﻿లూక్.
12.
మల్ల హజార్ మన్కకెర్ మిర్యతెర్ తె గర్ది ఎద్దిన్ అని ఒక్కొనెత్ ఒక్కొద్ విద్గెంఙ్ ఎద్దెర్. అపుడ యేసుంద్ పేలె తన్నె సిసులున్ ఇనెంఙ్ ఎద్దెంద్. కప్టి పరుసి మన్కకెర్ పసెంఙ్ కలెక పుల్లె పిండి మంజె ఔరె కపటున్ బదోల్ ఉసరడ్ అండ్రు. 
ఔర్ కలెకా పనిక్ అని డపుత్ అనెకా ఎదవీ వకాకురియ్‍చెటా డపుత్ అనే. తానుంఙ్ ఇంతె డపుత్ ఇడ్డెకా సిమ్కన గినా ఒర్కి పడ్‍దా. 
అదుంఙ్ ఎత్తి నీర్ సీకటిత్ ఇడ్‍ తా హర్ ఒక్కొ వెలంఙుత్ విన్క వరద్. లోప కోలిత్ కుసీ ముడ్సా ఎల్లపొలడ్ ఇడ్సా. 
అన్నె సంఙ్తకెర్! ఇముంఙ్ ఇండెకాద్ తానెద్ ఇంతె, మెనున్ అంల్ఙెకరున్ అర్సనెర్. తిక్తవెన్కత్, ఔర్ తనయ్ కలెంఙ్ సాలెర్. 
గని తిక్తా వెన్కత్ న్యాయ్‍ ఇమున్ నరకమ్‍త తపెకా అదికార్ తా దెయ్యమున్ అర్సుర్. సిరిప్ అమ్నుని అర్సెంఙ్ ఇసా ఇముంఙ్ ఇడ్సనాంసాత్. 
ఐద్ పైసె పిట్టా ఇదపైసెలుంఙ్ సుమెరియె? తప్పతోసెటా సుమ్‍తెర్. గని అత్రనటా ఒక్కొదున్ నాయ్ దెయ్యం మదెద్. 
గుల్ పేలె పిట్టలుంఙ్ ఎన్నాజస్తి విల్వతర్ ఎన్నిర్. ఇమ్మె తల్లుత్ అనెకా తిల్ గినా లెక్కుత్ అంసా. అదుంఙ్ ఎత్తి నిర్‍ అర్సనెర్. 
అన్ ఇడ్డెకాద్ తనెద్ ఇంతె, ఎది ఎక్కద్ అన్ బదోల్ ఒర్కియ్ ఇసా సిమనా మందిన్ ముండట్ కబులిల్తెందింతె, మన్కనె పోరక్ నాయ్ అముదు ఒర్కియ్ ఇసా దెయ్యమ్నె దూత్ లుంఙ్ ముండట్ కబులిల్‍తన్. 
గని పబ్లిక్‍ ముడట అన్న కబులిదద్ అమ్నున్ అన్ నాయ్ దెయ్యమ్నె దూత్ ముండట్ అమ్నున్ కబుల్ కలెంఙ్ ఇసా ఇడ్సనాంసత్. 
మన్కనె పోరక్ ఎది తిప్పుత్ ముడ్‍దద్తె, అమ్నుంఙ్ మాప్ రొంబాడద్. గని పవిత్ర ఆత్మన్‍ దుసన్ ఎరి తిపుత్‍ ముడ్దర్తె అమ్నుంఙ్ మాప్కల్. 
మన్కకెర్ ఇముంన్ యూదులె సావ్డి సుముత్‍ కొస్తె, దండిక్, అడ్గిపెకాంద్, అదికాల్ ముండట్‍ ఇమున్ న్యాయ్ కలెంఙ్ కొసెంఙ, ఎనంఙ్‍, తానెద్ ఇడ్దున్ ఇసా పరిసాన్ ఎన్నెర్. 
తానుంఙ్ ఇంతె నీర్ తనెన్ ఇడ్డెకాద్ ఇనెకద్ పవిత్ర ఆత్మ అద్ది వెలంఙ్ ఇమ్ముంఙ్ కర్పసాద్ ఇసా ఇడ్‍తిన్. 
ఆ మంది తన ఒక్కొద్, “గురుజి! బాంద్ కమయ్ కత్త జాయ్జతున్ పైయ్ ఇసా అమ్మె దాదక్ కున్ ఇడ్డ” ఇసా ఇంతెద్. 
అపుడ యేసుంద్, “దాద కేర్! ఇమ్మె తస్వ కలెఙ్ తోద్‍తె ఇమ్మె నాడుమ్‍ ముడెకాంద్ పుత్తెంఙ్ అన్న ఎరా నెమిప్‍తెర్?” ఇసా అమ్నున్ వెలుతొల్తెర్. 
మల్ల యేసుంద్ మాందిన్ వెంటా, “విడ్ర! నరిమన్కక్నె పానం కద్ పెరెత్ దాన్ కామప్తదున్ పొయ్‍ అదర్‍ఎత్ తోతెద్. లాలుసాడ్ అనెకర్ గియానాడ్ అడ్ర” ఇసా ఇడ్‍తెద్. 
అని ఔరున్ పెనా ఒక్కొ ఉదహరన ఇనంఙ్ ఇడ్డెకాద్ సురు కతెంద్. ఒక్కొ దనవంతక్ అండెద్. అమ్నె కేనుత్ పెరెత్‍ పట్ట పండ్‍తిన్. 
అపుడ అముదు తన్నెత్ తని ఈ పట్టాత రాసిన్ ఇడెంఙ్ జాగా తోతెద్. ఇండి తాగలుడ్? 
ఇసా గుమ్మిత్, ఇనంఙ్ అమ్నె మనుంఙ్ వత్తిన్. తన్నెద్ ఇంతె పాత సిమనా గొదములున్ కర్బకత్న, అదవి జాగలెంఙ్ దండి గొదమూ కట్టుత్న, పట్ట నె రాసిన్ అని అన్నె వాస్తులున్ ఇడత్. 
అపుడ్‍ అన్నె పానమున్ వెంట, అన్నె పానం నివా అన్ ఇనుఙ్ పేలె సాల్కులుంఙ్ సటీ ఆస్తి కమయ్ కత్న ఇట్టాన్. సుకమడ్ అన్, తిన్, ఉన్ అని అనంద్ కాల్ ఇసా ఇడ్తన్‍ ఇంతెంద్. 
గని దెయ్యం అమ్నున్, యే పిస! ఈ సింతే ఇన్నె పానం సెరద్. అపుడ నీ కమాయ్ కత్ తా ఆస్తి ఎరెత్ ఎరాద్? ఇసా వెలుత్‍ఓల్‍తెద్. 
దెయ్యమున్ సాయుత్న, కారబులున్ పొయ్‍ లక్స సియెకనే గతి ఇనంఙ్ అన్సాద్. 
ఇనంఙ్ ఇడుత్ యేసుంద్ తన్నె సిసులున్ ఇనంఙ్ ఇంతెంద్, “అదుంఙ్ ఎత్తి అన్ ఇడ్డెకద్ తన్నెద్ ఇంతె బత్కెకదుంఙ్ తన్నెన్ తినేకాద్?” అమ్మె పానమ్ తన్నెన్ తోడెకద్? ఎనెంద్ తొడ్దుమ్ ఇస ఇమ్మె సరీరున్ ఇసా సింత కన్నెర్. 
ఇమ్మె పానం తిన్నెకదుంఙ్ ఎన ముక్యమ్ అన్సాద్. మెన్త జుఙ్ఙెలుంఙ్ ఎన కిమత్‍ తాద్ అన్సాద్. 
కాకా ఓలుర్. అదా వితన తప్పె. పంటన్ కిసే. గుమ్మిత్ తన్నెవి తిన్నెకా తొతే. దెయ్యం అదవుంఙ్ తినెంఙ్ పురప్‍సాద్. నీర్ ఆ పిట్టలుంఙ్ ఎన కిమత్తర్ అన్సాతిర్. 
చిమ్ననంఙ్ సటీ చింత కత్న తమ్మె పానమున్ ఒక్కొ గంట వడిపెకర్ ఇమ్‍త్తి ఎరేనా అన్సారా? 
నీర్ ఇంతె చినమున్ కలెంఙ్ సాలెర్ అదున్ బదోల్ తనుంఙ్ విచార్ కల్సతిర్? 
పుత ఎనంఙ్ పెర్గసావొ ఓలుర్. అదా పని కలే. జుఙ్ఙే అల్లె. ఎన తన్నె సొబాన్‍ పూరతి ఇంతె సొలొమోన్ రాజక్‍ తొడేకా మాగ్త జుఙ్ఙెలున్‍ నాయ్ ఏ పూతంఙ్ నాయ్ సామనం తొతేద్. ఇసా ఇడ్తన్. 
ఇమత్తి ఉసిటినయ్‍ విస్వాసం తొత్తెదా? ఇన్నెడ అత్న వెగెడ్‍ కిసుత్ వేయ్యెకా గడ్డిని దెయ్యం అంతే సోయ్ ఓల్తెంద్‍ తా! మరీ ఇమున్ ఎంత్తె సోయ్ ఓల్‍దాద్‍ ఎర్ర విచార్ కలుర్. 
అదుంఙ్ ఎత్తి తన్నెన్ తిందుమ్, తన్నెన్ ఉందుమ్ ఇసా విచార్ కంన్నెర్. 
దున్యత్ అనెకార్ ప్రతి ఒక్కొద్ అదుంఙ్ సటీ తడ్లడ్‍సార్. ఇమ్మె బానుంఙ్ ఇముంఙ్ తనెద్ పాజె హొ ఓర్‍కియ్. 
అమ్నె రాజ్యం మున్, నీతిన్ జటిలుర్. అపుడ్ దెయ్యం ఇముంఙ్ ఇదవున్‍ నాయ్ సియ్‍సాద్. 
“నీర్ అర్‍సెకా చిన్నం మందలంఙ్. గని అర్సనెర్. ఇమ్మె బాంద్ తన్నె రాజ్యమున్ ఇముంఙ్ కుసినడ్ సియ్‍సాద్. 
ఇమ్మె ఆస్తిన్ విరుత్న గరిబులుంఙ్ దర్‍మమ్ కలుర్. ఎపుడి అనెకద్ ఆస్తిన్ తయార్ కలుర్. ఇమ్మె దనమున్ పరలోకముత్ డపుర్. అత్తి అదా కరాబ్ ఎరే డొంఙా అదవున్ పుడ్‍కెర్. ఆ ఆస్తిన్ సెదాల్ తిన్నెద్. 
ఇమ్మె దనం అనెకార్వైనీ ఇమ్మె మన్ అన్సాద్. 
“ఇమ్ దీవేలున్ తర్పుత్ తయరాడ్ అండ్ర. 
పెండ్లిఙ్ సెత్న ఎల్లంఙ్ వరెకా మాల్కకుంఙ్ సటీ కయ్‍సా అనెకా సేవకెర్ లంఙ్ అడ్ర. అనంఙ్ కత్తె మాల్కక్ వత్న గుయ్యున్ కుడకెంగాయ్ అమ్నుంఙ్ సటీ నీర్ గుయ్యున్ పుసెంఙ్ సాలతిర్. 
మాల్కక్ వరెకా వెలంఙ్ ఉసార్ అనెకా సేవకెర్ దన్యులు. ఇద్ కరెయ్. 
అముదు ఏ సార్సమలెయో మరి కోరుకుతంఙ్ వరెంఙ్ తయరుత్ అనెకా సేవకెర్ మంసెట అనెకద్. ఔరుంఙ్ సోయ్ జర్గిలద్. అనెకదున్ ఒల్సదొ ఆ సేవకెర్ దన్యులు. 
గని ఇదున్ అర్తం కలుర్. డొంగ ఏ వెలంఙ్ వర్‍సాదొ ఎల్లత మాల్కకుంఙ్ ఒర్కిఅండె తన్నె ఎల్లంఙ్ డొంఙా వరెంఙ్ ఇడెద్. 
నిర్‍నాయ్ తయరడ్ అడ్ర. తానుంఙ్ ఇంతె మన్కనె పోరక్ ఇముంఙ్ ఒర్కి తోసెటా వెలంగి వార్‍సాద్.” 
పేతురు, “ప్రబు! నీ ఈ ఉదహరన్ అముంఙ్ సటీ ఇడ్‍సాతివా సదర్‍ మందింఙ్ సటియే?” ఇసా వెలుత్ ఓల్‍త్తెర్. 
ప్రబుంద్ ఇనంఙ్ సామదనం ఇడ్‍తెంద్. తెలివి అనెకా ఇమన్దర్ సేవక్ ఎందా? ఆ మాల్కక్ మల్ల వతెంద్ ఇంతె తన్ బరొస తరుంఙ్, తెలివి అనెకరుంఙ్ తన్నె మరొక్కొర్ సేవకెరున్ సోయ్తదున్ తిన్నెంఙ్ సియెకాదుంఙ్ ఔరున్ పొయ్ అదికార్ లంఙ్ సియ్దద్. 
ఆ మాల్కక్ వతెంద్ ఇంతె, అముదు ఇడ్‍తెత్తి అడ్‍గెకా సేవక్ దన్యుడు. 
ఇద్ కరెయ్. ఆ మాల్కక్ అమ్నె సేవక్నె ఆస్తి సిమ్కన అదికార్ లంఙ్ నెమిప్సాద్. 
గని ఒక్కొ వెల ఆ గడియాక్ రప్తిరా తన్నెత్ తనీ, అన్నె మాల్కక్ జల్‍ది వారెద్ ఇసా మన్నుత్ ఇత్న తనుంఙ్ బూడున్ పని కలెకారున్ మర్కమ్ ఎరెంగయ్ ఎద్ది విచార్ కల్‍సెటా దన్‍పుత్, తిన్త్నా ఉన్నెకాద్ మోదల్ ఇడ్‍సాద్ ఇడ్ర. 
మాల్కక్నె ఆసేవక్ పావొలెకా దినా పత్తతోసెట వత్న తరుగ్సాత్ ఇసా అర్పులిపుత్ ఆ సేవకున్ విస్వాస్ తోసెటార్ గుంపుత్ సెరెంఙ్ ఇడ్‍దద్. 
తన్నె మాల్కక్నె మన్నున్ ఒర్కిలుత్ గినా, అమ్నుంఙ్ మనుంఙ్ తోసెటా పని కలెకా సేవకుంఙ్ ఎక్కువ పెట్ల తక్ తా. 
గని ఒర్కి తోసెటా కరాబ్ పనిక్ కత్తనుంఙ్ కామ్తి పెట్ల తక్ తా. దెయ్యం తముంఙ్ ఎక్వ సియ్తన్ తన కొన్సెమి వెల్‍దంద్. పేరెత్ సియ్‍త నంతనట్ సియ్‍తదుంఙ్ ఎన ఎక్వ వెల్‍దంద్. 
అన్ ఈ బూమి పొయ్‍ కిస్‍ ఇడెంఙ్ వత్తన్. ఆ కిస్ ఇత్తింఙ్ ఎంత్తి అనెంఙ్ ఇసా అసా కత్తన్. 
గని అన్ సుమెకా కటింత బాప్తిస్మ అన్సాద్. అద్ జర్గిల్‍నంతెంఙ్ అన్నె సింత సుకిలెద్. 
సాంతిన్ సియెంఙ్ అన్ ఈ బూమి పొయ్‍ వత్త నీసాతిరా? తోద్. ఇదున్ పయెంఙ్ వతన్. 
ఇండితన ఒక్కొకుటుంముత్ ఐద్‍గుర్ అండే, ఔర్ పయుత్న, ముగ్గుర్ ఒక్కొవై ఎద్దె ఇద్దర్ ఒక్కొవై. ఇద్దర్ ఒక్కొవై అండే ముగ్గుర్ ఒక్కొవై ఎత్న జగ్డా కాదర్. 
బాన్ద కీకెనాడ్, కీకె బానాడ్, అమ్మ కొంమలడ్, కొంమ్మ అమ్మనాడ్, పొద కొర్రలడ్, కొర్ర పొదలడ్ జగ్డా కాదర్. 
యేసుంద్ అత్తి అనెకా మందిన్ వెంటా, “నీర్ పొద్ ఉర్కెకావై ఆబార్ డమ్మ ఎరెకావున్ ఓల్‍ తా వెంటాయ్ వన వత్తిన్ ఇసా ఇందత్తిర్. 
దక్సిన వాలడ్ గలివరెంఙయ్, ‘వేడి ఎక్‍వా ఎర్సద్’ ఇసా ఇసార్. నిర్‍ ఇం త్త్తెతియ్‍ ఎరాద్. 
యే! కప్టిక్! బూమి అని ఆబారున్ ఓలుత్న, ముదర్వై జర్గిలెకవున్ ఇడ్సాతిర్. గని దెయ్యం ఇండిత కలముత్ కలెకావున్ ఓలుత్, తనుంఙ్ బరబర్ సమ్జిల్సెటా తోతెరే?” ఇసా ఔరుంఙ్ ఇడ్‍తెర్. 
పెనా యేసుంద్, “ఇమ్మెత్‍ నిరీ ఎద్ నీతి ఇనెకద్ తనుంఙ్ న్యాయ్ కాలెరె? 
ఇమ్మె బెయ్‍మాన్‍దర్ ఇమ్మున్ తస్వ కలెకన్‍వై తివ్సా కొసెంఙ్, నడుమ్ పావుత్ అమ్నున్ వెంటా మిరయెంఙ్ ఓలుర్. తొద్తె ఇమ్మున్ తస్వకలెకాద్ ఇమున్ జెల్త అదికారినె కెయ్యుత్ అవలి కాల్సాద్. అముదు అదికారి ఇమున్ కొసుత్ జేలుత్ తప్దాంద్. 
అపుడ్ ఆక్రిత పైసె బర్పయ్ కన్నంతెంఙ్‍, కరెయ్‍ అన్ ఇముంఙ్ ఇడ్సాత్ నీర్ జెల్ తాన కురియెర్” ఇసా ఔరుంఙ్ ఇడ్‍తెద్. 
