﻿मत्याल.
21.
येसु तनाङ कग़यवालोर बार, येरुसलेम सहरता एरे एवयलाह आतोर. पया जय्तुन मराना मेटातगा, बेत्पागे नाटे वातोर अस्के, येसु इर्वुर कग़यवालोरिन नाटे लोहतोग़. 
“मुनेह दिसनद नाटेनगा अन्ह्‌ट, अगा एवयकिर अस्के, मीक उंदि दोहच तासतद गाळ्‍दि ओसो ताना पियो दिसनुङ. अविस्किन लेहच, नयगा पोस वाटु. 
बोग़ाय मीक इविन बाराह्‌कु ओय्ह्‌निर इतेके, सामिह्‌क इविना गर्ज अरता, इद्रम इन्ह्‌ट. अस्के ओग़ चट्पिट अविन ततलाह ईयनोग़,” इन्जि येसु ओर इर्वुर कग़यवालोरिन लोहतोग़. 
इव गोटिङ आताङ अस्के, सास्त्रमते मुने देवुळता कबुरतोग़ वेहतद पोल्‍लो करल आता, अद पोल्‍लो इह मन्ह्‌ता: 
येरुसलेम सहरतोरिह्‌क वेहाट, “ऊळाट, मीवा राजाल मियके वास्तोग़, कुलुल बुद आसि, गाळ्‍दतगा उदसोरे, इतेके गाळ्‍द-पियोतगा उदिस वास्तोग़!” 
अस्के पया ओर इर्वुर कग़यवालोर नाटे अन्जि, येसु वेहतप, अहे कीतोर. 
गाळ्‍दि ओसो गाळ्‍द-पियो तचि, अविस्कना पोग़ोन तमाङ कोटजगाङ ताग़तोर. अस्के येसु अगा उदतोग़, उदिसि येरुसलेमते वातोग़. 
मुडग्डाहि वेल्‍लाटोरे लोकुर येसुह्‌कु मान ईयलाह, तमाङ कोटजगाङ तेंडिसि, अग़दे ओना मुनेह ताग़िन्दुर. ओसो उच्वुर बार मरानाङ कोमान डायिसि, अग़दे ताग़िन्दुर. 
येसुना पेग़्के-मुनेह अनवालोर लोकुर रोदा कीसोरे, केयसोरे इनदलाह आतोर, “दाविद राजानापुळ्गतोग़ पिसिह केवाह्‌क जोहर! देवुळबाबाना अदिकर पोस वास्तोग़, ओन्कु देवुळता देय्वा आयि! पोग़ोटा देवुळतुह्‌क जोहर!” 
येसु येरुसलेम सहरतगा वातोग़ अस्के, सहरमेटोर रोदा आसोर ताल्ह्‌किंदुर, “वेग़ बोग़ आंदोग़, रा?” 
“वेग़ गालिल पटटा नासरेत नाटे मनवाल, देवुळता कबुरतोग़ येसु आंदोग़,” इनजोर लोकुर वेहन्दुर. 
येसु पया मंदिरलोप्पा ओळियतोग़, अह कीसि अगा वमवालोर-असवालोर कतमतोरिन पलत पूंडटोग़. ओसो कोताङ बद्ले केवालोराङ बलानु, ओसो मोकतुह्‌क अरयनव परेवाङ वमवालोराङ कुतुस्किन, कप मुळ्हतोग़.(सर्करताङ कोताङ मंदिरतगा वाटलाह ताकोङ आंदुङ, अदिह्‌कु अव कोताङ बद्ले कीसि यहुदिराङ कोताङ एवालोर अगा उदिस मंदुर.) 
अह कीसि येसु ओरिन इतोग़, “ ‘नावा लोतुन मोळ्कनद जागा इनदनुर,’ इन्जि देवुळ इन्ह्‌ता, इद्रम सास्त्रमते रासतद मन्ह्‌ता. मति मीट देवुळता लोतुन डाकुरा डेरा कीतिर!” इतोग़. 
पया मंदिरतगा गुडिर-कूटालोर येसुनके वातोर अस्के, ओग़ ओरिन सव्रे कीतोग़. 
अस्के मंदिरते मनवालोर पेर्मालोर ओसो सास्त्रमगूरुर, वेर येसु कीताङ बेराङ कबस्किन ऊळिसि. ओसो मंदिरतगा पिलाङ-पेकोर “दाविदना कुट्मळतोग़ पिसिह केवाह्‌क जोहर आयि!” इन्जि केयसोर इंदुर, इदिन वने वेर ऊळतोर. ऊळिसि, वेर ओङ आतोर. 
“पिलाङ-पेकोर नीकु बार इन्ह्‌तोर, तेन निमा केंजतिना?” इन्जि वेर येसुन कट्ला कीतोर. पया येसु इतोग़, “इंगो रा, ओर सेतेमे इन्ह्‌तोर! मति मीटु बेस्काय सास्त्रमते इद्रम अर्विसि ऊळतिरा: निमा उड्लोर पेकोराङ, बाला पेकोराङ तोडिनाहि, नीक जोहर कीयनव पाटाङ पेसनाह कीतिन”? 
इचोन वळ्ह्‌किसि, येसु ओरिन विळ्सतोग़. सहरताहि कग़यवालोरा संगे पेसिस पया, बेतनि नाटे अन्जि, अगान निद्र कीतोर. 
नग़्कमि येसु ओसो तनाङ कग़यवालोर येरुसलेमतके अनेके, येसुह्‌क कग़्व वसता. 
अग़दगा उंदि अंजिर मरा दिसताह्‌कु, अगा तिनदलाह अंजिर पंडिङ मनदनुङ बहे, इन्जि येसु मराता एरे अन्जि ऊळतोग़. मति ऊळतेके उंद वने पंड अगा इले, वेट आकिङे मताङ. अस्के ओग़ मरातुन इतोग़, “ए मरातिन, नियगा बेस्केन कायाङ आदमाकिङ!” इनजोर सरप ईतोग़. अह इताहे चट्‌नेन मरा वतिस अता. 
तेन ऊळिस कग़यवालोर बयल आतोर, आसि इतोर, “गूरु, अंजिर मरा इचोन चट्‌नेन बह वाग़िस अता?” इतोर. 
येसु ओरिन इतोग़, “इह केंजाट, नना सेतेम वेहतह्‌नन, मीट बेदे उन्क-मन्क आयवा, देवुळता लावतगा विस्वस तासतेके, मीट इदिने आयो, मति तेन्काय बेराङ कबस्क कीया पग़यकिर. इद मेटातुनु निमा ‘डग वासि सम्दुरतगा अन्ज अर्म!’ इनजोर इतेके, अद अद्रमे आयग़ा. 
बेदिनाय मीट उन्क-मन्क आयवा, विस्वसते पार्तना कीस तान ताल्ह्‌कतेके, देवुळि मियेनाह्‌क अह कीयग़ाये,” इन्जि इतोग़. 
येसु पया ओसोवने येरुसलेम मंदिरतगा नेङतोग़. अगा ओग़ काग़्हनेके, पेर्मालोर ओसो दुस्रोर यहुदिराङ पेदल्क, वेर येसुन इनदलाह आतोर, “नियगा मंदिरताहि वीकुरतोरिन पूंडलाह अदिकर मन्ह्‌ताया? मतेके बेद्रमता अदिकर मन्ह्‌ता, ओसो इद अदिकर बोग़ नीक ईतोग़?” इन्जि ताल्ह्‌कतोर. 
अस्के येसु ओरिन इतोग़, “नना वने मीक उंद पोल्‍लो ताल्ह्‌किह्‌नन. मीट इदिन वेहतेके, नना वने बेद अदिकरते कीय्ह्‌नन, अदिन वेहतकन. 
योहनिह्‌क लोकुरिन देवुळता पेदिरते एग़ मीहतलाह, बोग़ अदिकर ईतोग़? देवुळ ईताया, बारा मन्कलोर ईतोरा?” इन्जि ताल्ह्‌कतोग़. अस्के ओर तमतमाय इह वळ्ह्‌किंदुर, “माट देवुळ ईता इनदकल अस्के, वेग़ इनदनोग़, ‘अह इतेक मीट बाराह्‌क योहनिन नमविर?’ इनदनोग़. 
मति माट मन्कलोर ईतोर इनदकल इतेक, लोकुर माक अडम आयनुर; योहन देवुळता कबुरतोग़ आंदोग़ इनजोर वेर नमिह्‌तोर कोनि.” 
अदिह्‌क पया ओर पेदल्क “माट पुनोम,” इनजोर इतोर. अस्के पया येसु इतोग़, “अह इतेके, नना वने इव कबस्किन बेद अदिकरते कीय्ह्‌नन, अदिन मीक वेहोन,” इतोग़. 
येसु ओसो इतोग़, “नना उंद पुन्पिह कीयनद पीटो वेहतह्‌नन, केंजाट. वग़ोग़ मन्कह्‌क इर्वुर पेकोर मतोर. तपे माळा मग़नगा अन्जि, ‘निमा नेंड अंगुर वाळुमतगा अन्जि कबळ कीम डा,’ इन्जि वेहतोग़. 
‘नाक दाया वसो, रा!’ इन्जि, वेग़ पेकाल इतोग़, मति पया बहो आलिह कीसि, वेना विचर मिळ्न्दताह्‌कु, वेग़ कबळतुह्‌क अतोग़. 
“पया तपे उड्लोग़ पेकानगा अन्जि अहे वेहतोग़. ओग़ उड्लोग़ पेकाल पया, ‘एय, दाय्ह्‌नन बाबा!’ इतोग़, मति अनोग़. 
“इदिनलोप्पा मीवा बाताल विचर मन्ह्‌ता? इर्वुरग्डाहि बोग़ तपेना पोल्‍लो केंजतोग़?” इन्जि येसु ओरिन ताल्ह्‌कतोग़. “माळा मग़िय केंजतोग़,” इनजोर इतोर. येसु ओरिन इतोग़, “इह केंजाट, नना सेतेम वेहतह्‌नन, मीकाय मुने सिद्‌वा एनवालोर ओसो बोगेस्कु, इद्रमतोर देवुळता राजेमते जागा पोयह्‌तोर. 
योहन मीकु सेतेमता अग़ तोहतलाह वातोग़, मति मीट लोकुरिर ओन नमविर. सिद्‌वा एनवालोर ओसो बोगेस्कु मात्रम ओन नमतोर. ओर तमा पापमताहि मिळ्न्दतदिन ऊळिस तेला मीटु मिळ्न्दविर, योहनिन नमवाये मतिर. 
“ओसो उंद पुन्पिह कीयनद पीटो वेहतह्‌नन, केंजाटु. ओर्वोग़ लोता माल्काल साव्कर मतोग़, ओग़ु अंगुर वाळुम ओग़्सतोग़. अंगुर सोपता वाळुम ओग़्सिस, ताना सर्ने वेटळ दोहतोग़. पया वाळुमता लोप्पा अंगुर जोमा पेग़लाहि, उंदि बोंदा तर्वतोग़, ओसो ताना एरे वाळुम केपलाह उंद मंडा पंडटोग़. पया ओग़ दुस्रोरिह्‌क कूलते तासिसि, जेक देसेमते पय्नम अतोग़. 
पया अंगुर पंडिना पंटा वातस्के, ओग़ तना पंटाता तूस ओयनेनाह्‌कु, उय्तुर ओर्युलतोरिनु, ऊळेवाळे केवालोरक्‍के लोहतोग़. 
“पया ओर्युलतोर वाळुमतगा वातस्के, वेर ऊळेवाळे केवालोर ओरिन पोसि, बोन नल्हतोर, बोन हव्कतोर, बोन बंडाङ उकतोर. 
इदिन केंजिसि पया, ओग़ माल्काल ओसोवन मर्ला, मुने लोहतोरिह्‌काय एक्‍वा ओर्युलतोरिनु ओसो लोहतोग़. वेरा संगे वने ओर ऊळेवाळे केवालोर अहे कीतोर. 
आक्रिते नावा पेकान मान तासनुर इन्जि, ओग़ु तना मग़िनु ओरक्‍के लोहतोग़. 
मति ऊळेवाळे केवालोर मग़ि वायनदिन ऊळिसि, तमतमाय वळ्ह्‌किंदुर, ‘इद तपेना सम्सरम इतेके वेन्के आयग़ा. दट, वेने माट हव्किङ, अस्के वेना तूस माक आयग़ा.’ 
इद्रम इन्जि ओन पोसि, वाळुमता पलतेह ओसि हव्कतोर. 
“अह इतेके वाळुमता माल्काल मल्स वायनोग़ अस्के, ओग़ वेर ऊळेवाळे केवालोरिनु बह कीयनोग़ इह्‌निर मीटु?” इन्जि येसु ताल्ह्‌कतोग़. 
अस्के ओर पेदल्क येसुन इतोर, “अद्रमतोर लाग्वोरिन ओग़ देबाङ-गूटेङ कीसोर-कीसोरे हव्कनोग़, अह कीसि बराबर पंटातुह्‌क पंटाता ओना तूस एवालोरिह्‌कु, ओग़ अद वाळुमतुन कूलते ईयनोग़,” इतोर. 
येसु इतोग़, “केंजाट, मीट सेतेमे इतिर, ताना अर्तम इह मन्ह्‌ता. देवुळि तना राजेमते मीक यहुदिरिह्‌क दोर्कनद तूसतुनु, मीवा जागाते ताना पोल्‍लोते तिरियवालोर (दुस्राङ जातिनोरिह्‌क) ईयग़ा. “नना मीक ओसो उंद पोल्‍लो वेहतह्‌नन. मीटु (देवुळ लोहवाल राजाना लोप्पा) सास्त्रमते इदिन अर्वविरा? बेद बंडातुन मुने बेल्दर्कु (लोन दोहवालोर) पोहचीतोर, अदे बंडा इंजेके मूलाता आदर बंडा आता. इद देवुळबाबानाये कबळ आंदु, इद माक पकाय बामतप दिसिह्‌ता. 
अद बंडातगा बोग़ अरयनोग़, ओग़ ईंदेग़-पोदोग़ आयनोग़, मति अद बार बोनगा अरता इतेके, ओग़ गुंडा-गुंडा आयनोग़,” इन्जि येसु इतोग़. 
येसुनाङ पुन्पिह कीयनाङ पीटोङ केंजिसि, ओर लाग्वोर कोरातोरा लोप्पा वळ्ह्‌कनस्के, मावाय लोप्पा वळ्ह्‌किह्‌तोग़ इन्जि, पेर्मालोर ओसो परुसिर पुतोर. 
अदिह्‌क येसुन ओर पोयतलाहि अग़िङ पर्ह्‌किंदुर. मति लोकुर ओनु देवुळता कबुरतोग़ आंदोग़ इन्जि नमताह्‌कु, वेर लोकुरिह्‌क रेयिसि, येसुन पोयतलाह ऊळोर. 
