﻿मार्कल.
15.
पया पिङपङ आनेकेने, पेर्मालोरु यहुदिराङ पेदल्कु, सास्त्रमगूरुर ओसो पंच उदवालोर सबेटोर उदिस वळ्ह्‌कतोर. अह कीसि, येसुन दोहता वेहतोर, दोहचि पिलाति इनवाल गुमसिनगा ओसीतोर. 
पया पिलाति येसुन, “बह निमा यहुदिरा राजानिना?” इनजोर ताल्ह्‌कतोग़. पया येसु ओनु, “निमा इह्‌निन अहे,” इतोग़. 
अस्के पेर्मालोर येसुना पोग़ोन वेल्‍लाङे पोल्‍लोना कसुर्क वाटटोर. 
अदिह्‌क पिलाति येसुन ओसो ताल्ह्‌कतोग़, “ऊळा, वेर नीवा पोग़ोन इचोक पोल्‍लोनाङ कसुर्क वाटलाह आतोर, निमा बाताले पोल्‍लो वळ्ह्‌कविना?” इतोग़. 
मति येसु बाताले वळ्ह्‌कोग़. इदिन ऊळिसि पिलाति बयल आतोग़. 
वर्सामेटा आवना पंडुमतस्के, जेलतगा मनवाल बोनाय वग़ोनु, यहुदि लोकुर बोन विळ्सा इनजोर वेहन्दुर, ओन गुमसि पंडुमता दियाते विळ्सिंदोग़. 
बरबसि इनवाल मन्कल, तना तोळतोरा संगे जेलते मतोग़. ओग़ तना तोळतोरिन पोसि, रोम सर्करतोरा संगे विरुद आसि, मन्कलोरिन हव्किस मतोग़. 
पया लोकुर पिलाति गुमसिनगा वासि, “वर्सामेटा पंडुमतस्के जेलते मनवाल ओर्वोग़ मन्कन, मयेनाह्‌क विळ्सना लेह्‌का, इयेंड वने विळ्सिसीम,” इनजोर ताल्ह्‌कतोर. 
पिलाति ओरिन इतोग़, “मीट इह्‌निर इतेके, मियेनाह्‌कु यहुदिरा राजान विळ्सकन,” इतोग़. 
ओग़ अद्रम बाराह्‌क इतोग़ इतेके, (येसुना पयाह अनवालोर बोल्गसोर दास्तोर इन्जि,) वेर पेर्मालोरा जीवा कर्वताह्‌के, येसुन नयगा पोस ततोर इनजोर, पिलाति पुन्ज मतोग़. अदिह्‌क ओग़ अद्रम इतोग़. 
मति पेर्मालोरु, “मयेनाह्‌क बरबसिन विळ्सा इनजोर, माट गुमसिन इनदकल,” इन्जि लोकुरिन पका तग़्हतोर. 
इदिन केंजिसि गुमसि ओसो ताल्ह्‌कतोग़, “अह इतेके यहुदिरा राजाल इनजोर, मीट वेन ततिर, वेन नना बाताल कीकन?” इतोग़. 
“वेन हव्कनागुटातगा वेळ्हा!” इनजोर लोकुर केयतोर. 
अस्के “बाराह्‌कु? वेग़ बाताल कसुर कीतोग़?” इनजोर गुमसि इतोग़. मति ओर इंका एक्‍वाये, “वेन हव्कनागुटातगा वेळ्हा!” इनजोर केयतोर. 
पया लोकुरिन गिर्दा कीयना विचरतेनाह्‌क, गुमसि बरबसिन ओरेनाह्‌क विळ्सिसीतोग़. येसुन बार ओग़ जेट्लाते नल्‍हता वेहचि, हव्कनागुटातगा वेळ्हतलाहि, सीपय्कना कयदे ईतोग़. 
पया सीपय्कु येसुन गुमसिना लोता लोप्पाडा रेसाते ओतोर. अगा ओतस्के, पूरा पल्टनतुन केयिसि जमा कीतोर. 
कीसि येसुन राजाल इनजोर पास्कलाहि, ओन डुंगा पंड रंगता जगा केग़्‍पिह कीतोर, ओसो कोयेना गीळ पंडिसि, ओना तलातगा गळ्म कीतोर. 
पया “ए यहुदिरा राजानिन, नीक जोहर आयि!” इन्जि पास्कतोर. 
ओसो ओरु येसुना तलातुन डुडटे नल्हतोर, ओना पोग़ोन उस्कतोर, ओना मुनेह मिंडाङ कोटिस जोहर कीसोर पास्कतोर. 
पया ओन उस्किस-पास्किस मारतस्के, तमा केग़्‍पिह कीतद डुंगा पंड रंगता जगातुन तेंडिसि, ओनाये जगा केग़्‍पिह कीतोर. अह कीसि, ओनु हव्कनागुटातगा वेळ्हतलाह पलते ओतोर. 
पया येसुन सीपय्क सहरता पलते ओसोर मतोर, अस्के सिकंदर ओसो रूपुसि, वेरा तपे सिमोन इनवाल, तना कुरेने नाटेनाहि मल्स वासोर मतोग़. येसुह्‌कु गुटातुन कांजलाह दीरा वावाह्‌कु, वेर सीपय्कु येसुना हव्कनागुटातुनु कांजलाह, सिमोनिन पोसि बीगर वेहतोर. 
पया ओरु येसुन गुल्गुता इनदनद जागातगा ओतोर. (गुल्गुता इद पेदिरता अर्तम इतेके “तला-टाप्राता जागा” इद्रम आस्ता). 
अस्के (येसुना मेंदुदुह्‌क नोयनद पुनदनायो इन्जि,) ओरु अंगुर जोमातगा मत काल्ह्‌पिसि, येसुह्‌क ईस ऊळतोर, मति ओग़ तान उनोग़. 
पया सीपय्क येसुन हव्कनागुटातगा कय्किन-काल्किन मोल्‍लाङ कोटटोर, ओसो ओनाङ गेंदेनु, बोन्कु बाताल गावले, अदिन ओयना इनजोर, सीटिङ वाटिसि तूसतोर. 
येसुन हव्कनागुटातगा वेळ्हतोर, अस्के सकरताङ नव एगिस मता. 
“वेग़ यहुदिरा राजाल आंदोग़” इन्जि, इद्रमता कसुर बलाते रासिसि, ओना तलापोग़ोन वेळ्हतोर. 
ओसो येसुना संगे इर्वुर डाकुरिन, वग़ोन ओना तिनळ बाजे, वग़ोन बार दावळ बाजे, इद्रम हव्कनागुटातगा वेळ्हतोर. 
अस्के देवुळता सास्त्रमतगा “लोकुर ओनु अडोङ देहतोग़ु इंदुर,” इनजोर रासतद पोल्‍लो करल आता. 
पया अग़ पोस अनवालोर तलाङ ओलिह कीसोरे, ओन इहलेह्‌का उस्किस-पास्किस वळ्ह्‌किंदुर, “ओ! मंदिरतुन विर्हचि, मूंड दियाने दोहवानिन! 
हव्कनागुटातग्डाहि रेगिसि, निमा नीवाय जीवातुन पिसिह कीम!” इंदुर. 
अहे पेर्मालोर, सास्त्रमगूरुर वने पास्कसोर इद्रम इतोर, “वेग़ दुस्रोरिन विळ्सिह कीतोग़, मति तन्क विळ्सिह कीया पग़वोग़. इस्रयेलतोरा पिसिह केवाल किर्स्तु राजाल मन्ह्‌तोग़ इतेके, हव्कनागुटातग्डाहि इळ्न रेगेग़. अस्के माट ओन ऊळिसि नमकोम!” इतोर. ओसो येसुना संगे हव्कनागुटानगा वेळ्हच मतोर डाकुर वने, ओन पास्किंदुर. 
पया नेक नितग्डाह इतेके, पियलि मूंड एगनाह्‌जोम, देसेममेंड कतम ईकळ पोयता. 
पियलि मूंड एगनेके, येसु बेरा आल्काते इह इतोग़, “एलि, एलि, लमा सबग़्‍तनि!” (तेना अर्तम इह मन्ह्‌ता: नावा देवुळतिन, नावा देवुळतिन, निमा नाक बाराह्‌क विळ्सिसीतिन?) 
अगा निच मतोरग्डाहि उय्तुरिह्‌क, (येसु केयतद पोल्‍लो तेळियवाह्‌कु,) “ऊळाट! ओग़ एलियाल इनवाल मुनेतोग़ कबुरतोनु केयलाह आतोग़!” इनजोर ओर इतोर. 
अस्के ओर्वोग़ वितिस अन्जि, बूबिलतुन कयतद अंगुर जोमातगा मुळ्हचि, लाटटे कोडटगा तासिसि, ओन्क उनडलाह ईतोग़. अचोटेन बोग़ो इतोग़, “मनि रा! एलियाल ओन पिसिह कीयलाह वास्तोग़ा, वायोग़ा, ऊळकल,” इतोग़. 
अस्के येसु जोरते केयिसि हातोग़. 
(इंजेके येरुसलेमता मंदिरतग्डा पवित्र गूडटा अग़दगा, गेंदे अडह कीस मता; अद गेंदे अडम मताह्‌कु, लोकुर देवुळतुन गट्ने कलिय पग़वोर आंदुर.) पया येसु हातस्के, मंदिरता अद गेंदे, पोग़ोटाहि इळ्न एवनाहि, पग़्क वितिसि रेंड तुक्ळेङ आताङ. 
अस्के येसुना मुनेह सीपय्कना दरोगाल निच मतोग़. येसु इद्रम केयिस हातदिन ऊळिसि, “वेग़ मन्कल निटमे देवुळता मग़ आंदोग़!” इनजोर इतोग़. 
उचुक आस्क वने, जेक निचि ऊळसोर मताङ. अव आस्कनग्डाहि मग्डला नाटेनद मरियालि, उड्लोग़ याकुब, योसेस, वेरा तलोग़ मरियालि, ओसो सलमि इव आस्क मताङ. 
येसु गालिल पटटे मतस्के, इव आस्कु ओना पयाह अन्जि सेवा कींदुङ. ओसो अगा वेल्‍लाङे आस्कु, ओना संगे येरुसलेमते वास मतव मताङ. 
वारमता पोल्वादियातेनाह्‌क तयर आयनद दियाते येसु हातोग़. अस्के बह्‌ट अर्स मता. पया बाताल आता, यहुदिराङ तग्वाङ केवालोरग्डाह ओर्वोग़ मतोग़, अरिमतेया नाटेनोग़ योसेपि पेदिरतोग़ु. लोकुर ओन मान ईंदुर. ओग़ु देवुळ राजेम कीयनद दिया बेस्के वास्ता इनजोर, अग़ ऊळसोर मंदोग़. गळ्क इतेके पोळ्‍द अरयनस्के वारमता पोल्वादिया सुरु आयग़ा इनजोर, ओग़ दीराते गुमसि पिलातिनगा अन्जि, “येसुना सेत्तातुन पोहतलाह ओयकन,” इनजोर ताल्ह्‌कतोग़. 
अस्के पिलाति, “अरे! इचोन जल्दि हातोग़ा?” इन्जि बयल आतोग़. पया सीपय्कना दरोगान केयिसि, “येसु हातोग़ा?” इनजोर ताल्ह्‌कतोग़. 
येसु हातोग़ इनजोर ओग़ दरोगाल वेहतस्के पया, पिलाति सेत्तातुन ओयलाह योसेपिन वेहतोग़. 
वेहतस्के पया योसेपि उंद पूना पांड्रि हामुर-गेंदे असतोग़. असिसि येसुना सेत्तातुन इळ्न रेहचि, अद गेंदेते ऊर्हतोग़. पया बेरा आदतगा तर्वतद उंद गुमयातगा ओसि, गति कीतोग़. अह कीसि गुमयाता अग़दगा बेरा आद बंडातुन तिळ्ह्‌प कीतोग़. 
मग्डला नाटेना मरियालि ओसो योसेसना तलोग़ मरियालि, सेत्तातुन गति कीतद जागातुन ऊळताङ. 
