﻿मत्याल.
9.
पया येसु तनाङ कग़यवालोर बारा तना नाग़, कापेर्नाग़ मल्स दायलाह, ओडाते उदिस मन्जि वेंडटोर. 
कापेर्नाग़ एवतोर अस्के पया, कय्क-काल्क वाग़तोग़ ओर्विन, तना उंजना कटुल अग़्के, येसु सव्रे कीयनोग़ इन्जि, ओनगा उय्तुर बोरो ततोर. ओरा विस्वसतुन ऊळिसि, येसु दुकतोन इतोग़, “अल बाबा, दीरा पोय्म. नना नीवाङ कसुर्किन मापि कीय्ह्‌नन,” इतोग़. 
अह इताहे, अगा मतोर सास्त्रमगूरुर तमतमाये कुस्कुस इंदुर, “ऊळाट, वेग़ मन्कल उगसे देवुळतन इतपे बह पोग़यिह्‌तोग़!” इद्रम वळ्ह्‌किंदुर. 
ओरा पोटाताङ विचर्किन पुन्जि येसु इतोग़, “मीवा पोटाते नावा लोप्पा बाराह्‌क कुळ्सा वळ्ह्‌किह्‌निर? 
वेन रोगमतोन ‘नीवाङ कसुर्कना मापि आता,’ इह इतेके अल्कोया? बारा वेनु ‘तेदिस अन,’ इनदनद अल्कोया? इंजेके नना माने-मन्कना नडुम पुटटोनन मन्जि, देवुळतेनाह नयगा इद बूमते, पापमतुन मापि कीयनद अदिकर इंका मन्ह्‌ता इन्जि, मीक तोहतकन,” इनजोर येसु ओरिन इतोग़. पया कय-काल वाग़तोन येसु इतोग़, “तेदा रा! नीवा कटुल उळ्हचि, पोसि, लोन अन,” इतोग़. 
पया ओग़ तेदिसि, तना लोन दिगदिग अतोग़. 
देवुळि मन्कह्‌क इचोटा बेरा अदिकर ईता, तेन ऊळिसि अगा मतोर लोकुर, देवुळतुन रेयिसि तान जोहर कीतोर. 
अग्डाह पया येसु पेसिस अनेके, सिद्‌वा एतना नाकातगा, मत्याल इनवाल उदिस मतोग़. ओन ऊळिस येसु इतोग़, “नावाङ कग़यवानिन आयकिन, दय!” अह इताहे, मत्याल तेदिसि येसुना संगे दाया बोटटोग़. 
अस्के पया येसु तनाङ कग़यवालोरा संगे, मत्याना लोते गाटो तिनदलाह उदिस मतोग़. अस्के सिद्‌वा एनवालोर, ओसो दुस्रोर पाप्यहलोर, इद्रमतोर वेल्‍लाटोरे ओरा बतते वासि उदतोर. 
तेन ऊळिसि परुसिर ताल्ह्‌कतोर, “सिद्‌वा एनवालोर, पाप्यहलोर, इद्रमतोर पोहचीतप मतोरा संगे, मीवा गूरु बह तिन्ह्‌तोग़?” इनजोर कग़यवालोरिन कट्ला कीतोर. 
ओरा वळ्ह्‌कनदिन केंजिसि, येसु ओरिन इतोग़, “रोगमलेवोरु डाक्‍टरनके अनोर, मति रोगम मतोरे तमा दुकतुन पोहतलाह दास्तोर. 
अद्रमलेह्‌काने नना नेह्‌नोरोम इनवालोरिन आयो, मति पापिरिन केयलाह वातन, इद पोल्‍लो सीताते तासाटु. मोक-मोह्‌रम ईयना वाटो, ओर्विनेनाह्‌क जीवा लोपतप मनदनद बेसु, इहे नावा विचर मन्ह्‌ता, इद सास्त्रमते देवुळ वेहतद पोल्‍लोता अर्तमि बाताल आस्तायो, अन्ज कग़याटु,” इद्रम येसु इतोग़. 
उंद देबा देवुळता पेदिरते एते मीहवाल योहननाङ कग़यवालोर, येसुनगा वासि ताल्ह्‌कतोर, “गूरु, परुसिर ओसो माटु ऊक-ऊके उपस कीय्ह्‌नोम, मति नीवाङ कग़यवालोर मात्रमि उपस केवोर, इदिनलोप्पा निमा बार इह्‌निन?” इह इतोर. 
अस्के येसु इतोग़, “मावा नडुम मर्मपेकाल मन्ह्‌तोग़ इन्जि, संगेतोर मर्मिनस्के उपस ओसो बार्किया कीयनुर? मति कोटुलतोर वासि मर्मपेकान ओरग्डाहि एग़्‍पिह कीसि पोस ओयनुर, इद्रमता वेला वायग़ा, अद तूकने ओर दुकम आसि तिनोर आयनुर,” इन्जि इतोग़. 
(इतापया ओरिह्‌क ओसो पुन्पिह कीयनाङ पीटोने इद्रम वेहतोग़.) “इदिन केंजाटु, पाळ्ना गेंदेता अग़ता बूकातगा मेतलाह, पूना गेंदे बोग़े ओल्सोग़. ओल्सतेके पूना गेंदे एग़ गुंजिसि ऊयिह्‌ता, ऊयिसि पाळ्नातुन अग़्हचि, इंका ओसो बेरा बूका कीयग़ा. 
अद्रमे ओयवदु पूना अंगुर जोमातुन, पाळ्ना तोलाजोर्काते बोग़े एन्दोग़. एन्दतेक इसि मिङतद जोमा ओयिसि, जोर्का ओसो आङिसि अग़यह्‌ता, अग़्स पया जोमा पूरा वाङिह्‌ता. मति पूना मिङतद अंगुर जोमा एन्दलाहि, पूनाये आङवदु तोलाजोर्का गावले. अस्के कोनि जोर्का, जोमा इव रेंड आसि अक्‍र्नेन मनदनुङ,” इद्रम येसु योहननाङ कग़यवालोरिनु वेहतोग़. (नना पूनाङ-पूनाङ पोल्‍लोङ काग़्हतह्‌नन, अविस्कनगा पाळ्ना रिवजताङ पोल्‍लोङ काल्ह्‌पनायो इन्जि, येसु इव पुन्पिह कीयनाङ पीटोङ वेहतोग़.) 
इव गोटिङ येसु ओरा संगे वळ्ह्‌कनेके, बोग़ो ओर्वोग़ साय्बाल अगा वासि, “नावा मयाळि इचोटे हाता, गूरु. मति निमा वास मात्रम तान बोयतिन इतेके, अद तेग़्कग़ा” इनजोरे, येसुनाङ काल्क मोळ्कतोग़. 
पया येसु तेदिसि तनाङ कग़यवालोरा संगे अनेके, बारा वर्साङ आनाह कुर्माते बादा आयनद उंद आंचाळि, ओन ऊळिसि ओना पयाह वाता. नना मात्रम ओना गेंदेतुन बोयतेकाय सव्रेम आयकन, इद्रम आलिह कीसि, ओना पयाह वाता. वासि, अद ओना गेंदे कोङतुन बोयता. 
बोयमुळतुह्‌कु येसु पेग़्के मल्स ऊळिसि, अद आंचान इतोग़, “पेडि, निमा दीरा पोय्म! नना नीक सव्रे कीकन इन्जि, निमा विस्वस कीताह्‌के, बेस आतिन.” इताहे अदे गट्काते अद आंचाना बादा मायता. 
अस्के पया हाता पिलाता लोन ओर वातस्के, अगा अळवालोर-केयवालोरिन, तुरुस्क ऊरवालोरिन, येसु ऊळतोग़. 
ऊळिसि ओरिन इतोग़, “तिट, नाक अग़ ईम्ह्‌टु. पिला हायो, अद निद्रतेन मन्ह्‌ता!” अह इतस्के, पोहता वाता मुल येसुन कवतोर. 
अगा वाता मुडुन ओग़ पलत पेहतस्के, पिला मता जागातगा येसु नेङतोग़, नेङिसि ताना कयदुन पोयतोग़, अस्के अद हाता पिला जीवा अरता. 
इद पोल्‍लो अद पूरा एरियामेंड आबुर आता. 
येसु अग्डाहि पेसिस अनेके, (देवुळ लोहतोग़ राजाल येसुये इन्जि नमिसि,) इर्वुर गुडिर ओना पयाह पयाह अनजोर केयसोर इंदुर, “ए दाविद राजाना कूळतोनिन, मावा पोग़ोन दया कीमु!” 
ओग़ पया लोन ओळियतस्के, ओर गुडिर ओनगा वातोर. अस्के येसु ओरिन इतोग़, “नना मीक सव्रे कीया पग़यकन, इद्रमि मीवा विस्वस मन्ह्‌ताया?” इन्जि ताल्ह्‌कतोग़. अस्के “इंगो गूरु,” इनजोर येसुन इतोर. 
“मीट विस्वस कीतपु मीक आयि,” इन्जि येसु ओराङ कोंडान इटटोग़. 
अस्के ओर तोवया बोटटोर. पया येसु ओरिन वेहतोग़, “ऊळाटु, इद पोल्‍लो बोग़े बार पुनदनायो.” 
मति ओर अग्डाहि पेसिस अतापया, अद पोल्‍लोतुन पूरा एरियामेंड आबुर कीसीतोर. 
पया अग्डाहि येसु तनाङ कग़यवालोरा संगे पेसिस अनजोर मनेके ऊळाट, मूका देयम पोयतोन ओर्विनु, लोकुर येसुनके ततोर. 
देयमतुन येसु पेहच पूंडटोग़, अस्के ओग़ मूकाल वळ्ह्‌क बोटटोग़. तेन ऊळिसि लोकुर बामिसि इनदलातोर, “इस्रयेल देसेमते इद्रम आतदिनु, बेस्केन ऊळतद इले रा!” इनजोर वळ्ह्‌कतोर. 
मति परुसिर इनदलातोर, “वेग़ देयह्‌कना मुक्याना लावतेने देयह्‌किन पूंडिह्‌तोग़, रा!” इतोर. 
अस्के पया येसु तनाङ कग़यवालोर बार, अद पटटे सबे नाह्‌कने तिरियिंदुर. बेक अतेकाय ओग़ु ओराङ पार्तनाताङ लोह्‌कनगा काग़्हचोरे, देवुळि मन्कलोरगा राजेम कीयनद बेसता कबुरतुन पोकुर कीसोरे, सबे रोगह्‌किन, दुकह्‌किन सव्रे कीसोर तिरियिंदोग़. 
अग्डोर लोकुरिन येसु ऊळतोग़ इतेके, कोपाललेववु गोरेनलेह्‌का ओरु गळबळते लेसतप, आरेम आतप मतोर. तेन ऊळिसि ओन्कु ओरा मान वसता. 
अस्के येसु तनाङ कग़यवालोरिन इतोग़, “वेर लोकुर पोलमते वेल्‍लाय पंटालेह्‌का मन्ह्‌तोर, मति वेरिन देवुळतगा तवालोर बूतिनोर आलोर. 
अदिह्‌के पोलमता माल्काललेह्‌काडा देवुळि, लोकुरिन बेसता कबुर वेहचि, तनगा तवालोर बूतिनोरिन लोहि इन्जि, मीटु अर्ज कीसोर मन्ह्‌टु,” इन्जि येसु ओरिन वेहतोग़. 
