UJobe.
17.
“Umoya wami udabukile, insuku zami ziqunyiwe, ithuna lingimelele. 
Impela abaklolodayo bangihanqile; amehlo ami asehlezi elinde ulaka lwabo. 
Ngipha, Oh Nkulunkulu, lesosibambiso osifunayo. Kambe ngubani omunye ongangenzela lesosibambiso na? 
Usuzivalile ingqondo zabo kabasazwisisi; ngakho kawuzukubayekela bagiye. 
Nxa umuntu angaphika umngane wakhe ukuze ahlawulwe, amehlo abantwabakhe azafiphala. 
UNkulunkulu usengenze ngaba yisiga ebantwini bonke, umuntu okhafulelwa ngabanye emehlweni. 
Amehlo ami asethundubele ngosizi; umdumbu wami wonke usuyisithunzi nje. 
Abantu abaqotho kuyabanenga lokhu; abangelacala bayacaphuka ngabangakholwayo. 
Kungenani, abalungileyo bazabambelela ezindleleni zabo, kuthi labo abalezandla ezihlanzekileyo baqine. 
Kodwa khathesi lina lonke ake lizame futhi! Kangiboni loyedwa ohlakaniphileyo kini. 
Sezidlule insuku zami, amacebo ami asedilikile, kunjalo lezifiso zenhliziyo yami. 
Lababantu bathatha ubusuku njengemini; bathi bebona ubumnyama bathi, ‘Ukukhanya sekusondele.’ 
Nxa ikhaya engilithembileyo lilingcwaba kuphela, nxa ngisendlala umbheda wami emnyameni, 
nxa ngisithi ekuboleni, ‘Baba,’ ngithi empethwini, ‘Mama’ kumbe ‘Dadewethu,’ 
pho lingaphi ithemba lami na? Ngubani ongabona ithemba ngami? 
Kuzakwehlela emasangweni okufa na? Sizakwehlela ndawonye othulini na?” 
