun kinderen; 
En dat zij hun hoop op God zouden stellen, en Gods daden niet vergeten, maar Zijn geboden bewaren; 
En dat zij niet zouden worden gelijk hun vaders, een wederhorig en wederspannig geslacht; een geslacht, dat zijn hart niet richtte, en welks geest niet getrouw was met God. 
(De kinderen van Efraim, gewapende boogschutters, keerden om ten dage des strijds.) 
Zij hielden Gods verbond niet, en weigerden te wandelen in Zijn wet. 
En zij vergaten Zijn daden, en Zijn wonderen, die Hij hun had doen zien. 
Voor hun vaderen had Hij wonder gedaan, in Egypteland, in het veld van Zoan. 
Hij kliefde de zee, en deed er hen doorgaan; en de wateren deed Hij staan als een hoop. 
En Hij leidde hen des daags met een wolk, en den gansen nacht met een licht des vuurs. 
Hij kliefde de rotsstenen in de woestijn, en drenkte hen overvloedig, als uit afgronden. 
Want Hij bracht stromen voort uit de steenrots, en deed de wateren afdalen als rivieren. 
Nog voeren zij wijders voort tegen Hem te zondigen, verbitterende den Allerhoogste in de dorre wildernis. 
En zij verzochten God in hun hart, begerende spijs naar hun lust. 
En zij spraken tegen God, zij zeiden: Zou God een tafel kunnen toerichten in de woestijn? 
Ziet, Hij heeft den rotssteen geslagen, dat er wateren uitvloeiden, en beken overvloediglijk uitbraken, zou Hij ook brood kunnen geven? Zou Hij Zijn volke vlees toebereiden? 
Daarom hoorde de HEERE, en werd verbolgen; en een vuur werd ontstoken tegen Jakob, en toorn ging ook op tegen Israel; 
Omdat zij in God niet geloofden, en op Zijn heil niet vertrouwden. 
Daar Hij den wolken van boven gebood, en de deuren des hemels opende; 
En regende op hen het Man om te eten, en gaf hun hemels koren. 
Een iegelijk at het brood der Machtigen; Hij zond hun teerkost tot verzadiging. 
Hij dreef den oostenwind voort in den hemel, en voerde den zuidenwind aan door Zijn sterkte; 
En regende op hen vlees als stof, en gevleugeld gevogelte als zand der zeeen; 
En deed het vallen in het midden zijns legers, rondom zijn woningen. 
Toen aten zij, en werden zeer zat; zodat Hij hun hun lust toebracht. 
Zij waren nog niet vervreemd van hun lust; hun spijs was nog in hun mond, 
Als Gods toorn tegen hen opging, dat Hij van hun vetsten doodde, en de uitgelezenen van Israel nedervelde. 
Boven dit alles zondigden zij nog, en geloofden niet, door Zijn wonderen. 
Dies deed Hij hun dagen vergaan in ijdelheid, en hun jaren in verschrikking. 
Als Hij hen doodde, zo vraagden zij naar Hem, en keerden weder, en zochten God vroeg; 
En gedachten, dat God hun Rotssteen was, en God, de Allerhoogste, hun Verlosser. 
En zij vleiden Hem met hun mond, en logen Hem met hun tong. 
Want hun hart was niet recht met Hem, en zij waren niet getrouw in Zijn verbond. 
Doch Hij, barmhartig zijnde, verzoende de ongerechtigheid, en verdierf hen niet; maar wendde dikwijls Zijn toorn af, en wekte Zijn ganse grimmigheid niet op. 
En Hij dacht, dat zij vlees waren, een wind, die henengaat en niet wederkeert. 
Hocc e dikwijls verbitterden zij Hem in de woestijn, deden Hem smart aan in de wildernis! 
Want zij kwamen alweder, en verzochten God, en stelden den Heilige Israels een perk. 
Zij dachten niet aan Zijn hand, aan den dag, toen Hij hen van den wederpartijder verloste; 
Hoe Hij Zijn tekenen stelde in Egypte, en Zijn wonderheden in het veld van Zoan; 
En hun vloeden in bloed veranderde, en hun stromen, opdat zij niet zouden drinken. 
Hij zond een vermenging van ongedierte onder hen, dat hen verteerde, en vorsen, die hen verdierven. 
En Hij gaf hun gewas den kruidworm, en hun arbeid den sprinkhaan. 
Hij doodde hun wijnstok door den hagel, en hun wilde vijgebomen door vurigen hagelsteen. 
Ook gaf Hij hun vee den hagel over, en hun beesten aan de vurige kolen. 
Hij zond onder hen de hittigheid Zijns toorns, verbolgenheid, en verstoordheid, en benauwdheid, met uitzending der boden van veel kwaads. 
Hij woog een pad voor Zijn toorn; Hij onttrok hun ziel niet van den dood; en hun gedierte gaf Hij aan de pestilentie over. 
En Hij sloeg al het eerstgeborene in Egypte, het beginsel der krachten in de tenten van Cham. 
En Hij voerde Zijn volk als schapen, en leidde hen, als een kudde, in de woestijn. 
Ja, Hij leidde hen zeker, zodat zij niet vreesden; want de zee had hun vijanden overdekt. 
En Hij bracht hen tot de landpale Zijner heiligheid, tot dezen berg, dien Zijn rechterhand verkregen heeft. 
En Hij verdreef voor hun aangezicht de heidenen, en deed hen vallen in het snoer hunner erfenis, en deed de stammen Israels in hun tenten wonen. 
Maar zij verzochten en verbitterden God, den Allerhoogste, en onderhielden Zijn getuigenissen niet. 
En zij weken terug, en handelden trouwelooslijk, gelijk hun vaders; zij zijn omgekeerd, als een bedriegelijke boog. 
En zij verwekten Hem tot toorn door hun hoogten, en verwekten Hem tot ijver door hun gesneden beelden. 
God hoorde het en werd verbolgen, en versmaadde Israel zeer. 
Dies verliet Hij den tabernakel te Silo, de tent, die Hij tot een woning gesteld had onder de mensen. 
En Hij gaf Zijn sterkte in de gevangenis, en Zijn heerlijkheid in de hand des wederpartijders. 
En Hij leverde Zijn volk over ten zwaarde, en werd verbolgen tegen Zijn erfenis. 
Het vuur verteerde hun jongelingen, en hun jonge dochters werden niet geprezen. 
Hun priesters vielen door het zwaard, en hun weduwen weenden niet. 
Toen ontwaakte de Heere, als een slapende, als een held, die juicht van den wijn. 
En Hij sloeg Zijn wederpartijders aan het achterste; Hij deed hun eeuwige smaadheid aan. 
Doch Hij verwierp de tent van Jozef, en den stam van Efraim verkoos Hij niet. 
Maar Hij verkoos den stam van Juda, den berg Sion, dien Hij liefhad. 
En Hij bouwde Zijn heiligdom als hoogten, als de aarde, die Hij gegrond heeft in eeuwigheid. 
En Hij verkoos Zijn knecht David, en nam hem van de schaapskooien; 
Van achter de zogende schapen deed Hij hem komen, om te weiden Jakob, Zijn volk, en Israel, Zijn erfenis. 
Ook heeft hij hen geweid naar de oprechtheid zijns harten, en heeft hen geleid met een zeer verstandig beleid zijner handen. 
