Maraki.
3.
“Tēnei te ungā atu nei e ahau tāku karere, māna e whakapai te ara i mua i ahau, ā, kitea rawatia ake, kua tae te Ariki, e rapua nei e koutou, ki tōna temepara. Nā, ko te anahera o te kawenata, ko tā koutou e ngākau nui nā – nanā, tērā ia ka tae atu,” e ai tā Ihowā o ngā mano. 
Ā, ko wai e ū i te rā e tae mai ai ia? Ko wai hoki e tū, ina puta mai ia? E rite ana hoki ia ki te ahi a te kaitahi para, ki te mea horoi a te kaihoroi. 
Ka noho anō ia, ka rite ki te kaitahi para, ki te kaiwhakapai hiriwa, ā, ka whakapaia e ia ngā tama a Rīwai, ka whakahemokia tō rātou para, ānō he kōura, he hiriwa, kia tāpaea ai e rātou he whakahere ki a Ihowā i runga i te tika. 
Ko reira te whakahere a Hūrā rāua ko Hiruhārama rekaina ai e Ihowā, ka rite ki ngā rā ō mua, ki ngā tau onamata. 
“Ka whakatata atu anō ahau ki a koutou ki te whakawā; ka hohoro anō ahau hei kaiwhakaatu i te hē o ngā kaimākutu, o te hunga pūremu, o ngā kaioati teka, o te hunga e tāhae ana i ngā utu o te kaimahi, i tā te pouaru, i tā te pani, e whakapeau kē ana i tā te manene, ā, kāhore e wehi i ahau, e ai tā Ihowā o ngā mano.” 
“Ko ahau hoki, ko Ihowā, kāhore ahau e puta kē; nā reira koutou, e ngā tama a Hākopa, i kore ai e pau. 
Nō ngā rā o ō koutou mātua i whakarērea ai e koutou āku tikanga, kīhai anō i puritia e koutou. Hoki mai ki ahau, ā, ka hoki atu ahau ki a koutou,” e ai tā Ihowā o ngā mano. “Heoi, kei te mea nā koutou, ‘Kia pēhea tā mātou hoki atu?’ 
“E tāhae rānei te tangata i tā te Atua? Heoi, e tāhae nā koutou i tāku. “Ā, e mea nā koutou, ‘He pēhea tā mātou tāhae i tāu?’ “Ki ngā whakatekau rā, me ngā whakahere! 
Kua kangā, kua kangā koutou; ko koutou hoki kei te tāhae i tāku, arā ko tēnei iwi katoa. 
Maua katoatia mai te whakatekau ki roto ki te toa, kia whai kai ai tōku whare, waiho hoki tēnei hei whakamātautau mōku,” e ai tā Ihowā o ngā mano, “me kāhore e tuwhera i ahau ngā matapihi o te rangi ki a koutou, ā, ka ringihia he manaaki ki a koutou, ā, kia kore rā anō he takotoranga. 
Ā, ka rīria e ahau te kaiwhakapareho, he mea mō koutou, ā, e kore e hunā e ia ngā hua o tō koutou oneone; e kore anō e marere noa ngā hua o tā koutou wāina i te māra,” e ai tā Ihowā o ngā mano. 
“Ā, ki tā ngā iwi katoa, he manaakitanga koutou; nō te mea he whenua āhuareka koutou,” e ai tā Ihowā o ngā mano. 
“He kaha ā koutou kupu ki ahau,” e ai tā Ihowā. “Heoi, e kī nā koutou, ‘He aha tā mātou kōrero mōu?’ 
“Kua kī nā koutou, ‘Kāhore he hua o te mahi ki te Atua. He aha hoki te rawa o tā mātou pupuri i āna mea, o tā mātou haere tauā i te aroaro o Ihowā o ngā mano? 
Nā ināianei, ki tā mātou, ko te hunga whakakake ngā mea koa; āe rā, ko ngā kaimahi i te kino te hunga e hanga ake; āe rā, e whakamātautau ana rātou i te Atua, ā, kua mawhiti.’ ” 
Nā, ko te hunga i wehi i a Ihowā, kei te kōrerorero rātou ki tōna hoa, ki tōna hoa; ā, ka tahuri a Ihowā, ka whakarongo, nā, ka tuhituhia he pukapuka whakamahara ki tōna aroaro mō te hunga i wehi ki a Ihowā, i whakaaro hoki ki tōna ingoa. 
“Māku hoki rātou,” e ai tā Ihowā o ngā mano, “i te rā e mahia ai e ahau he taonga motuhake; ka manawapā anō ahau ki a rātou, ka pērā me te tangata e manawapā ana ki tāna tama e mahi ana ki a ia. 
Ko reira anō koutou hoki ai, kite ai i te rerekētanga o tā te tika, o tā te kino, o tā tērā e mahi ana ki te Atua, o tā tērā kāhore e mahi ki a ia.” 
