इय्योब.
26.
नंतर इय्योबाने उत्तर देऊन म्हटले: 
“तुम्ही दुर्बळाचे कसे साहाय्य केले! एखाद्या शक्ती नसलेल्या हाताला कसे संरक्षण दिले! 
बुद्धिहीनाला तुम्ही काय सल्ला दिला! आणि कोणते प्रचंड अंतर्विचार तुम्ही सादर केले आहे! 
असे शब्द बोलण्यास तुम्हाला कोणी साहाय्य केले? आणि कोणाचा आत्मा तुमच्या मुखाद्वारे बोलला आहे? 
“जे मेलेले आहेत ते मोठ्या यातनांमध्‍ये आहेत, जे जलांमध्ये आणि जलांच्या खाली राहतात ते सुद्धा तसेच आहे. 
मृतांचे जग परमेश्वरापुढे उघडे आहे; त्यांच्या दृष्टीपासून नाश लपलेला नाही. 
परमेश्वर उत्तरेकडील नभोमंडळ मोकळ्या अंतरिक्षावर पसरवितात; आणि पृथ्वी निराधार टांगली आहे. 
आपल्या घनदाट मेघांमध्ये ते जल कोंडून ठेवतात, तरीही त्यांच्या वजनाने आभाळ फाटत नाहीत. 
त्यांनी आपले मेघ पसरवून, पौर्णिमेच्या चंद्राचे मुख झाकले आहे. 
त्यांनी जलांवर क्षितिज नेमून ठेवले आहे प्रकाश व अंधकारासाठीही सीमा आखून दिल्या आहेत. 
परमेश्वराच्या धमकावण्याने आकाशातील स्तंभ थरथरतात, त्यांच्या धाकाने ते भयचकित होतात. 
आपल्या शक्तीने ते सागर घुसळून टाकतात; आणि आपल्या बुद्धीच्या बलाने राहाबाचे तुकडे तुकडे करतात. 
केवळ त्यांच्या श्वासाने आकाशाला सौंदर्य लाभते; त्यांच्या हाताने वेगाने सळसळणार्‍या सर्पाला विंधले आहे. 
परमेश्वर करतात त्यातील या तर केवळ किरकोळ गोष्टी आहेत; आम्ही मात्र त्यांचा कानोसा घेऊ शकतो! त्यांच्या सामर्थ्याचा गडगडाट कोण समजू शकणार?” 
