﻿मत्याल.
15.
पया उय्तुर परुसिर ओसो सास्त्रमगूरुर, येरुसलेम सहरताहि वासि येसुन इतोर, “नीवाङ कग़यवालोर मावाङ पेदल्कना मतद रीत-रिवजतुन बह माळोर? वेरु तिनदनामुने कळ्‍वोग़ आतदिन एडलाह, तमाङ कय्क बाताङ बाराह्‌क नोग़वोर?” इन्जि येसुन कट्ला कीतोर. 
अस्के येसु ओरिन इतोग़, “मीट पया मीवाङ मुनेताङ रीत-रिवजतुन नोमसोरे, देवुळताङ अडोन माळवालेवा बह तपतिर? 
(इद केंजाटु, मीवा उंद तप नना वेहतह्‌नन.)‘निमा नीवा तलोग़-तपेह्‌क मान ईम,’ इद्रम सास्त्रमते देवुळता उकुम वेहतद मन्ह्‌ता. ओसो ‘बोग़ तना तलोग़-तपेह्‌क मान एवा, ओरा कदर रेहतह्‌तोग़, ओन्क हव्कना सिक्सा ईयना,’ इह वने रासतद मन्ह्‌ता. 
मति मीट मात्रम इह्‌निर इतेके, बोग़ाय तना तलोग़-तपेना पिसवग़तुह्‌क ईयनविस्किनु, देवुळतुह्‌क वाटटेक बार आयो, ओग़ तलोग़-तपेह्‌कु मान एमाकेग़, इद्रम मीट काग़्हतह्‌निर. इद्रमे मीट मीवाङे रीत-रिवज्क पुटिह कीसोरे, देवुळता पोल्‍लोतुन देहतिर. 
एय सोङ केवालोरिर, देवुळि मुने तना कबुरतोग़ यसयाल इनवाल, वेना संगे सास्त्रमते मीवा लोप्पा बराबर वेहच मता: 
वेर लोकुर तमा तोडटेने, नाक मान ईस्तोर, मति वेर नावा पोग़ोन जीवा वाटोर. 
वेरा मोळ्कनद वने जोलिय मन्ह्‌ता; नावा सास्त्रम काग़्हतनदिन विळ्सिसि, तमाङे अडोङ काग़्हतह्‌तोर. इनजोर वेहता.” 
अस्के येसु लोकुरिन तनके केयिसि ओरिन इतोग़, “नना इंजेके बार इह्‌नन, तेन केंजिसि कग़याटु. 
(कय्क नोग़तेकाय, नोग़वेकाय,) बेद मन्कना कुमतगा दास्ता, अद ओनु करब केवो. मति पोटाताहि बेव पोल्‍लोङ तोडटुह्‌क पलते पेसिह्‌ताङ, अवे कोनि मन्कन करब कीस्ताङ,” इन्जि येसु इतोग़. 
गय्क मनेके, कग़यवालोर येसुनगा वासि इतोर, “नांगा वेहन्दिन अद पोल्‍लोतुह्‌क परुसिर पकाय नारज आतोर, तेन निमा पुतिना, गूरु?” इन्जि वेहतोर. 
“नावा देवुळदीपतोग़ बाबाल बेव पोर्ह्‌कान ओग़्सोग़, अविन ओग़ु कतमे कुळ्ह-कुळ्ह तह्‌किसीयनोग़. 
वेर परुसिरक्‍के सीता केमाटु, वेर अहे मनिर. गुडिरिह्‌क अग़ तोहवालोर वेर गुडिरे! गुडिह्‌क गुडि अग़ तोहनेके, ओर इर्वुर आसि बोंदातगा अरयनुर!” इद्रमि ओरिन येसु इतोग़. 
पया सिमोन पत्रु ओन ताल्ह्‌कतोग़, “इद कळ्‍वोग़ता पुन्पिह कीयनद पोल्‍लोतुन, माक तेळियिह कीस वेहा, गूरु,” इतोग़. 
“मीकाय इंका तेळियोया? 
बेदिन माट तिह्‌नल, अदे कुमतगा दास्ता, पया माट पेल्किस पोहतह्‌नल. (इतेके अद करब कीयनव लाग्वाङ विचर्किन पुटिह केवो,) इद वने मीक तेळियो? 
मति माट लाग्वा वळ्ह्‌कनदु तोडटुह्‌क पलत पेसिह्‌ता, अदु पोटालोप्पाडाहि वास्ता. तानेनाह्‌के मन्कनु देवुळि जेक तासिह्‌ता. 
बाराह्‌क इतेके, वायनवु लाग्वाङ विचर्कु, हव्कनदु, सिंड्रि-पोह्‌डेङ कीयनदु, कले कबळ, जोल बयन ईयनदु, वह्‌चळि, इवे पोटालोप्पाडाहि पलत पेसनव आंदुङ. 
मन्कनु इद्रमताङ गोटिङ कोनि करब कीस्ताङ. मति कय्क नोग़वाये तिनदना, इदु मन्कनु करब केवो आस्ता,” इनजोर इतोग़. 
गालिल पटटाहि पेसिस पया, येसु तनाङ कग़यवालोरा संगे सोर-सिदोन एरियाते वातोग़. 
पया ऊळाटु, अद पटटा उंद यहुदि आयवदु कनान जातता आंचाळि येसुनगा वासि केयसोर इता, “ए सामि, दाविद राजाना कूळतोनिन पिसिह केवानिन, नयगा जीवा लोपा. नावा मयानु देयम पोसि, तान पट्पट अह्‌चिह्‌ता,” इनजोर ओन कालगडेम अरता. 
मति येसु केमेन मन्जि, तान उंद पोल्‍लो तेला मल्होग़. अस्के कग़यवालोर येसुन इतोर, “मावा पेंडेस वासोर अद कयर कीस्ता, अद अनि,” इतोर. 
अस्के येसु तान इतोग़, “नावा बाबाल नाकु इस्रयेल देसेमतोराङ लेसताङ गोरेना लेह्‌काडोरिन विळ्सिसि, दुस्राङ जातिनोरिन साय्ता कीयलाह लोहोग़,” इतोग़. 
अस्के कंद्रेम आसोर वासि, येसुनाङ काल्क मोळ्कसोरे, अद इता, “नाक साय्ता कीम, सामि!” 
अस्के येसु तान इतोग़, “पेकोराङ आरिनु लोताङ नय्किह्‌क वाटिसीयना बेस आयो,” इतोग़. 
“नीवा पोल्‍लो निटमे मन्ह्‌ता, सामि, मति लोतोर तिनदनाङ दळ्यानाहि पोवताङ पेसावार्किन वने, लोताङे नय्क तिन्ह्‌ताङ,” इनजोर अद येसुन इता. 
“इंगो बायि, नयगा नीवा विस्वस बेचोटा बेह्‌रा मन्ह्‌ता! निमा ताल्ह्‌कतपे नीक आयि,” इन्जि येसु तान देय्वाताङ पोल्‍लोङ वेहचीतोग़. पया अदे गट्काते ताना मयाळि सव्रेम आता. 
येसु पया अग्डाहि पेसिस मन्जि, गालिल सम्दुरकचुल मल्स वासि एवतोग़. पया बेदो उंद गुड्रापोग़ोन अन्जि, ओग़ काग़्हतलाह उदतोग़. 
अस्के लोकुर इतेके, गोह्‌डिनाङ गोह्‌डिङ ओनगा वातोर. वासि वेरु कूटालोर, पङ्ळालोर, गुडिर, मूकालोर, इद्रमतोर वेल्‍लाटोरिन पोस वासि, येसुनाङ काल्कनगाने ततोर. ओर सबेटोरिन येसु सव्रे कीसीतोग़. 
मूकालोर वळ्ह्‌किह्‌तोर, कूटालोर ताकिह्‌तोर, पङ्ळालोर सव्रेम आस्तोर, गुडिर तोवयह्‌तोर, तेन ऊळिसि जमा आता मुलु पकाय बामतोर, बामिसि इस्रयेलतोरा देवुळतुन वेर जोहर कीतोर. 
तेना पया तनाङ कग़यवालोरिन केयिस येसु इतोग़, “वेर नयगान मन्जि, नेटुह्‌क मूंड दियाङ आतोर. वेरगा तिनदलाह बातय इले, वेरिन नना उपस लोहतेके बेस आयो. अहे लोहतेके, वेरु अग़दे कग़्विह्‌क ऊंगेङ-वेळ्केङ आयनुर. अदिह्‌के नाक वेरा मान वसिह्‌ता,” इतोग़. 
“अलाले, इचो वेल्‍ला मुडुह्‌क पंजिह कीयलाह, इद पेळ्ह्‌कल जागाते तिंड माक बेगा दोर्कग़ा?” इन्जि ओर कग़यवालोर येसुन इतोर. 
“मियगा बेचोक आरिङ मन्ह्‌ताङ कोनि?” इन्जि येसु ओरिन ताल्ह्‌कतोग़. “(बोरगा, मयगाया? अविय,) मयगा एळुङे आरिङ, इचुटाङ उड्लाङ मीन्क मन्ह्‌ताङ, अचोने,” इनजोर ओर इतोर. 
पया मुडुन उद वेहचि, अव एळुङ आरिन, उड्लाङ मीन्किन पोसि, देवुळतुन जोहर कीसि, येसु अविनु किळ्हतोग़. किळ्हचि कग़यवालोरिह्‌क ईतोग़, ओर पया मुडुह्‌क वांटिंदुर. 
पया लोकुर पंजनाह तितोर. तिन्जि बार कीसि, पिसतव किळ्केने एळुङ बेराङ डालाङ निंदताङ. 
अगा तिनवालोरु कोय्तोरे कोनि नालुङ अजर्क (4000) मतोर, वेराङ आस्कु, पिलाङ-पेकोर ओसो मतोरे. 
पया “मीट इंजेके लोन अन्ह्‌टु,” इनजोर मुडुन वेहच, बार कीसि, येसु ओडाते उदिसि, मगदान इनदनद एरियाते, कग़यवालोरा संगे वेंडिस वातोग़. 
