﻿लूकाल.
22.
अद्रमे पया ओय्‍पिह केवद पिंडटाङ आरिङ तिनदनद पंडुम एवसोर मता, तान आवना पंडुम वने इंदुर. 
अद वेलाते पेर्मालोर, सास्त्रमगूरुर, येसुन हव्कलाह विचर कींदुर, मति लोकुरा रेयतेनाह्‌क, बह कीस वेन हव्कना इन्जि, अग़ ऊळिंदुर. 
पया बारा बळयिरग्डाहि ओर्वोग़ यहुदा इस्केर्योत इनवानु, देयह्‌कना मुक्याल आव्रे कीता. 
अस्के ओग़ु पेर्मालोरिन ओसो मंदिरताङ पह्‌रातोराङ साय्बालोरिन कलियतोग़. कलियिसि बेद्रम येसुन ओरा कयदे पोस ईयना, तेना लोप्पा ओरिन वळ्ह्‌कतोग़. 
पया ओना पोल्‍लोतुन केंजिसि, ओर गिर्दा आतोर, आसि “इद कबळतेनाह्‌क माट नीक कोताङ ईकोम,” इनजोर इतोर. 
अदिनेनाह्‌क ओग़ यहुदाल बोग़े लेवद जागाते, येसुन ओरा कयदे पोस ईयलाहि, अग़ ऊळसोर मंदोग़. 
पया ओय्‍पिह केवद पिंडटाङ आरिङ तिनदनद पंडुमता मुनेता दिया वाता. अस्के (मोसानाङ अडोङवेहतपु,) अद आवना पंडुमते, उंद-उंद लोतुह्‌क उंद-उंद गोरेपियोतुन मोक ईयनद मता. 
अदिनेनाह्‌क पत्रुनु ओसो योहनिन “मीट अन्ह्‌ट! अन्जि आवना पंडुमता गाटो तयर कीम्ह्‌टु, माट तिनदकल,” इनजोर येसु लोहतोग़. 
अस्के पया “माट पंडुमता गाटो बेगा तयर कीकोम गूरु?” इनजोर येसुन ताल्ह्‌कतोर. 
ताल्ह्‌कतस्के येसु वेहतोग़, “मीट येरुसलेम सहरते ओळियनेके, बेरा अळ्काते एग़ तवाल ओर्वोग़ मीक कलियनोग़, ओग़ बेद लोतगा दायनोग़, अदे लोतगा मीट वने अन्ह्‌टु. 
अतस्के अद लोतोग़ मन्कन इद्रम वेहाटु, ‘नावाङ कग़यवालोरा संगे, आवना पंडुमता गाटो तिनदलाहि, उंद नाटोर रोमनद अरा बेगा मन्ह्‌ता इनजोर, गूरु नीक ताल्ह्‌किह्‌तोग़,’ इनजोर वेहाट. 
अस्के ओग़ मीकु उंद लोता पोग़ोटा मद्लिते, पूरा तयर कीस तासतद बेरा अरातुन तोहतनोग़. अगान मीट पंडुमता गाटो तयर कीम्ह्‌टु,” इनजोर इतोग़. 
पया पत्रु ओसो योहन वेर अग्डाह अतस्के, येसु बेद्रम वेहच मतोग़, अद्रमलेह्‌काने सबे मता. मताह्‌कु वेर अगान पया, आवना पंडुमता कुळ्प तयर कीतोर. 
पया पंडुमता गाटो तिनदनद वेला एवतस्के, बळयिरा संगे गाटो तिनदलाह, येसु उदतोग़. 
उदतस्के ओग़ ओरिन इतोग़, “नना तिपल आयनामुने, मीवा संगे इद आवना पंडुमता गाटो तिनदना इनजोर, नावा पका विचर मता. 
इंजेक नना मीक वेहतह्‌नन, इद पंडुम बेद पोल्‍लोतुन तोहतह्‌ता, अद पोल्‍लो देवुळता राजेमते करल आनाह्‌जोम, इदिन नना वडोन वन आयकन,” इनजोर इतोग़. 
पया अंगुर जोमा मतद बट्कितुन तेहचि, देवुळतुन जोहर कीतोग़. कीसि, “इदिन तूसिस उन्ह्‌टु” इन्जि कग़यवालोरिह्‌क ईतोग़. 
“नना मीक वेहतह्‌नन, नेटग्डाहि बेचानाह देवुळि राजेम कीयनद दिया एव्वो, अचानाह बेदे अंगुर जोमातुन उनोन आयकन,” इतोग़. 
अद्रमलेह्‌काने येसु आरतुन पोसि, देवुळतुन जोहर कीतोग़. पया तान किळ्हचि, ओरिह्‌क तूसिस ईयह्‌पा, “इद आरि नना मियेनाह्‌क मोक ईयनद नावा मेंदुदा सीना आंदु. नाक सीता कीयलाह, मीट वने आरतुन किळ्हचि तिनदनद कीसोर मन्ह्‌टु,” इनजोर इतोग़. 
इद्रमलेह्‌का ओर सबेटोर तितापया बट्कितुन तेहचि, “इद बट्किता अंगुर जोमा, नावा नेतुरता सीना आंदु. लोकुरा संगे देवुळ कीयनदु पूना करलतुन, इद नेतुर निल्पिह कीस्ता. मियेनाह्‌क नावा नेतुर नेल पोङग़ा. 
“इके केंजाट, नाक पोस एवाल मन्कल इंजेक, इगा नावा संगे उदिस तिनदलाह आतोग़. 
बाराह्‌क इतेके देवुळि मुनेन पोल्‍लो दोहतप लेह्‌का, माने-मन्कना नडुम पुटटोनन नावा हामुर इतेके निटमे मनदग़ा. मति नाक पोस एवाल मन्कह्‌क मात्रम, बेचोटा गोसा आयग़ा!” इनजोर वेहतोग़. 
ओना पोल्‍लोतुन केंजतस्के, “मावा नडुम अद्रम केवाल बोग़ मनदनोग़ रा!” इनजोर कग़यवालोर तमतमाय वळ्ह्‌क बोटटोर. 
पया कग़यवालोरु “मयग्डाहि इंजेक बोग़ बेरोग़ आयनोग़?” इनजोर ओरा नडुमि कट्ला पुटटा. 
अस्के येसु ओरिन इतोग़, “देवुळतुन पुनवोरा राजालोरु लोकुरा पोग़ोन तमा अदिकर ताकिह कीस्तोर, तेला मति ‘माट ओरा बेस साय्ता केवालोरोम’ इनजोर इद्रम इन्ह्‌तोर. 
मति मीटु ओरा लेह्‌का कीयनद आयो. मियग्डाहि बोग़ बेरोग़ मन्ह्‌तोग़, ओग़ सबेटोरिह्‌क उड्लोना लेह्‌का आयना गावले. ओसो बोग़ मुक्याल मन्ह्‌तोग़, ओग़ु साकुर केवाना लेह्‌का आयना गावले. 
बेरोग़ बोग़ आंदोग़, गाटो तिनदलाह उदतोग़ुया? बार गाटो तूसवाला? आयो! गाटो तिनदलाह उदतोग़े बेरोग़ आंदोग़. मति नना इंजेके मीवा नडुम सेवा केवानन मह्‌नन. 
मीट इतेके नावा तिपलते वने, नावा तोळ मतोरिर आंदिर. 
बेद्रम नावा बाबाल राजेम कीयलाह अदिकर नाक ईतोग़, अद्रमे नना वने मीकु अद्रमता अदिकर ईय्ह्‌नन. 
इतेके मीट वने नावा राजेमता मेजातगा उदिस तिनदकिर-उनडकिर, ओसो राजकुर्सिनगा उदिसि, इस्रयेलतोर बारा कूळिनोरा नेयम कीकिर,” इनजोर इतोग़. 
ओसो येसुसामि सिमोन पत्रुन इतोग़, “सिमोन! सिमोन! इके केंजा रा! वंजिनाङ पिंडयान अल्सतप लेह्‌का, देयह्‌कना मुक्याल मीक सबेटोरिन पट ऊळलाह, देवुळतुन ताल्ह्‌कता. 
अदिह्‌क निमा विस्वसतुन विळ्सना आयो इनजोर, नना नियेनाह्‌क पार्तना कीतन. मति निमा ओसोवने विस्वसते मलतस्के, नीवा गोततोरा विस्वसतुन बेर्सिह कीसीम,” इनजोर वेहतोग़. 
अस्के सिमोन पत्रु, “सामि! नना नीवा संगे जेल दायलाह, ओसो डोललाह वने तयर मह्‌नन,” इतोग़. 
येसु ओन इतोग़, “पत्रु! नना नीक वेहतह्‌नन, नेंड नग़्का तलाकोग़ कूसनामुने, निमा येसुन पुनोन इनजोर, मूंड मल्काङ इनदकिन डा!” इनजोर इतोग़. 
पया येसु तनाङ कग़यवालोरिन इतोग़, “नना उंद मल्का मीकु कोताङ पोयवा, जोर्का पोयवा, एल्पुस्क पोयवा, लोहच मतन. अस्के मीकु बातालाय कमि अर्स मताया?” इनजोर ताल्ह्‌कतोग़. अस्के ओरु, “आयो गूरु! माक बाताले कमि अरवो,” इतोर. 
पया ओरिन इतोग़, “(अस्के लोकुर नाक बेस ऊळिंदुर, मति इंजेक नाक विरुद कीस्तोर.) अदिह्‌क इंजेके बोनगा कोताङ मन्ह्‌ताङ ओग़ पोयेग़, ओसो जोर्का वने पोयेग़. ओसो बोनगा तल्वर कसेग़ इले, ओग़ तनाङ गेंदङ वमिसाय मति, अद तल्वर कसेटुन असेग़. 
बाराह्‌क इतेके नना मीक वेहतह्‌नन, देवुळता सास्त्रमतगा रासतद पोल्‍लो नाक आयग़ाये. इतेके, ओग़ कसुरतोरा संगे कलियतोग़. इद नावा लोप्पा रासतद पोल्‍लो करल आयनदे. सास्त्रमते नावा लोप्पा रासतव कतम पोल्‍लोङ इंजेके करल आयलाह आताङ,” इनजोर वेहतोग़. 
अस्के ओरु, “सामि! ऊळा, इव इगा रेंड तल्वर कसेह्‌क मन्ह्‌ताङ,” इतोर. इतस्के येसु, “आयग़ा, मनि,” इनजोर इतोग़. 
पया अद लोतग्डाह ओग़ पेसिसि, तना अल्वट मतपु, जय्तुन मरानाङ मेटातगा अतोग़. ओना संगे कग़यवालोर वने अतोर. 
अद जागातगा एवतस्के येसु ओरिनु, “देयह्‌कना मुक्याल मीक पट ऊळमाकि इनजोर पार्तना कीम्ह्‌टु,” इतोग़. 
पया ओरग्डाह उचुन जेक अन्जि, मिंडाङ कोटिस देवुळतुन इद्रम पार्तना कीयलाह आतोग़: 
“ए बाबा! नीवा विचर मतेके, इद नावा पोग़ोन वायनद गोसातुन जेक कीमु. मति इद नावा विचर मतप आयो, नीवा विचर बह मन्ह्‌ता, अद्रमे आयि,” इतोग़.  
अस्के पोग़ोटाहि उंद देवतुल अगा वासि ओन्क लाव ईंदु. 
येसु पका दुकमते निंदिसि, जीवा काल्सतप आसि, पार्तना कींदोग़. अद्रम पार्तना कीनेके, ओना एपुरि नेतुरताङ डोंगेना लेह्‌का नेल अर्न्दु. 
ओना पार्तना मारतस्के, तेदिस कग़यवालोरेके वास ऊळतोग़. ऊळनेके ओर वने आलिह कीस आलिह कीस, बागिसि उंजिस मतोर. 
अस्के ओरिन इतोग़, “मीट बाराह्‌क उंजलाह आतिर? अले तेदाट! देयह्‌कना मुक्याल मीक पट ऊळनद आयो इन्जि पार्तना कीम्ह्‌टु,” इनजोर इतोग़. 
इद्रम कग़यवालोरिन येसु वेहचोरेन मतोग़, अचोटेने अगा गोह्‌डमेंड लोकुर वातोर. ओर गोह्‌डमेंड लोकुरिन यहुदाल ततोग़ (वेग़ येसुना बारा बळयिरग्डाहि ओर्वोग़ मतोग़). तचि येसुन लोंडलाहि यहुदाल अतोग़. 
अस्के “यहुदा, बह निमा माने-मन्कना नडुम पुटटोनन नाकु, इद्रम लोंडिसनेह्‌क पोस ईयलाह आतिना?” इनजोर येसु इतोग़. 
पया येसुन पोयतनदिन ऊळिसि, कग़यवालोरु “सामि, बह माट तल्वर कसेह्‌कने लळय कीकोमा?” इनजोर येसुन ताल्ह्‌कतोर. 
अह कीसि कग़यवालोरग्डाहि ओर्वोग़, तना तल्वर कसेटुन तेंडिसि, मोदुल पेर्माना ओर्युलतोना तिनळ बाजेता केवदुन पोडोह देगनाह ईतोग़. 
अस्के येसु “इंजेके अचोने आयग़ा, मनि!” इनजोर इतोग़. इन्जि ओना देगता केवदुन तुंडिह कीसि, ओन बेस कीतोग़. 
पया अगा येसुन पोयतकोम इन्जि वास मतोर पेर्मालोरिन, मंदिरता साय्बालोरिन ओसो यहुदिराङ पेदल्किन येसु इद्रम इतोग़, “मीटु कलेन पोयतलाह वातप लेह्‌का, तल्वर कसेह्‌कु, टेंगाङ पोस नाक पोयतलाह वातिर अयो! 
दिनम मीवा संगे नना मंदिरतगान मंदन अस्के, नाक पोयविर. मति इद मीवा कगो आंदु, इंजेक ईकळता राजेम ताकिह्‌ता,” इनजोर इतोग़. 
पया ओरु येसुन पोसि अग्डाह अतोर, अन्जि मोदुल पेर्माना लोन ओतोर. अस्के पत्रु वने उचुन जेक मन्जि, ओरा पयाह पयाह वायलाह आतोग़. 
मोदुल पेर्माना लोता मुनेह, रेसातगा किस मासिस, ओर अगान उदिस मतोर. अस्के पत्रु वने ओरगान अन्जि उदतोग़. 
अद किसता कचुल उदताह्‌कु, किस वेह्‌चते उंद ओर्युल पिलातुह्‌क पत्रु दिसतोग़. अस्के अद पिला पत्रुनेके ऊळिसि, “वेग़ मन्कल वने येसुनाय संगे मतोग़,” इनजोर इता. 
मति पत्रु “नना ओन पुनोन एलो,” इनजोर इतोग़. 
गळ्क मनेके, ओसो ओर्वोग़ मन्कल पत्रुन ऊळतोग़. ऊळिसि “निमा वने ओनाय मन्कनिन अय रा!” इतोग़. मति पत्रु, “आयो दादा! नना ओना मन्कनन आयोन,” इतोग़. 
ओसोवने जोक-जोक गंटामेटा पया, “वेग़ इतेके निटमे रा, ओनाय संग मतोग़! गालिल पटटोना लेह्‌का वळ्ह्‌किह्‌तोग़,” इनजोर ओसो ओर्वोग़ इतोग़. 
अस्के वने पत्रु इतोग़, “निमा बाताल वेहतलाह आतिनो दादा, नना इतेके ओन मुर्तिय पुनोन,” इनजोर वळ्ह्‌कनेकेन तलाकोग़ कूसता. 
पया येसुसामि पत्रुनेके मिळ्न्दिस ऊळतोग़. अस्के कोनि “नेंडे नग़्का तलाकोग़ कूसनामुने, निमा मूंड मल्काङ येसुन पुनोन, इद्रम इनदकिन,” इनजोर येसुसामि मुने वेहच मतद पोल्‍लोतुन पत्रु सीता कीतोग़. 
अस्के पत्रु पलतेक पेसिसि पका अळतोग़. 
येसुन पोस तासतोर मन्कलोर, ओना कदर रेहतना ओसो पका नल्हतना कींदुर. 
ओनाङ कोंडान गेंदे मुर्वेते दोहचि, नल्हचोरेन “अले! इंजेक देवुळता जीवाते वेहा रा! नीक बोग़ नल्हतोग़?” इनजोर पास्किंदुर. 
ओसोवन ओरु येसुना कदर रेहतलाहि वेल्‍लाङे पोल्‍लोङ इतोर. 
पया इमा दिया सकरि यहुदिराङ पेदल्कु कलियिसि पंच उदतोर; ओरगा पेर्मालोर ओसो सास्त्रमगूरुर मतोर. पंच उदतस्के, येसुन ओरा मुनेह ओतोर. 
अगा ओतस्के, तग्वाङ केवालोर येसुन ताल्ह्‌कतोर, “अल रा! इंजेक माक वेहा, निमान देवुळ लोहतोग़ पिसिह केवाल किर्स्तुनिना?” इनजोर इतोर. अस्के ओग़ ओरिन इतोग़, “नना मीक वेहतेक वने, मीट मुर्तिय विस्वस केविर आयकिर. 
ओसो नना मीक ताल्ह्‌कतेक वने, अद पोल्‍लो मीट मल्हविर आयकिर. 
मति इंजेके गळ्क मनेके, माने-मन्कना नडुम पुटटोनन नना डीसाता देवुळता तिनळ बाजे उदकन,” इनजोर इतोग़. 
अस्के पंचता सबेटोर लोकुर “अह इतेक पया निमा देवुळता मग़निना?” इनजोर ताल्ह्‌कतोर. ताल्ह्‌कतस्के “मीट इह्‌निर अद निटमे,” इतोग़. 
पया पंचता लोकुर इतोर, “इंजेके माक साक्सिङ-गवय्क बाराह्‌क गावले रा? वेग़ तनाय तोडटे वेहतदिन, माट केंजतल इसि!” इनजोर इतोर. 
