﻿मार्कल.
13.
पया यहुदिरा मंदिरताहि येसु पेसिस अनेके, ओर्वोग़ कग़यवाल येसुन इतोग़, “गूरु, इद ऊळा! इद मंदिर बेचोन सोबा दिसिह्‌ता. तेन बेचोन सोबाताङ बंडाने दोहतोर!” इतोग़. 
इतस्के येसु ओन इतोग़, “निमा इद मंदिरताङ बेराङ-बेराङ लोह्‌किन ऊळिह्‌निन इसि. (इव इचोन बूळेम आयनुङ इतेके,) इविस्कनगा बंडाता पोग़ोन बंडा वने मनो आयग़ा, बूळे केवालोर कतम अर्हतनुर,” इतोग़. 
पया येसु मंदिरतग्डाह पेसिसि, जय्तुन मराना गुड्रातगा अन्जि, मंदिरता मुनेहतेके उदिस मतोग़. ओग़ वग़ोग़े मतस्के, पत्रु, याकुबि, योहनि, आंद्रेयाल वेर ओनगा अन्जि, इद्रम ताल्ह्‌कतोर. 
“गूरु, इव पोल्‍लोङ बेस्के बह आयनुङ? इव पोल्‍लोङ आयनुङ इनजोर, तेना बाताल सीना दिसग़ा?” इनजोर ताल्ह्‌कतोर. 
ताल्ह्‌कतस्के येसु ओरिन इतोग़, “मीक बोग़ाय नाळेह कीयना आयो इन्जि, उसरते मन्ह्‌टु. 
वेल्‍लाटोर नावा पेदिर पोस वासि, ‘नना देवुळ लोहतोनन,’ इनजोर वेल्‍लाटोरिन नाळेह कीयनुर. 
ईनाह-आनाह बेके ऊळतेकाय, लळय्क आस्ताङ इन्जि, मीक एर्का आयग़ा. अस्के मीट रेयमाटु. इव पोल्‍लोङ निटम इह आयनुङे, मति इचोट्के बूम मारो. 
जातता पोग़ोन जाति तेदग़ा, राजेमता पोग़ोन राजेमि तेदग़ा. बेगा इतेक अगा जागाङ-बूमिङ मेलियनुङ, दुकळ अरयग़ा. मति इव सबे वायनाङ पीळाना सिरप मुर्ङुल आयग़ा, ओसो इंका पका बेरा गोसा वायग़ा. 
मीट उसरते मन्ह्‌टु. बह इतेके लोकुर मीक कोरोट-कचिर्कनगा ओसीयनुर, तमाङ पार्तनाताङ लोह्‌कने मीक नल्हतनुर. ओसो मीट नाक विस्वस कीतेनाह्‌क, मीकु गुमसिरगा, राजालोरगा ओयनुर. अस्के मीट ओरा मुनेह नावा पोल्‍लोता साक्सि वेहतकिर. 
(इद्रमलेह्‌का बूम मुळ्न्दनामुने, नावा बेसता कबुर सबे जातिनोरगा पोकुर आयना गावले.) 
मीवा नेयम आयलाह पोस ईयनुर अस्के, माट बाताल वळ्ह्‌ककोम इनजोर, मुनेन आलिह केमाटु. देवुळता पवित्र जीवा मीकु वळ्ह्‌कलाह बुदि ईयग़ा. अद ईतस्के बेद बह वळ्ह्‌कना, अहे वळ्ह्‌काटु. 
“विस्वस केवोग़ तमोग़ तना विस्वस कीतोग़ दादानु, ओसो विस्वस केवोग़ तपे बार तना विस्वस कीतोग़ मग़िनु, हव्कलाहि पोस ईयनुर. विस्वस केवोर मग़्क-मयास्कु विस्वस कीतोर तलोग़-तपेरा पेटळ तेदिसि, ओरिन हव्कलाह वेहतनुर. 
ओसो मीट नाक नमवालोरिर आताह्‌कु, दुनियातोर मीक कोटुल कीयनुर. मति आक्रि एवनाह बोर दीरा पोस मन्ह्‌तोर, देवुळि ओरिने पिसिह कीयग़ा.” 
“ओसो उंद इद्रमता दिया वायग़ा, मंदिरतुन कळ्‍वोग़ कीयनदु बातालो उंदि, एग़्ङ वायनदिन, पोलवद जागातगा निल्पिह कीतदिन मीट ऊळकिर. (मीट अर्ववालोरिर इदिन सीताते तासाटु.) अस्के यहुदा पटटे मनवालोर लोकुर, कोंटेतोरग्डाह पिह्‌ट अरयलाह, मेटानके वितिर. 
बोग़ाय लोता पोग़ोन मतेके, ओग़ तना लोता बातालाय ओयलाह लोनलोप्पा नेङमाकेग़. 
ओसो बोग़ाय मन्कल पोलमते मतेके, ओग़ तना कोटजगातुन ओयलाह लोन मलमाकेग़. 
अव दियाने नेलाङ हव्कतव आस्किह्‌क, ओसो पाल ऊहतनव तलिस्किह्‌क, बेचोटा गोसा आयग़ा! 
अदिह्‌क मुसुर पेग़दस्के इद गोसा वामाकि इनजोर, देवुळतुन पार्तना कीम्ह्‌टु. 
बाराह्‌क इतेके अव दियाने पका बेरा गोसा आयग़ा. अचोटा गोसा देवुळि बूम पुटिह कीतग्डाहि बेस्केन आयो वने, ओसो मुनेह बेस्केन वने आयो आयग़ा. 
अव वायनव गोसाताङ दियान, देवुळि कमि केवेक अचोन, बोग़े मन्कल पिसोग़ आयनोग़. मति तनाङ आचतोर लोकुरिन अद गोसाताहि पिसिह कीयनेनाह्‌कु, देवुळि अव दियान कमि कीयग़ा. 
“अद वेलाते बोग़ाय मीक इनदनोग़, ‘ऊळाट, देवुळ लोहतोग़ राजाल इगाडोग़! देवुळ लोहतोग़ राजाल अगाडोग़!’ अस्के ओनाङ सेतेम पोयमाटु. 
बाराह्‌क इतेके नना देवुळ लोहतोग़ राजानन इनवालोर जोलहालोरु, ओसो देवुळता कबुरतोनन इनवालोर जोलहालोरु, इद्रमतोर पुटनुर. ओर बामिह कीयनाङ कबस्कु ओसो सीनाङ तोहचि, देवुळ आचतोर लोकुरिन वने, लेसिह कीयलाह ऊळनुर. मति ओर अह कीया पग़वोर आयनुर. 
ऊळाट, नना इतेके सबे पोल्‍लोङ मीक मुनेन वेहतन, उसरते मन्ह्‌टु. 
“अव दियानाङ तिपल्क मारताहे, पोळ्‍द मांजो आयग़ा, नेला दींचो आयग़ा. 
उकाङ पोग़ोटाह इळ्न रालनुङ, पोग़ोटा बूमतगा सबे मेलियनुङ. 
अस्के माने-मन्कना नडुम पुटटोनन, नना बेरा लावते ओसो डीसाते मोयुलपोग़ोन वायनदिन, लोकुर ऊळनुर. 
अद वेलाते नना नावाङ देवतुल्किन दुनियाता मूलाह्‌क-मूलाह्‌क लोहतकन. पया अवु इद बूमतगा सर्ने मनवालोर, नावाङ आचतोर लोकुरिन जमा कीयनुङ.” 
“गेळाताङ मरान ऊळिसि, इद पोल्‍लो कग़याटु. आकिङ रालिह्‌ताङ अस्के, डोय एरे एवता इनजोर मीट पुह्‌निर. 
इद्रमलेह्‌का मीट वने इव पोल्‍लोङ आयनदिन ऊळकिर अस्के, सामि गट्‌नेन एवतप लेह्‌कान इनजोर पुन्ह्‌टु. 
इह केंजाट, नना मीक सेतेम वेहतह्‌नन, इव सबे पोल्‍लोङ बेचानाह करल आयोङ आयनुङ, अचानाह इद पीळतोर बूळेम आयोर आयनुर. 
पोग़ोटा बूमि, इळ्ता बूमि मायनुङ, मति नावा पोल्‍लो मात्रम बेस्केन मायो आयग़ा.” 
“मति नना मल्स वायनद दियातुन, वेलातुन बोग़े पुनोग़. देवुळदीपताङ देवतुल्क वने पुनोङ, नना इंका पुनोन, सिरपि नावा बाबाल पुन्ह्‌तोग़. 
नना मल्स वायनद दिया बेस्के एवयह्‌ता इनजोर मीट पुनविर. अदिह्‌क मीट वने उसरते मन्ह्‌टु, केपसोर मन्ह्‌टु. 
इद बेद्रमलेह्‌का इतेके, ओर्वोग़ माल्काल दुस्रा देसेम दायना मताह्‌कु, तनाङ ओर्युलतोरा कयदे लोतुन विळ्सेग़. पया ओर्विह्‌क-ओर्विह्‌क उंद-उंद कबळ वेहेग़, ओसो अनेके लोता पह्‌रा केवान उसरते मन इनजोर, उकुम ईस अनेग़. 
अद्रमलेह्‌का सामि वायनद दिया बेदु, इद मीक तेळियो. पोळ्‍द अनजोर वायनोग़ा, नडुमनग़्का वायनोग़ा, मुनेताङ कोग़्क कूसेङ वायनोग़ा, पङ आसोर वायनोग़ा, इदिन मीट पुनविर. 
अदिनेनाह्‌क अग़ ऊळसोर मन्ह्‌टु. नना दोम्ह्‌क्ने वातस्के, मीट उंजवालेवा मनदनद दिसतेके बेसु! 
नना मीक वेहतनद पोल्‍लोतुन, नाक नमवालोर सबेटोरिह्‌क वेहतह्‌नन, उसरते मन्ह्‌टु,” इनजोर इतोग़. 
