﻿मत्याल.
8.
गुड्रापोग़ोटाहि येसु तनाङ कग़यवालोर बार इळ्न रेगतस्के, गोह्‌डिनाङ गोह्‌डिङ ओना पयाह-पयाहे मंदुर. 
अस्के ओर्वोग़ मोंडरोगमतोग़ येसुनगा वातोग़. (अद्रमतोरिन यहुदिर कळ्‍वोग़तासिंदुर.) ओग़ येसुनगा वासि, “बाबा, नीवा विचर मतेके, नाक सव्रे कीसि, नावा कळ्‍वोग़तुन तेंड पग़यकिन,” इनजोर येसुन मिंडाङ कोटिसि इतोग़. 
“अह इतेके अले, नावा विचर मन्ह्‌ताये! निमा सव्रेम आम,” इनजोर येसु इतोग़. इतस्के, (यहुदिरा मोंडरोगमतोन इटवद नोमळता अडोतुन नोमवा,) येसु ओन कय आहच बोयतोग़. अस्के चट्‌नेन ओना मोंडरोगम मायता. 
“इंजेके मोंडरोगम सव्रेम आतेनाह्‌क, मोक ईयलाह मोसानाङ अडोङ मतपु, निमा कुदि अन्जि, सव्रेम आतन इन्जि, बूमयाह्‌क मात्रम तोहा. बूमयानके अनेके, इद पोल्‍लोतुन बोन्के बह वेहमा. सव्रेम आताह्‌कु मोक ईतोग़ इन्जि, बूमयाल सबेटोरिह्‌क वेहतनोग़, अस्के नियगा मोंडरोगमता कळ्‍वोग़ मनो आयग़ा,” इनजोरे मोंडरोगमतोन येसु इतोग़. 
पया येसु कापेर्नाग़ वातस्के, सीपय्कना ओर्वोग़ दरोगाल ओनक्‍के वासि, कालगडेम अरसोर साय्ता ताल्ह्‌कतोग़, “ओ गूरु, नावा साकुर केवाल कय-काल वावा, वेल्‍लाय दुकते अर्सि, लोते ऊल्गसोर मन्ह्‌तोग़,” इतोग़. 
अस्के येसु दरोगान इतोग़, “नना वासि ओनु सव्रे कीकन,” इन्जि इतोग़. 
अस्के वेग़ दरोगाल येसुन इतोग़, “गूरु, निमा नावा लोनलोप्पा वायना इन्जि, नना लायक इलेन. नना वने ओर्विना कय इळ्न मह्‌नन, अहे नावा कय इळ्न उय्तुर सीपय्क मन्ह्‌तोर. नना वग़ोग़ सीपयिन ‘अन!’ इनजोर वेहतेके, ओग़ दास्तोग़, ओसो दुस्रोनु ‘वाय!’ इनजोर केयतेके, ओग़ वास्तोग़. अहे नावा साकुर केवानु ‘इद कीम, रा!’ इनजोर वेहतेके, अद कबळतुन ओग़ कीस्तोग़े. (इद्रमि, इद रोगमता पोग़ोन नीवा अदिकर मन्ह्‌ता;) निमा मात्रम उंद पोल्‍लो वळ्ह्‌कतिन इतेके, नावा साकुर केवाल सव्रेम आयनोग़,” इनजोर इतोग़. 
इद पोल्‍लोतुन केंजिसि, येसु पकाय बामतोग़. अस्के तना पयाह वावालोर मुडुन इतोग़, “इह केंजाट, नना सेतेम वेहतह्‌नन, इचोटा बेरा विस्वस नाकु मावोर इस्रयेलतोरगा बोनगान बह दिसो! 
इदे निटम पोल्‍लो, मीट केंजाटु, वेग़ दरोगानलेह्‌काडोर बूममेटोर यहुदि आयवोर ईनाह-आनाह जमा आयनुर. जमा आसि देवुळदीपता राजेमतगा मावाङ मुनेतोर पेदल्क अब्रहमि, इसकि, याकुबि, वेरा संगे कुळ्प तिनदना बतते उदनुर. 
मति माट इस्रयेलतोरोम इन्जि देवुळदीपते नेङकोम, इद्रम इनवालोर उय्तुरिन, देवुळ मनवदु ईकळता जागाते देवुळि पलत पोहचीयग़ा. अगा ओरु अळयना, पल्क कोग़्कना कीयनुर.” 
पया दरोगान येसु इतोग़, “अले, निमा लोन अन, निमा विस्वस कीतपु, नीवा साकुर केवाल सव्रेम आयेग़,” इतोग़. अदे गट्काते वेग़ दरोगाना साकुर केवाल सव्रेम आतोग़. 
येसु पया तनाङ कग़यवालोर बार, सिमोन पत्रुना लोन अतोग़, अस्के पत्रुना आतो पकाय दंडटे कटुदगा टेटेम अर्स मता. 
अस्के येसु ताना दंडटुन ऊळिसि, ताना कयदुन बोयताहे, दंड रेगता. पया अद तेदिसि, ओरिह्‌क जावा-एग़ कीसीता. 
अदे दिया मुलतस्के, वेल्‍लाटोर देयह्‌क-बूतह्‌क पोयतोरिनु, येसु विळ्सिह कीयनोग़ इन्जि, लोकुर ओनगा ततोर. ततस्के येसु तना तोडटा पोल्‍लोतेन अव देयह्‌किन उकुम ईस पूंडटोग़; ओसो सबे दुकिनोरिन सव्रे कीसीतोग़. 
इद्रमि यसयाल इनवाल मुने रासतदु देवुळता कबुर इंजेके करल आता, अद कबुर इह मन्ह्‌ता: ओग़ कुदि मावा दुकतुन पूंडटोग़, मावा रोगमतुन पोहतोग़. 
पया येसु तना सर्ने वेल्‍लाय मुल मन्ह्‌तोर इन्जि ऊळतोग़, ऊळिसि तना ऐंगेटोरिनु “गालिल सम्दुरता अबर बाजे दाकल,” इन्जि वेहतोग़. 
अस्के ओर्वोग़ सास्त्रमगूरु येसुनगा वासि इतोग़, “गूरु, निमा बेके दाकिन, अकेन नना नीवा संगे वायकन,” इतोग़. 
मति येसु ओन इतोग़, “कोय्लेस्किह्‌क मनदलाह बार गळ्‍दाङ, पोग़ोटाङ पिटेह्‌क मनदलाह बार गूडाङ मन्ह्‌ताङ. मति नना माने-मन्कना नडुम पुटिसाय मति, नाक तला रोयिह कीयलाह वने जागा इले. (निमा वने अद्रम मनदलाह तयर मह्‌निना?)” इतोग़. 
पया दुस्रोग़ ओनाङ कग़यवाल ओन इतोग़, “गूरु, (नना नीवा संगे वायकन, निटमे. मति) मुने नाक बाबाना लोन दायलाह ईमु. बाबाल हायनोग़ अस्के, नना ओन पोहचि नियके वायकन” इह ताल्ह्‌कतोग़. 
“आयो, निमा नावा संगे इंजेकेन वय. देवुळता जीवालेवोरु हातपे मन्ह्‌तोर, ओरे तमाङ हातोरिन पोहिर!” इन्जि येसु ओन इतोग़. 
अस्के पया तनाङ कग़यवालोरा संगे, येसु ओडाते उदिसि, सम्दुरता अबर बाजे दायलाह पेसतोग़. 
अनेक अनेके, दोम्‍क्‍नेने सम्दुरतगा बेरा दूंदि वाता, वासि एताङ लच्काने ओडातुन कोळ्ङिह कींदु. मति येसु इसि पर्वालेवा उंजिस मतोग़. 
अस्के ओर कग़यवालोर येसुनगा एरे वासि ओन तेहतोर. “ए गूरु, माक पिसिह कीमु, माट मुळ्न्दिह्‌नल!” इनजोर केयतोर. 
अस्के येसु उंजिस तेदताहे ओरिन इतोग़, “एय विस्वसलेवोरिर, (नयगा मीक पिसिह कीयलाह लाव मन्ह्‌ता इन्जि मीट पुनविरा,) मीट पया बार्किया रेयतिर?” इद्रम इतोग़. पया ओग़ नितोग़, निचि अद दूंदतुन, एतुन वेग़्हतोग़, अस्के दोम्‍क्‍नेन दूंद-मुर्गम मायता, अहे सबे मेलियनाङ बाताङ मेर्क्ने आताङ. 
तेन ऊळिस कग़यवालोर पकाय बामतोर. वेर पया इनदलातोर, “वेना उकुमतुन वळ्यु, लच्काङ केंजिह्‌ताङ इतेके, वेग़ बेद्रमतोग़ मन्कल मनदनोग़ रा?” इतोर. 
पया सम्दुरता अबरि, गदरे इनदनद एरियातगा ओर एवतोर. अगा हातोरिन पोहतलाह पांजाङ मताङ. ओर एवतस्के, अव पांजानाह इर्वुर देयह्‌क पोयतोरु पेसिस वानेके ओन्क कलियतोर. वेर इर्वुर इचोन आकाङ-दोकानोर मंदुर इतेके, वेर मनदनद अग़दुह्‌कु बोग़े बह दाया पग़वोग़ आंदोग़. 
येसुन ऊळिसि, वेर पकाय जोरते केयतोर, “एय देवुळता मग़निन, निमा बार्किया माक अडम आय्ह्‌निन? नेयम कीयनद कगो एवयनामुनेन, निमा माक सिक्सा ईयलाह वातिना? 
मति निमा माक पूंडना मतेके ओके ऊळा, वेल्‍लाय जेक गोह्‌ड पदिङ मेयिह्‌ताङ, अके माक लोहचीमु,” इनजोरे देयह्‌क येसुन कालगडेम अरताङ. 
अस्के येसु “अन्ह्‌ट, पेसाट!” इतोग़, इताहे देयह्‌क चट्‌नेन पेसिस, पदिना गोह्‌डटगा तुर्म्ने नेङताङ. अस्के गोह्‌ड पदिङ अद कस्क्ने मनदनद मेटा ओळ्सिये, मुटेङ-मुळ्गेङ आसोर, सम्दुरकचुल वित बोटटाङ. एतगा पया कुबोग़ इनाह अर्सि, कतमे मुळ्न्दिस डोलताङ. 
पदिङ मेहवालोर पया, इद उबता-उबिय आता पोल्‍लोतुन, तमा नाटे वेहतलाह विततोर. देयह्‌क पोयतोरा लोप्पा बह बह आता, इदिन पूरा नाटेनोरिह्‌क वेहतोर. 
वेहतस्के मावाङ कतम पदिङ बूळेम आताङ इन्जि, अग्डोर पूरा नाग़मेटोर रेयतोर, रेयिसि येसुनगा वासि कलियतोर. ओन कलियिसि इतोर, “मयगा निमा मनमा, मावा सिवातग्डाहि पलते पेसिसि, अबर बूम अन,” इनजोर येसुन अर्जि कीतोर. 
