GEN 1:1 In principio creavit Deus cælum et terram.
GEN 1:2 Terra autem erat inanis et vacua, et tenebræ erant super faciem abyssi: et spiritus Dei ferebatur super aquas.
GEN 1:3 Dixitque Deus: Fiat lux. Et facta est lux.
GEN 1:4 Et vidit Deus lucem quod esset bona: et divisit lucem a tenebris.
GEN 1:5 Appellavitque lucem Diem, et tenebras Noctem: factumque est vespere et mane, dies unus.
GEN 1:6 Dixit quoque Deus: Fiat firmamentum in medio aquarum: et dividat aquas ab aquis.
GEN 1:7 Et fecit Deus firmamentum, divisitque aquas, quæ erant sub firmamento, ab his, quæ erant super firmamentum. Et factum est ita.
GEN 1:8 Vocavitque Deus firmamentum, Cælum: et factum est vespere et mane, dies secundus.
GEN 1:9 Dixit vero Deus: Congregentur aquæ, quæ sub cælo sunt, in locum unum: et appareat arida. Et factum est ita.
GEN 1:10 Et vocavit Deus aridam Terram, congregationesque aquarum appellavit Maria. Et vidit Deus quod esset bonum.
GEN 1:11 Et ait: Germinet terra herbam virentem, et facientem semen, et lignum pomiferum faciens fructum juxta genus suum, cujus semen in semetipso sit super terram. Et factum est ita.
GEN 1:12 Et protulit terra herbam virentem, et facientem semen juxta genus suum, lignumque faciens fructum, et habens unumquodque sementem secundum speciem suam. Et vidit Deus quod esset bonum.
GEN 1:13 Et factum est vespere et mane, dies tertius.
GEN 1:14 Dixit autem Deus: Fiant luminaria in firmamento cæli, et dividant diem ac noctem, et sint in signa et tempora, et dies et annos:
GEN 1:15 ut luceant in firmamento cæli, et illuminent terram. Et factum est ita.
GEN 1:16 Fecitque Deus duo luminaria magna: luminare majus, ut præesset diei: et luminare minus, ut præesset nocti: et stellas.
GEN 1:17 Et posuit eas in firmamento cæli, ut lucerent super terram,
GEN 1:18 et præessent diei ac nocti, et dividerent lucem ac tenebras. Et vidit Deus quod esset bonum.
GEN 1:19 Et factum est vespere et mane, dies quartus.
GEN 1:20 Dixit etiam Deus: Producant aquæ reptile animæ viventis, et volatile super terram sub firmamento cæli.
GEN 1:21 Creavitque Deus cete grandia, et omnem animam viventem atque motabilem, quam produxerant aquæ in species suas, et omne volatile secundum genus suum. Et vidit Deus quod esset bonum.
GEN 1:22 Benedixitque eis, dicens: Crescite, et multiplicamini, et replete aquas maris: avesque multiplicentur super terram.
GEN 1:23 Et factum est vespere et mane, dies quintus.
GEN 1:24 Dixit quoque Deus: Producat terra animam viventem in genere suo, jumenta, et reptilia, et bestias terræ secundum species suas. Factumque est ita.
GEN 1:25 Et fecit Deus bestias terræ juxta species suas, et jumenta, et omne reptile terræ in genere suo. Et vidit Deus quod esset bonum,
GEN 1:26 et ait: Faciamus hominem ad imaginem et similitudinem nostram: et præsit piscibus maris, et volatilibus cæli, et bestiis, universæque terræ, omnique reptili, quod movetur in terra.
GEN 1:27 Et creavit Deus hominem ad imaginem suam: ad imaginem Dei creavit illum, masculum et feminam creavit eos.
GEN 1:28 Benedixitque illis Deus, et ait: Crescite et multiplicamini, et replete terram, et subjicite eam, et dominamini piscibus maris, et volatilibus cæli, et universis animantibus, quæ moventur super terram.
GEN 1:29 Dixitque Deus: Ecce dedi vobis omnem herbam afferentem semen super terram, et universa ligna quæ habent in semetipsis sementem generis sui, ut sint vobis in escam:
GEN 1:30 et cunctis animantibus terræ, omnique volucri cæli, et universis quæ moventur in terra, et in quibus est anima vivens, ut habeant ad vescendum. Et factum est ita.
GEN 1:31 Viditque Deus cuncta quæ fecerat, et erant valde bona. Et factum est vespere et mane, dies sextus.
GEN 2:1 Igitur perfecti sunt cæli et terra, et omnis ornatus eorum.
GEN 2:2 Complevitque Deus die septimo opus suum quod fecerat: et requievit die septimo ab universo opere quod patrarat.
GEN 2:3 Et benedixit diei septimo, et sanctificavit illum, quia in ipso cessaverat ab omni opere suo quod creavit Deus ut faceret.
GEN 2:4 Istæ sunt generationes cæli et terræ, quando creata sunt, in die quo fecit Dominus Deus cælum et terram,
GEN 2:5 et omne virgultum agri antequam oriretur in terra, omnemque herbam regionis priusquam germinaret: non enim pluerat Dominus Deus super terram, et homo non erat qui operaretur terram:
GEN 2:6 sed fons ascendebat e terra, irrigans universam superficiem terræ.
GEN 2:7 Formavit igitur Dominus Deus hominem de limo terræ, et inspiravit in faciem ejus spiraculum vitæ, et factus est homo in animam viventem.
GEN 2:8 Plantaverat autem Dominus Deus paradisum voluptatis a principio, in quo posuit hominem quem formaverat.
GEN 2:9 Produxitque Dominus Deus de humo omne lignum pulchrum visu, et ad vescendum suave lignum etiam vitæ in medio paradisi, lignumque scientiæ boni et mali.
GEN 2:10 Et fluvius egrediebatur de loco voluptatis ad irrigandum paradisum, qui inde dividitur in quatuor capita.
GEN 2:11 Nomen uni Phison: ipse est qui circuit omnem terram Hevilath, ubi nascitur aurum:
GEN 2:12 et aurum terræ illius optimum est; ibi invenitur bdellium, et lapis onychinus.
GEN 2:13 Et nomen fluvii secundi Gehon; ipse est qui circumit omnem terram Æthiopiæ.
GEN 2:14 Nomen vero fluminis tertii, Tigris: ipse vadit contra Assyrios. Fluvius autem quartus, ipse est Euphrates.
GEN 2:15 Tulit ergo Dominus Deus hominem, et posuit eum in paradiso voluptatis, ut operaretur, et custodiret illum:
GEN 2:16 præcepitque ei, dicens: Ex omni ligno paradisi comede;
GEN 2:17 de ligno autem scientiæ boni et mali ne comedas: in quocumque enim die comederis ex eo, morte morieris.
GEN 2:18 Dixit quoque Dominus Deus: Non est bonum esse hominem solum: faciamus ei adjutorium simile sibi.
GEN 2:19 Formatis igitur Dominus Deus de humo cunctis animantibus terræ, et universis volatilibus cæli, adduxit ea ad Adam, ut videret quid vocaret ea: omne enim quod vocavit Adam animæ viventis, ipsum est nomen ejus.
GEN 2:20 Appellavitque Adam nominibus suis cuncta animantia, et universa volatilia cæli, et omnes bestias terræ: Adæ vero non inveniebatur adjutor similis ejus.
GEN 2:21 Immisit ergo Dominus Deus soporem in Adam: cumque obdormisset, tulit unam de costis ejus, et replevit carnem pro ea.
GEN 2:22 Et ædificavit Dominus Deus costam, quam tulerat de Adam, in mulierem: et adduxit eam ad Adam.
GEN 2:23 Dixitque Adam: Hoc nunc os ex ossibus meis, et caro de carne mea: hæc vocabitur Virago, quoniam de viro sumpta est.
GEN 2:24 Quam ob rem relinquet homo patrem suum, et matrem, et adhærebit uxori suæ: et erunt duo in carne una.
GEN 2:25 Erat autem uterque nudus, Adam scilicet et uxor ejus: et non erubescebant.
GEN 3:1 Sed et serpens erat callidior cunctis animantibus terræ quæ fecerat Dominus Deus. Qui dixit ad mulierem: Cur præcepit vobis Deus ut non comederetis de omni ligno paradisi?
GEN 3:2 Cui respondit mulier: De fructu lignorum, quæ sunt in paradiso, vescimur:
GEN 3:3 de fructu vero ligni quod est in medio paradisi, præcepit nobis Deus ne comederemus, et ne tangeremus illud, ne forte moriamur.
GEN 3:4 Dixit autem serpens ad mulierem: Nequaquam morte moriemini.
GEN 3:5 Scit enim Deus quod in quocumque die comederitis ex eo, aperientur oculi vestri, et eritis sicut dii, scientes bonum et malum.
GEN 3:6 Vidit igitur mulier quod bonum esset lignum ad vescendum, et pulchrum oculis, aspectuque delectabile: et tulit de fructu illius, et comedit: deditque viro suo, qui comedit.
GEN 3:7 Et aperti sunt oculi amborum; cumque cognovissent se esse nudos, consuerunt folia ficus, et fecerunt sibi perizomata.
GEN 3:8 Et cum audissent vocem Domini Dei deambulantis in paradiso ad auram post meridiem, abscondit se Adam et uxor ejus a facie Domini Dei in medio ligni paradisi.
GEN 3:9 Vocavitque Dominus Deus Adam, et dixit ei: Ubi es?
GEN 3:10 Qui ait: Vocem tuam audivi in paradiso, et timui, eo quod nudus essem, et abscondi me.
GEN 3:11 Cui dixit: Quis enim indicavit tibi quod nudus esses, nisi quod ex ligno de quo præceperam tibi ne comederes, comedisti?
GEN 3:12 Dixitque Adam: Mulier, quam dedisti mihi sociam, dedit mihi de ligno, et comedi.
GEN 3:13 Et dixit Dominus Deus ad mulierem: Quare hoc fecisti? Quæ respondit: Serpens decepit me, et comedi.
GEN 3:14 Et ait Dominus Deus ad serpentem: [Quia fecisti hoc, maledictus es inter omnia animantia, et bestias terræ: super pectus tuum gradieris, et terram comedes cunctis diebus vitæ tuæ.
GEN 3:15 Inimicitias ponam inter te et mulierem, et semen tuum et semen illius: ipsa conteret caput tuum, et tu insidiaberis calcaneo ejus.]
GEN 3:16 Mulieri quoque dixit: Multiplicabo ærumnas tuas, et conceptus tuos: in dolore paries filios, et sub viri potestate eris, et ipse dominabitur tui.
GEN 3:17 Adæ vero dixit: Quia audisti vocem uxoris tuæ, et comedisti de ligno, ex quo præceperam tibi ne comederes, maledicta terra in opere tuo: in laboribus comedes ex ea cunctis diebus vitæ tuæ.
GEN 3:18 Spinas et tribulos germinabit tibi, et comedes herbam terræ.
GEN 3:19 In sudore vultus tui vesceris pane, donec revertaris in terram de qua sumptus es: quia pulvis es et in pulverem reverteris.
GEN 3:20 Et vocavit Adam nomen uxoris suæ, Heva: eo quod mater esset cunctorum viventium.
GEN 3:21 Fecit quoque Dominus Deus Adæ et uxori ejus tunicas pelliceas, et induit eos:
GEN 3:22 et ait: Ecce Adam quasi unus ex nobis factus est, sciens bonum et malum: nunc ergo ne forte mittat manum suam, et sumat etiam de ligno vitæ, et comedat, et vivat in æternum.
GEN 3:23 Et emisit eum Dominus Deus de paradiso voluptatis, ut operaretur terram de qua sumptus est.
GEN 3:24 Ejecitque Adam: et collocavit ante paradisum voluptatis cherubim, et flammeum gladium, atque versatilem, ad custodiendam viam ligni vitæ.
GEN 4:1 Adam vero cognovit uxorem suam Hevam, quæ concepit et peperit Cain, dicens: Possedi hominem per Deum.
GEN 4:2 Rursumque peperit fratrem ejus Abel. Fuit autem Abel pastor ovium, et Cain agricola.
GEN 4:3 Factum est autem post multos dies ut offerret Cain de fructibus terræ munera Domino.
GEN 4:4 Abel quoque obtulit de primogenitis gregis sui, et de adipibus eorum: et respexit Dominus ad Abel, et ad munera ejus.
GEN 4:5 Ad Cain vero, et ad munera illius non respexit: iratusque est Cain vehementer, et concidit vultus ejus.
GEN 4:6 Dixitque Dominus ad eum: Quare iratus es? et cur concidit facies tua?
GEN 4:7 nonne si bene egeris, recipies: sin autem male, statim in foribus peccatum aderit? sed sub te erit appetitus ejus, et tu dominaberis illius.
GEN 4:8 Dixitque Cain ad Abel fratrem suum: Egrediamur foras. Cumque essent in agro, consurrexit Cain adversus fratrem suum Abel, et interfecit eum.
GEN 4:9 Et ait Dominus ad Cain: Ubi est Abel frater tuus? Qui respondit: Nescio: num custos fratris mei sum ego?
GEN 4:10 Dixitque ad eum: Quid fecisti? vox sanguinis fratris tui clamat ad me de terra.
GEN 4:11 Nunc igitur maledictus eris super terram, quæ aperuit os suum, et suscepit sanguinem fratris tui de manu tua.
GEN 4:12 Cum operatus fueris eam, non dabit tibi fructus suos: vagus et profugus eris super terram.
GEN 4:13 Dixitque Cain ad Dominum: Major est iniquitas mea, quam ut veniam merear.
GEN 4:14 Ecce ejicis me hodie a facie terræ, et a facie tua abscondar, et ero vagus et profugus in terra: omnis igitur qui invenerit me, occidet me.
GEN 4:15 Dixitque ei Dominus: Nequaquam ita fiet: sed omnis qui occiderit Cain, septuplum punietur. Posuitque Dominus Cain signum, ut non interficeret eum omnis qui invenisset eum.
GEN 4:16 Egressusque Cain a facie Domini, habitavit profugus in terra ad orientalem plagam Eden.
GEN 4:17 Cognovit autem Cain uxorem suam, quæ concepit, et peperit Henoch: et ædificavit civitatem, vocavitque nomen ejus ex nomine filii sui, Henoch.
GEN 4:18 Porro Henoch genuit Irad, et Irad genuit Maviaël, et Maviaël genuit Mathusaël, et Mathusaël genuit Lamech.
GEN 4:19 Qui accepit duas uxores, nomen uni Ada, et nomen alteri Sella.
GEN 4:20 Genuitque Ada Jabel, qui fuit pater habitantium in tentoriis, atque pastorum.
GEN 4:21 Et nomen fratris ejus Jubal: ipse fuit pater canentium cithara et organo.
GEN 4:22 Sella quoque genuit Tubalcain, qui fuit malleator et faber in cuncta opera æris et ferri. Soror vero Tubalcain, Noëma.
GEN 4:23 Dixitque Lamech uxoribus suis Adæ et Sellæ: [Audite vocem meam, uxores Lamech; auscultate sermonem meum: quoniam occidi virum in vulnus meum, et adolescentulum in livorem meum.
GEN 4:24 Septuplum ultio dabitur de Cain: de Lamech vero septuagies septies.]
GEN 4:25 Cognovit quoque adhuc Adam uxorem suam: et peperit filium, vocavitque nomen ejus Seth, dicens: Posuit mihi Deus semen aliud pro Abel, quem occidit Cain.
GEN 4:26 Sed et Seth natus est filius, quem vocavit Enos: iste cœpit invocare nomen Domini.
GEN 5:1 Hic est liber generationis Adam. In die qua creavit Deus hominem, ad similitudinem Dei fecit illum.
GEN 5:2 Masculum et feminam creavit eos, et benedixit illis: et vocavit nomen eorum Adam, in die quo creati sunt.
GEN 5:3 Vixit autem Adam centum triginta annis: et genuit ad imaginem et similitudinem suam, vocavitque nomen ejus Seth.
GEN 5:4 Et facti sunt dies Adam, postquam genuit Seth, octingenti anni: genuitque filios et filias.
GEN 5:5 Et factum est omne tempus quod vixit Adam, anni nongenti triginta, et mortuus est.
GEN 5:6 Vixit quoque Seth centum quinque annis, et genuit Enos.
GEN 5:7 Vixitque Seth, postquam genuit Enos, octingentis septem annis, genuitque filios et filias.
GEN 5:8 Et facti sunt omnes dies Seth nongentorum duodecim annorum, et mortuus est.
GEN 5:9 Vixit vero Enos nonaginta annis, et genuit Cainan.
GEN 5:10 Post cujus ortum vixit octingentis quindecim annis, et genuit filios et filias.
GEN 5:11 Factique sunt omnes dies Enos nongenti quinque anni, et mortuus est.
GEN 5:12 Vixit quoque Cainan septuaginta annis, et genuit Malaleel.
GEN 5:13 Et vixit Cainan, postquam genuit Malaleel, octingentis quadraginta annis, genuitque filios et filias.
GEN 5:14 Et facti sunt omnes dies Cainan nongenti decem anni, et mortuus est.
GEN 5:15 Vixit autem Malaleel sexaginta quinque annis, et genuit Jared.
GEN 5:16 Et vixit Malaleel, postquam genuit Jared, octingentis triginta annis, et genuit filios et filias.
GEN 5:17 Et facti sunt omnes dies Malaleel octingenti nonaginta quinque anni, et mortuus est.
GEN 5:18 Vixitque Jared centum sexaginta duobus annis, et genuit Henoch.
GEN 5:19 Et vixit Jared, postquam genuit Henoch, octingentis annis, et genuit filios et filias.
GEN 5:20 Et facti sunt omnes dies Jared nongenti sexaginta duo anni, et mortuus est.
GEN 5:21 Porro Henoch vixit sexaginta quinque annis, et genuit Mathusalam.
GEN 5:22 Et ambulavit Henoch cum Deo: et vixit, postquam genuit Mathusalam, trecentis annis, et genuit filios et filias.
GEN 5:23 Et facti sunt omnes dies Henoch trecenti sexaginta quinque anni.
GEN 5:24 Ambulavitque cum Deo, et non apparuit: quia tulit eum Deus.
GEN 5:25 Vixit quoque Mathusala centum octoginta septem annis, et genuit Lamech.
GEN 5:26 Et vixit Mathusala, postquam genuit Lamech, septingentis octoginta duobus annis, et genuit filios et filias.
GEN 5:27 Et facti sunt omnes dies Mathusala nongenti sexaginta novem anni, et mortuus est.
GEN 5:28 Vixit autem Lamech centum octoginta duobus annis, et genuit filium:
GEN 5:29 vocavitque nomen ejus Noë, dicens: Iste consolabitur nos ab operibus et laboribus manuum nostrarum in terra, cui maledixit Dominus.
GEN 5:30 Vixitque Lamech, postquam genuit Noë, quingentis nonaginta quinque annis, et genuit filios et filias.
GEN 5:31 Et facti sunt omnes dies Lamech septingenti septuaginta septem anni, et mortuus est. Noë vero cum quingentorum esset annorum, genuit Sem, Cham et Japheth.
GEN 6:1 Cumque cœpissent homines multiplicari super terram, et filias procreassent,
GEN 6:2 videntes filii Dei filias hominum quod essent pulchræ, acceperunt sibi uxores ex omnibus, quas elegerant.
GEN 6:3 Dixitque Deus: Non permanebit spiritus meus in homine in æternum, quia caro est: eruntque dies illius centum viginti annorum.
GEN 6:4 Gigantes autem erant super terram in diebus illis: postquam enim ingressi sunt filii Dei ad filias hominum, illæque genuerunt, isti sunt potentes a sæculo viri famosi.
GEN 6:5 Videns autem Deus quod multa malitia hominum esset in terra, et cuncta cogitatio cordis intenta esset ad malum omni tempore,
GEN 6:6 pœnituit eum quod hominum fecisset in terra. Et tactus dolore cordis intrinsecus,
GEN 6:7 Delebo, inquit, hominem, quem creavi, a facie terræ, ab homine usque ad animantia, a reptili usque ad volucres cæli: pœnitet enim me fecisse eos.
GEN 6:8 Noë vero invenit gratiam coram Domino.
GEN 6:9 Hæ sunt generationes Noë: Noë vir justus atque perfectus fuit in generationibus suis; cum Deo ambulavit.
GEN 6:10 Et genuit tres filios, Sem, Cham et Japheth.
GEN 6:11 Corrupta est autem terra coram Deo, et repleta est iniquitate.
GEN 6:12 Cumque vidisset Deus terram esse corruptam (omnis quippe caro corruperat viam suam super terram),
GEN 6:13 dixit ad Noë: Finis universæ carnis venit coram me: repleta est terra iniquitate a facie eorum, et ego disperdam eos cum terra.
GEN 6:14 Fac tibi arcam de lignis lævigatis; mansiunculas in arca facies, et bitumine linies intrinsecus et extrinsecus.
GEN 6:15 Et sic facies eam: trecentorum cubitorum erit longitudo arcæ, quinquaginta cubitorum latitudo, et triginta cubitorum altitudo illius.
GEN 6:16 Fenestram in arca facies, et in cubito consummabis summitatem ejus: ostium autem arcæ pones ex latere; deorsum, cœnacula et tristega facies in ea.
GEN 6:17 Ecce ego adducam aquas diluvii super terram, ut interficiam omnem carnem, in qua spiritus vitæ est subter cælum: universa quæ in terra sunt, consumentur.
GEN 6:18 Ponamque fœdus meum tecum: et ingredieris arcam tu et filii tui, uxor tua, et uxores filiorum tuorum tecum.
GEN 6:19 Et ex cunctis animantibus universæ carnis bina induces in arcam, ut vivant tecum: masculini sexus et feminini.
GEN 6:20 De volucribus juxta genus suum, et de jumentis in genere suo, et ex omni reptili terræ secundum genus suum: bina de omnibus ingredientur tecum, ut possint vivere.
GEN 6:21 Tolles igitur tecum ex omnibus escis, quæ mandi possunt, et comportabis apud te: et erunt tam tibi, quam illis in cibum.
GEN 6:22 Fecit igitur Noë omnia quæ præceperat illi Deus.
GEN 7:1 Dixitque Dominus ad eum: Ingredere tu et omnis domus tua in arcam: te enim vidi justum coram me in generatione hac.
GEN 7:2 Ex omnibus animantibus mundis tolle septena et septena, masculum et feminam: de animantibus vero immundis duo et duo, masculum et feminam.
GEN 7:3 Sed et de volatilibus cæli septena et septena, masculum et feminam: ut salvetur semen super faciem universæ terræ.
GEN 7:4 Adhuc enim, et post dies septem ego pluam super terram quadraginta diebus et quadraginta noctibus: et delebo omnem substantiam, quam feci, de superficie terræ.
GEN 7:5 Fecit ergo Noë omnia quæ mandaverat ei Dominus.
GEN 7:6 Eratque sexcentorum annorum quando diluvii aquæ inundaverunt super terram.
GEN 7:7 Et ingressus est Noë et filii ejus, uxor ejus et uxores filiorum ejus cum eo in arcam propter aquas diluvii.
GEN 7:8 De animantibus quoque mundis et immundis, et de volucribus, et ex omni quod movetur super terram,
GEN 7:9 duo et duo ingressa sunt ad Noë in arcam, masculus et femina, sicut præceperat Dominus Noë.
GEN 7:10 Cumque transissent septem dies, aquæ diluvii inundaverunt super terram.
GEN 7:11 Anno sexcentesimo vitæ Noë, mense secundo, septimodecimo die mensis, rupti sunt omnes fontes abyssi magnæ, et cataractæ cæli apertæ sunt:
GEN 7:12 et facta est pluvia super terram quadraginta diebus et quadraginta noctibus.
GEN 7:13 In articulo diei illius ingressus est Noë, et Sem, et Cham, et Japheth filii ejus; uxor illius, et tres uxores filiorum ejus cum eis in arcam:
GEN 7:14 ipsi et omne animal secundum genus suum, universaque jumenta in genere suo, et omne quod movetur super terram in genere suo, cunctumque volatile secundum genus suum, universæ aves, omnesque volucres,
GEN 7:15 ingressæ sunt ad Noë in arcam, bina et bina ex omni carne, in qua erat spiritus vitæ.
GEN 7:16 Et quæ ingressa sunt, masculus et femina ex omni carne introierunt, sicut præceperat ei Deus: et inclusit eum Dominus deforis.
GEN 7:17 Factumque est diluvium quadraginta diebus super terram: et multiplicatæ sunt aquæ, et elevaverunt arcam in sublime a terra.
GEN 7:18 Vehementer enim inundaverunt, et omnia repleverunt in superficie terræ: porro arca ferebatur super aquas.
GEN 7:19 Et aquæ prævaluerunt nimis super terram: opertique sunt omnes montes excelsi sub universo cælo.
GEN 7:20 Quindecim cubitis altior fuit aqua super montes, quos operuerat.
GEN 7:21 Consumptaque est omnis caro quæ movebatur super terram, volucrum, animantium, bestiarum, omniumque reptilium, quæ reptant super terram: universi homines,
GEN 7:22 et cuncta, in quibus spiraculum vitæ est in terra, mortua sunt.
GEN 7:23 Et delevit omnem substantiam quæ erat super terram, ab homine usque ad pecus, tam reptile quam volucres cæli: et deleta sunt de terra. Remansit autem solus Noë, et qui cum eo erant in arca.
GEN 7:24 Obtinueruntque aquæ terram centum quinquaginta diebus.
GEN 8:1 Recordatus autem Deus Noë, cunctorumque animantium, et omnium jumentorum, quæ erant cum eo in arca, adduxit spiritum super terram, et imminutæ sunt aquæ.
GEN 8:2 Et clausi sunt fontes abyssi, et cataractæ cæli: et prohibitæ sunt pluviæ de cælo.
GEN 8:3 Reversæque sunt aquæ de terra euntes et redeuntes: et cœperunt minui post centum quinquaginta dies.
GEN 8:4 Requievitque arca mense septimo, vigesimo septimo die mensis, super montes Armeniæ.
GEN 8:5 At vero aquæ ibant et decrescebant usque ad decimum mensem: decimo enim mense, primo die mensis, apparuerunt cacumina montium.
GEN 8:6 Cumque transissent quadraginta dies, aperiens Noë fenestram arcæ, quam fecerat, dimisit corvum,
GEN 8:7 qui egrediebatur, et non revertebatur, donec siccarentur aquæ super terram.
GEN 8:8 Emisit quoque columbam post eum, ut videret si jam cessassent aquæ super faciem terræ.
GEN 8:9 Quæ cum non invenisset ubi requiesceret pes ejus, reversa est ad eum in arcam: aquæ enim erant super universam terram: extenditque manum, et apprehensam intulit in arcam.
GEN 8:10 Expectatis autem ultra septem diebus aliis, rursum dimisit columbam ex arca.
GEN 8:11 At illa venit ad eum ad vesperam, portans ramum olivæ virentibus foliis in ore suo: intellexit ergo Noë quod cessassent aquæ super terram.
GEN 8:12 Expectavitque nihilominus septem alios dies: et emisit columbam, quæ non est reversa ultra ad eum.
GEN 8:13 Igitur sexcentesimo primo anno, primo mense, prima die mensis, imminutæ sunt aquæ super terram: et aperiens Noë tectum arcæ, aspexit, viditque quod exsiccata esset superficies terræ.
GEN 8:14 Mense secundo, septimo et vigesimo die mensis arefacta est terra.
GEN 8:15 Locutus est autem Deus ad Noë, dicens:
GEN 8:16 Egredere de arca, tu et uxor tua, filii tui et uxores filiorum tuorum tecum.
GEN 8:17 Cuncta animantia, quæ sunt apud te, ex omni carne, tam in volatilibus quam in bestiis et universis reptilibus, quæ reptant super terram, educ tecum, et ingredimini super terram: crescite et multiplicamini super eam.
GEN 8:18 Egressus est ergo Noë, et filii ejus: uxor illius, et uxores filiorum ejus cum eo.
GEN 8:19 Sed et omnia animantia, jumenta, et reptilia quæ reptant super terram, secundum genus suum, egressa sunt de arca.
GEN 8:20 Ædificavit autem Noë altare Domino: et tollens de cunctis pecoribus et volucribus mundis, obtulit holocausta super altare.
GEN 8:21 Odoratusque est Dominus odorem suavitatis, et ait: Nequaquam ultra maledicam terræ propter homines: sensus enim et cogitatio humani cordis in malum prona sunt ab adolescentia sua: non igitur ultra percutiam omnem animam viventem sicut feci.
GEN 8:22 Cunctis diebus terræ, sementis et messis, frigus et æstus, æstas et hiems, nox et dies non requiescent.
GEN 9:1 Benedixitque Deus Noë et filiis ejus. Et dixit ad eos: Crescite, et multiplicamini, et replete terram.
GEN 9:2 Et terror vester ac tremor sit super cuncta animalia terræ, et super omnes volucres cæli, cum universis quæ moventur super terram: omnes pisces maris manui vestræ traditi sunt.
GEN 9:3 Et omne, quod movetur et vivit, erit vobis in cibum: quasi olera virentia tradidi vobis omnia.
GEN 9:4 Excepto, quod carnem cum sanguine non comedetis.
GEN 9:5 Sanguinem enim animarum vestrarum requiram de manu cunctarum bestiarum: et de manu hominis, de manu viri, et fratris ejus requiram animam hominis.
GEN 9:6 Quicumque effuderit humanum sanguinem, fundetur sanguis illius: ad imaginem quippe Dei factus est homo.
GEN 9:7 Vos autem crescite et multiplicamini, et ingredimini super terram, et implete eam.
GEN 9:8 Hæc quoque dixit Deus ad Noë, et ad filios ejus cum eo:
GEN 9:9 Ecce ego statuam pactum meum vobiscum, et cum semine vestro post vos:
GEN 9:10 et ad omnem animam viventem, quæ est vobiscum, tam in volucribus quam in jumentis et pecudibus terræ cunctis, quæ egressa sunt de arca, et universis bestiis terræ.
GEN 9:11 Statuam pactum meum vobiscum, et nequaquam ultra interficietur omnis caro aquis diluvii, neque erit deinceps diluvium dissipans terram.
GEN 9:12 Dixitque Deus: Hoc signum fœderis quod do inter me et vos, et ad omnem animam viventem, quæ est vobiscum in generationes sempiternas:
GEN 9:13 arcum meum ponam in nubibus, et erit signum fœderis inter me et inter terram.
GEN 9:14 Cumque obduxero nubibus cælum, apparebit arcus meus in nubibus:
GEN 9:15 et recordabor fœderis mei vobiscum, et cum omni anima vivente quæ carnem vegetat: et non erunt ultra aquæ diluvii ad delendum universam carnem.
GEN 9:16 Eritque arcus in nubibus, et videbo illum, et recordabor fœderis sempiterni quod pactum est inter Deum et omnem animam viventem universæ carnis quæ est super terram.
GEN 9:17 Dixitque Deus ad Noë: Hoc erit signum fœderis, quod constitui inter me et omnem carnem super terram.
GEN 9:18 Erant ergo filii Noë, qui egressi sunt de arca, Sem, Cham et Japheth: porro Cham ipse est pater Chanaan.
GEN 9:19 Tres isti filii sunt Noë: et ab his disseminatum est omne genus hominum super universam terram.
GEN 9:20 Cœpitque Noë vir agricola exercere terram, et plantavit vineam.
GEN 9:21 Bibensque vinum inebriatus est, et nudatus in tabernaculo suo.
GEN 9:22 Quod cum vidisset Cham, pater Chanaan, verenda scilicet patris sui esse nudata, nuntiavit duobus fratribus suis foras.
GEN 9:23 At vero Sem et Japheth pallium imposuerunt humeris suis, et incedentes retrorsum, operuerunt verenda patris sui: faciesque eorum aversæ erant, et patris virilia non viderunt.
GEN 9:24 Evigilans autem Noë ex vino, cum didicisset quæ fecerat ei filius suus minor,
GEN 9:25 ait: [Maledictus Chanaan, servus servorum erit fratribus suis.]
GEN 9:26 Dixitque: [Benedictus Dominus Deus Sem, sit Chanaan servus ejus.
GEN 9:27 Dilatet Deus Japheth, et habitet in tabernaculis Sem, sitque Chanaan servus ejus.]
GEN 9:28 Vixit autem Noë post diluvium trecentis quinquaginta annis.
GEN 9:29 Et impleti sunt omnes dies ejus nongentorum quinquaginta annorum: et mortuus est.
GEN 10:1 Hæ sunt generationes filiorum Noë, Sem, Cham et Japheth: natique sunt eis filii post diluvium.
GEN 10:2 Filii Japheth: Gomer, et Magog, et Madai, et Javan, et Thubal, et Mosoch, et Thiras.
GEN 10:3 Porro filii Gomer: Ascenez et Riphath et Thogorma.
GEN 10:4 Filii autem Javan: Elisa et Tharsis, Cetthim et Dodanim.
GEN 10:5 Ab his divisæ sunt insulæ gentium in regionibus suis, unusquisque secundum linguam suam et familias suas in nationibus suis.
GEN 10:6 Filii autem Cham: Chus, et Mesraim, et Phuth, et Chanaan.
GEN 10:7 Filii Chus: Saba, et Hevila, et Sabatha, et Regma, et Sabatacha. Filii Regma: Saba et Dadan.
GEN 10:8 Porro Chus genuit Nemrod: ipse cœpit esse potens in terra,
GEN 10:9 et erat robustus venator coram Domino. Ob hoc exivit proverbium: Quasi Nemrod robustus venator coram Domino.
GEN 10:10 Fuit autem principium regni ejus Babylon, et Arach et Achad, et Chalanne, in terra Sennaar.
GEN 10:11 De terra illa egressus est Assur, et ædificavit Niniven, et plateas civitatis, et Chale.
GEN 10:12 Resen quoque inter Niniven et Chale: hæc est civitas magna.
GEN 10:13 At vero Mesraim genuit Ludim, et Anamim et Laabim, Nephthuim,
GEN 10:14 et Phetrusim, et Chasluim: de quibus egressi sunt Philisthiim et Caphtorim.
GEN 10:15 Chanaan autem genuit Sidonem primogenitum suum. Hethæum,
GEN 10:16 et Jebusæum, et Amorrhæum, Gergesæum,
GEN 10:17 Hevæum, et Aracæum: Sinæum,
GEN 10:18 et Aradium, Samaræum, et Amathæum: et post hæc disseminati sunt populi Chananæorum.
GEN 10:19 Factique sunt termini Chanaan venientibus a Sidone Geraram usque Gazam, donec ingrediaris Sodomam et Gomorrham, et Adamam, et Seboim usque Lesa.
GEN 10:20 Hi sunt filii Cham in cognationibus, et linguis, et generationibus, terrisque et gentibus suis.
GEN 10:21 De Sem quoque nati sunt, patre omnium filiorum Heber, fratre Japheth majore.
GEN 10:22 Filii Sem: Ælam, et Assur, et Arphaxad, et Lud, et Aram.
GEN 10:23 Filii Aram: Us, et Hul, et Gether, et Mes.
GEN 10:24 At vero Arphaxad genuit Sale, de quo ortus est Heber.
GEN 10:25 Natique sunt Heber filii duo: nomen uni Phaleg, eo quod in diebus ejus divisa sit terra: et nomen fratris ejus Jectan.
GEN 10:26 Qui Jectan genuit Elmodad, et Saleph, et Asarmoth, Jare,
GEN 10:27 et Aduram, et Uzal, et Decla,
GEN 10:28 et Ebal, et Abimaël, Saba,
GEN 10:29 et Ophir, et Hevila, et Jobab: omnes isti, filii Jectan.
GEN 10:30 Et facta est habitatio eorum de Messa pergentibus usque Sephar montem orientalem.
GEN 10:31 Isti filii Sem secundum cognationes, et linguas, et regiones in gentibus suis.
GEN 10:32 Hæ familiæ Noë juxta populos et nationes suas. Ab his divisæ sunt gentes in terra post diluvium.
GEN 11:1 Erat autem terra labii unius, et sermonum eorumdem.
GEN 11:2 Cumque proficiscerentur de oriente, invenerunt campum in terra Sennaar, et habitaverunt in eo.
GEN 11:3 Dixitque alter ad proximum suum: Venite, faciamus lateres, et coquamus eos igni. Habueruntque lateres pro saxis, et bitumen pro cæmento:
GEN 11:4 et dixerunt: Venite, faciamus nobis civitatem et turrim, cujus culmen pertingat ad cælum: et celebremus nomen nostrum antequam dividamur in universas terras.
GEN 11:5 Descendit autem Dominus ut videret civitatem et turrim, quam ædificabant filii Adam,
GEN 11:6 et dixit: Ecce, unus est populus, et unum labium omnibus: cœperuntque hoc facere, nec desistent a cogitationibus suis, donec eas opere compleant.
GEN 11:7 Venite igitur, descendamus, et confundamus ibi linguam eorum, ut non audiat unusquisque vocem proximi sui.
GEN 11:8 Atque ita divisit eos Dominus ex illo loco in universas terras, et cessaverunt ædificare civitatem.
GEN 11:9 Et idcirco vocatum est nomen ejus Babel, quia ibi confusum est labium universæ terræ: et inde dispersit eos Dominus super faciem cunctarum regionum.
GEN 11:10 Hæ sunt generationes Sem: Sem erat centum annorum quando genuit Arphaxad, biennio post diluvium.
GEN 11:11 Vixitque Sem, postquam genuit Arphaxad, quingentis annis: et genuit filios et filias.
GEN 11:12 Porro Arphaxad vixit triginta quinque annis, et genuit Sale.
GEN 11:13 Vixitque Arphaxad, postquam genuit Sale, trecentis tribus annis: et genuit filios et filias.
GEN 11:14 Sale quoque vixit triginta annis, et genuit Heber.
GEN 11:15 Vixitque Sale, postquam genuit Heber, quadringentis tribus annis: et genuit filios et filias.
GEN 11:16 Vixit autem Heber triginta quatuor annis, et genuit Phaleg.
GEN 11:17 Et vixit Heber postquam genuit Phaleg, quadringentis triginta annis: et genuit filios et filias.
GEN 11:18 Vixit quoque Phaleg triginta annis, et genuit Reu.
GEN 11:19 Vixitque Phaleg, postquam genuit Reu, ducentis novem annis: et genuit filios et filias.
GEN 11:20 Vixit autem Reu triginta duobus annis, et genuit Sarug.
GEN 11:21 Vixit quoque Reu, postquam genuit Sarug, ducentis septem annis: et genuit filios et filias.
GEN 11:22 Vixit vero Sarug triginta annis, et genuit Nachor.
GEN 11:23 Vixitque Sarug, postquam genuit Nachor, ducentis annis: et genuit filios et filias.
GEN 11:24 Vixit autem Nachor viginti novem annis, et genuit Thare.
GEN 11:25 Vixitque Nachor, postquam genuit Thare, centum decem et novem annis: et genuit filios et filias.
GEN 11:26 Vixitque Thare septuaginta annis, et genuit Abram, et Nachor, et Aran.
GEN 11:27 Hæ sunt autem generationes Thare: Thare genuit Abram, Nachor et Aran. Porro Aran genuit Lot.
GEN 11:28 Mortuusque est Aran ante Thare patrem suum, in terra nativitatis suæ, in Ur Chaldæorum.
GEN 11:29 Duxerunt autem Abram et Nachor uxores: nomen uxoris Abram, Sarai: et nomen uxoris Nachor, Melcha filia Aran, patris Melchæ, et patris Jeschæ.
GEN 11:30 Erat autem Sarai sterilis, nec habebat liberos.
GEN 11:31 Tulit itaque Thare Abram filium suum, et Lot filium Aran, filium filii sui, et Sarai nurum suam, uxorem Abram filii sui, et eduxit eos de Ur Chaldæorum, ut irent in terram Chanaan: veneruntque usque Haran, et habitaverunt ibi.
GEN 11:32 Et facti sunt dies Thare ducentorum quinque annorum, et mortuus est in Haran.
GEN 12:1 Dixit autem Dominus ad Abram: Egredere de terra tua, et de cognatione tua, et de domo patris tui, et veni in terram quam monstrabo tibi.
GEN 12:2 Faciamque te in gentem magnam, et benedicam tibi, et magnificabo nomen tuum, erisque benedictus.
GEN 12:3 Benedicam benedicentibus tibi, et maledicam maledicentibus tibi, atque in te benedicentur universæ cognationes terræ.
GEN 12:4 Egressus est itaque Abram sicut præceperat ei Dominus, et ivit cum eo Lot: septuaginta quinque annorum erat Abram cum egrederetur de Haran.
GEN 12:5 Tulitque Sarai uxorem suam, et Lot filium fratris sui, universamque substantiam quam possederant, et animas quas fecerant in Haran: et egressi sunt ut irent in terram Chanaan. Cumque venissent in eam,
GEN 12:6 pertransivit Abram terram usque ad locum Sichem, usque ad convallem illustrem: Chananæus autem tunc erat in terra.
GEN 12:7 Apparuit autem Dominus Abram, et dixit ei: Semini tuo dabo terram hanc. Qui ædificavit ibi altare Domino, qui apparuerat ei.
GEN 12:8 Et inde transgrediens ad montem, qui erat contra orientem Bethel, tetendit ibi tabernaculum suum, ab occidente habens Bethel, et ab oriente Hai: ædificavit quoque ibi altare Domino, et invocavit nomen ejus.
GEN 12:9 Perrexitque Abram vadens, et ultra progrediens ad meridiem.
GEN 12:10 Facta est autem fames in terra: descenditque Abram in Ægyptum, ut peregrinaretur ibi: prævaluerat enim fames in terra.
GEN 12:11 Cumque prope esset ut ingrederetur Ægyptum, dixit Sarai uxori suæ: Novi quod pulchra sis mulier:
GEN 12:12 et quod cum viderint te Ægyptii, dicturi sunt: Uxor ipsius est: et interficient me, et te reservabunt.
GEN 12:13 Dic ergo, obsecro te, quod soror mea sis: ut bene sit mihi propter te, et vivat anima mea ob gratiam tui.
GEN 12:14 Cum itaque ingressus esset Abram Ægyptum, viderunt Ægyptii mulierem quod esset pulchra nimis.
GEN 12:15 Et nuntiaverunt principes Pharaoni, et laudaverunt eam apud illum: et sublata est mulier in domum Pharaonis.
GEN 12:16 Abram vero bene usi sunt propter illam: fueruntque ei oves et boves et asini, et servi et famulæ, et asinæ et cameli.
GEN 12:17 Flagellavit autem Dominus Pharaonem plagis maximis, et domum ejus, propter Sarai uxorem Abram.
GEN 12:18 Vocavitque Pharao Abram, et dixit ei: Quidnam est hoc quod fecisti mihi? quare non indicasti quod uxor tua esset?
GEN 12:19 quam ob causam dixisti esse sororem tuam, ut tollerem eam mihi in uxorem? Nunc igitur ecce conjux tua, accipe eam, et vade.
GEN 12:20 Præcepitque Pharao super Abram viris: et deduxerunt eum, et uxorem illius, et omnia quæ habebat.
GEN 13:1 Ascendit ergo Abram de Ægypto, ipse et uxor ejus, et omnia quæ habebat, et Lot cum eo, ad australem plagam.
GEN 13:2 Erat autem dives valde in possessione auri et argenti.
GEN 13:3 Reversusque est per iter, quo venerat, a meridie in Bethel, usque ad locum ubi prius fixerat tabernaculum inter Bethel et Hai,
GEN 13:4 in loco altaris quod fecerat prius: et invocavit ibi nomen Domini.
GEN 13:5 Sed et Lot qui erat cum Abram, fuerunt greges ovium, et armenta, et tabernacula.
GEN 13:6 Nec poterat eos capere terra, ut habitarent simul: erat quippe substantia eorum multa, et nequibant habitare communiter.
GEN 13:7 Unde et facta est rixa inter pastores gregum Abram et Lot. Eo autem tempore Chananæus et Pherezæus habitabant in terra illa.
GEN 13:8 Dixit ergo Abram ad Lot: Ne quæso sit jurgium inter me et te, et inter pastores meos et pastores tuos: fratres enim sumus.
GEN 13:9 Ecce universa terra coram te est: recede a me, obsecro: si ad sinistram ieris, ego dexteram tenebo: si tu dexteram elegeris, ego ad sinistram pergam.
GEN 13:10 Elevatis itaque Lot oculis, vidit omnem circa regionem Jordanis, quæ universa irrigabatur antequam subverteret Dominus Sodomam et Gomorrham, sicut paradisus Domini, et sicut Ægyptus venientibus in Segor.
GEN 13:11 Elegitque sibi Lot regionem circa Jordanem, et recessit ab oriente: divisique sunt alterutrum a fratre suo.
GEN 13:12 Abram habitavit in terra Chanaan; Lot vero moratus est in oppidis, quæ erant circa Jordanem, et habitavit in Sodomis.
GEN 13:13 Homines autem Sodomitæ pessimi erant, et peccatores coram Domino nimis.
GEN 13:14 Dixitque Dominus ad Abram, postquam divisus est ab eo Lot: Leva oculos tuos et vide a loco, in quo nunc es, ad aquilonem et meridiem, ad orientem et occidentem.
GEN 13:15 Omnem terram, quam conspicis, tibi dabo, et semini tuo usque in sempiternum.
GEN 13:16 Faciamque semen tuum sicut pulverem terræ: si quis potest hominum numerare pulverem terræ, semen quoque tuum numerare poterit.
GEN 13:17 Surge, et perambula terram in longitudine et in latitudine sua: quia tibi daturus sum eam.
GEN 13:18 Movens igitur tabernaculum suum Abram, venit, et habitavit juxta convallem Mambre, quæ est in Hebron: ædificavitque ibi altare Domino.
GEN 14:1 Factum est autem in illo tempore, ut Amraphel rex Sennaar, et Arioch rex Ponti, et Chodorlahomor rex Elamitarum, et Thadal rex gentium
GEN 14:2 inirent bellum contra Bara regem Sodomorum, et contra Bersa regem Gomorrhæ, et contra Sennaab regem Adamæ, et contra Semeber regem Seboim, contraque regem Balæ, ipsa est Segor.
GEN 14:3 Omnes hi convenerunt in vallem Silvestrem, quæ nunc est mare salis.
GEN 14:4 Duodecim enim annis servierunt Chodorlahomor, et tertiodecimo anno recesserunt ab eo.
GEN 14:5 Igitur quartodecimo anno venit Chodorlahomor, et reges qui erant cum eo: percusseruntque Raphaim in Astarothcarnaim, et Zuzim cum eis, et Emim in Save Cariathaim,
GEN 14:6 et Chorræos in montibus Seir, usque ad Campestria Pharan, quæ est in solitudine.
GEN 14:7 Reversique sunt, et venerunt ad fontem Misphat, ipsa est Cades: et percusserunt omnem regionem Amalecitarum, et Amorrhæum, qui habitabat in Asasonthamar.
GEN 14:8 Et egressi sunt rex Sodomorum, et rex Gomorrhæ, rexque Adamæ, et rex Seboim, necnon et rex Balæ, quæ est Segor: et direxerunt aciem contra eos in valle Silvestri:
GEN 14:9 scilicet adversus Chodorlahomor regem Elamitarum, et Thadal regem Gentium, et Amraphel regem Sennaar, et Arioch regem Ponti: quatuor reges adversus quinque.
GEN 14:10 Vallis autem Silvestris habebat puteos multos bituminis. Itaque rex Sodomorum, et Gomorrhæ, terga verterunt, cecideruntque ibi: et qui remanserant, fugerunt ad montem.
GEN 14:11 Tulerunt autem omnem substantiam Sodomorum et Gomorrhæ, et universa quæ ad cibum pertinent, et abierunt:
GEN 14:12 necnon et Lot, et substantiam ejus, filium fratris Abram, qui habitabat in Sodomis.
GEN 14:13 Et ecce unus, qui evaserat, nuntiavit Abram Hebræo, qui habitabat in convalle Mambre Amorrhæi, fratris Escol, et fratris Aner: hi enim pepigerant fœdus cum Abram.
GEN 14:14 Quod cum audisset Abram, captum videlicet Lot fratrem suum, numeravit expeditos vernaculos suos trecentos decem et octo: et persecutus est usque Dan.
GEN 14:15 Et divisis sociis, irruit super eos nocte: percussitque eos, et persecutus est eos usque Hoba, quæ est ad lævam Damasci.
GEN 14:16 Reduxitque omnem substantiam, et Lot fratrem suum cum substantia illius, mulieres quoque et populum.
GEN 14:17 Egressus est autem rex Sodomorum in occursum ejus postquam reversus est a cæde Chodorlahomor, et regum qui cum eo erant in valle Save, quæ est vallis regis.
GEN 14:18 At vero Melchisedech rex Salem, proferens panem et vinum, erat enim sacerdos Dei altissimi,
GEN 14:19 benedixit ei, et ait: Benedictus Abram Deo excelso, qui creavit cælum et terram:
GEN 14:20 et benedictus Deus excelsus, quo protegente, hostes in manibus tuis sunt. Et dedit ei decimas ex omnibus.
GEN 14:21 Dixit autem rex Sodomorum ad Abram: Da mihi animas, cetera tolle tibi.
GEN 14:22 Qui respondit ei: Levo manum meam ad Dominum Deum excelsum possessorem cæli et terræ,
GEN 14:23 quod a filo subtegminis usque ad corigiam caligæ, non accipiam ex omnibus quæ tua sunt, ne dicas: Ego ditavi Abram:
GEN 14:24 exceptis his, quæ comederunt juvenes, et partibus virorum, qui venerunt mecum, Aner, Escol et Mambre: isti accipient partes suas.
GEN 15:1 His itaque transactis, factus est sermo Domini ad Abram per visionem dicens: Noli timere, Abram: ego protector tuus sum, et merces tua magna nimis.
GEN 15:2 Dixitque Abram: Domine Deus, quid dabis mihi? ego vadam absque liberis, et filius procuratoris domus meæ iste Damascus Eliezer.
GEN 15:3 Addiditque Abram: Mihi autem non dedisti semen, et ecce vernaculus meus, hæres meus erit.
GEN 15:4 Statimque sermo Domini factus est ad eum, dicens: Non erit hic hæres tuus, sed qui egredietur de utero tuo, ipsum habebis hæredem.
GEN 15:5 Eduxitque eum foras, et ait illi: Suspice cælum, et numera stellas, si potes. Et dixit ei: Sic erit semen tuum.
GEN 15:6 Credidit Abram Deo, et reputatum est illi ad justitiam.
GEN 15:7 Dixitque ad eum: Ego Dominus qui eduxi te de Ur Chaldæorum ut darem tibi terram istam, et possideres eam.
GEN 15:8 At ille ait: Domine Deus, unde scire possum quod possessurus sim eam?
GEN 15:9 Et respondens Dominus: Sume, inquit, mihi vaccam triennem, et capram trimam, et arietem annorum trium, turturem quoque et columbam.
GEN 15:10 Qui tollens universa hæc, divisit ea per medium, et utrasque partes contra se altrinsecus posuit; aves autem non divisit.
GEN 15:11 Descenderuntque volucres super cadavera, et abigebat eas Abram.
GEN 15:12 Cumque sol occumberet, sopor irruit super Abram, et horror magnus et tenebrosus invasit eum.
GEN 15:13 Dictumque est ad eum: Scito prænoscens quod peregrinum futurum sit semen tuum in terra non sua, et subjicient eos servituti, et affligent quadringentis annis.
GEN 15:14 Verumtamen gentem, cui servituri sunt, ego judicabo: et post hæc egredientur cum magna substantia.
GEN 15:15 Tu autem ibis ad patres tuos in pace, sepultus in senectute bona.
GEN 15:16 Generatione autem quarta revertentur huc: necdum enim completæ sunt iniquitates Amorrhæorum usque ad præsens tempus.
GEN 15:17 Cum ergo occubuisset sol, facta est caligo tenebrosa, et apparuit clibanus fumans, et lampas ignis transiens inter divisiones illas.
GEN 15:18 In illo die pepigit Dominus fœdus cum Abram, dicens: Semini tuo dabo terram hanc a fluvio Ægypti usque ad fluvium magnum Euphraten,
GEN 15:19 Cinæos, et Cenezæos, Cedmonæos,
GEN 15:20 et Hethæos, et Pherezæos, Raphaim quoque,
GEN 15:21 et Amorrhæos, et Chananæos, et Gergesæos, et Jebusæos.
GEN 16:1 Igitur Sarai, uxor Abram, non genuerat liberos: sed habens ancillam ægyptiam nomine Agar,
GEN 16:2 dixit marito suo: Ecce, conclusit me Dominus, ne parerem. Ingredere ad ancillam meam, si forte saltem ex illa suscipiam filios. Cumque ille acquiesceret deprecanti,
GEN 16:3 tulit Agar ægyptiam ancillam suam post annos decem quam habitare cœperant in terra Chanaan: et dedit eam viro suo uxorem.
GEN 16:4 Qui ingressus est ad eam. At illa concepisse se videns, despexit dominam suam.
GEN 16:5 Dixitque Sarai ad Abram: Inique agis contra me: ego dedi ancillam meam in sinum tuum, quæ videns quod conceperit, despectui me habet: judicet Dominus inter me et te.
GEN 16:6 Cui respondens Abram: Ecce, ait, ancilla tua in manu tua est, utere ea ut libet. Affligente igitur eam Sarai, fugam iniit.
GEN 16:7 Cumque invenisset eam angelus Domini juxta fontem aquæ in solitudine, qui est in via Sur in deserto,
GEN 16:8 dixit ad illam: Agar ancilla Sarai, unde venis? et quo vadis? Quæ respondit: A facie Sarai dominæ meæ ego fugio.
GEN 16:9 Dixitque ei angelus Domini: Revertere ad dominam tuam, et humiliare sub manu illius.
GEN 16:10 Et rursum: Multiplicans, inquit, multiplicabo semen tuum, et non numerabitur præ multitudine.
GEN 16:11 Ac deinceps: Ecce, ait, concepisti, et paries filium: vocabisque nomen ejus Ismaël, eo quod audierit Dominus afflictionem tuam.
GEN 16:12 Hic erit ferus homo: manus ejus contra omnes, et manus omnium contra eum: et e regione universorum fratrum suorum figet tabernacula.
GEN 16:13 Vocavit autem nomen Domini qui loquebatur ad eam: Tu Deus qui vidisti me. Dixit enim: Profecto hic vidi posteriora videntis me.
GEN 16:14 Propterea appellavit puteum illum Puteum viventis et videntis me. Ipse est inter Cades et Barad.
GEN 16:15 Peperitque Agar Abræ filium: qui vocavit nomen ejus Ismaël.
GEN 16:16 Octoginta et sex annorum erat Abram quando peperit ei Agar Ismaëlem.
GEN 17:1 Postquam vero nonaginta et novem annorum esse cœperat, apparuit ei Dominus, dixitque ad eum: Ego Deus omnipotens: ambula coram me, et esto perfectus.
GEN 17:2 Ponamque fœdus meum inter me et te, et multiplicabo te vehementer nimis.
GEN 17:3 Cecidit Abram pronus in faciem.
GEN 17:4 Dixitque ei Deus: Ego sum, et pactum meum tecum, erisque pater multarum gentium.
GEN 17:5 Nec ultra vocabitur nomen tuum Abram, sed appellaberis Abraham: quia patrem multarum gentium constitui te.
GEN 17:6 Faciamque te crescere vehementissime, et ponam te in gentibus, regesque ex te egredientur.
GEN 17:7 Et statuam pactum meum inter me et te, et inter semen tuum post te in generationibus suis, fœdere sempiterno: ut sim Deus tuus, et seminis tui post te.
GEN 17:8 Daboque tibi et semini tuo terram peregrinationis tuæ, omnem terram Chanaan in possessionem æternam, eroque Deus eorum.
GEN 17:9 Dixit iterum Deus ad Abraham: Et tu ergo custodies pactum meum, et semen tuum post te in generationibus suis.
GEN 17:10 Hoc est pactum meum quod observabitis inter me et vos, et semen tuum post te: circumcidetur ex vobis omne masculinum:
GEN 17:11 et circumcidetis carnem præputii vestri, ut sit in signum fœderis inter me et vos.
GEN 17:12 Infans octo dierum circumcidetur in vobis, omne masculinum in generationibus vestris: tam vernaculus, quam emptitius circumcidetur, et quicumque non fuerit de stirpe vestra:
GEN 17:13 eritque pactum meum in carne vestra in fœdus æternum.
GEN 17:14 Masculus, cujus præputii caro circumcisa non fuerit, delebitur anima illa de populo suo: quia pactum meum irritum fecit.
GEN 17:15 Dixit quoque Deus ad Abraham: Sarai uxorem tuam non vocabis Sarai, sed Saram.
GEN 17:16 Et benedicam ei, et ex illa dabo tibi filium cui benedicturus sum: eritque in nationes, et reges populorum orientur ex eo.
GEN 17:17 Cecidit Abraham in faciem suam, et risit, dicens in corde suo: Putasne centenario nascetur filius? et Sara nonagenaria pariet?
GEN 17:18 Dixitque ad Deum: Utinam Ismaël vivat coram te.
GEN 17:19 Et ait Deus ad Abraham: Sara uxor tua pariet tibi filium, vocabisque nomen ejus Isaac, et constituam pactum meum illi in fœdus sempiternum, et semini ejus post eum.
GEN 17:20 Super Ismaël quoque exaudivi te: ecce, benedicam ei, et augebo, et multiplicabo eum valde: duodecim duces generabit, et faciam illum in gentem magnam.
GEN 17:21 Pactum vero meum statuam ad Isaac, quem pariet tibi Sara tempore isto in anno altero.
GEN 17:22 Cumque finitus esset sermo loquentis cum eo, ascendit Deus ab Abraham.
GEN 17:23 Tulit autem Abraham Ismaël filium suum, et omnes vernaculos domus suæ, universosque quos emerat, cunctos mares ex omnibus viris domus suæ: et circumcidit carnem præputii eorum statim in ipsa die, sicut præceperat ei Deus.
GEN 17:24 Abraham nonaginta et novem erat annorum quando circumcidit carnem præputii sui.
GEN 17:25 Et Ismaël filius tredecim annos impleverat tempore circumcisionis suæ.
GEN 17:26 Eadem die circumcisus est Abraham et Ismaël filius ejus:
GEN 17:27 et omnes viri domus illius, tam vernaculi, quam emptitii et alienigenæ pariter circumcisi sunt.
GEN 18:1 Apparuit autem ei Dominus in convalle Mambre sedenti in ostio tabernaculi sui in ipso fervore diei.
GEN 18:2 Cumque elevasset oculos, apparuerunt ei tres viri stantes prope eum: quos cum vidisset, cucurrit in occursum eorum de ostio tabernaculi, et adoravit in terram.
GEN 18:3 Et dixit: Domine, si inveni gratiam in oculis tuis, ne transeas servum tuum:
GEN 18:4 sed afferam pauxillum aquæ, et lavate pedes vestros, et requiescite sub arbore.
GEN 18:5 Ponamque buccellam panis, et confortate cor vestrum: postea transibitis: idcirco enim declinastis ad servum vestrum. Qui dixerunt: Fac ut locutus es.
GEN 18:6 Festinavit Abraham in tabernaculum ad Saram, dixitque ei: Accelera, tria sata similæ commisce, et fac subcinericios panes.
GEN 18:7 Ipse vero ad armentum cucurrit, et tulit inde vitulum tenerrimum et optimum, deditque puero: qui festinavit et coxit illum.
GEN 18:8 Tulit quoque butyrum et lac, et vitulum quem coxerat, et posuit coram eis: ipse vero stabat juxta eos sub arbore.
GEN 18:9 Cumque comedissent, dixerunt ad eum: Ubi est Sara uxor tua? Ille respondit: Ecce in tabernaculo est.
GEN 18:10 Cui dixit: Revertens veniam ad te tempore isto, vita comite, et habebit filium Sara uxor tua. Quo audito, Sara risit post ostium tabernaculi.
GEN 18:11 Erant autem ambo senes, provectæque ætatis, et desierant Saræ fieri muliebria.
GEN 18:12 Quæ risit occulte dicens: Postquam consenui, et dominus meus vetulus est, voluptati operam dabo?
GEN 18:13 Dixit autem Dominus ad Abraham: Quare risit Sara, dicens: Num vere paritura sum anus?
GEN 18:14 Numquid Deo quidquam est difficile? juxta condictum revertar ad te hoc eodem tempore, vita comite, et habebit Sara filium.
GEN 18:15 Negavit Sara, dicens: Non risi, timore perterrita. Dominus autem: Non est, inquit, ita: sed risisti.
GEN 18:16 Cum ergo surrexissent inde viri, direxerunt oculos contra Sodomam: et Abraham simul gradiebatur, deducens eos.
GEN 18:17 Dixitque Dominus: Num celare potero Abraham quæ gesturus sum:
GEN 18:18 cum futurus sit in gentem magnam, ac robustissimam, et benedicendæ sint in illo omnes nationes terræ?
GEN 18:19 Scio enim quod præcepturus sit filiis suis, et domui suæ post se ut custodiant viam Domini, et faciant judicium et justitiam: ut adducat Dominus propter Abraham omnia quæ locutus est ad eum.
GEN 18:20 Dixit itaque Dominus: Clamor Sodomorum et Gomorrhæ multiplicatus est, et peccatum eorum aggravatum est nimis.
GEN 18:21 Descendam, et videbo utrum clamorem qui venit ad me, opere compleverint; an non est ita, ut sciam.
GEN 18:22 Converteruntque se inde, et abierunt Sodomam: Abraham vero adhuc stabat coram Domino.
GEN 18:23 Et appropinquans ait: Numquid perdes justum cum impio?
GEN 18:24 si fuerint quinquaginta justi in civitate, peribunt simul? et non parces loco illi propter quinquaginta justos, si fuerint in eo?
GEN 18:25 Absit a te ut rem hanc facias, et occidas justum cum impio, fiatque justus sicut impius, non est hoc tuum: qui judicas omnem terram, nequaquam facies judicium hoc.
GEN 18:26 Dixitque Dominus ad eum: Si invenero Sodomis quinquaginta justos in medio civitatis, dimittam omni loco propter eos.
GEN 18:27 Respondensque Abraham, ait: Quia semel cœpi, loquar ad Dominum meum, cum sim pulvis et cinis.
GEN 18:28 Quid si minus quinquaginta justis quinque fuerint? delebis, propter quadraginta quinque, universam urbem? Et ait: Non delebo, si invenero ibi quadraginta quinque.
GEN 18:29 Rursumque locutus est ad eum: Sin autem quadraginta ibi inventi fuerint, quid facies? Ait: Non percutiam propter quadraginta.
GEN 18:30 Ne quæso, inquit, indigneris, Domine, si loquar: quid si ibi inventi fuerint triginta? Respondit: Non faciam, si invenero ibi triginta.
GEN 18:31 Quia semel, ait, cœpi loquar ad Dominum meum: quid si ibi inventi fuerint viginti? Ait: Non interficiam propter viginti.
GEN 18:32 Obsecro, inquit, ne irascaris, Domine, si loquar adhuc semel: quid si inventi fuerint ibi decem? Et dixit: Non delebo propter decem.
GEN 18:33 Abiitque Dominus, postquam cessavit loqui ad Abraham: et ille reversus est in locum suum.
GEN 19:1 Veneruntque duo angeli Sodomam vespere, et sedente Lot in foribus civitatis. Qui cum vidisset eos, surrexit, et ivit obviam eis: adoravitque pronus in terram,
GEN 19:2 et dixit: Obsecro, domini, declinate in domum pueri vestri, et manete ibi: lavate pedes vestros, et mane proficiscemini in viam vestram. Qui dixerunt: Minime, sed in platea manebimus.
GEN 19:3 Compulit illos oppido ut diverterent ad eum: ingressisque domum illius fecit convivium, et coxit azyma, et comederunt.
GEN 19:4 Prius autem quam irent cubitum, viri civitatis vallaverunt domum a puero usque ad senem, omnis populus simul.
GEN 19:5 Vocaveruntque Lot, et dixerunt ei: Ubi sunt viri qui introierunt ad te nocte? educ illos huc, ut cognoscamus eos.
GEN 19:6 Egressus ad eos Lot, post tergum occludens ostium, ait:
GEN 19:7 Nolite, quæso, fratres mei, nolite malum hoc facere.
GEN 19:8 Habeo duas filias, quæ necdum cognoverunt virum: educam eas ad vos, et abutimini eis sicut vobis placuerit, dummodo viris istis nihil mali faciatis, quia ingressi sunt sub umbra culminis mei.
GEN 19:9 At illi dixerunt: Recede illuc. Et rursus: Ingressus es, inquiunt, ut advena; numquid ut judices? te ergo ipsum magis quam hos affligemus. Vimque faciebant Lot vehementissime: jamque prope erat ut effringerent fores.
GEN 19:10 Et ecce miserunt manum viri, et introduxerunt ad se Lot, clauseruntque ostium:
GEN 19:11 et eos, qui foris erant, percusserunt cæcitate a minimo usque ad maximum, ita ut ostium invenire non possent.
GEN 19:12 Dixerunt autem ad Lot: Habes hic quempiam tuorum? generum, aut filios, aut filias, omnes, qui tui sunt, educ de urbe hac:
GEN 19:13 delebimus enim locum istum, eo quod increverit clamor eorum coram Domino, qui misit nos ut perdamus illos.
GEN 19:14 Egressus itaque Lot, locutus est ad generos suos qui accepturi erant filias ejus, et dixit: Surgite, egredimini de loco isto: quia delebit Dominus civitatem hanc. Et visus est eis quasi ludens loqui.
GEN 19:15 Cumque esset mane, cogebant eum angeli, dicentes: Surge, tolle uxorem tuam, et duas filias quas habes: ne et tu pariter pereas in scelere civitatis.
GEN 19:16 Dissimulante illo, apprehenderunt manum ejus, et manum uxoris, ac duarum filiarum ejus, eo quod parceret Dominus illi.
GEN 19:17 Eduxeruntque eum, et posuerunt extra civitatem: ibique locuti sunt ad eum, dicentes: Salva animam tuam: noli respicere post tergum, nec stes in omni circa regione: sed in monte salvum te fac, ne et tu simul pereas.
GEN 19:18 Dixitque Lot ad eos: Quæso, domine mi,
GEN 19:19 quia invenit servus tuus gratiam coram te, et magnificasti misericordiam tuam quam fecisti mecum, ut salvares animam meam, nec possum in monte salvari, ne forte apprehendat me malum, et moriar:
GEN 19:20 est civitas hæc juxta, ad quam possum fugere, parva, et salvabor in ea: numquid non modica est, et vivet anima mea?
GEN 19:21 Dixitque ad eum: Ecce etiam in hoc suscepi preces tuas, ut non subvertam urbem pro qua locutus es.
GEN 19:22 Festina, et salvare ibi: quia non potero facere quidquam donec ingrediaris illuc. Idcirco vocatum est nomen urbis illius Segor.
GEN 19:23 Sol egressus est super terram, et Lot ingressus est Segor.
GEN 19:24 Igitur Dominus pluit super Sodomam et Gomorrham sulphur et ignem a Domino de cælo:
GEN 19:25 et subvertit civitates has, et omnem circa regionem, universos habitatores urbium, et cuncta terræ virentia.
GEN 19:26 Respiciensque uxor ejus post se, versa est in statuam salis.
GEN 19:27 Abraham autem consurgens mane, ubi steterat prius cum Domino,
GEN 19:28 intuitus est Sodomam et Gomorrham, et universam terram regionis illius: viditque ascendentem favillam de terra quasi fornacis fumum.
GEN 19:29 Cum enim subverteret Deus civitates regionis illius, recordatus Abrahæ, liberavit Lot de subversione urbium in quibus habitaverat.
GEN 19:30 Ascenditque Lot de Segor, et mansit in monte, duæ quoque filiæ ejus cum eo (timuerat enim manere in Segor) et mansit in spelunca ipse, et duæ filiæ ejus cum eo.
GEN 19:31 Dixitque major ad minorem: Pater noster senex est, et nullus virorum remansit in terra, qui possit ingredi ad nos juxta morem universæ terræ.
GEN 19:32 Veni, inebriemus eum vino, dormiamusque cum eo, ut servare possimus ex patre nostro semen.
GEN 19:33 Dederunt itaque patri suo bibere vinum nocte illa. Et ingressa est major, dormivitque cum patre; at ille non sensit, nec quando accubuit filia, nec quando surrexit.
GEN 19:34 Altera quoque die dixit major ad minorem: Ecce dormivi heri cum patre meo, demus ei bibere vinum etiam hac nocte, et dormies cum eo, ut salvemus semen de patre nostro.
GEN 19:35 Dederunt etiam et illa nocte patri suo bibere vinum, ingressaque minor filia, dormivit cum eo: et ne tunc quidem sensit quando concubuerit, vel quando illa surrexerit.
GEN 19:36 Conceperunt ergo duæ filiæ Lot de patre suo.
GEN 19:37 Peperitque major filium, et vocavit nomen ejus Moab: ipse est pater Moabitarum usque in præsentem diem.
GEN 19:38 Minor quoque peperit filium, et vocavit nomen ejus Ammon, id est, Filius populi mei: ipse est pater Ammonitarum usque hodie.
GEN 20:1 Profectus inde Abraham in terram australem, habitavit inter Cades et Sur: et peregrinatus est in Geraris.
GEN 20:2 Dixitque de Sara uxore suo: Soror mea est. Misit ergo Abimelech rex Geraræ, et tulit eam.
GEN 20:3 Venit autem Deus ad Abimelech per somnium nocte, et ait illi: En morieris propter mulierem quam tulisti: habet enim virum.
GEN 20:4 Abimelech vero non tetigerat eam, et ait: Domine, num gentem ignorantem et justam interficies?
GEN 20:5 nonne ipse dixit mihi: Soror mea est: et ipsa ait: Frater meus est? In simplicitate cordis mei, et munditia manuum mearum feci hoc.
GEN 20:6 Dixitque ad eum Deus: Et ego scio quod simplici corde feceris: et ideo custodivi te ne peccares in me, et non dimisi ut tangeres eam.
GEN 20:7 Nunc ergo redde viro suo uxorem, quia propheta est: et orabit pro te, et vives: si autem nolueris reddere, scito quod morte morieris tu, et omnia quæ tua sunt.
GEN 20:8 Statimque de nocte consurgens Abimelech, vocavit omnes servos suos: et locutus est universa verba hæc in auribus eorum, timueruntque omnes viri valde.
GEN 20:9 Vocavit autem Abimelech etiam Abraham, et dixit ei: Quid fecisti nobis? quid peccavimus in te, quia induxisti super me et super regnum meum peccatum grande? quæ non debuisti facere, fecisti nobis.
GEN 20:10 Rursumque expostulans, ait: Quid vidisti, ut hoc faceres?
GEN 20:11 Respondit Abraham: Cogitavi mecum, dicens: Forsitan non est timor Dei in loco isto: et interficient me propter uxorem meam:
GEN 20:12 alias autem et vere soror mea est, filia patris mei, et non filia matris meæ, et duxi eam in uxorem.
GEN 20:13 Postquam autem eduxit me Deus de domo patris mei, dixi ad eam: Hanc misericordiam facies mecum: in omni loco, ad quem ingrediemur, dices quod frater tuus sim.
GEN 20:14 Tulit igitur Abimelech oves et boves, et servos et ancillas, et dedit Abraham: reddiditque illi Saram uxorem suam,
GEN 20:15 et ait: Terra coram vobis est, ubicumque tibi placuerit habita.
GEN 20:16 Saræ autem dixit: Ecce mille argenteos dedi fratri tuo, hoc erit tibi in velamen oculorum ad omnes qui tecum sunt, et quocumque perrexeris: mementoque te deprehensam.
GEN 20:17 Orante autem Abraham, sanavit Deus Abimelech et uxorem, ancillasque ejus, et pepererunt:
GEN 20:18 concluserat enim Dominus omnem vulvam domus Abimelech propter Saram uxorem Abrahæ.
GEN 21:1 Visitavit autem Dominus Saram, sicut promiserat: et implevit quæ locutus est.
GEN 21:2 Concepitque et peperit filium in senectute sua, tempore quo prædixerat ei Deus.
GEN 21:3 Vocavitque Abraham nomen filii sui, quem genuit ei Sara, Isaac:
GEN 21:4 et circumcidit eum octavo die, sicut præceperat ei Deus,
GEN 21:5 cum centum esset annorum: hac quippe ætate patris, natus est Isaac.
GEN 21:6 Dixitque Sara: Risum fecit mihi Deus: quicumque audierit, corridebit mihi.
GEN 21:7 Rursumque ait: Quis auditurus crederet Abraham quod Sara lactaret filium, quem peperit ei jam seni?
GEN 21:8 Crevit igitur puer, et ablactatus est: fecitque Abraham grande convivium in die ablactationis ejus.
GEN 21:9 Cumque vidisset Sara filium Agar Ægyptiæ ludentem cum Isaac filio suo, dixit ad Abraham:
GEN 21:10 Ejice ancillam hanc, et filium ejus: non enim erit hæres filius ancillæ cum filio meo Isaac.
GEN 21:11 Dure accepit hoc Abraham pro filio suo.
GEN 21:12 Cui dixit Deus: Non tibi videatur asperum super puero, et super ancilla tua: omnia quæ dixerit tibi Sara, audi vocem ejus: quia in Isaac vocabitur tibi semen.
GEN 21:13 Sed et filium ancillæ faciam in gentem magnam, quia semen tuum est.
GEN 21:14 Surrexit itaque Abraham mane, et tollens panem et utrem aquæ, imposuit scapulæ ejus, tradiditque puerum, et dimisit eam. Quæ cum abiisset, errabat in solitudine Bersabee.
GEN 21:15 Cumque consumpta esset aqua in utre, abjecit puerum subter unam arborum, quæ ibi erant.
GEN 21:16 Et abiit, seditque e regione procul quantum potest arcus jacere: dixit enim: Non videbo morientem puerum: et sedens contra, levavit vocem suam et flevit.
GEN 21:17 Exaudivit autem Deus vocem pueri: vocavitque angelus Dei Agar de cælo, dicens: Quid agis Agar? noli timere: exaudivit enim Deus vocem pueri de loco in quo est.
GEN 21:18 Surge, tolle puerum, et tene manum illius: quia in gentem magnam faciam eum.
GEN 21:19 Aperuitque oculos ejus Deus: quæ videns puteum aquæ, abiit, et implevit utrem, deditque puero bibere.
GEN 21:20 Et fuit cum eo: qui crevit, et moratus est in solitudine, factusque est juvenis sagittarius.
GEN 21:21 Habitavitque in deserto Pharan, et accepit illi mater sua uxorem de terra Ægypti.
GEN 21:22 Eodem tempore dixit Abimelech, et Phicol princeps exercitus ejus, ad Abraham: Deus tecum est in universis quæ agis.
GEN 21:23 Jura ergo per Deum, ne noceas mihi, et posteris meis, stirpique meæ: sed juxta misericordiam, quam feci tibi, facies mihi, et terræ in qua versatus es advena.
GEN 21:24 Dixitque Abraham: Ego jurabo.
GEN 21:25 Et increpavit Abimelech propter puteum aquæ quem vi abstulerunt servi ejus.
GEN 21:26 Responditque Abimelech: Nescivi quis fecerit hanc rem: sed et tu non indicasti mihi, et ego non audivi præter hodie.
GEN 21:27 Tulit itaque Abraham oves et boves, et dedit Abimelech: percusseruntque ambo fœdus.
GEN 21:28 Et statuit Abraham septem agnas gregis seorsum.
GEN 21:29 Cui dixit Abimelech: Quid sibi volunt septem agnæ istæ, quas stare fecisti seorsum?
GEN 21:30 At ille: Septem, inquit, agnas accipies de manu mea: ut sint mihi in testimonium, quoniam ego fodi puteum istum.
GEN 21:31 Idcirco vocatus est locus ille Bersabee: quia ibi uterque juravit.
GEN 21:32 Et inierunt fœdus pro puteo juramenti.
GEN 21:33 Surrexit autem Abimelech, et Phicol princeps exercitus ejus, reversique sunt in terram Palæstinorum. Abraham vero plantavit nemus in Bersabee, et invocavit ibi nomen Domini Dei æterni.
GEN 21:34 Et fuit colonus terræ Palæstinorum diebus multis.
GEN 22:1 Quæ postquam gesta sunt, tentavit Deus Abraham, et dixit ad eum: Abraham, Abraham. At ille respondit: Adsum.
GEN 22:2 Ait illi: Tolle filium tuum unigenitum, quem diligis, Isaac, et vade in terram visionis, atque ibi offeres eum in holocaustum super unum montium quem monstravero tibi.
GEN 22:3 Igitur Abraham de nocte consurgens, stravit asinum suum, ducens secum duos juvenes, et Isaac filium suum: cumque concidisset ligna in holocaustum, abiit ad locum quem præceperat ei Deus.
GEN 22:4 Die autem tertio, elevatis oculis, vidit locum procul:
GEN 22:5 dixitque ad pueros suos: Expectate hic cum asino: ego et puer illuc usque properantes, postquam adoraverimus, revertemur ad vos.
GEN 22:6 Tulit quoque ligna holocausti, et imposuit super Isaac filium suum: ipse vero portabat in manibus ignem et gladium. Cumque duo pergerent simul,
GEN 22:7 dixit Isaac patri suo: Pater mi. At ille respondit: Quid vis, fili? Ecce, inquit, ignis et ligna: ubi est victima holocausti?
GEN 22:8 Dixit autem Abraham: Deus providebit sibi victimam holocausti, fili mi. Pergebant ergo pariter.
GEN 22:9 Et venerunt ad locum quem ostenderat ei Deus, in quo ædificavit altare, et desuper ligna composuit; cumque alligasset Isaac filium suum, posuit eum in altare super struem lignorum.
GEN 22:10 Extenditque manum, et arripuit gladium, ut immolaret filium suum.
GEN 22:11 Et ecce angelus Domini de cælo clamavit, dicens: Abraham, Abraham. Qui respondit: Adsum.
GEN 22:12 Dixitque ei: Non extendas manum tuam super puerum, neque facias illi quidquam: nunc cognovi quod times Deum, et non pepercisti unigenito filio tuo propter me.
GEN 22:13 Levavit Abraham oculos suos, viditque post tergum arietem inter vepres hærentem cornibus, quem assumens obtulit holocaustum pro filio.
GEN 22:14 Appellavitque nomen loci illius, Dominus videt. Unde usque hodie dicitur: In monte Dominus videbit.
GEN 22:15 Vocavit autem angelus Domini Abraham secundo de cælo, dicens:
GEN 22:16 Per memetipsum juravi, dicit Dominus: quia fecisti hanc rem, et non pepercisti filio tuo unigenito propter me:
GEN 22:17 benedicam tibi, et multiplicabo semen tuum sicut stellas cæli, et velut arenam quæ est in littore maris: possidebit semen tuum portas inimicorum suorum,
GEN 22:18 et benedicentur in semine tuo omnes gentes terræ, quia obedisti voci meæ.
GEN 22:19 Reversus est Abraham ad pueros suos, abieruntque Bersabee simul, et habitavit ibi.
GEN 22:20 His ita gestis, nuntiatum est Abrahæ quod Melcha quoque genuisset filios Nachor fratri suo:
GEN 22:21 Hus primogenitum, et Buz fratrem ejus, et Camuel patrem Syrorum,
GEN 22:22 et Cased, et Azau, Pheldas quoque et Jedlaph,
GEN 22:23 ac Bathuel, de quo nata est Rebecca: octo istos genuit Melcha, Nachor fratri Abrahæ.
GEN 22:24 Concubina vero illius, nomine Roma, peperit Tabee, et Gaham, et Thahas, et Maacha.
GEN 23:1 Vixit autem Sara centum viginti septem annis.
GEN 23:2 Et mortua est in civitate Arbee, quæ est Hebron, in terra Chanaan: venitque Abraham ut plangeret et fleret eam.
GEN 23:3 Cumque surrexisset ab officio funeris, locutus est ad filios Heth, dicens:
GEN 23:4 Advena sum et peregrinus apud vos: date mihi jus sepulchri vobiscum, ut sepeliam mortuum meum.
GEN 23:5 Responderunt filii Heth, dicentes:
GEN 23:6 Audi nos, domine: princeps Dei es apud nos: in electis sepulchris nostris sepeli mortuum tuum, nullusque te prohibere poterit quin in monumento ejus sepelias mortuum tuum.
GEN 23:7 Surrexit Abraham, et adoravit populum terræ, filios videlicet Heth:
GEN 23:8 dixitque ad eos: Si placet animæ vestræ ut sepeliam mortuum meum, audite me, et intercedite pro me apud Ephron filium Seor:
GEN 23:9 ut det mihi speluncam duplicem, quam habet in extrema parte agri sui: pecunia digna tradat eam mihi coram vobis in possessionem sepulchri.
GEN 23:10 Habitabat autem Ephron in medio filiorum Heth. Responditque Ephron ad Abraham, cunctis audientibus qui ingrediebantur portam civitatis illius, dicens:
GEN 23:11 Nequaquam ita fiat, domine mi, sed tu magis ausculta quod loquor. Agrum trado tibi, et speluncam quæ in eo est, præsentibus filiis populi mei; sepeli mortuum tuum.
GEN 23:12 Adoravit Abraham coram populo terræ.
GEN 23:13 Et locutus est ad Ephron circumstante plebe: Quæso ut audias me: dabo pecuniam pro agro: suscipe eam, et sic sepeliam mortuum meum in eo.
GEN 23:14 Responditque Ephron:
GEN 23:15 Domine mi, audi me: terra, quam postulas, quadringentis siclis argenti valet: istud est pretium inter me et te: sed quantum est hoc? sepeli mortuum tuum.
GEN 23:16 Quod cum audisset Abraham, appendit pecuniam, quam Ephron postulaverat, audientibus filiis Heth, quadringentos siclos argenti probatæ monetæ publicæ.
GEN 23:17 Confirmatusque est ager quondam Ephronis, in quo erat spelunca duplex, respiciens Mambre, tam ipse, quam spelunca, et omnes arbores ejus in cunctis terminis ejus per circuitum,
GEN 23:18 Abrahæ in possessionem, videntibus filiis Heth, et cunctis qui intrabant portam civitatis illius.
GEN 23:19 Atque ita sepelivit Abraham Saram uxorem suam in spelunca agri duplici, quæ respiciebat Mambre. Hæc est Hebron in terra Chanaan.
GEN 23:20 Et confirmatus est ager, et antrum quod erat in eo, Abrahæ in possessionem monumenti a filiis Heth.
GEN 24:1 Erat autem Abraham senex, dierumque multorum: et Dominus in cunctis benedixerat ei.
GEN 24:2 Dixitque ad servum seniorem domus suæ, qui præerat omnibus quæ habebat: Pone manum tuam subter femur meum,
GEN 24:3 ut adjurem te per Dominum Deum cæli et terræ, ut non accipias uxorem filio meo de filiabus Chananæorum, inter quos habito:
GEN 24:4 sed ad terram et cognationem meam proficiscaris et inde accipias uxorem filio meo Isaac.
GEN 24:5 Respondit servus: Si noluerit mulier venire mecum in terram hanc, numquid reducere debeo filium tuum ad locum, de quo egressus es?
GEN 24:6 Dixitque Abraham: Cave nequando reducas filium meum illuc.
GEN 24:7 Dominus Deus cæli, qui tulit me de domo patris mei, et de terra nativitatis meæ, qui locutus est mihi, et juravit mihi, dicens: Semini tuo dabo terram hanc: ipse mittet angelum suum coram te, et accipies inde uxorem filio meo:
GEN 24:8 sin autem mulier noluerit sequi te, non teneberis juramento: filium meum tantum ne reducas illuc.
GEN 24:9 Posuit ergo servus manum sub femore Abraham domini sui, et juravit illi super sermone hoc.
GEN 24:10 Tulitque decem camelos de grege domini sui, et abiit, ex omnibus bonis ejus portans secum, profectusque perrexit in Mesopotamiam ad urbem Nachor.
GEN 24:11 Cumque camelos fecisset accumbere extra oppidum juxta puteum aquæ vespere, tempore quo solent mulieres egredi ad hauriendam aquam, dixit:
GEN 24:12 Domine Deus domini mei Abraham, occurre, obsecro, mihi hodie, et fac misericordiam cum domino meo Abraham.
GEN 24:13 Ecce ego sto prope fontem aquæ, et filiæ habitatorum hujus civitatis egredientur ad hauriendam aquam.
GEN 24:14 Igitur puella, cui ego dixero: Inclina hydriam tuam ut bibam: et illa responderit: Bibe, quin et camelis tuis dabo potum: ipsa est quam præparasti servo tuo Isaac: et per hoc intelligam quod feceris misericordiam cum domino meo.
GEN 24:15 Necdum intra se verba compleverat, et ecce Rebecca egrediebatur, filia Bathuel, filii Melchæ uxoris Nachor fratris Abraham, habens hydriam in scapula sua:
GEN 24:16 puella decora nimis, virgoque pulcherrima, et incognita viro: descenderat autem ad fontem, et impleverat hydriam, ac revertebatur.
GEN 24:17 Occurritque ei servus, et ait: Pauxillum aquæ mihi ad bibendum præbe de hydria tua.
GEN 24:18 Quæ respondit: Bibe, domine mi: celeriterque deposuit hydriam super ulnam suam, et dedit ei potum.
GEN 24:19 Cumque ille bibisset, adjecit: Quin et camelis tuis hauriam aquam, donec cuncti bibant.
GEN 24:20 Effundensque hydriam in canalibus, recurrit ad puteum ut hauriret aquam: et haustam omnibus camelis dedit.
GEN 24:21 Ipse autem contemplabatur eam tacitus, scire volens utrum prosperum iter suum fecisset Dominus, an non.
GEN 24:22 Postquam autem biberunt cameli, protulit vir inaures aureas, appendentes siclos duos, et armillas totidem pondo siclorum decem.
GEN 24:23 Dixitque ad eam: Cujus es filia? indica mihi, est in domo patris tui locus ad manendum?
GEN 24:24 Quæ respondit: Filia sum Bathuelis, filii Melchæ, quem peperit ipsi Nachor.
GEN 24:25 Et addidit, dicens: Palearum quoque et fœni plurimum est apud nos, et locus spatiosus ad manendum.
GEN 24:26 Inclinavit se homo, et adoravit Dominum,
GEN 24:27 dicens: Benedictus Dominus Deus domini mei Abraham, qui non abstulit misericordiam et veritatem suam a domino meo, et recto itinere me perduxit in domum fratris domini mei.
GEN 24:28 Cucurrit itaque puella, et nuntiavit in domum matris suæ omnia quæ audierat.
GEN 24:29 Habebat autem Rebecca fratrem nomine Laban, qui festinus egressus est ad hominem, ubi erat fons.
GEN 24:30 Cumque vidisset inaures et armillas in manibus sororis suæ, et audisset cuncta verba referentis: Hæc locutus est mihi homo: venit ad virum qui stabat juxta camelos, et prope fontem aquæ:
GEN 24:31 dixitque ad eum: Ingredere, benedicte Domini: cur foris stas? præparavi domum, et locum camelis.
GEN 24:32 Et introduxit eum in hospitium: ac destravit camelos, deditque paleas et fœnum, et aquam ad lavandos pedes ejus, et virorum qui venerant cum eo.
GEN 24:33 Et appositus est in conspectu ejus panis. Qui ait: Non comedam, donec loquar sermones meos. Respondit ei: Loquere.
GEN 24:34 At ille: Servus, inquit, Abraham sum:
GEN 24:35 et Dominus benedixit domino meo valde, magnificatusque est: et dedit ei oves et boves, argentum et aurum, servos et ancillas, camelos et asinos.
GEN 24:36 Et peperit Sara uxor domini mei filium domino meo in senectute sua, deditque illi omnia quæ habuerat.
GEN 24:37 Et adjuravit me dominus meus, dicens: Non accipies uxorem filio meo de filiabus Chananæorum, in quorum terra habito:
GEN 24:38 sed ad domum patris mei perges, et de cognatione mea accipies uxorem filio meo.
GEN 24:39 Ego vero respondi domino meo: Quid si noluerit venire mecum mulier?
GEN 24:40 Dominus, ait, in cujus conspectu ambulo, mittet angelum suum tecum, et diriget viam tuam: accipiesque uxorem filio meo de cognatione mea, et de domo patris mei.
GEN 24:41 Innocens eris a maledictione mea, cum veneris ad propinquos meos, et non dederint tibi.
GEN 24:42 Veni ergo hodie ad fontem aquæ, et dixi: Domine Deus domini mei Abraham, si direxisti viam meam, in qua nunc ambulo,
GEN 24:43 ecce sto juxta fontem aquæ, et virgo, quæ egredietur ad hauriendam aquam, audierit a me: Da mihi pauxillum aquæ ad bibendum ex hydria tua:
GEN 24:44 et dixerit mihi: Et tu bibe, et camelis tuis hauriam: ipsa est mulier, quam præparavit Dominus filio domini mei.
GEN 24:45 Dumque hæc tacitus mecum volverem, apparuit Rebecca veniens cum hydria, quam portabat in scapula: descenditque ad fontem, et hausit aquam. Et aio ad eam: Da mihi paululum bibere.
GEN 24:46 Quæ festinans deposuit hydriam de humero, et dixit mihi: Et tu bibe, et camelis tuis tribuam potum. Bibi, et adaquavit camelos.
GEN 24:47 Interrogavique eam, et dixi: Cujus es filia? Quæ respondit: Filia Bathuelis sum, filii Nachor, quem peperit ei Melcha. Suspendi itaque inaures ad ornandam faciem ejus, et armillas posui in manibus ejus.
GEN 24:48 Pronusque adoravi Dominum, benedicens Domino Deo domini mei Abraham, qui perduxit me recto itinere, ut sumerem filiam fratris domini mei filio ejus.
GEN 24:49 Quam ob rem si facitis misericordiam et veritatem cum domino meo, indicate mihi: sin autem aliud placet, et hoc dicite mihi, ut vadam ad dextram, sive ad sinistram.
GEN 24:50 Responderuntque Laban et Bathuel: A Domino egressus est sermo: non possumus extra placitum ejus quidquam aliud loqui tecum.
GEN 24:51 En Rebecca coram te est, tolle eam, et proficiscere, et sit uxor filii domini tui, sicut locutus est Dominus.
GEN 24:52 Quod cum audisset puer Abraham, procidens adoravit in terram Dominum.
GEN 24:53 Prolatisque vasis argenteis, et aureis, ac vestibus, dedit ea Rebeccæ pro munere: fratribus quoque ejus et matri dona obtulit.
GEN 24:54 Inito convivio, vescentes pariter et bibentes manserunt ibi. Surgens autem mane, locutus est puer: Dimitte me, ut vadam ad dominum meum.
GEN 24:55 Responderuntque fratres ejus et mater: Maneat puella saltem decem dies apud nos, et postea proficiscetur.
GEN 24:56 Nolite, ait, me retinere, quia Dominus direxit viam meam: dimittite me ut pergam ad dominum meum.
GEN 24:57 Et dixerunt: Vocemus puellam, et quæramus ipsius voluntatem.
GEN 24:58 Cumque vocata venisset, sciscitati sunt: Vis ire cum homine isto? Quæ ait: Vadam.
GEN 24:59 Dimiserunt ergo eam, et nutricem illius, servumque Abraham, et comites ejus,
GEN 24:60 imprecantes prospera sorori suæ, atque dicentes: Soror nostra es, crescas in mille millia, et possideat semen tuum portas inimicorum suorum.
GEN 24:61 Igitur Rebecca et puellæ illius, ascensis camelis, secutæ sunt virum: qui festinus revertebatur ad dominum suum.
GEN 24:62 Eo autem tempore deambulabat Isaac per viam quæ ducit ad puteum, cujus nomen est Viventis et videntis: habitabat enim in terra australi:
GEN 24:63 et egressus fuerat ad meditandum in agro, inclinata jam die: cumque elevasset oculos, vidit camelos venientes procul.
GEN 24:64 Rebecca quoque, conspecto Isaac, descendit de camelo,
GEN 24:65 et ait ad puerum: Quis est ille homo qui venit per agrum in occursum nobis? Dixitque ei: Ipse est dominus meus. At illa tollens cito pallium, operuit se.
GEN 24:66 Servus autem cuncta, quæ gesserat, narravit Isaac.
GEN 24:67 Qui introduxit eam in tabernaculum Saræ matris suæ, et accepit eam uxorem: et in tantum dilexit eam, ut dolorem, qui ex morte matris ejus acciderat, temperaret.
GEN 25:1 Abraham vero aliam duxit uxorem nomine Ceturam:
GEN 25:2 quæ peperit ei Zamran et Jecsan, et Madan, et Madian, et Jesboc, et Sue.
GEN 25:3 Jecsan quoque genuit Saba et Dadan. Filii Dadan fuerunt Assurim, et Latusim, et Loomin.
GEN 25:4 At vero ex Madian ortus est Epha, et Opher, et Henoch, et Abida, et Eldaa: omnes hi filii Ceturæ.
GEN 25:5 Deditque Abraham cuncta quæ possederat, Isaac:
GEN 25:6 filiis autem concubinarum largitus est munera, et separavit eos ab Isaac filio suo, dum adhuc ipse viveret, ad plagam orientalem.
GEN 25:7 Fuerunt autem dies vitæ Abrahæ, centum septuaginta quinque anni.
GEN 25:8 Et deficiens mortuus est in senectute bona, provectæque ætatis et plenus dierum: congregatusque est ad populum suum.
GEN 25:9 Et sepelierunt eum Isaac et Ismaël filii sui in spelunca duplici, quæ sita est in agro Ephron filii Seor Hethæi, e regione Mambre,
GEN 25:10 quem emerat a filiis Heth: ibi sepultus est ipse, et Sara uxor ejus.
GEN 25:11 Et post obitum illius benedixit Deus Isaac filio ejus, qui habitabat juxta puteum nomine Viventis et videntis.
GEN 25:12 Hæ sunt generationes Ismaël filii Abrahæ, quem peperit ei Agar Ægyptia, famula Saræ: et
GEN 25:13 hæc nomina filiorum ejus in vocabulis et generationibus suis. Primogenitus Ismaëlis Nabaioth, deinde Cedar, et Adbeel, et Mabsam,
GEN 25:14 Masma quoque, et Duma, et Massa,
GEN 25:15 Hadar, et Thema, et Jethur, et Naphis, et Cedma.
GEN 25:16 Isti sunt filii Ismaëlis: et hæc nomina per castella et oppida eorum, duodecim principes tribuum suarum.
GEN 25:17 Et facti sunt anni vitæ Ismaëlis centum triginta septem, deficiensque mortuus est, et appositus ad populum suum.
GEN 25:18 Habitavit autem ab Hevila usque Sur, quæ respicit Ægyptum introëuntibus Assyrios; coram cunctis fratribus suis obiit.
GEN 25:19 Hæ quoque sunt generationes Isaac filii Abraham: Abraham genuit Isaac:
GEN 25:20 qui cum quadraginta esset annorum, duxit uxorem Rebeccam filiam Bathuelis Syri de Mesopotamia, sororem Laban.
GEN 25:21 Deprecatusque est Isaac Dominum pro uxore sua, eo quod esset sterilis: qui exaudivit eum, et dedit conceptum Rebeccæ.
GEN 25:22 Sed collidebantur in utero ejus parvuli; quæ ait: Si sic mihi futurum erat, quid necesse fuit concipere? perrexitque ut consuleret Dominum.
GEN 25:23 Qui respondens ait: [Duæ gentes sunt in utero tuo, et duo populi ex ventre tuo dividentur, populusque populum superabit, et major serviet minori.]
GEN 25:24 Jam tempus pariendi advenerat, et ecce gemini in utero ejus reperti sunt.
GEN 25:25 Qui prior egressus est, rufus erat, et totus in morem pellis hispidus: vocatumque est nomen ejus Esau. Protinus alter egrediens, plantam fratris tenebat manu: et idcirco appellavit eum Jacob.
GEN 25:26 Sexagenarius erat Isaac quando nati sunt ei parvuli.
GEN 25:27 Quibus adultis, factus est Esau vir gnarus venandi, et homo agricola: Jacob autem vir simplex habitabat in tabernaculis.
GEN 25:28 Isaac amabat Esau, eo quod de venationibus illius vesceretur: et Rebecca diligebat Jacob.
GEN 25:29 Coxit autem Jacob pulmentum: ad quem cum venisset Esau de agro lassus,
GEN 25:30 ait: Da mihi de coctione hac rufa, quia oppido lassus sum. Quam ob causam vocatum est nomen ejus Edom.
GEN 25:31 Cui dixit Jacob: Vende mihi primogenita tua.
GEN 25:32 Ille respondit: En morior, quid mihi proderunt primogenita?
GEN 25:33 Ait Jacob: Jura ergo mihi. Juravit ei Esau et vendidit primogenita.
GEN 25:34 Et sic, accepto pane et lentis edulio, comedit et bibit, et abiit, parvipendens quod primogenita vendidisset.
GEN 26:1 Orta autem fame super terram post eam sterilitatem, quæ acciderat in diebus Abraham, abiit Isaac ad Abimelech regem Palæstinorum in Gerara.
GEN 26:2 Apparuitque ei Dominus, et ait: Ne descendas in Ægyptum, sed quiesce in terra quam dixero tibi,
GEN 26:3 et peregrinare in ea: eroque tecum, et benedicam tibi: tibi enim et semini tuo dabo universas regiones has, complens juramentum quod spopondi Abraham patri tuo.
GEN 26:4 Et multiplicabo semen tuum sicut stellas cæli: daboque posteris tuis universas regiones has: et benedicentur in semine tuo omnes gentes terræ,
GEN 26:5 eo quod obedierit Abraham voci meæ, et custodierit præcepta et mandata mea, et cæremonias legesque servaverit.
GEN 26:6 Mansit itaque Isaac in Geraris.
GEN 26:7 Qui cum interrogaretur a viris loci illius super uxore sua, respondit: Soror mea est: timuerat enim confiteri quod sibi esset sociata conjugio, reputans ne forte interficerent eum propter illius pulchritudinem.
GEN 26:8 Cumque pertransissent dies plurimi, et ibidem moraretur, prospiciens Abimelech rex Palæstinorum per fenestram, vidit eum jocantem cum Rebecca uxore sua.
GEN 26:9 Et accersito eo, ait: Perspicuum est quod uxor tua sit: cur mentitus es eam sororem tuam esse? Respondit: Timui ne morerer propter eam.
GEN 26:10 Dixitque Abimelech: Quare imposuisti nobis? potuit coire quispiam de populo cum uxore tua, et induxeras super nos grande peccatum. Præcepitque omni populo, dicens:
GEN 26:11 Qui tetigerit hominis hujus uxorem, morte morietur.
GEN 26:12 Sevit autem Isaac in terra illa, et invenit in ipso anno centuplum: benedixitque ei Dominus.
GEN 26:13 Et locupletatus est homo, et ibat proficiens atque succrescens, donec magnus vehementer effectus est:
GEN 26:14 habuit quoque possessiones ovium et armentorum, et familiæ plurimum. Ob hoc invidentes ei Palæstini,
GEN 26:15 omnes puteos, quos foderant servi patris illius Abraham, illo tempore obstruxerunt, implentes humo:
GEN 26:16 in tantum, ut ipse Abimelech diceret ad Isaac: Recede a nobis, quoniam potentior nobis factus es valde.
GEN 26:17 Et ille discedens, ut veniret ad torrentem Geraræ, habitaretque ibi,
GEN 26:18 rursum fodit alios puteos, quos foderant servi patris sui Abraham, et quos, illo mortuo, olim obstruxerant Philisthiim: appellavitque eos eisdem nominibus quibus ante pater vocaverat.
GEN 26:19 Foderuntque in torrente, et repererunt aquam vivam.
GEN 26:20 Sed et ibi jurgium fuit pastorum Geraræ adversus pastores Isaac, dicentium: Nostra est aqua, quam ob rem nomen putei ex eo, quod acciderat, vocavit Calumniam.
GEN 26:21 Foderunt autem et alium: et pro illo quoque rixati sunt, appellavitque eum Inimicitias.
GEN 26:22 Profectus inde fodit alium puteum, pro quo non contenderunt: itaque vocavit nomen ejus Latitudo, dicens: Nunc dilatavit nos Dominus, et fecit crescere super terram.
GEN 26:23 Ascendit autem ex illo loco in Bersabee,
GEN 26:24 ubi apparuit ei Dominus in ipsa nocte, dicens: Ego sum Deus Abraham patris tui: noli timere, quia ego tecum sum: benedicam tibi, et multiplicabo semen tuum propter servum meum Abraham.
GEN 26:25 Itaque ædificavit ibi altare: et invocato nomine Domini, extendit tabernaculum, præcepitque servis suis ut foderent puteum.
GEN 26:26 Ad quem locum cum venissent de Geraris Abimelech, et Ochozath amicus illius, et Phicol dux militum,
GEN 26:27 locutus est eis Isaac: Quid venistis ad me, hominem quem odistis, et expulistis a vobis?
GEN 26:28 Qui responderunt: Vidimus tecum esse Dominum, et idcirco nos diximus: Sit juramentum inter nos, et ineamus fœdus,
GEN 26:29 ut non facias nobis quidquam mali, sicut et nos nihil tuorum attigimus, nec fecimus quod te læderet: sed cum pace dimisimus auctum benedictione Domini.
GEN 26:30 Fecit ergo eis convivium, et post cibum et potum
GEN 26:31 surgentes mane, juraverunt sibi mutuo: dimisitque eos Isaac pacifice in locum suum.
GEN 26:32 Ecce autem venerunt in ipso die servi Isaac annuntiantes ei de puteo, quem foderant, atque dicentes: Invenimus aquam.
GEN 26:33 Unde appellavit eum Abundantiam: et nomen urbi impositum est Bersabee, usque in præsentem diem.
GEN 26:34 Esau vero quadragenarius duxit uxores, Judith filiam Beeri Hethæi, et Basemath filiam Elon ejusdem loci:
GEN 26:35 quæ ambæ offenderant animum Isaac et Rebeccæ.
GEN 27:1 Senuit autem Isaac, et caligaverunt oculi ejus, et videre non poterat: vocavitque Esau filium suum majorem, et dixit ei: Fili mi? Qui respondit: Adsum.
GEN 27:2 Cui pater: Vides, inquit, quod senuerim, et ignorem diem mortis meæ.
GEN 27:3 Sume arma tua, pharetram, et arcum, et egredere foras: cumque venatu aliquid apprehenderis,
GEN 27:4 fac mihi inde pulmentum sicut velle me nosti, et affer ut comedam: et benedicat tibi anima mea antequam moriar.
GEN 27:5 Quod cum audisset Rebecca, et ille abiisset in agrum ut jussionem patris impleret,
GEN 27:6 dixit filio suo Jacob: Audivi patrem tuum loquentem cum Esau fratre tuo, et dicentem ei:
GEN 27:7 Affer mihi de venatione tua, et fac cibos ut comedam, et benedicam tibi coram Domino antequam moriar.
GEN 27:8 Nunc ergo, fili mi, acquiesce consiliis meis:
GEN 27:9 et pergens ad gregem, affer mihi duos hædos optimos, ut faciam ex eis escas patri tuo, quibus libenter vescitur:
GEN 27:10 quas cum intuleris, et comederit, benedicat tibi priusquam moriatur.
GEN 27:11 Cui ille respondit: Nosti quod Esau frater meus homo pilosus sit, et ego lenis:
GEN 27:12 si attrectaverit me pater meus, et senserit, timeo ne putet me sibi voluisse illudere, et inducam super me maledictionem pro benedictione.
GEN 27:13 Ad quem mater: In me sit, ait, ista maledictio, fili mi: tantum audi vocem meam, et pergens, affer quæ dixi.
GEN 27:14 Abiit, et attulit, deditque matri. Paravit illa cibos, sicut velle noverat patrem illius.
GEN 27:15 Et vestibus Esau valde bonis, quas apud se habebat domi, induit eum:
GEN 27:16 pelliculasque hædorum circumdedit manibus, et colli nuda protexit:
GEN 27:17 deditque pulmentum, et panes, quos coxerat, tradidit.
GEN 27:18 Quibus illatis, dixit: Pater mi? At ille respondit: Audio. Quis es tu, fili mi?
GEN 27:19 Dixitque Jacob: Ego sum primogenitus tuus Esau: feci sicut præcepisti mihi: surge, sede, et comede de venatione mea, ut benedicat mihi anima tua.
GEN 27:20 Rursumque Isaac ad filium suum: Quomodo, inquit, tam cito invenire potuisti, fili mi? Qui respondit: Voluntas Dei fuit ut cito occurreret mihi quod volebam.
GEN 27:21 Dixitque Isaac: Accede huc, ut tangam te, fili mi, et probem utrum tu sis filius meus Esau, an non.
GEN 27:22 Accessit ille ad patrem, et palpato eo, dixit Isaac: Vox quidem, vox Jacob est: sed manus, manus sunt Esau.
GEN 27:23 Et non cognovit eum, quia pilosæ manus similitudinem majoris expresserant. Benedicens ergo illi,
GEN 27:24 ait: Tu es filius meus Esau? Respondit: Ego sum.
GEN 27:25 At ille: Affer mihi, inquit, cibos de venatione tua, fili mi, ut benedicat tibi anima mea. Quos cum oblatos comedisset, obtulit ei etiam vinum. Quo hausto,
GEN 27:26 dixit ad eum: Accede ad me, et da mihi osculum, fili mi.
GEN 27:27 Accessit, et osculatus est eum. Statimque ut sensit vestimentorum illius fragrantiam, benedicens illi, ait: [Ecce odor filii mei sicut odor agri pleni, cui benedixit Dominus.
GEN 27:28 Det tibi Deus de rore cæli et de pinguedine terræ abundantiam frumenti et vini.
GEN 27:29 Et serviant tibi populi, et adorent te tribus: esto dominus fratrum tuorum, et incurventur ante te filii matris tuæ: qui maledixerit tibi, sit ille maledictus, et qui benedixerit tibi, benedictionibus repleatur.]
GEN 27:30 Vix Isaac sermonem impleverat, et egresso Jacob foras, venit Esau,
GEN 27:31 coctosque de venatione cibos intulit patri, dicens: Surge, pater mi, et comede de venatione filii tui, ut benedicat mihi anima tua.
GEN 27:32 Dixitque illi Isaac: Quis enim es tu? Qui respondit: Ego sum filius tuus primogenitus Esau.
GEN 27:33 Expavit Isaac stupore vehementi: et ultra quam credi potest admirans, ait: Quis igitur ille est qui dudum captam venationem attulit mihi, et comedi ex omnibus priusquam tu venires; benedixique ei, et erit benedictus?
GEN 27:34 Auditis Esau sermonibus patris, irrugiit clamore magno: et consternatus, ait: Benedic etiam et mihi, pater mi.
GEN 27:35 Qui ait: Venit germanus tuus fraudulenter, et accepit benedictionem tuam.
GEN 27:36 At ille subjunxit: Juste vocatum est nomen ejus Jacob: supplantavit enim me en altera vice: primogenita mea ante tulit, et nunc secundo surripuit benedictionem meam. Rursumque ad patrem: Numquid non reservasti, ait, et mihi benedictionem?
GEN 27:37 Respondit Isaac: Dominum tuum illum constitui, et omnes fratres ejus servituti illius subjugavi; frumento et vino stabilivi eum: et tibi post hæc, fili mi, ultra quid faciam?
GEN 27:38 Cui Esau: Num unam, inquit, tantum benedictionem habes, pater? mihi quoque obsecro ut benedicas. Cumque ejulatu magno fleret,
GEN 27:39 motus Isaac, dixit ad eum: [In pinguedine terræ, et in rore cæli desuper,
GEN 27:40 erit benedictio tua. Vives in gladio, et fratri tuo servies: tempusque veniet, cum excutias et solvas jugum ejus de cervicibus tuis.]
GEN 27:41 Oderat ergo semper Esau Jacob pro benedictione qua benedixerat ei pater: dixitque in corde suo: Venient dies luctus patris mei, et occidam Jacob fratrem meum.
GEN 27:42 Nuntiata sunt hæc Rebeccæ: quæ mittens et vocans Jacob filium suum, dixit ad eum: Ecce Esau frater tuus minatur ut occidat te.
GEN 27:43 Nunc ergo, fili mi, audi vocem meam, et consurgens fuge ad Laban fratrem meum in Haran:
GEN 27:44 habitabisque cum eo dies paucos, donec requiescat furor fratris tui,
GEN 27:45 et cesset indignatio ejus, obliviscaturque eorum quæ fecisti in eum: postea mittam, et adducam te inde huc: cur utroque orbabor filio in uno die?
GEN 27:46 Dixitque Rebecca ad Isaac: Tædet me vitæ meæ propter filias Heth: si acceperit Jacob uxorem de stirpe hujus terræ, nolo vivere.
GEN 28:1 Vocavit itaque Isaac Jacob, et benedixit eum, præcepitque ei dicens: Noli accipere conjugem de genere Chanaan:
GEN 28:2 sed vade, et proficiscere in Mesopotamiam Syriæ, ad domum Bathuel patris matris tuæ, et accipe tibi inde uxorem de filiabus Laban avunculi tui.
GEN 28:3 Deus autem omnipotens benedicat tibi, et crescere te faciat, atque multiplicet, ut sis in turbas populorum.
GEN 28:4 Et det tibi benedictiones Abrahæ, et semini tuo post te: ut possideas terram peregrinationis tuæ, quam pollicitus est avo tuo.
GEN 28:5 Cumque dimisisset eum Isaac, profectus venit in Mesopotamiam Syriæ ad Laban filium Bathuel Syri, fratrem Rebeccæ matris suæ.
GEN 28:6 Videns autem Esau quod benedixisset pater suus Jacob, et misisset eum in Mesopotamiam Syriæ, ut inde uxorem duceret; et quod post benedictionem præcepisset ei, dicens: Non accipies uxorem de filiabus Chanaan:
GEN 28:7 quodque obediens Jacob parentibus suis isset in Syriam:
GEN 28:8 probans quoque quod non libenter aspiceret filias Chanaan pater suus:
GEN 28:9 ivit ad Ismaëlem, et duxit uxorem absque iis, quas prius habebat, Maheleth filiam Ismaël filii Abraham, sororem Nabaioth.
GEN 28:10 Igitur egressus Jacob de Bersabee, pergebat Haran.
GEN 28:11 Cumque venisset ad quemdam locum, et vellet in eo requiescere post solis occubitum, tulit de lapidibus qui jacebant, et supponens capiti suo, dormivit in eodem loco.
GEN 28:12 Viditque in somnis scalam stantem super terram, et cacumen illius tangens cælum: angelos quoque Dei ascendentes et descendentes per eam,
GEN 28:13 et Dominum innixum scalæ dicentem sibi: Ego sum Dominus Deus Abraham patris tui, et Deus Isaac: terram, in qua dormis, tibi dabo et semini tuo.
GEN 28:14 Eritque semen tuum quasi pulvis terræ: dilataberis ad occidentem, et orientem, et septentrionem, et meridiem: et benedicentur in te et in semine tuo cunctæ tribus terræ.
GEN 28:15 Et ero custos tuus quocumque perrexeris, et reducam te in terram hanc: nec dimittam nisi complevero universa quæ dixi.
GEN 28:16 Cumque evigilasset Jacob de somno, ait: Vere Dominus est in loco isto, et ego nesciebam.
GEN 28:17 Pavensque, Quam terribilis est, inquit, locus iste ! non est hic aliud nisi domus Dei, et porta cæli.
GEN 28:18 Surgens ergo Jacob mane, tulit lapidem quem supposuerat capiti suo, et erexit in titulum, fundens oleum desuper.
GEN 28:19 Appellavitque nomen urbis Bethel, quæ prius Luza vocabatur.
GEN 28:20 Vovit etiam votum, dicens: Si fuerit Deus mecum, et custodierit me in via, per quam ego ambulo, et dederit mihi panem ad vescendum, et vestimentum ad induendum,
GEN 28:21 reversusque fuero prospere ad domum patris mei: erit mihi Dominus in Deum,
GEN 28:22 et lapis iste, quem erexi in titulum, vocabitur Domus Dei: cunctorumque quæ dederis mihi, decimas offeram tibi.
GEN 29:1 Profectus ergo Jacob venit in terram orientalem.
GEN 29:2 Et vidit puteum in agro, tres quoque greges ovium accubantes juxta eum: nam ex illo adaquabantur pecora, et os ejus grandi lapide claudebatur.
GEN 29:3 Morisque erat ut cunctis ovibus congregatis devolverent lapidem, et refectis gregibus rursum super os putei ponerent.
GEN 29:4 Dixitque ad pastores: Fratres, unde estis? Qui responderunt: De Haran.
GEN 29:5 Quos interrogans, Numquid, ait, nostis Laban filium Nachor? Dixerunt: Novimus.
GEN 29:6 Sanusne est? inquit. Valet, inquiunt: et ecce Rachel filia ejus venit cum grege suo.
GEN 29:7 Dixitque Jacob: Adhuc multum diei superest, nec est tempus ut reducantur ad caulas greges: date ante potum ovibus, et sic eas ad pastum reducite.
GEN 29:8 Qui responderunt: Non possumus, donec omnia pecora congregentur, et amoveamus lapidem de ore putei, ut adaquemus greges.
GEN 29:9 Adhuc loquebantur, et ecce Rachel veniebat cum ovibus patris sui: nam gregem ipsa pascebat.
GEN 29:10 Quam cum vidisset Jacob, et sciret consobrinam suam, ovesque Laban avunculi sui, amovit lapidem quo puteus claudebatur.
GEN 29:11 Et adaquato grege, osculatus est eam: et elevata voce flevit,
GEN 29:12 et indicavit ei quod frater esset patris sui, et filius Rebeccæ: at illa festinans nuntiavit patri suo.
GEN 29:13 Qui cum audisset venisse Jacob filium sororis suæ, cucurrit obviam ei: complexusque eum, et in oscula ruens, duxit in domum suam. Auditis autem causis itineris,
GEN 29:14 respondit: Os meum es, et caro mea. Et postquam impleti sunt dies mensis unius,
GEN 29:15 dixit ei: Num quia frater meus es, gratis servies mihi? dic quid mercedis accipias.
GEN 29:16 Habebat vero duas filias: nomen majoris Lia, minor vero appellabatur Rachel.
GEN 29:17 Sed Lia lippis erat oculis: Rachel decora facie, et venusto aspectu.
GEN 29:18 Quam diligens Jacob, ait: Serviam tibi pro Rachel filia tua minore, septem annis.
GEN 29:19 Respondit Laban: Melius est ut tibi eam dem quam alteri viro: mane apud me.
GEN 29:20 Servivit ergo Jacob pro Rachel septem annis: et videbantur illi pauci dies præ amoris magnitudine.
GEN 29:21 Dixitque ad Laban: Da mihi uxorem meam: quia jam tempus impletum est, ut ingrediar ad illam.
GEN 29:22 Qui vocatis multis amicorum turbis ad convivium, fecit nuptias.
GEN 29:23 Et vespere Liam filiam suam introduxit ad eum,
GEN 29:24 dans ancillam filiæ, Zelpham nomine. Ad quam cum ex more Jacob fuisset ingressus, facto mane vidit Liam:
GEN 29:25 et dixit ad socerum suum: Quid est quod facere voluisti? nonne pro Rachel servivi tibi? quare imposuisti mihi?
GEN 29:26 Respondit Laban: Non est in loco nostro consuetudinis, ut minores ante tradamus ad nuptias.
GEN 29:27 Imple hebdomadam dierum hujus copulæ: et hanc quoque dabo tibi pro opere quo serviturus es mihi septem annis aliis.
GEN 29:28 Acquievit placito: et hebdomada transacta, Rachel duxit uxorem:
GEN 29:29 cui pater servam Balam tradiderat.
GEN 29:30 Tandemque potitus optatis nuptiis, amorem sequentis priori prætulit, serviens apud eum septem annis aliis.
GEN 29:31 Videns autem Dominus quod despiceret Liam, aperuit vulvam ejus, sorore sterili permanente.
GEN 29:32 Quæ conceptum genuit filium, vocavitque nomen ejus Ruben, dicens: Vidit Dominus humilitatem meam: nunc amabit me vir meus.
GEN 29:33 Rursumque concepit et peperit filium, et ait: Quoniam audivit me Dominus haberi contemptui, dedit etiam istum mihi; vocavitque nomen ejus Simeon.
GEN 29:34 Concepitque tertio, et genuit alium filium: dixitque: Nunc quoque copulabitur mihi maritus meus: eo quod pepererim ei tres filios: et idcirco appellavit nomen ejus Levi.
GEN 29:35 Quarto concepit, et peperit filium, et ait: Modo confitebor Domino, et ob hoc vocavit eum Judam: cessavitque parere.
GEN 30:1 Cernens autem Rachel quod infecunda esset, invidit sorori suæ, et ait marito suo: Da mihi liberos, alioquin moriar.
GEN 30:2 Cui iratus respondit Jacob: Num pro Deo ego sum, qui privavit te fructu ventris tui?
GEN 30:3 At illa: Habeo, inquit, famulam Balam: ingredere ad illam, ut pariat super genua mea, et habeam ex illa filios.
GEN 30:4 Deditque illi Balam in conjugium: quæ,
GEN 30:5 ingresso ad se viro, concepit, et peperit filium.
GEN 30:6 Dixitque Rachel: Judicavit mihi Dominus, et exaudivit vocem meam, dans mihi filium, et idcirco appellavit nomen ejus Dan.
GEN 30:7 Rursumque Bala concipiens, peperit alterum,
GEN 30:8 pro quo ait Rachel: Comparavit me Deus cum sorore mea, et invalui: vocavitque eum Nephthali.
GEN 30:9 Sentiens Lia quod parere desiisset, Zelpham ancillam suam marito tradidit.
GEN 30:10 Qua post conceptum edente filium,
GEN 30:11 dixit: Feliciter, et idcirco vocavit nomen ejus Gad.
GEN 30:12 Peperit quoque Zelpha alterum.
GEN 30:13 Dixitque Lia: Hoc pro beatitudine mea: beatam quippe me dicent mulieres: propterea appellavit eum Aser.
GEN 30:14 Egressus autem Ruben tempore messis triticeæ in agrum, reperit mandragoras, quas matri Liæ detulit. Dixitque Rachel: Da mihi partem de mandragoris filii tui.
GEN 30:15 Illa respondit: Parumne tibi videtur quod præripueris maritum mihi, nisi etiam mandragoras filii mei tuleris? Ait Rachel: Dormiat tecum hac nocte pro mandragoris filii tui.
GEN 30:16 Redeuntique ad vesperam Jacob de agro, egressa est in occursum ejus Lia, et Ad me, inquit, intrabis: quia mercede conduxi te pro mandragoris filii mei. Dormivitque cum ea nocte illa.
GEN 30:17 Et exaudivit Deus preces ejus, concepitque et peperit filium quintum,
GEN 30:18 et ait: Dedit Deus mercedem mihi, quia dedi ancillam meam viro meo: appellavitque nomen ejus Issachar.
GEN 30:19 Rursum Lia concipiens, peperit sextum filium,
GEN 30:20 et ait: Dotavit me Deus dote bona: etiam hac vice mecum erit maritus meus, eo quod genuerim ei sex filios: et idcirco appellavit nomen ejus Zabulon.
GEN 30:21 Post quem peperit filiam, nomine Dinam.
GEN 30:22 Recordatus quoque Dominus Rachelis, exaudivit eam, et aperuit vulvam ejus.
GEN 30:23 Quæ concepit, et peperit filium, dicens: Abstulit Deus opprobrium meum.
GEN 30:24 Et vocavit nomen ejus Joseph, dicens: Addat mihi Dominus filium alterum.
GEN 30:25 Nato autem Joseph, dixit Jacob socero suo: Dimitte me ut revertar in patriam, et ad terram meam.
GEN 30:26 Da mihi uxores, et liberos meos, pro quibus servivi tibi, ut abeam: tu nosti servitutem qua servivi tibi.
GEN 30:27 Ait illi Laban: Inveniam gratiam in conspectu tuo, experimento didici, quia benedixerit mihi Deus propter te:
GEN 30:28 constitue mercedem tuam quam dem tibi.
GEN 30:29 At ille respondit: Tu nosti quomodo servierim tibi, et quanta in manibus meis fuerit possessio tua.
GEN 30:30 Modicum habuisti antequam venirem ad te, et nunc dives effectus es: benedixitque tibi Dominus ad introitum meum. Justum est igitur ut aliquando provideam etiam domui meæ.
GEN 30:31 Dixitque Laban: Quid tibi dabo? At ille ait: Nihil volo: sed si feceris quod postulo, iterum pascam, et custodiam pecora tua.
GEN 30:32 Gyra omnes greges tuos, et separa cunctas oves varias, et sparso vellere; quodcumque furvum, et maculosum, variumque fuerit, tam in ovibus quam in capris, erit merces mea.
GEN 30:33 Respondebitque mihi cras justitia mea, quando placiti tempus advenerit coram te: et omnia quæ non fuerint varia, et maculosa, et furva, tam in ovibus quam in capris, furti me arguent.
GEN 30:34 Dixitque Laban: Gratum habeo quod petis.
GEN 30:35 Et separavit in die illa capras, et oves, et hircos, et arietes varios, atque maculosos: cunctum autem gregem unicolorem, id est albi et nigri velleris, tradidit in manu filiorum suorum.
GEN 30:36 Et posuit spatium itineris trium dierum inter se et generum, qui pascebat reliquos greges ejus.
GEN 30:37 Tollens ergo Jacob virgas populeas virides, et amygdalinas, et ex platanis, ex parte decorticavit eas: detractisque corticibus, in his, quæ spoliata fuerant, candor apparuit: illa vero quæ integra fuerant, viridia permanserunt: atque in hunc modum color effectus est varius.
GEN 30:38 Posuitque eas in canalibus, ubi effundebatur aqua: ut cum venissent greges ad bibendum, ante oculos haberent virgas, et in aspectu earum conciperent.
GEN 30:39 Factumque est ut in ipso calore coitus, oves intuerentur virgas, et parerent maculosa, et varia, et diverso colore respersa.
GEN 30:40 Divisitque gregem Jacob, et posuit virgas in canalibus ante oculos arietum: erant autem alba et nigra quæque, Laban; cetera vero, Jacob, separatis inter se gregibus.
GEN 30:41 Igitur quando primo tempore ascendebantur oves, ponebat Jacob virgas in canalibus aquarum ante oculos arietum et ovium, ut in earum contemplatione conciperent:
GEN 30:42 quando vero serotina admissura erat, et conceptus extremus, non ponebat eas. Factaque sunt ea quæ erant serotina, Laban: et quæ primi temporis, Jacob.
GEN 30:43 Ditatusque est homo ultra modum, et habuit greges multos, ancillas et servos, camelos et asinos.
GEN 31:1 Postquam autem audivit verba filiorum Laban dicentium: Tulit Jacob omnia quæ fuerunt patris nostri, et de illius facultate ditatus, factus est inclytus:
GEN 31:2 animadvertit quoque faciem Laban, quod non esset erga se sicut heri et nudiustertius,
GEN 31:3 maxime dicente sibi Domino: Revertere in terram patrum tuorum, et ad generationem tuam, eroque tecum.
GEN 31:4 Misit, et vocavit Rachel et Liam in agrum, ubi pascebat greges,
GEN 31:5 dixitque eis: Video faciem patris vestri quod non sit erga me sicut heri et nudiustertius: Deus autem patris mei fuit mecum.
GEN 31:6 Et ipsæ nostis quod totis viribus meis servierim patri vestro.
GEN 31:7 Sed et pater vester circumvenit me et mutavit mercedem meam decem vicibus: et tamen non dimisit eum Deus ut noceret mihi.
GEN 31:8 Si quando dixit: Variæ erunt mercedes tuæ: pariebant omnes oves varios fœtus; quando vero e contrario, ait: Alba quæque accipies pro mercede: omnes greges alba pepererunt.
GEN 31:9 Tulitque Deus substantiam patris vestri, et dedit mihi.
GEN 31:10 Postquam enim conceptus ovium tempus advenerat, levavi oculos meos, et vidi in somnis ascendentes mares super feminas, varios et maculosos, et diversorum colorum.
GEN 31:11 Dixitque angelus Dei ad me in somnis: Jacob? Et ego respondi: Adsum.
GEN 31:12 Qui ait: Leva oculos tuos, et vide universos masculos ascendentes super feminas, varios, maculosos, atque respersos. Vidi enim omnia quæ fecit tibi Laban.
GEN 31:13 Ego sum Deus Bethel, ubi unxisti lapidem, et votum vovisti mihi. Nunc ergo surge, et egredere de terra hac, revertens in terram nativitatis tuæ.
GEN 31:14 Responderuntque Rachel et Lia: Numquid habemus residui quidquam in facultatibus et hæreditate domus patris nostri?
GEN 31:15 nonne quasi alienas reputavit nos, et vendidit, comeditque pretium nostrum?
GEN 31:16 Sed Deus tulit opes patris nostri, et eas tradidit nobis, ac filiis nostris: unde omnia quæ præcepit tibi Deus, fac.
GEN 31:17 Surrexit itaque Jacob, et impositis liberis ac conjugibus suis super camelos, abiit.
GEN 31:18 Tulitque omnem substantiam suam, et greges, et quidquid in Mesopotamia acquisierat, pergens ad Isaac patrem suum in terram Chanaan.
GEN 31:19 Eo tempore ierat Laban ad tondendas oves, et Rachel furata est idola patris sui.
GEN 31:20 Noluitque Jacob confiteri socero suo quod fugeret.
GEN 31:21 Cumque abiisset tam ipse quam omnia quæ juris sui erant, et amne transmisso pergeret contra montem Galaad,
GEN 31:22 nuntiatum est Laban die tertio quod fugeret Jacob.
GEN 31:23 Qui, assumptis fratribus suis, persecutus est eum diebus septem: et comprehendit eum in monte Galaad.
GEN 31:24 Viditque in somnis dicentem sibi Deum: Cave ne quidquam aspere loquaris contra Jacob.
GEN 31:25 Jamque Jacob extenderat in monte tabernaculum: cumque ille consecutus fuisset eum cum fratribus suis, in eodem monte Galaad fixit tentorium.
GEN 31:26 Et dixit ad Jacob: Quare ita egisti, ut clam me abigeres filias meas quasi captivas gladio?
GEN 31:27 cur ignorante me fugere voluisti, nec indicare mihi, ut prosequerer te cum gaudio, et canticis, et tympanis, et citharis?
GEN 31:28 Non es passus ut oscularer filios meos et filias: stulte operatus es: et nunc quidem
GEN 31:29 valet manus mea reddere tibi malum: sed Deus patris vestri heri dixit mihi: Cave ne loquaris contra Jacob quidquam durius.
GEN 31:30 Esto, ad tuos ire cupiebas, et desiderio erat tibi domus patris tui: cur furatus es deos meos?
GEN 31:31 Respondit Jacob: Quod inscio te profectus sum, timui ne violenter auferres filias tuas.
GEN 31:32 Quod autem furti me arguis: apud quemcumque inveneris deos tuos, necetur coram fratribus nostris: scrutare, quidquid tuorum apud me inveneris, et aufer. Hæc dicens, ignorabat quod Rachel furata esset idola.
GEN 31:33 Ingressus itaque Laban tabernaculum Jacob, et Liæ, et utriusque famulæ, non invenit. Cumque intrasset tentorium Rachelis,
GEN 31:34 illa festinans abscondit idola subter stramenta cameli, et sedit desuper: scrutantique omne tentorium, et nihil invenienti,
GEN 31:35 ait: Ne irascatur dominus meus quod coram te assurgere nequeo: quia juxta consuetudinem feminarum nunc accidit mihi: sic delusa sollicitudo quærentis est.
GEN 31:36 Tumensque Jacob, cum jurgio ait: Quam ob culpam meam, et ob quod peccatum meum sic exarsisti post me,
GEN 31:37 et scrutatus es omnem supellectilem meam? quid invenisti de cuncta substantia domus tuæ? pone hic coram fratribus meis, et fratribus tuis, et judicent inter me et te.
GEN 31:38 Idcirco viginti annis fui tecum? oves tuæ et capræ steriles non fuerunt, arietes gregis tui non comedi:
GEN 31:39 nec captum a bestia ostendi tibi, ego damnum omne reddebam: quidquid furto peribat, a me exigebas:
GEN 31:40 die noctuque æstu urebar, et gelu, fugiebatque somnus ab oculis meis.
GEN 31:41 Sicque per viginti annos in domo tua servivi tibi, quatuordecim pro filiabus, et sex pro gregibus tuis: immutasti quoque mercedem meam decem vicibus.
GEN 31:42 Nisi Deus patris mei Abraham, et timor Isaac affuisset mihi, forsitan modo nudum me dimisisses: afflictionem meam et laborem manuum mearum respexit Deus, et arguit te heri.
GEN 31:43 Respondit ei Laban: Filiæ meæ et filii, et greges tui, et omnia quæ cernis, mea sunt: quid possum facere filiis et nepotibus meis?
GEN 31:44 Veni ergo, et ineamus fœdus, ut sit in testimonium inter me et te.
GEN 31:45 Tulit itaque Jacob lapidem, et erexit illum in titulum:
GEN 31:46 dixitque fratribus suis: Afferte lapides. Qui congregantes fecerunt tumulum, comederuntque super eum:
GEN 31:47 quem vocavit Laban Tumulum testis: et Jacob, Acervum testimonii, uterque juxta proprietatem linguæ suæ.
GEN 31:48 Dixitque Laban: Tumulus iste erit testis inter me et te hodie, et idcirco appellatum est nomen ejus Galaad, id est, Tumulus testis.
GEN 31:49 Intueatur et judicet Dominus inter nos quando recesserimus a nobis,
GEN 31:50 si afflixeris filias meas, et si introduxeris alias uxores super eas: nullus sermonis nostri testis est absque Deo, qui præsens respicit.
GEN 31:51 Dixitque rursus ad Jacob: En tumulus hic, et lapis quem erexi inter me et te,
GEN 31:52 testis erit: tumulus, inquam, iste et lapis sint in testimonium, si aut ego transiero illum pergens ad te, aut tu præterieris, malum mihi cogitans.
GEN 31:53 Deus Abraham, et Deus Nachor, judicet inter nos, Deus patris eorum. Juravit ergo Jacob per timorem patris sui Isaac:
GEN 31:54 immolatisque victimis in monte, vocavit fratres suos ut ederent panem. Qui cum comedissent, manserunt ibi:
GEN 31:55 Laban vero de nocte consurgens, osculatus est filios, et filias suas, et benedixit illis: reversusque est in locum suum.
GEN 32:1 Jacob quoque abiit itinere quo cœperat: fueruntque ei obviam angeli Dei.
GEN 32:2 Quos cum vidisset, ait: Castra Dei sunt hæc: et appellavit nomen loci illius Mahanaim, id est, Castra.
GEN 32:3 Misit autem et nuntios ante se ad Esau fratrem suum in terram Seir, in regionem Edom:
GEN 32:4 præcepitque eis, dicens: Sic loquimini domino meo Esau: Hæc dicit frater tuus Jacob: Apud Laban peregrinatus sum, et fui usque in præsentem diem.
GEN 32:5 Habeo boves, et asinos, et oves, et servos, et ancillas: mittoque nunc legationem ad dominum meum, ut inveniam gratiam in conspectu tuo.
GEN 32:6 Reversique sunt nuntii ad Jacob, dicentes: Venimus ad Esau fratrem tuum, et ecce properat tibi in occursum cum quadringentis viris.
GEN 32:7 Timuit Jacob valde: et perterritus divisit populum qui secum erat, greges quoque et oves, et boves, et camelos, in duas turmas,
GEN 32:8 dicens: Si venerit Esau ad unam turmam, et percusserit eam, alia turma, quæ relicta est, salvabitur.
GEN 32:9 Dixitque Jacob: Deus patris mei Abraham, et Deus patris mei Isaac: Domine qui dixisti mihi: Revertere in terram tuam, et in locum nativitatis tuæ, et benefaciam tibi:
GEN 32:10 minor sum cunctis miserationibus tuis, et veritate tua quam explevisti servo tuo. In baculo meo transivi Jordanem istum: et nunc cum duabus turmis regredior.
GEN 32:11 Erue me de manu fratris mei Esau, quia valde eum timeo: ne forte veniens percutiat matrem cum filiis.
GEN 32:12 Tu locutus es quod benefaceres mihi, et dilatares semen meum sicut arenam maris, quæ præ multitudine numerari non potest.
GEN 32:13 Cumque dormisset ibi nocte illa, separavit de his quæ habebat, munera Esau fratri suo,
GEN 32:14 capras ducentas, hircos viginti, oves ducentas, et arietes viginti,
GEN 32:15 camelos fœtas cum pullis suis triginta, vaccas quadraginta, et tauros viginti, asinas viginti et pullos earum decem.
GEN 32:16 Et misit per manus servorum suorum singulos seorsum greges, dixitque pueris suis: Antecedite me, et sit spatium inter gregem et gregem.
GEN 32:17 Et præcepit priori, dicens: Si obvium habueris fratrem meum Esau, et interrogaverit te: Cujus es? aut, Quo vadis? aut, Cujus sunt ista quæ sequeris?
GEN 32:18 respondebis: Servi tui Jacob, munera misit domino meo Esau, ipse quoque post nos venit.
GEN 32:19 Similiter dedit mandata secundo, et tertio, et cunctis qui sequebantur greges, dicens: Iisdem verbis loquimini ad Esau cum inveneritis eum.
GEN 32:20 Et addetis: Ipse quoque servus tuus Jacob iter nostrum insequitur. Dixit enim: Placabo illum muneribus quæ præcedunt, et postea videbo illum: forsitan propitiabitur mihi.
GEN 32:21 Præcesserunt itaque munera ante eum, ipse vero mansit nocte illa in castris.
GEN 32:22 Cumque mature surrexisset, tulit duas uxores suas, et totidem famulas cum undecim filiis, et transivit vadum Jaboc.
GEN 32:23 Traductisque omnibus quæ ad se pertinebant,
GEN 32:24 mansit solus: et ecce vir luctabatur cum eo usque mane.
GEN 32:25 Qui cum videret quod eum superare non posset, tetigit nervum femoris ejus, et statim emarcuit.
GEN 32:26 Dixitque ad eum: Dimitte me: jam enim ascendit aurora. Respondit: Non dimittam te, nisi benedixeris mihi.
GEN 32:27 Ait ergo: Quod nomen est tibi? Respondit: Jacob.
GEN 32:28 At ille: Nequaquam, inquit, Jacob appellabitur nomen tuum, sed Israël: quoniam si contra Deum fortis fuisti, quanto magis contra homines prævalebis?
GEN 32:29 Interrogavit eum Jacob: Dic mihi, quo appellaris nomine? Respondit: Cur quæris nomen meum? Et benedixit ei in eodem loco.
GEN 32:30 Vocavitque Jacob nomen loci illius Phanuel, dicens: Vidi Deum facie ad faciem, et salva facta est anima mea.
GEN 32:31 Ortusque est ei statim sol, postquam transgressus est Phanuel: ipse vero claudicabat pede.
GEN 32:32 Quam ob causam non comedunt nervum filii Israël, qui emarcuit in femore Jacob, usque in præsentem diem: eo quod tetigerit nervum femoris ejus, et obstupuerit.
GEN 33:1 Elevans autem Jacob oculos suos, vidit venientem Esau, et cum eo quadringentos viros: divisitque filios Liæ et Rachel, ambarumque famularum:
GEN 33:2 et posuit utramque ancillam, et liberos earum, in principio: Liam vero, et filios ejus, in secundo loco: Rachel autem et Joseph novissimos.
GEN 33:3 Et ipse progrediens adoravit pronus in terram septies, donec appropinquaret frater ejus.
GEN 33:4 Currens itaque Esau obviam fratri suo, amplexatus est eum: stringensque collum ejus, et osculans flevit.
GEN 33:5 Levatisque oculis, vidit mulieres et parvulos earum, et ait: Quid sibi volunt isti? et si ad te pertinent? Respondit: Parvuli sunt quos donavit mihi Deus servo tuo.
GEN 33:6 Et appropinquantes ancillæ et filii earum, incurvati sunt.
GEN 33:7 Accessit quoque Lia cum pueris suis: et cum similiter adorassent, extremi Joseph et Rachel adoraverunt.
GEN 33:8 Dixitque Esau: Quænam sunt istæ turmæ quas obviam habui? Respondit: Ut invenirem gratiam coram domino meo.
GEN 33:9 At ille ait: Habeo plurima, frater mi, sint tua tibi.
GEN 33:10 Dixitque Jacob: Noli ita, obsecro: sed si inveni gratiam in oculis tuis, accipe munusculum de manibus meis. Sic enim vidi faciem tuam, quasi viderim vultum Dei: esto mihi propitius,
GEN 33:11 et suscipe benedictionem quam attuli tibi, et quam donavit mihi Deus tribuens omnia. Vix fratre compellente, suscipiens,
GEN 33:12 ait: Gradiamur simul, eroque socius itineris tui.
GEN 33:13 Dixitque Jacob: Nosti, domine mi, quod parvulos habeam teneros, et oves, et boves fœtas mecum: quas si plus in ambulando fecero laborare, morientur una die cuncti greges.
GEN 33:14 Præcedat dominus meus ante servum suum: et ego sequar paulatim vestigia ejus, sicut videro parvulos meos posse, donec veniam ad dominum meum in Seir.
GEN 33:15 Respondit Esau: Oro te, ut de populo qui mecum est, saltem socri remaneant viæ tuæ. Non est, inquit, necesse: hoc uno tantum indigeo, ut inveniam gratiam in conspectu tuo, domine mi.
GEN 33:16 Reversus est itaque illo die Esau itinere quo venerat in Seir.
GEN 33:17 Et Jacob venit in Socoth: ubi ædificata domo et fixis tentoriis appellavit nomen loci illius Socoth, id est, Tabernacula.
GEN 33:18 Transivitque in Salem urbem Sichimorum, quæ est in terra Chanaan, postquam reversus est de Mesopotamia Syriæ: et habitavit juxta oppidum.
GEN 33:19 Emitque partem agri, in qua fixerat tabernacula, a filiis Hemor patris Sichem centum agnis.
GEN 33:20 Et erecto ibi altari, invocavit super illud fortissimum Deum Israël.
GEN 34:1 Egressa est autem Dina filia Liæ ut videret mulieres regionis illius.
GEN 34:2 Quam cum vidisset Sichem filius Hemor Hevæi, princeps terræ illius, adamavit eam: et rapuit, et dormivit cum illa, vi opprimens virginem.
GEN 34:3 Et conglutinata est anima ejus cum ea, tristemque delinivit blanditiis.
GEN 34:4 Et pergens ad Hemor patrem suum: Accipe, inquit, mihi puellam hanc conjugem.
GEN 34:5 Quod cum audisset Jacob absentibus filiis, et in pastu pecorum occupatis, siluit donec redirent.
GEN 34:6 Egresso autem Hemor patre Sichem ut loqueretur ad Jacob,
GEN 34:7 ecce filii ejus veniebant de agro: auditoque quod acciderat, irati sunt valde, eo quod fœdam rem operatus esset in Israël et, violata filia Jacob, rem illicitam perpetrasset.
GEN 34:8 Locutus est itaque Hemor ad eos: Sichem filii mei adhæsit anima filiæ vestræ: date eam illi uxorem:
GEN 34:9 et jungamus vicissim connubia: filias vestras tradite nobis, et filias nostras accipite,
GEN 34:10 et habitate nobiscum: terra in potestate vestra est: exercete, negotiamini, et possidete eam.
GEN 34:11 Sed et Sichem ad patrem et ad fratres ejus ait: Inveniam gratiam coram vobis: et quæcumque statueritis, dabo:
GEN 34:12 augete dotem, et munera postulate, et libenter tribuam quod petieritis: tantum date mihi puellam hanc uxorem.
GEN 34:13 Responderunt filii Jacob Sichem et patri ejus in dolo, sævientes ob stuprum sororis:
GEN 34:14 Non possumus facere quod petitis, nec dare sororem nostram homini incircumciso: quod illicitum et nefarium est apud nos.
GEN 34:15 Sed in hoc valebimus fœderari, si volueritis esse similes nostri, et circumcidatur in vobis omne masculini sexus;
GEN 34:16 tunc dabimus et accipiemus mutuo filias vestras ac nostras: et habitabimus vobiscum, erimusque unus populus.
GEN 34:17 Si autem circumcidi nolueritis, tollemus filiam nostram, et recedemus.
GEN 34:18 Placuit oblatio eorum Hemor, et Sichem filio ejus,
GEN 34:19 nec distulit adolescens quin statim quod petebatur expleret: amabat enim puellam valde, et ipse erat inclytus in omni domo patris sui.
GEN 34:20 Ingressique portam urbis, locuti sunt ad populum:
GEN 34:21 Viri isti pacifici sunt, et volunt habitare nobiscum: negotientur in terra, et exerceant eam, quæ spatiosa et lata cultoribus indiget: filias eorum accipiemus uxores, et nostras illis dabimus.
GEN 34:22 Unum est quo differtur tantum bonum: si circumcidamus masculos nostros, ritum gentis imitantes.
GEN 34:23 Et substantia eorum, et pecora, et cuncta quæ possident, nostra erunt: tantum in hoc acquiescamus, et habitantes simul, unum efficiemus populum.
GEN 34:24 Assensique sunt omnes, circumcisis cunctis maribus.
GEN 34:25 Et ecce, die tertio, quando gravissimus vulnerum dolor est: arreptis duo filii Jacob, Simeon et Levi fratres Dinæ, gladiis, ingressi sunt urbem confidenter: interfectisque omnibus masculis,
GEN 34:26 Hemor et Sichem pariter necaverunt, tollentes Dinam de domo Sichem sororem suam.
GEN 34:27 Quibus egressis, irruerunt super occisos ceteri filii Jacob: et depopulati sunt urbem in ultionem stupri.
GEN 34:28 Oves eorum, et armenta, et asinos, cunctaque vastantes quæ in domibus et in agris erant,
GEN 34:29 parvulos quoque eorum et uxores duxerunt captivas.
GEN 34:30 Quibus patratis audacter, Jacob dixit ad Simeon et Levi: Turbastis me, et odiosum fecistis me Chananæis, et Pherezæis habitatoribus terræ hujus: nos pauci sumus; illi congregati percutient me, et delebor ego, et domus mea.
GEN 34:31 Responderunt: Numquid ut scorto abuti debuere sorore nostra?
GEN 35:1 Interea locutus est Deus ad Jacob: Surge, et ascende Bethel, et habita ibi, facque altare Deo qui apparuit tibi quando fugiebas Esau fratrem tuum.
GEN 35:2 Jacob vero convocata omni domo sua, ait: Abjicite deos alienos qui in medio vestri sunt, et mundamini, ac mutate vestimenta vestra.
GEN 35:3 Surgite, et ascendamus in Bethel, ut faciamus ibi altare Deo: qui exaudivit me in die tribulationis meæ, et socius fuit itineris mei.
GEN 35:4 Dederunt ergo ei omnes deos alienos quos habebant, et inaures quæ erant in auribus eorum: at ille infodit ea subter terebinthum, quæ est post urbem Sichem.
GEN 35:5 Cumque profecti essent, terror Dei invasit omnes per circuitum civitates, et non sunt ausi persequi recedentes.
GEN 35:6 Venit igitur Jacob Luzam, quæ est in terra Chanaan, cognomento Bethel: ipse et omnis populus cum eo.
GEN 35:7 Ædificavitque ibi altare, et appellavit nomen loci illius, Domus Dei: ibi enim apparuit ei Deus cum fugeret fratrem suum.
GEN 35:8 Eodem tempore mortua est Debora nutrix Rebeccæ, et sepulta est ad radices Bethel subter quercum: vocatumque est nomen loci illius, Quercus fletus.
GEN 35:9 Apparuit autem iterum Deus Jacob postquam reversus est de Mesopotamia Syriæ, benedixitque ei
GEN 35:10 dicens: Non vocaberis ultra Jacob, sed Israël erit nomen tuum. Et appellavit eum Israël,
GEN 35:11 dixitque ei: Ego Deus omnipotens: cresce, et multiplicare: gentes et populi nationum ex te erunt, reges de lumbis tuis egredientur,
GEN 35:12 terramque quam dedi Abraham et Isaac, dabo tibi et semini tuo post te.
GEN 35:13 Et recessit ab eo.
GEN 35:14 Ille vero erexit titulum lapideum in loco quo locutus fuerat ei Deus: libans super eum libamina, et effundens oleum:
GEN 35:15 vocansque nomen loci illius Bethel.
GEN 35:16 Egressus autem inde, venit verno tempore ad terram quæ ducit Ephratam: in qua cum parturiret Rachel,
GEN 35:17 ob difficultatem partus periclitari cœpit. Dixitque ei obstetrix: Noli timere, quia et hunc habebis filium.
GEN 35:18 Egrediente autem anima præ dolore, et imminente jam morte, vocavit nomen filii sui Benomi, id est, Filius doloris mei: pater vero appellavit eum Benjamin, id est, Filius dextræ.
GEN 35:19 Mortua est ergo Rachel, et sepulta est in via quæ ducit Ephratam, hæc est Bethlehem.
GEN 35:20 Erexitque Jacob titulum super sepulchrum ejus: hic est titulus monumenti Rachel, usque in præsentem diem.
GEN 35:21 Egressus inde, fixit tabernaculum trans Turrem gregis.
GEN 35:22 Cumque habitaret in illa regione, abiit Ruben, et dormivit cum Bala concubina patris sui: quod illum minime latuit. Erant autem filii Jacob duodecim.
GEN 35:23 Filii Liæ: primogenitus Ruben, et Simeon, et Levi, et Judas, et Issachar, et Zabulon.
GEN 35:24 Filii Rachel: Joseph et Benjamin.
GEN 35:25 Filii Balæ ancillæ Rachelis: Dan et Nephthali.
GEN 35:26 Filii Zelphæ ancillæ Liæ: Gad et Aser: hi sunt filii Jacob, qui nati sunt ei in Mesopotamia Syriæ.
GEN 35:27 Venit etiam ad Isaac patrem suum in Mambre, civitatem Arbee, hæc est Hebron, in qua peregrinatus est Abraham et Isaac.
GEN 35:28 Et completi sunt dies Isaac centum octoginta annorum.
GEN 35:29 Consumptusque ætate mortuus est: et appositus est populo suo senex et plenus dierum: et sepelierunt eum Esau et Jacob filii sui.
GEN 36:1 Hæ sunt autem generationes Esau, ipse est Edom.
GEN 36:2 Esau accepit uxores de filiabus Chanaan: Ada filiam Elon Hethæi, et Oolibama filiam Anæ filiæ Sebeon Hevæi:
GEN 36:3 Basemath quoque filiam Ismaël sororem Nabaioth.
GEN 36:4 Peperit autem Ada Eliphaz: Basemath genuit Rahuel:
GEN 36:5 Oolibama genuit Jehus et Ihelon et Core. Hi filii Esau qui nati sunt ei in terra Chanaan.
GEN 36:6 Tulit autem Esau uxores suas et filios et filias, et omnem animam domus suæ, et substantiam, et pecora, et cuncta quæ habere poterat in terra Chanaan: et abiit in alteram regionem, recessitque a fratre suo Jacob.
GEN 36:7 Divites enim erant valde, et simul habitare non poterant: nec sustinebat eos terra peregrinationis eorum præ multitudine gregum.
GEN 36:8 Habitavitque Esau in monte Seir, ipse est Edom.
GEN 36:9 Hæ autem sunt generationes Esau patris Edom in monte Seir,
GEN 36:10 et hæc nomina filiorum ejus: Eliphaz filius Ada uxoris Esau: Rahuel quoque filius Basemath uxoris ejus.
GEN 36:11 Fueruntque Eliphaz filii: Theman, Omar, Sepho, et Gatham, et Cenez.
GEN 36:12 Erat autem Thamna concubina Eliphaz filii Esau: quæ peperit ei Amalech. Hi sunt filii Ada uxoris Esau.
GEN 36:13 Filii autem Rahuel: Nahath et Zara, Samma et Meza: hi filii Basemath uxoris Esau.
GEN 36:14 Isti quoque erant filii Oolibama filiæ Anæ filiæ Sebeon, uxoris Esau, quos genuit ei, Jehus et Ihelon et Core.
GEN 36:15 Hi duces filiorum Esau: filii Eliphaz primogeniti Esau: dux Theman, dux Omra, dux Sepho, dux Cenez,
GEN 36:16 dux Core, dux Gathan, dux Amalech. Hi filii Eliphaz in terra Edom, et hi filii Ada.
GEN 36:17 Hi quoque filii Rahuel filii Esau: dux Nahath, dux Zara, dux Samma, dux Meza: hi autem duces Rahuel in terra Edom: isti filii Basemath uxoris Esau.
GEN 36:18 Hi autem filii Oolibama uxoris Esau: dux Jehus, dux Ihelon, dux Core: hi duces Oolibama filiæ Anæ uxoris Esau.
GEN 36:19 Isti sunt filii Esau, et hi duces eorum: ipse est Edom.
GEN 36:20 Isti sunt filii Seir Horræi, habitatores terræ: Lotan, et Sobal, et Sebeon, et Ana,
GEN 36:21 et Dison, et Eser, et Disan: hi duces Horræi, filii Seir in terra Edom.
GEN 36:22 Facti sunt autem filii Lotan: Hori et Heman. Erat autem soror Lotan, Thamna.
GEN 36:23 Et isti filii Sobal: Alvan et Manahat et Ebal, et Sepho et Onam.
GEN 36:24 Et hi filii Sebeon: Aja et Ana. Iste est Ana qui invenit aquas calidas in solitudine, cum pasceret asinos Sebeon patris sui:
GEN 36:25 habuitque filium Dison, et filiam Oolibama.
GEN 36:26 Et isti filii Dison: Hamdan, et Eseban, et Jethram, et Charan.
GEN 36:27 Hi quoque filii Eser: Balaan, et Zavan, et Acan.
GEN 36:28 Habuit autem filios Disan: Hus et Aram.
GEN 36:29 Hi duces Horræorum: dux Lotan, dux Sobal, dux Sebeon, dux Ana,
GEN 36:30 dux Dison, dux Eser, dux Disan: isti duces Horræorum qui imperaverunt in terra Seir.
GEN 36:31 Reges autem qui regnaverunt in terra Edom antequam haberent regem filii Israël, fuerunt hi:
GEN 36:32 Bela filius Beor, nomenque urbis ejus Denaba.
GEN 36:33 Mortuus est autem Bela, et regnavit pro eo Jobab filius Zaræ de Bosra.
GEN 36:34 Cumque mortuus esset Jobab, regnavit pro eo Husam de terra Themanorum.
GEN 36:35 Hoc quoque mortuo, regnavit pro eo Adad filius Badad, qui percussit Madian in regione Moab: et nomen urbis ejus Avith.
GEN 36:36 Cumque mortuus esset Adad, regnavit pro eo Semla de Masreca.
GEN 36:37 Hoc quoque mortuo regnavit pro eo Saul de fluvio Rohoboth.
GEN 36:38 Cumque et hic obiisset, successit in regnum Balanan filius Achobor.
GEN 36:39 Isto quoque mortuo regnavit pro eo Adar, nomenque urbis ejus Phau: et appellabatur uxor ejus Meetabel, filia Matred filiæ Mezaab.
GEN 36:40 Hæc ergo nomina ducum Esau in cognationibus, et locis, et vocabulis suis: dux Thamna, dux Alva, dux Jetheth,
GEN 36:41 dux Oolibama, dux Ela, dux Phinon,
GEN 36:42 dux Cenez, dux Theman, dux Mabsar,
GEN 36:43 dux Magdiel, dux Hiram: hi duces Edom habitantes in terra imperii sui, ipse est Esau pater Idumæorum.
GEN 37:1 Habitavit autem Jacob in terra Chanaan, in qua pater suus peregrinatus est.
GEN 37:2 Et hæ sunt generationes ejus: Joseph cum sedecim esset annorum, pascebat gregem cum fratribus suis adhuc puer: et erat cum filiis Balæ et Zelphæ uxorum patris sui: accusavitque fratres suos apud patrem crimine pessimo.
GEN 37:3 Israël autem diligebat Joseph super omnes filios suos, eo quod in senectute genuisset eum: fecitque ei tunicam polymitam.
GEN 37:4 Videntes autem fratres ejus quod a patre plus cunctis filiis amaretur, oderant eum, nec poterant ei quidquam pacifice loqui.
GEN 37:5 Accidit quoque ut visum somnium referret fratribus suis: quæ causa majoris odii seminarium fuit.
GEN 37:6 Dixitque ad eos: Audite somnium meum quod vidi:
GEN 37:7 putabam nos ligare manipulos in agro: et quasi consurgere manipulum meum, et stare, vestrosque manipulos circumstantes adorare manipulum meum.
GEN 37:8 Responderunt fratres ejus: Numquid rex noster eris? aut subjiciemur ditioni tuæ? Hæc ergo causa somniorum atque sermonum, invidiæ et odii fomitem ministravit.
GEN 37:9 Aliud quoque vidit somnium, quod narrans fratribus, ait: Vidi per somnium, quasi solem, et lunam, et stellas undecim adorare me.
GEN 37:10 Quod cum patri suo, et fratribus retulisset, increpavit eum pater suus, et dixit: Quid sibi vult hoc somnium quod vidisti? num ego et mater tua, et fratres tui adorabimus te super terram?
GEN 37:11 Invidebant ei igitur fratres sui: pater vero rem tacitus considerabat.
GEN 37:12 Cumque fratres illius in pascendis gregibus patris morarentur in Sichem,
GEN 37:13 dixit ad eum Israël: Fratres tui pascunt oves in Sichimis: veni, mittam te ad eos. Quo respondente,
GEN 37:14 Præsto sum, ait ei: Vade, et vide si cuncta prospera sint erga fratres tuos, et pecora: et renuntia mihi quid agatur. Missus de valle Hebron, venit in Sichem:
GEN 37:15 invenitque eum vir errantem in agro, et interrogavit quid quæreret.
GEN 37:16 At ille respondit: Fratres meos quæro: indica mihi ubi pascant greges.
GEN 37:17 Dixitque ei vir: Recesserunt de loco isto: audivi autem eos dicentes: Eamus in Dothain. Perrexit ergo Joseph post fratres suos, et invenit eos in Dothain.
GEN 37:18 Qui cum vidissent eum procul, antequam accederet ad eos, cogitaverunt illum occidere:
GEN 37:19 et mutuo loquebantur: Ecce somniator venit:
GEN 37:20 venite, occidamus eum, et mittamus in cisternam veterem: dicemusque: Fera pessima devoravit eum: et tunc apparebit quid illi prosint somnia sua.
GEN 37:21 Audiens autem hoc Ruben, nitebatur liberare eum de manibus eorum, et dicebat:
GEN 37:22 Non interficiatis animam ejus, nec effundatis sanguinem: sed projicite eum in cisternam hanc, quæ est in solitudine, manusque vestras servate innoxias: hoc autem dicebat, volens eripere eum de manibus eorum, et reddere patri suo.
GEN 37:23 Confestim igitur ut pervenit ad fratres suos, nudaverunt eum tunica talari et polymita:
GEN 37:24 miseruntque eum in cisternam veterem, quæ non habebat aquam.
GEN 37:25 Et sedentes ut comederent panem, viderunt Ismaëlitas viatores venire de Galaad, et camelos eorum portantes aromata, et resinam, et stacten in Ægyptum.
GEN 37:26 Dixit ergo Judas fratribus suis: Quid nobis prodest si occiderimus fratrem nostrum, et celaverimus sanguinem ipsius?
GEN 37:27 melius est ut venundetur Ismaëlitis, et manus nostræ non polluantur: frater enim et caro nostra est. Acquieverunt fratres sermonibus illius.
GEN 37:28 Et prætereuntibus Madianitis negotiatoribus, extrahentes eum de cisterna, vendiderunt eum Ismaëlitis, viginti argenteis: qui duxerunt eum in Ægyptum.
GEN 37:29 Reversusque Ruben ad cisternam, non invenit puerum:
GEN 37:30 et scissis vestibus pergens ad fratres suos, ait: Puer non comparet, et ego quo ibo?
GEN 37:31 Tulerunt autem tunicam ejus, et in sanguine hædi, quem occiderant, tinxerunt:
GEN 37:32 mittentes qui ferrent ad patrem, et dicerent: Hanc invenimus: vide utrum tunica filii tui sit, an non.
GEN 37:33 Quam cum agnovisset pater, ait: Tunica filii mei est: fera pessima comedit eum, bestia devoravit Joseph.
GEN 37:34 Scissisque vestibus, indutus est cilicio, lugens filium suum multo tempore.
GEN 37:35 Congregatis autem cunctis liberis ejus ut lenirent dolorem patris, noluit consolationem accipere, sed ait: Descendam ad filium meum lugens in infernum. Et illo perseverante in fletu,
GEN 37:36 Madianitæ vendiderunt Joseph in Ægypto Putiphari eunucho Pharaonis, magistro militum.
GEN 38:1 Eodem tempore, descendens Judas a fratribus suis, divertit ad virum Odollamitem, nomine Hiram.
GEN 38:2 Viditque ibi filiam hominis Chananæi, vocabulo Sue: et accepta uxore, ingressus est ad eam.
GEN 38:3 Quæ concepit, et peperit filium, et vocavit nomen ejus Her.
GEN 38:4 Rursumque concepto fœtu, natum filium vocavit Onan.
GEN 38:5 Tertium quoque peperit: quem appellavit Sela; quo nato, parere ultra cessavit.
GEN 38:6 Dedit autem Judas uxorem primogenito suo Her, nomine Thamar.
GEN 38:7 Fuit quoque Her primogenitus Judæ nequam in conspectu Domini: et ab eo occisus est.
GEN 38:8 Dixit ergo Judas ad Onan filium suum: Ingredere uxorem fratris tui, et sociare illi, ut suscites semen fratri tuo.
GEN 38:9 Ille sciens non sibi nasci filios, introiens ad uxorem fratris sui, semen fundebat in terram, ne liberi fratris nomine nascerentur.
GEN 38:10 Et idcirco percussit eum Dominus, quod rem detestabilem faceret.
GEN 38:11 Quam ob rem dixit Judas Thamar nurui suæ: Esto vidua in domo patris tui, donec crescat Sela filius meus: timebat enim ne et ipse moreretur, sicut fratres ejus. Quæ abiit, et habitavit in domo patris sui.
GEN 38:12 Evolutis autem multis diebus, mortua est filia Sue uxor Judæ: qui, post luctum consolatione suscepta, ascendebat ad tonsores ovium suarum, ipse et Hiras opilio gregis Odollamites, in Thamnas.
GEN 38:13 Nuntiatumque est Thamar quod socer illius ascenderet in Thamnas ad tondendas oves.
GEN 38:14 Quæ, depositis viduitatis vestibus, assumpsit theristrum: et mutato habitu, sedit in bivio itineris, quod ducit Thamnam: eo quod crevisset Sela, et non eum accepisset maritum.
GEN 38:15 Quam cum vidisset Judas, suspicatus est esse meretricem: operuerat enim vultum suum, ne agnosceretur.
GEN 38:16 Ingrediensque ad eam, ait: Dimitte me ut coëam tecum: nesciebat enim quod nurus sua esset. Qua respondente: Quid dabis mihi ut fruaris concubitu meo?
GEN 38:17 dixit: Mittam tibi hædum de gregibus. Rursumque illa dicente: Patiar quod vis, si dederis mihi arrhabonem, donec mittas quod polliceris.
GEN 38:18 Ait Judas: Quid tibi vis pro arrhabone dari? Respondit: Annulum tuum, et armillam, et baculum quem manu tenes. Ad unum igitur coitum mulier concepit,
GEN 38:19 et surgens abiit: depositoque habitu quem sumpserat, induta est viduitatis vestibus.
GEN 38:20 Misit autem Judas hædum per pastorem suum Odollamitem, ut reciperet pignus quod dederat mulieri: qui cum non invenisset eam,
GEN 38:21 interrogavit homines loci illius: Ubi est mulier quæ sedebat in bivio? Respondentibus cunctis: Non fuit in loco ista meretrix.
GEN 38:22 Reversus est ad Judam, et dixit ei: Non inveni eam: sed et homines loci illius dixerunt mihi, numquam sedisse ibi scortum.
GEN 38:23 Ait Judas: Habeat sibi, certe mendacii arguere nos non potest, ego misi hædum quem promiseram: et tu non invenisti eam.
GEN 38:24 Ecce autem post tres menses nuntiaverunt Judæ, dicentes: Fornicata est Thamar nurus tua, et videtur uterus illius intumescere. Dixitque Judas: Producite eam ut comburatur.
GEN 38:25 Quæ cum duceretur ad pœnam, misit ad socerum suum, dicens: De viro, cujus hæc sunt, concepi: cognosce cujus sit annulus, et armilla, et baculus.
GEN 38:26 Qui, agnitis muneribus, ait: Justior me est: quia non tradidi eam Sela filio meo. Attamen ultra non cognovit eam.
GEN 38:27 Instante autem partu, apparuerunt gemini in utero: atque in ipsa effusione infantium unus protulit manum, in qua obstetrix ligavit coccinum, dicens:
GEN 38:28 Iste egredietur prior.
GEN 38:29 Illo vero retrahente manum, egressus est alter: dixitque mulier: Quare divisa est propter te maceria? et ob hanc causam, vocavit nomen ejus Phares.
GEN 38:30 Postea egressus est frater ejus, in cujus manu erat coccinum: quem appellavit Zara.
GEN 39:1 Igitur Joseph ductus est in Ægyptum, emitque eum Putiphar eunuchus Pharaonis, princeps exercitus, vir ægyptius, de manu Ismaëlitarum, a quibus perductus erat.
GEN 39:2 Fuitque Dominus cum eo, et erat vir in cunctis prospere agens: habitavitque in domo domini sui,
GEN 39:3 qui optime noverat Dominum esse cum eo, et omnia, quæ gerebat, ab eo dirigi in manu illius.
GEN 39:4 Invenitque Joseph gratiam coram domino suo, et ministrabat ei: a quo præpositus omnibus gubernabat creditam sibi domum, et universa quæ ei tradita fuerant:
GEN 39:5 benedixitque Dominus domui Ægyptii propter Joseph, et multiplicavit tam in ædibus quam in agris cunctam ejus substantiam:
GEN 39:6 nec quidquam aliud noverat, nisi panem quo vescebatur. Erat autem Joseph pulchra facie, et decorus aspectu.
GEN 39:7 Post multos itaque dies injecit domina sua oculos suos in Joseph, et ait: Dormi mecum.
GEN 39:8 Qui nequaquam acquiescens operi nefario, dixit ad eam: Ecce dominus meus, omnibus mihi traditis, ignorat quid habeat in domo sua:
GEN 39:9 nec quidquam est quod non in mea sit potestate, vel non tradiderit mihi, præter te, quæ uxor ejus es: quomodo ergo possum hoc malum facere, et peccare in Deum meum?
GEN 39:10 Hujuscemodi verbis per singulos dies, et mulier molesta erat adolescenti: et ille recusabat stuprum.
GEN 39:11 Accidit autem quadam die ut intraret Joseph domum, et operis quippiam absque arbitris faceret:
GEN 39:12 et illa, apprehensa lacinia vestimenti ejus, diceret: Dormi mecum. Qui relicto in manu ejus pallio fugit, et egressus est foras.
GEN 39:13 Cumque vidisset mulier vestem in manibus suis, et se esse contemptam,
GEN 39:14 vocavit ad se homines domus suæ, et ait ad eos: En introduxit virum hebræum, ut illuderet nobis: ingressus est ad me, ut coiret mecum: cumque ego succlamassem,
GEN 39:15 et audisset vocem meam, reliquit pallium quod tenebam, et fugit foras.
GEN 39:16 In argumentum ergo fidei retentum pallium ostendit marito revertenti domum,
GEN 39:17 et ait: Ingressus est ad me servus hebræus quem adduxisti, ut illuderet mihi:
GEN 39:18 cumque audisset me clamare, reliquit pallium quod tenebam, et fugit foras.
GEN 39:19 His auditis dominus, et nimium credulus verbis conjugis, iratus est valde:
GEN 39:20 tradiditque Joseph in carcerem, ubi vincti regis custodiebantur, et erat ibi clausus.
GEN 39:21 Fuit autem Dominus cum Joseph, et misertus illius dedit ei gratiam in conspectu principis carceris.
GEN 39:22 Qui tradidit in manu illius universos vinctos qui in custodia tenebantur: et quidquid fiebat, sub ipso erat.
GEN 39:23 Nec noverat aliquid, cunctis ei creditis: Dominus enim erat cum illo, et omnia opera ejus dirigebat.
GEN 40:1 His ita gestis, accidit ut peccarent duo eunuchi, pincerna regis Ægypti, et pistor, domino suo.
GEN 40:2 Iratusque contra eos Pharao (nam alter pincernis præerat, alter pistoribus),
GEN 40:3 misit eos in carcerem principis militum, in quo erat vinctus et Joseph.
GEN 40:4 At custos carceris tradidit eos Joseph, qui et ministrabat eis: aliquantulum temporis fluxerat, et illi in custodia tenebantur.
GEN 40:5 Videruntque ambo somnium nocte una, juxta interpretationem congruam sibi:
GEN 40:6 ad quos cum introisset Joseph mane, et vidisset eos tristes,
GEN 40:7 sciscitatus est eos, dicens: Cur tristior est hodie solito facies vestra?
GEN 40:8 Qui responderunt: Somnium vidimus, et non est qui interpretetur nobis. Dixitque ad eos Joseph: Numquid non Dei est interpretatio? referte mihi quid videritis.
GEN 40:9 Narravit prior, præpositus pincernarum, somnium suum: Videbam coram me vitem,
GEN 40:10 in qua erant tres propagines, crescere paulatim in gemmas, et post flores uvas maturescere:
GEN 40:11 calicemque Pharaonis in manu mea: tuli ergo uvas, et expressi in calicem quem tenebam, et tradidi poculum Pharaoni.
GEN 40:12 Respondit Joseph: Hæc est interpretatio somnii: tres propagines, tres adhuc dies sunt:
GEN 40:13 post quos recordabitur Pharao ministerii tui, et restituet te in gradum pristinum: dabisque ei calicem juxta officium tuum, sicut ante facere consueveras.
GEN 40:14 Tantum memento mei, cum bene tibi fuerit, et facias mecum misericordiam: ut suggeras Pharaoni ut educat me de isto carcere:
GEN 40:15 quia furto sublatus sum de terra Hebræorum, et hic innocens in lacum missus sum.
GEN 40:16 Videns pistorum magister quod prudenter somnium dissolvisset, ait: Et ego vidi somnium: quod tria canistra farinæ haberem super caput meum:
GEN 40:17 et in uno canistro quod erat excelsius, portare me omnes cibos qui fiunt arte pistoria, avesque comedere ex eo.
GEN 40:18 Respondit Joseph: Hæc est interpretatio somnii: tria canistra, tres adhuc dies sunt:
GEN 40:19 post quos auferet Pharao caput tuum, ac suspendet te in cruce, et lacerabunt volucres carnes tuas.
GEN 40:20 Exinde dies tertius natalitius Pharaonis erat: qui faciens grande convivium pueris suis, recordatus est inter epulas magistri pincernarum, et pistorum principis.
GEN 40:21 Restituitque alterum in locum suum, ut porrigeret ei poculum:
GEN 40:22 alterum suspendit in patibulo, ut conjectoris veritas probaretur.
GEN 40:23 Et tamen succedentibus prosperis, præpositus pincernarum oblitus est interpretis sui.
GEN 41:1 Post duos annos vidit Pharao somnium. Putabat se stare super fluvium,
GEN 41:2 de quo ascendebant septem boves, pulchræ et crassæ nimis: et pascebantur in locis palustribus.
GEN 41:3 Aliæ quoque septem emergebant de flumine, fœdæ confectæque macie: et pascebantur in ipsa amnis ripa in locis virentibus:
GEN 41:4 devoraveruntque eas, quarum mira species et habitudo corporum erat. Expergefactus Pharao,
GEN 41:5 rursum dormivit, et vidit alterum somnium: septem spicæ pullulabant in culmo uno plenæ atque formosæ:
GEN 41:6 aliæ quoque totidem spicæ tenues, et percussæ uredine oriebantur,
GEN 41:7 devorantes omnium priorum pulchritudinem. Evigilans Pharao post quietem,
GEN 41:8 et facto mane, pavore perterritus, misit ad omnes conjectores Ægypti, cunctosque sapientes, et accersitis narravit somnium, nec erat qui interpretaretur.
GEN 41:9 Tunc demum reminiscens pincernarum magister, ait: Confiteor peccatum meum:
GEN 41:10 iratus rex servis suis, me et magistrum pistorum retrudi jussit in carcerem principis militum:
GEN 41:11 ubi una nocte uterque vidimus somnium præsagum futurorum.
GEN 41:12 Erat ibi puer hebræus, ejusdem ducis militum famulus: cui narrantes somnia,
GEN 41:13 audivimus quidquid postea rei probavit eventus; ego enim redditus sum officio meo, et ille suspensus est in cruce.
GEN 41:14 Protinus ad regis imperium eductum de carcere Joseph totonderunt: ac veste mutata obtulerunt ei.
GEN 41:15 Cui ille ait: Vidi somnia, nec est qui edisserat: quæ audivi te sapientissime conjicere.
GEN 41:16 Respondit Joseph: Absque me Deus respondebit prospera Pharaoni.
GEN 41:17 Narravit ergo Pharao quod viderat: Putabam me stare super ripam fluminis,
GEN 41:18 et septem boves de amne conscendere, pulchras nimis, et obesis carnibus: quæ in pastu paludis virecta carpebant.
GEN 41:19 Et ecce, has sequebantur aliæ septem boves, in tantum deformes et macilentæ, ut numquam tales in terra Ægypti viderim:
GEN 41:20 quæ, devoratis et consumptis prioribus,
GEN 41:21 nullum saturitatis dedere vestigium: sed simili macie et squalore torpebant. Evigilans, rursus sopore depressus,
GEN 41:22 vidi somnium. Septem spicæ pullulabant in culmo uno plenæ atque pulcherrimæ.
GEN 41:23 Aliæ quoque septem tenues et percussæ uredine, oriebantur e stipula:
GEN 41:24 quæ priorum pulchritudinem devoraverunt. Narravi conjectoribus somnium, et nemo est qui edisserat.
GEN 41:25 Respondit Joseph: Somnium regis unum est: quæ facturus est Deus, ostendit Pharaoni.
GEN 41:26 Septem boves pulchræ, et septem spicæ plenæ, septem ubertatis anni sunt: eamdemque vim somnii comprehendunt.
GEN 41:27 Septem quoque boves tenues atque macilentæ, quæ ascenderunt post eas, et septem spicæ tenues, et vento urente percussæ, septem anni venturæ sunt famis.
GEN 41:28 Qui hoc ordine complebuntur:
GEN 41:29 ecce septem anni venient fertilitatis magnæ in universa terra Ægypti,
GEN 41:30 quos sequentur septem anni alii tantæ sterilitatis, ut oblivioni tradatur cuncta retro abundantia: consumptura est enim fames omnem terram,
GEN 41:31 et ubertatis magnitudinem perditura est inopiæ magnitudo.
GEN 41:32 Quod autem vidisti secundo ad eamdem rem pertinens somnium: firmitatis indicium est, eo quod fiat sermo Dei, et velocius impleatur.
GEN 41:33 Nunc ergo provideat rex virum sapientem et industrium, et præficiat eum terræ Ægypti:
GEN 41:34 qui constituat præpositos per cunctas regiones: et quintam partem fructuum per septem annos fertilitatis,
GEN 41:35 qui jam nunc futuri sunt, congreget in horrea: et omne frumentum sub Pharaonis potestate condatur, serveturque in urbibus.
GEN 41:36 Et præparetur futuræ septem annorum fami, quæ oppressura est Ægyptum, et non consumetur terra inopia.
GEN 41:37 Placuit Pharaoni consilium et cunctis ministris ejus:
GEN 41:38 locutusque est ad eos: Num invenire poterimus talem virum, qui spiritu Dei plenus sit?
GEN 41:39 Dixit ergo ad Joseph: Quia ostendit tibi Deus omnia quæ locutus es, numquid sapientiorem et consimilem tui invenire potero?
GEN 41:40 Tu eris super domum meam, et ad tui oris imperium cunctus populus obediet: uno tantum regni solio te præcedam.
GEN 41:41 Dixitque rursus Pharao ad Joseph: Ecce, constitui te super universam terram Ægypti.
GEN 41:42 Tulitque annulum de manu sua, et dedit eum in manu ejus: vestivitque eum stola byssina, et collo torquem auream circumposuit.
GEN 41:43 Fecitque eum ascendere super currum suum secundum, clamante præcone, ut omnes coram eo genu flecterent, et præpositum esse scirent universæ terræ Ægypti.
GEN 41:44 Dixit quoque rex ad Joseph: Ego sum Pharao: absque tuo imperio non movebit quisquam manum aut pedem in omni terra Ægypti.
GEN 41:45 Vertitque nomen ejus, et vocavit eum, lingua ægyptiaca, Salvatorem mundi. Deditque illi uxorem Aseneth filiam Putiphare sacerdotis Heliopoleos. Egressus est itaque Joseph ad terram Ægypti
GEN 41:46 (triginta autem annorum erat quando stetit in conspectu regis Pharaonis), et circuivit omnes regiones Ægypti.
GEN 41:47 Venitque fertilitas septem annorum: et in manipulos redactæ segetes congregatæ sunt in horrea Ægypti.
GEN 41:48 Omnis etiam frugum abundantia in singulis urbibus condita est.
GEN 41:49 Tantaque fuit abundantia tritici, ut arenæ maris coæquaretur, et copia mensuram excederet.
GEN 41:50 Nati sunt autem Joseph filii duo antequam veniret fames: quos peperit ei Aseneth filia Putiphare sacerdotis Heliopoleos.
GEN 41:51 Vocavitque nomen primogeniti Manasses, dicens: Oblivisci me fecit Deus omnium laborum meorum, et domus patris mei.
GEN 41:52 Nomen quoque secundi appellavit Ephraim, dicens: Crescere me fecit Deus in terra paupertatis meæ.
GEN 41:53 Igitur transactis septem ubertatis annis, qui fuerant in Ægypto,
GEN 41:54 cœperunt venire septem anni inopiæ, quos prædixerat Joseph: et in universo orbe fames prævaluit, in cuncta autem terra Ægypti panis erat.
GEN 41:55 Qua esuriente, clamavit populus ad Pharaonem, alimenta petens. Quibus ille respondit: Ite ad Joseph: et quidquid ipse vobis dixerit, facite.
GEN 41:56 Crescebat autem quotidie fames in omni terra: aperuitque Joseph universa horrea, et vendebat Ægyptiis: nam et illos oppresserat fames.
GEN 41:57 Omnesque provinciæ veniebant in Ægyptum, ut emerent escas, et malum inopiæ temperarent.
GEN 42:1 Audiens autem Jacob quod alimenta venderentur in Ægypto, dixit filiis suis: Quare negligitis?
GEN 42:2 audivi quod triticum venundetur in Ægypto: descendite, et emite nobis necessaria, ut possimus vivere, et non consumamur inopia.
GEN 42:3 Descendentes igitur fratres Joseph decem, ut emerent frumenta in Ægypto,
GEN 42:4 Benjamin domi retento a Jacob, qui dixerat fratribus ejus: Ne forte in itinere quidquam patiatur mali:
GEN 42:5 ingressi sunt terram Ægypti cum aliis qui pergebant ad emendum. Erat autem fames in terra Chanaan.
GEN 42:6 Et Joseph erat princeps in terra Ægypti, atque ad ejus nutum frumenta populis vendebantur. Cumque adorassent eum fratres sui,
GEN 42:7 et agnovisset eos, quasi ad alienos durius loquebatur, interrogans eos: Unde venistis? Qui responderunt: De terra Chanaan, ut emamus victui necessaria.
GEN 42:8 Et tamen fratres ipse cognoscens, non est cognitus ab eis.
GEN 42:9 Recordatusque somniorum, quæ aliquando viderat, ait ad eos: Exploratores estis: ut videatis infirmiora terræ venistis.
GEN 42:10 Qui dixerunt: Non est ita, domine, sed servi tui venerunt ut emerent cibos.
GEN 42:11 Omnes filii unius viri sumus: pacifici venimus, nec quidquam famuli tui machinantur mali.
GEN 42:12 Quibus ille respondit: Aliter est: immunita terræ hujus considerare venistis.
GEN 42:13 At illi: Duodecim, inquiunt, servi tui, fratres sumus, filii viri unius in terra Chanaan: minimus cum patre nostro est, alius non est super.
GEN 42:14 Hoc est, ait, quod locutus sum: exploratores estis.
GEN 42:15 Jam nunc experimentum vestri capiam: per salutem Pharaonis non egrediemini hinc, donec veniat frater vester minimus.
GEN 42:16 Mittite ex vobis unum, et adducat eum: vos autem eritis in vinculis, donec probentur quæ dixistis utrum vera an falsa sint: alioquin per salutem Pharaonis exploratores estis.
GEN 42:17 Tradidit ergo illos custodiæ tribus diebus.
GEN 42:18 Die autem tertio eductis de carcere, ait: Facite quæ dixi, et vivetis: Deum enim timeo.
GEN 42:19 Si pacifici estis, frater vester unus ligetur in carcere: vos autem abite, et ferte frumenta quæ emistis, in domos vestras,
GEN 42:20 et fratrem vestrum minimum ad me adducite, ut possim vestros probare sermones, et non moriamini. Fecerunt ut dixerat,
GEN 42:21 et locuti sunt ad invicem: Merito hæc patimur, quia peccavimus in fratrem nostrum, videntes angustiam animæ illius, dum deprecaretur nos, et non audivimus: idcirco venit super nos ista tribulatio.
GEN 42:22 E quibus unus Ruben, ait: Numquid non dixi vobis: Nolite peccare in puerum: et non audistis me? en sanguis ejus exquiritur.
GEN 42:23 Nesciebant autem quod intelligeret Joseph, eo quod per interpretem loqueretur ad eos.
GEN 42:24 Avertitque se parumper, et flevit: et reversus locutus est ad eos.
GEN 42:25 Tollensque Simeon, et ligans illis præsentibus, jussit ministris ut implerent eorum saccos tritico, et reponerent pecunias singulorum in sacculis suis, datis supra cibariis in viam: qui fecerunt ita.
GEN 42:26 At illi portantes frumenta in asinis suis, profecti sunt.
GEN 42:27 Apertoque unus sacco, ut daret jumento pabulum in diversorio, contemplatus pecuniam in ore sacculi,
GEN 42:28 dixit fratribus suis: Reddita est mihi pecunia, en habetur in sacco. Et obstupefacti, turbatique, mutuo dixerunt: Quidnam est hoc quod fecit nobis Deus?
GEN 42:29 Veneruntque ad Jacob patrem suum in terram Chanaan, et narraverunt ei omnia quæ accidissent sibi, dicentes:
GEN 42:30 Locutus est nobis dominus terræ dure, et putavit nos exploratores esse provinciæ.
GEN 42:31 Cui respondimus: Pacifici sumus, nec ullas molimur insidias.
GEN 42:32 Duodecim fratres uno patre geniti sumus: unus non est super, minimus cum patre nostro est in terra Chanaan.
GEN 42:33 Qui ait nobis: Sic probabo quod pacifici sitis: fratrem vestrum unum dimittite apud me, et cibaria domibus vestris necessaria sumite, et abite,
GEN 42:34 fratremque vestrum minimum adducite ad me, ut sciam quod non sitis exploratores: et istum, qui tenetur in vinculis, recipere possitis: ac deinceps quæ vultis, emendi habeatis licentiam.
GEN 42:35 His dictis, cum frumenta effunderent, singuli repererunt in ore saccorum ligatas pecunias, exterritisque simul omnibus,
GEN 42:36 dixit pater Jacob: Absque liberis me esse fecistis: Joseph non est super, Simeon tenetur in vinculis, et Benjamin auferetis: in me hæc omnia mala reciderunt.
GEN 42:37 Cui respondit Ruben: Duos filios meos interfice, si non reduxero illum tibi: trade illum in manu mea, et ego eum tibi restituam.
GEN 42:38 At ille: Non descendet, inquit, filius meus vobiscum: frater ejus mortuus est, et ipse solus remansit: si quid ei adversi acciderit in terra ad quam pergitis, deducetis canos meos cum dolore ad inferos.
GEN 43:1 Interim fames omnem terram vehementer premebat.
GEN 43:2 Consumptisque cibis quos ex Ægypto detulerant, dixit Jacob ad filios suos: Revertimini, et emite nobis pauxillum escarum.
GEN 43:3 Respondit Judas: Denuntiavit nobis vir ille sub attestatione jurisjurandi, dicens: Non videbitis faciem meam, nisi fratrem vestrum minimum adduxeritis vobiscum.
GEN 43:4 Si ergo vis eum mittere nobiscum, pergemus pariter, et ememus tibi necessaria:
GEN 43:5 sin autem non vis, non ibimus: vir enim, ut sæpe diximus, denuntiavit nobis, dicens: Non videbitis faciem meam absque fratre vestro minimo.
GEN 43:6 Dixit eis Israël: In meam hoc fecistis miseriam, ut indicaretis ei et alium habere vos fratrem.
GEN 43:7 At illi responderunt: Interrogavit nos homo per ordinem nostram progeniem: si pater viveret: si haberemus fratrem: et nos respondimus ei consequenter juxta id quod fuerat sciscitatus: numquid scire poteramus quod dicturus esset: Adducite fratrem vestrum vobiscum?
GEN 43:8 Judas quoque dixit patri suo: Mitte puerum mecum, ut proficiscamur, et possimus vivere: ne moriamur nos et parvuli nostri.
GEN 43:9 Ego suscipio puerum: de manu mea require illum: nisi reduxero, et reddidero eum tibi, ero peccati reus in te omni tempore.
GEN 43:10 Si non intercessisset dilatio, jam vice alter venissemus.
GEN 43:11 Igitur Israël pater eorum dixit ad eos: Si sic necesse est, facite quod vultis: sumite de optimis terræ fructibus in vasis vestris, et deferte viro munera, modicum resinæ, et mellis, et storacis, stactes, et terebinthi, et amygdalarum.
GEN 43:12 Pecuniam quoque duplicem ferte vobiscum: et illam, quam invenistis in sacculis, reportate, ne forte errore factum sit:
GEN 43:13 sed et fratrem vestrum tollite, et ite ad virum.
GEN 43:14 Deus autem meus omnipotens faciat vobis eum placabilem: et remittat vobiscum fratrem vestrum quem tenet, et hunc Benjamin: ego autem quasi orbatus absque liberis ero.
GEN 43:15 Tulerunt ergo viri munera, et pecuniam duplicem, et Benjamin: descenderuntque in Ægyptum, et steterunt coram Joseph.
GEN 43:16 Quos cum ille vidisset et Benjamin simul, præcepit dispensatori domus suæ, dicens: Introduc viros domum, et occide victimas, et instrue convivium: quoniam mecum sunt comesturi meridie.
GEN 43:17 Fecit ille quod sibi fuerat imperatum, et introduxit viros domum.
GEN 43:18 Ibique exterriti, dixerunt mutuo: Propter pecuniam, quam retulimus prius in saccis nostris, introducti sumus: ut devolvat in nos calumniam, et violenter subjiciat servituti et nos, et asinos nostros.
GEN 43:19 Quam ob rem in ipsis foribus accedentes ad dispensatorem domus,
GEN 43:20 locuti sunt: Oramus, domine, ut audias nos. Jam ante descendimus ut emeremus escas:
GEN 43:21 quibus emptis, cum venissemus ad diversorium, aperuimus saccos nostros, et invenimus pecuniam in ore saccorum: quam nunc eodem pondere reportavimus.
GEN 43:22 Sed et aliud attulimus argentum, ut emamus quæ nobis necessaria sunt: non est in nostra conscientia quis posuerit eam in marsupiis nostris.
GEN 43:23 At ille respondit: Pax vobiscum, nolite timere: Deus vester, et Deus patris vestri, dedit vobis thesauros in saccis vestris: nam pecuniam, quam dedistis mihi, probatam ego habeo. Eduxitque ad eos Simeon.
GEN 43:24 Et introductis domum, attulit aquam, et laverunt pedes suos, deditque pabulum asinis eorum.
GEN 43:25 Illi vero parabant munera, donec ingrederetur Joseph meridie: audierant enim quod ibi comesturi essent panem.
GEN 43:26 Igitur ingressus est Joseph domum suam, obtuleruntque ei munera, tenentes in manibus suis: et adoraverunt proni in terram.
GEN 43:27 At ille, clementer resalutatis eis, interrogavit eos, dicens: Salvusne est pater vester senex, de quo dixeratis mihi? adhuc vivit?
GEN 43:28 Qui responderunt: Sospes est servus tuus pater noster, adhuc vivit. Et incurvati, adoraverunt eum.
GEN 43:29 Attollens autem Joseph oculos, vidit Benjamin fratrem suum uterinum, et ait: Iste est frater vester parvulus, de quo dixeratis mihi? Et rursum: Deus, inquit, misereatur tui, fili mi.
GEN 43:30 Festinavitque, quia commota fuerant viscera ejus super fratre suo, et erumpebant lacrimæ: et introiens cubiculum flevit.
GEN 43:31 Rursumque lota facie egressus, continuit se, et ait: Ponite panes.
GEN 43:32 Quibus appositis, seorsum Joseph, et seorsum fratribus, Ægyptiis quoque qui vescebantur simul, seorsum (illicitum est enim Ægyptiis comedere cum Hebræis, et profanum putant hujuscemodi convivium)
GEN 43:33 sederunt coram eo, primogenitus juxta primogenita sua, et minimus juxta ætatem suam. Et mirabantur nimis,
GEN 43:34 sumptis partibus quas ab eo acceperant: majorque pars venit Benjamin, ita ut quinque partibus excederet. Biberuntque et inebriati sunt cum eo.
GEN 44:1 Præcepit autem Joseph dispensatori domus suæ, dicens: Imple saccos eorum frumento, quantum possunt capere: et pone pecuniam singulorum in summitate sacci.
GEN 44:2 Scyphum autem meum argenteum, et pretium quod dedit tritici, pone in ore sacci junioris. Factumque est ita.
GEN 44:3 Et orto mane, dimissi sunt cum asinis suis.
GEN 44:4 Jamque urbem exierant, et processerant paululum: tunc Joseph accersito dispensatore domus, Surge, inquit, et persequere viros: et apprehensis dicito: Quare reddidistis malum pro bono?
GEN 44:5 scyphus, quem furati estis, ipse est in quo bibit dominus meus, et in quo augurari solet: pessimam rem fecistis.
GEN 44:6 Fecit ille ut jusserat: et apprehensis per ordinem locutus est.
GEN 44:7 Qui responderunt: Quare sic loquitur dominus noster, ut servi tui tantum flagitii commiserint?
GEN 44:8 pecuniam, quam invenimus in summitate saccorum, reportavimus ad te de terra Chanaan: et quomodo consequens est ut furati simus de domo domini tui aurum vel argentum?
GEN 44:9 apud quemcumque fuerit inventum servorum tuorum quod quæris, moriatur, et nos erimus servi domini nostri.
GEN 44:10 Qui dixit eis: Fiat juxta vestram sententiam: apud quemcumque fuerit inventus, ipse sit servus meus, vos autem eritis innoxii.
GEN 44:11 Itaque festinato deponentes in terram saccos, aperuerunt singuli.
GEN 44:12 Quos scrutatus, incipiens a majore usque ad minimum, invenit scyphum in sacco Benjamin.
GEN 44:13 At illi, scissis vestibus, oneratisque rursum asinis, reversi sunt in oppidum.
GEN 44:14 Primusque Judas cum fratribus ingressus est ad Joseph (necdum enim de loco abierat) omnesque ante eum pariter in terram corruerunt.
GEN 44:15 Quibus ille ait: Cur sic agere voluistis? an ignoratis quod non sit similis mei in augurandi scientia?
GEN 44:16 Cui Judas: Quid respondebimus, inquit, domino meo? vel quid loquemur, aut juste poterimus obtendere? Deus invenit iniquitatem servorum tuorum: en omnes servi sumus domini mei, et nos, et apud quem inventus est scyphus.
GEN 44:17 Respondit Joseph: Absit a me ut sic agam: qui furatus est scyphum, ipse sit servus meus: vos autem abite liberi ad patrem vestrum.
GEN 44:18 Accedens autem propius Judas, confidenter ait: Oro, domini mi, loquatur servus tuus verbum in auribus tuis, et ne irascaris famulo tuo: tu es enim post Pharaonem
GEN 44:19 dominus meus. Interrogasti prius servos tuos: Habetis patrem aut fratrem?
GEN 44:20 et nos respondimus tibi domino meo: Est nobis pater senex, et puer parvulus, qui in senectute illius natus est: cujus uterinus frater mortuus est: et ipsum solum habet mater sua, pater vero tenere diliget eum.
GEN 44:21 Dixistique servis tuis: Adducite eum ad me, et ponam oculos meos super illum.
GEN 44:22 Suggessimus domino meo: Non potest puer relinquere patrem suum: si enim illum dimiserit, morietur.
GEN 44:23 Et dixisti servis tuis: Nisi venerit frater vester minimus vobiscum, non videbitis amplius faciem meam.
GEN 44:24 Cum ergo ascendissemus ad famulum tuum patrem nostrum, narravimus ei omnia quæ locutus est dominus meus.
GEN 44:25 Et dixit pater noster: Revertimini, et emite nobis parum tritici.
GEN 44:26 Cui diximus: Ire non possumus: si frater noster minimus descenderit nobiscum, proficiscemur simul: alioquin illo absente, non audemus videre faciem viri.
GEN 44:27 Ad quæ ille respondit: Vos scitis quod duos genuerit mihi uxor mea.
GEN 44:28 Egressus est unus, et dixistis: Bestia devoravit eum: et hucusque non comparet.
GEN 44:29 Si tuleritis et istum, et aliquid ei in via contigerit, deducetis canos meos cum mœrore ad inferos.
GEN 44:30 Igitur si intravero ad servum tuum patrem nostrum, et puer defuerit (cum anima illius ex hujus anima pendeat),
GEN 44:31 videritque eum non esse nobiscum, morietur, et deducent famuli tui canos ejus cum dolore ad inferos.
GEN 44:32 Ego proprie servus tuus sim qui in meam hunc recepi fidem, et spopondi dicens: Nisi reduxero eum, peccati reus ero in patrem meum omni tempore.
GEN 44:33 Manebo itaque servus tuus pro puero in ministerio domini mei, et puer ascendat cum fratribus suis.
GEN 44:34 Non enim possum redire ad patrem meum, absente puero: ne calamitatis, quæ oppressura est patrem meum, testis assistam.
GEN 45:1 Non se poterat ultra cohibere Joseph multis coram astantibus: unde præcepit ut egrederentur cuncti foras, et nullus interesset alienus agnitioni mutuæ.
GEN 45:2 Elevavitque vocem cum fletu, quam audierunt Ægyptii, omnisque domus Pharaonis.
GEN 45:3 Et dixit fratribus suis: Ego sum Joseph: adhuc pater meus vivit? Non poterant respondere fratres nimio terrore perterriti.
GEN 45:4 Ad quos ille clementer: Accedite, inquit, ad me. Et cum accessissent prope: Ego sum, ait, Joseph, frater vester, quem vendidistis in Ægyptum.
GEN 45:5 Nolite pavere, neque vobis durum esse videatur quod vendidistis me in his regionibus: pro salute enim vestra misit me Deus ante vos in Ægyptum.
GEN 45:6 Biennium est enim quod cœpit fames esse in terra: et adhuc quinque anni restant, quibus nec arari poterit, nec meti.
GEN 45:7 Præmisitque me Deus ut reservemini super terram, et escas ad vivendum habere possitis.
GEN 45:8 Non vestro consilio, sed Dei voluntate huc missum sum: qui fecit me quasi patrem Pharaonis, et dominum universæ domus ejus, ac principem in omni terra Ægypti.
GEN 45:9 Festinate, et ascendite ad patrem meum, et dicetis ei: Hæc mandat filius tuus Joseph: Deus fecit me dominum universæ terræ Ægypti: descende ad me, ne moreris,
GEN 45:10 et habitabis in terra Gessen: erisque juxta me tu, et filii tui, et filii filiorum tuorum, oves tuæ, et armenta tua, et universa quæ possides:
GEN 45:11 ibique te pascam (adhuc enim quinque anni residui sunt famis) ne et tu pereas, et domus tua, et omnia quæ possides.
GEN 45:12 En oculi vestri, et oculi fratris mei Benjamin, vident quod os meum loquatur ad vos.
GEN 45:13 Nuntiate patri meo universam gloriam meam, et cuncta quæ vidistis in Ægypto: festinate, et adducite eum ad me.
GEN 45:14 Cumque amplexatus recidisset in collum Benjamin fratris sui, flevit: illo quoque similiter flente super collum ejus.
GEN 45:15 Osculatusque est Joseph omnes fratres suos, et ploravit super singulos: post quæ ausi sunt loqui ad eum.
GEN 45:16 Auditumque est, et celebri sermone vulgatum in aula regis: Venerunt fratres Joseph: et gavisus est Pharao, atque omnis familia ejus.
GEN 45:17 Dixitque ad Joseph ut imperaret fratribus suis, dicens: Onerantes jumenta, ite in terram Chanaan,
GEN 45:18 et tollite inde patrem vestrum et cognationem, et venite ad me: et ego dabo vobis omnia bona Ægypti, ut comedatis medullam terræ.
GEN 45:19 Præcipe etiam ut tollant plaustra de terra Ægypti, ad subvectionem parvulorum suorum ac conjugum: et dicito: Tollite patrem vestrum, et properate quantocius venientes.
GEN 45:20 Nec dimittatis quidquam de supellectili vestra: quia omnes opes Ægypti vestræ erunt.
GEN 45:21 Feceruntque filii Israël ut eis mandatum fuerat. Quibus dedit Joseph plaustra, secundum Pharaonis imperium, et cibaria in itinere.
GEN 45:22 Singulis quoque proferri jussit binas stolas: Benjamin vero dedit trecentos argenteos cum quinque stolis optimis:
GEN 45:23 tantumdem pecuniæ et vestium mittens patri suo, addens et asinos decem, qui subveherent ex omnibus divitiis Ægypti, et totidem asinas, triticum in itinere, panesque portantes.
GEN 45:24 Dimisit ergo fratres suos, et proficiscentibus ait: Ne irascamini in via.
GEN 45:25 Qui ascendentes ex Ægypto, venerunt in terram Chanaan ad patrem suum Jacob.
GEN 45:26 Et nuntiaverunt ei, dicentes: Joseph filius tuus vivit: et ipse dominatur in omni terra Ægypti. Quo audito Jacob, quasi de gravi somno evigilans, tamen non credebat eis.
GEN 45:27 Illi e contra referebant omnem ordinem rei. Cumque vidisset plaustra et universa quæ miserat, revixit spiritus ejus,
GEN 45:28 et ait: Sufficit mihi si adhuc Joseph filius meus vivit: vadam, et videbo illum antequam moriar.
GEN 46:1 Profectusque Israël cum omnibus quæ habebat, venit ad Puteum juramenti: et mactatis ibi victimis Deo patris sui Isaac,
GEN 46:2 audivit eum per visionem noctis vocantem se, et dicentem sibi: Jacob, Jacob. Cui respondit: Ecce adsum.
GEN 46:3 Ait illi Deus: Ego sum fortissimus Deus patris tui: noli timere, descende in Ægyptum, quia in gentem magnam faciam te ibi.
GEN 46:4 Ego descendam tecum illuc, et ego inde adducam te revertentem: Joseph quoque ponet manus suas super oculos tuos.
GEN 46:5 Surrexit autem Jacob a Puteo juramenti: tuleruntque eum filii cum parvulis et uxoribus suis in plaustris quæ miserat Pharao ad portandum senem,
GEN 46:6 et omnia quæ possederat in terra Chanaan: venitque in Ægyptum cum omni semine suo,
GEN 46:7 filii ejus, et nepotes, filiæ, et cuncta simul progenies.
GEN 46:8 Hæc sunt autem nomina filiorum Israël, qui ingressi sunt in Ægyptum, ipse cum liberis suis. Primogenitus Ruben.
GEN 46:9 Filii Ruben: Henoch et Phallu et Hesron et Charmi.
GEN 46:10 Filii Simeon: Jamuel et Jamin et Ahod, et Jachin et Sohar, et Saul filius Chanaanitidis.
GEN 46:11 Filii Levi: Gerson et Caath et Merari.
GEN 46:12 Filii Juda: Her et Onan et Sela et Phares et Zara; mortui sunt autem Her et Onan in terra Chanaan. Natique sunt filii Phares: Hesron et Hamul.
GEN 46:13 Filii Issachar: Thola et Phua et Job et Semron.
GEN 46:14 Filii Zabulon: Sared et Elon et Jahelel.
GEN 46:15 Hi filii Liæ quos genuit in Mesopotamia Syriæ cum Dina filia sua: omnes animæ filiorum ejus et filiarum, triginta tres.
GEN 46:16 Filii Gad: Sephion et Haggi et Suni et Esebon et Heri et Arodi et Areli.
GEN 46:17 Filii Aser: Jamne et Jesua et Jessui et Beria, Sara quoque soror eorum. Filii Beria: Heber et Melchiel.
GEN 46:18 Hi filii Zelphæ, quam dedit Laban Liæ filiæ suæ: et hos genuit Jacob sedecim animas.
GEN 46:19 Filii Rachel uxoris Jacob: Joseph et Benjamin.
GEN 46:20 Natique sunt Joseph filii in terra Ægypti, quos genuit ei Aseneth filia Putiphare sacerdotis Heliopoleos: Manasses et Ephraim.
GEN 46:21 Filii Benjamin: Bela et Bechor et Asbel et Gera et Naaman et Echi et Ros et Mophim et Ophim et Ared.
GEN 46:22 Hi filii Rachel quos genuit Jacob: omnes animæ, quatuordecim.
GEN 46:23 Filii Dan: Husim.
GEN 46:24 Filii Nephthali: Jasiel et Guni et Jeser et Sallem.
GEN 46:25 Hi filii Balæ, quam dedit Laban Racheli filiæ suæ: et hos genuit Jacob: omnes animæ, septem.
GEN 46:26 Cunctæ animæ, quæ ingressæ sunt cum Jacob in Ægyptum, et egressæ sunt de femore illius, absque uxoribus filiorum ejus, sexaginta sex.
GEN 46:27 Filii autem Joseph, qui nati sunt ei in terra Ægypti, animæ duæ. Omnes animæ domus Jacob, quæ ingressæ sunt in Ægyptum, fuere septuaginta.
GEN 46:28 Misit autem Judam ante se ad Joseph, ut nuntiaret ei, et occurreret in Gessen.
GEN 46:29 Quo cum pervenisset, juncto Joseph curro suo, ascendit obviam patri suo ad eumdem locum: vidensque eum, irruit super collum ejus, et inter amplexus flevit.
GEN 46:30 Dixitque pater ad Joseph: Jam lætus moriar, quia vidi faciem tuam, et superstitem te relinquo.
GEN 46:31 At ille locutus est ad fratres suos, et ad omnem domum patris sui: Ascendam, et nuntiabo Pharaoni, dicamque ei: Fratres mei, et domus patris mei, qui erant in terra Chanaan, venerunt ad me:
GEN 46:32 et sunt viri pastores ovium, curamque habent alendorum gregum: pecora sua, et armenta, et omnia quæ habere potuerunt, adduxerunt secum.
GEN 46:33 Cumque vocaverit vos, et dixerit: Quod est opus vestrum?
GEN 46:34 respondebitis: Viri pastores sumus servi tui, ab infantia nostra usque in præsens, et nos et patres nostri. Hæc autem dicetis, ut habitare possitis in terra Gessen: quia detestantur Ægyptii omnes pastores ovium.
GEN 47:1 Ingressus ergo Joseph nuntiavit Pharaoni, dicens: Pater meus et fratres, oves eorum et armenta, et cuncta quæ possident, venerunt de terra Chanaan: et ecce consistunt in terra Gessen.
GEN 47:2 Extremos quoque fratrum suorum quinque viros constituit coram rege:
GEN 47:3 quos ille interrogavit: Quid habetis operis? Responderunt: Pastores ovium sumus servi tui, et nos et patres nostri.
GEN 47:4 Ad peregrinandum in terra tua venimus: quoniam non est herba gregibus servorum tuorum, ingravescente fame in terra Chanaan: petimusque ut esse nos jubeas servos tuos in terra Gessen.
GEN 47:5 Dixit itaque rex ad Joseph: Pater tuus et fratres tui venerunt ad te.
GEN 47:6 Terra Ægypti in conspectu tuo est: in optimo loco fac eos habitare, et trade eis terram Gessen. Quod si nosti in eis esse viros industrios, constitue illos magistros pecorum meorum.
GEN 47:7 Post hæc introduxit Joseph patrem suum ad regem, et statuit eum coram eo: qui benedicens illi,
GEN 47:8 et interrogatus ab eo: Quot sunt dies annorum vitæ tuæ?
GEN 47:9 respondit: Dies peregrinationis meæ centum triginta annorum sunt, parvi et mali, et non pervenerunt usque ad dies patrum meorum quibus peregrinati sunt.
GEN 47:10 Et benedicto rege, egressus est foras.
GEN 47:11 Joseph vero patri et fratribus suis dedit possessionem in Ægypto in optimo terræ loco, Ramesses, ut præceperat Pharao.
GEN 47:12 Et alebat eos, omnemque domum patris sui, præbens cibaria singulis.
GEN 47:13 In toto enim orbe panis deerat, et oppresserat fames terram, maxime Ægypti et Chanaan.
GEN 47:14 E quibus omnem pecuniam congregavit pro venditione frumenti, et intulit eam in ærarium regis.
GEN 47:15 Cumque defecisset emptoribus pretium, venit cuncta Ægyptus ad Joseph, dicens: Da nobis panes: quare morimur coram te, deficiente pecunia?
GEN 47:16 Quibus ille respondit: Adducite pecora vestra, et dabo vobis pro eis cibos, si pretium non habetis.
GEN 47:17 Quæ cum adduxissent, dedit eis alimenta pro equis, et ovibus, et bobus, et asinis: sustentavitque eos illo anno pro commutatione pecorum.
GEN 47:18 Venerunt quoque anno secundo, et dixerunt ei: Non celabimus dominum nostrum quod deficiente pecunia, pecora simul defecerunt: nec clam te est, quod absque corporibus et terra nihil habeamus.
GEN 47:19 Cur ergo moriemur te vidente? et nos et terra nostra tui erimus: eme nos in servitutem regiam, et præbe semina, ne pereunte cultore redigatur terra in solitudinem.
GEN 47:20 Emit igitur Joseph omnem terram Ægypti, vendentibus singulis possessiones suas præ magnitudine famis. Subjecitque eam Pharaoni,
GEN 47:21 et cunctos populos ejus a novissimis terminis Ægypti usque ad extremos fines ejus,
GEN 47:22 præter terram sacerdotum, quæ a rege tradita fuerat eis: quibus et statuta cibaria ex horreis publicis præbebantur, et idcirco non sunt compulsi vendere possessiones suas.
GEN 47:23 Dixit ergo Joseph ad populos: En ut cernitis, et vos et terram vestram Pharao possidet: accipite semina, et serite agros,
GEN 47:24 ut fruges habere possitis. Quintam partem regi dabitis: quatuor reliquas permitto vobis in sementem, et in cibum familiis et liberis vestris.
GEN 47:25 Qui responderunt: Salus nostra in manu tua est: respiciat nos tantum dominus noster, et læti serviemus regi.
GEN 47:26 Ex eo tempore usque in præsentem diem, in universa terra Ægypti regibus quinta pars solvitur, et factum est quasi in legem, absque terra sacerdotali, quæ libera ab hac conditione fuit.
GEN 47:27 Habitavit ergo Israël in Ægypto, id est, in terra Gessen, et possedit eam: auctusque est, et multiplicatus nimis.
GEN 47:28 Et vixit in ea decem et septem annis: factique sunt omnes dies vitæ illius, centum quadraginta septem annorum.
GEN 47:29 Cumque appropinquare cerneret diem mortis suæ, vocavit filium suum Joseph, et dixit ad eum: Si inveni gratiam in conspectu tuo, pone manum tuam sub femore meo: et facies mihi misericordiam et veritatem, ut non sepelias me in Ægypto:
GEN 47:30 sed dormiam cum patribus meis, et auferas me de terra hac, condasque in sepulchro majorum meorum. Cui respondit Joseph: Ego faciam quod jussisti.
GEN 47:31 Et ille: Jura ergo, inquit, mihi. Quo jurante, adoravit Israël Deum, conversus ad lectuli caput.
GEN 48:1 His ita transactis, nuntiatum est Joseph quod ægrotaret pater suus: qui, assumptis duobus filiis Manasse et Ephraim, ire perrexit.
GEN 48:2 Dictumque est seni: Ecce filius tuus Joseph venit ad te. Qui confortatus sedit in lectulo.
GEN 48:3 Et ingresso ad se ait: Deus omnipotens apparuit mihi in Luza, quæ est in terra Chanaan: benedixitque mihi,
GEN 48:4 et ait: Ego te augebo et multiplicabo, et faciam te in turbas populorum: daboque tibi terram hanc, et semini tuo post te in possessionem sempiternam.
GEN 48:5 Duo ergo filii tui, qui nati sunt tibi in terra Ægypti antequam huc venirem ad te, mei erunt: Ephraim et Manasses, sicut Ruben et Simeon reputabuntur mihi.
GEN 48:6 Reliquos autem quos genueris post eos, tui erunt, et nomine fratrum suorum vocabuntur in possessionibus suis.
GEN 48:7 Mihi enim, quando veniebam de Mesopotamia, mortua est Rachel in terra Chanaan in ipso itinere, eratque vernum tempus: et ingrediebar Ephratam, et sepelivi eam juxta viam Ephratæ, quæ alio nomine appellatur Bethlehem.
GEN 48:8 Videns autem filios ejus dixit ad eum: Qui sunt isti?
GEN 48:9 Respondit: Filii mei sunt, quos donavit mihi Deus in hoc loco. Adduc, inquit, eos ad me, ut benedicam illis.
GEN 48:10 Oculi enim Israël caligabant præ nimia senectute, et clare videre non poterat. Applicitosque ad se, deosculatus et circumplexus eos,
GEN 48:11 dixit ad filium suum: Non sum fraudatus aspectu tuo: insuper ostendit mihi Deus semen tuum.
GEN 48:12 Cumque tulisset eos Joseph de gremio patris, adoravit pronus in terram.
GEN 48:13 Et posuit Ephraim ad dexteram suam, id est, ad sinistram Israël: Manassen vero in sinistra sua, ad dexteram scilicet patris, applicuitque ambos ad eum.
GEN 48:14 Qui extendens manum dexteram, posuit super caput Ephraim minoris fratris: sinistram autem super caput Manasse qui major natu erat, commutans manus.
GEN 48:15 Benedixitque Jacob filiis Joseph, et ait: Deus, in cujus conspectu ambulaverunt patres mei Abraham, et Isaac; Deus qui pascit me ab adolescentia mea usque in præsentem diem:
GEN 48:16 angelus, qui eruit me de cunctis malis, benedicat pueris istis: et invocetur super eos nomen meum, nomina quoque patrum meorum Abraham et Isaac, et crescant in multitudinem super terram.
GEN 48:17 Videns autem Joseph quod posuisset pater suus dexteram manum super caput Ephraim, graviter accepit: et apprehensam manum patris levare conatus est de capite Ephraim, et transferre super caput Manasse.
GEN 48:18 Dixitque ad patrem: Non ita convenit, pater: quia hic est primogenitus, pone dexteram tuam super caput ejus.
GEN 48:19 Qui renuens, ait: Scio, fili mi, scio: et iste quidem erit in populos, et multiplicabitur: sed frater ejus minor, major erit illo: et semen illius crescet in gentes.
GEN 48:20 Benedixitque eis in tempore illo, dicens: In te benedicetur Israël, atque dicetur: Faciat tibi Deus sicut Ephraim, et sicut Manasse. Constituitque Ephraim ante Manassen.
GEN 48:21 Et ait ad Joseph filium suum: En ego morior, et erit Deus vobiscum, reducetque vos ad terram patrum vestrorum.
GEN 48:22 Do tibi partem unam extra fratres tuos, quam tuli de manu Amorrhæi in gladio et arcu meo.
GEN 49:1 Vocavit autem Jacob filios suos, et ait eis: Congregamini, ut annuntiem quæ ventura sunt vobis in diebus novissimis.
GEN 49:2 [Congregamini, et audite, filii Jacob, audite Israël patrem vestrum:
GEN 49:3 Ruben, primogenitus meus, tu fortitudo mea, et principium doloris mei; prior in donis, major in imperio.
GEN 49:4 Effusus es sicut aqua, non crescas: quia ascendisti cubile patris tui, et maculasti stratum ejus.
GEN 49:5 Simeon et Levi fratres vasa iniquitatis bellantia.
GEN 49:6 In consilium eorum non veniat anima mea, et in cœtu illorum non sit gloria mea: quia in furore suo occiderunt virum, et in voluntate sua suffoderunt murum.
GEN 49:7 Maledictus furor eorum, quia pertinax: et indignatio eorum, quia dura: dividam eos in Jacob, et dispergam eos in Israël.
GEN 49:8 Juda, te laudabunt fratres tui: manus tua in cervicibus inimicorum tuorum, adorabunt te filii patris tui.
GEN 49:9 Catulus leonis Juda: ad prædam, fili mi, ascendisti: requiescens accubuisti ut leo, et quasi leæna: quis suscitabit eum?
GEN 49:10 Non auferetur sceptrum de Juda, et dux de femore ejus, donec veniat qui mittendus est, et ipse erit expectatio gentium.
GEN 49:11 Ligans ad vineam pullum suum, et ad vitem, o fili mi, asinam suam, lavabit in vino stolam suam et in sanguine uvæ pallium suum.
GEN 49:12 Pulchriores sunt oculi ejus vino, et dentes ejus lacte candidiores.
GEN 49:13 Zabulon in littore maris habitabit, et in statione navium pertingens usque ad Sidonem.
GEN 49:14 Issachar asinus fortis accubans inter terminos.
GEN 49:15 Vidit requiem, quod esset bona et terram, quod optima: et supposuit humerum suum ad portandum, factusque est tributis serviens.
GEN 49:16 Dan judicabit populum suum sicut et alia tribus in Israël.
GEN 49:17 Fiat Dan coluber in via, cerastes in semita, mordens ungulas equi, ut cadat ascensor ejus retro.
GEN 49:18 Salutare tuum expectabo, Domine.
GEN 49:19 Gad, accinctus præliabatur ante eum: et ipse accingetur retrorsum.
GEN 49:20 Aser, pinguis panis ejus, et præbebit delicias regibus.
GEN 49:21 Nephthali, cervus emissus, et dans eloquia pulchritudinis.
GEN 49:22 Filius accrescens Joseph, filius accrescens et decorus aspectu: filiæ discurrerunt super murum.
GEN 49:23 Sed exasperaverunt eum et jurgati sunt, invideruntque illi habentes jacula.
GEN 49:24 Sedit in forti arcus ejus, et dissoluta sunt vincula brachiorum et manuum illius per manus potentis Jacob: inde pastor egressus est, lapis Israël.
GEN 49:25 Deus patris tui erit adjutor tuus, et omnipotens benedicet tibi benedictionibus cæli desuper, benedictionibus abyssi jacentis deorsum, benedictionibus uberum et vulvæ.
GEN 49:26 Benedictiones patris tui confortatæ sunt benedictionibus patrum ejus, donec veniret desiderium collium æternorum: fiant in capite Joseph, et in vertice Nazaræi inter fratres suos.
GEN 49:27 Benjamin lupus rapax, mane comedat prædam, et vespere dividet spolia.]
GEN 49:28 Omnes hi in tribubus Israël duodecim: hæc locutus est eis pater suus, benedixitque singulis benedictionibus propriis.
GEN 49:29 Et præcepit eis, dicens: Ego congregor ad populum meum: sepelite me cum patribus meis in spelunca duplici quæ est in agro Ephron Hethæi,
GEN 49:30 contra Mambre in terra Chanaan, quam emit Abraham cum agro ab Ephron Hethæo in possessionem sepulchri.
GEN 49:31 Ibi sepelierunt eum, et Saram uxorem ejus: ibi sepultus est Isaac cum Rebecca conjuge sua: ibi et Lia condita jacet.
GEN 49:32 Finitisque mandatis quibus filios instruebat, collegit pedes suos super lectulum, et obiit: appositusque est ad populum suum.
GEN 50:1 Quod cernens Joseph, ruit super faciem patris, flens et deosculans eum.
GEN 50:2 Præcepitque servis suis medicis ut aromatibus condirent patrem.
GEN 50:3 Quibus jussa explentibus, transierunt quadraginta dies: iste quippe mos erat cadaverum conditorum: flevitque eum Ægyptus septuaginta diebus.
GEN 50:4 Et expleto planctus tempore, locutus est Joseph ad familiam Pharaonis: Si inveni gratiam in conspectu vestro, loquimini in auribus Pharaonis:
GEN 50:5 eo quod pater meus adjuraverit me dicens: En morior: in sepulchro meo, quod fodi mihi in terra Chanaan, sepelies me. Ascendam igitur, et sepeliam patrem meum, ac revertar.
GEN 50:6 Dixitque ei Pharao: Ascende, et sepeli patrem tuum sicut adjuratus es.
GEN 50:7 Quo ascendente, ierunt cum eo omnes senes domus Pharaonis, cunctique majores natu terræ Ægypti:
GEN 50:8 domus Joseph cum fratribus suis, absque parvulis, et gregibus atque armentis, quæ dereliquerant in terra Gessen.
GEN 50:9 Habuit quoque in comitatu currus et equites: et facta est turba non modica.
GEN 50:10 Veneruntque ad Aream Atad, quæ sita est trans Jordanem: ubi celebrantes exequias planctu magno atque vehementi impleverunt septem dies.
GEN 50:11 Quod cum vidissent habitatores terræ Chanaan, dixerunt: Planctus magnus est iste Ægyptiis. Et idcirco vocatum est nomen loci illius, Planctus Ægypti.
GEN 50:12 Fecerunt ergo filii Jacob sicut præceperat eis:
GEN 50:13 et portantes eum in terram Chanaan, sepelierunt eum in spelunca duplici, quam emerat Abraham cum agro in possessionem sepulchri ab Ephron Hethæo, contra faciem Mambre.
GEN 50:14 Reversusque est Joseph in Ægyptum cum fratribus suis, et omni comitatu, sepulto patre.
GEN 50:15 Quo mortuo, timentes fratres ejus, et mutuo colloquentes: Ne forte memor sit injuriæ quam passus est, et reddat nobis omne malum quod fecimus,
GEN 50:16 mandaverunt ei dicentes: Pater tuus præcepit nobis antequam moreretur,
GEN 50:17 ut hæc tibi verbis illius diceremus: Obsecro ut obliviscaris sceleris fratrum tuorum, et peccati atque malitiæ quam exercuerunt in te: nos quoque oramus ut servis Dei patris tui dimittas iniquitatem hanc. Quibus auditis flevit Joseph.
GEN 50:18 Veneruntque ad eum fratres sui: et proni adorantes in terram, dixerunt: Servi tui sumus.
GEN 50:19 Quibus ille respondit: Nolite timere: num Dei possumus resistere voluntati?
GEN 50:20 Vos cogitastis de me malum: sed Deus vertit illud in bonum, ut exaltaret me, sicut in præsentiarum cernitis, et salvos faceret multos populos.
GEN 50:21 Nolite timere: ego pascam vos et parvulos vestros: consolatusque est eos, et blande ac leniter est locutus.
GEN 50:22 Et habitavit in Ægypto cum omni domo patris sui: vixitque centum decem annis. Et vidit Ephraim filios usque ad tertiam generationem. Filii quoque Machir filii Manasse nati sunt in genibus Joseph.
GEN 50:23 Quibus transactis, locutus est fratribus suis: Post mortem meam Deus visitabit vos, et ascendere vos faciet de terra ista ad terram quam juravit Abraham, Isaac et Jacob.
GEN 50:24 Cumque adjurasset eos atque dixisset: Deus visitabit vos, asportate ossa mea vobiscum de loco isto:
GEN 50:25 mortuus est, expletis centum decem vitæ suæ annis. Et conditus aromatibus, repositus est in loculo in Ægypto.
EXO 1:1 Hæc sunt nomina filiorum Israël qui ingressi sunt in Ægyptum cum Jacob: singuli cum domibus suis introierunt:
EXO 1:2 Ruben, Simeon, Levi, Judas,
EXO 1:3 Issachar, Zabulon et Benjamin,
EXO 1:4 Dan et Nephthali, Gad et Aser.
EXO 1:5 Erant igitur omnes animæ eorum qui egressi sunt de femore Jacob, septuaginta: Joseph autem in Ægypto erat.
EXO 1:6 Quo mortuo, et universis fratribus ejus, omnique cognatione illa,
EXO 1:7 filii Israël creverunt, et quasi germinantes multiplicati sunt: ac roborati nimis, impleverunt terram.
EXO 1:8 Surrexit interea rex novus super Ægyptum, qui ignorabat Joseph.
EXO 1:9 Et ait ad populum suum: Ecce, populus filiorum Israël multus, et fortior nobis est.
EXO 1:10 Venite, sapienter opprimamus eum, ne forte multiplicetur: et si ingruerit contra nos bellum, addatur inimicis nostris, expugnatisque nobis egrediatur de terra.
EXO 1:11 Præposuit itaque eis magistros operum, ut affligerent eos oneribus: ædificaveruntque urbes tabernaculorum Pharaoni, Phithom et Ramesses.
EXO 1:12 Quantoque opprimebant eos, tanto magis multiplicabantur, et crescebant:
EXO 1:13 oderantque filios Israël Ægyptii, et affligebant illudentes eis,
EXO 1:14 atque ad amaritudinem perducebant vitam eorum operibus duris luti et lateris, omnique famulatu, quo in terræ operibus premebantur.
EXO 1:15 Dixit autem rex Ægypti obstetricibus Hebræorum, quarum una vocabatur Sephora, altera Phua,
EXO 1:16 præcipiens eis: Quando obstetricabitis Hebræas, et partus tempus advenerit: si masculus fuerit, interficite eum: si femina, reservate.
EXO 1:17 Timuerunt autem obstetrices Deum, et non fecerunt juxta præceptum regis Ægypti, sed conservabant mares.
EXO 1:18 Quibus ad se accersitis, rex ait: Quidnam est hoc quod facere voluistis, ut pueros servaretis?
EXO 1:19 Quæ responderunt: Non sunt Hebreæ sicut ægyptiæ mulieres: ipsæ enim obstetricandi habent scientiam, et priusquam veniamus ad eas, pariunt.
EXO 1:20 Bene ergo fecit Deus obstetricibus: et crevit populus, confortatusque est nimis.
EXO 1:21 Et quia timuerunt obstetrices Deum, ædificavit eis domos.
EXO 1:22 Præcepit ergo Pharao omni populo suo, dicens: Quidquid masculini sexus natum fuerit, in flumen projicite: quidquid feminini, reservate.
EXO 2:1 Egressus est post hæc vir de domo Levi: et accepit uxorem stirpis suæ.
EXO 2:2 Quæ concepit, et peperit filium: et videns eum elegantem, abscondit tribus mensibus.
EXO 2:3 Cumque jam celare non posset, sumpsit fiscellam scirpeam, et linivit eam bitumine ac pice: posuitque intus infantulum, et exposuit eum in carecto ripæ fluminis,
EXO 2:4 stante procul sorore ejus, et considerante eventum rei.
EXO 2:5 Ecce autem descendebat filia Pharaonis ut lavaretur in flumine: et puellæ ejus gradiebantur per crepidinem alvei. Quæ cum vidisset fiscellam in papyrione, misit unam e famulabus suis: et allatam
EXO 2:6 aperiens, cernensque in ea parvulum vagientem, miserta ejus, ait: De infantibus Hebræorum est hic.
EXO 2:7 Cui soror pueri: Vis, inquit, ut vadam, et vocem tibi mulierem hebræam, quæ nutrire possit infantulum?
EXO 2:8 Respondit: Vade. Perrexit puella et vocavit matrem suam.
EXO 2:9 Ad quam locuta filia Pharaonis: Accipe, ait, puerum istum, et nutri mihi: ego dabo tibi mercedem tuam. Suscepit mulier, et nutrivit puerum: adultumque tradidit filiæ Pharaonis.
EXO 2:10 Quem illa adoptavit in locum filii, vocavitque nomen ejus Moyses, dicens: Quia de aqua tuli eum.
EXO 2:11 In diebus illis postquam creverat Moyses, egressus est ad fratres suos: viditque afflictionem eorum, et virum ægyptium percutientem quemdam de Hebræis fratribus suis.
EXO 2:12 Cumque circumspexisset huc atque illuc, et nullum adesse vidisset, percussum Ægyptium abscondit sabulo.
EXO 2:13 Et egressus die altero conspexit duos Hebræos rixantes: dixitque ei qui faciebat injuriam: Quare percutis proximum tuum?
EXO 2:14 Qui respondit: Quis te constituit principem et judicem super nos? num occidere me tu vis, sicut heri occidisti Ægyptium? Timuit Moyses, et ait: Quomodo palam factum est verbum istud?
EXO 2:15 Audivitque Pharao sermonem hunc, et quærebat occidere Moysen: qui fugiens de conspectu ejus, moratus est in terra Madian, et sedit juxta puteum.
EXO 2:16 Erant autem sacerdoti Madian septem filiæ, quæ venerunt ad hauriendam aquam: et impletis canalibus adaquare cupiebant greges patris sui.
EXO 2:17 Supervenere pastores, et ejecerunt eas: surrexitque Moyses, et defensis puellis, adaquavit oves earum.
EXO 2:18 Quæ cum revertissent ad Raguel patrem suum, dixit ad eas: Cur velocius venistis solito?
EXO 2:19 Responderunt: Vir ægyptius liberavit nos de manu pastorum: insuper et hausit aquam nobiscum, potumque dedit ovibus.
EXO 2:20 At ille: Ubi est? inquit: quare dimisistis hominem? vocate eum ut comedat panem.
EXO 2:21 Juravit ergo Moyses quod habitaret cum eo. Accepitque Sephoram filiam ejus uxorem:
EXO 2:22 quæ peperit ei filium, quem vocavit Gersam, dicens: Advena fui in terra aliena. Alterum vero peperit, quem vocavit Eliezer, dicens: Deus enim patris mei adjutor meus eripuit me de manu Pharaonis.
EXO 2:23 Post multum vero tempore mortuus est rex Ægypti: et ingemiscentes filii Israël, propter opera vociferati sunt: ascenditque clamor eorum ad Deum ab operibus.
EXO 2:24 Et audivit gemitum eorum, ac recordatus est fœderis quod pepigit cum Abraham, Isaac et Jacob.
EXO 2:25 Et respexit Dominus filios Israël et cognovit eos.
EXO 3:1 Moyses autem pascebat oves Jethro soceri sui sacerdotis Madian: cumque minasset gregem ad interiora deserti, venit ad montem Dei Horeb.
EXO 3:2 Apparuitque ei Dominus in flamma ignis de medio rubi: et videbat quod rubus arderet, et non combureretur.
EXO 3:3 Dixit ergo Moyses: Vadam, et videbo visionem hanc magnam, quare non comburatur rubus.
EXO 3:4 Cernens autem Dominus quod pergeret ad videndum, vocavit eum de medio rubi, et ait: Moyses, Moyses. Qui respondit: Adsum.
EXO 3:5 At ille: Ne appropies, inquit, huc: solve calceamentum de pedibus tuis: locus enim, in quo stas, terra sancta est.
EXO 3:6 Et ait: Ego sum Deus patris tui, Deus Abraham, Deus Isaac et Deus Jacob. Abscondit Moyses faciem suam: non enim audebat aspicere contra Deum.
EXO 3:7 Cui ait Dominus: Vidi afflictionem populi mei in Ægypto, et clamorem ejus audivi propter duritiam eorum qui præsunt operibus:
EXO 3:8 et sciens dolorem ejus, descendi ut liberem eum de manibus Ægyptiorum, et educam de terra illa in terram bonam, et spatiosam, in terram quæ fluit lacte et melle, ad loca Chananæi et Hethæi, et Amorrhæi, et Pherezæi, et Hevæi, et Jebusæi.
EXO 3:9 Clamor ergo filiorum Israël venit ad me: vidique afflictionem eorum, qua ab Ægyptiis opprimuntur.
EXO 3:10 Sed veni, et mittam te ad Pharaonem, ut educas populum meum, filios Israël, de Ægypto.
EXO 3:11 Dixitque Moyses ad Deum: Quis sum ego ut vadam ad Pharaonem, et educam filios Israël de Ægypto?
EXO 3:12 Qui dixit ei: Ego ero tecum: et hoc habebis signum, quod miserim te: cum eduxeris populum meum de Ægypto, immolabis Deo super montem istum.
EXO 3:13 Ait Moyses ad Deum: Ecce ego vadam ad filios Israël, et dicam eis: Deus patrum vestrorum misit me ad vos. Si dixerint mihi: Quod est nomen ejus? quid dicam eis?
EXO 3:14 Dixit Deus ad Moysen: Ego sum qui sum. Ait: Sic dices filiis Israël: Qui est, misit me ad vos.
EXO 3:15 Dixitque iterum Deus ad Moysen: Hæc dices filiis Israël: Dominus Deus patrum vestrorum, Deus Abraham, Deus Isaac et Deus Jacob, misit me ad vos: hoc nomen mihi est in æternum, et hoc memoriale meum in generationem et generationem.
EXO 3:16 Vade, et congrega seniores Israël, et dices ad eos: Dominus Deus patrum vestrorum apparuit mihi, Deus Abraham, Deus Isaac et Deus Jacob, dicens: Visitans visitavi vos: et vidi omnia quæ acciderunt vobis in Ægypto.
EXO 3:17 Et dixi ut educam vos de afflictione Ægypti in terram Chananæi, et Hethæi, et Amorrhæi, et Pherezæi, et Hevæi, et Jebusæi, ad terram fluentem lacte et melle.
EXO 3:18 Et audient vocem tuam: ingredierisque tu, et seniores Israël, ad regem Ægypti, et dices ad eum: Dominus Deus Hebræorum vocavit nos: ibimus viam trium dierum in solitudinem, ut immolemus Domino Deo nostro.
EXO 3:19 Sed ego scio quod non dimittet vos rex Ægypti ut eatis nisi per manum validam.
EXO 3:20 Extendam enim manum meam, et percutiam Ægyptum in cunctis mirabilibus meis, quæ facturus sum in medio eorum: post hæc dimittet vos.
EXO 3:21 Daboque gratiam populo huic coram Ægyptiis: et cum egrediemini, non exibitis vacui:
EXO 3:22 sed postulabit mulier a vicina sua et ab hospita sua, vasa argentea et aurea, ac vestes: ponetisque eas super filios et filias vestras, et spoliabitis Ægyptum.
EXO 4:1 Respondens Moyses ait: Non credent mihi, neque audient vocem meam, sed dicent: Non apparuit tibi Dominus.
EXO 4:2 Dixit ergo ad eum: Quid est quod tenes in manu tua? Respondit: Virga.
EXO 4:3 Dixitque Dominus: Projice eam in terram. Projecit, et versa est in colubrum, ita ut fugeret Moyses.
EXO 4:4 Dixitque Dominus: Extende manum tuam, et apprehende caudam ejus. Extendit, et tenuit, versaque est in virgam.
EXO 4:5 Ut credant, inquit, quod apparuerit tibi Dominus Deus patrum suorum, Deus Abraham, Deus Isaac et Deus Jacob.
EXO 4:6 Dixitque Dominus rursum: Mitte manum tuam in sinum tuum. Quam cum misisset in sinum, protulit leprosam instar nivis.
EXO 4:7 Retrahe, ait, manum tuam in sinum tuum. Retraxit, et protulit iterum, et erat similis carni reliquæ.
EXO 4:8 Si non crediderint, inquit, tibi, neque audierint sermonem signi prioris, credent verbo signi sequentis.
EXO 4:9 Quod si nec duobus quidem his signis crediderint, neque audierint vocem tuam: sume aquam fluminis, et effunde eam super aridam, et quidquid hauseris de fluvio, vertetur in sanguinem.
EXO 4:10 Ait Moyses: Obsecro, Domine, non sum eloquens ab heri et nudiustertius: et ex quo locutus es ad servum tuum, impeditioris et tardioris linguæ sum.
EXO 4:11 Dixit Dominus ad eum: Quis fecit os hominis? aut quis fabricatus est mutum et surdum, videntem et cæcum? nonne ego?
EXO 4:12 Perge, igitur, et ego ero in ore tuo: doceboque te quid loquaris.
EXO 4:13 At ille: Obsecro, inquit, Domine, mitte quem missurus es.
EXO 4:14 Iratus Dominus in Moysen, ait: Aaron frater tuus Levites, scio quod eloquens sit: ecce ipse egreditur in occursum tuum, vidensque te lætabitur corde.
EXO 4:15 Loquere ad eum, et pone verba mea in ore ejus: et ego ero in ore tuo, et in ore illius, et ostendam vobis quid agere debeatis.
EXO 4:16 Ipse loquetur pro te ad populum, et erit os tuum: tu autem eris ei in his quæ ad Deum pertinent.
EXO 4:17 Virgam quoque hanc sume in manu tua, in qua facturus es signa.
EXO 4:18 Abiit Moyses, et reversus est ad Jethro socerum suum, dixitque ei: Vadam et revertar ad fratres meos in Ægyptum, ut videam si adhuc vivant. Cui ait Jethro: Vade in pace.
EXO 4:19 Dixit ergo Dominus ad Moysen in Madian: Vade, et revertere in Ægyptum, mortui sunt enim omnes qui quærebant animam tuam.
EXO 4:20 Tulit ergo Moyses uxorem suam, et filios suos, et imposuit eos super asinum: reversusque est in Ægyptum, portans virgam Dei in manu sua.
EXO 4:21 Dixitque ei Dominus revertenti in Ægyptum: Vide ut omnia ostenta quæ posui in manu tua, facias coram Pharaone: ego indurabo cor ejus, et non dimittet populum.
EXO 4:22 Dicesque ad eum: Hæc dicit Dominus: Filius meus primogenitus Israël.
EXO 4:23 Dixi tibi: Dimitte filium meum ut serviat mihi; et noluisti dimittere eum: ecce ego interficiam filium tuum primogenitum.
EXO 4:24 Cumque esset in itinere, in diversorio occurrit ei Dominus, et volebat occidere eum.
EXO 4:25 Tulit idcirco Sephora acutissimam petram, et circumcidit præputium filii sui, tetigitque pedes ejus, et ait: Sponsus sanguinum tu mihi es.
EXO 4:26 Et dimisit eum postquam dixerat: Sponsus sanguinum ob circumcisionem.
EXO 4:27 Dixit autem Dominus ad Aaron: Vade in occursum Moysi in desertum. Qui perrexit obviam ei in montem Dei, et osculatus est eum.
EXO 4:28 Narravitque Moyses Aaron omnia verba Domini quibus miserat eum, et signa quæ mandaverat.
EXO 4:29 Veneruntque simul, et congregaverunt cunctos seniores filiorum Israël.
EXO 4:30 Locutusque est Aaron omnia verba quæ dixerat Dominus ad Moysen: et fecit signa coram populo,
EXO 4:31 et credidit populus. Audieruntque quod visitasset Dominus filios Israël, et respexisset afflictionem illorum: et proni adoraverunt.
EXO 5:1 Post hæc ingressi sunt Moyses et Aaron, et dixerunt Pharaoni: Hæc dicit Dominus Deus Israël: Dimitte populum meum ut sacrificet mihi in deserto.
EXO 5:2 At ille respondit: Quis est Dominus, ut audiam vocem ejus, et dimittam Israël? nescio Dominum, et Israël non dimittam.
EXO 5:3 Dixeruntque: Deus Hebræorum vocavit nos, ut eamus viam trium dierum in solitudinem, et sacrificemus Domino Deo nostro: ne forte accidat nobis pestis aut gladius.
EXO 5:4 Ait ad eos rex Ægypti: Quare Moyses et Aaron sollicitatis populum ab operibus suis? ite ad onera vestra.
EXO 5:5 Dixitque Pharao: Multus est populus terræ: videtis quod turba succreverit: quanto magis si dederitis eis requiem ab operibus?
EXO 5:6 Præcepit ergo in die illo præfectis operum et exactoribus populi, dicens:
EXO 5:7 Nequaquam ultra dabitis paleas populo ad conficiendos lateres, sicut prius: sed ipsi vadant, et colligant stipulas.
EXO 5:8 Et mensuram laterum, quam prius faciebant, imponetis super eos, nec minuetis quidquam: vacant enim, et idcirco vociferantur, dicentes: Eamus, et sacrificemus Deo nostro.
EXO 5:9 Opprimantur operibus, et expleant ea: ut non acquiescant verbis mendacibus.
EXO 5:10 Igitur egressi præfecti operum et exactores ad populum, dixerunt: Sic dicit Pharao: Non do vobis paleas:
EXO 5:11 ite, et colligite sicubi invenire poteritis, nec minuetur quidquam de opere vestro.
EXO 5:12 Dispersusque est populus per omnem terram Ægypti ad colligendas paleas.
EXO 5:13 Præfecti quoque operum instabant, dicentes: Complete opus vestrum quotidie, ut prius facere solebatis quando dabantur vobis paleæ.
EXO 5:14 Flagellatique sunt qui præerant operibus filiorum Israël, ab exactoribus Pharaonis, dicentibus: Quare non impletis mensuram laterum sicut prius, nec heri, nec hodie?
EXO 5:15 Veneruntque præpositi filiorum Israël, et vociferati sunt ad Pharaonem dicentes: Cur ita agis contra servos tuos?
EXO 5:16 paleæ non dantur nobis, et lateres similiter imperantur: en famuli tui flagellis cædimur, et injuste agitur contra populum tuum.
EXO 5:17 Qui ait: Vacatis otio, et idcirco dicitis: Eamus, et sacrificemus Domino.
EXO 5:18 Ite ergo, et operamini: paleæ non dabuntur vobis, et reddetis consuetum numerum laterum.
EXO 5:19 Videbantque se præpositi filiorum Israël in malo, eo quod diceretur eis: Non minuetur quidquam de lateribus per singulos dies.
EXO 5:20 Occurreruntque Moysi et Aaron, qui stabant ex adverso, egredientibus a Pharaone:
EXO 5:21 et dixerunt ad eos: Videat Dominus et judicet, quoniam fœtere fecistis odorem nostrum coram Pharaone et servis ejus, et præbuistis ei gladium, ut occideret nos.
EXO 5:22 Reversusque est Moyses ad Dominum, et ait: Domine, cur afflixisti populum istum? quare misisti me?
EXO 5:23 ex eo enim quo ingressus sum ad Pharaonem ut loquerer in nomine tuo, afflixit populum tuum: et non liberasti eos.
EXO 6:1 Dixitque Dominus ad Moysen: Nunc videbis quæ facturus sim Pharaoni: per manum enim fortem dimittet eos, et in manu robusta ejiciet illos de terra sua.
EXO 6:2 Locutusque est Dominus ad Moysen dicens: Ego Dominus
EXO 6:3 qui apparui Abraham, Isaac et Jacob in Deo omnipotente: et nomen meum Adonai non indicavi eis.
EXO 6:4 Pepigique fœdus cum eis, ut darem eis terram Chanaan, terram peregrinationis eorum, in qua fuerunt advenæ.
EXO 6:5 Ego audivi gemitum filiorum Israël, quo Ægyptii oppresserunt eos: et recordatus sum pacti mei.
EXO 6:6 Ideo dic filiis Israël: Ego Dominus qui educam vos de ergastulo Ægyptiorum, et eruam de servitute, ac redimam in brachio excelso et judiciis magnis.
EXO 6:7 Et assumam vos mihi in populum, et ero vester Deus: et scietis quod ego sum Dominus Deus vester qui eduxerim vos de ergastulo Ægyptiorum,
EXO 6:8 et induxerim in terram, super quam levavi manum meam ut darem eam Abraham, Isaac et Jacob: daboque illam vobis possidendam. Ego Dominus.
EXO 6:9 Narravit ergo Moyses omnia filiis Israël: qui non acquieverunt ei propter angustiam spiritus, et opus durissimum.
EXO 6:10 Locutusque est Dominus ad Moysen, dicens:
EXO 6:11 Ingredere, et loquere ad Pharaonem regem Ægypti, ut dimittat filios Israël de terra sua.
EXO 6:12 Respondit Moyses coram Domino: Ecce filii Israël non audiunt me: et quomodo audiet Pharao, præsertim cum incircumcisus sim labiis?
EXO 6:13 Locutusque est Dominus ad Moysen et Aaron, et dedit mandatum ad filios Israël, et ad Pharaonem regem Ægypti ut educerent filios Israël de terra Ægypti.
EXO 6:14 Isti sunt principes domorum per familias suas. Filii Ruben primogeniti Israëlis: Henoch et Phallu, Hesron et Charmi:
EXO 6:15 hæ cognationes Ruben. Filii Simeon: Jamuel, et Jamin, et Ahod, et Jachin, et Soar, et Saul filius Chananitidis: hæ progenies Simeon.
EXO 6:16 Et hæc nomina filiorum Levi per cognationes suas: Gerson, et Caath, et Merari. Anni autem vitæ Levi fuerunt centum triginta septem.
EXO 6:17 Filii Gerson: Lobni et Semei, per cognationes suas.
EXO 6:18 Filii Caath: Amram, et Isaar, et Hebron, et Oziel; anni quoque vitæ Caath, centum triginta tres.
EXO 6:19 Filii Merari: Moholi et Musi: hæ cognationes Levi per familias suas.
EXO 6:20 Accepit autem Amram uxorem Jochabed patruelem suam: quæ peperit ei Aaron et Moysen. Fueruntque anni vitæ Amram, centum triginta septem.
EXO 6:21 Filii quoque Isaar: Core, et Nepheg, et Zechri.
EXO 6:22 Filii quoque Oziel: Misaël, et Elisaphan, et Sethri.
EXO 6:23 Accepit autem Aaron uxorem Elisabeth filiam Aminadab, sororem Nahason, quæ peperit ei Nadab, et Abiu, et Eleazar, et Ithamar.
EXO 6:24 Filii quoque Core: Aser, et Elcana, et Abiasaph: hæ sunt cognationes Coritarum.
EXO 6:25 At vero Eleazar filius Aaron accepit uxorem de filiabus Phutiel: quæ peperit ei Phinees. Hi sunt principes familiarum Leviticarum per cognationes suas.
EXO 6:26 Iste est Aaron et Moyses, quibus præcepit Dominus ut educerent filios Israël de terra Ægypti per turmas suas.
EXO 6:27 Hi sunt, qui loquuntur ad Pharaonem regem Ægypti, ut educant filios Israël de Ægypto: iste est Moyses et Aaron,
EXO 6:28 in die qua locutus est Dominus ad Moysen, in terra Ægypti.
EXO 6:29 Et locutus est Dominus ad Moysen, dicens: Ego Dominus: loquere ad Pharaonem regem Ægypti, omnia quæ ego loquor tibi.
EXO 6:30 Et ait Moyses coram Domino: En incircumcisus labiis sum, quomodo audiet me Pharao?
EXO 7:1 Dixitque Dominus ad Moysen: Ecce constitui te Deum Pharaonis: et Aaron frater tuus erit propheta tuus.
EXO 7:2 Tu loqueris ei omnia quæ mando tibi: et ille loquetur ad Pharaonem, ut dimittat filios Israël de terra sua.
EXO 7:3 Sed ego indurabo cor ejus, et multiplicabo signa et ostenta mea in terra Ægypti,
EXO 7:4 et non audiet vos: immittamque manum meam super Ægyptum, et educam exercitum et populum meum filios Israël de terra Ægypti per judicia maxima.
EXO 7:5 Et scient Ægyptii quia ego sum Dominus qui extenderim manum meam super Ægyptum, et eduxerim filios Israël de medio eorum.
EXO 7:6 Fecit itaque Moyses et Aaron sicut præceperat Dominus: ita egerunt.
EXO 7:7 Erat autem Moyses octoginta annorum, et Aaron octoginta trium, quando locuti sunt ad Pharaonem.
EXO 7:8 Dixitque Dominus ad Moysen et Aaron:
EXO 7:9 Cum dixerit vobis Pharao, Ostendite signa: dices ad Aaron: Tolle virgam tuam, et projice eam coram Pharaone, ac vertetur in colubrum.
EXO 7:10 Ingressi itaque Moyses et Aaron ad Pharaonem, fecerunt sicut præceperat Dominus: tulitque Aaron virgam coram Pharaone et servis ejus, quæ versa est in colubrum.
EXO 7:11 Vocavit autem Pharao sapientes et maleficos: et fecerunt etiam ipsi per incantationes ægyptiacas et arcana quædam similiter.
EXO 7:12 Projeceruntque singuli virgas suas, quæ versæ sunt in dracones: sed devoravit virga Aaron virgas eorum.
EXO 7:13 Induratumque est cor Pharaonis, et non audivit eos, sicut præceperat Dominus.
EXO 7:14 Dixit autem Dominus ad Moysen: Ingravatum est cor Pharaonis: non vult dimittere populum.
EXO 7:15 Vade ad eum mane, ecce egredietur ad aquas: et stabis in occursum ejus super ripam fluminis: et virgam quæ conversa est in draconem, tolles in manu tua.
EXO 7:16 Dicesque ad eum: Dominus Deus Hebræorum misit me ad te, dicens: Dimitte populum meum ut sacrificet mihi in deserto: et usque ad præsens audire noluisti.
EXO 7:17 Hæc igitur dicit Dominus: In hoc scies quod sim Dominus: ecce percutiam virga, quæ in manu mea est, aquam fluminis, et vertetur in sanguinem.
EXO 7:18 Pisces quoque, qui sunt in fluvio, morientur, et computrescent aquæ, et affligentur Ægyptii bibentes aquam fluminis.
EXO 7:19 Dixit quoque Dominus ad Moysen: Dic ad Aaron: Tolle virgam tuam, et extende manum tuam super aquas Ægypti, et super fluvios eorum, et rivos ac paludes, et omnes lacus aquarum, ut vertantur in sanguinem: et sit cruor in omni terra Ægypti, tam in ligneis vasis quam in saxeis.
EXO 7:20 Feceruntque Moyses et Aaron sicut præceperat Dominus: et elevans virgam percussit aquam fluminis coram Pharaone et servis ejus: quæ versa est in sanguinem.
EXO 7:21 Et pisces, qui erant in flumine, mortui sunt: computruitque fluvius, et non poterant Ægyptii bibere aquam fluminis, et fuit sanguis in tota terra Ægypti.
EXO 7:22 Feceruntque similiter malefici Ægyptiorum incantationibus suis: et induratum est cor Pharaonis, nec audivit eos, sicut præceperat Dominus.
EXO 7:23 Avertitque se, et ingressus est domum suam, nec apposuit cor etiam hac vice.
EXO 7:24 Foderunt autem omnes Ægyptii per circuitum fluminis aquam ut biberent: non enim poterant bibere de aqua fluminis.
EXO 7:25 Impletique sunt septem dies, postquam percussit Dominus fluvium.
EXO 8:1 Dixit quoque Dominus ad Moysen: Ingredere ad Pharaonem, et dices ad eum: Hæc dicit Dominus: Dimitte populum meum, ut sacrificet mihi:
EXO 8:2 sin autem nolueris dimittere, ecce ego percutiam omnes terminos tuos ranis,
EXO 8:3 et ebulliet fluvius ranas: quæ ascendent, et ingredientur domum tuam, et cubiculum lectuli tui, et super stratum tuum, et in domos servorum tuorum, et in populum tuum, et in furnos tuos, et in reliquias ciborum tuorum:
EXO 8:4 et ad te, et ad populum tuum, et ad omnes servos tuos intrabunt ranæ.
EXO 8:5 Dixitque Dominus ad Moysen: Dic ad Aaron: Extende manum tuam super fluvios ac super rivos et paludes, et educ ranas super terram Ægypti.
EXO 8:6 Et extendit Aaron manum super aquas Ægypti, et ascenderunt ranæ, operueruntque terram Ægypti.
EXO 8:7 Fecerunt autem et malefici per incantationes suas similiter, eduxeruntque ranas super terram Ægypti.
EXO 8:8 Vocavit autem Pharao Moysen et Aaron, et dixit eis: Orate Dominum ut auferat ranas a me et a populo meo, et dimittam populum ut sacrificet Domino.
EXO 8:9 Dixitque Moyses ad Pharaonem: Constitue mihi quando deprecer pro te, et pro servis tuis, et pro populo tuo, ut abigantur ranæ a te, et a domo tua, et a servis tuis, et a populo tuo: et tantum in flumine remaneant.
EXO 8:10 Qui respondit: Cras. At ille: Juxta, inquit, verbum tuum faciam: ut scias quoniam non est sicut Dominus Deus noster.
EXO 8:11 Et recedent ranæ a te, et a domo tua, et a servis tuis, et a populo tuo: et tantum in flumine remanebunt.
EXO 8:12 Egressique sunt Moyses et Aaron a Pharaone: et clamavit Moyses ad Dominum pro sponsione ranarum quam condixerat Pharaoni.
EXO 8:13 Fecitque Dominus juxta verbum Moysi: et mortuæ sunt ranæ de domibus, et de villis, et de agris.
EXO 8:14 Congregaveruntque eas in immensos aggeres, et computruit terra.
EXO 8:15 Videns autem Pharao quod data esset requies, ingravavit cor suum, et non audivit eos, sicut præceperat Dominus.
EXO 8:16 Dixitque Dominus ad Moysen: Loquere ad Aaron: Extende virgam tuam, et percute pulverem terræ: et sint sciniphes in universa terra Ægypti.
EXO 8:17 Feceruntque ita. Et extendit Aaron manum, virgam tenens: percussitque pulverem terræ, et facti sunt sciniphes in hominibus, et in jumentis: omnis pulvis terræ versus est in sciniphes per totam terram Ægypti.
EXO 8:18 Feceruntque similiter malefici incantationibus suis, ut educerent sciniphes, et non potuerunt: erantque sciniphes tam in hominibus quam in jumentis.
EXO 8:19 Et dixerunt malefici ad Pharaonem: Digitus Dei est hic; induratumque est cor Pharaonis, et non audivit eos sicut præceperat Dominus.
EXO 8:20 Dixit quoque Dominus ad Moysen: Consurge diluculo, et sta coram Pharaone: egredietur enim ad aquas: et dices ad eum: Hæc dicit Dominus: Dimitte populum meum ut sacrificet mihi.
EXO 8:21 Quod si non dimiseris eum, ecce ego immittam in te, et in servos tuos, et in populum tuum, et in domos tuas, omne genus muscarum: et implebuntur domus Ægyptiorum muscis diversi generis, et universa terra in qua fuerint.
EXO 8:22 Faciamque mirabilem in die illa terram Gessen, in qua populus meus est, ut non sint ibi muscæ: et scias quoniam ego Dominus in medio terræ.
EXO 8:23 Ponamque divisionem inter populum meum et populum tuum: cras erit signum istud.
EXO 8:24 Fecitque Dominus ita. Et venit musca gravissima in domos Pharaonis et servorum ejus, et in omnem terram Ægypti: corruptaque est terra ab hujuscemodi muscis.
EXO 8:25 Vocavitque Pharao Moysen et Aaron, et ait eis: Ite et sacrificate Deo vestro in terra hac.
EXO 8:26 Et ait Moyses: Non potest ita fieri: abominationes enim Ægyptiorum immolabimus Domino Deo nostro: quod si mactaverimus ea quæ colunt Ægyptii coram eis, lapidibus nos obruent.
EXO 8:27 Viam trium dierum pergemus in solitudinem: et sacrificabimus Domino Deo nostro, sicut præcepit nobis.
EXO 8:28 Dixitque Pharao: Ego dimittam vos ut sacrificetis Domino Deo vestro in deserto: verumtamen longius ne abeatis, rogate pro me.
EXO 8:29 At ait Moyses: Egressus a te, orabo Dominum: et recedet musca a Pharaone, et a servis suis, et a populo ejus cras: verumtamen noli ultra fallere, ut non dimittas populum sacrificare Domino.
EXO 8:30 Egressusque Moyses a Pharaone, oravit Dominum.
EXO 8:31 Qui fecit juxta verbum illius, et abstulit muscas a Pharaone, et a servis suis, et a populo ejus: non superfuit ne una quidem.
EXO 8:32 Et ingravatum est cor Pharaonis, ita ut nec hac quidem vice dimitteret populum.
EXO 9:1 Dixit autem Dominus ad Moysen: Ingredere ad Pharaonem, et loquere ad eum: Hæc dicit Dominus Deus Hebræorum: Dimitte populum meum ut sacrificet mihi.
EXO 9:2 Quod si adhuc renuis, et retines eos,
EXO 9:3 ecce manus mea erit super agros tuos, et super equos, et asinos, et camelos, et boves, et oves, pestis valde gravis.
EXO 9:4 Et faciet Dominus mirabile inter possessiones Israël et possessiones Ægyptiorum, ut nihil omnino pereat ex eis quæ pertinent ad filios Israël.
EXO 9:5 Constituitque Dominus tempus, dicens: Cras faciet Dominus verbum istud in terra.
EXO 9:6 Fecit ergo Dominus verbum hoc altera die: mortuaque sunt omnia animantia Ægyptiorum; de animalibus vero filiorum Israël, nihil omnino periit.
EXO 9:7 Et misit Pharao ad videndum: nec erat quidquam mortuum de his quæ possidebat Israël. Ingravatumque est cor Pharaonis, et non dimisit populum.
EXO 9:8 Et dixit Dominus ad Moysen et Aaron: Tollite plenas manus cineris de camino, et spargat illum Moyses in cælum coram Pharaone.
EXO 9:9 Sitque pulvis super omnem terram Ægypti: erunt enim in hominibus et jumentis ulcera, et vesicæ turgentes in universa terra Ægypti.
EXO 9:10 Tuleruntque cinerem de camino, et steterunt coram Pharaone, et sparsit illum Moyses in cælum: factaque sunt ulcera vesicarum turgentium in hominibus et jumentis:
EXO 9:11 nec poterant malefici stare coram Moyse propter ulcera quæ in illis erant, et in omni terra Ægypti.
EXO 9:12 Induravitque Dominus cor Pharaonis, et non audivit eos, sicut locutus est Dominus ad Moysen.
EXO 9:13 Dixitque Dominus ad Moysen: Mane consurge, et sta coram Pharaone, et dices ad eum: Hæc dicit Dominus Deus Hebræorum: Dimitte populum meum ut sacrificet mihi.
EXO 9:14 Quia in hac vice mittam omnes plagas meas super cor tuum, et super servos tuos, et super populum tuum: ut scias quod non sit similis mei in omni terra.
EXO 9:15 Nunc enim extendens manum percutiam te, et populum tuum peste, peribisque de terra.
EXO 9:16 Idcirco autem posui te, ut ostendam in te fortitudinem meam, et narretur nomen meum in omni terra.
EXO 9:17 Adhuc retines populum meum, et non vis dimittere eum?
EXO 9:18 En pluam cras hac ipsa hora grandinem multam nimis, qualis non fuit in Ægypto a die qua fundata est, usque in præsens tempus.
EXO 9:19 Mitte ergo jam nunc, et congrega jumenta tua, et omnia quæ habes in agro: homines enim, et jumenta, et universa quæ inventa fuerint foris, nec congregata de agris, cecideritque super ea grando, morientur.
EXO 9:20 Qui timuit verbum Domini de servis Pharaonis, facit confugere servos suos et jumenta in domos:
EXO 9:21 qui autem neglexit sermonem Domini, dimisit servos suos et jumenta in agris.
EXO 9:22 Et dixit Dominus ad Moysen: Extende manum tuam in cælum, ut fiat grando in universa terra Ægypti super homines, et super jumenta, et super omnem herbam agri in terra Ægypti.
EXO 9:23 Extenditque Moyses virgam in cælum, et Dominus dedit tonitrua, et grandinem, ac discurrentia fulgura super terram: pluitque Dominus grandinem super terram Ægypti.
EXO 9:24 Et grando et ignis mista pariter ferebantur: tantæque fuit magnitudinis, quanta ante numquam apparuit in universa terra Ægypti ex quo gens illa condita est.
EXO 9:25 Et percussit grando in omni terra Ægypti cuncta quæ fuerunt in agris, ab homine usque ad jumentum: cunctamque herbam agri percussit grando, et omne lignum regionis confregit.
EXO 9:26 Tantum in terra Gessen, ubi erant filii Israël, grando non cecidit.
EXO 9:27 Misitque Pharao, et vocavit Moysen et Aaron, dicens ad eos: Peccavi etiam nunc: Dominus justus; ego et populus meus, impii.
EXO 9:28 Orate Dominum ut desinant tonitrua Dei, et grando: ut dimittam vos, et nequaquam hic ultra maneatis.
EXO 9:29 Ait Moyses: Cum egressus fuero de urbe, extendam palmas meas ad Dominum, et cessabunt tonitrua, et grando non erit, ut scias quia Domini est terra:
EXO 9:30 novi autem quod et tu et servi tui necdum timeatis Dominum Deum.
EXO 9:31 Linum ergo et hordeum læsum est, eo quod hordeum esset virens, et linum jam folliculos germinaret:
EXO 9:32 triticum autem et far non sunt læsa, quia serotina erant.
EXO 9:33 Egressusque Moyses a Pharaone ex urbe, tetendit manus ad Dominum: et cessaverunt tonitrua et grando, nec ultra stillavit pluvia super terram.
EXO 9:34 Videns autem Pharao quod cessasset pluvia, et grando, et tonitrua, auxit peccatum:
EXO 9:35 et ingravatum est cor ejus, et servorum illius, et induratum nimis: nec dimisit filios Israël, sicut præceperat Dominus per manum Moysi.
EXO 10:1 Et dixit Dominus ad Moysen: Ingredere ad Pharaonem: ego enim induravi cor ejus, et servorum illius, ut faciam signa mea hæc in eo:
EXO 10:2 et narres in auribus filii tui, et nepotum tuorum, quoties contriverim Ægyptios, et signa mea fecerim in eis: et sciatis quia ego Dominus.
EXO 10:3 Introierunt ergo Moyses et Aaron ad Pharaonem, et dixerunt ei: Hæc dicit Dominus Deus Hebræorum: Usquequo non vis subjici mihi? dimitte populum meum, ut sacrificet mihi.
EXO 10:4 Sin autem resistis, et non vis dimittere eum: ecce ego inducam cras locustam in fines tuos:
EXO 10:5 quæ operiat superficiem terræ, ne quidquam ejus appareat, sed comedatur quod residuum fuerit grandini: corrodet enim omnia ligna quæ germinant in agris.
EXO 10:6 Et implebunt domos tuas, et servorum tuorum, et omnium Ægyptiorum, quantam non viderunt patres tui, et avi, ex quo orti sunt super terram, usque in præsentem diem. Avertitque se, et egressus est a Pharaone.
EXO 10:7 Dixerunt autem servi Pharaonis ad eum: Usquequo patiemur hoc scandalum? dimitte homines, ut sacrificent Domino Deo suo; nonne vides quod perierit Ægyptus?
EXO 10:8 Revocaveruntque Moysen et Aaron ad Pharaonem: qui dixit eis: Ite, sacrificate Domino Deo vestro: quinam sunt qui ituri sunt?
EXO 10:9 Ait Moyses: Cum parvulis nostris, et senioribus pergemus, cum filiis et filiabus, cum ovibus et armentis: est enim solemnitas Domini Dei nostri.
EXO 10:10 Et respondit Pharao: Sic Dominus sit vobiscum, quomodo ego dimittam vos, et parvulos vestros, cui dubium est quod pessime cogitetis?
EXO 10:11 non fiet ita, sed ite tantum viri, et sacrificate Domino: hoc enim et ipsi petistis. Statimque ejecti sunt de conspectu Pharaonis.
EXO 10:12 Dixit autem Dominus ad Moysen: Extende manum tuam super terram Ægypti ad locustam, ut ascendat super eam, et devoret omnem herbam quæ residua fuerit grandini.
EXO 10:13 Et extendit Moyses virgam super terram Ægypti: et Dominus induxit ventum urentem tota die illa et nocte: et mane facto, ventus urens levavit locustas.
EXO 10:14 Quæ ascenderunt super universam terram Ægypti: et sederunt in cunctis finibus Ægyptiorum innumerabiles, quales ante illud tempus non fuerant, nec postea futuræ sunt.
EXO 10:15 Operueruntque universam superficiem terræ, vastantes omnia. Devorata est igitur herba terræ, et quidquid pomorum in arboribus fuit, quæ grando dimiserat: nihilque omnino virens relictum est in lignis et in herbis terræ, in cuncta Ægypto.
EXO 10:16 Quam ob rem festinus Pharao vocavit Moysen et Aaron, et dixit eis: Peccavi in Dominum Deum vestrum, et in vos.
EXO 10:17 Sed nunc dimittite peccatum mihi etiam hac vice, et rogate Dominum Deum vestrum, ut auferat a me mortem istam.
EXO 10:18 Egressusque Moyses de conspectu Pharaonis, oravit Dominum.
EXO 10:19 Qui flare fecit ventum ab occidente vehementissimum, et arreptam locustam projecit in mare Rubrum: non remansit ne una quidem in cunctis finibus Ægypti.
EXO 10:20 Et induravit Dominus cor Pharaonis, nec dimisit filios Israël.
EXO 10:21 Dixit autem Dominus ad Moysen: Extende manum tuam in cælum: et sint tenebræ super terram Ægypti tam densæ, ut palpari queant.
EXO 10:22 Extenditque Moyses manum in cælum: et factæ sunt tenebræ horribiles in universa terra Ægypti tribus diebus.
EXO 10:23 Nemo vidit fratrem suum, nec movit se de loco in quo erat: ubicumque autem habitabant filii Israël, lux erat.
EXO 10:24 Vocavitque Pharao Moysen et Aaron, et dixit eis: Ite, sacrificate Domino: oves tantum vestræ et armenta remaneant, parvuli vestri eant vobiscum.
EXO 10:25 Ait Moyses: Hostias quoque et holocausta dabis nobis, quæ offeramus Domino Deo nostro.
EXO 10:26 Cuncti greges pergent nobiscum; non remanebit ex eis ungula: quæ necessaria sunt in cultum Domini Dei nostri: præsertim cum ignoremus quid debeat immolari, donec ad ipsum locum perveniamus.
EXO 10:27 Induravit autem Dominus cor Pharaonis, et noluit dimittere eos.
EXO 10:28 Dixitque Pharao ad Moysen: Recede a me, et cave ne ultra videas faciem meam: quocumque die apparueris mihi, morieris.
EXO 10:29 Respondit Moyses: Ita fiet ut locutus es: non videbo ultra faciem tuam.
EXO 11:1 Et dixit Dominus ad Moysen: Adhuc una plaga tangam Pharaonem et Ægyptum, et post hæc dimittet vos, et exire compellet.
EXO 11:2 Dices ergo omni plebi ut postulet vir ab amico suo, et mulier a vicina sua, vasa argentea et aurea.
EXO 11:3 Dabit autem Dominus gratiam populo suo coram Ægyptiis. Fuitque Moyses vir magnus valde in terra Ægypti coram servis Pharaonis et omni populo.
EXO 11:4 Et ait: Hæc dicit Dominus: Media nocte egrediar in Ægyptum:
EXO 11:5 et morietur omne primogenitum in terra Ægyptiorum, a primogenito Pharaonis, qui sedet in solio ejus, usque ad primogenitum ancillæ quæ est ad molam, et omnia primogenita jumentorum.
EXO 11:6 Eritque clamor magnus in universa terra Ægypti, qualis nec ante fuit, nec postea futurus est.
EXO 11:7 Apud omnes autem filios Israël non mutiet canis ab homine usque ad pecus: ut sciatis quanto miraculo dividat Dominus Ægyptios et Israël.
EXO 11:8 Descendentque omnes servi tui isti ad me, et adorabunt me, dicentes: Egredere tu, et omnis populus qui subjectus est tibi: post hæc egrediemur.
EXO 11:9 Et exivit a Pharaone iratus nimis. Dixit autem Dominus ad Moysen: Non audiet vos Pharao ut multa signa fiant in terra Ægypti.
EXO 11:10 Moyses autem et Aaron fecerunt omnia ostenta, quæ scripta sunt, coram Pharaone. Et induravit Dominus cor Pharaonis, nec dimisit filios Israël de terra sua.
EXO 12:1 Dixit quoque Dominus ad Moysen et Aaron in terra Ægypti:
EXO 12:2 Mensis iste, vobis principium mensium: primus erit in mensibus anni.
EXO 12:3 Loquimini ad universum cœtum filiorum Israël, et dicite eis: Decima die mensis hujus tollat unusquisque agnum per familias et domos suas.
EXO 12:4 Sin autem minor est numerus ut sufficere possit ad vescendum agnum, assumet vicinum suum qui junctus est domui suæ, juxta numerum animarum quæ sufficere possunt ad esum agni.
EXO 12:5 Erit autem agnus absque macula, masculus, anniculus: juxta quem ritum tolletis et hædum.
EXO 12:6 Et servabitis eum usque ad quartamdecimam diem mensis hujus: immolabitque eum universa multitudo filiorum Israël ad vesperam.
EXO 12:7 Et sument de sanguine ejus, ac ponent super utrumque postem, et in superliminaribus domorum, in quibus comedent illum.
EXO 12:8 Et edent carnes nocte illa assas igni, et azymos panes cum lactucis agrestibus.
EXO 12:9 Non comedetis ex eo crudum quid, nec coctum aqua, sed tantum assum igni: caput cum pedibus ejus et intestinis vorabitis.
EXO 12:10 Nec remanebit quidquam ex eo usque mane; si quid residuum fuerit, igne comburetis.
EXO 12:11 Sic autem comedetis illum: renes vestros accingetis, et calceamenta habebitis in pedibus, tenentes baculos in manibus, et comedetis festinanter: est enim Phase (id est, transitus) Domini.
EXO 12:12 Et transibo per terram Ægypti nocte illa, percutiamque omne primogenitum in terra Ægypti ab homine usque ad pecus: et in cunctis diis Ægypti faciam judicia. Ego Dominus.
EXO 12:13 Erit autem sanguis vobis in signum in ædibus in quibus eritis: et videbo sanguinem, et transibo vos: nec erit in vobis plaga disperdens quando percussero terram Ægypti.
EXO 12:14 Habebitis autem hunc diem in monimentum: et celebrabitis eam solemnem Domino in generationibus vestris cultu sempiterno.
EXO 12:15 Septem diebus azyma comedetis: in die primo non erit fermentum in domibus vestris: quicumque comederit fermentatum, peribit anima illa de Israël, a primo die usque ad diem septimum.
EXO 12:16 Dies prima erit sancta atque solemnis, et dies septima eadem festivitate venerabilis: nihil operis facietis in eis, exceptis his, quæ ad vescendum pertinent.
EXO 12:17 Et observabitis azyma: in eadem enim ipsa die educam exercitum vestrum de terra Ægypti, et custodietis diem istum in generationes vestras ritu perpetuo.
EXO 12:18 Primo mense, quartadecima die mensis ad vesperam, comedetis azyma usque ad diem vigesimam primam ejusdem mensis ad vesperam.
EXO 12:19 Septem diebus fermentum non invenietur in domibus vestris: qui comederit fermentatum, peribit anima ejus de cœtu Israël, tam de advenis quam de indigenis terræ.
EXO 12:20 Omne fermentatum non comedetis: in cunctis habitaculis vestris edetis azyma.
EXO 12:21 Vocavit autem Moyses omnes seniores filiorum Israël, et dixit ad eos: Ite tollentes animal per familias vestras, et immolate Phase.
EXO 12:22 Fasciculumque hyssopi tingite in sanguine qui est in limine, et aspergite ex eo superliminare, et utrumque postem: nullus vestrum egrediatur ostium domus suæ usque mane.
EXO 12:23 Transibit enim Dominus percutiens Ægyptios: cumque viderit sanguinem in superliminari, et in utroque poste, transcendet ostium domus, et non sinet percussorem ingredi domos vestras et lædere.
EXO 12:24 Custodi verbum istud legitimum tibi et filiis tuis usque in æternum.
EXO 12:25 Cumque introieritis terram, quam Dominus daturus est vobis ut pollicitus est, observabitis cæremonias istas.
EXO 12:26 Et cum dixerint vobis filii vestri: Quæ est ista religio?
EXO 12:27 Dicetis eis: Victima transitus Domini est, quando transivit super domos filiorum Israël in Ægypto, percutiens Ægyptios, et domos nostras liberans. Incurvatusque populus adoravit.
EXO 12:28 Et egressi filii Israël fecerunt sicut præceperat Dominus Moysi et Aaron.
EXO 12:29 Factum est autem in noctis medio, percussit Dominus omne primogenitum in terra Ægypti, a primogenito Pharaonis, qui in solio ejus sedebat, usque ad primogenitum captivæ quæ erat in carcere, et omne primogenitum jumentorum.
EXO 12:30 Surrexitque Pharao nocte, et omnes servi ejus, cunctaque Ægyptus: et ortus est clamor magnus in Ægypto: neque enim erat domus in qua non jaceret mortuus.
EXO 12:31 Vocatisque Pharao Moyse et Aaron nocte, ait: Surgite et egredimini a populo meo, vos et filii Israël: ite, immolate Domino sicut dicitis.
EXO 12:32 Oves vestras et armenta assumite ut petieratis, et abeuntes benedicite mihi.
EXO 12:33 Urgebantque Ægyptii populum de terra exire velociter, dicentes: Omnes moriemur.
EXO 12:34 Tulit igitur populus conspersam farinam antequam fermentaretur: et ligans in palliis, posuit super humeros suos.
EXO 12:35 Feceruntque filii Israël sicut præceperat Moyses: et petierunt ab Ægyptiis vasa argentea et aurea, vestemque plurimam.
EXO 12:36 Dominus autem dedit gratiam populo coram Ægyptiis ut commodarent eis: et spoliaverunt Ægyptios.
EXO 12:37 Profectique sunt filii Israël de Ramesse in Socoth, sexcenta fere millia peditum virorum, absque parvulis.
EXO 12:38 Sed et vulgus promiscuum innumerabile ascendit cum eis, oves et armenta et animantia diversi generis multa nimis.
EXO 12:39 Coxeruntque farinam, quam dudum de Ægypto conspersam tulerant: et fecerunt subcinericios panes azymos: neque enim poterant fermentari, cogentibus exire Ægyptiis, et nullam facere sinentibus moram: nec pulmenti quidquam occurrerat præparare.
EXO 12:40 Habitatio autem filiorum Israël qua manserunt in Ægypto, fuit quadringentorum triginta annorum.
EXO 12:41 Quibus expletis, eadem die egressus est omnis exercitus Domini de terra Ægypti.
EXO 12:42 Nox ista est observabilis Domini, quando eduxit eos de terra Ægypti: hanc observare debent omnes filii Israël in generationibus suis.
EXO 12:43 Dixitque Dominus ad Moysen et Aaron: Hæc est religio Phase: omnis alienigena non comedet ex eo.
EXO 12:44 Omnis autem servus emptitius circumcidetur, et sic comedet.
EXO 12:45 Advena et mercenarius non edent ex eo.
EXO 12:46 In una domo comedetur, nec efferetis de carnibus ejus foras, nec os illius confringetis.
EXO 12:47 Omnis cœtus filiorum Israël faciet illud.
EXO 12:48 Quod si quis peregrinorum in vestram voluerit transire coloniam, et facere Phase Domini, circumcidetur prius omne masculinum ejus, et tunc rite celebrabit: eritque sicut indigena terræ: si quis autem circumcisus non fuerit, non vescetur ex eo.
EXO 12:49 Eadem lex erit indigenæ et colono qui peregrinatur apud vos.
EXO 12:50 Feceruntque omnes filii Israël sicut præceperat Dominus Moysi et Aaron.
EXO 12:51 Et eadem die eduxit Dominus filios Israël de terra Ægypti per turmas suas.
EXO 13:1 Locutusque est Dominus ad Moysen, dicens:
EXO 13:2 Sanctifica mihi omne primogenitum quod aperit vulvam in filiis Israël, tam de hominibus quam de jumentis: mea sunt enim omnia.
EXO 13:3 Et ait Moyses ad populum: Mementote diei hujus in qua egressi estis de Ægypto et de domo servitutis, quoniam in manu forti eduxit vos Dominus de loco isto: ut non comedatis fermentatum panem.
EXO 13:4 Hodie egredimini mense novarum frugum.
EXO 13:5 Cumque introduxerit te Dominus in terram Chananæi, et Hethæi, et Amorrhæi, et Hevæi, et Jebusæi, quam juravit patribus tuis ut daret tibi, terram fluentem lacte et melle, celebrabis hunc morem sacrorum mense isto.
EXO 13:6 Septem diebus vesceris azymis: et in die septimo erit solemnitas Domini.
EXO 13:7 Azyma comedetis septem diebus: non apparebit apud te aliquid fermentatum, nec in cunctis finibus tuis.
EXO 13:8 Narrabisque filio tuo in die illo, dicens: Hoc est quod fecit mihi Dominus quando egressus sum de Ægypto.
EXO 13:9 Et erit quasi signum in manu tua, et quasi monimentum ante oculos tuos: et ut lex Domini semper sit in ore tuo, in manu enim forti eduxit te Dominus de Ægypto.
EXO 13:10 Custodies hujuscemodi cultum statuto tempore a diebus in dies.
EXO 13:11 Cumque introduxerit te Dominus in terram Chananæi, sicut juravit tibi et patribus tuis, et dederit tibi eam:
EXO 13:12 separabis omne quod aperit vulvam Domino, et quod primitivum est in pecoribus tuis: quidquid habueris masculini sexus, consecrabis Domino.
EXO 13:13 Primogenitum asini mutabis ove: quod si non redemeris, interficies. Omne autem primogenitum hominis de filiis tuis, pretio redimes.
EXO 13:14 Cumque interrogaverit te filius tuus cras, dicens: Quid est hoc? respondebis ei: In manu forti eduxit nos Dominus de terra Ægypti, de domo servitutis.
EXO 13:15 Nam cum induratus esset Pharao, et nollet nos dimittere, occidit Dominus omne primogenitum in terra Ægypti, a primogenito hominis usque ad primogenitum jumentorum: idcirco immolo Domino omne quod aperit vulvam masculini sexus, et omnia primogenita filiorum meorum redimo.
EXO 13:16 Erit igitur quasi signum in manu tua, et quasi appensum quid, ob recordationem, inter oculos tuos: eo quod in manu forti eduxit nos Dominus de Ægypto.
EXO 13:17 Igitur cum emisisset Pharao populum, non eos duxit Deus per viam terræ Philisthiim quæ vicina est: reputans ne forte pœniteret eum, si vidisset adversum se bella consurgere, et reverteretur in Ægyptum.
EXO 13:18 Sed circumduxit per viam deserti, quæ est juxta mare Rubrum: et armati ascenderunt filii Israël de terra Ægypti.
EXO 13:19 Tulit quoque Moyses ossa Joseph secum: eo quod adjurasset filios Israël, dicens: Visitabit vos Deus; efferte ossa mea hinc vobiscum.
EXO 13:20 Profectique de Socoth castrametati sunt in Etham, in extremis finibus solitudinis.
EXO 13:21 Dominus autem præcedebat eos ad ostendendam viam per diem in columna nubis, et per noctem in columna ignis: ut dux esset itineris utroque tempore.
EXO 13:22 Numquam defuit columna nubis per diem, nec columna ignis per noctem, coram populo.
EXO 14:1 Locutus est autem Dominus ad Moysen, dicens:
EXO 14:2 Loquere filiis Israël: Reversi castrametentur e regione Phihahiroth, quæ est inter Magdalum et mare contra Beelsephon: in conspectu ejus castra ponetis super mare.
EXO 14:3 Dicturusque est Pharao super filiis Israël: Coarctati sunt in terra; conclusit eos desertum.
EXO 14:4 Et indurabo cor ejus, ac persequetur vos: et glorificabor in Pharaone, et in omni exercitu ejus; scientque Ægyptii quia ego sum Dominus. Feceruntque ita.
EXO 14:5 Et nuntiatum est regi Ægyptiorum quod fugisset populus: immutatumque est cor Pharaonis et servorum ejus super populo, et dixerunt: Quid voluimus facere ut dimitteremus Israël, ne serviret nobis?
EXO 14:6 Junxit ergo currum, et omnem populum suum assumpsit secum.
EXO 14:7 Tulitque sexcentos currus electos, et quidquid in Ægypto curruum fuit: et duces totius exercitus.
EXO 14:8 Induravitque Dominus cor Pharaonis regis Ægypti, et persecutus est filios Israël: at illi egressi sunt in manu excelsa.
EXO 14:9 Cumque persequerentur Ægyptii vestigia præcedentium, repererunt eos in castris super mare: omnis equitatus et currus Pharaonis, et universus exercitus, erant in Phihahiroth contra Beelsephon.
EXO 14:10 Cumque appropinquasset Pharao, levantes filii Israël oculos, viderunt Ægyptios post se, et timuerunt valde: clamaveruntque ad Dominum,
EXO 14:11 et dixerunt ad Moysen: Forsitan non erant sepulchra in Ægypto, ideo tulisti nos ut moreremur in solitudine: quid hoc facere voluisti, ut educeres nos ex Ægypto?
EXO 14:12 nonne iste est sermo, quem loquebamur ad te in Ægypto, dicentes: Recede a nobis, ut serviamus Ægyptiis? multo enim melius erat servire eis, quam mori in solitudine.
EXO 14:13 Et ait Moyses ad populum: Nolite timere: state, et videte magnalia Domini quæ facturus est hodie: Ægyptios enim, quos nunc videtis, nequaquam ultra videbitis usque in sempiternum.
EXO 14:14 Dominus pugnabit pro vobis, et vos tacebitis.
EXO 14:15 Dixitque Dominus ad Moysen: Quid clamas ad me? loquere filiis Israël ut proficiscantur.
EXO 14:16 Tu autem eleva virgam tuam, et extende manum tuam super mare, et divide illud: ut gradiantur filii Israël in medio mari per siccum.
EXO 14:17 Ego autem indurabo cor Ægyptiorum ut persequantur vos: et glorificabor in Pharaone, et in omni exercitu ejus, et in curribus et in equitibus illius.
EXO 14:18 Et scient Ægyptii quia ego sum Dominus cum glorificatus fuero in Pharaone, et in curribus atque in equitibus ejus.
EXO 14:19 Tollensque se angelus Dei, qui præcedebat castra Israël, abiit post eos: et cum eo pariter columna nubis, priora dimittens, post tergum
EXO 14:20 stetit, inter castra Ægyptiorum et castra Israël: et erat nubes tenebrosa, et illuminans noctem, ita ut ad se invicem toto noctis tempore accedere non valerent.
EXO 14:21 Cumque extendisset Moyses manum super mare, abstulit illud Dominus flante vento vehementi et urente tota nocte, et vertit in siccum: divisaque est aqua.
EXO 14:22 Et ingressi sunt filii Israël per medium sicci maris: erat enim aqua quasi murus a dextra eorum et læva.
EXO 14:23 Persequentesque Ægyptii ingressi sunt post eos, et omnis equitatus Pharaonis, currus ejus et equites per medium maris.
EXO 14:24 Jamque advenerat vigilia matutina, et ecce respiciens Dominus super castra Ægyptiorum per columnam ignis et nubis, interfecit exercitum eorum,
EXO 14:25 et subvertit rotas curruum, ferebanturque in profundum. Dixerunt ergo Ægyptii: Fugiamus Israëlem: Dominus enim pugnat pro eis contra nos.
EXO 14:26 Et ait Dominus ad Moysen: Extende manum tuam super mare, ut revertantur aquæ ad Ægyptios super currus et equites eorum.
EXO 14:27 Cumque extendisset Moyses manum contra mare, reversum est primo diluculo ad priorem locum: fugientibusque Ægyptiis occurrerunt aquæ, et involvit eos Dominus in mediis fluctibus.
EXO 14:28 Reversæque sunt aquæ, et operuerunt currus et equites cuncti exercitus Pharaonis, qui sequentes ingressi fuerant mare: nec unus quidem superfuit ex eis.
EXO 14:29 Filii autem Israël perrexerunt per medium sicci maris, et aquæ eis erant quasi pro muro a dextris et a sinistris:
EXO 14:30 liberavitque Dominus in die illa Israël de manu Ægyptiorum.
EXO 14:31 Et viderunt Ægyptios mortuos super littus maris, et manum magnam quam exercuerat Dominus contra eos: timuitque populus Dominum, et crediderunt Domino, et Moysi servo ejus.
EXO 15:1 Tunc cecinit Moyses et filii Israël carmen hoc Domino, et dixerunt: [Cantemus Domino: gloriose enim magnificatus est, equum et ascensorem dejecit in mare.
EXO 15:2 Fortitudo mea, et laus mea Dominus, et factus est mihi in salutem: iste Deus meus, et glorificabo eum: Deus patris mei, et exaltabo eum.
EXO 15:3 Dominus quasi vir pugnator, Omnipotens nomen ejus,
EXO 15:4 currus Pharaonis et exercitum ejus projecit in mare: electi principes ejus submersi sunt in mari Rubro.
EXO 15:5 Abyssi operuerunt eos; descenderunt in profundum quasi lapis.
EXO 15:6 Dextera tua, Domine, magnificata est in fortitudine: dextera tua, Domine, percussit inimicum.
EXO 15:7 Et in multitudine gloriæ tuæ deposuisti adversarios tuos: misisti iram tuam, quæ devoravit eos sicut stipulam.
EXO 15:8 Et in spiritu furoris tui congregatæ sunt aquæ: stetit unda fluens, congregata sunt abyssi in medio mari.
EXO 15:9 Dixit inimicus: Persequar et comprehendam, dividam spolia, implebitur anima mea: evaginabo gladium meum, interficiet eos manus mea.
EXO 15:10 Flavit spiritus tuus, et operuit eos mare: submersi sunt quasi plumbum in aquis vehementibus.
EXO 15:11 Quis similis tui in fortibus, Domine? quis similis tui, magnificus in sanctitate, terribilis atque laudabilis, faciens mirabilia?
EXO 15:12 Extendisti manum tuam, et devoravit eos terra.
EXO 15:13 Dux fuisti in misericordia tua populo quem redemisti: et portasti eum in fortitudine tua, ad habitaculum sanctum tuum.
EXO 15:14 Ascenderunt populi, et irati sunt: dolores obtinuerunt habitatores Philisthiim.
EXO 15:15 Tunc conturbati sunt principes Edom, robustos Moab obtinuit tremor: obriguerunt omnes habitatores Chanaan.
EXO 15:16 Irruat super eos formido et pavor, in magnitudine brachii tui: fiant immobiles quasi lapis, donec pertranseat populus tuus, Domine, donec pertranseat populus tuus iste, quem possedisti.
EXO 15:17 Introduces eos, et plantabis in monte hæreditatis tuæ, firmissimo habitaculo tuo quod operatus es, Domine: sanctuarium tuum, Domine, quod firmaverunt manus tuæ.
EXO 15:18 Dominus regnabit in æternum et ultra.
EXO 15:19 Ingressus est enim eques Pharao cum curribus et equitibus ejus in mare: et reduxit super eos Dominus aquas maris: filii autem Israël ambulaverunt per siccum in medio ejus.]
EXO 15:20 Sumpsit ergo Maria prophetissa, soror Aaron, tympanum in manu sua: egressæque sunt omnes mulieres post eam cum tympanis et choris,
EXO 15:21 quibus præcinebat, dicens: [Cantemus Domino, gloriose enim magnificatus est: equum et ascensorem ejus dejecit in mare.]
EXO 15:22 Tulit autem Moyses Israël de mari Rubro, et egressi sunt in desertum Sur: ambulaveruntque tribus diebus per solitudinem, et non inveniebant aquam.
EXO 15:23 Et venerunt in Mara, nec poterant bibere aquas de Mara, eo quod essent amaræ: unde et congruum loco nomen imposuit, vocans illum Mara, id est, amaritudinem.
EXO 15:24 Et murmuravit populus contra Moysen, dicens: Quid bibemus?
EXO 15:25 At ille clamavit ad Dominum, qui ostendit ei lignum: quod cum misisset in aquas, in dulcedinem versæ sunt: ibi constituit ei præcepta, atque judicia, et ibi tentavit eum,
EXO 15:26 dicens: Si audieris vocem Domini Dei tui, et quod rectum est coram eo feceris, et obedieris mandatis ejus, custodierisque omnia præcepta illius, cunctum languorem, quem posui in Ægypto, non inducam super te: ego enim Dominus sanator tuus.
EXO 15:27 Venerunt autem in Elim filii Israël, ubi erant duodecim fontes aquarum, et septuaginta palmæ: et castrametati sunt juxta aquas.
EXO 16:1 Profectique sunt de Elim, et venit omnis multitudo filiorum Israël in desertum Sin, quod est inter Elim et Sinai, quintodecimo die mensis secundi, postquam egressi sunt de terra Ægypti.
EXO 16:2 Et murmuravit omnis congregatio filiorum Israël contra Moysen et Aaron in solitudine.
EXO 16:3 Dixeruntque filii Israël ad eos: Utinam mortui essemus per manum Domini in terra Ægypti, quando sedebamus super ollas carnium, et comedebamus panem in saturitate: cur eduxistis nos in desertum istud, ut occideretis omnem multitudinem fame?
EXO 16:4 Dixit autem Dominus ad Moysen: Ecce ego pluam vobis panes de cælo: egrediatur populus, et colligat quæ sufficiunt per singulos dies: ut tentem eum utrum ambulet in lege mea, an non.
EXO 16:5 Die autem sexto parent quod inferant: et sit duplum quam colligere solebant per singulos dies.
EXO 16:6 Dixeruntque Moyses et Aaron ad omnes filios Israël: Vespere scietis quod Dominus eduxerit vos de terra Ægypti,
EXO 16:7 et mane videbitis gloriam Domini: audivit enim murmur vestrum contra Dominum: nos vero quid sumus, quia mussitastis contra nos?
EXO 16:8 Et ait Moyses: Dabit vobis Dominus vespere carnes edere, et mane panes in saturitate: eo quod audierit murmurationes vestras quibus murmurati estis contra eum: nos enim quid sumus? nec contra nos est murmur vestrum, sed contra Dominum.
EXO 16:9 Dixit quoque Moyses ad Aaron: Dic universæ congregationi filiorum Israël: Accedite coram Domino: audivit enim murmur vestrum.
EXO 16:10 Cumque loqueretur Aaron ad omnem cœtum filiorum Israël, respexerunt ad solitudinem: et ecce gloria Domini apparuit in nube.
EXO 16:11 Locutus est autem Dominus ad Moysen, dicens:
EXO 16:12 Audivi murmurationes filiorum Israël. Loquere ad eos: Vespere comedetis carnes, et mane saturabimini panibus: scietisque quod ego sum Dominus Deus vester.
EXO 16:13 Factum est ergo vespere, et ascendens coturnix, cooperuit castra: mane quoque ros jacuit per circuitum castrorum.
EXO 16:14 Cumque operuisset superficiem terræ, apparuit in solitudine minutum, et quasi pilo tusum in similitudinem pruinæ super terram.
EXO 16:15 Quod cum vidissent filii Israël, dixerunt ad invicem: Manhu? quod significat: Quid est hoc? ignorabant enim quid esset. Quibus ait Moyses: Iste est panis quem Dominus dedit vobis ad vescendum.
EXO 16:16 Hic est sermo, quem præcepit Dominus: Colligat unusquisque ex eo quantum sufficit ad vescendum: gomor per singula capita, juxta numerum animarum vestrarum quæ habitant in tabernaculo sic tolletis.
EXO 16:17 Feceruntque ita filii Israël: et collegerunt, alius plus, alius minus.
EXO 16:18 Et mensi sunt ad mensuram gomor: nec qui plus collegerat, habuit amplius: nec qui minus paraverat, reperit minus: sed singuli juxta id quod edere poterant, congregaverunt.
EXO 16:19 Dixitque Moyses ad eos: Nullus relinquat ex eo in mane.
EXO 16:20 Qui non audierunt eum, sed dimiserunt quidam ex eis usque mane, et scatere cœpit vermibus, atque computruit: et iratus est contra eos Moyses.
EXO 16:21 Colligebant autem mane singuli, quantum sufficere poterat ad vescendum: cumque incaluisset sol, liquefiebat.
EXO 16:22 In die autem sexta collegerunt cibos duplices, id est, duo gomor per singulos homines: venerunt autem omnes principes multitudinis, et narraverunt Moysi.
EXO 16:23 Qui ait eis: Hoc est quod locutus est Dominus: Requies sabbati sanctificata est Domino cras: quodcumque operandum est, facite, et quæ coquenda sunt coquite: quidquid autem reliquum fuerit, reponite usque in mane.
EXO 16:24 Feceruntque ita ut præceperat Moyses, et non computruit, neque vermis inventus est in eo.
EXO 16:25 Dixitque Moyses: Comedite illud hodie, quia sabbatum est Domini: non invenietur hodie in agro.
EXO 16:26 Sex diebus colligite: in die autem septimo sabbatum est Domini, idcirco non invenietur.
EXO 16:27 Venitque septima dies: et egressi de populo ut colligerent, non invenerunt.
EXO 16:28 Dixit autem Dominus ad Moysen: Usquequo non vultis custodire mandata mea et legem meam?
EXO 16:29 videte quod Dominus dederit vobis sabbatum, et propter hoc die sexta tribuit vobis cibos duplices: maneat unusquisque apud semetipsum; nullus egrediatur de loco suo die septimo.
EXO 16:30 Et sabbatizavit populus die septimo.
EXO 16:31 Appellavitque domus Israël nomen ejus Man: quod erat quasi semen coriandri album, gustusque ejus quasi similæ cum melle.
EXO 16:32 Dixit autem Moyses: Iste est sermo, quem præcepit Dominus: Imple gomor ex eo, et custodiatur in futuras retro generationes: ut noverint panem, quo alui vos in solitudine, quando educti estis de terra Ægypti.
EXO 16:33 Dixitque Moyses ad Aaron: Sume vas unum, et mitte ibi man, quantum potest capere gomor, et repone coram Domino ad servandum in generationes vestras,
EXO 16:34 sicut præcepit Dominus Moysi. Posuitque illud Aaron in tabernaculo reservandum.
EXO 16:35 Filii autem Israël comederunt man quadraginta annis, donec venirent in terram habitabilem: hoc cibo aliti sunt, usquequo tangerent fines terræ Chanaan.
EXO 16:36 Gomor autem decima pars est ephi.
EXO 17:1 Igitur profecta omnis multitudo filiorum Israël de deserto Sin per mansiones suas, juxta sermonem Domini, castrametati sunt in Raphidim, ubi non erat aqua ad bibendum populo.
EXO 17:2 Qui jurgatus contra Moysen, ait: Da nobis aquam, ut bibamus. Quibus respondit Moyses: Quid jurgamini contra me? cur tentatis Dominum?
EXO 17:3 Sitivit ergo ibi populus præ aquæ penuria, et murmuravit contra Moysen, dicens: Cur fecisti nos exire de Ægypto, ut occideres nos, et liberos nostros, ac jumenta siti?
EXO 17:4 Clamavit autem Moyses ad Dominum, dicens: Quid faciam populo huic? adhuc paululum, et lapidabit me.
EXO 17:5 Et ait Dominus ad Moysen: Antecede populum, et sume tecum de senioribus Israël: et virgam qua percussisti fluvium, tolle in manu tua, et vade.
EXO 17:6 En ego stabo ibi coram te, supra petram Horeb: percutiesque petram, et exibit ex ea aqua, ut bibat populus. Fecit Moyses ita coram senioribus Israël:
EXO 17:7 et vocavit nomen loci illius, Tentatio, propter jurgium filiorum Israël, et quia tentaverunt Dominum, dicentes: Estne Dominus in nobis, an non?
EXO 17:8 Venit autem Amalec, et pugnabat contra Israël in Raphidim.
EXO 17:9 Dixitque Moyses ad Josue: Elige viros: et egressus, pugna contra Amalec: cras ego stabo in vertice collis, habens virgam Dei in manu mea.
EXO 17:10 Fecit Josue ut locutus erat Moyses, et pugnavit contra Amalec: Moyses autem et Aaron et Hur ascenderunt super verticem collis.
EXO 17:11 Cumque levaret Moyses manus, vincebat Israël: sin autem paululum remisisset, superabat Amalec.
EXO 17:12 Manus autem Moysi erant graves: sumentes igitur lapidem, posuerunt subter eum, in quo sedit: Aaron autem et Hur sustentabant manus ejus ex utraque parte. Et factum est ut manus illius non lassarentur usque ad occasum solis.
EXO 17:13 Fugavitque Josue Amalec, et populum ejus in ore gladii.
EXO 17:14 Dixit autem Dominus ad Moysen: Scribe hoc ob monimentum in libro, et trade auribus Josue: delebo enim memoriam Amalec sub cælo.
EXO 17:15 Ædificavitque Moyses altare: et vocavit nomen ejus, Dominus exaltatio mea, dicens:
EXO 17:16 Quia manus solii Domini, et bellum Domini erit contra Amalec, a generatione in generationem.
EXO 18:1 Cumque audisset Jethro, sacerdos Madian, cognatus Moysi, omnia quæ fecerat Deus Moysi, et Israëli populo suo, et quod eduxisset Dominus Israël de Ægypto,
EXO 18:2 tulit Sephoram uxorem Moysi quam remiserat,
EXO 18:3 et duos filios ejus: quorum unus vocabatur Gersam, dicente patre: Advena fui in terra aliena;
EXO 18:4 alter vero Eliezer: Deus enim, ait, patris mei adjutor meus, et eruit me de gladio Pharaonis.
EXO 18:5 Venit ergo Jethro cognatus Moysi, et filii ejus, et uxor ejus ad Moysen in desertum, ubi erat castrametatus juxta montem Dei.
EXO 18:6 Et mandavit Moysi, dicens: Ego Jethro cognatus tuus venio ad te, et uxor tua, et duo filii cum ea.
EXO 18:7 Qui egressus in occursum cognati sui, adoravit, et osculatus est eum: salutaveruntque se mutuo verbis pacificis. Cumque intrasset tabernaculum,
EXO 18:8 narravit Moyses cognato suo cuncta quæ fecerat Dominus Pharaoni et Ægyptiis propter Israël: universumque laborem, qui accidisset eis in itinere, et quod liberaverat eos Dominus.
EXO 18:9 Lætatusque est Jethro super omnibus bonis, quæ fecerat Dominus Israëli, eo quod eruisset eum de manu Ægyptiorum.
EXO 18:10 Et ait: Benedictus Dominus, qui liberavit vos de manu Ægyptiorum, et de manu Pharaonis; qui eruit populum suum de manu Ægypti.
EXO 18:11 Nunc cognovi, quia magnus Dominus super omnes deos: eo quod superbe egerint contra illos.
EXO 18:12 Obtulit ergo Jethro cognatus Moysi holocausta et hostias Deo: veneruntque Aaron et omnes seniores Israël, ut comederent panem cum eo coram Deo.
EXO 18:13 Altera autem die sedit Moyses ut judicaret populum, qui assistebat Moysi a mane usque ad vesperam.
EXO 18:14 Quod cum vidisset cognatus ejus, omnia scilicet quæ agebat in populo, ait: Quid est hoc quod facis in plebe? cur solus sedes, et omnis populus præstolatur de mane usque ad vesperam?
EXO 18:15 Cui respondit Moyses: Venit ad me populus quærens sententiam Dei:
EXO 18:16 cumque acciderit eis aliqua disceptatio, veniunt ad me ut judicem inter eos, et ostendam præcepta Dei, et leges ejus.
EXO 18:17 At ille: Non bonam, inquit, rem facis.
EXO 18:18 Stulto labore consumeris et tu, et populus iste qui tecum est: ultra vires tuas est negotium; solus illud non poteris sustinere.
EXO 18:19 Sed audi verba mea atque consilia, et erit Deus tecum. Esto tu populo in his quæ ad Deum pertinent, ut referas quæ dicuntur ad eum:
EXO 18:20 ostendasque populo cæremonias et ritum colendi, viamque per quam ingredi debeant, et opus quod facere debeant.
EXO 18:21 Provide autem de omni plebe viros potentes, et timentes Deum, in quibus sit veritas, et qui oderint avaritiam, et constitue ex eis tribunos, et centuriones, et quinquagenarios, et decanos,
EXO 18:22 qui judicent populum omni tempore: quidquid autem majus fuerit, referant ad te, et ipsi minora tantummodo judicent: leviusque sit tibi, partito in alios onere.
EXO 18:23 Si hoc feceris, implebis imperium Dei, et præcepta ejus poteris sustentare: et omnis hic populus revertetur ad loca sua cum pace.
EXO 18:24 Quibus auditis, Moyses fecit omnia quæ ille suggesserat.
EXO 18:25 Et electis viris strenuis de cuncto Israël, constituit eos principes populi, tribunos, et centuriones, et quinquagenarios, et decanos.
EXO 18:26 Qui judicabant plebem omni tempore: quidquid autem gravius erat, referebant ad eum, faciliora tantummodo judicantes.
EXO 18:27 Dimisitque cognatum suum: qui reversus abiit in terram suam.
EXO 19:1 Mense tertio egressionis Israël de terra Ægypti, in die hac venerunt in solitudinem Sinai.
EXO 19:2 Nam profecti de Raphidim, et pervenientes usque in desertum Sinai, castrametati sunt in eodem loco, ibique Israël fixit tentoria e regione montis.
EXO 19:3 Moyses autem ascendit ad Deum: vocavitque eum Dominus de monte, et ait: Hæc dices domui Jacob, et annuntiabis filiis Israël:
EXO 19:4 Vos ipsi vidistis quæ fecerim Ægyptiis, quomodo portaverim vos super alas aquilarum, et assumpserim mihi.
EXO 19:5 Si ergo audieritis vocem meam, et custodieritis pactum meum, eritis mihi in peculium de cunctis populis: mea est enim omnis terra:
EXO 19:6 et vos eritis mihi in regnum sacerdotale, et gens sancta. Hæc sunt verba quæ loqueris ad filios Israël.
EXO 19:7 Venit Moyses: et convocatis majoribus natu populi, exposuit omnes sermones quos mandaverat Dominus.
EXO 19:8 Responditque omnis populus simul: Cuncta quæ locutus est Dominus, faciemus. Cumque retulisset Moyses verba populi ad Dominum,
EXO 19:9 ait ei Dominus: Jam nunc veniam ad te in caligine nubis, ut audiat me populus loquentem ad te, et credat tibi in perpetuum. Nuntiavit ergo Moyses verba populi ad Dominum.
EXO 19:10 Qui dixit ei: Vade ad populum, et sanctifica illos hodie, et cras, laventque vestimenta sua.
EXO 19:11 Et sint parati in diem tertium: in die enim tertia descendet Dominus coram omni plebe super montem Sinai.
EXO 19:12 Constituesque terminos populo per circuitum, et dices ad eos: Cavete ne ascendatis in montem, nec tangatis fines illius: omnis qui tetigerit montem, morte morietur.
EXO 19:13 Manus non tanget eum, sed lapidibus opprimetur, aut confodietur jaculis: sive jumentum fuerit, sive homo, non vivet: cum cœperit clangere buccina, tunc ascendant in montem.
EXO 19:14 Descenditque Moyses de monte ad populum, et sanctificavit eum. Cumque lavissent vestimenta sua,
EXO 19:15 ait ad eos: Estote parati in diem tertium, et ne appropinquetis uxoribus vestris.
EXO 19:16 Jamque advenerat tertius dies, et mane inclaruerat: et ecce cœperunt audiri tonitrua, ac micare fulgura, et nubes densissima operire montem, clangorque buccinæ vehementius perstrepebat: et timuit populus qui erat in castris.
EXO 19:17 Cumque eduxisset eos Moyses in occursum Dei de loco castrorum, steterunt ad radices montis.
EXO 19:18 Totus autem mons Sinai fumabat, eo quod descendisset Dominus super eum in igne: et ascenderet fumus ex eo quasi de fornace, eratque omnis mons terribilis.
EXO 19:19 Et sonitus buccinæ paulatim crescebat in majus, et prolixius tendebatur: Moyses loquebatur, et Deus respondebat ei.
EXO 19:20 Descenditque Dominus super montem Sinai in ipso montis vertice, et vocavit Moysen in cacumen ejus. Quo cum ascendisset,
EXO 19:21 dixit ad eum: Descende, et contestare populum: ne forte velit transcendere terminos ad videndum Dominum, et pereat ex eis plurima multitudo.
EXO 19:22 Sacerdotes quoque qui accedunt ad Dominum, sanctificentur, ne percutiat eos.
EXO 19:23 Dixitque Moyses ad Dominum: Non poterit vulgus ascendere in montem Sinai: tu enim testificatus es, et jussisti, dicens: Pone terminos circa montem, et sanctifica illum.
EXO 19:24 Cui ait Dominus: Vade, descende: ascendesque tu, et Aaron tecum: sacerdotes autem et populus ne transeant terminos, nec ascendant ad Dominum, ne forte interficiat illos.
EXO 19:25 Descenditque Moyses ad populum, et omnia narravit eis.
EXO 20:1 Locutusque est Dominus cunctos sermones hos:
EXO 20:2 Ego sum Dominus Deus tuus, qui eduxi te de terra Ægypti, de domo servitutis.
EXO 20:3 Non habebis deos alienos coram me.
EXO 20:4 Non facies tibi sculptile, neque omnem similitudinem quæ est in cælo desuper, et quæ in terra deorsum, nec eorum quæ sunt in aquis sub terra.
EXO 20:5 Non adorabis ea, neque coles: ego sum Dominus Deus tuus fortis, zelotes, visitans iniquitatem patrum in filios, in tertiam et quartam generationem eorum qui oderunt me:
EXO 20:6 et faciens misericordiam in millia his qui diligunt me, et custodiunt præcepta mea.
EXO 20:7 Non assumes nomen Domini Dei tui in vanum: nec enim habebit insontem Dominus eum qui assumpserit nomen Domini Dei sui frustra.
EXO 20:8 Memento ut diem sabbati sanctifices.
EXO 20:9 Sex diebus operaberis, et facies omnia opera tua.
EXO 20:10 Septimo autem die sabbatum Domini Dei tui est: non facies omne opus in eo, tu, et filius tuus et filia tua, servus tuus et ancilla tua, jumentum tuum, et advena qui est intra portas tuas.
EXO 20:11 Sex enim diebus fecit Dominus cælum et terram, et mare, et omnia quæ in eis sunt, et requievit in die septimo: idcirco benedixit Dominus diei sabbati, et sanctificavit eum.
EXO 20:12 Honora patrem tuum et matrem tuam, ut sis longævus super terram, quam Dominus Deus tuus dabit tibi.
EXO 20:13 Non occides.
EXO 20:14 Non mœchaberis.
EXO 20:15 Non furtum facies.
EXO 20:16 Non loqueris contra proximum tuum falsum testimonium.
EXO 20:17 Non concupisces domum proximi tui, nec desiderabis uxorem ejus, non servum, non ancillam, non bovem, non asinum, nec omnia quæ illius sunt.
EXO 20:18 Cunctus autem populus videbat voces et lampades, et sonitum buccinæ, montemque fumantem: et perterriti ac pavore concussi, steterunt procul,
EXO 20:19 dicentes Moysi: Loquere tu nobis, et audiemus: non loquatur nobis Dominus, ne forte moriamur.
EXO 20:20 Et ait Moyses ad populum: Nolite timere: ut enim probaret vos venit Deus, et ut terror illius esset in vobis, et non peccaretis.
EXO 20:21 Stetitque populus de longe. Moyses autem accessit ad caliginem in qua erat Deus.
EXO 20:22 Dixit præterea Dominus ad Moysen: Hæc dices filiis Israël: Vos vidistis quod de cælo locutus sim vobis.
EXO 20:23 Non facietis deos argenteos, nec deos aureos facietis vobis.
EXO 20:24 Altare de terra facietis mihi, et offeretis super eo holocausta et pacifica vestra, oves vestras et boves in omni loco in quo memoria fuerit nominis mei: veniam ad te, et benedicam tibi.
EXO 20:25 Quod si altare lapideum feceris mihi, non ædificabis illud de sectis lapidibus: si enim levaveris cultrum super eo, polluetur.
EXO 20:26 Non ascendes per gradus ad altare meum, ne reveletur turpitudo tua.
EXO 21:1 Hæc sunt judicia quæ propones eis.
EXO 21:2 Si emeris servum hebræum, sex annis serviet tibi: in septimo egredietur liber gratis.
EXO 21:3 Cum quali veste intraverit, cum tali exeat: si habens uxorem, et uxor egredietur simul.
EXO 21:4 Sin autem dominus dederit illi uxorem, et pepererit filios et filias: mulier et liberi ejus erunt domini sui, ipse vero exibit cum vestitu suo.
EXO 21:5 Quod si dixerit servus: Diligo dominum meum et uxorem ac liberos; non egrediar liber:
EXO 21:6 offeret eum dominus diis, et applicabitur ad ostium et postes, perforabitque aurem ejus subula: et erit ei servus in sæculum.
EXO 21:7 Si quis vendiderit filiam suam in famulam, non egredietur sicut ancillæ exire consueverunt.
EXO 21:8 Si displicuerit oculis domini sui cui tradita fuerat, dimittet eam: populo autem alieno vendendi non habebit potestatem, si spreverit eam.
EXO 21:9 Sin autem filio suo desponderit eam, juxta morem filiarum faciet illi.
EXO 21:10 Quod si alteram ei acceperit, providebit puellæ nuptias, et vestimenta, et pretium pudicitiæ non negabit.
EXO 21:11 Si tria ista non fecerit, egredietur gratis absque pecunia.
EXO 21:12 Qui percusserit hominem volens occidere, morte moriatur.
EXO 21:13 Qui autem non est insidiatus, sed Deus illum tradidit in manus ejus, constituam tibi locum in quem fugere debeat.
EXO 21:14 Si quis per industriam occiderit proximum suum, et per insidias: ab altari meo evelles eum, ut moriatur.
EXO 21:15 Qui percusserit patrem suum aut matrem, morte moriatur.
EXO 21:16 Qui furatus fuerit hominem, et vendiderit eum, convictus noxæ, morte moriatur.
EXO 21:17 Qui maledixerit patri suo, vel matri, morte moriatur.
EXO 21:18 Si rixati fuerint viri, et percusserit alter proximum suum lapide vel pugno, et ille mortuus non fuerit, sed jacuerit in lectulo:
EXO 21:19 si surrexerit, et ambulaverit foris super baculum suum, innocens erit qui percusserit, ita tamen ut operas ejus et impensas in medicos restituat.
EXO 21:20 Qui percusserit servum suum, vel ancillam virga, et mortui fuerint in manibus ejus, criminis reus erit.
EXO 21:21 Sin autem uno die vel duobus supervixerit, non subjacebit pœnæ, quia pecunia illius est.
EXO 21:22 Si rixati fuerint viri, et percusserit quis mulierem prægnantem, et abortivum quidem fecerit, sed ipsa vixerit: subjacebit damno quantum maritus mulieris expetierit, et arbitri judicaverint.
EXO 21:23 Sin autem mors ejus fuerit subsecuta, reddet animam pro anima,
EXO 21:24 oculum pro oculo, dentem pro dente, manum pro manu, pedem pro pede,
EXO 21:25 adustionem pro adustione, vulnus pro vulnere, livorem pro livore.
EXO 21:26 Si percusserit quispiam oculum servi sui aut ancillæ, et luscos eos fecerit, dimittet eos liberos pro oculo quem eruit.
EXO 21:27 Dentem quoque si excusserit servo vel ancillæ suæ, similiter dimittet eos liberos.
EXO 21:28 Si bos cornu percusserit virum aut mulierem, et mortui fuerint, lapidibus obruetur: et non comedentur carnes ejus, dominus quoque bovis innocens erit.
EXO 21:29 Quod si bos cornupeta fuerit ab heri et nudiustertius, et contestati sunt dominum ejus, nec recluserit eum, occideritque virum aut mulierem: et bos lapidibus obruetur, et dominum ejus occident.
EXO 21:30 Quod si pretium fuerit ei impositum, dabit pro anima sua quidquid fuerit postulatus.
EXO 21:31 Filium quoque et filiam si cornu percusserit, simili sententiæ subjacebit.
EXO 21:32 Si servum ancillamque invaserit, triginta siclos argenti domino dabit, bos vero lapidibus opprimetur.
EXO 21:33 Si quis aperuerit cisternam, et foderit, et non operuerit eam, cecideritque bos aut asinus in eam,
EXO 21:34 reddet dominus cisternæ pretium jumentorum: quod autem mortuum est, ipsius erit.
EXO 21:35 Si bos alienus bovem alterius vulneraverit, et ille mortuus fuerit: vendent bovem vivum, et divident pretium, cadaver autem mortui inter se dispertient.
EXO 21:36 Sin autem sciebat quod bos cornupeta esset ab heri et nudiustertius, et non custodivit eum dominus suus: reddet bovem pro bove, et cadaver integrum accipiet.
EXO 22:1 Si quis furatus fuerit bovem aut ovem, et occiderit vel vendiderit: quinque boves pro uno bove restituet, et quatuor oves pro una ove.
EXO 22:2 Si effringens fur domum sive suffodiens fuerit inventus, et accepto vulnere mortuus fuerit, percussor non erit reus sanguinis.
EXO 22:3 Quod si orto sole hoc fecerit, homicidium perpetravit, et ipse morietur. Si non habuerit quod pro furto reddat, ipse venundabitur.
EXO 22:4 Si inventum fuerit apud eum quod furatus est, vivens: sive bos, sive asinus, sive ovis, duplum restituet.
EXO 22:5 Si læserit quispiam agrum vel vineam, et dimiserit jumentum suum ut depascatur aliena: quidquid optimum habuerit in agro suo, vel in vinea, pro damni æstimatione restituet.
EXO 22:6 Si egressus ignis invenerit spinas, et comprehenderit acervos frugum, sive stantes segetes in agris, reddet damnum qui ignem succenderit.
EXO 22:7 Si quis commendaverit amico pecuniam aut vas in custodiam, et ab eo, qui susceperat, furto ablata fuerint: si invenitur fur, duplum reddet:
EXO 22:8 si latet fur, dominus domus applicabitur ad deos, et jurabit quod non extenderit manum in rem proximi sui,
EXO 22:9 ad perpetrandam fraudem, tam in bove quam in asino, et ove ac vestimento, et quidquid damnum inferre potest: ad deos utriusque causa perveniet, et si illi judicaverit, duplum restituet proximo suo.
EXO 22:10 Si quis commendaverit proximo suo asinum, bovem, ovem, et omne jumentum ad custodiam, et mortuum fuerit, aut debilitatum, vel captum ab hostibus, nullusque hoc viderit:
EXO 22:11 jusjurandum erit in medio, quod non extenderit manum ad rem proximi sui: suscipietque dominus juramentum, et ille reddere non cogetur.
EXO 22:12 Quod si furto ablatum fuerit, restituet damnum domino;
EXO 22:13 si comestum a bestia, deferat ad eum quod occisum est, et non restituet.
EXO 22:14 Qui a proximo suo quidquam horum mutuo postulaverit, et debilitatum aut mortuum fuerit domino non præsente, reddere compelletur.
EXO 22:15 Quod si impræsentiarum dominus fuerit, non restituet, maxime si conductum venerat pro mercede operis sui.
EXO 22:16 Si seduxerit quis virginem necdum desponsatam, dormieritque cum ea: dotabit eam, et habebit eam uxorem.
EXO 22:17 Si pater virginis dare noluerit, reddet pecuniam juxta modum dotis, quam virgines accipere consueverunt.
EXO 22:18 Maleficos non patieris vivere.
EXO 22:19 Qui coierit cum jumento, morte moriatur.
EXO 22:20 Qui immolat diis, occidetur, præterquam Domino soli.
EXO 22:21 Advenam non contristabis, neque affliges eum: advenæ enim et ipsi fuistis in terra Ægypti.
EXO 22:22 Viduæ et pupillo non nocebitis.
EXO 22:23 Si læseritis eos, vociferabuntur ad me, et ego audiam clamorem eorum:
EXO 22:24 et indignabitur furor meus, percutiamque vos gladio, et erunt uxores vestræ viduæ, et filii vestri pupilli.
EXO 22:25 Si pecuniam mutuam dederis populo meo pauperi qui habitat tecum, non urgebis eum quasi exactor, nec usuris opprimes.
EXO 22:26 Si pignus a proximo tuo acceperis vestimentum, ante solis occasum reddes ei.
EXO 22:27 Ipsum enim est solum, quo operitur, indumentum carnis ejus, nec habet aliud in quo dormiat: si clamaverit ad me, exaudiam eum, quia misericors sum.
EXO 22:28 Diis non detrahes, et principi populi tui non maledices.
EXO 22:29 Decimas tuas et primitias tuas non tardabis reddere: primogenitum filiorum tuorum dabis mihi.
EXO 22:30 De bobus quoque, et ovibus similiter facies: septem diebus sit cum matre sua, die octava reddes illum mihi.
EXO 22:31 Viri sancti eritis mihi: carnem, quæ a bestiis fuerit prægustata, non comedetis, sed projicietis canibus.
EXO 23:1 Non suscipies vocem mendacii, nec junges manum tuam ut pro impio dicas falsum testimonium.
EXO 23:2 Non sequeris turbam ad faciendum malum: nec in judicio, plurimorum acquiesces sententiæ, ut a vero devies.
EXO 23:3 Pauperis quoque non misereberis in judicio.
EXO 23:4 Si occurreris bovi inimici tui, aut asino erranti, reduc ad eum.
EXO 23:5 Si videris asinum odientis te jacere sub onere, non pertransibis, sed sublevabis cum eo.
EXO 23:6 Non declinabis in judicium pauperis.
EXO 23:7 Mendacium fugies. Insontem et justum non occides: quia aversor impium.
EXO 23:8 Nec accipies munera, quæ etiam excæcant prudentes, et subvertunt verba justorum.
EXO 23:9 Peregrino molestus non eris. Scitis enim advenarum animas: quia et ipsi peregrini fuistis in terra Ægypti.
EXO 23:10 Sex annis seminabis terram tuam, et congregabis fruges ejus:
EXO 23:11 anno autem septimo dimittes eam, et requiescere facies, ut comedant pauperes populi tui: et quidquid reliquum fuerit, edant bestiæ agri: ita facies in vinea et in oliveto tuo.
EXO 23:12 Sex diebus operaberis: septimo die cessabis, ut requiescat bos et asinus tuus, et refrigeretur filius ancillæ tuæ, et advena.
EXO 23:13 Omnia quæ dixi vobis, custodite. Et per nomen externorum deorum non jurabitis, neque audietur ex ore vestro.
EXO 23:14 Tribus vicibus per singulos annos mihi festa celebrabitis.
EXO 23:15 Solemnitatem azymorum custodies. Septem diebus comedes azyma, sicut præcepi tibi, tempore mensis novorum, quando egressus es de Ægypto: non apparebis in conspectu meo vacuus.
EXO 23:16 Et solemnitatem messis primitivorum operis tui, quæcumque seminaveris in agro: solemnitatem quoque in exitu anni, quando congregaveris omnes fruges tuas de agro.
EXO 23:17 Ter in anno apparebit omne masculinum tuum coram Domino Deo tuo.
EXO 23:18 Non immolabis super fermento sanguinem victimæ meæ, nec remanebit adeps solemnitatis meæ usque mane.
EXO 23:19 Primitias frugum terræ tuæ deferes in domum Domini Dei tui. Non coques hædum in lacte matris suæ.
EXO 23:20 Ecce ego mittam angelum meum, qui præcedat te, et custodiat in via, et introducat in locum quem paravi.
EXO 23:21 Observa eum, et audi vocem ejus, nec contemnendum putes: quia non dimittet cum peccaveris, et est nomen meum in illo.
EXO 23:22 Quod si audieris vocem ejus, et feceris omnia quæ loquor, inimicus ero inimicis tuis, et affligam affligentes te.
EXO 23:23 Præcedetque te angelus meus, et introducet te ad Amorrhæum, et Hethæum, et Pherezæum, Chananæumque, et Hevæum, et Jebusæum, quos ego conteram.
EXO 23:24 Non adorabis deos eorum, nec coles eos: non facies opera eorum, sed destrues eos, et confringes statuas eorum.
EXO 23:25 Servietisque Domino Deo vestro, ut benedicam panibus tuis et aquis, et auferam infirmitatem de medio tui.
EXO 23:26 Non erit infœcunda, nec sterilis in terra tua: numerum dierum tuorum implebo.
EXO 23:27 Terrorem meum mittam in præcursum tuum, et occidam omnem populum, ad quem ingredieris: cunctorumque inimicorum tuorum coram te terga vertam:
EXO 23:28 emittens crabrones prius, qui fugabunt Hevæum, et Chananæum, et Hethæum, antequam introëas.
EXO 23:29 Non ejiciam eos a facie tua anno uno: ne terra in solitudinem redigatur, et crescant contra te bestiæ.
EXO 23:30 Paulatim expellam eos de conspectu tuo, donec augearis, et possideas terram.
EXO 23:31 Ponam autem terminos tuos a mari Rubro usque ad mare Palæstinorum, et a deserto usque ad fluvium: tradam in manibus vestris habitatores terræ, et ejiciam eos de conspectu vestro.
EXO 23:32 Non inibis cum eis fœdus, nec cum diis eorum.
EXO 23:33 Non habitent in terra tua, ne forte peccare te faciant in me, si servieris diis eorum: quod tibi certe erit in scandalum.
EXO 24:1 Moysi quoque dixit: Ascende ad Dominum tu, et Aaron, Nadab et Abiu, et septuaginta senes ex Israël, et adorabitis procul.
EXO 24:2 Solusque Moyses ascendet ad Dominum, et illi non appropinquabunt: nec populus ascendet cum eo.
EXO 24:3 Venit ergo Moyses et narravit plebi omnia verba Domini, atque judicia: responditque omnis populus una voce: Omnia verba Domini, quæ locutus est, faciemus.
EXO 24:4 Scripsit autem Moyses universos sermones Domini: et mane consurgens, ædificavit altare ad radices montis, et duodecim titulos per duodecim tribus Israël.
EXO 24:5 Misitque juvenes de filiis Israël, et obtulerunt holocausta, immolaveruntque victimas pacificas Domino, vitulos.
EXO 24:6 Tulit itaque Moyses dimidiam partem sanguinis, et misit in crateras: partem autem residuam fudit super altare.
EXO 24:7 Assumensque volumen fœderis, legit audiente populo: qui dixerunt: Omnia quæ locutus est Dominus, faciemus, et erimus obedientes.
EXO 24:8 Ille vero sumptum sanguinem respersit in populum, et ait: Hic est sanguis fœderis quod pepigit Dominus vobiscum super cunctis sermonibus his.
EXO 24:9 Ascenderuntque Moyses et Aaron, Nadab et Abiu, et septuaginta de senioribus Israël:
EXO 24:10 et viderunt Deum Israël: et sub pedibus ejus quasi opus lapidis sapphirini, et quasi cælum, cum serenum est.
EXO 24:11 Nec super eos qui procul recesserant de filiis Israël, misit manum suam, videruntque Deum, et comederunt, ac biberunt.
EXO 24:12 Dixit autem Dominus ad Moysen: Ascende ad me in montem, et esto ibi: daboque tibi tabulas lapideas, et legem, ac mandata quæ scripsi: ut doceas eos.
EXO 24:13 Surrexerunt Moyses et Josue minister ejus: ascendensque Moyses in montem Dei,
EXO 24:14 senioribus ait: Expectate hic donec revertamur ad vos. Habetis Aaron et Hur vobiscum: si quid natum fuerit quæstionis, referetis ad eos.
EXO 24:15 Cumque ascendisset Moyses, operuit nubes montem,
EXO 24:16 et habitavit gloria Domini super Sinai, tegens illum nube sex diebus: septimo autem die vocavit eum de medio caliginis.
EXO 24:17 Erat autem species gloriæ Domini quasi ignis ardens super verticem montis in conspectu filiorum Israël.
EXO 24:18 Ingressusque Moyses medium nebulæ, ascendit in montem: et fuit ibi quadraginta diebus, et quadraginta noctibus.
EXO 25:1 Locutusque est Dominus ad Moysen, dicens:
EXO 25:2 Loquere filiis Israël, ut tollant mihi primitias: ab omni homine qui offeret ultroneus, accipietis eas.
EXO 25:3 Hæc sunt autem quæ accipere debeatis: aurum, et argentum, et æs,
EXO 25:4 hyacinthum et purpuram, coccumque bis tinctum, et byssum, pilos caprarum,
EXO 25:5 et pelles arietum rubricatas, pellesque janthinas, et ligna setim:
EXO 25:6 oleum ad luminaria concinnanda: aromata in unguentum, et thymiamata boni odoris:
EXO 25:7 lapides onychinos, et gemmas ad ornandum ephod, ac rationale.
EXO 25:8 Facientque mihi sanctuarium, et habitabo in medio eorum:
EXO 25:9 juxta omnem similitudinem tabernaculi quod ostendam tibi, et omnium vasorum in cultum ejus. Sicque facietis illud:
EXO 25:10 arcam de lignis setim compingite, cujus longitudo habeat duos et semis cubitos: latitudo, cubitum et dimidium: altitudo, cubitum similiter ac semissem.
EXO 25:11 Et deaurabis eam auro mundissimo intus et foris: faciesque supra, coronam auream per circuitum:
EXO 25:12 et quatuor circulos aureos, quos pones per quatuor arcæ angulos: duo circuli sint in latere uno, et duo in altero.
EXO 25:13 Facies quoque vectes de lignis setim, et operies eos auro.
EXO 25:14 Inducesque per circulos qui sunt in arcæ lateribus, ut portetur in eis:
EXO 25:15 qui semper erunt in circulis, nec umquam extrahentur ab eis.
EXO 25:16 Ponesque in arca testificationem quam dabo tibi.
EXO 25:17 Facies et propitiatorium de auro mundissimo: duos cubitos et dimidium tenebit longitudo ejus, et cubitum ac semissem latitudo.
EXO 25:18 Duos quoque cherubim aureos et productiles facies, ex utraque parte oraculi.
EXO 25:19 Cherub unus sit in latere uno, et alter in altero.
EXO 25:20 Utrumque latus propitiatorii tegant expandentes alas, et operientes oraculum, respiciantque se mutuo versis vultibus in propitiatorium quo operienda est arca,
EXO 25:21 in qua pones testimonium quod dabo tibi.
EXO 25:22 Inde præcipiam, et loquar ad te supra propitiatorium, ac de medio duorum cherubim, qui erunt super arcam testimonii, cuncta quæ mandabo per te filiis Israël.
EXO 25:23 Facies et mensam de lignis setim, habentem duos cubitos longitudinis, et in latitudine cubitum, et in altitudine cubitum et semissem.
EXO 25:24 Et inaurabis eam auro purissimo: faciesque illi labium aureum per circuitum,
EXO 25:25 et ipsi labio coronam interrasilem altam quatuor digitis: et super illam, alteram coronam aureolam.
EXO 25:26 Quatuor quoque circulos aureos præparabis, et pones eis in quatuor angulis ejusdem mensæ per singulos pedes.
EXO 25:27 Subter coronam erunt circuli aurei, ut mittantur vectes per eos, et possit mensa portari.
EXO 25:28 Ipsos quoque vectes facies de lignis setim, et circumdabis auro ad subvehendam mensam.
EXO 25:29 Parabis et acetabula, ac phialas, thuribula, et cyathos, in quibus offerenda sunt libamina, ex auro purissimo.
EXO 25:30 Et pones super mensam panes propositionis in conspectu meo semper.
EXO 25:31 Facies et candelabrum ductile de auro mundissimo, hastile ejus, et calamos, scyphos, et sphærulas, ac lilia ex ipso procedentia.
EXO 25:32 Sex calami egredientur de lateribus, tres ex uno latere, et tres ex altero.
EXO 25:33 Tres scyphi quasi in nucis modum per calamos singulos, sphærulaque simul, et lilium: et tres similiter scyphi instar nucis in calamo altero, sphærulaque simul et lilium. Hoc erit opus sex calamorum, qui producendi sunt de hastili:
EXO 25:34 in ipso autem candelabro erunt quatuor scyphi in nucis modum, sphærulæque per singulos, et lilia.
EXO 25:35 Sphærulæ sub duobus calamis per tria loca, qui simul sex fiunt procedentes de hastili uno.
EXO 25:36 Et sphærulæ igitur et calami ex ipso erunt, universa ductilia de auro purissimo.
EXO 25:37 Facies et lucernas septem, et pones eas super candelabrum, ut luceant ex adverso.
EXO 25:38 Emunctoria quoque, et ubi quæ emuncta sunt extinguantur, fiant de auro purissimo.
EXO 25:39 Omne pondus candelabri cum universis vasis suis habebit talentum auri purissimi.
EXO 25:40 Inspice, et fac secundum exemplar quod tibi in monte monstratum est.
EXO 26:1 Tabernaculum vero ita facies: decem cortinas de bysso retorta, et hyacintho, ac purpura, coccoque bis tincto, variatas opere plumario facies.
EXO 26:2 Longitudo cortinæ unius habebit viginti octo cubitos: latitudo, quatuor cubitorum erit. Unius mensuræ fient universa tentoria.
EXO 26:3 Quinque cortinæ sibi jungentur mutuo, et aliæ quinque nexu simili cohærebunt.
EXO 26:4 Ansulas hyacinthinas in lateribus ac summitatibus facies cortinarum, ut possint invicem copulari.
EXO 26:5 Quinquagenas ansulas cortina habebit in utraque parte, ita insertas ut ansa contra ansam veniat, et altera alteri possit aptari.
EXO 26:6 Facies et quinquaginta circulos aureos quibus cortinarum vela jungenda sunt, ut unum tabernaculum fiat.
EXO 26:7 Facies et saga cilicina undecim, ad operiendum tectum tabernaculi.
EXO 26:8 Longitudo sagi unius habebit triginta cubitos, et latitudo, quatuor: æqua erit mensura sagorum omnium.
EXO 26:9 E quibus quinque junges seorsum, et sex sibi mutuo copulabis, ita ut sextum sagum in fronte tecti duplices.
EXO 26:10 Facies et quinquaginta ansas in ora sagi unius, ut conjungi cum altero queat, et quinquaginta ansas in ora sagi alterius, ut cum altero copuletur.
EXO 26:11 Facies et quinquaginta fibulas æneas quibus jungantur ansæ, ut unum ex omnibus operimentum fiat.
EXO 26:12 Quod autem superfuerit in sagis quæ parantur tecto, id est unum sagum quod amplius est, ex medietate ejus operies posteriora tabernaculi.
EXO 26:13 Et cubitus ex una parte pendebit, et alter ex altera qui plus est in sagorum longitudine, utrumque latus tabernaculi protegens.
EXO 26:14 Facies et operimentum aliud tecto de pellibus arietum rubricatis: et super hoc rursum aliud operimentum de janthinis pellibus.
EXO 26:15 Facies et tabulas stantes tabernaculi de lignis setim,
EXO 26:16 quæ singulæ denos cubitos in longitudine habeant, et in latitudine singulos ac semissem.
EXO 26:17 In lateribus tabulæ, duæ incastraturæ fient, quibus tabula alteri tabulæ connectatur: atque in hunc modum cunctæ tabulæ parabuntur.
EXO 26:18 Quarum viginti erunt in latere meridiano quod vergit ad austrum.
EXO 26:19 Quibus quadraginta bases argenteas fundes, ut binæ bases singulis tabulis per duos angulos subjiciantur.
EXO 26:20 In latere quoque secundo tabernaculi quod vergit ad aquilonem, viginti tabulæ erunt,
EXO 26:21 quadraginta habentes bases argenteas, binæ bases singulis tabulis supponentur.
EXO 26:22 Ad occidentalem vero plagam tabernaculi facies sex tabulas,
EXO 26:23 et rursum alias duas quæ in angulis erigantur post tergum tabernaculi.
EXO 26:24 Eruntque conjunctæ a deorsum usque sursum, et una omnes compago retinebit. Duabus quoque tabulis quæ in angulis ponendæ sunt, similis junctura servabitur.
EXO 26:25 Et erunt simul tabulæ octo, bases earum argenteæ sedecim, duabus basibus per unam tabulam supputatis.
EXO 26:26 Facies et vectes de lignis setim quinque ad continendas tabulas in uno latere tabernaculi,
EXO 26:27 et quinque alios in altero, et ejusdem numeri ad occidentalem plagam:
EXO 26:28 qui mittentur per medias tabulas a summo usque ad summum.
EXO 26:29 Ipsas quoque tabulas deaurabis, et fundes in eis annulos aureos per quos vectes tabulata contineant: quos operies laminis aureis.
EXO 26:30 Et eriges tabernaculum juxta exemplar quod tibi in monte monstratum est.
EXO 26:31 Facies et velum de hyacintho, et purpura, coccoque bis tincto, et bysso retorta, opere plumario et pulchra varietate contextum:
EXO 26:32 quod appendes ante quatuor columnas de lignis setim, quæ ipsæ quidem deauratæ erunt, et habebunt capita aurea, sed bases argenteas.
EXO 26:33 Inseretur autem velum per circulos, intra quod pones arcam testimonii, quo et sanctuarium, et sanctuarii sanctuaria dividentur.
EXO 26:34 Pones et propitiatorium super arcam testimonii in Sancto sanctorum,
EXO 26:35 mensamque extra velum, et contra mensam candelabrum in latere tabernaculi meridiano: mensa enim stabit in parte aquilonis.
EXO 26:36 Facies et tentorium in introitu tabernaculi de hyacintho, et purpura, coccoque bis tincto, et bysso retorta, opere plumarii.
EXO 26:37 Et quinque columnas deaurabis lignorum setim, ante quas ducetur tentorium: quarum erunt capita aurea, et bases æneæ.
EXO 27:1 Facies et altare de lignis setim, quod habebit quinque cubitus in longitudine, et totidem in latitudine, id est, quadrum, et tres cubitos in altitudine.
EXO 27:2 Cornua autem per quatuor angulos ex ipso erunt: et operies illud ære.
EXO 27:3 Faciesque in usus ejus lebetes ad suscipiendos cineres, et forcipes atque fuscinulas, et ignium receptacula; omnia vasa ex ære fabricabis.
EXO 27:4 Craticulamque in modum retis æneam: per cujus quatuor angulos erunt quatuor annuli ænei.
EXO 27:5 Quos pones subter arulam altaris: eritque craticula usque ad altaris medium.
EXO 27:6 Facies et vectes altaris de lignis setim duos, quos operies laminis æneis:
EXO 27:7 et induces per circulos, eruntque ex utroque latere altaris ad portandum.
EXO 27:8 Non solidum, sed inane et cavum intrinsecus facies illud, sicut tibi in monte monstratum est.
EXO 27:9 Facies et atrium tabernaculi, in cujus australi plaga contra meridiem erunt tentoria de bysso retorta: centum cubitos unum latus tenebit in longitudine.
EXO 27:10 Et columnas viginti cum basibus totidem æneis, quæ capita cum cælaturis suis habebunt argentea.
EXO 27:11 Similiter et in latere aquilonis per longum erunt tentoria centum cubitorum, columnæ viginti, et bases æneæ ejusdem numeri, et capita earum cum cælaturis suis argentea.
EXO 27:12 In latitudine vero atrii, quod respicit ad occidentem, erunt tentoria per quinquaginta cubitos, et columnæ decem, basesque totidem.
EXO 27:13 In ea quoque atrii latitudine, quæ respicit ad orientem, quinquaginta cubiti erunt.
EXO 27:14 In quibus quindecim cubitorum tentoria lateri uno deputabuntur, columnæque tres et bases totidem:
EXO 27:15 et in latere altero erunt tentoria cubitos obtinentia quindecim, columnæ tres, et bases totidem.
EXO 27:16 In introitu vero atrii fiet tentorium cubitorum viginti ex hyacintho et purpura, coccoque bis tincto, et bysso retorta, opere plumarii: columnas habebit quatuor, cum basibus totidem.
EXO 27:17 Omnes columnæ atrii per circuitum vestitæ erunt argenteis laminis, capitibus argenteis, et basibus æneis.
EXO 27:18 In longitudine occupabit atrium cubitos centum, in latitudine quinquaginta, altitudo quinque cubitorum erit: fietque de bysso retorta, et habebit bases æneas.
EXO 27:19 Cuncta vasa tabernaculi in omnes usus et cæremonias, tam paxillos ejus quam atrii, ex ære facies.
EXO 27:20 Præcipe filiis Israël ut afferant tibi oleum de arboribus olivarum purissimum, piloque contusum, ut ardeat lucerna semper
EXO 27:21 in tabernaculo testimonii, extra velum quod oppansum est testimonio. Et collocabunt eam Aaron et filii ejus, ut usque mane luceat coram Domino. Perpetuus erit cultus per successiones eorum a filiis Israël.
EXO 28:1 Applica quoque ad te Aaron fratrem tuum cum filiis suis de medio filiorum Israël, ut sacerdotio fungantur mihi: Aaron, Nadab, et Abiu, Eleazar, et Ithamar.
EXO 28:2 Faciesque vestem sanctam Aaron fratri tuo in gloriam et decorem.
EXO 28:3 Et loqueris cunctis sapientibus corde quos replevi spiritu prudentiæ, ut faciant vestes Aaron, in quibus sanctificatus ministret mihi.
EXO 28:4 Hæc autem erunt vestimenta quæ faciet: rationale et superhumerale, tunicam et lineam strictam, cidarim et balteum. Facient vestimenta sancta fratri tuo Aaron et filiis ejus, ut sacerdotio fungantur mihi.
EXO 28:5 Accipientque aurum, et hyacinthum, et purpuram, coccumque bis tinctum, et byssum.
EXO 28:6 Facient autem superhumerale de auro et hyacintho et purpura, coccoque bis tincto, et bysso retorta, opere polymito.
EXO 28:7 Duas oras junctas habebit in utroque latere summitatum, ut in unum redeant.
EXO 28:8 Ipsa quoque textura et cuncta operis varietas erit ex auro et hyacintho, et purpura, coccoque bis tincto, et bysso retorta.
EXO 28:9 Sumesque duos lapides onychinos, et sculpes in eis nomina filiorum Israël:
EXO 28:10 sex nomina in lapide uno, et sex reliqua in altero, juxta ordinem nativitatis eorum.
EXO 28:11 Opere sculptoris et cælatura gemmarii, sculpes eos nominibus filiorum Israël, inclusos auro atque circumdatos:
EXO 28:12 et pones in utroque latere superhumeralis, memoriale filiis Israël. Portabitque Aaron nomina eorum coram Domino super utrumque humerum, ob recordationem.
EXO 28:13 Facies et uncinos ex auro,
EXO 28:14 et duas catenulas ex auro purissimo sibi invicem cohærentes, quas inseres uncinis.
EXO 28:15 Rationale quoque judicii facies opere polymito juxta texturam superhumeralis, ex auro, hyacintho, et purpura, coccoque bis tincto, et bysso retorta.
EXO 28:16 Quadrangulum erit et duplex: mensuram palmi habebit tam in longitudine quam in latitudine.
EXO 28:17 Ponesque in eo quatuor ordines lapidum: in primo versu erit lapis sardius, et topazius, et smaragdus:
EXO 28:18 in secundo carbunculus, sapphirus, et jaspis:
EXO 28:19 in tertio ligurius, achates, et amethystus:
EXO 28:20 in quarto chrysolithus, onychinus, et beryllus. Inclusi auro erunt per ordines suos.
EXO 28:21 Habebuntque nomina filiorum Israël: duodecim nominibus cælabuntur, singuli lapides nominibus singulorum per duodecim tribus.
EXO 28:22 Facies in rationali catenas sibi invicem cohærentes ex auro purissimo,
EXO 28:23 et duos annulos aureos, quos pones in utraque rationalis summitate:
EXO 28:24 catenasque aureas junges annulis, qui sunt in marginibus ejus,
EXO 28:25 et ipsarum catenarum extrema duobus copulabis uncinis in utroque latere superhumeralis quod rationale respicit.
EXO 28:26 Facies et duos annulos aureos, quos pones in summitatibus rationalis, in oris, quæ e regione sunt superhumeralis, et posteriora ejus aspiciunt.
EXO 28:27 Necnon et alios duos annulos aureos, qui ponendi sunt in utroque latere superhumeralis deorsum, quod respicit contra faciem juncturæ inferioris, ut aptari possit cum superhumerali,
EXO 28:28 et stringatur rationale annulis suis cum annulis superhumeralis vitta hyacinthina, ut maneat junctura fabrefacta, et a se invicem rationale et superhumerale nequeant separari.
EXO 28:29 Portabitque Aaron nomina filiorum Israël in rationali judicii super pectus suum, quando ingredietur Sanctuarium, memoriale coram Domino in æternum.
EXO 28:30 Pones autem in rationali judicii Doctrinam et Veritatem, quæ erunt in pectore Aaron, quando ingredietur coram Domino: et gestabit judicium filiorum Israël in pectore suo, in conspectu Domini semper.
EXO 28:31 Facies et tunicam superhumeralis totam hyacinthinam,
EXO 28:32 in cujus medio supra erit capitium, et ora per gyrum ejus textilis, sicut fieri solet in extremis vestium partibus, ne facile rumpatur.
EXO 28:33 Deorsum vero, ad pedes ejusdem tunicæ, per circuitum, quasi mala punica facies, ex hyacintho, et purpura, et cocco bis tincto, mistis in medio tintinnabulis,
EXO 28:34 ita ut tintinnabulum sit aureum et malum punicum: rursumque tintinnabulum aliud aureum et malum punicum.
EXO 28:35 Et vestietur ea Aaron in officio ministerii, ut audiatur sonitus quando ingreditur et egreditur sanctuarium in conspectu Domini, et non moriatur.
EXO 28:36 Facies et laminam de auro purissimo, in qua sculpes opere cælatoris, Sanctum Domino.
EXO 28:37 Ligabisque eam vitta hyacinthina, et erit super tiaram,
EXO 28:38 imminens fronti pontificis. Portabitque Aaron iniquitates eorum, quæ obtulerunt et sanctificaverunt filii Israël, in cunctis muneribus et donariis suis. Erit autem lamina semper in fronte ejus, ut placatus sit eis Dominus.
EXO 28:39 Stringesque tunicam bysso, et tiaram byssinam facies, et balteum opere plumarii.
EXO 28:40 Porro filiis Aaron tunicas lineas parabis et balteos ac tiaras in gloriam et decorem:
EXO 28:41 vestiesque his omnibus Aaron fratrem tuum et filios ejus cum eo. Et cunctorum consecrabis manus, sanctificabisque illos, ut sacerdotio fungantur mihi.
EXO 28:42 Facies et feminalia linea, ut operiant carnem turpitudinis suæ, a renibus usque ad femora:
EXO 28:43 et utentur eis Aaron et filii ejus quando ingredientur tabernaculum testimonii, vel quando appropinquant ad altare ut ministrent in sanctuario, ne iniquitatis rei moriantur. Legitimum sempiternum erit Aaron, et semini ejus post eum.
EXO 29:1 Sed et hoc facies, ut mihi in sacerdotio consecrentur. Tolle vitulum de armento, et arietes duos immaculatos,
EXO 29:2 panesque azymos, et crustulam absque fermento, quæ conspersa sit oleo, lagana quoque azyma oleo lita: de simila triticea cuncta facies.
EXO 29:3 Et posita in canistro offeres: vitulum autem et duos arietes.
EXO 29:4 Et Aaron ac filios ejus applicabis ad ostium tabernaculi testimonii. Cumque laveris patrem cum filiis suis aqua,
EXO 29:5 indues Aaron vestimentis suis, id est, linea et tunica, et superhumerali et rationali, quod constringes balteo.
EXO 29:6 Et pones tiaram in capite ejus, et laminam sanctam super tiaram,
EXO 29:7 et oleum unctionis fundes super caput ejus: atque hoc ritu consecrabitur.
EXO 29:8 Filios quoque illius applicabis, et indues tunicis lineis, cingesque balteo,
EXO 29:9 Aaron scilicet et liberos ejus, et impones eis mitras: eruntque sacerdotes mihi religione perpetua. Postquam initiaveris manus eorum,
EXO 29:10 applicabis et vitulum coram tabernaculo testimonii. Imponentque Aaron et filii ejus manus super caput illius,
EXO 29:11 et mactabis eum in conspectu Domini, juxta ostium tabernaculi testimonii.
EXO 29:12 Sumptumque de sanguine vituli, pones super cornua altaris digito tuo, reliquum autem sanguinem fundes juxta basim ejus.
EXO 29:13 Sumes et adipem totum qui operit intestina, et reticulum jecoris, ac duos renes, et adipem qui super eos est, et offeres incensum super altare:
EXO 29:14 carnes vero vituli et corium et fimum combures foris extra castra, eo quod pro peccato sit.
EXO 29:15 Unum quoque arietem sumes, super cujus caput ponent Aaron et filii ejus manus.
EXO 29:16 Quem cum mactaveris, tolles de sanguine ejus, et fundes circa altare.
EXO 29:17 Ipsum autem arietem secabis in frustra: lotaque intestina ejus ac pedes, pones super concisas carnes, et super caput illius.
EXO 29:18 Et offeres totum arietem in incensum super altare: oblatio est Domino, odor suavissimus victimæ Domini.
EXO 29:19 Tolles quoque arietem alterum, super cujus caput Aaron et filii ejus ponent manus.
EXO 29:20 Quem cum immolaveris, sumes de sanguine ejus, et pones super extremum auriculæ dextræ Aaron et filiorum ejus, et super pollices manus eorum ac pedis dextri, fundesque sanguinem super altare per circuitum.
EXO 29:21 Cumque tuleris de sanguine qui est super altare, et de oleo unctionis, asperges Aaron et vestes ejus, filios et vestimenta eorum. Consecratisque ipsis et vestibus,
EXO 29:22 tolles adipem de ariete, et caudam et arvinam, quæ operit vitalia, ac reticulum jecoris, et duos renes, atque adipem, qui super eos est, armumque dextrum, eo quod sit aries consecrationis:
EXO 29:23 tortamque panis unius, crustulam conspersam oleo, laganum de canistro azymorum, quod positum est in conspectu Domini:
EXO 29:24 ponesque omnia super manus Aaron et filiorum ejus, et sanctificabis eos elevans coram Domino.
EXO 29:25 Suscipiesque universa de manibus eorum: et incendes super altare in holocaustum, odorem suavissimum in conspectu Domini, quia oblatio ejus est.
EXO 29:26 Sumes quoque pectusculum de ariete, quo initiatus est Aaron, sanctificabisque illud elevatum coram Domino, et cedet in partem tuam.
EXO 29:27 Sanctificabisque et pectusculum consecratum, et armum quem de ariete separasti,
EXO 29:28 quo initiatus est Aaron et filii ejus, cedentque in partem Aaron et filiorum ejus jure perpetuo a filiis Israël: quia primitiva sunt et initia de victimis eorum pacificis quæ offerunt Domino.
EXO 29:29 Vestem autem sanctam, qua utetur Aaron, habebunt filii ejus post eum, ut ungantur in ea, et consecrantur manus eorum.
EXO 29:30 Septem diebus utetur illa qui pontifex pro eo fuerit constitutus de filiis ejus, et qui ingredietur tabernaculum testimonii ut ministret in sanctuario.
EXO 29:31 Arietem autem consecrationis tolles, et coques carnes ejus in loco sancto:
EXO 29:32 quibus vescetur Aaron et filii ejus. Panes quoque, qui sunt in canistro, in vestibulo tabernaculi testimonii comedent,
EXO 29:33 ut sit placabile sacrificium, et sanctificentur offerentium manus. Alienigena non vescetur ex eis, quia sancti sunt.
EXO 29:34 Quod si remanserit de carnibus consecratis, sive de panibus usque mane, combures reliquias igni: non comedentur, quia sanctificata sunt.
EXO 29:35 Omnia, quæ præcepi tibi, facies super Aaron et filiis ejus. Septem diebus consecrabis manus eorum:
EXO 29:36 et vitulum pro peccato offeres per singulos dies ad expiandum. Mundabisque altare cum immolaveris expiationis hostiam, et unges illud in sanctificationem.
EXO 29:37 Septem diebus expiabis altare, et sanctificabis, et erit Sanctum sanctorum: omnis, qui tetigerit illud, sanctificabitur.
EXO 29:38 Hoc est quod facies in altari: agnos anniculos duos per singulos dies jugiter,
EXO 29:39 unum agnum mane, et alterum vespere,
EXO 29:40 decimam partem similæ conspersæ oleo tuso, quod habeat mensuram quartam partem hin, et vinum ad libandum ejusdem mensuræ in agno uno.
EXO 29:41 Alterum vero agnum offeres ad vesperam juxta ritum matutinæ oblationis, et juxta ea quæ diximus, in odorem suavitatis:
EXO 29:42 sacrificium est Domino, oblatione perpetua in generationes vestras, ad ostium tabernaculi testimonii coram Domino, ubi constituam ut loquar ad te.
EXO 29:43 Ibique præcipiam filiis Israël, et sanctificabitur altare in gloria mea.
EXO 29:44 Sanctificabo et tabernaculum testimonii cum altari, et Aaron cum filiis suis, ut sacerdotio fungantur mihi.
EXO 29:45 Et habitabo in medio filiorum Israël, eroque eis Deus,
EXO 29:46 et scient quia ego Dominus Deus eorum, qui eduxi eos de terra Ægypti, ut manerem inter illos, ego Dominus Deus ipsorum.
EXO 30:1 Facies quoque altare ad adolendum thymiama, de lignis setim,
EXO 30:2 habens cubitum longitudinis, et alterum latitudinis, id est, quadrangulum, et duos cubitos in altitudine. Cornua ex ipso procedent.
EXO 30:3 Vestiesque illud auro purissimo, tam craticulam ejus, quam parietes per circuitum, et cornua. Faciesque ei coronam aureolam per gyrum,
EXO 30:4 et duos annulos aureos sub corona per singula latera, ut mittantur in eos vectes, et altare portetur.
EXO 30:5 Ipsos quoque vectes facies de lignis setim, et inaurabis.
EXO 30:6 Ponesque altare contra velum, quod ante arcum pendet testimonii coram propitiatorio quo tegitur testimonium, ubi loquar tibi.
EXO 30:7 Et adolebit incensum super eo Aaron, suave fragrans, mane. Quando componet lucernas, incendet illud:
EXO 30:8 et quando collocabit eas ad vesperum, uret thymiama sempiternum coram Domino in generationes vestras.
EXO 30:9 Non offeretis super eo thymiama compositionis alterius, nec oblationem, et victimam, nec libabitis libamina.
EXO 30:10 Et deprecabitur Aaron super cornua ejus semel per annum, in sanguine quod oblatum est pro peccato, et placabit super eo in generationibus vestris. Sanctum sanctorum erit Domino.
EXO 30:11 Locutusque est Dominus ad Moysen, dicens:
EXO 30:12 Quando tuleris summam filiorum Israël juxta numerum, dabunt singuli pretium pro animabus suis Domino, et non erit plaga in eis, cum fuerint recensiti.
EXO 30:13 Hoc autem dabit omnis qui transit ad nomen, dimidium sicli juxta mensuram templi (siclus viginti obolos habet); media pars sicli offeretur Domino.
EXO 30:14 Qui habetur in numero, a viginti annis et supra, dabit pretium.
EXO 30:15 Dives non addet ad medium sicli, et pauper nihil minuet.
EXO 30:16 Susceptamque pecuniam, quæ collata est a filiis Israël, trades in usus tabernaculi testimonii, ut sit monimentum eorum coram Domino, et propitietur animabus eorum.
EXO 30:17 Locutusque est Dominus ad Moysen, dicens:
EXO 30:18 Facies et labrum æneum cum basi sua ad lavandum: ponesque illud inter tabernaculum testimonii et altare. Et missa aqua,
EXO 30:19 lavabunt in ea Aaron et filii ejus manus suas ac pedes,
EXO 30:20 quando ingressuri sunt tabernaculum testimonii, et quando accessuri sunt ad altare, ut offerant in eo thymiama Domino,
EXO 30:21 ne forte moriantur; legitimum sempiternum erit ipsi, et semini ejus per successiones.
EXO 30:22 Locutusque est Dominus ad Moysen,
EXO 30:23 dicens: Sume tibi aromata, primæ myrrhæ et electæ quingentos siclos, et cinnamomi medium, id est, ducentos quinquaginta siclos, calami similiter ducentos quinquaginta,
EXO 30:24 casiæ autem quingentos siclos, in pondere sanctuarii, olei de olivetis mensuram hin:
EXO 30:25 faciesque unctionis oleum sanctum, unguentum compositum opere unguentarii,
EXO 30:26 et unges ex eo tabernaculum testimonii, et arcam testamenti,
EXO 30:27 mensamque cum vasis suis, et candelabrum, et utensilia ejus, altaria thymiamatis,
EXO 30:28 et holocausti, et universam supellectilem quæ ad cultum eorum pertinet.
EXO 30:29 Sanctificabisque omnia, et erunt Sancta sanctorum; qui tetigerit ea, sanctificabitur.
EXO 30:30 Aaron et filios ejus unges, sanctificabisque eos, ut sacerdotio fungantur mihi.
EXO 30:31 Filiis quoque Israël dices: Hoc oleum unctionis sanctum erit mihi in generationes vestras.
EXO 30:32 Caro hominis non ungetur ex eo, et juxta compositionem ejus non facietis aliud, quia sanctificatum est, et sanctum erit vobis.
EXO 30:33 Homo quicumque tale composuerit, et dederit ex eo alieno, exterminabitur de populo suo.
EXO 30:34 Dixitque Dominus ad Moysen: Sume tibi aromata, stacten et onycha, galbanum boni odoris, et thus lucidissimum; æqualis ponderis erunt omnia:
EXO 30:35 faciesque thymiama compositum opere unguentarii, mistum diligenter, et purum, et sanctificatione dignissimum.
EXO 30:36 Cumque in tenuissimum pulverem universa contuderis, pones ex eo coram tabernaculo testimonii, in quo loco apparebo tibi. Sanctum sanctorum erit vobis thymiama.
EXO 30:37 Talem compositionem non facietis in usus vestros, quia sanctum est Domino.
EXO 30:38 Homo quicumque fecerit simile, ut odore illius perfruatur, peribit de populis suis.
EXO 31:1 Locutusque est Dominus ad Moysen, dicens:
EXO 31:2 Ecce, vocavi ex nomine Beseleel filium Uri filii Hur de tribu Juda,
EXO 31:3 et implevi spiritu Dei, sapientia, et intelligentia et scientia in omni opere,
EXO 31:4 ad excogitandum quidquid fabrefieri potest ex auro, et argento, et ære,
EXO 31:5 marmore, et gemmis, et diversitate lignorum.
EXO 31:6 Dedique ei socium Ooliab filium Achisamech de tribu Dan. Et in corde omnis eruditi posui sapientiam: ut faciant cuncta quæ præcepi tibi,
EXO 31:7 tabernaculum fœderis, et arcam testimonii, et propitiatorium, quod super eam est, et cuncta vasa tabernaculi,
EXO 31:8 mensamque et vasa ejus, candelabrum purissimum cum vasis suis, et altaris thymiamatis,
EXO 31:9 et holocausti, et omnia vasa eorum, labrum cum basi sua,
EXO 31:10 vestes sanctas in ministerio Aaron sacerdoti, et filiis ejus, ut fungantur officio suo in sacris:
EXO 31:11 oleum unctionis, et thymiama aromatum in sanctuario, omnia quæ præcepi tibi, facient.
EXO 31:12 Et locutus est Dominus ad Moysen, dicens:
EXO 31:13 Loquere filiis Israël, et dices ad eos: Videte ut sabbatum meum custodiatis: quia signum est inter me et vos in generationibus vestris: ut sciatis quia ego Dominus, qui sanctifico vos.
EXO 31:14 Custodite sabbatum meum, sanctum est enim vobis: qui polluerit illud, morte morietur; qui fecerit in eo opus, peribit anima illius de medio populi sui.
EXO 31:15 Sex diebus facietis opus: in die septimo sabbatum est, requies sancta Domino; omnis qui fecerit opus in hac die, morietur.
EXO 31:16 Custodiant filii Israël sabbatum, et celebrent illud in generationibus suis. Pactum est sempiternum
EXO 31:17 inter me et filios Israël, signumque perpetuum; sex enim diebus fecit Dominus cælum et terram, et in septimo ab opere cessavit.
EXO 31:18 Deditque Dominus Moysi, completis hujuscemodi sermonibus in monte Sinai, duas tabulas testimonii lapideas, scriptas digito Dei.
EXO 32:1 Videns autem populus quod moram faceret descendendi de monte Moyses, congregatus adversus Aaron, dixit: Surge, fac nobis deos, qui nos præcedant: Moysi enim huic viro, qui nos eduxit de terra Ægypti, ignoramus quid acciderit.
EXO 32:2 Dixitque ad eos Aaron: Tollite inaures aureas de uxorum, filiorumque et filiarum vestrarum auribus, et afferte ad me.
EXO 32:3 Fecitque populus quæ jusserat, deferens inaures ad Aaron.
EXO 32:4 Quas cum ille accepisset, formavit opere fusorio, et fecit ex eis vitulum conflatilem: dixeruntque: Hi sunt dii tui Israël, qui te eduxerunt de terra Ægypti.
EXO 32:5 Quod cum vidisset Aaron, ædificavit altare coram eo, et præconis voce clamavit dicens: Cras solemnitas Domini est.
EXO 32:6 Surgentesque mane, obtulerunt holocausta, et hostias pacificas, et sedit populus manducare, et bibere, et surrexerunt ludere.
EXO 32:7 Locutus est autem Dominus ad Moysen, dicens: Vade, descende: peccavit populus tuus, quem eduxisti de terra Ægypti.
EXO 32:8 Recesserunt cito de via, quam ostendisti eis: feceruntque sibi vitulum conflatilem, et adoraverunt, atque immolantes ei hostias, dixerunt: Isti sunt dii tui Israël, qui te eduxerunt de terra Ægypti.
EXO 32:9 Rursumque ait Dominus ad Moysen: Cerno quod populus iste duræ cervicis sit:
EXO 32:10 dimitte me, ut irascatur furor meus contra eos, et deleam eos, faciamque te in gentem magnam.
EXO 32:11 Moyses autem orabat Dominum Deum suum, dicens: Cur, Domine, irascitur furor tuus contra populum tuum, quem eduxisti de terra Ægypti, in fortitudine magna, et in manu robusta?
EXO 32:12 Ne quæso dicant Ægyptii: Callide eduxit eos, ut interficeret in montibus, et deleret e terra: quiescat ira tua, et esto placabilis super nequitia populi tui.
EXO 32:13 Recordare Abraham, Isaac, et Israël servorum tuorum, quibus jurasti per temetipsum, dicens: Multiplicabo semen vestrum sicut stellas cæli; et universam terram hanc, de qua locutus sum, dabo semini vestro, et possidebitis eam semper.
EXO 32:14 Placatusque est Dominus ne faceret malum quod locutus fuerat adversus populum suum.
EXO 32:15 Et reversus est Moyses de monte, portans duas tabulas testimonii in manu sua, scriptas ex utraque parte,
EXO 32:16 et factas opere Dei: scriptura quoque Dei erat sculpta in tabulis.
EXO 32:17 Audiens autem Josue tumultum populi vociferantis, dixit ad Moysen: Ululatus pugnæ auditur in castris.
EXO 32:18 Qui respondit: Non est clamor adhortantium ad pugnam, neque vociferatio compellentium ad fugam: sed vocem cantantium ego audio.
EXO 32:19 Cumque appropinquasset ad castra, vidit vitulum, et choros: iratusque valde, projecit de manu tabulas, et confregit eas ad radicem montis:
EXO 32:20 arripiensque vitulum quem fecerant, combussit, et contrivit usque ad pulverem, quem sparsit in aquam, et dedit ex eo potum filiis Israël.
EXO 32:21 Dixitque ad Aaron: Quid tibi fecit hic populus, ut induceres super eum peccatum maximum?
EXO 32:22 Cui ille respondit: Ne indignetur dominus meus: tu enim nosti populum istum, quod pronus sit ad malum:
EXO 32:23 dixerunt mihi: Fac nobis deos, qui nos præcedant: huic enim Moysi, qui nos eduxit de terra Ægypti, nescimus quid acciderit.
EXO 32:24 Quibus ego dixi: Quis vestrum habet aurum? Tulerunt, et dederunt mihi: et projeci illud in ignem, egressusque est hic vitulus.
EXO 32:25 Videns ergo Moyses populum quod esset nudatus (spoliaverat enim eum Aaron propter ignominiam sordis, et inter hostes nudum constituerat),
EXO 32:26 et stans in porta castrorum, ait: Si quis est Domini, jungatur mihi. Congregatique sunt ad eum omnes filii Levi:
EXO 32:27 quibus ait: Hæc dicit Dominus Deus Israël: Ponat vir gladium super femur suum: ite, et redite de porta usque ad portam per medium castrorum, et occidat unusquisque fratrem, et amicum, et proximum suum.
EXO 32:28 Feceruntque filii Levi juxta sermonem Moysi, cecideruntque in die illa quasi viginti tria millia hominum.
EXO 32:29 Et ait Moyses: Consecrastis manus vestras hodie Domino, unusquisque in filio, et in fratre suo, ut detur vobis benedictio.
EXO 32:30 Facto autem altero die, locutus est Moyses ad populum: Peccastis peccatum maximum: ascendam ad Dominum, si quomodo quivero eum deprecari pro scelere vestro.
EXO 32:31 Reversusque ad Dominum, ait: Obsecro, peccavit populus iste peccatum maximum, feceruntque sibi deos aureos: aut dimitte eis hanc noxam,
EXO 32:32 aut si non facis, dele me de libro tuo quem scripsisti.
EXO 32:33 Cui respondit Dominus: Qui peccaverit mihi, delebo eum de libro meo:
EXO 32:34 tu autem vade, et duc populum istum quo locutus sum tibi: angelus meus præcedet te. Ego autem in die ultionis visitabo et hoc peccatum eorum.
EXO 32:35 Percussit ergo Dominus populum pro reatu vituli, quem fecerat Aaron.
EXO 33:1 Locutusque est Dominus ad Moysen, dicens: Vade, ascende de loco isto tu, et populus tuus quem eduxisti de terra Ægypti, in terram quam juravi Abraham, Isaac et Jacob, dicens: Semini tuo dabo eam:
EXO 33:2 et mittam præcursorem tui angelum, ut ejiciam Chananæum, et Amorrhæum, et Hethæum, et Pherezæum, et Hevæum, et Jebusæum,
EXO 33:3 et intres in terram fluentem lacte et melle. Non enim ascendam tecum, quia populus duræ cervicis es: ne forte disperdam te in via.
EXO 33:4 Audiensque populus sermonem hunc pessimum, luxit: et nullus ex more indutus est cultu suo.
EXO 33:5 Dixitque Dominus ad Moysen: Loquere filiis Israël: Populus duræ cervicis es: semel ascendam in medio tui, et delebo te. Jam nunc depone ornatum tuum, ut sciam quid faciam tibi.
EXO 33:6 Deposuerunt ergo filii Israël ornatum suum a monte Horeb.
EXO 33:7 Moyses quoque tollens tabernaculum, tetendit extra castra procul, vocavitque nomen ejus, Tabernaculum fœderis. Et omnis populus, qui habebat aliquam quæstionem, egrediebatur ad tabernaculum fœderis, extra castra.
EXO 33:8 Cumque egrederetur Moyses ad tabernaculum, surgebat universa plebs, et stabat unusquisque in ostio papilionis sui, aspiciebantque tergum Moysi, donec ingrederetur tentorium.
EXO 33:9 Ingresso autem illo tabernaculum fœderis, descendebat columna nubis, et stabat ad ostium, loquebaturque cum Moyse,
EXO 33:10 cernentibus universis quod columna nubis staret ad ostium tabernaculi. Stabantque ipsi, et adorabant per fores tabernaculorum suorum.
EXO 33:11 Loquebatur autem Dominus ad Moysen facie ad faciem, sicut solet loqui homo ad amicum suum. Cumque ille reverteretur in castra, minister ejus Josue filius Nun, puer, non recedebat de tabernaculo.
EXO 33:12 Dixit autem Moyses ad Dominum: Præcipis ut educam populum istum: et non indicas mihi quem missurus es mecum, præsertim cum dixeris: Novi te ex nomine, et invenisti gratiam coram me.
EXO 33:13 Si ergo inveni gratiam in conspectu tuo, ostende mihi faciem tuam, ut sciam te, et inveniam gratiam ante oculos tuos: respice populum tuum gentem hanc.
EXO 33:14 Dixitque Dominus: Facies mea præcedet te, et requiem dabo tibi.
EXO 33:15 Et ait Moyses: Si non tu ipse præcedas, ne educas nos de loco isto.
EXO 33:16 In quo enim scire poterimus ego et populus tuus invenisse nos gratiam in conspectu tuo, nisi ambulaveris nobiscum, ut glorificemur ab omnibus populis qui habitant super terram?
EXO 33:17 Dixit autem Dominus ad Moysen: Et verbum istud, quod locutus es, faciam: invenisti enim gratiam coram me, et teipsum novi ex nomine.
EXO 33:18 Qui ait: Ostende mihi gloriam tuam.
EXO 33:19 Respondit: Ego ostendam omne bonum tibi, et vocabo in nomine Domini coram te: et miserebor cui voluero, et clemens ero in quem mihi placuerit.
EXO 33:20 Rursumque ait: Non poteris videre faciem meam: non enim videbit me homo et vivet.
EXO 33:21 Et iterum: Ecce, inquit, est locus apud me, et stabis supra petram.
EXO 33:22 Cumque transibit gloria mea, ponam te in foramine petræ, et protegam dextera mea, donec transeam:
EXO 33:23 tollamque manum meam, et videbis posteriora mea: faciem autem meam videre non poteris.
EXO 34:1 Ac deinceps: Præcide, ait, tibi duas tabulas lapideas instar priorum, et scribam super eas verba, quæ habuerunt tabulæ quas fregisti.
EXO 34:2 Esto paratus mane, ut ascendas statim in montem Sinai, stabisque mecum super verticem montis.
EXO 34:3 Nullus ascendat tecum, nec videatur quispiam per totum montem: boves quoque et oves non pascantur e contra.
EXO 34:4 Excidit ergo duas tabulas lapideas, quales antea fuerant: et de nocte consurgens ascendit in montem Sinai, sicut præceperat ei Dominus, portans secum tabulas.
EXO 34:5 Cumque descendisset Dominus per nubem, stetit Moyses cum eo, invocans nomen Domini.
EXO 34:6 Quo transeunte coram eo, ait: Dominator Domine Deus, misericors et clemens, patiens et multæ miserationis, ac verax,
EXO 34:7 qui custodis misericordiam in millia; qui aufers iniquitatem, et scelera, atque peccata, nullusque apud te per se innocens est; qui reddis iniquitatem patrum filiis, ac nepotibus in tertiam et quartam progeniem.
EXO 34:8 Festinusque Moyses, curvatus est pronus in terram, et adorans
EXO 34:9 ait: Si inveni gratiam in conspectu tuo, Domine, obsecro ut gradiaris nobiscum (populus enim duræ cervicis est) et auferas iniquitates nostras atque peccata, nosque possideas.
EXO 34:10 Respondit Dominus: Ego inibo pactum videntibus cunctis: signa faciam quæ numquam visa sunt super terram, nec in ullis gentibus, ut cernat populus iste, in cujus es medio, opus Domini terribile quod facturus sum.
EXO 34:11 Observa cuncta quæ hodie mando tibi: ego ipse ejiciam ante faciem tuam Amorrhæum, et Chananæum, et Hethæum, Pherezæum quoque, et Hevæum, et Jebusæum.
EXO 34:12 Cave ne umquam cum habitatoribus terræ illius jungas amicitias, quæ sint tibi in ruinam:
EXO 34:13 sed aras eorum destrue, confringe statuas, lucosque succide:
EXO 34:14 noli adorare deum alienum. Dominus zelotes nomen ejus; Deus est æmulator.
EXO 34:15 Ne ineas pactum cum hominibus illarum regionum: ne, cum fornicati fuerint cum diis suis, et adoraverint simulacra eorum, vocet te quispiam ut comedas de immolatis.
EXO 34:16 Nec uxorem de filiabus eorum accipies filiis tuis: ne, postquam ipsæ fuerint fornicatæ, fornicari faciant et filios tuos in deos suos.
EXO 34:17 Deos conflatiles non facies tibi.
EXO 34:18 Solemnitatem azymorum custodies. Septem diebus vesceris azymis, sicut præcepi tibi, in tempore mensis novorum: mense enim verni temporis egressus es de Ægypto.
EXO 34:19 Omne quod aperit vulvam generis masculini, meum erit. De cunctis animantibus, tam de bobus, quam de ovibus, meum erit.
EXO 34:20 Primogenitum asini redimes ove: sin autem nec pretium pro eo dederis, occidetur. Primogenitum filiorum tuorum redimes: nec apparebis in conspectu meo vacuus.
EXO 34:21 Sex diebus operaberis; die septimo cessabis arare et metere.
EXO 34:22 Solemnitatem hebdomadarum facies tibi in primitiis frugum messis tuæ triticeæ, et solemnitatem, quando redeunte anni tempore cuncta conduntur.
EXO 34:23 Tribus temporibus anni apparebit omne masculinum tuum in conspectu omnipotentis Domini Dei Israël.
EXO 34:24 Cum enim tulero gentes a facie tua, et dilatavero terminos tuos, nullus insidiabitur terræ tuæ, ascendente te, et apparente in conspectu Domini Dei tui ter in anno.
EXO 34:25 Non immolabis super fermento sanguinem hostiæ meæ: neque residebit mane de victima solemnitatis Phase.
EXO 34:26 Primitias frugum terræ tuæ offeres in domo Domini Dei tui. Non coques hædum in lacte matris suæ.
EXO 34:27 Dixitque Dominus ad Moysen: Scribe tibi verba hæc, quibus et tecum et cum Israël pepigi fœdus.
EXO 34:28 Fuit ergo ibi cum Domino quadraginta dies et quadraginta noctes: panem non comedit, et aquam non bibit, et scripsit in tabulis verba fœderis decem.
EXO 34:29 Cumque descenderet Moyses de monte Sinai, tenebat duas tabulas testimonii, et ignorabat quod cornuta esset facies sua ex consortio sermonis Domini.
EXO 34:30 Videntes autem Aaron et filii Israël cornutam Moysi faciem, timuerunt prope accedere.
EXO 34:31 Vocatique ab eo, reversi sunt tam Aaron, quam principes synagogæ. Et postquam locutus est ad eos,
EXO 34:32 venerunt ad eum etiam omnes filii Israël: quibus præcepit cuncta quæ audierat a Domino in monte Sinai.
EXO 34:33 Impletisque sermonibus, posuit velamen super faciem suam.
EXO 34:34 Quod ingressus ad Dominum, et loquens cum eo, auferebat donec exiret, et tunc loquebatur ad filios Israël omnia quæ sibi fuerant imperata.
EXO 34:35 Qui videbant faciem egredientis Moysi esse cornutam, sed operiebat ille rursus faciem suam, siquando loquebatur ad eos.
EXO 35:1 Igitur congregata omni turba filiorum Israël, dixit ad eos: Hæc sunt quæ jussit Dominus fieri.
EXO 35:2 Sex diebus facietis opus: septimus dies erit vobis sanctus, sabbatum, et requies Domini: qui fecerit opus in eo, occidetur.
EXO 35:3 Non succendetis ignem in omnibus habitaculis vestris per diem sabbati.
EXO 35:4 Et ait Moyses ad omnem catervam filiorum Israël: Iste est sermo quem præcepit Dominus, dicens:
EXO 35:5 Separate apud vos primitias Domino. Omnis voluntarius et prono animo offerat eas Domino: aurum et argentum, et æs,
EXO 35:6 hyacinthum et purpuram, coccumque bis tinctum, et byssum, pilos caprarum,
EXO 35:7 pellesque arietum rubricatas, et janthinas, ligna setim,
EXO 35:8 et oleum ad luminaria concinnanda, et ut conficiatur unguentum, et thymiama suavissimum,
EXO 35:9 lapides onychinos, et gemmas ad ornatum superhumeralis et rationalis.
EXO 35:10 Quisque vestrum sapiens est, veniat, et faciat quod Dominus imperavit:
EXO 35:11 tabernaculum scilicet, et tectum ejus, atque operimentum, annulos, et tabulata cum vectibus, paxillos, et bases:
EXO 35:12 arcam et vectes, propitiatorium, et velum, quod ante illud oppanditur:
EXO 35:13 mensam cum vectibus et vasis, et propositionis panibus:
EXO 35:14 candelabrum ad luminaria sustentanda, vasa illius et lucernas, et oleum ad nutrimenta ignium:
EXO 35:15 altare thymiamatis, et vectes, et oleum unctionis et thymiama ex aromatibus: tentorium ad ostium tabernaculi:
EXO 35:16 altare holocausti, et craticulam ejus æneam cum vectibus et vasis suis: labrum et basim ejus:
EXO 35:17 cortinas atrii cum columnis et basibus, tentorium in foribus vestibuli,
EXO 35:18 paxillos tabernaculi et atrii cum funiculis suis:
EXO 35:19 vestimenta, quorum usus est in ministerio sanctuarii, vestes Aaron pontificis ac filiorum ejus, ut sacerdotio fungantur mihi.
EXO 35:20 Egressaque omnis multitudo filiorum Israël de conspectu Moysi,
EXO 35:21 obtulerunt mente promptissima atque devota primitias Domino, ad faciendum opus tabernaculi testimonii. Quidquid ad cultum et ad vestes sanctas necessarium erat,
EXO 35:22 viri cum mulieribus præbuerunt, armillas et inaures, annulos et dextralia: omne vas aureum in donaria Domini separatum est.
EXO 35:23 Si quis habebat hyacinthum, et purpuram, coccumque bis tinctum, byssum et pilos caprarum, pelles arietum rubricatas, et janthinas,
EXO 35:24 argenti, ærisque metalla, obtulerunt Domino, lignaque setim in varios usus.
EXO 35:25 Sed et mulieres doctæ, quæ neverant, dederunt hyacinthum, purpuram, et vermiculum, ac byssum,
EXO 35:26 et pilos caprarum, sponte propria cuncta tribuentes.
EXO 35:27 Principes vero obtulerunt lapides onychinos, et gemmas ad superhumerale et rationale,
EXO 35:28 aromataque et oleum ad luminaria concinnanda, et ad præparandum unguentum, ac thymiama odoris suavissimi componendum.
EXO 35:29 Omnes viri et mulieres mente devota obtulerunt donaria, ut fierent opera, quæ jusserat Dominus per manum Moysi. Cuncti filii Israël voluntaria Domino dedicaverunt.
EXO 35:30 Dixitque Moyses ad filios Israël: Ecce, vocavit Dominus ex nomine Beseleel filium Uri, filii Hur de tribu Juda,
EXO 35:31 implevitque eum spiritu Dei, sapientia et intelligentia, et scientia et omni doctrina,
EXO 35:32 ad excogitandum, et faciendum opus in auro, et argento, et ære,
EXO 35:33 sculpendisque lapidibus, et opere carpentario, quidquid fabre adinveniri potest,
EXO 35:34 dedit in corde ejus: Ooliab quoque filium Achisamech de tribu Dan:
EXO 35:35 ambos erudivit sapientia, ut faciant opera abietarii, polymitarii, ac plumarii, de hyacintho ac purpura, coccoque bis tincto, et bysso, et texant omnia, ac nova quæque reperiant.
EXO 36:1 Fecit ergo Beseleel, et Ooliab, et omnis vir sapiens, quibus dedit Dominus sapientiam et intellectum, ut scirent fabre operari quæ in usus sanctuarii necessaria sunt, et quæ præcepit Dominus.
EXO 36:2 Cumque vocasset eos Moyses et omnem eruditum virum, cui dederat Dominus sapientiam, et qui sponte sua obtulerant se ad faciendum opus,
EXO 36:3 tradidit eis universa donaria filiorum Israël. Qui cum instarent operi, quotidie mane vota populus offerebat.
EXO 36:4 Unde artifices venire compulsi,
EXO 36:5 dixerunt Moysi: Plus offert populus quam necessarium est.
EXO 36:6 Jussit ergo Moyses præconis voce cantari: Nec vir, nec mulier quidquam offerat ultra in opere sanctuarii. Sicque cessatum est a muneribus offerendis,
EXO 36:7 eo quod oblata sufficerent et superabundarent.
EXO 36:8 Feceruntque omnes corde sapientes ad explendum opus tabernaculi, cortinas decem de bysso retorta, et hyacintho, et purpura, coccoque bis tincto, opere vario, et arte polymita:
EXO 36:9 quarum una habebat in longitudine viginti octo cubitos, et in latitudine quatuor; una mensura erat omnium cortinarum.
EXO 36:10 Conjunxitque cortinas quinque, alteram alteri, et alias quinque sibi invicem copulavit.
EXO 36:11 Fecit et ansas hyacinthinas in ora cortinæ unius ex utroque latere, et in ora cortinæ alterius similiter,
EXO 36:12 ut contra se invicem venirent ansæ, et mutuo jungerentur.
EXO 36:13 Unde et quinquaginta fudit circulos aureos, qui morderent cortinarum ansas, et fieret unum tabernaculum.
EXO 36:14 Fecit et saga undecim de pilis caprarum ad operiendum tectum tabernaculi:
EXO 36:15 unum sagum in longitudine habebat cubitos triginta, et in latitudine cubitos quatuor: unius mensuræ erant omnia saga:
EXO 36:16 quorum quinque junxit seorsum, et sex alia separatim.
EXO 36:17 Fecitque ansas quinquaginta in ora sagi unius, et quinquaginta in ora sagi alterius, ut sibi invicem jungerentur.
EXO 36:18 Et fibulas æneas quinquaginta, quibus necteretur tectum, ut unum pallium ex omnibus sagis fieret.
EXO 36:19 Fecit et opertorium tabernaculi de pellibus arietum rubricatis: aliudque desuper velamentum de pellibus janthinis.
EXO 36:20 Fecit et tabulas tabernaculi de lignis setim stantes.
EXO 36:21 Decem cubitorum erat longitudo tabulæ unius: et unum ac semis cubitum latitudo retinebat.
EXO 36:22 Binæ incastraturæ erant per singulas tabulas, ut altera alteri jungeretur. Sic fecit in omnibus tabernaculi tabulis.
EXO 36:23 E quibus viginti ad plagam meridianam erant contra austrum,
EXO 36:24 cum quadraginta basibus argenteis. Duæ bases sub una tabula ponebantur ex utraque parte angulorum, ubi incastraturæ laterum in angulis terminantur.
EXO 36:25 Ad plagam quoque tabernaculi, quæ respicit ad aquilonem, fecit viginti tabulas,
EXO 36:26 cum quadraginta basibus argenteis, duas bases per singulas tabulas.
EXO 36:27 Contra occidentem vero, id est, ad eam partem tabernaculi quæ mare respicit, fecit sex tabulas,
EXO 36:28 et duas alias per singulos angulos tabernaculi retro:
EXO 36:29 quæ junctæ erant a deorsum usque sursum, et in unam compaginem pariter ferebantur. Ita fecit ex utraque parte per angulos:
EXO 36:30 ut octo essent simul tabulæ, et haberent bases argenteas sedecim, binas scilicet bases sub singulis tabulis.
EXO 36:31 Fecit et vectes de lignis setim, quinque ad continendas tabulas unius lateris tabernaculi,
EXO 36:32 et quinque alios ad alterius lateris coaptandas tabulas: et extra hos, quinque alios vectes ad occidentalem plagam tabernaculi contra mare.
EXO 36:33 Fecit quoque vectem alium, qui per medias tabulas ab angulo usque ad angulum perveniret.
EXO 36:34 Ipsa autem tabulata deauravit, fusis basibus earum argenteis. Et circulos eorum fecit aureos, per quos vectes induci possent: quos et ipsos laminis aureis operuit.
EXO 36:35 Fecit et velum de hyacintho, et purpura, vermiculo, ac bysso retorta, opere polymitario, varium atque distinctum:
EXO 36:36 et quatuor columnas de lignis setim, quas cum capitibus deauravit, fusis basibus earum argenteis.
EXO 36:37 Fecit et tentorium in introitu tabernaculi ex hyacintho, purpura, vermiculo, byssoque retorta, opere plumarii:
EXO 36:38 et columnas quinque cum capitibus suis, quas operuit auro, basesque earum fudit æneas.
EXO 37:1 Fecit autem Beseleel et arcam de lignis setim, habentem duos semis cubitos in longitudine, et cubitum ac semissem in latitudine, altitudo quoque unius cubiti fuit et dimidii: vestivitque eam auro purissimo intus ac foris.
EXO 37:2 Et fecit illi coronam auream per gyrum,
EXO 37:3 conflans quatuor annulos aureos per quatuor angulos ejus: duos annulos in latere uno, et duos in altero.
EXO 37:4 Vectes quoque fecit de lignis setim, quos vestivit auro,
EXO 37:5 et quos misit in annulos, qui erant in lateribus arcæ ad portandum eam.
EXO 37:6 Fecit et propitiatorium, id est, oraculum, de auro mundissimo, duorum cubitorum et dimidii in longitudine, et cubiti ac semis in latitudine.
EXO 37:7 Duos etiam cherubim ex auro ductili, quos posuit ex utraque parte propitiatorii:
EXO 37:8 cherub unum in summitate unius partis, et cherub alterum in summitate partis alterius: duos cherubim in singulis summitatibus propitiatorii,
EXO 37:9 extendentes alas, et tegentes propitiatorium, seque mutuo et illud respicientes.
EXO 37:10 Fecit et mensam de lignis setim in longitudine duorum cubitorum, et in latitudine unius cubiti, quæ habebat in altitudine cubitum ac semissem.
EXO 37:11 Circumdeditque eam auro mundissimo, et fecit illi labium aureum per gyrum,
EXO 37:12 ipsique labio coronam auream interrasilem quatuor digitorum, et super eamdem, alteram coronam auream.
EXO 37:13 Fudit et quatuor circulos aureos, quos posuit in quatuor angulis per singulos pedes mensæ
EXO 37:14 contra coronam: misitque in eos vectes, ut possit mensa portari.
EXO 37:15 Ipsos quoque vectes fecit de lignis setim, et circumdedit eos auro.
EXO 37:16 Et vasa ad diversos usus mensæ, acetabula, phialas, et cyathos, et thuribula, ex auro puro, in quibus offerenda sunt libamina.
EXO 37:17 Fecit et candelabrum ductile de auro mundissimo, de cujus vecte calami, scyphi, sphærulæque, ac lilia procedebant:
EXO 37:18 sex in utroque latere, tres calami ex parte una, et tres ex altera:
EXO 37:19 tres scyphi in nucis modum per calamos singulos, sphærulæque simul et lilia: et tres scyphi instar nucis in calamo altero, sphærulæque simul et lilia. Æquum erat opus sex calamorum, qui procedebant de stipite candelabri.
EXO 37:20 In ipso autem vecte erant quatuor scyphi in nucis modum, sphærulæque per singulos simul et lilia:
EXO 37:21 et sphærulæ sub duobus calamis per loca tria, qui simul sex fiunt calami procedentes de vecte uno.
EXO 37:22 Et sphærulæ igitur, et calami ex ipso erant, universa ductilia ex auro purissimo.
EXO 37:23 Fecit et lucernas septem cum emunctoriis suis, et vasa ubi ea, quæ emuncta sunt, extinguantur, de auro mundissimo.
EXO 37:24 Talentum auri appendebat candelabrum cum omnibus vasis suis.
EXO 37:25 Fecit et altare thymiamatis de lignis setim, per quadrum singulos habens cubitos, et in altitudine duos: e cujus angulis procedebant cornua.
EXO 37:26 Vestivitque illud auro purissimo cum craticula ac parietibus et cornibus.
EXO 37:27 Fecitque ei coronam aureolam per gyrum, et duos annulos aureos sub corona per singula latera, ut mittantur in eos vectes, et possit altare portari.
EXO 37:28 Ipsos autem vectes fecit de lignis setim, et operuit laminis aureis.
EXO 37:29 Composuit et oleum ad sanctificationis unguentum, et thymiama de aromatibus mundissimis opere pigmentarii.
EXO 38:1 Fecit et altare holocausti de lignis setim, quinque cubitorum per quadrum, et trium in altitudine:
EXO 38:2 cujus cornua de angulis procedebant, operuitque illum laminis æneis.
EXO 38:3 Et in usus ejus paravit ex ære vasa diversa, lebetes, forcipes, fuscinulas, uncinos, et ignium receptacula.
EXO 38:4 Craticulamque ejus in modum retis fecit æneam, et subter eam in altaris medio arulam,
EXO 38:5 fusis quatuor annulis per totidem retiaculi summitates, ad immittendos vectes ad portandum:
EXO 38:6 quos et ipsos fecit de lignis setim, et operuit laminis æneis:
EXO 38:7 induxitque in circulos, qui in lateribus altaris eminebant. Ipsum autem altare non erat solidum, sed cavum ex tabulis, et intus vacuum.
EXO 38:8 Fecit et labrum æneum cum basi sua de speculis mulierum, quæ excubabant in ostio tabernaculi.
EXO 38:9 Fecit et atrium, in cujus australi plaga erant tentoria de bysso retorta, cubitorum centum,
EXO 38:10 columnæ æneæ viginti cum basibus suis, capita columnarum, et tota operis cælatura, argentea.
EXO 38:11 Æque ad septentrionalem plagam tentoria columnæ, basesque et capita columnarum ejusdem mensuræ, et operis ac metalli, erant.
EXO 38:12 In ea vero plaga, quæ ad occidentem respicit, fuerunt tentoria cubitorum quinquaginta, columnæ decem cum basibus suis æneæ, et capita columnarum, et tota operis cælatura, argentea.
EXO 38:13 Porro contra orientem quinquaginta cubitorum paravit tentoria:
EXO 38:14 e quibus, quindecim cubitos columnarum trium, cum basibus suis, unum tenebat latus:
EXO 38:15 et in parte altera (quia inter utraque introitum tabernaculi fecit) quindecim æque cubitorum erant tentoria, columnæque tres, et bases totidem.
EXO 38:16 Cuncta atrii tentoria byssus retorta texuerat.
EXO 38:17 Bases columnarum fuere æneæ, capita autem earum cum cunctis cælaturis suis argentea: sed et ipsas columnas atrii vestivit argento.
EXO 38:18 Et in introitu ejus opere plumario fecit tentorium ex hyacintho, purpura, vermiculo, ac bysso retorta, quod habebat viginti cubitos in longitudine, altitudo vero quinque cubitorum erat juxta mensuram, quam cuncta atrii tentoria habebant.
EXO 38:19 Columnæ autem in ingressu fuere quatuor cum basibus æneis, capitaque earum et cælaturæ argenteæ.
EXO 38:20 Paxillos quoque tabernaculi et atrii per gyrum fecit æneos.
EXO 38:21 Hæc sunt instrumenta tabernaculi testimonii, quæ enumerata sunt juxta præceptum Moysi in cæremoniis Levitarum per manum Ithamar filii Aaron sacerdotis:
EXO 38:22 quæ Beseleel filius Uri filii Hur de tribu Juda, Domino per Moysen jubente, compleverat,
EXO 38:23 juncto sibi socio Ooliab filio Achisamech de tribu Dan: qui et ipse artifex lignorum egregius fuit, et polymitarius atque plumarius ex hyacintho, purpura, vermiculo et bysso.
EXO 38:24 Omne aurum quod expensum est in opere sanctuarii, et quod oblatum est in donariis, viginti novem talentorum fuit, et septingentorum triginta siclorum ad mensuram sanctuarii.
EXO 38:25 Oblatum est autem ab his qui transierunt ad numerum a viginti annis et supra, de sexcentis tribus millibus et quingentis quinquaginta armatorum.
EXO 38:26 Fuerunt præterea centum talenta argenti e quibus conflatæ sunt bases sanctuarii, et introitus, ubi velum pendet.
EXO 38:27 Centum bases factæ sunt de talentis centum, singulis talentis per bases singulas supputatis.
EXO 38:28 De mille autem septingentis et septuaginta quinque, fecit capita columnarum, quas et ipsas vestivit argento.
EXO 38:29 Æris quoque oblata sunt talenta septuaginta duo millia, et quadringenti supra sicli,
EXO 38:30 ex quibus fusæ sunt bases in introitu tabernaculi testimonii, et altare æneum cum craticula sua, omniaque vasa quæ ad usum ejus pertinent,
EXO 38:31 et bases atrii tam in circuitu quam in ingressu ejus, et paxilli tabernaculi atque atrii per gyrum.
EXO 39:1 De hyacintho vero et purpura, vermiculo ac bysso, fecit vestes, quibus indueretur Aaron quando ministrabat in sanctis, sicut præcepit Dominus Moysi.
EXO 39:2 Fecit igitur superhumerale de auro, hyacintho, et purpura, coccoque bis tincto, et bysso retorta,
EXO 39:3 opere polymitario: inciditque bracteas aureas, et extenuavit in fila, ut possent torqueri cum priorum colorum subtegmine,
EXO 39:4 duasque oras sibi invicem copulatas in utroque latere summitatum,
EXO 39:5 et balteum ex eisdem coloribus, sicut præceperat Dominus Moysi.
EXO 39:6 Paravit et duos lapides onychinos, astrictos et inclusos auro, et sculptos arte gemmaria nominibus filiorum Israël:
EXO 39:7 posuitque eos in lateribus superhumeralis in monimentum filiorum Israël, sicut præceperat Dominus Moysi.
EXO 39:8 Fecit et rationale opere polymito juxta opus superhumeralis, ex auro, hyacintho, purpura, coccoque bis tincto, et bysso retorta:
EXO 39:9 quadrangulum, duplex, mensuræ palmi.
EXO 39:10 Et posuit in eo gemmarum ordines quatuor. In primo versu erat sardius, topazius, smaragdus.
EXO 39:11 In secundo, carbunculus, sapphirus, et jaspis.
EXO 39:12 In tertio, ligurius, achates, et amethystus.
EXO 39:13 In quarto, chrysolithus, onychinus, et beryllus, circumdati et inclusi auro per ordines suos.
EXO 39:14 Ipsique lapides duodecim sculpti erant nominibus duodecim tribuum Israël, singuli per nomina singulorum.
EXO 39:15 Fecerunt in rationali et catenulas sibi invicem cohærentes, de auro purissimo:
EXO 39:16 et duos uncinos, totidemque annulos aureos. Porro annulos posuerunt in utroque latere rationalis,
EXO 39:17 e quibus penderent duæ catenæ aureæ, quas inseruerunt uncinis, qui in superhumeralis angulis eminebant.
EXO 39:18 Hæc et ante et retro ita conveniebant sibi, ut superhumerale et rationale mutuo necterentur,
EXO 39:19 stricta ad balteum et annulis fortius copulata, quos jungebat vitta hyacinthina, ne laxa fluerent, et a se invicem moverentur, sicut præcepit Dominus Moysi.
EXO 39:20 Feceruntque quoque tunicam superhumeralis totam hyacinthinam,
EXO 39:21 et capitium in superiori parte contra medium, oramque per gyrum capitii textilem:
EXO 39:22 deorsum autem ad pedes mala punica ex hyacintho, purpura, vermiculo, ac bysso retorta:
EXO 39:23 et tintinnabula de auro purissimo, quæ posuerunt inter malogranata, in extrema parte tunicæ per gyrum:
EXO 39:24 tintinnabulum autem aureum, et malum punicum, quibus ornatus incedebat pontifex quando ministerio fungebatur, sicut præceperat Dominus Moysi.
EXO 39:25 Fecerunt et tunicas byssinas opere textili Aaron et filiis ejus:
EXO 39:26 et mitras cum coronulis suis ex bysso:
EXO 39:27 feminalia quoque linea, byssina:
EXO 39:28 cingulum vero de bysso retorta, hyacintho, purpura, ac vermiculo bis tincto, arte plumaria, sicut præceperat Dominus Moysi.
EXO 39:29 Fecerunt et laminam sacræ venerationis de auro purissimo, scripseruntque in ea opere gemmario, Sanctum Domini:
EXO 39:30 et strinxerunt eam cum mitra vitta hyacinthina, sicut præceperat Dominus Moysi.
EXO 39:31 Perfectum est igitur omne opus tabernaculi et tecti testimonii: feceruntque filii Israël cuncta quæ præceperat Dominus Moysi.
EXO 39:32 Et obtulerunt tabernaculum et tectum et universam supellectilem, annulos, tabulas, vectes, columnas ac bases,
EXO 39:33 opertorium de pellibus arietum rubricatis, et aliud operimentum de janthinis pellibus,
EXO 39:34 velum; arcam, vectes, propitiatorium,
EXO 39:35 mensam cum vasis suis et propositionis panibus;
EXO 39:36 candelabrum, lucernas, et utensilia earum cum oleo;
EXO 39:37 altare aureum, et unguentum, et thymiama ex aromatibus,
EXO 39:38 et tentorium in introitu tabernaculi;
EXO 39:39 altare æneum, retiaculum, vectes, et vasa ejus omnia; labrum cum basi sua; tentoria atrii, et columnas cum basibus suis;
EXO 39:40 tentorium in introitu atrii, funiculosque illius et paxillos. Nihil ex vasis defuit, quæ in ministerium tabernaculi, et in tectum fœderis jussa sunt fieri.
EXO 39:41 Vestes quoque, quibus sacerdotes utuntur in sanctuario, Aaron scilicet et filii ejus,
EXO 39:42 obtulerunt filii Israël, sicut præceperat Dominus.
EXO 39:43 Quæ postquam Moyses cuncta vidit completa, benedixit eis.
EXO 40:1 Locutusque est Dominus ad Moysen, dicens:
EXO 40:2 Mense primo, prima die mensis, eriges tabernaculum testimonii,
EXO 40:3 et pones in eo arcam, dimittesque ante illam velum:
EXO 40:4 et illata mensa, pones super eam quæ rite præcepta sunt. Candelabrum stabit cum lucernis suis,
EXO 40:5 et altare aureum, in quo adoletur incensum, coram arca testimonii. Tentorium in introitu tabernaculi pones,
EXO 40:6 et ante illud altare holocausti:
EXO 40:7 labrum inter altare et tabernaculum, quod implebis aqua.
EXO 40:8 Circumdabisque atrium tentoriis, et ingressum ejus.
EXO 40:9 Et assumpto unctionis oleo unges tabernaculum cum vasis suis, ut sanctificentur:
EXO 40:10 altare holocausti et omnia vasa ejus,
EXO 40:11 labrum cum basi sua: omnia unctionis oleo consecrabis, ut sint Sancta sanctorum.
EXO 40:12 Applicabisque Aaron et filios ejus ad fores tabernaculi testimonii, et lotos aqua
EXO 40:13 indues sanctis vestibus, ut ministrent mihi, et unctio eorum in sacerdotium sempiternum proficiat.
EXO 40:14 Fecitque Moyses omnia quæ præceperat Dominus.
EXO 40:15 Igitur mense primo anni secundi, prima die mensis, collocatum est tabernaculum.
EXO 40:16 Erexitque Moyses illud, et posuit tabulas ac bases et vectes, statuitque columnas,
EXO 40:17 et expandit tectum super tabernaculum, imposito desuper operimento, sicut Dominus imperaverat.
EXO 40:18 Posuit et testimonium in arca, subditis infra vectibus, et oraculum desuper.
EXO 40:19 Cumque intulisset arcam in tabernaculum, appendit ante eam velum ut expleret Domini jussionem.
EXO 40:20 Posuit et mensam in tabernaculo testimonii ad plagam septentrionalem extra velum,
EXO 40:21 ordinatis coram propositionis panibus, sicut præceperat Dominus Moysi.
EXO 40:22 Posuit et candelabrum in tabernaculo testimonii e regione mensæ in parte australi,
EXO 40:23 locatis per ordinem lucernis, juxta præceptum Domini.
EXO 40:24 Posuit et altare aureum sub tecto testimonii contra velum,
EXO 40:25 et adolevit super eo incensum aromatum, sicut jusserat Dominus Moysi.
EXO 40:26 Posuit et tentorium in introitu tabernaculi testimonii,
EXO 40:27 et altare holocausti in vestibulo testimonii, offerens in eo holocaustum, et sacrificia, ut Dominus imperaverat.
EXO 40:28 Labrum quoque statuit inter tabernaculum testimonii et altare, implens illud aqua.
EXO 40:29 Laveruntque Moyses et Aaron ac filii ejus manus suas et pedes,
EXO 40:30 cum ingrederentur tectum fœderis, et accederent ad altare, sicut præceperat Dominus Moysi.
EXO 40:31 Erexit et atrium per gyrum tabernaculi et altaris, ducto in introitu ejus tentorio. Postquam omnia perfecta sunt,
EXO 40:32 operuit nubes tabernaculum testimonii, et gloria Domini implevit illud.
EXO 40:33 Nec poterat Moyses ingredi tectum fœderis, nube operiente omnia, et majestate Domini coruscante, quia cuncta nubes operuerat.
EXO 40:34 Siquando nubes tabernaculum deserebat, proficiscebantur filii Israël per turmas suas:
EXO 40:35 si pendebat desuper, manebant in eodem loco.
EXO 40:36 Nubes quippe Domini incubabat per diem tabernaculo, et ignis in nocte, videntibus cunctis populis Israël per cunctas mansiones suas.
LEV 1:1 Vocavit autem Moysen, et locutus est ei Dominus de tabernaculo testimonii, dicens:
LEV 1:2 Loquere filiis Israël, et dices ad eos: Homo, qui obtulerit ex vobis hostiam Domino de pecoribus, id est, de bobus et ovibus offerens victimas,
LEV 1:3 si holocaustum fuerit ejus oblatio, ac de armento: masculum immaculatum offeret ad ostium tabernaculi testimonii, ad placandum sibi Dominum:
LEV 1:4 ponetque manum super caput hostiæ, et acceptabilis erit, atque in expiationem ejus proficiens.
LEV 1:5 Immolabitque vitulum coram Domino, et offerent filii Aaron sacerdotes sanguinem ejus, fundentes per altaris circuitum, quod est ante ostium tabernaculi:
LEV 1:6 detractaque pelle hostiæ, artus in frusta concident.
LEV 1:7 Et subjicient in altari ignem, strue lignorum ante composita:
LEV 1:8 et membra quæ sunt cæsa, desuper ordinantes, caput videlicet, et cuncta quæ adhærent jecori,
LEV 1:9 intestinis et pedibus lotis aqua: adolebitque ea sacerdos super altare in holocaustum et suavem odorem Domino.
LEV 1:10 Quod si de pecoribus oblatio est, de ovibus sive de capris holocaustum, masculum absque macula offeret:
LEV 1:11 immolabitque ad latus altaris, quod respicit ad aquilonem, coram Domino: sanguinem vero illius fundent super altare filii Aaron per circuitum:
LEV 1:12 dividentque membra, caput, et omnia quæ adhærent jecori, et ponent super ligna, quibus subjiciendus est ignis:
LEV 1:13 intestina vero et pedes lavabunt aqua. Et oblata omnia adolebit sacerdos super altare in holocaustum et odorem suavissimum Domino.
LEV 1:14 Si autem de avibus, holocausti oblatio fuerit Domino, de turturibus, aut pullis columbæ,
LEV 1:15 offeret eam sacerdos ad altare: et retorto ad collum capite, ac rupto vulneris loco, decurrere faciet sanguinem super crepidinem altaris:
LEV 1:16 vesiculam vero gutturis, et plumas projiciet prope altare ad orientalem plagam, in loco in quo cineres effundi solent,
LEV 1:17 confringetque ascellas ejus, et non secabit, neque ferro dividet eam, et adolebit super altare, lignis igne supposito. Holocaustum est et oblatio suavissimi odoris Domino.
LEV 2:1 Anima cum obtulerit oblationem sacrificii Domino, simila erit ejus oblatio; fundetque super eam oleum, et ponet thus,
LEV 2:2 ac deferet ad filios Aaron sacerdotes: quorum unus tollet pugillum plenum similæ et olei, ac totum thus, et ponet memoriale super altare in odorem suavissimum Domino.
LEV 2:3 Quod autem reliquum fuerit de sacrificio, erit Aaron et filiorum ejus, Sanctum sanctorum de oblationibus Domini.
LEV 2:4 Cum autem obtuleris sacrificium coctum in clibano: de simila, panes scilicet absque fermento, conspersos oleo, et lagana azyma oleo lita.
LEV 2:5 Si oblatio tua fuerit de sartagine, similæ conspersæ oleo et absque fermento,
LEV 2:6 divides eam minutatim, et fundes super eam oleum.
LEV 2:7 Sin autem de craticula fuerit sacrificium, æque simila oleo conspergetur:
LEV 2:8 quam offerens Domino, trades manibus sacerdotis.
LEV 2:9 Qui cum obtulerit eam, tollet memoriale de sacrificio, et adolebit super altare in odorem suavitatis Domino:
LEV 2:10 quidquid autem reliquum est, erit Aaron, et filiorum ejus, Sanctum sanctorum de oblationibus Domini.
LEV 2:11 Omnis oblatio quæ offeretur Domino, absque fermento fiet, nec quidquam fermenti ac mellis adolebitur in sacrificio Domino.
LEV 2:12 Primitias tantum eorum offeretis ac munera: super altare vero non imponentur in odorem suavitatis.
LEV 2:13 Quidquid obtuleris sacrificii, sale condies, nec auferes sal fœderis Dei tui de sacrificio tuo: in omni oblatione tua offeres sal.
LEV 2:14 Si autem obtuleris munus primarum frugum tuarum Domino de spicis adhuc virentibus, torrebis igni, et confringes in morem farris, et sic offeres primitias tuas Domino,
LEV 2:15 fundens supra oleum, et thus imponens, quia oblatio Domini est:
LEV 2:16 de qua adolebit sacerdos in memoriam muneris partem farris fracti, et olei, ac totum thus.
LEV 3:1 Quod si hostia pacificorum fuerit ejus oblatio, et de bobus voluerit offerre, marem sive feminam, immaculata offeret coram Domino.
LEV 3:2 Ponetque manum super caput victimæ suæ, quæ immolabitur in introitu tabernaculi testimonii, fundentque filii Aaron sacerdotes sanguinem per altaris circuitum.
LEV 3:3 Et offerent de hostia pacificorum in oblationem Domino, adipem qui operit vitalia, et quidquid pinguedinis est intrinsecus:
LEV 3:4 duos renes cum adipe quo teguntur ilia, et reticulum jecoris cum renunculis.
LEV 3:5 Adolebuntque ea super altare in holocaustum, lignis igne supposito, in oblationem suavissimi odoris Domino.
LEV 3:6 Si vero de ovibus fuerit ejus oblatio et pacificorum hostia, sive masculum obtulerit, sive feminam, immaculata erunt.
LEV 3:7 Si agnum obtulerit coram Domino,
LEV 3:8 ponet manum suam super caput victimæ suæ: quæ immolabitur in vestibulo tabernaculi testimonii: fundentque filii Aaron sanguinem ejus per circuitum altaris.
LEV 3:9 Et offerent de pacificorum hostia sacrificium Domino: adipem et caudam totam
LEV 3:10 cum renibus, et pinguedinem quæ operit ventrem atque universa vitalia, et utrumque renunculum cum adipe qui est juxta ilia, reticulumque jecoris cum renunculis.
LEV 3:11 Et adolebit ea sacerdos super altare in pabulum ignis et oblationis Domini.
LEV 3:12 Si capra fuerit ejus oblatio, et obtulerit eam Domino,
LEV 3:13 ponet manum suam super caput ejus: immolabitque eam in introitu tabernaculi testimonii, et fundent filii Aaron sanguinem ejus per altaris circuitum.
LEV 3:14 Tollentque ex ea in pastum ignis dominici, adipem qui operit ventrem, et qui tegit universa vitalia:
LEV 3:15 duos renunculos cum reticulo, quod est super eos juxta ilia, et arvinam jecoris cum renunculis:
LEV 3:16 adolebitque ea super altare sacerdos in alimoniam ignis, et suavissimi odoris. Omnis adeps, Domini erit
LEV 3:17 jure perpetuo in generationibus, et cunctis habitaculis vestris: nec sanguinem nec adipem omnino comedetis.
LEV 4:1 Locutusque est Dominus ad Moysen, dicens:
LEV 4:2 Loquere filiis Israël: Anima, quæ peccaverit per ignorantiam, et de universis mandatis Domini, quæ præcepit ut non fierent, quippiam fecerit:
LEV 4:3 si sacerdos, qui unctus est, peccaverit, delinquere faciens populum, offeret pro peccato suo vitulum immaculatum Domino:
LEV 4:4 et adducet illum ad ostium tabernaculi testimonii coram Domino, ponetque manum super caput ejus, et immolabit eum Domino.
LEV 4:5 Hauriet quoque de sanguine vituli, inferens illum in tabernaculum testimonii.
LEV 4:6 Cumque intinxerit digitum in sanguine, asperget eo septies coram Domino contra velum sanctuarii.
LEV 4:7 Ponetque de eodem sanguine super cornua altaris thymiamatis gratissimi Domino, quod est in tabernaculo testimonii: omnem autem reliquum sanguinem fundet in basim altaris holocausti in introitu tabernaculi.
LEV 4:8 Et adipem vituli auferet pro peccato, tam eum qui vitalia operit quam omnia quæ intrinsecus sunt:
LEV 4:9 duos renunculos et reticulum quod est super eos juxta ilia, et adipem jecoris cum renunculis,
LEV 4:10 sicut aufertur de vitulo hostiæ pacificorum: et adolebit ea super altare holocausti.
LEV 4:11 Pellem vero et omnes carnes, cum capite et pedibus et intestinis et fimo,
LEV 4:12 et reliquo corpore, efferet extra castra in locum mundum, ubi cineres effundi solent: incendetque ea super lignorum struem, quæ in loco effusorum cinerum cremabuntur.
LEV 4:13 Quod si omnis turba Israël ignoraverit, et per imperitiam fecerit quod contra mandatum Domini est,
LEV 4:14 et postea intellexerit peccatum suum, offeret pro peccato suo vitulum, adducetque eum ad ostium tabernaculi.
LEV 4:15 Et ponent seniores populi manus super caput ejus coram Domino. Immolatoque vitulo in conspectu Domini,
LEV 4:16 inferet sacerdos, qui unctus est, de sanguine ejus in tabernaculum testimonii,
LEV 4:17 tincto digito aspergens septies contra velum.
LEV 4:18 Ponetque de eodem sanguine in cornibus altaris, quod est coram Domino in tabernaculo testimonii: reliquum autem sanguinem fundet juxta basim altaris holocaustorum, quod est in ostio tabernaculi testimonii.
LEV 4:19 Omnemque ejus adipem tollet, et adolebit super altare:
LEV 4:20 sic faciens et de hoc vitulo quomodo fecit et prius: et rogante pro eis sacerdote, propitius erit eis Dominus.
LEV 4:21 Ipsum autem vitulum efferet extra castra, atque comburet sicut et priorem vitulum: quia est pro peccato multitudinis.
LEV 4:22 Si peccaverit princeps, et fecerit unum e pluribus per ignorantiam, quod Domini lege prohibetur:
LEV 4:23 et postea intellexerit peccatum suum, offeret hostiam Domino, hircum de capris immaculatum.
LEV 4:24 Ponetque manum suam super caput ejus: cumque immolaverit eum loco ubi solet mactari holocaustum coram Domino, quia pro peccato est,
LEV 4:25 tinget sacerdos digitum in sanguine hostiæ pro peccato, tangens cornua altaris holocausti, et reliquum fundens ad basim ejus.
LEV 4:26 Adipem vero adolebit supra, sicut in victimis pacificorum fieri solet: rogabitque pro eo sacerdos, et pro peccato ejus, et dimittetur ei.
LEV 4:27 Quod si peccaverit anima per ignorantiam, de populo terræ, ut faciat quidquam de his, quæ Domini lege prohibentur, atque delinquat,
LEV 4:28 et cognoverit peccatum suum, offeret capram immaculatam.
LEV 4:29 Ponetque manum super caput hostiæ quæ pro peccato est, et immolabit eam in loco holocausti.
LEV 4:30 Tolletque sacerdos de sanguine in digito suo: et tangens cornua altaris holocausti, reliquum fundet ad basim ejus.
LEV 4:31 Omnem autem adipem auferens, sicut auferri solet de victimis pacificorum, adolebit super altare in odorem suavitatis Domino: rogabitque pro eo, et dimittetur ei.
LEV 4:32 Sin autem de pecoribus obtulerit victimam pro peccato, ovem scilicet immaculatam:
LEV 4:33 ponet manum super caput ejus, et immolabit eam in loco ubi solent cædi holocaustorum hostiæ.
LEV 4:34 Sumetque sacerdos de sanguine ejus digito suo, et tangens cornua altaris holocausti, reliquum fundet ad basim ejus.
LEV 4:35 Omnem quoque adipem auferens, sicut auferri solet adeps arietis, qui immolatur pro pacificis, cremabit super altare in incensum Domini: rogabitque pro eo, et pro peccato ejus, et dimittetur ei.
LEV 5:1 Si peccaverit anima, et audierit vocem jurantis, testisque fuerit quod aut ipse vidit, aut conscius est: nisi indicaverit, portabit iniquitatem suam.
LEV 5:2 Anima quæ tetigerit aliquid immundum, sive quod occisum a bestia est, aut per se mortuum, aut quodlibet aliud reptile: et oblita fuerit immunditiæ suæ, rea est, et deliquit:
LEV 5:3 et si tetigerit quidquam de immunditia hominis juxta omnem impuritatem, qua pollui solet, oblitaque cognoverit postea, subjacebit delicto.
LEV 5:4 Anima, quæ juraverit, et protulerit labiis suis, ut vel male quid faceret, vel bene, et idipsum juramento et sermone firmaverit, oblitaque postea intellexerit delictum suum,
LEV 5:5 agat pœnitentiam pro peccato,
LEV 5:6 et offerat de gregibus agnam sive capram, orabitque pro ea sacerdos et pro peccato ejus.
LEV 5:7 Sin autem non potuerit offerre pecus, offerat duos turtures, vel duos pullos columbarum Domino, unum pro peccato, et alterum in holocaustum,
LEV 5:8 dabitque eos sacerdoti: qui primum offerens pro peccato, retorquebit caput ejus ad pennulas, ita ut collo hæreat, et non penitus abrumpatur.
LEV 5:9 Et asperget de sanguine ejus parietem altaris; quidquid autem reliquum fuerit, faciet distillare ad fundamentum ejus, quia pro peccato est.
LEV 5:10 Alterum vero adolebit in holocaustum, ut fieri solet: rogabitque pro eo sacerdos et pro peccato ejus, et dimittetur ei.
LEV 5:11 Quod si non quiverit manus ejus duos offerre turtures, aut duos pullos columbarum, offeret pro peccato suo similæ partem ephi decimam: non mittet in eam oleum, nec thuris aliquid imponet, quia pro peccato est.
LEV 5:12 Tradetque eam sacerdoti: qui plenum ex ea pugillum hauriens, cremabit super altare in monimentum ejus qui obtulerit,
LEV 5:13 rogans pro illo et expians: reliquam vero partem ipse habebit in munere.
LEV 5:14 Locutusque est Dominus ad Moysen, dicens:
LEV 5:15 Anima si prævaricans cæremonias, per errorem, in his quæ Domino sunt sanctificata, peccaverit, offeret pro delicto suo arietem immaculatum de gregibus, qui emi potest duobus siclis, juxta pondus sanctuarii:
LEV 5:16 ipsumque quod intulit damni restituet, et quintam partem ponet supra, tradens sacerdoti, qui rogabit pro eo offerens arietem, et dimittetur ei.
LEV 5:17 Anima si peccaverit per ignorantiam, feceritque unum ex his quæ Domini lege prohibentur, et peccati rea intellexerit iniquitatem suam,
LEV 5:18 offeret arietem immaculatum de gregibus sacerdoti, juxta mensuram æstimationemque peccati: qui orabit pro eo, quia nesciens fecerit: et dimittetur ei,
LEV 5:19 quia per errorem deliquit in Dominum.
LEV 6:1 Locutus est Dominus ad Moysen, dicens:
LEV 6:2 Anima quæ peccaverit, et contempto Domino, negaverit proximo suo depositum quod fidei ejus creditum fuerat, vel vi aliquid extorserit, aut calumniam fecerit,
LEV 6:3 sive rem perditam invenerit, et inficians insuper pejeraverit, et quodlibet aliud ex pluribus fecerit, in quibus solent peccare homines,
LEV 6:4 convicta delicti,
LEV 6:5 reddet omnia, quæ per fraudem voluit obtinere, integra, et quintam insuper partem domino cui damnum intulerat.
LEV 6:6 Pro peccato autem suo offeret arietem immaculatum de grege, et dabit eum sacerdoti, juxta æstimationem mensuramque delicti:
LEV 6:7 qui rogabit pro eo coram Domino, et dimittetur illi pro singulis quæ faciendo peccavit.
LEV 6:8 Locutusque est Dominus ad Moysen, dicens:
LEV 6:9 Præcipe Aaron et filiis ejus: Hæc est lex holocausti: cremabitur in altari tota nocte usque mane: ignis ex eodem altari erit.
LEV 6:10 Vestietur tunica sacerdos et feminalibus lineis: tolletque cineres, quos vorans ignis exussit, et ponens juxta altare,
LEV 6:11 spoliabitur prioribus vestimentis, indutusque aliis, efferret eos extra castra, et in loco mundissimo usque ad favillam consumi faciet.
LEV 6:12 Ignis autem in altari semper ardebit, quem nutriet sacerdos subjiciens ligna mane per singulos dies, et imposito holocausto, desuper adolebit adipes pacificorum.
LEV 6:13 Ignis est iste perpetuus, qui numquam deficiet in altari.
LEV 6:14 Hæc est lex sacrificii et libamentorum, quæ offerent filii Aaron coram Domino, et coram altari.
LEV 6:15 Tollet sacerdos pugillum similæ, quæ conspersa est oleo, et totum thus, quod super similam positum est: adolebitque illud in altari in monimentum odoris suavissimi Domino:
LEV 6:16 reliquam autem partem similæ comedet Aaron cum filiis suis, absque fermento: et comedet in loco sancto atrii tabernaculi.
LEV 6:17 Ideo autem non fermentabitur, quia pars ejus in Domini offertur incensum. Sanctum sanctorum erit, sicut pro peccato atque delicto.
LEV 6:18 Mares tantum stirpis Aaron comedent illud. Legitimum ac sempiternum erit in generationibus vestris de sacrificiis Domini: omnis qui tetigerit illa, sanctificabitur.
LEV 6:19 Locutusque est Dominus ad Moysen, dicens:
LEV 6:20 Hæc est oblatio Aaron, et filiorum ejus, quam offerre debent Domino in die unctionis suæ. Decimam partem ephi offerent similæ in sacrificio sempiterno, medium ejus mane, et medium ejus vespere:
LEV 6:21 quæ in sartagine oleo conspersa frigetur. Offeret autem eam calidam in odorem suavissimum Domino
LEV 6:22 sacerdos, qui jure patri successerit, et tota cremabitur in altari.
LEV 6:23 Omne enim sacrificium sacerdotum igne consumetur, nec quisquam comedet ex eo.
LEV 6:24 Locutus est autem Dominus ad Moysen, dicens:
LEV 6:25 Loquere Aaron et filiis ejus: Ista est lex hostiæ pro peccato: in loco ubi offertur holocaustum, immolabitur coram Domino. Sanctum sanctorum est.
LEV 6:26 Sacerdos, qui offert, comedet eam in loco sancto, in atrio tabernaculi.
LEV 6:27 Quidquid tetigerit carnes ejus, sanctificabitur. Si de sanguine illius vestis fuerit aspersa, lavabitur in loco sancto.
LEV 6:28 Vas autem fictile, in quo cocta est, confringetur; quod si vas æneum fuerit, defricabitur, et lavabitur aqua.
LEV 6:29 Omnis masculus de genere sacerdotali vescetur de carnibus ejus, quia Sanctum sanctorum est.
LEV 6:30 Hostia enim quæ cæditur pro peccato, cujus sanguis infertur in tabernaculum testimonii ad expiandum in sanctuario, non comedetur, sed comburetur igni.
LEV 7:1 Hæc quoque lex hostiæ pro delicto, Sancta sanctorum est:
LEV 7:2 idcirco ubi immolabitur holocaustum, mactabitur et victima pro delicto: sanguis ejus per gyrum altaris fundetur.
LEV 7:3 Offerent ex ea caudam et adipem qui operit vitalia:
LEV 7:4 duos renunculos, et pinguedinem quæ juxta ilia est, reticulumque jecoris cum renunculis.
LEV 7:5 Et adolebit ea sacerdos super altare: incensum est Domini pro delicto.
LEV 7:6 Omnis masculus de sacerdotali genere, in loco sancto vescetur his carnibus, quia Sanctum sanctorum est.
LEV 7:7 Sicut pro peccato offertur hostia, ita et pro delicto: utriusque hostiæ lex una erit: ad sacerdotem, qui eam obtulerit, pertinebit.
LEV 7:8 Sacerdos qui offert holocausti victimam, habebit pellem ejus.
LEV 7:9 Et omne sacrificium similæ, quod coquitur in clibano, et quidquid in craticula, vel in sartagine præparatur, ejus erit sacerdotis a quo offertur:
LEV 7:10 sive oleo conspersa, sive arida fuerint, cunctis filiis Aaron mensura æqua per singulos dividetur.
LEV 7:11 Hæc est lex hostiæ pacificorum quæ offertur Domino.
LEV 7:12 Si pro gratiarum actione oblatio fuerit, offerent panes absque fermento conspersos oleo, et lagana azyma uncta oleo, coctamque similam, et collyridas olei admistione conspersas:
LEV 7:13 panes quoque fermentatos cum hostia gratiarum, quæ immolatur pro pacificis:
LEV 7:14 ex quibus unus pro primitiis offeretur Domino, et erit sacerdotis qui fundet hostiæ sanguinem,
LEV 7:15 cujus carnes eadem comedentur die, nec remanebit ex eis quidquam usque mane.
LEV 7:16 Si voto, vel sponte quispiam obtulerit hostiam, eadem similiter edetur die: sed et si quid in crastinum remanserit, vesci licitum est:
LEV 7:17 quidquid autem tertius invenerit dies, ignis absumet.
LEV 7:18 Si quis de carnibus victimæ pacificorum die tertio comederit, irrita fiet oblatio, nec proderit offerenti: quin potius quæcumque anima tali se edulio contaminaverit, prævaricationis rea erit.
LEV 7:19 Caro, quæ aliquid tetigerit immundum, non comedetur, sed comburetur igni: qui fuerit mundus, vescetur ex ea.
LEV 7:20 Anima polluta quæ ederit de carnibus hostiæ pacificorum, quæ oblata est Domino, peribit de populis suis.
LEV 7:21 Et quæ tetigerit immunditiam hominis, vel jumenti, sive omnis rei quæ polluere potest, et comederit de hujuscemodi carnibus, interibit de populis suis.
LEV 7:22 Locutusque est Dominus ad Moysen, dicens:
LEV 7:23 Loquere filiis Israël: Adipem ovis, et bovis, et capræ non comedetis.
LEV 7:24 Adipem cadaveris morticini, et ejus animalis, quod a bestia captum est, habebitis in varios usus.
LEV 7:25 Si quis adipem, qui offerri debet in incensum Domini, comederit, peribit de populo suo.
LEV 7:26 Sanguinem quoque omnis animalis non sumetis in cibo, tam de avibus quam de pecoribus.
LEV 7:27 Omnis anima, quæ ederit sanguinem, peribit de populis suis.
LEV 7:28 Locutusque est Dominus ad Moysen, dicens:
LEV 7:29 Loquere filiis Israël, dicens: Qui offert victimam pacificorum Domino, offerat simul et sacrificium, id est, libamenta ejus.
LEV 7:30 Tenebit manibus adipem hostiæ, et pectusculum: cumque ambo oblata Domino consecraverit, tradet sacerdoti,
LEV 7:31 qui adolebit adipem super altare, pectusculum autem erit Aaron et filiorum ejus.
LEV 7:32 Armus quoque dexter de pacificorum hostiis cedet in primitias sacerdotis.
LEV 7:33 Qui obtulerit sanguinem et adipem filiorum Aaron, ipse habebit et armum dextrum in portione sua.
LEV 7:34 Pectusculum enim elevationis, et armum separationis, tuli a filiis Israël de hostiis eorum pacificis, et dedi Aaron sacerdoti, et filiis ejus, lege perpetua, ab omni populo Israël.
LEV 7:35 Hæc est unctio Aaron et filiorum ejus in cæremoniis Domini die qua obtulit eos Moyses, ut sacerdotio fungerentur,
LEV 7:36 et quæ præcepit eis dari Dominus a filiis Israël religione perpetua in generationibus suis.
LEV 7:37 Ista est lex holocausti, et sacrificii pro peccato atque delicto, et pro consecratione et pacificorum victimis,
LEV 7:38 quam constituit Dominus Moysi in monte Sinai, quando mandabit filiis Israël ut offerrent oblationes suas Domino in deserto Sinai.
LEV 8:1 Locutusque est Dominus ad Moysen, dicens:
LEV 8:2 Tolle Aaron cum filiis suis, vestes eorum, et unctionis oleum, vitulum pro peccato, duos arietes, canistrum cum azymis:
LEV 8:3 et congregabis omnem cœtum ad ostium tabernaculi.
LEV 8:4 Fecit Moyses ut Dominus imperaverat. Congregataque omni turba ante fores tabernaculi,
LEV 8:5 ait: Iste est sermo, quem jussit Dominus fieri.
LEV 8:6 Statimque obtulit Aaron et filios ejus. Cumque lavisset eos,
LEV 8:7 vestivit pontificem subucula linea, accingens eum balteo, et induens eum tunica hyacinthina, et desuper humerale imposuit,
LEV 8:8 quod astringens cingulo aptavit rationali, in quo erat Doctrina et Veritas.
LEV 8:9 Cidari quoque texit caput: et super eam, contra frontem, posuit laminam auream consecratam in sanctificatione, sicut præceperat ei Dominus.
LEV 8:10 Tulit et unctionis oleum, quo linivit tabernaculum cum omni supellectili sua.
LEV 8:11 Cumque sanctificans aspersisset altare septem vicibus, unxit illud, et omnia vasa ejus, labrumque cum basi sua sanctificavit oleo.
LEV 8:12 Quod fundens super caput Aaron, unxit eum, et consecravit:
LEV 8:13 filios quoque ejus oblatos vestivit tunicis lineis, et cinxit balteis, imposuitque mitras, ut jusserat Dominus.
LEV 8:14 Obtulit et vitulum pro peccato: cumque super caput ejus posuisset Aaron et filii ejus manus suas,
LEV 8:15 immolavit eum, hauriens sanguinem, et tincto digito, tetigit cornua altaris per gyrum: quo expiato et sanctificato, fudit reliquum sanguinem ad fundamenta ejus.
LEV 8:16 Adipem vero qui erat super vitalia, et reticulum jecoris, duosque renunculos, cum arvinulis suis, adolevit super altare:
LEV 8:17 vitulum cum pelle, et carnibus, et fimo, cremans extra castra, sicut præceperat Dominus.
LEV 8:18 Obtulit et arietem in holocaustum: super cujus caput cum imposuissent Aaron et filii ejus manus suas,
LEV 8:19 immolavit eum, et fudit sanguinem ejus per circuitum altaris.
LEV 8:20 Ipsumque arietem in frusta concidens, caput ejus, et artus, et adipem adolevit igni,
LEV 8:21 lotis prius intestinis et pedibus: totumque simul arietem incendit super altare, eo quod esset holocaustum suavissimi odoris Domino, sicut præceperat ei.
LEV 8:22 Obtulit et arietem secundum in consecratione sacerdotum, posueruntque super caput ejus Aaron et filii ejus manus suas:
LEV 8:23 quem cum immolasset Moyses, sumens de sanguine ejus, tetigit extremum auriculæ dextræ Aaron, et pollicem manus ejus dextræ, similiter et pedis.
LEV 8:24 Obtulit et filios Aaron: cumque de sanguine arietis immolati tetigisset extremum auriculæ singulorum dextræ, et pollices manus ac pedis dextri, reliquum fudit super altare per circuitum:
LEV 8:25 adipem vero, et caudam, omnemque pinguedinem quæ operit intestina, reticulumque jecoris, et duos renes cum adipibus suis et armo dextro separavit.
LEV 8:26 Tollens autem de canistro azymorum, quod erat coram Domino, panem absque fermento, et collyridam conspersam oleo, laganumque, posuit super adipes, et armum dextrum,
LEV 8:27 tradens simul omnia Aaron et filiis ejus. Qui postquam levaverunt ea coram Domino,
LEV 8:28 rursum suscepta de manibus eorum, adolevit super altare holocausti, eo quod consecrationis esset oblatio, in odorem suavitatis, sacrificii Domino.
LEV 8:29 Tulitque pectusculum, elevans illud coram Domino, de ariete consecrationis in partem suam, sicut præceperat ei Dominus.
LEV 8:30 Assumensque unguentum, et sanguinem qui erat in altari, aspersit super Aaron et vestimenta ejus, et super filios illius ac vestes eorum.
LEV 8:31 Cumque sanctificasset eos in vestitu suo, præcepit eis, dicens: Coquite carnes ante fores tabernaculi, et ibi comedite eas; panes quoque consecrationis edite, qui positi sunt in canistro, sicut præcepit mihi Dominus, dicens: Aaron et filii ejus comedent eos:
LEV 8:32 quidquid autem reliquum fuerit de carne et panibus, ignis absumet.
LEV 8:33 De ostio quoque tabernaculi non exibitis septem diebus, usque ad diem quo complebitur tempus consecrationis vestræ; septem enim diebus finitur consecratio:
LEV 8:34 sicut et impræsentiarum factum est, ut ritus sacrificii compleretur.
LEV 8:35 Die ac nocte manebitis in tabernaculo observantes custodias Domini, ne moriamini: sic enim mihi præceptum est.
LEV 8:36 Feceruntque Aaron et filii ejus cuncta quæ locutus est Dominus per manum Moysi.
LEV 9:1 Facto autem octavo die, vocavit Moyses Aaron, et filios ejus, ac majores natu Israël, dixitque ad Aaron:
LEV 9:2 Tolle de armento vitulum pro peccato, et arietem in holocaustum, utrumque immaculatum, et offer illos coram Domino.
LEV 9:3 Et ad filios Israël loqueris: Tollite hircum pro peccato, et vitulum, atque agnum, anniculos, et sine macula in holocaustum,
LEV 9:4 bovem et arietem pro pacificis: et immolate eos coram Domino, in sacrificio singulorum similam conspersam oleo offerentes: hodie enim Dominus apparebit vobis.
LEV 9:5 Tulerunt ergo cuncta quæ jusserat Moyses ad ostium tabernaculi: ubi cum omnis multitudo astaret,
LEV 9:6 ait Moyses: Iste est sermo, quem præcepit Dominus: facite, et apparebit vobis gloria ejus.
LEV 9:7 Et dixit ad Aaron: Accede ad altare, et immola pro peccato tuo: offer holocaustum, et deprecare pro te et pro populo: cumque mactaveris hostiam populi, ora pro eo, sicut præcepit Dominus.
LEV 9:8 Statimque Aaron accedens ad altare, immolavit vitulum pro peccato suo:
LEV 9:9 cujus sanguinem obtulerunt ei filii sui: in quo tingens digitum, tetigit cornua altaris, et fudit residuum ad basim ejus.
LEV 9:10 Adipemque, et renunculos, ac reticulum jecoris, quæ sunt pro peccato, adolevit super altare, sicut præceperat Dominus Moysi:
LEV 9:11 carnes vero et pellem ejus extra castra combussit igni.
LEV 9:12 Immolavit et holocausti victimam: obtuleruntque ei filii sui sanguinem ejus, quem fudit per altaris circuitum.
LEV 9:13 Ipsam etiam hostiam in frusta concisam, cum capite et membris singulis obtulerunt; quæ omnia super altare cremavit igni,
LEV 9:14 lotis aqua prius intestinis et pedibus.
LEV 9:15 Et pro peccato populi offerens, mactavit hircum: expiatoque altari,
LEV 9:16 fecit holocaustum,
LEV 9:17 addens in sacrificio libamenta, quæ pariter offeruntur, et adolens ea super altare, absque cæremoniis holocausti matutini.
LEV 9:18 Immolavit et bovem atque arietem, hostias pacificas populi: obtuleruntque ei filii sui sanguinem, quem fudit super altare in circuitum.
LEV 9:19 Adipem autem bovis, et caudam arietis, renunculosque cum adipibus suis, et reticulum jecoris,
LEV 9:20 posuerunt super pectora: cumque cremati essent adipes super altare,
LEV 9:21 pectora eorum, et armos dextros separavit Aaron, elevans coram Domino, sicut præceperat Moyses.
LEV 9:22 Et extendens manus ad populum, benedixit ei. Sicque completis hostiis pro peccato, et holocaustis, et pacificis, descendit.
LEV 9:23 Ingressi autem Moyses et Aaron in tabernaculum testimonii, et deinceps egressi, benedixerunt populo. Apparuitque gloria Domini omni multitudini:
LEV 9:24 et ecce egressus ignis a Domino, devoravit holocaustum, et adipes qui erant super altare. Quod cum vidissent turbæ, laudaverunt Dominum, ruentes in facies suas.
LEV 10:1 Arreptisque Nadab et Abiu filii Aaron thuribulis, posuerunt ignem, et incensum desuper, offerentes coram Domino ignem alienum: quod eis præceptum non erat.
LEV 10:2 Egressusque ignis a Domino, devoravit eos, et mortui sunt coram Domino.
LEV 10:3 Dixitque Moyses ad Aaron: Hoc est quod locutus est Dominus: Sanctificabor in iis qui appropinquant mihi, et in conspectu omnis populi glorificabor. Quod audiens tacuit Aaron.
LEV 10:4 Vocatis autem Moyses Misaële et Elisaphan filiis Oziel, patrui Aaron, ait ad eos: Ite, et tollite fratres vestros de conspectu sanctuarii, et asportate extra castra.
LEV 10:5 Confestimque pergentes, tulerunt eos sicut jacebant, vestitos lineis tunicis, et ejecerunt foras, ut sibi fuerat imperatum.
LEV 10:6 Locutusque est Moyses ad Aaron, et ad Eleazar, et Ithamar, filios ejus: Capita vestra nolite nudare, et vestimenta nolite scindere, ne forte moriamini, et super omnem cœtum oriatur indignatio. Fratres vestri, et omnis domus Israël, plangant incendium quod Dominus suscitavit:
LEV 10:7 vos autem non egrediemini fores tabernaculi, alioquin peribitis: oleum quippe sanctæ unctionis est super vos. Qui fecerunt omnia juxta præceptum Moysi.
LEV 10:8 Dixit quoque Dominus ad Aaron:
LEV 10:9 Vinum, et omne quod inebriare potest, non bibetis tu et filii tui, quando intratis in tabernaculum testimonii, ne moriamini: quia præceptum sempiternum est in generationes vestras:
LEV 10:10 et ut habeatis scientiam discernendi inter sanctum et profanum, inter pollutum et mundum;
LEV 10:11 doceatisque filios Israël omnia legitima mea quæ locutus est Dominus ad eos per manum Moysi.
LEV 10:12 Locutusque est Moyses ad Aaron, et ad Eleazar, et Ithamar, filios ejus, qui erant residui: Tollite sacrificium, quod remansit de oblatione Domini, et comedite illud absque fermento juxta altare, quia Sanctum sanctorum est.
LEV 10:13 Comedetis autem in loco sancto: quod datum est tibi et filiis tuis de oblationibus Domini, sicut præceptum est mihi.
LEV 10:14 Pectusculum quoque quod oblatum est, et armum qui separatus est, edetis in loco mundissimo tu et filii tui, et filiæ tuæ tecum: tibi enim ac liberis tuis reposita sunt de hostiis salutaribus filiorum Israël:
LEV 10:15 eo quod armum et pectus, et adipes qui cremantur in altari, elevaverunt coram Domino, et pertineant ad te, et ad filios tuos, lege perpetua, sicut præcepit Dominus.
LEV 10:16 Inter hæc, hircum, qui oblatus fuerat pro peccato, cum quæreret Moyses, exustum reperit: iratusque contra Eleazar et Ithamar filios Aaron, qui remanserant, ait:
LEV 10:17 Cur non comedistis hostiam pro peccato in loco sancto, quæ Sancta sanctorum est, et data vobis ut portetis iniquitatem multitudinis, et rogetis pro ea in conspectu Domini,
LEV 10:18 præsertim cum de sanguine illius non sit illatum intra sancta, et comedere debueritis eam in Sanctuario, sicut præceptum est mihi?
LEV 10:19 Respondit Aaron: Oblata est hodie victima pro peccato, et holocaustum coram Domino: mihi autem accidit quod vides; quomodo potui comedere eam, aut placere Domino in cæremoniis mente lugubri?
LEV 10:20 Quod cum audisset Moyses, recepit satisfactionem.
LEV 11:1 Locutusque est Dominus ad Moysen et Aaron, dicens:
LEV 11:2 Dicite filiis Israël: Hæc sunt animalia quæ comedere debetis de cunctis animantibus terræ:
LEV 11:3 omne quod habet divisam ungulam, et ruminat in pecoribus, comedetis.
LEV 11:4 Quidquid autem ruminat quidem, et habet ungulam, sed non dividit eam, sicut camelus et cetera, non comedetis illud, et inter immunda reputabitis.
LEV 11:5 Chœrogryllus qui ruminat, ungulamque non dividit, immundus est.
LEV 11:6 Lepus quoque: nam et ipse ruminat, sed ungulam non dividit.
LEV 11:7 Et sus: qui cum ungulam dividat, non ruminat.
LEV 11:8 Horum carnibus non vescemini, nec cadavera contingetis, quia immunda sunt vobis.
LEV 11:9 Hæc sunt quæ gignuntur in aquis, et vesci licitum est: omne quod habet pinnulas et squamas, tam in mari quam in fluminibus et stagnis, comedetis.
LEV 11:10 Quidquid autem pinnulas et squamas non habet, eorum quæ in aquis moventur et vivunt, abominabile vobis,
LEV 11:11 execrandumque erit: carnes eorum non comedetis, et morticina vitabitis.
LEV 11:12 Cuncta quæ non habent pinnulas et squamas in aquis, polluta erunt.
LEV 11:13 Hæc sunt quæ de avibus comedere non debetis, et vitanda sunt vobis: aquilam, et gryphem, et haliæetum,
LEV 11:14 et milvum ac vulturem juxta genus suum,
LEV 11:15 et omne corvini generis in similitudinem suam,
LEV 11:16 struthionem, et noctuam, et larum, et accipitrem juxta genus suum:
LEV 11:17 bubonem, et mergulum, et ibin,
LEV 11:18 et cygnum, et onocrotalum, et porphyrionem,
LEV 11:19 herodionem, et charadrion juxta genus suum, upupam quoque, et vespertilionem.
LEV 11:20 Omne de volucribus quod graditur super quatuor pedes, abominabile erit vobis.
LEV 11:21 Quidquid autem ambulat quidem super quatuor pedes, sed habet longiora retro crura, per quæ salit super terram,
LEV 11:22 comedere debetis, ut est bruchus in genere suo, et attacus atque ophiomachus, ac locusta, singula juxta genus suum.
LEV 11:23 Quidquid autem ex volucribus quatuor tantum habet pedes, execrabile erit vobis:
LEV 11:24 et quicumque morticina eorum tetigerit, polluetur, et erit immundus usque ad vesperum:
LEV 11:25 et si necesse fuerit ut portet quippiam horum mortuum, lavabit vestimenta sua, et immundus erit usque ad occasum solis.
LEV 11:26 Omne animal quod habet quidem ungulam, sed non dividit eam, nec ruminat, immundum erit: et qui tetigerit illud, contaminabitur.
LEV 11:27 Quod ambulat super manus ex cunctis animantibus, quæ incedunt quadrupedia, immundum erit: qui tetigerit morticina eorum, polluetur usque ad vesperum.
LEV 11:28 Et qui portaverit hujuscemodi cadavera, lavabit vestimenta sua, et immundus erit usque ad vesperum: quia omnia hæc immunda sunt vobis.
LEV 11:29 Hæc quoque inter polluta reputabuntur de his quæ moventur in terra, mustela et mus et crocodilus, singula juxta genus suum,
LEV 11:30 mygale, et chamæleon, et stellio, et lacerta, et talpa.
LEV 11:31 Omnia hæc immunda sunt. Qui tetigerit morticina eorum, immundus erit usque ad vesperum:
LEV 11:32 et super quod ceciderit quidquam de morticinis eorum, polluetur, tam vas ligneum et vestimentum, quam pelles et cilicia: et in quocumque fit opus, tingentur aqua, et polluta erunt usque ad vesperum, et sic postea mundabuntur.
LEV 11:33 Vas autem fictile, in quod horum quidquam intro cecidit, polluetur, et idcirco frangendum est.
LEV 11:34 Omnis cibus, quem comedetis, si fusa fuerit super eum aqua, immundus erit: et omne liquens quod bibitur de universo vase, immundum erit.
LEV 11:35 Et quidquid de morticinis hujuscemodi ceciderit super illud, immundum erit: sive clibani, sive chytropodes, destruentur, et immundi erunt.
LEV 11:36 Fontes vero et cisternæ, et omnis aquarum congregatio munda erit. Qui morticinum eorum tetigerit, polluetur.
LEV 11:37 Si ceciderit super sementem, non polluet eam.
LEV 11:38 Si autem quispiam aqua sementem perfuderit, et postea morticinis tacta fuerit, illico polluetur.
LEV 11:39 Si mortuum fuerit animal, quod licet vobis comedere, qui cadaver ejus tetigerit, immundus erit usque ad vesperum:
LEV 11:40 et qui comederit ex eo quippiam, sive portaverit, lavabit vestimenta sua, et immundus erit usque ad vesperum.
LEV 11:41 Omne quod reptat super terram, abominabile erit, nec assumetur in cibum.
LEV 11:42 Quidquid super pectus quadrupes graditur, et multos habet pedes, sive per humum trahitur, non comedetis, quia abominabile est.
LEV 11:43 Nolite contaminare animas vestras, nec tangatis quidquam eorum, ne immundi sitis.
LEV 11:44 Ego enim sum Dominus Deus vester: sancti estote, quia ego sanctus sum. Ne polluatis animas vestras in omni reptili quod movetur super terram.
LEV 11:45 Ego enim sum Dominus, qui eduxi vos de terra Ægypti, ut essem vobis in Deum. Sancti eritis, quia ego sanctus sum.
LEV 11:46 Ista est lex animantium ac volucrum, et omnis animæ viventis, quæ movetur in aqua, et reptat in terra,
LEV 11:47 ut differentias noveritis mundi et immundi, et sciatis quid comedere et quid respuere debeatis.
LEV 12:1 Locutusque est Dominus ad Moysen, dicens:
LEV 12:2 Loquere filiis Israël, et dices ad eos: Mulier, si suscepto semine pepererit masculum, immunda erit septem diebus juxta dies separationis menstruæ.
LEV 12:3 Et die octavo circumcidetur infantulus:
LEV 12:4 ipsa vero triginta tribus diebus manebit in sanguine purificationis suæ. Omne sanctum non tanget, nec ingredietur in sanctuarium, donec impleantur dies purificationis suæ.
LEV 12:5 Sin autem feminam pepererit, immunda erit duabus hebdomadibus juxta ritum fluxus menstrui, et sexaginta sex diebus manebit in sanguine purificationis suæ.
LEV 12:6 Cumque expleti fuerint dies purificationis suæ, pro filio sive pro filia, deferet agnum anniculum in holocaustum, et pullum columbæ sive turturem pro peccato, ad ostium tabernaculi testimonii, et tradet sacerdoti,
LEV 12:7 qui offeret illa coram Domino, et orabit pro ea, et sic mundabitur a profluvio sanguinis sui: ista est lex parientis masculum aut feminam.
LEV 12:8 Quod si non invenerit manus ejus, nec potuerit offerre agnum, sumet duos turtures vel duos pullos columbarum, unum in holocaustum, et alterum pro peccato: orabitque pro ea sacerdos, et sic mundabitur.
LEV 13:1 Locutusque est Dominus ad Moysen, et Aaron, dicens:
LEV 13:2 Homo, in cujus cute et carne ortus fuerit diversus color, sive pustula, aut quasi lucens quippiam, id est, plaga lepræ, adducetur ad Aaron sacerdotem, vel ad unum quemlibet filiorum ejus.
LEV 13:3 Qui cum viderit lepram in cute, et pilos in album mutatos colorem, ipsamque speciem lepræ humiliorem cute et carne reliqua: plaga lepræ est, et ad arbitrium ejus separabitur.
LEV 13:4 Sin autem lucens candor fuerit in cute, nec humilior carne reliqua, et pili coloris pristini, recludet eum sacerdos septem diebus:
LEV 13:5 et considerabit die septimo: et si quidem lepra ultra non creverit, nec transierit in cute priores terminos, rursum recludet eum septem diebus aliis.
LEV 13:6 Et die septimo contemplabitur: si obscurior fuerit lepra, et non creverit in cute, mundabit eum, quia scabies est: lavabitque homo vestimenta sua, et mundus erit.
LEV 13:7 Quod si postquam a sacerdote visus est, et redditus munditiæ, iterum lepra creverit: adducetur ad eum,
LEV 13:8 et immunditiæ condemnabitur.
LEV 13:9 Plaga lepræ si fuerit in homine, adducetur ad sacerdotem,
LEV 13:10 et videbit eum. Cumque color albus in cute fuerit, et capillorum mutaverit aspectum, ipsa quoque caro viva apparuerit:
LEV 13:11 lepra vetustissima judicabitur, atque inolita cuti. Contaminabit itaque eum sacerdos, et non recludet, quia perspicuæ immunditiæ est.
LEV 13:12 Sin autem effloruerit discurrens lepra in cute, et operuerit omnem cutem a capite usque ad pedes, quidquid sub aspectum oculorum cadit,
LEV 13:13 considerabit eum sacerdos, et teneri lepra mundissima judicabit: eo quod omnis in candorem versa sit, et idcirco homo mundus erit.
LEV 13:14 Quando vero caro vivens in eo apparuerit,
LEV 13:15 tunc sacerdotis judicio polluetur, et inter immundos reputabitur: caro enim viva, si lepra aspergitur, immunda est.
LEV 13:16 Quod si rursum versa fuerit in alborem, et totum hominem operuerit,
LEV 13:17 considerabit eum sacerdos, et mundum esse decernet.
LEV 13:18 Caro autem et cutis in qua ulcus natum est, et sanatum,
LEV 13:19 et in loco ulceris cicatrix alba apparuerit, sive subrufa, adducetur homo ad sacerdotem.
LEV 13:20 Qui cum viderit locum lepræ humiliorem carne reliqua, et pilos versos in candorem, contaminabit eum: plaga enim lepræ orta est in ulcere.
LEV 13:21 Quod si pilus coloris est pristini, et cicatrix subobscura, et vicina carne non est humilior, recludet eum septem diebus:
LEV 13:22 et si quidem creverit, adjudicabit eum lepræ;
LEV 13:23 sin autem steterit in loco suo, ulceris est cicatrix, et homo mundus erit.
LEV 13:24 Caro autem et cutis, quam ignis exusserit, et sanata albam sive rufam habuerit cicatricem,
LEV 13:25 considerabit eam sacerdos: et ecce versa est in alborem, et locus ejus reliqua cute est humilior, contaminabit eum, quia plaga lepræ in cicatrice orta est.
LEV 13:26 Quod si pilorum color non fuerit immutatus, nec humilior plaga carne reliqua, et ipsa lepræ species fuerit subobscura, recludet eum septem diebus,
LEV 13:27 et die septimo contemplabitur: si creverit in cute lepra, contaminabit eum.
LEV 13:28 Sin autem in loco suo candor steterit non satis clarus, plaga combustionis est, et idcirco mundabitur, quia cicatrix est combusturæ.
LEV 13:29 Vir, sive mulier, in cujus capite vel barba germinaverit lepra, videbit eos sacerdos.
LEV 13:30 Et si quidem humilior fuerit locus carne reliqua, et capillus flavus, solitoque subtilior, contaminabit eos, quia lepra capitis ac barbæ est.
LEV 13:31 Sin autem viderit locum maculæ æqualem vicinæ carni, et capillum nigrum: recludet eum septem diebus,
LEV 13:32 et die septimo intuebitur. Si non creverit macula, et capillus sui coloris est, et locus plagæ carni reliquæ æqualis:
LEV 13:33 radetur homo absque loco maculæ, et includetur septem diebus aliis.
LEV 13:34 Si die septimo visa fuerit stetisse plaga in loco suo, nec humilior carne reliqua, mundabit eum: lotisque vestibus suis, mundus erit.
LEV 13:35 Sin autem post emundationem rursus creverit macula in cute,
LEV 13:36 non quæret amplius utrum capillus in flavum colorem sit immutatus, quia aperte immundus est.
LEV 13:37 Porro si steterit macula, et capilli nigri fuerint, noverit hominem sanatum esse, et confidenter eum pronuntiet mundum.
LEV 13:38 Vir, sive mulier, in cujus cute candor apparuerit,
LEV 13:39 intuebitur eos sacerdos. Si deprehenderit subobscurum alborem lucere in cute, sciat non esse lepram, sed maculam coloris candidi, et hominem mundum.
LEV 13:40 Vir, de cujus capite capilli fluunt, calvus et mundus est:
LEV 13:41 et si a fronte ceciderint pili, recalvaster et mundus est.
LEV 13:42 Sin autem in calvitio sive in recalvatione albus vel rufus color fuerit exortus,
LEV 13:43 et hoc sacerdos viderit, condemnabit eum haud dubiæ lepræ, quæ orta est in calvitio.
LEV 13:44 Quicumque ergo maculatus fuerit lepra, et separatus est ad arbitrium sacerdotis,
LEV 13:45 habebit vestimenta dissuta, caput nudum, os veste contectum, contaminatum ac sordidum se clamabit.
LEV 13:46 Omni tempore quo leprosus est et immundus, solus habitabit extra castra.
LEV 13:47 Vestis lanea sive linea, quæ lepram habuerit,
LEV 13:48 in stamine atque subtegmine, aut certe pellis, vel quidquid ex pelle confectum est,
LEV 13:49 si alba vel rufa macula fuerit infecta, lepra reputabitur, ostendeturque sacerdoti:
LEV 13:50 qui consideratam recludet septem diebus:
LEV 13:51 et die septimo rursus aspiciens, si deprehenderit crevisse, lepra perseverans est: pollutum judicabit vestimentum, et omne in quo fuerit inventa:
LEV 13:52 et idcirco comburetur flammis.
LEV 13:53 Quod si eam viderit non crevisse,
LEV 13:54 præcipiet, et lavabunt id in quo lepra est, recludetque illud septem diebus aliis.
LEV 13:55 Et cum viderit faciem quidem pristinam non reversam, nec tamen crevisse lepram, immundum judicabit, et igne comburet, eo quod infusa sit in superficie vestimenti, vel per totum, lepra.
LEV 13:56 Sin autem obscurior fuerit locus lepræ, postquam vestis est lota, abrumpet eum, et a solido dividet.
LEV 13:57 Quod si ultra apparuerit in his locis, quæ prius immaculata erant, lepra volatilis et vaga, debet igne comburi.
LEV 13:58 Si cessaverit, lavabit aqua ea, quæ pura sunt, secundo, et munda erunt.
LEV 13:59 Ista est lex lepræ vestimenti lanei et linei, staminis, atque subtegminis, omnisque supellectilis pelliceæ, quomodo mundari debeat, vel contaminari.
LEV 14:1 Locutusque est Dominus ad Moysen, dicens:
LEV 14:2 Hic est ritus leprosi, quando mundandus est. Adducetur ad sacerdotem:
LEV 14:3 qui egressus de castris, cum invenerit lepram esse mundatam,
LEV 14:4 præcipiet ei, qui purificatur, ut offerat duos passeres vivos pro se, quibus vesci licitum est, et lignum cedrinum, vermiculumque et hyssopum.
LEV 14:5 Et unum ex passeribus immolari jubebit in vase fictili super aquas viventes:
LEV 14:6 alium autem vivum cum ligno cedrino, et cocco et hyssopo, tinget in sanguine passeris immolati,
LEV 14:7 quo asperget illum, qui mundandus est, septies, ut jure purgetur: et dimittet passerem vivum, ut in agrum avolet.
LEV 14:8 Cumque laverit homo vestimenta sua, radet omnes pilos corporis, et lavabitur aqua: purificatusque ingredietur castra, ita dumtaxat ut maneat extra tabernaculum suum septem diebus,
LEV 14:9 et die septimo radet capillos capitis, barbamque et supercilia, ac totius corporis pilos. Et lotis rursum vestibus et corpore,
LEV 14:10 die octavo assumet duos agnos immaculatos, et ovem anniculam absque macula, et tres decimas similæ in sacrificium, quæ conspersa sit oleo, et seorsum olei sextarium.
LEV 14:11 Cumque sacerdos purificans hominem, statuerit eum, et hæc omnia coram Domino in ostio tabernaculi testimonii,
LEV 14:12 tollet agnum et offeret eum pro delicto, oleique sextarium: et oblatis ante Dominum omnibus,
LEV 14:13 immolabit agnum, ubi solet immolari hostia pro peccato, et holocaustum, id est, in loco sancto. Sicut enim pro peccato, ita et pro delicto ad sacerdotem pertinet hostia: Sancta sanctorum est.
LEV 14:14 Assumensque sacerdos de sanguine hostiæ, quæ immolata est pro delicto, ponet super extremum auriculæ dextræ ejus qui mundatur, et super pollices manus dextræ et pedis:
LEV 14:15 et de olei sextario mittet in manum suam sinistram,
LEV 14:16 tingetque digitum dextrum in eo, et asperget coram Domino septies.
LEV 14:17 Quod autem reliquum est olei in læva manu, fundet super extremum auriculæ dextræ ejus qui mundatur, et super pollices manus ac pedis dextri, et super sanguinem qui effusus est pro delicto,
LEV 14:18 et super caput ejus.
LEV 14:19 Rogabitque pro eo coram Domino, et faciet sacrificium pro peccato: tunc immolabit holocaustum,
LEV 14:20 et ponet illud in altari cum libamentis suis, et homo rite mundabitur.
LEV 14:21 Quod si pauper est, et non potest manus ejus invenire quæ dicta sunt pro delicto, assumet agnum ad oblationem, ut roget pro eo sacerdos, decimamque partem similæ conspersæ oleo in sacrificium, et olei sextarium,
LEV 14:22 duosque turtures sive duos pullos columbæ, quorum unus sit pro peccato, et alter in holocaustum:
LEV 14:23 offeretque ea die octavo purificationis suæ sacerdoti, ad ostium tabernaculi testimonii coram Domino.
LEV 14:24 Qui suscipiens agnum pro delicto et sextarium olei, levabit simul:
LEV 14:25 immolatoque agno, de sanguine ejus ponet super extremum auriculæ dextræ illius qui mundatur, et super pollices manus ejus ac pedis dextri:
LEV 14:26 olei vero partem mittet in manum suam sinistram,
LEV 14:27 in quo tingens digitum dextræ manus asperget septies coram Domino:
LEV 14:28 tangetque extremum dextræ auriculæ illius qui mundatur, et pollices manus ac pedis dextri, in loco sanguinis qui effusus est pro delicto:
LEV 14:29 reliquam autem partem olei, quæ est in sinistra manu, mittet super caput purificati, ut placet pro eo Dominum:
LEV 14:30 et turturem sive pullum columbæ offeret,
LEV 14:31 unum pro delicto, et alterum in holocaustum cum libamentis suis.
LEV 14:32 Hoc est sacrificium leprosi, qui habere non potest omnia in emundationem sui.
LEV 14:33 Locutusque est Dominus ad Moysen et Aaron, dicens:
LEV 14:34 Cum ingressi fueritis terram Chanaan, quam ego dabo vobis in possessionem, si fuerit plaga lepræ in ædibus,
LEV 14:35 ibit cujus est domus, nuntians sacerdoti, et dicet: Quasi plaga lepræ videtur mihi esse in domo mea.
LEV 14:36 At ille præcipiet ut efferant universa de domo, priusquam ingrediatur eam, et videat utrum leprosa sit, ne immunda fiant omnia quæ in domo sunt. Intrabitque postea ut consideret lepram domus:
LEV 14:37 et cum viderit in parietibus illius quasi valliculas pallore sive rubore deformes, et humiliores superficie reliqua,
LEV 14:38 egredietur ostium domus, et statim claudet illam septem diebus.
LEV 14:39 Reversusque die septimo, considerabit eam: si invenerit crevisse lepram,
LEV 14:40 jubebit erui lapides in quibus lepra est, et projici eos extra civitatem in locum immundum:
LEV 14:41 domum autem ipsam radi intrinsecus per circuitum, et spargi pulverem rasuræ extra urbem in locum immundum,
LEV 14:42 lapidesque alios reponi pro his qui ablati fuerint, et luto alio liniri domum.
LEV 14:43 Sin autem postquam eruti sunt lapides, et pulvis erasus, et alia terra lita,
LEV 14:44 ingressus sacerdos viderit reversam lepram, et parietes respersos maculis, lepra est perseverans, et immunda domus:
LEV 14:45 quam statim destruent, et lapides ejus ac ligna, atque universum pulverem projicient extra oppidum in locum immundum.
LEV 14:46 Qui intraverit domum quando clausa est, immundus erit usque ad vesperum:
LEV 14:47 et qui dormierit in ea, et comederit quippiam, lavabit vestimenta sua.
LEV 14:48 Quod si introiens sacerdos viderit lepram non crevisse in domo, postquam denuo lita fuerit, purificabit eam reddita sanitate:
LEV 14:49 et in purificationem ejus sumet duos passeres, lignumque cedrinum, et vermiculum atque hyssopum:
LEV 14:50 et immolato uno passere in vase fictili super aquas vivas,
LEV 14:51 tollet lignum cedrinum, et hyssopum, et coccum, et passerem vivum, et tinget omnia in sanguine passeris immolati, atque in aquis viventibus, et asperget domum septies,
LEV 14:52 purificabitque eam tam in sanguine passeris quam in aquis viventibus, et in passere vivo, lignoque cedrino et hyssopo atque vermiculo.
LEV 14:53 Cumque dimiserit passerem avolare in agrum libere, orabit pro domo, et jure mundabitur.
LEV 14:54 Ista est lex omnis lepræ et percussuræ,
LEV 14:55 lepræ vestium et domorum,
LEV 14:56 cicatricis et erumpentium papularum, lucentis maculæ, et in varias species, coloribus immutatis,
LEV 14:57 ut possit sciri quo tempore mundum quid, vel immundum sit.
LEV 15:1 Locutusque est Dominus ad Moysen et Aaron, dicens:
LEV 15:2 Loquimini filiis Israël, et dicite eis: Vir, qui patitur fluxum seminis, immundus erit.
LEV 15:3 Et tunc judicabitur huic vitio subjacere, cum per singula momenta adhæserit carni ejus, atque concreverit fœdus humor.
LEV 15:4 Omne stratum, in quo dormierit, immundum erit, et ubicumque sederit.
LEV 15:5 Si quis hominum tetigerit lectum ejus, lavabit vestimenta sua, et ipse lotus aqua, immundus erit usque ad vesperum.
LEV 15:6 Si sederit ubi ille sederat, et ipse lavabit vestimenta sua: et lotus aqua, immundus erit usque ad vesperum.
LEV 15:7 Qui tetigerit carnem ejus, lavabit vestimenta sua: et ipse lotus aqua, immundus erit usque ad vesperum.
LEV 15:8 Si salivam hujuscemodi homo jecerit super eum qui mundus est, lavabit vestimenta sua: et lotus aqua, immundus erit usque ad vesperum.
LEV 15:9 Sagma, super quo sederit, immundum erit:
LEV 15:10 et quidquid sub eo fuerit, qui fluxum seminis patitur, pollutum erit usque ad vesperum. Qui portaverit horum aliquid, lavabit vestimenta sua: et ipse lotus aqua, immundus erit usque ad vesperum.
LEV 15:11 Omnis, quem tetigerit qui talis est, non lotis ante manibus, lavabit vestimenta sua, et lotus aqua, immundus erit usque ad vesperum.
LEV 15:12 Vas fictile quod tetigerit confringetur: vas autem ligneum lavabitur aqua.
LEV 15:13 Si sanatus fuerit qui hujuscemodi sustinet passionem, numerabit septem dies post emundationem sui, et lotis vestibus et toto corpore in aquis viventibus, erit mundus.
LEV 15:14 Die autem octavo sumet duos turtures, aut duos pullos columbæ, et veniet in conspectum Domini ad ostium tabernaculi testimonii, dabitque eos sacerdoti:
LEV 15:15 qui faciet unum pro peccato et alterum in holocaustum: rogabitque pro eo coram Domino, ut emundetur a fluxi seminis sui.
LEV 15:16 Vir de quo egreditur semen coitus, lavabit aqua omne corpus suum: et immundus erit usque ad vesperum.
LEV 15:17 Vestem et pellem, quam habuerit, lavabit aqua, et immunda erit usque ad vesperum.
LEV 15:18 Mulier, cum qua coierit, lavabitur aqua, et immunda erit usque ad vesperum.
LEV 15:19 Mulier, quæ redeunte mense patitur fluxum sanguinis, septem diebus separabitur.
LEV 15:20 Omnis qui tetigerit eam, immundus erit usque ad vesperum:
LEV 15:21 et in quo dormierit vel sederit diebus separationis suæ, polluetur.
LEV 15:22 Qui tetigerit lectum ejus, lavabit vestimenta sua: et ipse lotus aqua, immundus erit usque ad vesperum.
LEV 15:23 Omne vas, super quo illa sederit, quisquis attigerit, lavabit vestimenta sua: et ipse lotus aqua, pollutus erit usque ad vesperum.
LEV 15:24 Si coierit cum ea vir tempore sanguinis menstrualis, immundus erit septem diebus: et omne stratum, in quo dormierit, polluetur.
LEV 15:25 Mulier, quæ patitur multis diebus fluxum sanguinis non in tempore menstruali, vel quæ post menstruum sanguinem fluere non cessat, quamdiu subjacet huic passioni, immunda erit quasi sit in tempore menstruo.
LEV 15:26 Omne stratum, in quo dormierit, et vas in quo sederit, pollutum erit.
LEV 15:27 Quicumque tetigerit ea, lavabit vestimenta sua: et ipse lotus aqua, immundus erit usque ad vesperam.
LEV 15:28 Si steterit sanguis, et fluere cessaverit, numerabit septem dies purificationis suæ:
LEV 15:29 et die octavo offeret pro se sacerdoti duos turtures, aut duos pullos columbarum, ad ostium tabernaculi testimonii:
LEV 15:30 qui unum faciet pro peccato, et alterum in holocaustum, rogabitque pro ea coram Domino, et pro fluxu immunditiæ ejus.
LEV 15:31 Docebitis ergo filios Israël ut caveant immunditiam, et non moriantur in sordibus suis, cum polluerint tabernaculum meum quod est inter eos.
LEV 15:32 Ista est lex ejus, qui patitur fluxum seminis, et qui polluitur coitu,
LEV 15:33 et quæ menstruis temporibus separatur, vel quæ jugi fluit sanguine, et hominis qui dormierit cum ea.
LEV 16:1 Locutusque est Dominus ad Moysen post mortem duorum filiorum Aaron, quando offerentes ignem alienum interfecti sunt:
LEV 16:2 et præcepit ei, dicens: Loquere ad Aaron fratrem tuum, ne omni tempore ingrediatur sanctuarium, quod est intra velum coram propitiatorio quo tegitur arca, ut non moriatur (quia in nube apparebo super oraculum),
LEV 16:3 nisi hæc ante fecerit: vitulum pro peccato offeret, et arietem in holocaustum.
LEV 16:4 Tunica linea vestietur, feminalibus lineis verenda celabit: accingetur zona linea, cidarim lineam imponet capiti: hæc enim vestimenta sunt sancta: quibus cunctis, cum lotus fuerit, induetur.
LEV 16:5 Suscipietque ab universa multitudine filiorum Israël duos hircos pro peccato, et unum arietem in holocaustum.
LEV 16:6 Cumque obtulerit vitulum, et oraverit pro se et pro domo sua,
LEV 16:7 duos hircos stare faciet coram Domino in ostio tabernaculi testimonii:
LEV 16:8 mittensque super utrumque sortem, unam Domino, alteram capro emissario:
LEV 16:9 cujus exierit sors Domino, offeret illum pro peccato:
LEV 16:10 cujus autem in caprum emissarium, statuet eum vivum coram Domino, ut fundat preces super eo, et emittat eum in solitudinem.
LEV 16:11 His rite celebratis, offeret vitulum, et rogans pro se, et pro domo sua, immolabit eum:
LEV 16:12 assumptoque thuribulo, quod de prunis altaris impleverit, et hauriens manu compositum thymiama in incensum, ultra velum intrabit in sancta:
LEV 16:13 ut, positis super ignem aromatibus, nebula eorum et vapor operiat oraculum quod est supra testimonium, et non moriatur.
LEV 16:14 Tollet quoque de sanguine vituli, et asperget digito septies contra propitiatorium ad orientem.
LEV 16:15 Cumque mactaverit hircum pro peccato populi, inferet sanguinem ejus intra velum, sicut præceptum est de sanguine vituli, ut aspergat e regione oraculi,
LEV 16:16 et expiet sanctuarium ab immunditiis filiorum Israël, et a prævaricationibus eorum, cunctisque peccatis. Juxta hunc ritum faciet tabernaculo testimonii, quod fixum est inter eos, in medio sordium habitationis eorum.
LEV 16:17 Nullus hominum sit in tabernaculo, quando pontifex sanctuarium ingreditur, ut roget pro se, et pro domo sua, et pro universo cœtu Israël, donec egrediatur.
LEV 16:18 Cum autem exierit ad altare quod coram Domino est, oret pro se, et sumptum sanguinem vituli atque hirci fundat super cornua ejus per gyrum:
LEV 16:19 aspergensque digito septies, expiet, et sanctificet illud ab immunditiis filiorum Israël.
LEV 16:20 Postquam emundaverit sanctuarium, et tabernaculum, et altare, tunc offerat hircum viventem:
LEV 16:21 et posita utraque manu super caput ejus, confiteatur omnes iniquitates filiorum Israël, et universa delicta atque peccata eorum: quæ imprecans capiti ejus, emittet illum per hominem paratum, in desertum.
LEV 16:22 Cumque portaverit hircus omnes iniquitates eorum in terram solitariam, et dimissus fuerit in deserto,
LEV 16:23 revertetur Aaron in tabernaculum testimonii, et depositis vestibus, quibus prius indutus erat, cum intraret sanctuarium, relictisque ibi,
LEV 16:24 lavabit carnem suam in loco sancto, indueturque vestibus suis. Et postquam egressus obtulerit holocaustum suum, ac plebis, rogabit tam pro se quam pro populo:
LEV 16:25 et adipem, qui oblatus est pro peccatis, adolebit super altare.
LEV 16:26 Ille vero, qui dimiserit caprum emissarium, lavabit vestimenta sua, et corpus aqua, et sic ingredietur in castra.
LEV 16:27 Vitulum autem, et hircum, qui pro peccato fuerant immolati, et quorum sanguis illatus est in sanctuarium, ut expiatio compleretur, asportabunt foras castra, et comburent igni tam pelles quam carnes eorum, ac fimum:
LEV 16:28 et quicumque combusserit ea, lavabit vestimenta sua et carnem aqua, et sic ingredietur in castra.
LEV 16:29 Eritque vobis hoc legitimum sempiternum: mense septimo, decima die mensis, affligetis animas vestras, nullumque opus facietis, sive indigena, sive advena qui peregrinatur inter vos.
LEV 16:30 In hac die expiatio erit vestri, atque mundatio ab omnibus peccatis vestris: coram Domino mundabimini.
LEV 16:31 Sabbatum enim requietionis est, et affligetis animas vestras religione perpetua.
LEV 16:32 Expiabit autem sacerdos, qui unctus fuerit, et cujus manus initiatæ sunt ut sacerdotio fungatur pro patre suo: indueturque stola linea et vestibus sanctis,
LEV 16:33 et expiabit sanctuarium et tabernaculum testimonii atque altare, sacerdotes quoque et universum populum.
LEV 16:34 Eritque vobis hoc legitimum sempiternum, ut oretis pro filiis Israël, et pro cunctis peccatis eorum semel in anno. Fecit igitur sicut præceperat Dominus Moysi.
LEV 17:1 Et locutus est Dominus ad Moysen, dicens:
LEV 17:2 Loquere Aaron et filiis ejus, et cunctis filiis Israël, dicens ad eos: Iste est sermo quem mandavit Dominus, dicens:
LEV 17:3 Homo quilibet de domo Israël, si occiderit bovem aut ovem, sive capram, in castris vel extra castra,
LEV 17:4 et non obtulerit ad ostium tabernaculi oblationem Domino, sanguinis reus erit: quasi si sanguinem fuderit, sic peribit de medio populi sui.
LEV 17:5 Ideo sacerdoti offerre debent filii Israël hostias suas, quas occident in agro, ut sanctificentur Domino ante ostium tabernaculi testimonii, et immolent eas hostias pacificas Domino.
LEV 17:6 Fundetque sacerdos sanguinem super altare Domini ad ostium tabernaculi testimonii, et adolebit adipem in odorem suavitatis Domino:
LEV 17:7 et nequaquam ultra immolabunt hostias suas dæmonibus, cum quibus fornicati sunt. Legitimum sempiternum erit illis et posteris eorum.
LEV 17:8 Et ad ipsos dices: Homo de domo Israël, et de advenis qui peregrinantur apud vos, qui obtulerit holocaustum sive victimam,
LEV 17:9 et ad ostium tabernaculi testimonii non adduxerit eam, ut offeratur Domino, interibit de populo suo.
LEV 17:10 Homo quilibet de domo Israël et de advenis qui peregrinantur inter eos, si comederit sanguinem, obfirmabo faciem meam contra animam illius, et disperdam eam de populo suo,
LEV 17:11 quia anima carnis in sanguine est: et ego dedi illum vobis, ut super altare in eo expietis pro animabus vestris, et sanguis pro animæ piaculo sit.
LEV 17:12 Idcirco dixi filiis Israël: Omnis anima ex vobis non comedet sanguinem, nec ex advenis qui peregrinantur apud vos.
LEV 17:13 Homo quicumque de filiis Israël, et de advenis qui peregrinantur apud vos, si venatione atque aucupio ceperit feram, vel avem, quibus vesci licitum est, fundat sanguinem ejus, et operiat illum terra.
LEV 17:14 Anima enim omnis carnis in sanguine est: unde dixi filiis Israël: Sanguinem universæ carnis non comedetis, quia anima carnis in sanguine est: et quicumque comederit illum, interibit.
LEV 17:15 Anima, quæ comederit morticinum, vel captum a bestia, tam de indigenis, quam de advenis, lavabit vestimenta sua et semetipsum aqua, et contaminatus erit usque ad vesperum: et hoc ordine mundus fiet.
LEV 17:16 Quod si non laverit vestimenta sua et corpus, portabit iniquitatem suam.
LEV 18:1 Locutus est Dominus ad Moysen, dicens:
LEV 18:2 Loquere filiis Israël, et dices ad eos: Ego Dominus Deus vester:
LEV 18:3 juxta consuetudinem terræ Ægypti, in qua habitastis, non facietis: et juxta morem regionis Chanaan, ad quam ego introducturus sum vos, non agetis, nec in legitimis eorum ambulabitis.
LEV 18:4 Facietis judicia mea, et præcepta mea servabitis, et ambulabitis in eis. Ego Dominus Deus vester.
LEV 18:5 Custodite leges meas atque judicia, quæ faciens homo, vivet in eis. Ego Dominus.
LEV 18:6 Omnis homo ad proximam sanguinis sui non accedet, ut revelet turpitudinem ejus. Ego Dominus.
LEV 18:7 Turpitudinem patris tui et turpitudinem matris tuæ non discooperies: mater tua est: non revelabis turpitudinem ejus.
LEV 18:8 Turpitudinem uxoris patris tui non discooperies: turpitudo enim patris tui est.
LEV 18:9 Turpitudinem sororis tuæ ex patre sive ex matre, quæ domi vel foris genita est, non revelabis.
LEV 18:10 Turpitudinem filiæ filii tui vel neptis ex filia non revelabis: quia turpitudo tua est.
LEV 18:11 Turpitudinem filiæ uxoris patris tui, quam peperit patri tuo, et est soror tua, non revelabis.
LEV 18:12 Turpitudinem sororis patris tui non discooperies: quia caro est patris tui.
LEV 18:13 Turpitudinem sororis matris tuæ non revelabis, eo quod caro sit matris tuæ.
LEV 18:14 Turpitudinem patrui tui non revelabis, nec accedes ad uxorem ejus, quæ tibi affinitate conjungitur.
LEV 18:15 Turpitudinem nurus tuæ non revelabis, quia uxor filii tui est: nec discooperies ignominiam ejus.
LEV 18:16 Turpitudinem uxoris fratris tui non revelabis: quia turpitudo fratris tui est.
LEV 18:17 Turpitudinem uxoris tuæ et filiæ ejus non revelabis. Filiam filii ejus, et filiam filiæ illius non sumes, ut reveles ignominiam ejus: quia caro illius sunt, et talis coitus incestus est.
LEV 18:18 Sororem uxoris tuæ in pellicatum illius non accipies, nec revelabis turpitudinem ejus adhuc illa vivente.
LEV 18:19 Ad mulierem quæ patitur menstrua non accedes, nec revelabis fœditatem ejus.
LEV 18:20 Cum uxore proximi tui non coibis, nec seminis commistione maculaberis.
LEV 18:21 De semine tuo non dabis ut consecretur idolo Moloch, nec pollues nomen Dei tui. Ego Dominus.
LEV 18:22 Cum masculo non commiscearis coitu femineo, quia abominatio est.
LEV 18:23 Cum omni pecore non coibis, nec maculaberis cum eo. Mulier non succumbet jumento, nec miscebitur ei, quia scelus est.
LEV 18:24 Nec polluamini in omnibus his quibus contaminatæ sunt universæ gentes, quas ego ejiciam ante conspectum vestrum,
LEV 18:25 et quibus polluta est terra: cujus ego scelera visitabo, ut evomat habitatores suos.
LEV 18:26 Custodite legitima mea atque judicia, et non faciatis ex omnibus abominationibus istis, tam indigena quam colonus qui peregrinantur apud vos.
LEV 18:27 Omnes enim execrationes istas fecerunt accolæ terræ qui fuerunt ante vos, et polluerunt eam.
LEV 18:28 Cavete ergo ne et vos similiter evomat, cum paria feceritis, sicut evomuit gentem, quæ fuit ante vos.
LEV 18:29 Omnis anima, quæ fecerit de abominationibus his quippiam, peribit de medio populi sui.
LEV 18:30 Custodite mandata mea. Nolite facere quæ fecerunt hi qui fuerunt ante vos, et ne polluamini in eis. Ego Dominus Deus vester.
LEV 19:1 Locutus est Dominus ad Moysen, dicens:
LEV 19:2 Loquere ad omnem cœtum filiorum Israël, et dices ad eos: Sancti estote, quia ego sanctus sum, Dominus Deus vester.
LEV 19:3 Unusquisque patrem suum, et matrem suam timeat. Sabbata mea custodite. Ego Dominus Deus vester.
LEV 19:4 Nolite converti ad idola, nec deos conflatiles faciatis vobis. Ego Dominus Deus vester.
LEV 19:5 Si immolaveritis hostiam pacificorum Domino, ut sit placabilis,
LEV 19:6 eo die quo fuerit immolata, comedetis eam, et die altero: quidquid autem residuum fuerit in diem tertium, igne comburetis.
LEV 19:7 Si quis post biduum comederit ex ea, profanus erit, et impietatis reus:
LEV 19:8 portabitque iniquitatem suam, quia sanctum Domini polluit, et peribit anima illa de populo suo.
LEV 19:9 Cumque messueris segetes terræ tuæ, non tondebis usque ad solum superficiem terræ, nec remanentes spicas colliges,
LEV 19:10 neque in vinea tua racemos et grana decidentia congregabis: sed pauperibus et peregrinis carpenda dimittes. Ego Dominus Deus vester.
LEV 19:11 Non facietis furtum. Non mentiemini, nec decipiet unusquisque proximum suum.
LEV 19:12 Non perjurabis in nomine meo, nec pollues nomen Dei tui. Ego Dominus.
LEV 19:13 Non facies calumniam proximo tuo nec vi opprimes eum. Non morabitur opus mercenarii tui apud te usque mane.
LEV 19:14 Non maledices surdo, nec coram cæco pones offendiculum: sed timebis Dominum Deum tuum, quia ego sum Dominus.
LEV 19:15 Non facies quod iniquum est, nec injuste judicabis. Non consideres personam pauperis, nec honores vultum potentis. Juste judica proximo tuo.
LEV 19:16 Non eris criminator, nec susurro in populo. Non stabis contra sanguinem proximi tui. Ego Dominus.
LEV 19:17 Non oderis fratrem tuum in corde tuo, sed publice argue eum, ne habeas super illo peccatum.
LEV 19:18 Non quæras ultionem, nec memor eris injuriæ civium tuorum. Diliges amicum tuum sicut teipsum. Ego Dominus.
LEV 19:19 Leges meas custodite. Jumentum tuum non facies coire cum alterius generis animantibus. Agrum tuum non seres diverso semine. Veste, quæ ex duobus texta est, non indueris.
LEV 19:20 Homo, si dormierit cum muliere coitu seminis, quæ sit ancilla etiam nubilis, et tamen pretio non redempta, nec libertate donata: vapulabunt ambo, et non morientur, quia non fuit libera.
LEV 19:21 Pro delicto autem suo offeret Domino ad ostium tabernaculi testimonii arietem:
LEV 19:22 orabitque pro eo sacerdos, et pro peccato ejus coram Domino, et repropitiabitur ei, dimitteturque peccatum.
LEV 19:23 Quando ingressi fueritis terram, et plantaveritis in ea ligna pomifera, auferetis præputia eorum: poma, quæ germinant, immunda erunt vobis, nec edetis ex eis.
LEV 19:24 Quarto autem anno omnis fructus eorum sanctificabitur, laudabilis Domino.
LEV 19:25 Quinto autem anno comedetis fructus, congregantes poma, quæ proferunt. Ego Dominus Deus vester.
LEV 19:26 Non comedetis cum sanguine. Non augurabimini, nec observabitis somnia.
LEV 19:27 Neque in rotundum attondebitis comam, nec radetis barbam.
LEV 19:28 Et super mortuo non incidetis carnem vestram, neque figuras aliquas aut stigmata facietis vobis. Ego Dominus.
LEV 19:29 Ne prostituas filiam tuam, ne contaminetur terra et impleatur piaculo.
LEV 19:30 Sabbata mea custodite, et sanctuarium meum metuite. Ego Dominus.
LEV 19:31 Non declinetis ad magos, nec ab ariolis aliquid sciscitemini, ut polluamini per eos. Ego Dominus Deus vester.
LEV 19:32 Coram cano capite consurge, et honora personam senis: et time Dominum Deum tuum. Ego sum Dominus.
LEV 19:33 Si habitaverit advena in terra vestra, et moratus fuerit inter vos, non exprobretis ei:
LEV 19:34 sed sit inter vos quasi indigena, et diligetis eum quasi vosmetipsos: fuistis enim et vos advenæ in terra Ægypti. Ego Dominus Deus vester.
LEV 19:35 Nolite facere iniquum aliquid in judicio, in regula, in pondere, in mensura.
LEV 19:36 Statera justa, et æqua sint pondera, justus modius, æquusque sextarius. Ego Dominus Deus vester, qui eduxi vos de terra Ægypti.
LEV 19:37 Custodite omnia præcepta mea, et universa judicia, et facite ea. Ego Dominus.
LEV 20:1 Locutusque est Dominus ad Moysen, dicens:
LEV 20:2 Hæc loqueris filiis Israël: Homo de filiis Israël, et de advenis qui habitant in Israël, si quis dederit de semine suo idolo Moloch, morte moriatur: populus terræ lapidabit eum.
LEV 20:3 Et ego ponam faciem meam contra illum: succidamque eum de medio populi sui, eo quod dederit de semine suo Moloch, et contaminaverit sanctuarium meum, ac polluerit nomen sanctum meum.
LEV 20:4 Quod si negligens populus terræ, et quasi parvipendens imperium meum, dimiserit hominem qui dedit de semine suo Moloch, nec voluerit eum occidere:
LEV 20:5 ponam faciem meam super hominem illum, et super cognationem ejus, succidamque et ipsum, et omnes qui consenserunt ei ut fornicarentur cum Moloch, de medio populi sui.
LEV 20:6 Anima, quæ declinaverit ad magos et ariolos, et fornicata fuerit cum eis, ponam faciem meam contra eam, et interficiam illam de medio populi sui.
LEV 20:7 Sanctificamini et estote sancti, quia ego sum Dominus Deus vester.
LEV 20:8 Custodite præcepta mea, et facite ea: ego Dominus qui sanctifico vos.
LEV 20:9 Qui maledixerit patri suo, aut matri, morte moriatur: patri matrique maledixit: sanguis ejus sit super eum.
LEV 20:10 Si mœchatus quis fuerit cum uxore alterius, et adulterium perpetraverit cum conjuge proximi sui, morte moriantur et mœchus et adultera.
LEV 20:11 Qui dormierit cum noverca sua, et revelaverit ignominiam patris sui, morte moriantur ambo: sanguis eorum sit super eos.
LEV 20:12 Si quis dormierit cum nuru sua, uterque moriatur, quia scelus operati sunt: sanguis eorum sit super eos.
LEV 20:13 Qui dormierit cum masculo coitu femineo, uterque operatus est nefas: morte moriantur: sit sanguis eorum super eos.
LEV 20:14 Qui supra uxorem filiam, duxerit matrem ejus, scelus operatus est: vivus ardebit cum eis, nec permanebit tantum nefas in medio vestri.
LEV 20:15 Qui cum jumento et pecore coierit, morte moriatur: pecus quoque occidite.
LEV 20:16 Mulier, quæ succubuerit cuilibet jumento, simul interficietur cum eo: sanguis eorum sit super eos.
LEV 20:17 Qui acceperit sororem suam filiam patris sui, vel filiam matris suæ, et viderit turpitudinem ejus, illaque conspexerit fratris ignominiam, nefariam rem operati sunt: occidentur in conspectu populi sui, eo quod turpitudinem suam mutuo revelaverint, et portabunt iniquitatem suam.
LEV 20:18 Qui coierit cum muliere in fluxu menstruo, et revelaverit turpitudinem ejus, ipsaque aperuerit fontem sanguinis sui, interficientur ambo de medio populi sui.
LEV 20:19 Turpitudinem materteræ et amitæ tuæ non discooperies: qui hoc fecerit, ignominiam carnis suæ nudavit; portabunt ambo iniquitatem suam.
LEV 20:20 Qui coierit cum uxore patrui vel avunculi sui, et revelaverit ignominiam cognationis suæ, portabunt ambo peccatum suum: absque liberis morientur.
LEV 20:21 Qui duxerit uxorem fratris sui, rem facit illicitam: turpitudinem fratris sui revelavit: absque liberis erunt.
LEV 20:22 Custodite leges meas, atque judicia, et facite ea: ne et vos evomat terra quam intraturi estis et habitaturi.
LEV 20:23 Nolite ambulare in legitimis nationum, quas ego expulsurus sum ante vos. Omnia enim hæc fecerunt, et abominatus sum eas.
LEV 20:24 Vobis autem loquor. Possidete terram eorum, quam dabo vobis in hæreditatem, terram fluentem lacte et melle. Ego Dominus Deus vester, qui separavi vos a ceteris populis.
LEV 20:25 Separate ergo et vos jumentum mundum ab immundo, et avem mundam ab immunda: ne polluatis animas vestras in pecore, et avibus, et cunctis quæ moventur in terra, et quæ vobis ostendi esse polluta.
LEV 20:26 Eritis mihi sancti, quia sanctus sum ego Dominus, et separavi vos a ceteris populis, ut essetis mei.
LEV 20:27 Vir, sive mulier, in quibus pythonicus, vel divinationis fuerit spiritus, morte moriantur: lapidibus obruent eos: sanguis eorum sit super illos.
LEV 21:1 Dixit quoque Dominus ad Moysen: Loquere ad sacerdotes filios Aaron, et dices ad eos: Ne contaminetur sacerdos in mortibus civium suorum,
LEV 21:2 nisi tantum in consanguineis, ac propinquis, id est, super patre et matre, et filio, et filia, fratre quoque,
LEV 21:3 et sorore virgine quæ non est nupta viro:
LEV 21:4 sed nec in principe populi sui contaminabitur.
LEV 21:5 Non radent caput, nec barbam, neque in carnibus suis facient incisuras.
LEV 21:6 Sancti erunt Deo suo, et non polluent nomen ejus: incensum enim Domini, et panes Dei sui offerunt, et ideo sancti erunt.
LEV 21:7 Scortum et vile prostibulum non ducent uxorem, nec eam quæ repudiata est a marito: quia consecrati sunt Deo suo,
LEV 21:8 et panes propositionis offerunt. Sint ergo sancti, quia et ego sanctus sum, Dominus qui sanctifico eos.
LEV 21:9 Sacerdotis filia si deprehensa fuerit in stupro, et violaverit nomen patris sui, flammis exuretur.
LEV 21:10 Pontifex, id est, sacerdos maximus inter fratres suos, super cujus caput fusum est unctionis oleum, et cujus manus in sacerdotio consecratæ sunt, vestitusque est sanctis vestibus, caput suum non discooperiet, vestimenta non scindet:
LEV 21:11 et ad omnem mortuum non ingredietur omnino: super patre quoque suo et matre non contaminabitur.
LEV 21:12 Nec egredietur de sanctis, ne polluat sanctuarium Domini, quia oleum sanctæ unctionis Dei sui super eum est. Ego Dominus.
LEV 21:13 Virginem ducet uxorem:
LEV 21:14 viduam autem et repudiatam, et sordidam, atque meretricem non accipiet, sed puellam de populo suo:
LEV 21:15 ne commisceat stirpem generis sui vulgo gentis suæ: quia ego Dominus, qui sanctifico eum.
LEV 21:16 Locutusque est Dominus ad Moysen, dicens:
LEV 21:17 Loquere ad Aaron: Homo de semine tuo per familias qui habuerit maculam, non offeret panes Deo suo,
LEV 21:18 nec accedet ad ministerium ejus: si cæcus fuerit, si claudus, si parvo vel grandi, vel torto naso,
LEV 21:19 si fracto pede, si manu,
LEV 21:20 si gibbus, si lippus, si albuginem habens in oculo, si jugem scabiem, si impetiginem in corpore, vel herniosus.
LEV 21:21 Omnis qui habuerit maculam de semine Aaron sacerdotis, non accedet offerre hostias Domino, nec panes Deo suo:
LEV 21:22 vescetur tamen panibus qui offeruntur in sanctuario,
LEV 21:23 ita dumtaxat, ut intra velum non ingrediatur, nec accedat ad altare, quia maculam habet, et contaminare non debet sanctuarium meum. Ego Dominus qui sanctifico eos.
LEV 21:24 Locutus est ergo Moyses ad Aaron, et ad filios ejus, et ad omnem Israël cuncta quæ fuerant sibi imperata.
LEV 22:1 Locutus quoque est Dominus ad Moysen, dicens:
LEV 22:2 Loquere ad Aaron et ad filios ejus, ut caveant ab his quæ consecrata sunt filiorum Israël, et non contaminent nomen sanctificatorum mihi, quæ ipsi offerunt. Ego Dominus.
LEV 22:3 Dic ad eos, et ad posteros eorum: Omnis homo qui accesserit de stirpe vestra ad ea quæ consecrata sunt, et quæ obtulerunt filii Israël Domino, in quo est immunditia, peribit coram Domino. Ego sum Dominus.
LEV 22:4 Homo de semine Aaron, qui fuerit leprosus, aut patiens fluxum seminis, non vescetur de his quæ sanctificata sunt mihi, donec sanetur. Qui tetigerit immundum super mortuo, et ex quo egreditur semen quasi coitus,
LEV 22:5 et qui tangit reptile, et quodlibet immundum cujus tactus est sordidus,
LEV 22:6 immundus erit usque ad vesperum, et non vescetur his quæ sanctificata sunt: sed cum laverit carnem suam aqua,
LEV 22:7 et occubuerit sol, tunc mundatus vescetur de sanctificatis, quia cibus illius est.
LEV 22:8 Morticinum et captum a bestia non comedent, nec polluentur in eis. Ego sum Dominus.
LEV 22:9 Custodiant præcepta mea, ut non subjaceant peccato, et moriantur in sanctuario, cum polluerint illud. Ego Dominus qui sanctifico eos.
LEV 22:10 Omnis alienigena non comedet de sanctificatis; inquilinus sacerdotis et mercenarius non vescentur ex eis.
LEV 22:11 Quem autem sacerdos emerit, et qui vernaculus domus ejus fuerit, his comedent ex eis.
LEV 22:12 Si filia sacerdotis cuilibet ex populo nupta fuerit, de his quæ sanctificata sunt, et de primitiis non vescetur.
LEV 22:13 Sin autem vidua, vel repudiata, et absque liberis reversa fuerit ad domum patris sui: sicut puella consueverat, aletur cibis patris sui. Omnis alienigena comedendi ex eis non habet potestatem.
LEV 22:14 Qui comederit de sanctificatis per ignorantiam, addet quintam partem cum eo quod comedit, et dabit sacerdoti in sanctuarium.
LEV 22:15 Nec contaminabunt sanctificata filiorum Israël, quæ offerunt Domino:
LEV 22:16 ne forte sustineant iniquitatem delicti sui, cum sanctificata comederint. Ego Dominus qui sanctifico eos.
LEV 22:17 Locutusque est Dominus ad Moysen, dicens:
LEV 22:18 Loquere ad Aaron et filios ejus, et ad omnes filios Israël, dicesque ad eos: Homo de domo Israël, et de advenis qui habitant apud vos, qui obtulerit oblationem suam, vel vota solvens, vel sponte offerens, quidquid illud obtulerit in holocaustum Domini,
LEV 22:19 ut offeratur per vos, masculus immaculatus erit ex bobus, et ovibus, et ex capris:
LEV 22:20 si maculam habuerit, non offeretis, neque erit acceptabile.
LEV 22:21 Homo qui obtulerit victimam pacificorum Domino, vel vota solvens, vel sponte offerens, tam de bobus quam de ovibus, immaculatum offeret ut acceptabile sit: omnis macula non erit in eo.
LEV 22:22 Si cæcum fuerit, si fractum, si cicatricem habens, si papulas, aut scabiem, aut impetiginem: non offeretis ea Domino, nec adolebitis ex eis super altare Domini.
LEV 22:23 Bovem et ovem, aure et cauda amputatis, voluntarie offerre potes, votum autem ex eis solvi non potest.
LEV 22:24 Omne animal, quod vel contritis, vel tusis, vel sectis ablatisque testiculis est, non offeretis Domino, et in terra vestra hoc omnino ne faciatis.
LEV 22:25 De manu alienigenæ non offeretis panes Deo vestro, et quidquid aliud dare voluerit, quia corrupta, et maculata sunt omnia: non suscipietis ea.
LEV 22:26 Locutusque est Dominus ad Moysen, dicens:
LEV 22:27 Bos, ovis et capra, cum genita fuerint, septem diebus erunt sub ubere matris suæ: die autem octavo, et deinceps, offerri poterunt Domino.
LEV 22:28 Sive illa bos, sive ovis, non immolabuntur una die cum fœtibus suis.
LEV 22:29 Si immolaveritis hostiam pro gratiarum actione Domino, ut possit esse placabilis,
LEV 22:30 eodem die comedetis eam: non remanebit quidquam in mane alterius diei. Ego Dominus.
LEV 22:31 Custodite mandata mea, et facite ea. Ego Dominus.
LEV 22:32 Ne polluatis nomen meum sanctum, ut sanctificer in medio filiorum Israël. Ego Dominus qui sanctifico vos,
LEV 22:33 et eduxi de terra Ægypti, ut essem vobis in Deum. Ego Dominus.
LEV 23:1 Locutusque est Dominus ad Moysen, dicens:
LEV 23:2 Loquere filiis Israël, et dices ad eos: Hæ sunt feriæ Domini, quas vocabitis sanctas.
LEV 23:3 Sex diebus facietis opus: dies septimus, quia sabbati requies est, vocabitur sanctus: omne opus non facietis in eo: sabbatum Domini est in cunctis habitationibus vestris.
LEV 23:4 Hæ sunt ergo feriæ Domini sanctæ, quas celebrare debetis temporibus suis.
LEV 23:5 Mense primo, quartadecima die mensis ad vesperum, Phase Domini est:
LEV 23:6 et quintadecima die mensis hujus, solemnitas azymorum Domini est. Septem diebus azyma comedetis.
LEV 23:7 Dies primus erit vobis celeberrimus, sanctusque: omne opus servile non facietis in eo,
LEV 23:8 sed offeretis sacrificium in igne Domino septem diebus. Dies autem septimus erit celebrior et sanctior: nullumque servile opus facietis in eo.
LEV 23:9 Locutusque est Dominus ad Moysen, dicens:
LEV 23:10 Loquere filiis Israël, et dices ad eos: Cum ingressi fueritis terram, quam ego dabo vobis, et messueritis segetem, feretis manipulos spicarum, primitias messis vestræ, ad sacerdotem:
LEV 23:11 qui elevabit fasciculum coram Domino, ut acceptabile sit pro vobis, altero die sabbati, et sanctificabit illum.
LEV 23:12 Atque in eodem die quo manipulus consecratur, cædetur agnus immaculatus anniculus in holocaustum Domini.
LEV 23:13 Et libamenta offerentur cum eo, duæ decimæ similæ conspersæ oleo in incensum Domini, odoremque suavissimum: liba quoque vini, quarta pars hin.
LEV 23:14 Panem, et polentam, et pultes non comedetis ex segete, usque ad diem qua offeretis ex ea Deo vestro. Præceptum est sempiternum in generationibus, cunctisque habitaculis vestris.
LEV 23:15 Numerabitis ergo ab altero die sabbati, in quo obtulistis manipulum primitiarum, septem hebdomadas plenas,
LEV 23:16 usque ad alteram diem expletionis hebdomadæ septimæ, id est, quinquaginta dies: et sic offeretis sacrificium novum Domino
LEV 23:17 ex omnibus habitaculis vestris, panes primitiarum duos de duabus decimis similæ fermentatæ, quos coquetis in primitias Domini.
LEV 23:18 Offeretisque cum panibus septem agnos immaculatos anniculos, et vitulum de armento unum, et arietes duos, et erunt in holocaustum cum libamentis suis, in odorem suavissimum Domini.
LEV 23:19 Facietis et hircum pro peccato, duosque agnos anniculos hostias pacificorum.
LEV 23:20 Cumque elevaverit eos sacerdos cum panibus primitiarum coram Domino, cedent in usum ejus.
LEV 23:21 Et vocabitis hunc diem celeberrimum, atque sanctissimum: omne opus servile non facietis in eo. Legitimum sempiternum erit in cunctis habitaculis, et generationibus vestris.
LEV 23:22 Postquam autem messueritis segetem terræ vestræ, nec secabitis eam usque ad solum, nec remanentes spicas colligetis: sed pauperibus et peregrinis dimittetis eas. Ego sum Dominus Deus vester.
LEV 23:23 Locutusque est Dominus ad Moysen, dicens:
LEV 23:24 Loquere filiis Israël: Mense septimo, prima die mensis, erit vobis sabbatum, memoriale, clangentibus tubis, et vocabitur sanctum:
LEV 23:25 omne opus servile non facietis in eo, et offeretis holocaustum Domino.
LEV 23:26 Locutusque est Dominus ad Moysen, dicens:
LEV 23:27 Decimo die mensis hujus septimi, dies expiationum erit celeberrimus, et vocabitur sanctus: affligetisque animas vestras in eo, et offeretis holocaustum Domino.
LEV 23:28 Omne opus servile non facietis in tempore diei hujus: quia dies propitiationis est, ut propitietur vobis Dominus Deus vester.
LEV 23:29 Omnis anima, quæ afflicta non fuerit die hac, peribit de populis suis:
LEV 23:30 et quæ operis quippiam fecerit, delebo eam de populo suo.
LEV 23:31 Nihil ergo operis facietis in eo: legitimum sempiternum erit vobis in cunctis generationibus, et habitationibus vestris.
LEV 23:32 Sabbatum requietionis est, et affligetis animas vestras die nono mensis: a vespera usque ad vesperam celebrabitis sabbata vestra.
LEV 23:33 Et locutus est Dominus ad Moysen, dicens:
LEV 23:34 Loquere filiis Israël: A quintodecimo die mensis hujus septimi, erunt feriæ tabernaculorum septem diebus Domino.
LEV 23:35 Dies primus vocabitur celeberrimus atque sanctissimus: omne opus servile non facietis in eo.
LEV 23:36 Et septem diebus offeretis holocausta Domino. Dies quoque octavus erit celeberrimus, atque sanctissimus, et offeretis holocaustum Domino: est enim cœtus atque collectæ: omne opus servile non facietis in eo.
LEV 23:37 Hæ sunt feriæ Domini, quas vocabitis celeberrimas atque sanctissimas, offeretisque in eis oblationes Domino, holocausta et libamenta juxta ritum uniuscujusque diei:
LEV 23:38 exceptis sabbatis Domini, donisque vestris, et quæ offeretis ex voto, vel quæ sponte tribuetis Domino.
LEV 23:39 A quintodecimo ergo die mensis septimi, quando congregaveritis omnes fructus terræ vestræ, celebrabitis ferias Domini septem diebus: die primo et die octavo erit sabbatum, id est, requies.
LEV 23:40 Sumetisque vobis die primo fructus arboris pulcherrimæ, spatulasque palmarum, et ramos ligni densarum frondium, et salices de torrente, et lætabimini coram Domino Deo vestro.
LEV 23:41 Celebrabitisque solemnitatem ejus septem diebus per annum: legitimum sempiternum erit in generationibus vestris. Mense septimo festa celebrabitis,
LEV 23:42 et habitabitis in umbraculis septem diebus: omnis, qui de genere est Israël, manebit in tabernaculis,
LEV 23:43 ut discant posteri vestri quod in tabernaculis habitare fecerim filios Israël, cum educerem eos de terra Ægypti. Ego Dominus Deus vester.
LEV 23:44 Locutusque est Moyses super solemnitatibus Domini ad filios Israël.
LEV 24:1 Et locutus est Dominus ad Moysen, dicens:
LEV 24:2 Præcipe filiis Israël, ut afferant tibi oleum de olivis purissimum, ac lucidum, ad concinnandas lucernas jugiter,
LEV 24:3 extra velum testimonii in tabernaculo fœderis. Ponetque eas Aaron a vespere usque ad mane coram Domino, cultu rituque perpetuo in generationibus vestris.
LEV 24:4 Super candelabrum mundissimum ponentur semper in conspectu Domini.
LEV 24:5 Accipies quoque similam, et coques ex ea duodecim panes, qui singuli habebunt duas decimas:
LEV 24:6 quorum senos altrinsecus super mensam purissimam coram Domino statues:
LEV 24:7 et pones super eos thus lucidissimum, ut sit panis in monimentum oblationis Domini.
LEV 24:8 Per singula sabbata mutabuntur coram Domino suscepti a filiis Israël fœdere sempiterno:
LEV 24:9 eruntque Aaron et filiorum ejus, ut comedant eos in loco sancto: quia Sanctum sanctorum est de sacrificiis Domini jure perpetuo.
LEV 24:10 Ecce autem egressus filius mulieris Israëlitidis, quem pepererat de viro ægyptio inter filios Israël, jurgatus est in castris cum viro Israëlita.
LEV 24:11 Cumque blasphemasset nomen, et maledixisset ei, adductus est ad Moysen. (Vocabatur autem mater ejus Salumith, filia Dabri de tribu Dan.)
LEV 24:12 Miseruntque eum in carcerem, donec nossent quid juberet Dominus.
LEV 24:13 Qui locutus est ad Moysen,
LEV 24:14 dicens: Educ blasphemum extra castra, et ponant omnes qui audierunt, manus suas super caput ejus, et lapidet eum populus universus.
LEV 24:15 Et ad filios Israël loqueris: Homo, qui maledixerit Deo suo, portabit peccatum suum;
LEV 24:16 et qui blasphemaverit nomen Domini, morte moriatur: lapidibus opprimet eum omnis multitudo, sive ille civis, sive peregrinus fuerit. Qui blasphemaverit nomen Domini, morte moriatur.
LEV 24:17 Qui percusserit, et occiderit hominem, morte moriatur.
LEV 24:18 Qui percusserit animal, reddet vicarium, id est, animam pro anima.
LEV 24:19 Qui irrogaverit maculam cuilibet civium suorum, sicut fecit, sic fiet ei:
LEV 24:20 fracturam pro fractura, oculum pro oculo, dentem pro dente restituet: qualem inflixerit maculam, talem sustinere cogetur.
LEV 24:21 Qui percusserit jumentum, reddet aliud. Qui percusserit hominem, punietur.
LEV 24:22 Æquum judicium sit inter vos, sive peregrinus, sive civis peccaverit: quia ego sum Dominus Deus vester.
LEV 24:23 Locutusque est Moyses ad filios Israël: et eduxerunt eum, qui blasphemaverat, extra castra, ac lapidibus oppresserunt. Feceruntque filii Israël sicut præceperat Dominus Moysi.
LEV 25:1 Locutusque est Dominus ad Moysen in monte Sinai, dicens:
LEV 25:2 Loquere filiis Israël, et dices ad eos: Quando ingressi fueritis terram quam ego dabo vobis, sabbatizes sabbatum Domino.
LEV 25:3 Sex annis seres agrum tuum, et sex annis putabis vineam tuam, colligesque fructus ejus:
LEV 25:4 septimo autem anno sabbatum erit terræ, requietionis Domini: agrum non seres, et vineam non putabis.
LEV 25:5 Quæ sponte gignet humus, non metes: et uvas primitiarum tuarum non colliges quasi vindemiam: annus enim requietionis terræ est:
LEV 25:6 sed erunt vobis in cibum, tibi et servo tuo, ancillæ et mercenario tuo, et advenæ qui peregrinantur apud te:
LEV 25:7 jumentis tuis et pecoribus, omnia quæ nascuntur præbebunt cibum.
LEV 25:8 Numerabis quoque tibi septem hebdomadas annorum, id est, septies septem, quæ simul faciunt annos quadraginta novem:
LEV 25:9 et clanges buccina mense septimo, decima die mensis, propitiationis tempore, in universa terra vestra.
LEV 25:10 Sanctificabisque annum quinquagesimum, et vocabis remissionem cunctis habitatoribus terræ tuæ: ipse est enim jubilæus. Revertetur homo ad possessionem suam, et unusquisque rediet ad familiam pristinam:
LEV 25:11 quia jubilæus est, et quinquagesimus annus. Non seretis neque metetis sponte in agro nascentia, et primitias vindemiæ non colligetis,
LEV 25:12 ob sanctificationem jubilæi: sed statim oblata comedetis.
LEV 25:13 Anno jubilæi, redient omnes ad possessiones suas.
LEV 25:14 Quando vendes quippiam civi tuo, vel emes ab eo, ne contristes fratrem tuum, sed juxta numerum annorum jubilæi emes ab eo,
LEV 25:15 et juxta supputationem frugum vendet tibi.
LEV 25:16 Quanto plures anni remanserint post jubilæum, tanto crescet et pretium: et quanto minus temporis numeraveris, tanto minoris et emptio constabit: tempus enim frugum vendet tibi.
LEV 25:17 Nolite affligere contribules vestros, sed timeat unusquisque Deum suum, quia ego Dominus Deus vester.
LEV 25:18 Facite præcepta mea, et judicia custodite, et implete ea: ut habitare possitis in terra absque ullo pavore,
LEV 25:19 et gignat vobis humus fructus suos, quibus vescamini usque ad saturitatem, nullius impetum formidantes.
LEV 25:20 Quod si dixeritis: Quid comedemus anno septimo, si non severimus, neque collegerimus fruges nostras?
LEV 25:21 dabo benedictionem meam vobis anno sexto, et faciet fructus trium annorum:
LEV 25:22 seretisque anno octavo, et comedetis veteres fruges usque ad nonum annum: donec nova nascantur, edetis vetera.
LEV 25:23 Terra quoque non vendetur in perpetuum, quia mea est, et vos advenæ et coloni mei estis:
LEV 25:24 unde cuncta regio possessionis vestræ sub redemptionis conditione vendetur.
LEV 25:25 Si attenuatus frater tuus vendiderit possessiunculam suam, et voluerit propinquus ejus, potest redimere quod ille vendiderat.
LEV 25:26 Sin autem non habuerit proximum, et ipse pretium ad redimendum potuerit invenire,
LEV 25:27 computabuntur fructus ex eo tempore quo vendidit: et quod reliquum est, reddet emptori, sicque recipiet possessionem suam.
LEV 25:28 Quod si non invenerit manus ejus ut reddat pretium, habebit emptor quod emerat, usque ad annum jubilæum. In ipso enim omnis venditio redibit ad dominum et ad possessorem pristinum.
LEV 25:29 Qui vendiderit domum intra urbis muros, habebit licentiam redimendi, donec unus impleatur annus.
LEV 25:30 Si non redemerit, et anni circulus fuerit evolutus, emptor possidebit eam, et posteri ejus in perpetuum, et redimi non poterit, etiam in jubilæo.
LEV 25:31 Sin autem in villa domus, quæ muros non habet, agrorum jure vendetur: si ante redempta non fuerit, in jubilæo revertetur ad dominum.
LEV 25:32 Ædes Levitarum quæ in urbibus sunt, semper possunt redimi:
LEV 25:33 si redemptæ non fuerint, in jubilæo revertentur ad dominos, quia domus urbium Levitarum pro possessionibus sunt inter filios Israël.
LEV 25:34 Suburbana autem eorum non veneant, quia possessio sempiterna est.
LEV 25:35 Si attenuatus fuerit frater tuus, et infirmus manu, et susceperis eum quasi advenam et peregrinum, et vixerit tecum,
LEV 25:36 ne accipias usuras ab eo, nec amplius quam dedisti: time Deum tuum, ut vivere possit frater tuus apud te.
LEV 25:37 Pecuniam tuam non dabis ei ad usuram, et frugum superabundantiam non exiges.
LEV 25:38 Ego Dominus Deus vester, qui eduxi vos de terra Ægypti, ut darem vobis terram Chanaan, et essem vester Deus.
LEV 25:39 Si paupertate compulsus vendiderit se tibi frater tuus, non eum opprimes servitute famulorum,
LEV 25:40 sed quasi mercenarius et colonus erit: usque ad annum jubilæum operabitur apud te,
LEV 25:41 et postea egredietur cum liberis suis, et revertetur ad cognationem, ad possessionem patrum suorum.
LEV 25:42 Mei enim servi sunt, et ego eduxi eos de terra Ægypti: non veneant conditione servorum:
LEV 25:43 ne affligas eum per potentiam, sed metuito Deum tuum.
LEV 25:44 Servus et ancilla sint vobis de nationibus quæ in circuitu vestro sunt:
LEV 25:45 et de advenis qui peregrinantur apud vos, vel qui ex his nati fuerint in terra vestra, hos habebitis famulos:
LEV 25:46 et hæreditario jure transmittetis ad posteros, ac possidebitis in æternum: fratres autem vestros filios Israël ne opprimatis per potentiam.
LEV 25:47 Si invaluerit apud vos manus advenæ atque peregrini, et attenuatus frater tuus vendiderit se ei, aut cuiquam de stirpe ejus:
LEV 25:48 post venditionem potest redimi. Qui voluerit ex fratribus suis, redimet eum,
LEV 25:49 et patruus, et patruelis, et consanguineus, et affinis. Sin autem et ipse potuerit, redimet se,
LEV 25:50 supputatis dumtaxat annis a tempore venditionis suæ usque ad annum jubilæum: et pecunia, qua venditus fuerat, juxta annorum numerum, et rationem mercenarii supputata.
LEV 25:51 Si plures fuerint anni qui remanent usque ad jubilæum, secundum hos reddet et pretium:
LEV 25:52 si pauci, ponet rationem cum eo juxta annorum numerum, et reddet emptori quod reliquum est annorum,
LEV 25:53 quibus ante servivit mercedibus imputatis: non affliget eum violenter in conspectu tuo.
LEV 25:54 Quod si per hæc redimi non potuerit, anno jubilæo egredietur cum liberis suis.
LEV 25:55 Mei enim sunt servi filii Israël, quos eduxi de terra Ægypti.
LEV 26:1 Ego Dominus Deus vester: non facietis vobis idolum, et sculptile, nec titulos erigetis, nec insignem lapidem ponetis in terra vestra, ut adoretis eum. Ego enim sum Dominus Deus vester.
LEV 26:2 Custodite sabbata mea, et pavete ad sanctuarium meum. Ego Dominus.
LEV 26:3 Si in præceptis meis ambulaveritis, et mandata mea custodieritis, et feceritis ea, dabo vobis pluvias temporibus suis,
LEV 26:4 et terra gignet germen suum, et pomis arbores replebuntur.
LEV 26:5 Apprehendet messium tritura vindemiam, et vindemia occupabit sementem: et comedetis panem vestrum in saturitate, et absque pavore habitabitis in terra vestra.
LEV 26:6 Dabo pacem in finibus vestris: dormietis, et non erit qui exterreat. Auferam malas bestias, et gladius non transibit terminos vestros.
LEV 26:7 Persequemini inimicos vestros, et corruent coram vobis.
LEV 26:8 Persequentur quinque de vestris centum alienos, et centum de vobis decem millia: cadent inimici vestri gladio in conspectu vestro.
LEV 26:9 Respiciam vos, et crescere faciam: multiplicabimini, et firmabo pactum meum vobiscum.
LEV 26:10 Comedetis vetustissima veterum, et vetera novis supervenientibus projicietis.
LEV 26:11 Ponam tabernaculum meum in medio vestri, et non abjiciet vos anima mea.
LEV 26:12 Ambulabo inter vos, et ero Deus vester, vosque eritis populus meus.
LEV 26:13 Ego Dominus Deus vester, qui eduxi vos de terra Ægyptiorum, ne serviretis eis: et qui confregi catenas cervicum vestrarum, ut incederetis erecti.
LEV 26:14 Quod si non audieritis me, nec feceritis omnia mandata mea,
LEV 26:15 si spreveritis leges meas, et judicia mea contempseritis, ut non faciatis ea quæ a me constituta sunt, et ad irritum perducatis pactum meum:
LEV 26:16 ego quoque hæc faciam vobis: visitabo vos velociter in egestate, et ardore, qui conficiat oculos vestros, et consumat animas vestras. Frustra seretis sementem, quæ ab hostibus devorabitur.
LEV 26:17 Ponam faciem meam contra vos, et corruetis coram hostibus vestris, et subjiciemini his qui oderunt vos: fugietis, nemine persequente.
LEV 26:18 Sin autem nec sic obedieritis mihi, addam correptiones vestras septuplum propter peccata vestra,
LEV 26:19 et conteram superbiam duritiæ vestræ. Daboque vobis cælum desuper sicut ferrum, et terram æneam.
LEV 26:20 Consumetur incassum labor vester, non proferet terra germen, nec arbores poma præbebunt.
LEV 26:21 Si ambulaveritis ex adverso mihi, nec volueritis audire me, addam plagas vestras in septuplum propter peccata vestra:
LEV 26:22 immittamque in vos bestias agri, quæ consumant vos, et pecora vestra, et ad paucitatem cuncta redigant, desertæque fiant viæ vestræ.
LEV 26:23 Quod si nec sic volueritis recipere disciplinam, sed ambulaveritis ex adverso mihi:
LEV 26:24 ego quoque contra vos adversus incedam, et percutiam vos septies propter peccata vestra,
LEV 26:25 inducamque super vos gladium ultorem fœderis mei. Cumque confugeritis in urbes, mittam pestilentiam in medio vestri, et trademini in manibus hostium,
LEV 26:26 postquam confregero baculum panis vestri: ita ut decem mulieres in uno clibano coquant panes, et reddant eos ad pondus: et comedetis, et non saturabimini.
LEV 26:27 Sin autem nec per hæc audieritis me, sed ambulaveritis contra me:
LEV 26:28 et ego incedam adversus vos in furore contrario, et corripiam vos septem plagis propter peccata vestra:
LEV 26:29 ita ut comedatis carnes filiorum vestrorum et filiarum vestrarum.
LEV 26:30 Destruam excelsa vestra, et simulacra confringam. Cadetis inter ruinas idolorum vestrorum, et abominabitur vos anima mea,
LEV 26:31 in tantum ut urbes vestras redigam in solitudinem, et deserta faciam sanctuaria vestra, nec recipiam ultra odorem suavissimum.
LEV 26:32 Disperdamque terram vestram, et stupebunt super ea inimici vestri, cum habitatores illius fuerint.
LEV 26:33 Vos autem dispergam in gentes, et evaginabo post vos gladium, eritque terra vestra deserta, et civitates vestræ dirutæ.
LEV 26:34 Tunc placebunt terræ sabbata sua cunctis diebus solitudinis suæ: quando fueritis
LEV 26:35 in terra hostili, sabbatizabit, et requiescet in sabbatis solitudinis suæ, eo quod non requieverit in sabbatis vestris quando habitabatis in ea.
LEV 26:36 Et qui de vobis remanserint, dabo pavorem in cordibus eorum in regionibus hostium, terrebit eos sonitus folii volantis, et ita fugient quasi gladium: cadent, nullo persequente,
LEV 26:37 et corruent singuli super fratres suos, quasi bella fugientes, nemo vestrum inimicis audebit resistere.
LEV 26:38 Peribitis inter gentes, et hostilis vos terra consumet.
LEV 26:39 Quod si et de iis aliqui remanserint, tabescent in iniquitatibus suis, in terra inimicorum suorum, et propter peccata patrum suorum et sua affligentur:
LEV 26:40 donec confiteantur iniquitates suas, et majorum suorum, quibus prævaricati sunt in me, et ambulaverunt ex adverso mihi.
LEV 26:41 Ambulabo igitur et ego contra eos, et inducam illos in terram hostilem, donec erubescat incircumcisa mens eorum: tunc orabunt pro impietatibus suis.
LEV 26:42 Et recordabor fœderis mei, quod pepigi cum Jacob, et Isaac, et Abraham. Terræ quoque memor ero:
LEV 26:43 quæ cum relicta fuerit ab eis, complacebit sibi in sabbatis suis, patiens solitudinem propter illos. Ipsi vero rogabunt pro peccatis suis, eo quod abjecerint judicia mea, et leges meas despexerint.
LEV 26:44 Et tamen etiam cum essent in terra hostili, non penitus abjeci eos, neque sic despexi ut consumerentur, et irritum facerent pactum meum cum eis. Ego enim sum Dominus Deus eorum,
LEV 26:45 et recordabor fœderis mei pristini, quando eduxi eos de terra Ægypti in conspectu gentium, ut essem Deus eorum. Ego Dominus. Hæc sunt judicia atque præcepta et leges quas dedit Dominus inter se et filios Israël in monte Sinai per manum Moysi.
LEV 27:1 Locutusque est Dominus ad Moysen, dicens:
LEV 27:2 Loquere filiis Israël, et dices ad eos: Homo qui votum fecerit, et spoponderit Deo animam suam, sub æstimatione dabit pretium.
LEV 27:3 Si fuerit masculus a vigesimo anno usque ad sexagesimum annum, dabit quinquaginta siclos argenti ad mensuram sanctuarii:
LEV 27:4 si mulier, triginta.
LEV 27:5 A quinto autem anno usque ad vigesimum, masculus dabit viginti siclos: femina, decem.
LEV 27:6 Ab uno mense usque ad annum quintum, pro masculo dabuntur quinque sicli: pro femina, tres.
LEV 27:7 Sexagenarius et ultra masculus dabit quindecim siclos: femina, decem.
LEV 27:8 Si pauper fuerit, et æstimationem reddere non valebit, stabit coram sacerdote: et quantum ille æstimaverit, et viderit eum posse reddere, tantum dabit.
LEV 27:9 Animal autem, quod immolari potest Domino, si quis voverit, sanctum erit,
LEV 27:10 et mutari non poterit, id est, nec melius malo, nec pejus bono: quod si mutaverit, et ipsum quod mutatum est, et illud pro quo mutatum est, consecratum erit Domino.
LEV 27:11 Animal immundum, quod immolari Domino non potest, si quis voverit, adducetur ante sacerdotem:
LEV 27:12 qui judicans utrum bonum an malum sit, statuet pretium.
LEV 27:13 Quod si dare voluerit is qui offert, addet supra æstimationem quintam partem.
LEV 27:14 Homo si voverit domum suam, et sanctificaverit Domino, considerabit eam sacerdos utrum bona an mala sit, et juxta pretium, quod ab eo fuerit constitutum, venundabitur:
LEV 27:15 sin autem ille qui voverat, voluerit redimere eam, dabit quintam partem æstimationis supra, et habebit domum.
LEV 27:16 Quod si agrum possessionis suæ voverit, et consecraverit Domino, juxta mensuram sementis æstimabitur pretium: si triginta modiis hordei seritur terra, quinquaginta siclis venundetur argenti.
LEV 27:17 Si statim ab anno incipientis jubilæi voverit agrum, quanto valere potest, tanto æstimabitur.
LEV 27:18 Sin autem post aliquantum temporis, supputabit sacerdos pecuniam juxta annorum, qui reliqui sunt, numerum usque ad jubilæum, et detrahetur ex pretio.
LEV 27:19 Quod si voluerit redimere agrum ille qui voverat, addet quintam partem æstimatæ pecuniæ, et possidebit eum.
LEV 27:20 Sin autem noluerit redimere, sed alteri cuilibet fuerit venundatus, ultra eum qui voverat redimere non poterit.
LEV 27:21 Quia cum jubilæi venerit dies, sanctificatus erit Domino, et possessio consecrata ad jus pertinet sacerdotum.
LEV 27:22 Si ager emptus est, et non de possessione majorum sanctificatus fuerit Domino,
LEV 27:23 supputabit sacerdos juxta annorum numerum usque ad jubilæum, pretium: et dabit ille qui voverat eum, Domino.
LEV 27:24 In jubilæo autem revertetur ad priorem dominum, qui vendiderat eum, et habuerat in sorte possessionis suæ.
LEV 27:25 Omnis æstimatio siclo sanctuarii ponderabitur. Siclus viginti obolos habet.
LEV 27:26 Primogenita, quæ ad Dominum pertinent, nemo sanctificare poterit et vovere: sive bos, sive ovis fuerit, Domini sunt.
LEV 27:27 Quod si immundum est animal, redimet qui obtulit, juxta æstimationem tuam, et addet quintam partem pretii: si redimere noluerit, vendetur alteri quantocumque a te fuerit æstimatum.
LEV 27:28 Omne quod Domino consecratur, sive homo fuerit, sive animal, sive ager, non vendetur, nec redimi poterit. Quidquid semel fuerit consecratum, Sanctum sanctorum erit Domino:
LEV 27:29 et omnis consecratio, quæ offertur ab homine, non redimetur, sed morte morietur.
LEV 27:30 Omnes decimæ terræ, sive de frugibus, sive de pomis arborum, Domini sunt, et illi sanctificantur.
LEV 27:31 Si quis autem voluerit redimere decimas suas, addet quintam partem earum.
LEV 27:32 Omnium decimarum bovis et ovis et capræ, quæ sub pastoris virga transeunt, quidquid decimum venerit, sanctificabitur Domino.
LEV 27:33 Non eligetur nec bonum nec malum, nec altero commutabitur, si quis mutaverit: et quod mutatum est, et pro quo mutatum est, sanctificabitur Domino, et non redimetur.
LEV 27:34 Hæc sunt præcepta, quæ mandavit Dominus Moysi ad filios Israël in monte Sinai.
NUM 1:1 Locutusque est Dominus ad Moysen in deserto Sinai in tabernaculo fœderis, prima die mensis secundi, anno altero egressionis eorum ex Ægypto, dicens:
NUM 1:2 Tollite summam universæ congregationis filiorum Israël per cognationes et domos suas, et nomina singulorum, quidquid sexus est masculini
NUM 1:3 a vigesimo anno et supra, omnium virorum fortium ex Israël, et numerabitis eos per turmas suas, tu et Aaron.
NUM 1:4 Eruntque vobiscum principes tribuum ac domorum in cognationibus suis,
NUM 1:5 quorum ista sunt nomina: de Ruben, Elisur, filius Sedeur;
NUM 1:6 de Simeon, Salamiel filius Surisaddai;
NUM 1:7 de Juda, Nahasson filius Aminadab;
NUM 1:8 de Issachar, Nathanaël filius Suar;
NUM 1:9 de Zabulon, Eliab filius Helon;
NUM 1:10 filiorum autem Joseph, de Ephraim, Elisama filius Ammiud; de Manasse, Gamaliel filius Phadassur;
NUM 1:11 de Benjamin, Abidan filius Gedeonis;
NUM 1:12 de Dan, Ahiezer filius Ammisaddai;
NUM 1:13 de Aser, Phegiel filius Ochran;
NUM 1:14 de Gad, Eliasaph filius Duel;
NUM 1:15 de Nephthali, Ahira filius Enan.
NUM 1:16 Hi nobilissimi principes multitudinis per tribus et cognationes suas, et capita exercitus Israël,
NUM 1:17 quos tulerunt Moyses et Aaron cum omni vulgi multitudine:
NUM 1:18 et congregaverunt primo die mensis secundi, recensentes eos per cognationes, et domos, ac familias, et capita, et nomina singulorum a vigesimo anno et supra,
NUM 1:19 sicut præceperat Dominus Moysi. Numeratique sunt in deserto Sinai.
NUM 1:20 De Ruben primogenito Israëlis per generationes et familias ac domos suas, et nomina capitum singulorum, omne quod sexus est masculini a vigesimo anno et supra, procedentium ad bellum,
NUM 1:21 quadraginta sex millia quingenti.
NUM 1:22 De filiis Simeon per generationes et familias ac domos cognationum suarum recensiti sunt per nomina et capita singulorum, omne quod sexus est masculini a vigesimo anno et supra, procedentium ad bellum,
NUM 1:23 quinquaginta novem millia trecenti.
NUM 1:24 De filiis Gad per generationes et familias ac domos cognationum suarum recensiti sunt per nomina singulorum a viginti annis et supra, omnes qui ad bella procederent,
NUM 1:25 quadraginta quinque millia sexcenti quinquaginta.
NUM 1:26 De filiis Juda per generationes et familias ac domos cognationum suarum, per nomina singulorum a vigesimo anno et supra, omnes qui poterant ad bella procedere,
NUM 1:27 recensiti sunt septuaginta quatuor millia sexcenti.
NUM 1:28 De filiis Issachar, per generationes et familias ac domos cognationum suarum, per nomina singulorum a vigesimo anno et supra, omnes qui ad bella procederent,
NUM 1:29 recensiti sunt quinquaginta quatuor millia quadringenti.
NUM 1:30 De filiis Zabulon per generationes et familias ac domos cognationum suarum recensiti sunt per nomina singulorum a vigesimo anno et supra, omnes qui poterant ad bella procedere,
NUM 1:31 quinquaginta septem millia quadringenti.
NUM 1:32 De filiis Joseph, filiorum Ephraim per generationes et familias ac domos cognationum suarum recensiti sunt per nomina singulorum a vigesimo anno et supra, omnes qui poterant ad bella procedere,
NUM 1:33 quadraginta millia quingenti.
NUM 1:34 Porro filiorum Manasse per generationes et familias ac domos cognationum suarum recensiti sunt per nomina singulorum a viginti annis et supra, omnes qui poterant ad bella procedere,
NUM 1:35 triginta duo millia ducenti.
NUM 1:36 De filiis Benjamin per generationes et familias ac domos cognationum suarum recensiti sunt nominibus singulorum a vigesimo anno et supra, omnes qui poterant ad bella procedere,
NUM 1:37 triginta quinque millia quadringenti.
NUM 1:38 De filiis Dan per generationes et familias ac domos cognationum suarum recensiti sunt nominibus singulorum a vigesimo anno et supra, omnes qui poterant ad bella procedere,
NUM 1:39 sexaginta duo millia septingenti.
NUM 1:40 De filiis Aser per generationes et familias ac domos cognationum suarum recensiti sunt per nomina singulorum a vigesimo anno et supra, omnes qui poterant ad bella procedere,
NUM 1:41 quadraginta millia et mille quingenti.
NUM 1:42 De filiis Nephthali per generationes et familias ac domos cognationum suarum recensiti sunt nominibus singulorum a vigesimo anno et supra, omnes qui poterant ad bella procedere,
NUM 1:43 quinquaginta tria millia quadringenti.
NUM 1:44 Hi sunt, quos numeraverunt Moyses et Aaron, et duodecim principes Israël, singulos per domos cognationum suarum.
NUM 1:45 Fueruntque omnis numerus filiorum Israël per domos et familias suas a vigesimo anno et supra, qui poterant ad bella procedere,
NUM 1:46 sexcenta tria millia virorum quingenti quinquaginta.
NUM 1:47 Levitæ autem in tribu familiarum suarum non sunt numerati cum eis.
NUM 1:48 Locutusque est Dominus ad Moysen, dicens:
NUM 1:49 Tribum Levi noli numerare, neque pones summam eorum cum filiis Israël:
NUM 1:50 sed constitue eos super tabernaculum testimonii et cuncta vasa ejus, et quidquid ad cæremonias pertinet. Ipsi portabunt tabernaculum et omnia utensilia ejus: et erunt in ministerio, ac per gyrum tabernaculi metabuntur.
NUM 1:51 Cum proficiscendum fuerit, deponent Levitæ tabernaculum; cum castrametandum, erigent. Quisquis externorum accesserit, occidetur.
NUM 1:52 Metabuntur autem castra filii Israël unusquisque per turmas et cuneos atque exercitum suum.
NUM 1:53 Porro Levitæ per gyrum tabernaculi figent tentoria, ne fiat indignatio super multitudinem filiorum Israël, et excubabunt in custodiis tabernaculi testimonii.
NUM 1:54 Fecerunt ergo filii Israël juxta omnia quæ præceperat Dominus Moysi.
NUM 2:1 Locutusque est Dominus ad Moysen et Aaron, dicens:
NUM 2:2 Singuli per turmas, signa, atque vexilla, et domos cognationum suarum, castrametabuntur filii Israël, per gyrum tabernaculi fœderis.
NUM 2:3 Ad orientem Judas figet tentoria per turmas exercitus sui: eritque princeps filiorum ejus Nahasson filius Aminadab.
NUM 2:4 Et omnis de stirpe ejus summa pugnantium, septuaginta quatuor millia sexcenti.
NUM 2:5 Juxta eum castrametati sunt de tribu Issachar, quorum princeps fuit Nathanaël filius Suar.
NUM 2:6 Et omnis numerus pugnatorum ejus quinquaginta quatuor millia quadringenti.
NUM 2:7 In tribu Zabulon princeps fuit Eliab filius Helon.
NUM 2:8 Omnis de stirpe ejus exercitus pugnatorum, quinquaginta septem millia quadringenti.
NUM 2:9 Universi qui in castris Judæ enumerati sunt, fuerunt centum octoginta sex millia quadringenti: et per turmas suas primi egredientur.
NUM 2:10 In castris filiorum Ruben ad meridianam plagam erit princeps Elisur filius Sedeur.
NUM 2:11 Et cunctus exercitus pugnatorum ejus qui numerati sunt, quadraginta sex millia quingenti.
NUM 2:12 Juxta eum castrametati sunt de tribu Simeon: quorum princeps fuit Salamiel filius Surisaddai.
NUM 2:13 Et cunctus exercitus pugnatorum ejus qui numerati sunt, quinquaginta novem millia trecenti.
NUM 2:14 In tribu Gad princeps fuit Eliasaph filius Duel.
NUM 2:15 Et cunctus exercitus pugnatorum ejus, qui numerati sunt, quadraginta quinque millia sexcenti quinquaginta.
NUM 2:16 Omnes qui recensiti sunt in castris Ruben, centum quinquaginta millia et mille quadringenti quinquaginta per turmas suas: in secundo loco proficiscentur.
NUM 2:17 Levabitur autem tabernaculum testimonii per officia Levitarum, et turmas eorum: quomodo erigetur, ita et deponetur. Singuli per loca et ordines suos proficiscentur.
NUM 2:18 Ad occidentalem plagam erunt castra filiorum Ephraim, quorum princeps fuit Elisama filius Ammiud.
NUM 2:19 Cunctus exercitus pugnatorum ejus, qui numerati sunt, quadraginta millia quingenti.
NUM 2:20 Et cum eis tribus filiorum Manasse, quorum princeps fuit Gamaliel filius Phadassur.
NUM 2:21 Cunctusque exercitus pugnatorum ejus, qui numerati sunt, triginta duo millia ducenti.
NUM 2:22 In tribu filiorum Benjamin princeps fuit Abidan filius Gedeonis.
NUM 2:23 Et cunctus exercitus pugnatorum ejus, qui recensiti sunt, triginta quinque millia quadringenti.
NUM 2:24 Omnes qui numerati sunt in castris Ephraim, centum octo millia centum per turmas suas: tertii proficiscentur.
NUM 2:25 Ad aquilonis partem castrametati sunt filii Dan: quorum princeps fuit Ahiezer filius Ammisaddai.
NUM 2:26 Cunctus exercitus pugnatorum ejus, qui numerati sunt, sexaginta duo millia septingenti.
NUM 2:27 Juxta eum fixere tentoria de tribu Aser: quorum princeps fuit Phegiel filius Ochran.
NUM 2:28 Cunctus exercitus pugnatorum ejus, qui numerati sunt, quadraginta millia et mille quingenti.
NUM 2:29 De tribu filiorum Nephthali princeps fuit Ahira filius Enan.
NUM 2:30 Cunctus exercitus pugnatorum ejus, quinquaginta tria millia quadringenti.
NUM 2:31 Omnes qui numerati sunt in castris Dan, fuerunt centum quinquaginta septem millia sexcenti: et novissimi proficiscentur.
NUM 2:32 Hic numerus filiorum Israël, per domos cognationum suarum et turmas divisi exercitus, sexcenta tria millia quingenti quinquaginta.
NUM 2:33 Levitæ autem non sunt numerati inter filios Israël: sic enim præceperat Dominus Moysi.
NUM 2:34 Feceruntque filii Israël juxta omnia quæ mandaverat Dominus. Castrametati sunt per turmas suas, et profecti per familias ac domos patrum suorum.
NUM 3:1 Hæ sunt generationes Aaron et Moysi in die qua locutus est Dominus ad Moysen in monte Sinai.
NUM 3:2 Et hæc nomina filiorum Aaron: primogenitus ejus Nadab, deinde Abiu, et Eleazar, et Ithamar.
NUM 3:3 Hæc nomina filiorum Aaron sacerdotum qui uncti sunt, et quorum repletæ et consecratæ manus ut sacerdotio fungerentur.
NUM 3:4 Mortui sunt enim Nadab et Abiu cum offerrent ignem alienum in conspectu Domini in deserto Sinai, absque liberis: functique sunt sacerdotio Eleazar et Ithamar coram Aaron patre suo.
NUM 3:5 Locutusque est Dominus ad Moysen, dicens:
NUM 3:6 Applica tribum Levi, et fac stare in conspectu Aaron sacerdotis ut ministrent ei, et excubent,
NUM 3:7 et observent quidquid ad cultum pertinet multitudinis coram tabernaculo testimonii,
NUM 3:8 et custodiant vasa tabernaculi, servientes in ministerio ejus.
NUM 3:9 Dabisque dono Levitas
NUM 3:10 Aaron et filiis ejus, quibus traditi sunt a filiis Israël. Aaron autem et filios ejus constitues super cultum sacerdotii. Externus, qui ad ministrandum accesserit, morietur.
NUM 3:11 Locutusque est Dominus ad Moysen, dicens:
NUM 3:12 Ego tuli Levitas a filiis Israël pro omni primogenito, qui aperit vulvam in filiis Israël, eruntque Levitæ mei.
NUM 3:13 Meum est enim omne primogenitum: ex quo percussi primogenitos in terra Ægypti, sanctificavi mihi quidquid primum nascitur in Israël: ab homine usque ad pecus, mei sunt. Ego Dominus.
NUM 3:14 Locutusque est Dominus ad Moysen in deserto Sinai, dicens:
NUM 3:15 Numera filios Levi per domos patrum suorum et familias, omnem masculum ab uno mense et supra.
NUM 3:16 Numeravit Moyses, ut præceperat Dominus,
NUM 3:17 et inventi sunt filii Levi per nomina sua, Gerson et Caath et Merari.
NUM 3:18 Filii Gerson: Lebni et Semei.
NUM 3:19 Filii Caath: Amram et Jesaar, Hebron et Oziel.
NUM 3:20 Filii Merari: Moholi et Musi.
NUM 3:21 De Gerson fuere familiæ duæ, Lebnitica, et Semeitica:
NUM 3:22 quarum numeratus est populus sexus masculini ab uno mense et supra, septem millia quingenti.
NUM 3:23 Hi post tabernaculum metabuntur ad occidentem,
NUM 3:24 sub principe Eliasaph filio Laël.
NUM 3:25 Et habebunt excubias in tabernaculo fœderis,
NUM 3:26 ipsum tabernaculum et operimentum ejus, tentorium quod trahitur ante fores tecti fœderis, et cortinas atrii: tentorium quoque quod appenditur in introitu atrii tabernaculi, et quidquid ad ritum altaris pertinet, funes tabernaculi et omnia utensilia ejus.
NUM 3:27 Cognatio Caath habebit populos Amramitas et Jesaaritas et Hebronitas et Ozielitas. Hæ sunt familiæ Caathitarum recensitæ per nomina sua.
NUM 3:28 Omnes generis masculini ab uno mense et supra, octo millia sexcenti habebunt excubias sanctuarii,
NUM 3:29 et castrametabuntur ad meridianam plagam.
NUM 3:30 Princepsque eorum erit Elisaphan filius Oziel:
NUM 3:31 et custodient arcam, mensamque et candelabrum, altaria et vasa sanctuarii, in quibus ministratur, et velum, cunctamque hujuscemodi supellectilem.
NUM 3:32 Princeps autem principum Levitarum Eleazar filius Aaron sacerdotis, erit super excubitores custodiæ sanctuarii.
NUM 3:33 At vero de Merari erunt populi Moholitæ et Musitæ recensiti per nomina sua:
NUM 3:34 omnes generis masculini ab uno mense et supra, sex millia ducenti.
NUM 3:35 Princeps eorum Suriel filius Abihaiel: in plaga septentrionali castrametabuntur.
NUM 3:36 Erunt sub custodia eorum tabulæ tabernaculi et vectes, et columnæ ac bases earum, et omnia quæ ad cultum hujuscemodi pertinent:
NUM 3:37 columnæque atrii per circuitum cum basibus suis, et paxilli cum funibus.
NUM 3:38 Castrametabuntur ante tabernaculum fœderis, id est, ad orientalem plagam, Moyses et Aaron cum filiis suis, habentes custodiam sanctuarii in medio filiorum Israël. Quisquis alienus accesserit, morietur.
NUM 3:39 Omnes Levitæ, quos numeraverunt Moyses et Aaron juxta præceptum Domini per familias suas in genere masculino a mense uno et supra, fuerunt viginti duo millia.
NUM 3:40 Et ait Dominus ad Moysen: Numera primogenitos sexus masculini de filiis Israël ab uno mense et supra, et habebis summam eorum.
NUM 3:41 Tollesque Levitas mihi pro omni primogenito filiorum Israël: ego sum Dominus: et pecora eorum pro universis primogenitis pecorum filiorum Israël.
NUM 3:42 Recensuit Moyses, sicut præceperat Dominus, primogenitos filiorum Israël:
NUM 3:43 et fuerunt masculi per nomina sua, a mense uno et supra, viginti duo millia ducenti septuaginta tres.
NUM 3:44 Locutusque est Dominus ad Moysen, dicens:
NUM 3:45 Tolle Levitas pro primogenitis filiorum Israël, et pecora Levitarum pro pecoribus eorum, eruntque Levitæ mei. Ego sum Dominus.
NUM 3:46 In pretio autem ducentorum septuaginta trium, qui excedunt numerum Levitarum de primogenitis filiorum Israël,
NUM 3:47 accipies quinque siclos per singula capita ad mensuram sanctuarii (siclus habet viginti obolos):
NUM 3:48 dabisque pecuniam Aaron et filiis ejus pretium eorum qui supra sunt.
NUM 3:49 Tulit igitur Moyses pecuniam eorum, qui fuerant amplius, et quos redemerant a Levitis,
NUM 3:50 pro primogenitis filiorum Israël, mille trecentorum sexaginta quinque siclorum juxta pondus sanctuarii:
NUM 3:51 et dedit eam Aaron et filiis ejus juxta verbum quod præceperat sibi Dominus.
NUM 4:1 Locutusque est Dominus ad Moysen et Aaron, dicens:
NUM 4:2 Tolle summam filiorum Caath de medio Levitarum per domos et familias suas,
NUM 4:3 a trigesimo anno et supra, usque ad quinquagesimum annum, omnium qui ingrediuntur ut stent et ministrent in tabernaculo fœderis.
NUM 4:4 Hic est cultus filiorum Caath: tabernaculum fœderis, et Sanctum sanctorum
NUM 4:5 ingredientur Aaron et filii ejus, quando movenda sunt castra, et deponent velum quod pendet ante fores, involventque eo arcam testimonii,
NUM 4:6 et operient rursum velamine janthinarum pellium, extendentque desuper pallium totum hyacinthinum, et inducent vectes.
NUM 4:7 Mensam quoque propositionis involvent hyacinthino pallio, et ponent cum ea thuribula et mortariola, cyathos et crateras ad liba fundenda: panes semper in ea erunt:
NUM 4:8 extendentque desuper pallium coccineum, quod rursum operient velamento janthinarum pellium, et inducent vectes.
NUM 4:9 Sument et pallium hyacinthinum, quo operient candelabrum cum lucernis et forcipibus suis et emunctoriis et cunctis vasis olei, quæ ad concinnandas lucernas necessaria sunt:
NUM 4:10 et super omnia ponent operimentum janthinarum pellium, et inducent vectes.
NUM 4:11 Necnon et altare aureum involvent hyacinthino vestimento, et extendent desuper operimentum janthinarum pellium, inducentque vectes.
NUM 4:12 Omnia vasa, quibus ministratur in sanctuario, involvent hyacinthino pallio, et extendent desuper operimentum janthinarum pellium, inducentque vectes.
NUM 4:13 Sed et altare mundabunt cinere, et involvent illud purpureo vestimento,
NUM 4:14 ponentque cum eo omnia vasa, quibus in ministerio ejus utuntur, id est, ignium receptacula, fuscinulas ac tridentes, uncinos et batilla. Cuncta vasa altaris operient simul velamine janthinarum pellium, et inducent vectes.
NUM 4:15 Cumque involverint Aaron et filii ejus sanctuarium et omnia vasa ejus in commotione castrorum, tunc intrabunt filii Caath ut portent involuta: et non tangent vasa sanctuarii, ne moriantur. Ista sunt onera filiorum Caath in tabernaculo fœderis:
NUM 4:16 super quos erit Eleazar filius Aaron sacerdotis, ad cujus curam pertinet oleum ad concinnandas lucernas, et compositionis incensum, et sacrificium, quod semper offertur, et oleum unctionis, et quidquid ad cultum tabernaculi pertinet, omniumque vasorum, quæ in sanctuario sunt.
NUM 4:17 Locutusque est Dominus ad Moysen et Aaron, dicens:
NUM 4:18 Nolite perdere populum Caath de medio Levitarum:
NUM 4:19 sed hoc facite eis, ut vivant, et non moriantur, si tetigerint Sancta sanctorum. Aaron et filii ejus intrabunt, ipsique disponent opera singulorum, et divident quid portare quis debeat.
NUM 4:20 Alii nulla curiositate videant quæ sunt in sanctuario priusquam involvantur, alioquin morientur.
NUM 4:21 Locutusque est Dominus ad Moysen, dicens:
NUM 4:22 Tolle summam etiam filiorum Gerson per domos ac familias et cognationes suas,
NUM 4:23 a triginta annis et supra, usque ad annos quinquaginta. Numera omnes qui ingrediuntur et ministrant in tabernaculo fœderis.
NUM 4:24 Hoc est officium familiæ Gersonitarum,
NUM 4:25 ut portent cortinas tabernaculi et tectum fœderis, operimentum aliud, et super omnia velamen janthinum tentoriumque quod pendet in introitu tabernaculi fœderis,
NUM 4:26 cortinas atrii, et velum in introitu quod est ante tabernaculum. Omnia quæ ad altare pertinent, funiculos, et vasa ministerii,
NUM 4:27 jubente Aaron et filiis ejus, portabunt filii Gerson: et scient singuli cui debeant oneri mancipari.
NUM 4:28 Hic est cultus familiæ Gersonitarum in tabernaculo fœderis, eruntque sub manu Ithamar filii Aaron sacerdotis.
NUM 4:29 Filios quoque Merari per familias et domos patrum suorum recensebis,
NUM 4:30 a triginta annis et supra, usque ad annos quinquaginta, omnes qui ingrediuntur ad officium ministerii sui et cultum fœderis testimonii.
NUM 4:31 Hæc sunt onera eorum: portabunt tabulas tabernaculi et vectes ejus, columnas ac bases earum,
NUM 4:32 columnas quoque atrii per circuitum cum basibus et paxillis et funibus suis. Omnia vasa et supellectilem ad numerum accipient, sicque portabunt.
NUM 4:33 Hoc est officium familiæ Meraritarum et ministerium in tabernaculo fœderis: eruntque sub manu Ithamar filii Aaron sacerdotis.
NUM 4:34 Recensuerunt igitur Moyses et Aaron et principes synagogæ filios Caath per cognationes et domos patrum suorum,
NUM 4:35 a triginta annis et supra, usque ad annum quinquagesimum, omnes qui ingrediuntur ad ministerium tabernaculi fœderis:
NUM 4:36 et inventi sunt duo millia septingenti quinquaginta.
NUM 4:37 Hic est numerus populi Caath qui intrant tabernaculum fœderis: hos numeravit Moyses et Aaron juxta sermonem Domini per manum Moysi.
NUM 4:38 Numerati sunt et filii Gerson per cognationes et domos patrum suorum,
NUM 4:39 a triginta annos et supra, usque ad quinquagesimum annum, omnes qui ingrediuntur ut ministrent in tabernaculo fœderis:
NUM 4:40 et inventi sunt duo millia sexcenti triginta.
NUM 4:41 Hic est populus Gersonitarum, quos numeraverunt Moyses et Aaron juxta verbum Domini.
NUM 4:42 Numerati sunt et filii Merari per cognationes et domos patrum suorum,
NUM 4:43 a triginta annis et supra, usque ad annum quinquagesimum, omnes qui ingrediuntur ad explendos ritus tabernaculi fœderis:
NUM 4:44 et inventi sunt tria millia ducenti.
NUM 4:45 Hic est numerus filiorum Merari, quos recensuerunt Moyses et Aaron juxta imperium Domini per manum Moysi.
NUM 4:46 Omnes qui recensiti sunt de Levitis, et quos recenseri fecit ad nomen Moyses et Aaron, et principes Israël per cognationes et domos patrum suorum,
NUM 4:47 a triginta annis et supra, usque ad annum quinquagesimum, ingredientes ad ministerium tabernaculi, et onera portanda,
NUM 4:48 fuerunt simul octo millia quingenti octoginta.
NUM 4:49 Juxta verbum Domini recensuit eos Moyses, unumquemque juxta officium et onera sua, sicut præceperat ei Dominus.
NUM 5:1 Locutusque est Dominus ad Moysen, dicens:
NUM 5:2 Præcipe filiis Israël, ut ejiciant de castris omnem leprosum, et qui semine fluit, pollutusque est super mortuo:
NUM 5:3 tam masculum quam feminam ejicite de castris, ne contaminent ea cum habitaverint vobiscum.
NUM 5:4 Feceruntque ita filii Israël, et ejecerunt eos extra castra, sicut locutus erat Dominus Moysi.
NUM 5:5 Locutusque est Dominus ad Moysen, dicens:
NUM 5:6 Loquere ad filios Israël: Vir, sive mulier, cum fecerint ex omnibus peccatis, quæ solent hominibus accidere, et per negligentiam transgressi fuerint mandatum Domini, atque deliquerint,
NUM 5:7 confitebuntur peccatum suum, et reddent ipsum caput, quintamque partem desuper, ei in quem peccaverint.
NUM 5:8 Sin autem non fuerit qui recipiat, dabunt Domino, et erit sacerdotis, excepto ariete, qui offertur pro expiatione, ut sit placabilis hostia.
NUM 5:9 Omnes quoque primitiæ, quas offerunt filii Israël, ad sacerdotem pertinent:
NUM 5:10 et quidquid in sanctuarium offertur a singulis, et traditur manibus sacerdotis, ipsius erit.
NUM 5:11 Locutusque est Dominus ad Moysen, dicens:
NUM 5:12 Loquere ad filios Israël, et dices ad eos: Vir cujus uxor erraverit, maritumque contemnens
NUM 5:13 dormierit cum altero viro, et hoc maritus deprehendere non quiverit, sed latet adulterium, et testibus argui non potest, quia non est inventa in stupro:
NUM 5:14 si spiritus zelotypiæ concitaverit virum contra uxorem suam, quæ vel polluta est, vel falsa suspicione appetitur:
NUM 5:15 adducet eam ad sacerdotem, et offeret oblationem pro illa, decimam partem sati farinæ hordeaceæ: non fundet super eam oleum, nec imponet thus: quia sacrificium zelotypiæ est, et oblatio investigans adulterium.
NUM 5:16 Offeret igitur eam sacerdos, et statuet coram Domino,
NUM 5:17 assumetque aquam sanctam in vase fictili, et pauxillum terræ de pavimento tabernaculi mittet in eam.
NUM 5:18 Cumque steterit mulier in conspectu Domini, discooperiet caput ejus, et ponet super manus illius sacrificium recordationis, et oblationem zelotypiæ: ipse autem tenebit aquas amarissimas, in quibus cum execratione maledicta congessit.
NUM 5:19 Adjurabitque eam, et dicet: Si non dormivit vir alienus tecum, et si non polluta es deserto mariti thoro, non te nocebunt aquæ istæ amarissimæ, in quas maledicta congessi.
NUM 5:20 Sin autem declinasti a viro tuo, atque polluta es, et concubuisti cum altero viro:
NUM 5:21 his maledictionibus subjacebis: det te Dominus in maledictionem, exemplumque cunctorum in populo suo: putrescere faciat femur tuum, et tumens uterus tuus disrumpatur.
NUM 5:22 Ingrediantur aquæ maledictæ in ventrem tuum, et utero tumescente putrescat femur. Et respondebit mulier: Amen, amen.
NUM 5:23 Scribetque sacerdos in libello ista maledicta, et delebit ea aquis amarissimis, in quas maledicta congessit,
NUM 5:24 et dabit ei bibere. Quas cum exhauserit,
NUM 5:25 tollet sacerdos de manu ejus sacrificium zelotypiæ, et elevabit illud coram Domino, imponetque illud super altare, ita dumtaxat ut prius:
NUM 5:26 pugillum sacrificii tollat de eo, quod offertur, et incendat super altare: et sic potum det mulieri aquas amarissimas.
NUM 5:27 Quas cum biberit, si polluta est, et contempto viro adulterii rea, pertransibunt eam aquæ maledictionis, et inflato ventre, computrescet femur: eritque mulier in maledictionem, et in exemplum omni populo.
NUM 5:28 Quod si polluta non fuerit, erit innoxia, et faciet liberos.
NUM 5:29 Ista est lex zelotypiæ. Si declinaverit mulier a viro suo, et si polluta fuerit,
NUM 5:30 maritusque zelotypiæ spiritu concitatus adduxerit eam in conspectu Domini, et fecerit ei sacerdos juxta omnia quæ scripta sunt:
NUM 5:31 maritus absque culpa erit, et illa recipiet iniquitatem suam.
NUM 6:1 Locutusque est Dominus ad Moysen, dicens:
NUM 6:2 Loquere ad filios Israël, et dices ad eos: Vir, sive mulier, cum fecerint votum ut sanctificentur, et se voluerint Domino consecrare:
NUM 6:3 a vino, et omni quod inebriare potest, abstinebunt. Acetum ex vino, et ex qualibet alia potione, et quidquid de uva exprimitur, non bibent: uvas recentes siccasque non comedent
NUM 6:4 cunctis diebus quibus ex voto Domino consecrantur: quidquid ex vinea esse potest, ab uva passa usque ad acinum non comedent.
NUM 6:5 Omni tempore separationis suæ novacula non transibit per caput ejus usque ad completum diem, quo Domino consecratur. Sanctus erit, crescente cæsarie capitis ejus.
NUM 6:6 Omni tempore consecrationis suæ, super mortuum non ingredietur,
NUM 6:7 nec super patris quidem et matris et fratris sororisque funere contaminabitur, quia consecratio Dei sui super caput ejus est.
NUM 6:8 Omnibus diebus separationis suæ sanctus erit Domino.
NUM 6:9 Sin autem mortuus fuerit subito quispiam coram eo, polluetur caput consecrationis ejus: quod radet illico in eadem die purgationis suæ, et rursum septima.
NUM 6:10 In octava autem die offeret duos turtures, vel duos pullos columbæ sacerdoti in introitu fœderis testimonii.
NUM 6:11 Facietque sacerdos unum pro peccato, et alterum in holocaustum, et deprecabitur pro eo, quia peccavit super mortuo: sanctificabitque caput ejus in die illo:
NUM 6:12 et consecrabit Domino dies separationis illius, offerens agnum anniculum pro peccato: ita tamen ut dies priores irriti fiant, quoniam polluta est sanctificatio ejus.
NUM 6:13 Ista est lex consecrationis. Cum dies, quos ex voto decreverat, complebuntur, adducet eum ad ostium tabernaculi fœderis,
NUM 6:14 et offeret oblationes ejus Domino, agnum anniculum immaculatum in holocaustum, et ovem anniculam immaculatam pro peccato, et arietem immaculatum, hostiam pacificam,
NUM 6:15 canistrum quoque panum azymorum qui conspersi sint oleo, et lagana absque fermento uncta oleo, ac libamina singulorum:
NUM 6:16 quæ offeret sacerdos coram Domino, et faciet tam pro peccato, quam in holocaustum.
NUM 6:17 Arietem vero immolabit hostiam pacificam Domino, offerens simul canistrum azymorum, et libamenta quæ ex more debentur.
NUM 6:18 Tunc radetur nazaræus ante ostium tabernaculi fœderis cæsarie consecrationis suæ: tolletque capillos ejus, et ponet super ignem, qui est suppositus sacrificio pacificorum:
NUM 6:19 et armum coctum arietis, tortamque absque fermento unam de canistro, et laganum azymum unum, et tradet in manus nazaræi, postquam rasum fuerit caput ejus.
NUM 6:20 Susceptaque rursum ab eo, elevabit in conspectu Domini: et sanctificata sacerdotis erunt, sicut pectusculum, quod separari jussum est, et femur. Post hæc, potest bibere nazaræus vinum.
NUM 6:21 Ista est lex nazaræi, cum voverit oblationem suam Domino tempore consecrationis suæ, exceptis his, quæ invenerit manus ejus: juxta quod mente devoverat, ita faciet ad perfectionem sanctificationis suæ.
NUM 6:22 Locutusque est Dominus ad Moysen, dicens:
NUM 6:23 Loquere Aaron et filiis ejus: Sic benedicetis filiis Israël, et dicetis eis:
NUM 6:24 Benedicat tibi Dominus, et custodiat te.
NUM 6:25 Ostendat Dominus faciem suam tibi, et misereatur tui.
NUM 6:26 Convertat Dominus vultum suum ad te, et det tibi pacem.
NUM 6:27 Invocabuntque nomen meum super filios Israël, et ego benedicam eis.
NUM 7:1 Factum est autem in die qua complevit Moyses tabernaculum, et erexit illud, unxitque et sanctificavit cum omnibus vasis suis, altare similiter et omnia vasa ejus:
NUM 7:2 obtulerunt principes Israël et capita familiarum, qui erant per singulas tribus, præfectique eorum, qui numerati fuerant,
NUM 7:3 munera coram Domino sex plaustra tecta cum duodecim bobus. Unum plaustrum obtulere duo duces, et unum bovem singuli, obtuleruntque ea in conspectu tabernaculi.
NUM 7:4 Ait autem Dominus ad Moysen:
NUM 7:5 Suscipe ab eis ut serviant in ministerio tabernaculi, et trades ea Levitis juxta ordinem ministerii sui.
NUM 7:6 Itaque cum suscepisset Moyses plaustra et boves, tradidit eos Levitis.
NUM 7:7 Duo plaustra et quatuor boves dedit filiis Gerson, juxta id quod habebant necessarium.
NUM 7:8 Quatuor alia plaustra et octo boves dedit filiis Merari secundum officia et cultum suum, sub manu Ithamar filii Aaron sacerdotis.
NUM 7:9 Filiis autem Caath non dedit plaustra et boves: quia in sanctuario serviunt, et onera propriis portant humeris.
NUM 7:10 Igitur obtulerunt duces in dedicationem altaris, die qua unctum est, oblationem suam ante altare.
NUM 7:11 Dixitque Dominus ad Moysen: Singuli duces per singulos dies offerant munera in dedicationem altaris.
NUM 7:12 Primo die obtulit oblationem suam Nahasson filius Aminadab de tribu Juda:
NUM 7:13 fueruntque in ea acetabulum argenteum pondo centum triginta siclorum, phiala argentea habens septuaginta siclos, juxta pondus sanctuarii, utrumque plenum simila conspersa oleo in sacrificium:
NUM 7:14 mortariolum ex decem siclis aureis plenum incenso:
NUM 7:15 bovem de armento, et arietem, et agnum anniculum in holocaustum:
NUM 7:16 hircumque pro peccato:
NUM 7:17 et in sacrificio pacificorum boves duos, arietes quinque, hircos quinque, agnos anniculos quinque. Hæc est oblatio Nahasson filii Aminadab.
NUM 7:18 Secundo die obtulit Nathanaël filius Suar, dux de tribu Issachar,
NUM 7:19 acetabulum argenteum appendens centum triginta siclos, phialam argenteam habentem septuaginta siclos, juxta pondus sanctuarii, utrumque plenum simila conspersa oleo in sacrificium:
NUM 7:20 mortariolum aureum habens decem siclos plenum incenso:
NUM 7:21 bovem de armento, et arietem, et agnum anniculum in holocaustum:
NUM 7:22 hircumque pro peccato:
NUM 7:23 et in sacrificio pacificorum boves duos, arietes quinque, hircos quinque, agnos anniculos quinque. Hæc fuit oblatio Nathanaël filii Suar.
NUM 7:24 Tertio die princeps filiorum Zabulon, Eliab filius Helon,
NUM 7:25 obtulit acetabulum argenteum appendens centum triginta siclos, phialam argenteam habentem septuaginta siclos, ad pondus sanctuarii, utrumque plenum similia conspersa oleo in sacrificium:
NUM 7:26 mortariolum aureum appendens decem siclos, plenum incenso:
NUM 7:27 bovem de armento, et arietem, et agnum anniculum in holocaustum:
NUM 7:28 hircumque pro peccato:
NUM 7:29 et in sacrificio pacificorum boves duos, arietes quinque, hircos quinque, agnos anniculos quinque. Hæc est oblatio Eliab filii Helon.
NUM 7:30 Die quarto princeps filiorum Ruben, Elisur filius Sedeur,
NUM 7:31 obtulit acetabulum argenteum appendens centum triginta siclos, phialam argenteam habentem septuaginta siclos, ad pondus sanctuarii, utrumque plenum simila conspersa oleo in sacrificum:
NUM 7:32 mortariolum aureum appendens decem siclos, plenum incenso:
NUM 7:33 bovem de armento, et arietem, et agnum anniculum in holocaustum:
NUM 7:34 hircumque pro peccato:
NUM 7:35 et in hostias pacificorum boves duos, arietes quinque, hircos quinque, agnos anniculos quinque. Hæc fuit oblatio Elisur filii Sedeur.
NUM 7:36 Die quinto princeps filiorum Simeon, Salamiel filius Surisaddai,
NUM 7:37 obtulit acetabulum argenteum appendens centum triginta siclos, phialam argenteam habentem septuaginta siclos, ad pondus sanctuarii, utrumque plenum simila conspersa oleo in sacrificum:
NUM 7:38 mortariolum aureum appendens decem siclos, plenum incenso:
NUM 7:39 bovem de armento, et arietem, et agnum anniculum in holocaustum:
NUM 7:40 hircumque pro peccato:
NUM 7:41 et in hostias pacificorum boves duos, arietes quinque, hircos quinque, agnos anniculos quinque. Hæc fuit oblatio Salamiel filii Surisaddai.
NUM 7:42 Die sexto princeps filiorum Gad, Eliasaph filius Duel,
NUM 7:43 obtulit acetabulum argenteum appendens centum triginta siclos, phialam argenteam habentem septuaginta siclos, ad pondus sanctuarii, utrumque plenum simila conspersa oleo in sacrificum:
NUM 7:44 mortariolum aureum appendens decem siclos, plenum incenso:
NUM 7:45 bovem de armento, et arietem, et agnum anniculum in holocaustum:
NUM 7:46 hircumque pro peccato:
NUM 7:47 et in hostias pacificorum boves duos, arietes quinque, hircos quinque, agnos anniculos quinque. Hæc fuit oblatio Eliasaph filii Duel.
NUM 7:48 Die septimo princeps filiorum Ephraim, Elisama filius Ammiud,
NUM 7:49 obtulit acetabulum argenteum appendens centum triginta siclos, phialam argenteam habentem septuaginta siclos, ad pondus sanctuarii, utrumque plenum simila conspersa oleo in sacrificum:
NUM 7:50 mortariolum aureum appendens decem siclos, plenum incenso:
NUM 7:51 bovem de armento, et arietem, et agnum anniculum in holocaustum:
NUM 7:52 hircumque pro peccato:
NUM 7:53 et in hostias pacificorum boves duos, arietes quinque, hircos quinque, agnos anniculos quinque. Hæc fuit oblatio Elisama filii Ammiud.
NUM 7:54 Die octavo, princeps filiorum Manasse, Gamaliel filius Phadassur,
NUM 7:55 obtulit acetabulum argenteum appendens centum triginta siclos, phialam argenteam habentem septuaginta siclos, ad pondus sanctuarii, utrumque plenum simila conspersa oleo in sacrificum:
NUM 7:56 mortariolum aureum appendens decem siclos, plenum incenso:
NUM 7:57 bovem de armento, et arietem, et agnum anniculum in holocaustum:
NUM 7:58 hircumque pro peccato:
NUM 7:59 et in hostias pacificorum boves duos, arietes quinque, hircos quinque, agnos anniculos quinque. Hæc fuit oblatio Gamaliel filii Phadassur.
NUM 7:60 Die nono princeps filiorum Benjamin, Abidan filius Gedeonis,
NUM 7:61 obtulit acetabulum argenteum appendens centum triginta siclos, phialam argenteam habentem septuaginta siclos, ad pondus sanctuarii, utrumque plenum simila conspersa oleo in sacrificum:
NUM 7:62 et mortariolum aureum appendens decem siclos, plenum incenso:
NUM 7:63 bovem de armento, et arietem, et agnum anniculum in holocaustum:
NUM 7:64 hircumque pro peccato:
NUM 7:65 et in hostias pacificorum boves duos, arietes quinque, hircos quinque, agnos anniculos quinque. Hæc fuit oblatio Abidan filii Gedeonis.
NUM 7:66 Die decimo princeps filiorum Dan, Ahiezer filius Ammisaddai,
NUM 7:67 obtulit acetabulum argenteum appendens centum triginta siclos, phialam argenteam habentem septuaginta siclos, ad pondus sanctuarii, utrumque plenum simila conspersa oleo in sacrificum:
NUM 7:68 mortariolum aureum appendens decem siclos, plenum incenso:
NUM 7:69 bovem de armento, et arietem, et agnum anniculum in holocaustum:
NUM 7:70 hircumque pro peccato:
NUM 7:71 et in hostias pacificorum boves duos, arietes quinque, hircos quinque, agnos anniculos quinque. Hæc fuit oblatio Ahiezer filii Ammisaddai.
NUM 7:72 Die undecimo princeps filiorum Aser, Phegiel filius Ochran,
NUM 7:73 obtulit acetabulum argenteum appendens centum triginta siclos, phialam argenteam habentem septuaginta siclos, ad pondus sanctuarii, utrumque plenum simila conspersa oleo in sacrificum:
NUM 7:74 mortariolum aureum appendens decem siclos, plenum incenso:
NUM 7:75 bovem de armento, et arietem, et agnum anniculum in holocaustum:
NUM 7:76 hircumque pro peccato:
NUM 7:77 et in hostias pacificorum boves duos, arietes quinque, hircos quinque, agnos anniculos quinque. Hæc fuit oblatio Phegiel filii Ochran.
NUM 7:78 Die duodecimo princeps filiorum Nephthali, Ahira filius Enan,
NUM 7:79 obtulit acetabulum argenteum appendens centum triginta siclos, phialam argenteam habentem septuaginta siclos, ad pondus sanctuarii, utrumque plenum simila oleo conspersa in sacrificum:
NUM 7:80 mortariolum aureum appendens decem siclos, plenum incenso:
NUM 7:81 bovem de armento, et arietem, et agnum anniculum in holocaustum:
NUM 7:82 hircumque pro peccato:
NUM 7:83 et in hostias pacificorum boves duos, arietes quinque, hircos quinque, agnos anniculos quinque. Hæc fuit oblatio Ahira filii Enan.
NUM 7:84 Hæc in dedicatione altaris oblata sunt a principibus Israël, in die qua consecratum est: acetabula argentea duodecim: phialæ argenteæ duodecim: mortariola aurea duodecim:
NUM 7:85 ita ut centum triginta siclos argenti haberet unum acetabulum, et septuaginta siclos haberet una phiala: id est, in commune vasorum omnium ex argento sicli duo millia quadringenti, pondere sanctuarii:
NUM 7:86 mortariola aurea duodecim plena incenso, denos siclos appendentia pondere sanctuarii: id est, simul auri sicli centum viginti:
NUM 7:87 boves de armento in holocaustum duodecim, arietes duodecim, agni anniculi duodecim, et libamenta eorum: hirci duodecim pro peccato.
NUM 7:88 In hostias pacificorum, boves viginti quatuor, arietes sexaginta, hirci sexaginta, agni anniculi sexaginta. Hæc oblata sunt in dedicatione altaris, quando unctum est.
NUM 7:89 Cumque ingrederetur Moyses tabernaculum fœderis, ut consuleret oraculum, audiebat vocem loquentis ad se de propitiatorio quod erat super arcam testimonii inter duos cherubim, unde et loquebatur ei.
NUM 8:1 Locutusque est Dominus ad Moysen, dicens:
NUM 8:2 Loquere Aaron, et dices ad eum: Cum posueris septem lucernas, candelabrum in australi parte erigatur. Hoc igitur præcipe ut lucernæ contra boream e regione respiciant ad mensam panum propositionis, contra eam partem, quam candelabrum respicit, lucere debebunt.
NUM 8:3 Fecitque Aaron, et imposuit lucernas super candelabrum, ut præceperat Dominus Moysi.
NUM 8:4 Hæc autem erat factura candelabri, ex auro ductili, tam medius stipes, quam cuncta quæ ex utroque calamorum latere nascebantur: juxta exemplum quod ostendit Dominus Moysi, ita operatus est candelabrum.
NUM 8:5 Et locutus est Dominus ad Moysen, dicens:
NUM 8:6 Tolle Levitas de medio filiorum Israël, et purificabis eos
NUM 8:7 juxta hunc ritum: aspergantur aqua lustrationis, et radant omnes pilos carnis suæ. Cumque laverint vestimenta sua, et mundati fuerint,
NUM 8:8 tollent bovem de armentis, et libamentum ejus similam oleo conspersam: bovem autem alterum de armento tu accipies pro peccato:
NUM 8:9 et applicabis Levitas coram tabernaculo fœderis, convocata omni multitudine filiorum Israël.
NUM 8:10 Cumque Levitæ fuerint coram Domino, ponent filii Israël manus suas super eos.
NUM 8:11 Et offeret Aaron Levitas, munus in conspectu Domini a filiis Israël, ut serviant in ministerio ejus.
NUM 8:12 Levitæ quoque ponent manus suas super capita boum, e quibus unum facies pro peccato, et alterum in holocaustum Domini, ut depreceris pro eis.
NUM 8:13 Statuesque Levitas in conspectu Aaron et filiorum ejus, et consecrabis oblatos Domino,
NUM 8:14 ac separabis de medio filiorum Israël, ut sint mei.
NUM 8:15 Et postea ingredientur tabernaculum fœderis, ut serviant mihi. Sicque purificabis et consecrabis eos in oblationem Domini: quoniam dono donati sunt mihi a filiis Israël.
NUM 8:16 Pro primogenitis quæ aperiunt omnem vulvam in Israël, accepi eos.
NUM 8:17 Mea sunt enim omnia primogenita filiorum Israël, tam ex hominibus quam ex jumentis. Ex die quo percussi omne primogenitum in terra Ægypti, sanctificavi eos mihi:
NUM 8:18 et tuli Levitas pro cunctis primogenitis filiorum Israël,
NUM 8:19 tradidique eos dono Aaron et filiis ejus de medio populi, ut serviant mihi pro Israël in tabernaculo fœderis, et orent pro eis ne sit in populo plaga, si ausi fuerint accedere ad sanctuarium.
NUM 8:20 Feceruntque Moyses et Aaron et omnis multitudo filiorum Israël super Levitas quæ præceperat Dominus Moysi:
NUM 8:21 purificatique sunt, et laverunt vestimenta sua. Elevavitque eos Aaron in conspectu Domini, et oravit pro eis,
NUM 8:22 ut purificati ingrederentur ad officia sua in tabernaculum fœderis coram Aaron et filiis ejus. Sicut præceperat Dominus Moysi de Levitis, ita factum est.
NUM 8:23 Locutusque est Dominus ad Moysen, dicens:
NUM 8:24 Hæc est lex Levitarum: a viginti quinque annis et supra, ingredientur ut ministrent in tabernaculo fœderis.
NUM 8:25 Cumque quinquagesimum annum ætatis impleverint, servire cessabunt,
NUM 8:26 eruntque ministri fratrum suorum in tabernaculo fœderis, ut custodiant quæ sibi fuerunt commendata: opera autem ipsa non faciant. Sic dispones Levitis in custodiis suis.
NUM 9:1 Locutus est Dominus ad Moysen in deserto Sinai anno secundo, postquam egressi sunt de terra Ægypti, mense primo, dicens:
NUM 9:2 Faciant filii Israël Phase in tempore suo,
NUM 9:3 quartadecima die mensis hujus ad vesperam, juxta omnes cæremonias et justificationes ejus.
NUM 9:4 Præcepitque Moyses filiis Israël ut facerent Phase.
NUM 9:5 Qui fecerunt tempore suo, quartadecima die mensis ad vesperam, in monte Sinai. Juxta omnia quæ mandaverat Dominus Moysi, fecerunt filii Israël.
NUM 9:6 Ecce autem quidam immundi super anima hominis, qui non poterant facere Phase in die illo, accedentes ad Moysen et Aaron,
NUM 9:7 dixerunt eis: Immundi sumus super anima hominis: quare fraudamur ut non valeamus oblationem offerre Domino in tempore suo inter filios Israël?
NUM 9:8 Quibus respondit Moyses: State ut consulam quid præcipiat Dominus de vobis.
NUM 9:9 Locutusque est Dominus ad Moysen, dicens:
NUM 9:10 Loquere filiis Israël: Homo, qui fuerit immundus super anima, sive in via procul in gente vestra, faciat Phase Domino
NUM 9:11 in mense secundo, quartadecima die mensis ad vesperam. Cum azymis et lactucis agrestibus comedent illud:
NUM 9:12 non relinquent ex eo quippiam usque mane, et os ejus non confringent: omnem ritum Phase observabunt.
NUM 9:13 Si quis autem et mundus est, et in itinere non fuit, et tamen non fecit Phase, exterminabitur anima illa de populis suis, quia sacrificium Domino non obtulit tempore suo: peccatum suum ipse portabit.
NUM 9:14 Peregrinus quoque et advena si fuerint apud vos, facient Phase Domino juxta cæremonias et justificationes ejus. Præceptum idem erit apud vos tam advenæ quam indigenæ.
NUM 9:15 Igitur die qua erectum est tabernaculum, operuit illud nubes. A vespere autem super tentorium erat quasi species ignis usque mane.
NUM 9:16 Sic fiebat jugiter: per diem operiebat illud nubes, et per noctem quasi species ignis.
NUM 9:17 Cumque ablata fuisset nubes, quæ tabernaculum protegebat, tunc proficiscebantur filii Israël: et in loco ubi stetisset nubes, ibi castrametabantur.
NUM 9:18 Ad imperium Domini proficiscebantur, et ad imperium illius figebant tabernaculum. Cunctis diebus quibus stabat nubes super tabernaculum, manebant in eodem loco:
NUM 9:19 et si evenisset ut multo tempore maneret super illud, erant filii Israël in excubiis Domini, et non proficiscebantur
NUM 9:20 quot diebus fuisset nubes super tabernaculum. Ad imperium Domini erigebant tentoria, et ad imperium illius deponebant.
NUM 9:21 Si fuisset nubes a vespere usque mane, et statim diluculo tabernaculum reliquisset, proficiscebantur: et si post diem et noctem recessisset, dissipabant tentoria.
NUM 9:22 Si vero biduo aut uno mense vel longiori tempore fuisset super tabernaculum, manebant filii Israël in eodem loco, et non proficiscebantur: statim autem ut recessisset, movebant castra.
NUM 9:23 Per verbum Domini figebant tentoria, et per verbum illius proficiscebantur: erantque in excubiis Domini juxta imperium ejus per manum Moysi.
NUM 10:1 Locutusque est Dominus ad Moysen, dicens:
NUM 10:2 Fac tibi duas tubas argenteas ductiles, quibus convocare possis multitudinem quando movenda sunt castra.
NUM 10:3 Cumque increpueris tubis, congregabitur ad te omnis turba ad ostium tabernaculi fœderis.
NUM 10:4 Si semel clangueris, venient ad te principes, et capita multitudinis Israël.
NUM 10:5 Si autem prolixior atque concisus clangor increpuerit, movebunt castra primi qui sunt ad orientalem plagam.
NUM 10:6 In secundo autem sonitu et pari ululatu tubæ, levabunt tentoria qui habitant ad meridiem; et juxta hunc modum reliqui facient, ululantibus tubis in profectionem.
NUM 10:7 Quando autem congregandus est populus, simplex tubarum clangor erit, et non concise ululabunt.
NUM 10:8 Filii autem Aaron sacerdotes clangent tubis: eritque hoc legitimum sempiternum in generationibus vestris.
NUM 10:9 Si exieritis ad bellum de terra vestra contra hostes qui dimicant adversum vos, clangetis ululantibus tubis, et erit recordatio vestri coram Domino Deo vestro, ut eruamini de manibus inimicorum vestrorum.
NUM 10:10 Siquando habebitis epulum, et dies festos, et calendas, canetis tubis super holocaustis, et pacificis victimis, ut sint vobis in recordationem Dei vestri. Ego Dominus Deus vester.
NUM 10:11 Anno secundo, mense secundo, vigesima die mensis, elevata est nubes de tabernaculo fœderis:
NUM 10:12 profectique sunt filii Israël per turmas suas de deserto Sinai, et recubuit nubes in solitudine Pharan.
NUM 10:13 Moveruntque castra primi juxta imperium Domini in manu Moysi.
NUM 10:14 Filii Juda per turmas suas: quorum princeps erat Nahasson filius Aminadab.
NUM 10:15 In tribu filiorum Issachar fuit princeps Nathanaël filius Suar.
NUM 10:16 In tribu Zabulon erat princeps Eliab filius Helon.
NUM 10:17 Depositumque est tabernaculum, quod portantes egressi sunt filii Gerson et Merari.
NUM 10:18 Profectique sunt et filii Ruben, per turmas et ordinem suum: quorum princeps erat Helisur filius Sedeur.
NUM 10:19 In tribu autem filiorum Simeon, princeps fuit Salamiel filius Surisaddai.
NUM 10:20 Porro in tribu Gad erat princeps Eliasaph filius Duel.
NUM 10:21 Profectique sunt et Caathitæ portantes sanctuarium. Tamdiu tabernaculum portabatur, donec venirent ad erectionis locum.
NUM 10:22 Moverunt castra et filii Ephraim per turmas suas, in quorum exercitu princeps erat Elisama filius Ammiud.
NUM 10:23 In tribu autem filiorum Manasse princeps fuit Gamaliel filius Phadassur.
NUM 10:24 Et in tribu Benjamin erat dux Abidan filius Gedeonis.
NUM 10:25 Novissimi castrorum omnium profecti sunt filii Dan per turmas suas, in quorum exercitu princeps fuit Ahiezer filius Ammisaddai.
NUM 10:26 In tribu autem filiorum Aser erat princeps Phegiel filius Ochran.
NUM 10:27 Et in tribu filiorum Nephthali princeps fuit Ahira filius Enan.
NUM 10:28 Hæc sunt castra, et profectiones filiorum Israël per turmas suas quando egrediebantur.
NUM 10:29 Dixitque Moyses Hobab filio Raguel Madianitæ, cognato suo: Proficiscimur ad locum quem Dominus daturus est nobis: veni nobiscum, ut benefaciamus tibi, quia Dominus bona promisit Israëli.
NUM 10:30 Cui ille respondit: Non vadam tecum, sed revertar in terram meam, in qua natus sum.
NUM 10:31 Et ille: Noli, inquit, nos relinquere: tu enim nosti in quibus locis per desertum castra ponere debeamus, et eris ductor noster.
NUM 10:32 Cumque nobiscum veneris, quidquid optimum fuerit ex opibus, quas nobis traditurus est Dominus, dabimus tibi.
NUM 10:33 Profecti sunt ergo de monte Domini viam trium dierum, arcaque fœderis Domini præcedebat eos, per dies tres providens castrorum locum.
NUM 10:34 Nubes quoque Domini super eos erat per diem cum incederent.
NUM 10:35 Cumque elevaretur arca, dicebat Moyses: Surge, Domine, et dissipentur inimici tui, et fugiant qui oderunt te, a facie tua.
NUM 10:36 Cum autem deponeretur, aiebat: Revertere, Domine, ad multitudinem exercitus Israël.
NUM 11:1 Interea ortum est murmur populi, quasi dolentium pro labore, contra Dominum. Quod cum audisset Dominus, iratus est. Et accensus in eos ignis Domini, devoravit extremam castrorum partem.
NUM 11:2 Cumque clamasset populus ad Moysen, oravit Moyses ad Dominum, et absorptus est ignis.
NUM 11:3 Vocavitque nomen loci illius, Incensio: eo quod incensus fuisset contra eos ignis Domini.
NUM 11:4 Vulgus quippe promiscuum, quod ascenderat cum eis, flagravit desiderio, sedens et flens, junctis sibi pariter filiis Israël, et ait: Quis dabit nobis ad vescendum carnes?
NUM 11:5 recordamur piscium quos comedebamus in Ægypto gratis: in mentem nobis veniunt cucumeres, et pepones, porrique, et cæpe, et allia.
NUM 11:6 Anima nostra arida est: nihil aliud respiciunt oculi nostri nisi man.
NUM 11:7 Erat autem man quasi semen coriandri, coloris bdellii.
NUM 11:8 Circuibatque populus, et colligens illud, frangebat mola, sive terebat in mortario, coquens in olla, et faciens ex eo tortulas saporis quasi panis oleati.
NUM 11:9 Cumque descenderet nocte super castra ros, descendebat pariter et man.
NUM 11:10 Audivit ergo Moyses flentem populum per familias, singulos per ostia tentorii sui. Iratusque est furor Domini valde: sed et Moysi intoleranda res visa est,
NUM 11:11 et ait ad Dominum: Cur afflixisti servum tuum? quare non invenio gratiam coram te? et cur imposuisti pondus universi populi hujus super me?
NUM 11:12 Numquid ego concepi omnem hanc multitudinem, vel genui eam, ut dicas mihi: Porta eos in sinu tuo sicut portare solet nutrix infantulum, et defer in terram, pro qua jurasti patribus eorum?
NUM 11:13 Unde mihi carnes ut dem tantæ multitudini? flent contra me, dicentes: Da nobis carnes ut comedamus.
NUM 11:14 Non possum solus sustinere omnem hunc populum, quia gravis est mihi.
NUM 11:15 Sin aliter tibi videtur, obsecro ut interficias me, et inveniam gratiam in oculis tuis, ne tantis afficiar malis.
NUM 11:16 Et dixit Dominus ad Moysen: Congrega mihi septuaginta viros de senibus Israël, quos tu nosti quod senes populi sint ac magistri: et duces eos ad ostium tabernaculi fœderis, faciesque ibi stare tecum,
NUM 11:17 ut descendam et loquar tibi: et auferam de spiritu tuo, tradamque eis, ut sustentent tecum onus populi, et non tu solus graveris.
NUM 11:18 Populo quoque dices: Sanctificamini (cras comedetis carnes: ego enim audivi vos dicere: Quis dabit nobis escas carnium? bene nobis erat in Ægypto), ut det vobis Dominus carnes, et comedatis:
NUM 11:19 non uno die, nec duobus, vel quinque aut decem, nec viginti quidem,
NUM 11:20 sed usque ad mensem dierum, donec exeat per nares vestras, et vertatur in nauseam, eo quod repuleritis Dominum, qui in medio vestri est, et fleveritis coram eo, dicentes: Quare egressi sumus ex Ægypto?
NUM 11:21 Et ait Moyses: Sexcenta millia peditum hujus populi sunt: et tu dicis: Dabo eis esum carnium mense integro?
NUM 11:22 numquid ovium et boum multitudo cædetur, ut possit sufficere ad cibum? vel omnes pisces maris in unum congregabuntur, ut eos satient?
NUM 11:23 Cui respondit Dominus: Numquid manus Domini invalida est? jam nunc videbis utrum meus sermo opere compleatur.
NUM 11:24 Venit igitur Moyses, et narravit populo verba Domini, congregans septuaginta viros de senibus Israël, quos stare fecit circa tabernaculum.
NUM 11:25 Descenditque Dominus per nubem, et locutus est ad eum, auferens de spiritu qui erat in Moyse, et dans septuaginta viris. Cumque requievisset in eis spiritus, prophetaverunt, nec ultra cessaverunt.
NUM 11:26 Remanserat autem in castris duo viri, quorum unus vocabatur Eldad, et alter Medad, super quos requievit spiritus. Nam et ipsi descripti fuerant, et non exierant ad tabernaculum.
NUM 11:27 Cumque prophetarent in castris, cucurrit puer, et nuntiavit Moysi, dicens: Eldad et Medad prophetant in castris.
NUM 11:28 Statim Josue filius Nun, minister Moysi, et electus e pluribus, ait: Domine mi Moyses, prohibe eos.
NUM 11:29 At ille: Quid, inquit æmularis pro me? quis tribuat ut omnis populus prophetet, et det eis Dominus spiritum suum?
NUM 11:30 Reversusque est Moyses, et majores natu Israël in castra.
NUM 11:31 Ventus autem egrediens a Domino, arreptans trans mare coturnices detulit, et demisit in castra itinere quantum uno die confici potest, ex omni parte castrorum per circuitum, volabantque in aëre duobus cubitis altitudine super terram.
NUM 11:32 Surgens ergo populus toto die illo, et nocte, ac die altero, congregavit coturnicum: qui parum, decem coros: et siccaverunt eas per gyrum castrorum.
NUM 11:33 Adhuc carnes erant in dentibus eorum, nec defecerat hujuscemodi cibus: et ecce furor Domini concitatus in populum, percussit eum plaga magna nimis.
NUM 11:34 Vocatusque est ille locus, Sepulchra concupiscentiæ: ibi enim sepelierunt populum qui desideraverat. Egressi autem de Sepulchris concupiscentiæ, venerunt in Haseroth, et manserunt ibi.
NUM 12:1 Locutaque est Maria et Aaron contra Moysen propter uxorem ejus Æthiopissam,
NUM 12:2 et dixerunt: Num per solum Moysen locutus est Dominus? nonne et nobis similiter est locutus? Quod cum audisset Dominus
NUM 12:3 (erat enim Moyses vir mitissimus super omnes homines qui morabantur in terra),
NUM 12:4 statim locutus est ad eum, et ad Aaron et Mariam: Egredimini vos tantum tres ad tabernaculum fœderis. Cumque fuissent egressi,
NUM 12:5 descendit Dominus in columna nubis, et stetit in introitu tabernaculi, vocans Aaron et Mariam. Qui cum issent,
NUM 12:6 dixit ad eos: Audite sermones meos: si quis fuerit inter vos propheta Domini, in visione apparebo ei, vel per somnium loquar ad illum.
NUM 12:7 At non talis servus meus Moyses, qui in omni domo mea fidelissimus est:
NUM 12:8 ore enim ad os loquor ei: et palam, et non per ænigmata et figuras Dominum videt. Quare ergo non timuistis detrahere servo meo Moysi?
NUM 12:9 Iratusque contra eos, abiit:
NUM 12:10 nubes quoque recessit quæ erat super tabernaculum: et ecce Maria apparuit candens lepra quasi nix. Cumque respexisset eam Aaron, et vidisset perfusam lepra,
NUM 12:11 ait ad Moysen: Obsecro, domine mi, ne imponas nobis hoc peccatum quod stulte commisimus,
NUM 12:12 ne fiat hæc quasi mortua, et ut abortivum quod projicitur de vulva matris suæ: ecce jam medium carnis ejus devoratum est a lepra.
NUM 12:13 Clamavitque Moyses ad Dominum, dicens: Deus, obsecro, sana eam.
NUM 12:14 Cui respondit Dominus: Si pater ejus spuisset in faciem illius, nonne debuerat saltem septem diebus rubore suffundi? separetur septem diebus extra castra, et postea revocabitur.
NUM 12:15 Exclusa est itaque Maria extra castra septem diebus: et populus non est motus de loco illo, donec revocata est Maria.
NUM 13:1 Profectusque est populus de Haseroth, fixis tentoriis in deserto Pharan.
NUM 13:2 Ibique locutus est Dominus ad Moysen, dicens:
NUM 13:3 Mitte viros, qui considerent terram Chanaan, quam daturus sum filiis Israël, singulos de singulis tribubus, ex principibus.
NUM 13:4 Fecit Moyses quod Dominus imperaverat, de deserto Pharan mittens principes viros, quorum ista sunt nomina.
NUM 13:5 De tribu Ruben, Sammua filium Zechur.
NUM 13:6 De tribu Simeon, Saphat filium Huri.
NUM 13:7 De tribu Juda, Caleb filium Jephone.
NUM 13:8 De tribu Issachar, Igal filium Joseph.
NUM 13:9 De tribu Ephraim, Osee filium Nun.
NUM 13:10 De tribu Benjamin, Phalti filium Raphu.
NUM 13:11 De tribu Zabulon, Geddiel filium Sodi.
NUM 13:12 De tribu Joseph, sceptri Manasse, Gaddi filium Susi.
NUM 13:13 De tribu Dan, Ammiel filium Gemalli.
NUM 13:14 De tribu Aser, Sthur filium Michaël.
NUM 13:15 De tribu Nephthali, Nahabi filium Vapsi.
NUM 13:16 De tribu Gad, Guel filium Machi.
NUM 13:17 Hæc sunt nomina virorum, quos misit Moyses ad considerandam terram: vocavitque Osee filium Nun, Josue.
NUM 13:18 Misit ergo eos Moyses ad considerandam terram Chanaan, et dixit ad eos: Ascendite per meridianam plagam. Cumque veneritis ad montes,
NUM 13:19 considerate terram, qualis sit: et populum qui habitator est ejus, utrum fortis sit an infirmus: si pauci numero an plures:
NUM 13:20 ipsa terra, bona an mala: urbes quales, muratæ an absque muris:
NUM 13:21 humus, pinguis an sterilis, nemorosa an absque arboribus. Confortamini, et afferte nobis de fructibus terræ. Erat autem tempus quando jam præcoquæ uvæ vesci possunt.
NUM 13:22 Cumque ascendissent, exploraverunt terram a deserto Sin, usque Rohob intrantibus Emath.
NUM 13:23 Ascenderuntque ad meridiem, et venerunt in Hebron, ubi erant Achiman et Sisai et Tholmai filii Enac: nam Hebron septem annis ante Tanim urbem Ægypti condita est.
NUM 13:24 Pergentesque usque ad Torrentem botri, absciderunt palmitem cum uva sua, quem portaverunt in vecte duo viri. De malis quoque granatis et de ficis loci illius tulerunt:
NUM 13:25 qui appellatus est Nehelescol, id est Torrens botri, eo quod botrum portassent inde filii Israël.
NUM 13:26 Reversique exploratores terræ post quadraginta dies, omni regione circuita,
NUM 13:27 venerunt ad Moysen et Aaron et ad omnem cœtum filiorum Israël in desertum Pharan, quod est in Cades. Locutique eis et omni multitudini ostenderunt fructus terræ:
NUM 13:28 et narraverunt, dicentes: Venimus in terram, ad quam misisti nos, quæ revera fluit lacte et melle, ut ex his fructibus cognosci potest:
NUM 13:29 sed cultores fortissimos habet, et urbes grandes atque muratas. Stirpem Enac vidimus ibi.
NUM 13:30 Amalec habitat in meridie, Hethæus et Jebusæus et Amorrhæus in montanis: Chananæus vero moratur juxta mare et circa fluenta Jordanis.
NUM 13:31 Inter hæc Caleb compescens murmur populi, qui oriebatur contra Moysen, ait: Ascendamus, et possideamus terram, quoniam poterimus obtinere eam.
NUM 13:32 Alii vero, qui fuerant cum eo, dicebant: Nequaquam ad hunc populum valemus ascendere, quia fortior nobis est.
NUM 13:33 Detraxeruntque terræ, quam inspexerant, apud filios Israël, dicentes: Terra, quam lustravimus, devorat habitatores suos: populus, quem aspeximus, proceræ staturæ est.
NUM 13:34 Ibi vidimus monstra quædam filiorum Enac de genere giganteo: quibus comparati, quasi locustæ videbamur.
NUM 14:1 Igitur vociferans omnis turba flevit nocte illa,
NUM 14:2 et murmurati sunt contra Moysen et Aaron cuncti filii Israël, dicentes:
NUM 14:3 Utinam mortui essemus in Ægypto: et in hac vasta solitudine utinam pereamus, et non inducat nos Dominus in terram istam, ne cadamus gladio, et uxores ac liberi nostri ducantur captivi. Nonne melius est reverti in Ægyptum?
NUM 14:4 Dixeruntque alter ad alterum: Constituamus nobis ducem, et revertamur in Ægyptum.
NUM 14:5 Quo audito, Moyses et Aaron ceciderunt proni in terram coram omni multitudine filiorum Israël.
NUM 14:6 At vero Josue filius Nun et Caleb filius Jephone, qui et ipsi lustraverant terram, sciderunt vestimenta sua,
NUM 14:7 et ad omnem multitudinem filiorum Israël locuti sunt: Terra, quam circuivimus, valde bona est.
NUM 14:8 Si propitius fuerit Dominus, inducet nos in eam, et tradet humum lacte et melle manantem.
NUM 14:9 Nolite rebelles esse contra Dominum: neque timeatis populum terræ hujus, quia sicut panem ita eos possumus devorare. Recessit ab eis omne præsidium: Dominus nobiscum est, nolite metuere.
NUM 14:10 Cumque clamaret omnis multitudo, et lapidibus eos vellet opprimere, apparuit gloria Domini super tectum fœderis cunctis filiis Israël.
NUM 14:11 Et dixit Dominus ad Moysen: Usquequo detrahet mihi populus iste? quousque non credent mihi, in omnibus signis quæ feci coram eis?
NUM 14:12 Feriam igitur eos pestilentia, atque consumam: te autem faciam principem super gentem magnam, et fortiorem quam hæc est.
NUM 14:13 Et ait Moyses ad Dominum: Ut audiant Ægyptii, de quorum medio eduxisti populum istum,
NUM 14:14 et habitatores terræ hujus, qui audierunt quod tu, Domine, in populo isto sis, et facie videaris ad faciem, et nubes tua protegat illos, et in columna nubis præcedas eos per diem, et in columna ignis per noctem:
NUM 14:15 quod occideris tantam multitudinem quasi unum hominem, et dicant:
NUM 14:16 Non poterat introducere populum in terram pro qua juraverat: idcirco occidit eos in solitudine?
NUM 14:17 Magnificetur ergo fortitudo Domini sicut jurasti, dicens:
NUM 14:18 Dominus patiens et multæ misericordiæ, auferens iniquitatem et scelera, nullumque innoxium derelinquens, qui visitas peccata patrum in filios in tertiam et quartam generationem.
NUM 14:19 Dimitte, obsecro, peccatum populi hujus secundum magnitudinem misericordiæ tuæ, sicut propitius fuisti egredientibus de Ægypto usque ad locum istum.
NUM 14:20 Dixitque Dominus: Dimisi juxta verbum tuum.
NUM 14:21 Vivo ego: et implebitur gloria Domini universa terra.
NUM 14:22 Attamen omnes homines qui viderunt majestatem meam, et signa quæ feci in Ægypto et in solitudine, et tentaverunt me jam per decem vices, nec obedierunt voci meæ,
NUM 14:23 non videbunt terram pro qua juravi patribus eorum, nec quisquam ex illis qui detraxit mihi, intuebitur eam.
NUM 14:24 Servum meum Caleb, qui plenus alio spiritu secutus est me, inducam in terram hanc, quam circuivit; et semen ejus possidebit eam.
NUM 14:25 Quoniam Amalecites et Chananæus habitant in vallibus. Cras movete castra, et revertimini in solitudinem per viam maris Rubri.
NUM 14:26 Locutusque est Dominus ad Moysen et Aaron, dicens:
NUM 14:27 Usquequo multitudo hæc pessima murmurat contra me? querelas filiorum Israël audivi.
NUM 14:28 Dic ergo eis: Vivo ego, ait Dominus: sicut locuti estis audiente me, sic faciam vobis.
NUM 14:29 In solitudine hac jacebunt cadavera vestra. Omnes qui numerati estis a viginti annis et supra, et murmurastis contra me,
NUM 14:30 non intrabitis terram, super quam levavi manum meam ut habitare vos facerem, præter Caleb filium Jephone, et Josue filium Nun.
NUM 14:31 Parvulos autem vestros, de quibus dixistis quod prædæ hostibus forent, introducam, ut videant terram, quæ vobis displicuit.
NUM 14:32 Vestra cadavera jacebunt in solitudine.
NUM 14:33 Filii vestri erunt vagi in deserto annis quadraginta, et portabunt fornicationem vestram, donec consumantur cadavera patrum in deserto,
NUM 14:34 juxta numerum quadraginta dierum, quibus considerastis terram: annus pro die imputabitur. Et quadraginta annis recipietis iniquitates vestras, et scietis ultionem meam:
NUM 14:35 quoniam sicut locutus sum, ita faciam omni multitudini huic pessimæ, quæ consurrexit adversum me: in solitudine hac deficiet, et morietur.
NUM 14:36 Igitur omnes viri, quos miserat Moyses ad contemplandam terram, et qui reversi murmurare fecerant contra eum omnem multitudinem, detrahentes terræ quod esset mala,
NUM 14:37 mortui sunt atque percussi in conspectu Domini.
NUM 14:38 Josue autem filius Nun, et Caleb filius Jephone, vixerunt ex omnibus qui perrexerant ad considerandam terram.
NUM 14:39 Locutusque est Moyses universa verba hæc ad omnes filios Israël, et luxit populus nimis.
NUM 14:40 Et ecce mane primo surgentes ascenderunt verticem montis, atque dixerunt: Parati sumus ascendere ad locum, de quo Dominus locutus est: quia peccavimus.
NUM 14:41 Quibus Moyses: Cur, inquit, transgredimini verbum Domini, quod vobis non cedet in prosperum?
NUM 14:42 nolite ascendere: non enim est Dominus vobiscum: ne corruatis coram inimicis vestris.
NUM 14:43 Amalecites et Chananæus ante vos sunt, quorum gladio corruetis, eo quod nolueritis acquiescere Domino: nec erit Dominus vobiscum.
NUM 14:44 At illi contenebrati ascenderunt in verticem montis. Arca autem testamenti Domini et Moyses non recesserunt de castris.
NUM 14:45 Descenditque Amalecites et Chananæus, qui habitabat in monte: et percutiens eos atque concidens, persecutus est eos usque Horma.
NUM 15:1 Locutus est Dominus ad Moysen, dicens:
NUM 15:2 Loquere ad filios Israël, et dices ad eos: Cum ingressi fueritis terram habitationis vestræ, quam ego dabo vobis,
NUM 15:3 et feceritis oblationem Domino in holocaustum, aut victimam, vota solventes, vel sponte offerentes munera, aut in solemnitatibus vestris adolentes odorem suavitatis Domino, de bobus sive de ovibus:
NUM 15:4 offeret quicumque immolaverit victimam, sacrificium similæ, decimam partem ephi, conspersæ oleo, quod mensuram habebit quartam partem hin:
NUM 15:5 et vinum ad liba fundenda ejusdem mensuræ dabit in holocaustum sive in victimam. Per agnos singulos
NUM 15:6 et arietes erit sacrificium similæ duarum decimarum, quæ conspersa sit oleo tertiæ partis hin:
NUM 15:7 et vinum ad libamentum tertiæ partis ejusdem mensuræ offeret in odorem suavitatis Domino.
NUM 15:8 Quando vero de bobus feceris holocaustum aut hostiam, ut impleas votum vel pacificas victimas,
NUM 15:9 dabis per singulos boves similæ tres decimas conspersæ oleo, quod habeat medium mensuræ hin:
NUM 15:10 et vinum ad liba fundenda ejusdem mensuræ in oblationem suavissimi odoris Domino.
NUM 15:11 Sic facies
NUM 15:12 per singulos boves et arietis et agnos et hædos.
NUM 15:13 Tam indigenæ quam peregrini
NUM 15:14 eodem ritu offerent sacrificia.
NUM 15:15 Unum præceptum erit atque judicium tam vobis quam advenis terræ.
NUM 15:16 Locutus est Dominus ad Moysen, dicens:
NUM 15:17 Loquere filiis Israël, et dices ad eos:
NUM 15:18 Cum veneritis in terram, quam dabo vobis,
NUM 15:19 et comederitis de panibus regionis illius, separabitis primitias Domino
NUM 15:20 de cibis vestris. Sicut de areis primitias separatis,
NUM 15:21 ita et de pulmentis dabitis primitiva Domino.
NUM 15:22 Quod si per ignorantiam præterieritis quidquam horum, quæ locutus est Dominus ad Moysen,
NUM 15:23 et mandavit per eum ad vos, a die qua cœpit jubere et ultra,
NUM 15:24 oblitaque fuerit facere multitudo: offeret vitulum de armento, holocaustum in odorem suavissimum Domino, et sacrificum ejus ac liba, ut cæremoniæ postulant, hircumque pro peccato:
NUM 15:25 et rogabit sacerdos pro omni multitudine filiorum Israël, et dimittetur eis, quoniam non sponte peccaverunt, nihilominus offerentes incensum Domino pro se et pro peccato atque errore suo:
NUM 15:26 et dimittetur universæ plebi filiorum Israël, et advenis qui peregrinantur inter eos: quoniam culpa est omnis populi per ignorantiam.
NUM 15:27 Quod si anima una nesciens peccaverit, offeret capram anniculam pro peccato suo:
NUM 15:28 et deprecabitur pro ea sacerdos, quod inscia peccaverit coram Domino: impetrabitque ei veniam, et dimittetur illi.
NUM 15:29 Tam indigenis quam advenis una lex erit omnium, qui peccaverint ignorantes.
NUM 15:30 Anima vero, quæ per superbiam aliquid commiserit, sive civis sit ille, sive peregrinus (quoniam adversus Dominum rebellis fuit), peribit de populo suo:
NUM 15:31 verbum enim Domini contempsit, et præceptum illius fecit irritum: idcirco delebitur, et portabit iniquitatem suam.
NUM 15:32 Factum est autem, cum essent filii Israël in solitudine, et invenissent hominem colligentem ligna in die sabbati,
NUM 15:33 obtulerunt eum Moysi et Aaron et universæ multitudini.
NUM 15:34 Qui recluserunt eum in carcerem, nescientes quid super eo facere deberent.
NUM 15:35 Dixitque Dominus ad Moysen: Morte moriatur homo iste: obruat eum lapidibus omnis turba extra castra.
NUM 15:36 Cumque eduxissent eum foras, obruerunt lapidibus, et mortuus est, sicut præceperat Dominus.
NUM 15:37 Dixit quoque Dominus ad Moysen:
NUM 15:38 Loquere filiis Israël, et dices ad eos ut faciant sibi fimbrias per angulos palliorum, ponentes in eis vittas hyacinthinas:
NUM 15:39 quas cum viderint, recordentur omnium mandatorum Domini, nec sequantur cogitationes suas et oculos per res varias fornicantes,
NUM 15:40 sed magis memores præceptorum Domini faciant ea, sintque sancti Deo suo.
NUM 15:41 Ego Dominus Deus vester, qui eduxi vos de terra Ægypti, ut essem Deus vester.
NUM 16:1 Ecce autem Core filius Isaar, filii Caath, filii Levi, et Dathan atque Abiron filii Eliab, Hon quoque filius Pheleth de filiis Ruben,
NUM 16:2 surrexerunt contra Moysen, aliique filiorum Israël ducenti quinquaginta viri proceres synagogæ, et qui tempore concilii per nomina vocabantur.
NUM 16:3 Cumque stetissent adversum Moysen et Aaron, dixerunt: Sufficiat vobis, quia omnis multitudo sanctorum est, et in ipsis est Dominus: cur elevamini super populum Domini?
NUM 16:4 Quod cum audisset Moyses, cecidit pronus in faciem:
NUM 16:5 locutusque ad Core et ad omnem multitudinem: Mane, inquit, notum faciet Dominus qui ad se pertineant, et sanctos applicabit sibi: et quos elegerit, appropinquabunt ei.
NUM 16:6 Hoc igitur facite: tollat unusquisque thuribula sua, tu Core, et omne concilium tuum:
NUM 16:7 et hausto cras igne, ponite desuper thymiama coram Domino: et quemcumque elegerit, ipse erit sanctus: multum erigimini filii Levi.
NUM 16:8 Dixitque rursum ad Core: Audite, filii Levi:
NUM 16:9 num parum vobis est quod separavit vos Deus Israël ab omni populo, et junxit sibi, ut serviretis ei in cultu tabernaculi, et staretis coram frequentia populi, et ministraretis ei?
NUM 16:10 idcirco ad se fecit accedere te et omnes fratres tuos filios Levi, ut vobis etiam sacerdotium vindicetis,
NUM 16:11 et omnis globus tuus stet contra Dominum? quid est enim Aaron ut murmuretis contra eum?
NUM 16:12 Misit ergo Moyses ut vocaret Dathan et Abiron filios Eliab. Qui responderunt: Non venimus.
NUM 16:13 Numquid parum est tibi quod eduxisti nos de terra, quæ lacte et melle manabat, ut occideres in deserto, nisi et dominatus fueris nostri?
NUM 16:14 Revera induxisti nos in terram, quæ fluit rivis lactis et mellis, et dedisti nobis possessiones agrorum et vinearum: an et oculos nostros vis eruere? non venimus.
NUM 16:15 Iratusque Moyses valde, ait ad Dominum: Ne respicias sacrificia eorum: tu scis quod ne asellum quidem umquam acceperim ab eis, nec afflixerim quempiam eorum.
NUM 16:16 Dixitque ad Core: Tu, et omnis congregatio tua, state seorsum coram Domino, et Aaron die crastino separatim.
NUM 16:17 Tollite singuli thuribula vestra, et ponite super ea incensum, offerentes Domino ducenta quinquaginta thuribula: Aaron quoque teneat thuribulum suum.
NUM 16:18 Quod cum fecissent, stantibus Moyses et Aaron,
NUM 16:19 et coacervassent adversum eos omnem multitudinem ad ostium tabernaculi, apparuit cunctis gloria Domini.
NUM 16:20 Locutusque Dominus ad Moysen et Aaron, ait:
NUM 16:21 Separamini de medio congregationis hujus, ut eos repente disperdam.
NUM 16:22 Qui ceciderunt proni in faciem, atque dixerunt: Fortissime Deus spirituum universæ carnis, num uno peccante, contra omnes ira tua desæviet?
NUM 16:23 Et ait Dominus ad Moysen:
NUM 16:24 Præcipe universo populo ut separetur a tabernaculis Core et Dathan et Abiron.
NUM 16:25 Surrexitque Moyses, et abiit ad Dathan et Abiron: et sequentibus eum senioribus Israël,
NUM 16:26 dixit ad turbam: Recedite a tabernaculis hominum impiorum, et nolite tangere quæ ad eos pertinent, ne involvamini in peccatis eorum.
NUM 16:27 Cumque recessissent a tentoriis eorum per circuitum, Dathan et Abiron egressi stabant in introitu papilionum suorum cum uxoribus et liberis, omnique frequentia.
NUM 16:28 Et ait Moyses: In hoc scietis quod Dominus miserit me ut facerem universa quæ cernitis, et non ex proprio ea corde protulerim:
NUM 16:29 si consueta hominum morte interierint, et visitaverit eos plaga, qua et ceteri visitari solent, non misit me Dominus:
NUM 16:30 sin autem novam rem fecerit Dominus, ut aperiens terra os suum deglutiat eos et omnia quæ ad illos pertinent, descenderintque viventes in infernum, scietis quod blasphemaverint Dominum.
NUM 16:31 Confestim igitur ut cessavit loqui, dirupta est terra sub pedibus eorum:
NUM 16:32 et aperiens os suum, devoravit illos cum tabernaculis suis et universa substantia eorum,
NUM 16:33 descenderuntque vivi in infernum operti humo, et perierunt de medio multitudinis.
NUM 16:34 At vero omnis Israël, qui stabat per gyrum, fugit ad clamorem pereuntium, dicens: Ne forte et nos terra deglutiat.
NUM 16:35 Sed et ignis egressus a Domino interfecit ducentos quinquaginta viros, qui offerebant incensum.
NUM 16:36 Locutusque est Dominus ad Moysen, dicens:
NUM 16:37 Præcipe Eleazaro filio Aaron sacerdoti ut tollat thuribula quæ jacent in incendio, et ignem huc illucque dispergat: quoniam sanctificata sunt
NUM 16:38 in mortibus peccatorum: producatque ea in laminas, et affigat altari, eo quod oblatum sit in eis incensum Domino, et sanctificata sint, ut cernant ea pro signo et monimento filii Israël.
NUM 16:39 Tulit ergo Eleazar sacerdos thuribula ænea, in quibus obtulerant hi quos incendium devoravit, et produxit ea in laminas, affigens altari:
NUM 16:40 ut haberent postea filii Israël, quibus commonerentur ne quis accedat alienigena, et qui non est de semine Aaron ad offerendum incensum Domino, ne patiatur sicut passus est Core, et omnis congregatio ejus, loquente Domino ad Moysen.
NUM 16:41 Murmuravit autem omnis multitudo filiorum Israël sequenti die contra Moysen et Aaron, dicens: Vos interfecistis populum Domini.
NUM 16:42 Cumque oriretur seditio, et tumultus incresceret,
NUM 16:43 Moyses et Aaron fugerunt ad tabernaculum fœderis. Quod, postquam ingressi sunt, operuit nubes, et apparuit gloria Domini.
NUM 16:44 Dixitque Dominus ad Moysen:
NUM 16:45 Recedite de medio hujus multitudinis, etiam nunc delebo eos. Cumque jacerent in terra,
NUM 16:46 dixit Moyses ad Aaron: Tolle thuribulum, et hausto igne de altari, mitte incensum desuper, pergens cito ad populum, ut roges pro eis: jam enim egressa est ira a Domino, et plaga desævit.
NUM 16:47 Quod cum fecisset Aaron, et cucurrisset ad mediam multitudinem, quam jam vastabat incendium, obtulit thymiama:
NUM 16:48 et stans inter mortuos ac viventes, pro populo deprecatus est, et plaga cessavit.
NUM 16:49 Fuerunt autem qui percussi sunt, quatuordecim millia hominum, et septingenti, absque his qui perierant in seditione Core.
NUM 16:50 Reversusque est Aaron ad Moysen ad ostium tabernaculi fœderis postquam quievit interitus.
NUM 17:1 Et locutus est Dominus ad Moysen, dicens:
NUM 17:2 Loquere ad filios Israël, et accipe ab eis virgas singulas per cognationes suas, a cunctis principibus tribuum, virgas duodecim, et uniuscujusque nomen superscribes virgæ suæ.
NUM 17:3 Nomen autem Aaron erit in tribu Levi, et una virga cunctas seorsum familias continebit:
NUM 17:4 ponesque eas in tabernaculo fœderis coram testimonio, ubi loquar ad te.
NUM 17:5 Quem ex his elegero, germinabit virga ejus: et cohibebo a me querimonias filiorum Israël, quibus contra vos murmurant.
NUM 17:6 Locutusque est Moyses ad filios Israël: et dederunt ei omnes principes virgas per singulas tribus: fueruntque virgæ duodecim absque virga Aaron.
NUM 17:7 Quas cum posuisset Moyses coram Domino in tabernaculo testimonii,
NUM 17:8 sequenti die regressus invenit germinasse virgam Aaron in domo Levi: et turgentibus gemmis eruperant flores, qui, foliis dilatatis, in amygdalas deformati sunt.
NUM 17:9 Protulit ergo Moyses omnes virgas de conspectu Domini ad cunctos filios Israël: videruntque, et receperunt singuli virgas suas.
NUM 17:10 Dixitque Dominus ad Moysen: Refer virgam Aaron in tabernaculum testimonii, ut servetur ibi in signum rebellium filiorum Israël, et quiescant querelæ eorum a me, ne moriantur.
NUM 17:11 Fecitque Moyses sicut præceperat Dominus.
NUM 17:12 Dixerunt autem filii Israël ad Moysen: Ecce consumpti sumus, omnes perivimus.
NUM 17:13 Quicumque accedit ad tabernaculum Domini, moritur. Num usque ad internecionem cuncti delendi sumus?
NUM 18:1 Dixitque Dominus ad Aaron: Tu, et filii tui, et domus patris tui tecum, portabitis iniquitatem sanctuarii: et tu et filii tui simul sustinebitis peccata sacerdotii vestri.
NUM 18:2 Sed et fratres tuos de tribu Levi, et sceptrum patris tui sume tecum, præstoque sint, et ministrent tibi: tu autem et filii tui ministrabitis in tabernaculo testimonii.
NUM 18:3 Excubabuntque Levitæ ad præcepta tua, et ad cuncta opera tabernaculi: ita dumtaxat ut ad vasa sanctuarii et ad altare non accedant, ne et illi moriantur, et vos pereatis simul.
NUM 18:4 Sint autem tecum, et excubent in custodiis tabernaculi, et in omnibus cæremoniis ejus. Alienigena non miscebitur vobis.
NUM 18:5 Excubate in custodia sanctuarii, et in ministerio altaris: ne oriatur indignatio super filios Israël.
NUM 18:6 Ego dedi vobis fratres vestros Levitas de medio filiorum Israël, et tradidi donum Domino, ut serviant in ministeriis tabernaculi ejus.
NUM 18:7 Tu autem et filii tui custodite sacerdotium vestrum: et omnia quæ ad cultum altaris pertinent, et intra velum sunt, per sacerdotes administrabuntur: si quis externus accesserit, occidetur.
NUM 18:8 Locutusque est Dominus ad Aaron: Ecce dedi tibi custodiam primitiarum mearum. Omnia quæ sanctificantur a filiis Israël, tradidi tibi et filiis tuis pro officio sacerdotali legitima sempiterna.
NUM 18:9 Hæc ergo accipies de his, quæ sanctificantur et oblata sunt Domino. Omnis oblatio, et sacrificium, et quidquid pro peccato atque delicto redditur mihi, et cedit in Sancta sanctorum, tuum erit, et filiorum tuorum.
NUM 18:10 In sanctuario comedes illud: mares tantum edent ex eo, quia consecratum est tibi.
NUM 18:11 Primitias autem, quas voverint et obtulerint filii Israël, tibi dedi, et filiis tuis, ac filiabus tuis, jure perpetuo: qui mundus est in domo tua, vescetur eis.
NUM 18:12 Omnem medullam olei, et vini, ac frumenti, quidquid offerunt primitiarum Domino, tibi dedi.
NUM 18:13 Universa frugum initia, quas gignit humus, et Domino deportantur, cedent in usus tuos: qui mundus est in domo tua, vescetur eis.
NUM 18:14 Omne quod ex voto reddiderint filii Israël, tuum erit.
NUM 18:15 Quidquid primum erumpit e vulva cunctæ carnis, quam offerunt Domino, sive ex hominibus, sive de pecoribus fuerit, tui juris erit: ita dumtaxat ut pro hominis primogenito pretium accipias, et omne animal quod immundum est redimi facias,
NUM 18:16 cujus redemptio erit post unum mensem, siclis argenti quinque, pondere sanctuarii. Siclus viginti obolos habet.
NUM 18:17 Primogenitum autem bovis, et ovis, et capræ, non facies redimi, quia sanctificata sunt Domino. Sanguinem tantum eorum fundes super altare, et adipes adolebis in suavissimum odorem Domino.
NUM 18:18 Carnes vero in usum tuum cedent, sicut pectusculum consecratum, et armus dexter: tua erunt.
NUM 18:19 Omnes primitias sanctuarii, quas offerunt filii Israël Domino, tibi dedi, et filiis, ac filiabus tuis, jure perpetuo. Pactum salis est sempiternum coram Domino, tibi ac filiis tuis.
NUM 18:20 Dixitque Dominus ad Aaron: In terra eorum nihil possidebitis, nec habebitis partem inter eos: ego pars et hæreditas tua in medio filiorum Israël.
NUM 18:21 Filiis autem Levi dedi omnes decimas Israëlis in possessionem, pro ministerio, quo serviunt mihi in tabernaculo fœderis:
NUM 18:22 ut non accedant ultra filii Israël ad tabernaculum, nec committant peccatum mortiferum,
NUM 18:23 solis filiis Levi mihi in tabernaculo servientibus, et portantibus peccata populi. Legitimum sempiternum erit in generationibus vestris. Nihil aliud possidebunt,
NUM 18:24 decimarum oblatione contenti, quas in usus eorum et necessaria separavi.
NUM 18:25 Locutusque est Dominus ad Moysen, dicens:
NUM 18:26 Præcipe Levitis, atque denuntia: Cum acceperitis a filiis Israël decimas, quas dedi vobis, primitias earum offerte Domino, id est, decimam partem decimæ,
NUM 18:27 ut reputetur vobis in oblationem primitivorum, tam de areis quam de torcularibus:
NUM 18:28 et universis quorum accipitis primitias, offerte Domino, et date Aaron sacerdoti.
NUM 18:29 Omnia quæ offeretis ex decimis, et in donaria Domini separabitis, optima et electa erunt.
NUM 18:30 Dicesque ad eos: Si præclara et meliora quæque obtuleritis ex decimis, reputabitur vobis quasi de area, et torculari dederitis primitias:
NUM 18:31 et comedetis eas in omnibus locis vestris, tam vos quam familiæ vestræ: quia pretium est pro ministerio, quo servitis in tabernaculo testimonii.
NUM 18:32 Et non peccabitis super hoc, egregia vobis et pinguia reservantes, ne polluatis oblationes filiorum Israël, et moriamini.
NUM 19:1 Locutusque est Dominus ad Moysen et Aaron, dicens:
NUM 19:2 Ista est religio victimæ, quam constituit Dominus. Præcipe filiis Israël, ut adducant ad te vaccam rufam ætatis integræ, in qua nulla sit macula, nec portaverit jugum:
NUM 19:3 tradetisque eam Eleazaro sacerdoti, qui eductam extra castra, immolabit in conspectu omnium:
NUM 19:4 et tingens digitum in sanguine ejus, asperget contra fores tabernaculi septem vicibus,
NUM 19:5 comburetque eam cunctis videntibus, tam pelle et carnibus ejus quam sanguine et fimo flammæ traditis.
NUM 19:6 Lignum quoque cedrinum, et hyssopum, coccumque bis tinctum sacerdos mittet in flammam, quæ vaccam vorat.
NUM 19:7 Et tunc demum, lotis vestibus et corpore suo, ingredietur in castra, commaculatusque erit usque ad vesperum.
NUM 19:8 Sed et ille qui combusserit eam, lavabit vestimenta sua et corpus, et immundus erit usque ad vesperum.
NUM 19:9 Colliget autem vir mundus cineres vaccæ, et effundet eos extra castra in loco purissimo, ut sint multitudini filiorum Israël in custodiam, et in aquam aspersionis: quia pro peccato vacca combusta est.
NUM 19:10 Cumque laverit qui vaccæ portaverat cineres vestimenta sua, immundus erit usque ad vesperum. Habebunt hoc filii Israël, et advenæ qui habitant inter eos, sanctum jure perpetuo.
NUM 19:11 Qui tetigerit cadaver hominis, et propter hoc septem diebus fuerit immundus,
NUM 19:12 aspergetur ex hac aqua die tertio et septimo, et sic mundabitur. Si die tertio aspersus non fuerit, septimo non poterit emundari.
NUM 19:13 Omnis qui tetigerit humanæ animæ morticinum, et aspersus hac commistione non fuerit, polluet tabernaculum Domini et peribit ex Israël: quia aqua expiationis non est aspersus, immundus erit, et manebit spurcitia ejus super eum.
NUM 19:14 Ista est lex hominis qui moritur in tabernaculo: omnes qui ingrediuntur tentorium illius, et universa vasa quæ ibi sunt, polluta erunt septem diebus.
NUM 19:15 Vas, quod non habuerit operculum nec ligaturam desuper, immundum erit.
NUM 19:16 Si quis in agro tetigerit cadaver occisi hominis, aut per se mortui, sive os illius, vel sepulchrum, immundus erit septem diebus.
NUM 19:17 Tollentque de cineribus combustionis atque peccati, et mittent aquas vivas super eos in vas:
NUM 19:18 in quibus cum homo mundus tinxerit hyssopum, asperget ex eo omne tentorium, et cunctam supellectilem, et homines hujuscemodi contagione pollutos:
NUM 19:19 atque hoc modo mundus lustrabit immundum tertio et septimo die: expiatusque die septimo, lavabit et se et vestimenta sua, et immundus erit usque ad vesperum.
NUM 19:20 Si quis hoc ritu non fuerit expiatus, peribit anima illius de medio ecclesiæ: quia sanctuarium Domini polluit, et non est aqua lustrationis aspersus.
NUM 19:21 Erit hoc præceptum legitimum sempiternum. Ipse quoque qui aspergit aquas, lavabit vestimenta sua. Omnis qui tetigerit aquas expiationis, immundus erit usque ad vesperum.
NUM 19:22 Quidquid tetigerit immundus, immundum faciet: et anima, quæ horum quippiam tetigerit, immunda erit usque ad vesperum.
NUM 20:1 Veneruntque filii Israël et omnis multitudo in desertum Sin, mense primo, et mansit populus in Cades. Mortuaque est ibi Maria, et sepulta in eodem loco.
NUM 20:2 Cumque indigeret aqua populus, convenerunt adversum Moysen et Aaron:
NUM 20:3 et versi in seditionem, dixerunt: Utinam periissemus inter fratres nostros coram Domino.
NUM 20:4 Cur eduxistis ecclesiam Domini in solitudinem, ut et nos et nostra jumenta moriamur?
NUM 20:5 quare nos fecistis ascendere de Ægypto, et adduxistis in locum istum pessimum, qui seri non potest, qui nec ficum gignit, nec vineas, nec malogranata, insuper et aquam non habet ad bibendum?
NUM 20:6 Ingressusque Moyses et Aaron, dimissa multitudine, tabernaculum fœderis, corruerunt proni in terram, clamaveruntque ad Dominum, atque dixerunt: Domine Deus, audi clamorem hujus populi, et aperi eis thesaurum tuum fontem aquæ vivæ, ut satiati, cesset murmuratio eorum. Et apparuit gloria Domini super eos.
NUM 20:7 Locutusque est Dominus ad Moysen, dicens:
NUM 20:8 Tolle virgam, et congrega populum, tu et Aaron frater tuus, et loquimini ad petram coram eis, et illa dabit aquas. Cumque eduxeris aquam de petra, bibet omnis multitudo et jumenta ejus.
NUM 20:9 Tulit igitur Moyses virgam, quæ erat in conspectu Domini, sicut præceperat ei,
NUM 20:10 congregata multitudine ante petram: dixitque eis: Audite, rebelles et increduli: num de petra hac vobis aquam poterimus ejicere?
NUM 20:11 Cumque elevasset Moyses manum, percutiens virga bis silicem, egressæ sunt aquæ largissimæ, ita ut populus biberet et jumenta.
NUM 20:12 Dixitque Dominus ad Moysen et Aaron: Quia non credidistis mihi, ut sanctificaretis me coram filiis Israël, non introducetis hos populos in terram, quam dabo eis.
NUM 20:13 Hæc est aqua contradictionis, ubi jurgati sunt filii Israël contra Dominum, et sanctificatus est in eis.
NUM 20:14 Misit interea nuntios Moyses de Cades ad regem Edom, qui dicerent: Hæc mandat frater tuus Israël: Nosti omnem laborem qui apprehendit nos,
NUM 20:15 quomodo descenderint patres nostri in Ægyptum, et habitaverimus ibi multo tempore, afflixerintque nos Ægyptii, et patres nostros:
NUM 20:16 et quomodo clamaverimus ad Dominum, et exaudierit nos, miseritque angelum, qui eduxerit nos de Ægypto. Ecce in urbe Cades, quæ est in extremis finibus tuis, positi,
NUM 20:17 obsecramus ut nobis transire liceat per terram tuam. Non ibimus per agros, nec per vineas; non bibemus aquas de puteis tuis: sed gradiemur via publica, nec ad dexteram nec ad sinistram declinantes, donec transeamus terminos tuos.
NUM 20:18 Cui respondit Edom: Non transibis per me, alioquin armatus occurram tibi.
NUM 20:19 Dixeruntque filii Israël: Per tritam gradiemur viam: et si biberimus aquas tuas, nos et pecora nostra, dabimus quod justum est: nulla erit in pretio difficultas, tantum velociter transeamus.
NUM 20:20 At ille respondit: Non transibis. Statimque egressus est obvius, cum infinita multitudo, et manu forti,
NUM 20:21 nec voluit acquiescere deprecanti, ut concederet transitum per fines suos. Quam ob rem divertit ab eo Israël.
NUM 20:22 Cumque castra movissent de Cades, venerunt in montem Hor, qui est in finibus terræ Edom:
NUM 20:23 ubi locutus est Dominus ad Moysen:
NUM 20:24 Pergat, inquit, Aaron ad populos suos: non enim intrabit terram, quam dedi filiis Israël, eo quod incredulus fuerit ori meo, ad aquas contradictionis.
NUM 20:25 Tolle Aaron et filium ejus cum eo, et duces eos in montem Hor.
NUM 20:26 Cumque nudaveris patrem veste sua, indues ea Eleazarum filium ejus: Aaron colligetur, et morietur ibi.
NUM 20:27 Fecit Moyses ut præceperat Dominus: et ascenderunt in montem Hor coram omni multitudine.
NUM 20:28 Cumque Aaron spoliasset vestibus suis, induit eis Eleazarum filium ejus.
NUM 20:29 Illo mortuo in montis supercilio, descendit cum Eleazaro.
NUM 20:30 Omnis autem multitudo videns occubuisse Aaron, flevit super eo triginta diebus per cunctas familias suas.
NUM 21:1 Quod cum audisset Chananæus rex Arad, qui habitabat ad meridiem, venisse scilicet Israël per exploratorum viam, pugnavit contra illum, et victor existens, duxit ex eo prædam.
NUM 21:2 At Israël voto se Domino obligans, ait: Si tradideris populum istum in manu mea, delebo urbes ejus.
NUM 21:3 Exaudivitque Dominus preces Israël, et tradidit Chananæum, quem ille interfecit subversis urbibus ejus: et vocavit nomen loci illius Horma, id est, anathema.
NUM 21:4 Profecti sunt autem et de monte Hor, per viam quæ ducit ad mare Rubrum, ut circumirent terram Edom. Et tædere cœpit populum itineris ac laboris:
NUM 21:5 locutusque contra Deum et Moysen, ait: Cur eduxisti nos de Ægypto, ut moreremur in solitudine? deest panis, non sunt aquæ: anima nostra jam nauseat super cibo isto levissimo.
NUM 21:6 Quam ob rem misit Dominus in populum ignitos serpentes, ad quorum plagas et mortes plurimorum,
NUM 21:7 venerunt ad Moysen, atque dixerunt: Peccavimus, quia locuti sumus contra Dominum et te: ora ut tollat a nobis serpentes. Oravitque Moyses pro populo,
NUM 21:8 et locutus est Dominus ad eum: Fac serpentem æneum, et pone eum pro signo: qui percussus aspexerit eum, vivet.
NUM 21:9 Fecit ergo Moyses serpentem æneum, et posuit eum pro signo: quem cum percussi aspicerent, sanabantur.
NUM 21:10 Profectique filii Israël castrametati sunt in Oboth.
NUM 21:11 Unde egressi fixere tentoria in Jeabarim, in solitudine quæ respicit Moab contra orientalem plagam.
NUM 21:12 Et inde moventes, venerunt ad torrentem Zared.
NUM 21:13 Quem relinquentes castrametati sunt contra Arnon, quæ est in deserto, et prominet in finibus Amorrhæi. Siquidem Arnon terminus est Moab, dividens Moabitas et Amorrhæos.
NUM 21:14 Unde dicitur in libro bellorum Domini: [Sicut fecit in mari Rubro, sic faciet in torrentibus Arnon.
NUM 21:15 Scopuli torrentium inclinati sunt, ut requiescerent in Ar, et recumberent in finibus Moabitarum.]
NUM 21:16 Ex eo loco apparuit puteus, super quo locutus est Dominus ad Moysen: Congrega populum, et dabo ei aquam.
NUM 21:17 Tunc cecinit Israël carmen istud: [Ascendat puteus.] Concinebant:
NUM 21:18 [Puteus, quem foderunt principes et paraverunt duces multitudinis in datore legis, et in baculis suis.] De solitudine, Matthana.
NUM 21:19 De Matthana in Nahaliel: de Nahaliel in Bamoth.
NUM 21:20 De Bamoth, vallis est in regione Moab, in vertice Phasga, quod respicit contra desertum.
NUM 21:21 Misit autem Israël nuntios ad Sehon regem Amorrhæorum, dicens:
NUM 21:22 Obsecro ut transire mihi liceat per terram tuam: non declinabimus in agros et vineas; non bibemus aquas ex puteis: via regia gradiemur, donec transeamus terminos tuos.
NUM 21:23 Qui concedere noluit ut transiret Israël per fines suos: quin potius exercitu congregato, egressus est obviam in desertum, et venit in Jasa, pugnavitque contra eum.
NUM 21:24 A quo percussus est in ore gladii, et possessa est terra ejus ab Arnon usque Jeboc, et filios Ammon: quia forti præsidio tenebantur termini Ammonitarum.
NUM 21:25 Tulit ergo Israël omnes civitates ejus, et habitavit in urbibus Amorrhæi, in Hesebon scilicet, et viculis ejus.
NUM 21:26 Urbs Hesebon fuit Sehon regis Amorrhæi, qui pugnavit contra regem Moab: et tulit omnem terram, quæ ditionis illius fuerat usque Arnon.
NUM 21:27 Idcirco dicitur in proverbio: [Venite in Hesebon: ædificetur, et construatur civitas Sehon:
NUM 21:28 ignis egressus est de Hesebon, flamma de oppido Sehon, et devoravit Ar Moabitarum, et habitatores excelsorum Arnon.
NUM 21:29 Væ tibi Moab; peristi popule Chamos. Dedit filios ejus in fugam, et filias in captivitatem regi Amorrhæorum Sehon.
NUM 21:30 Jugum ipsorum disperiit ad Hesebon usque Dibon: lassi pervenerunt in Nophe, et usque Medaba.]
NUM 21:31 Habitavit itaque Israël in terra Amorrhæi.
NUM 21:32 Misitque Moyses qui explorarent Jazer: cujus ceperunt viculos, et possederunt habitatores.
NUM 21:33 Verteruntque se, et ascenderunt per viam Basan, et occurrit eis Og, rex Basan, cum omni populo suo, pugnaturus in Edrai.
NUM 21:34 Dixitque Dominus ad Moysen: Ne timeas eum, quia in manu tua tradidi illum, et omnem populum ac terram ejus: faciesque illi sicut fecisti Sehon, regi Amorrhæorum habitatori Hesebon.
NUM 21:35 Percusserunt igitur et hunc cum filiis suis, universumque populum ejus usque ad internecionem, et possederunt terram illius.
NUM 22:1 Profectique castrametati sunt in campestribus Moab, ubi trans Jordanem Jericho sita est.
NUM 22:2 Videns autem Balac filius Sephor omnia quæ fecerat Israël Amorrhæo,
NUM 22:3 et quod pertimuissent eum Moabitæ, et impetum ejus ferre non possent,
NUM 22:4 dixit ad majores natu Madian: Ita delebit hic populus omnes, qui in nostris finibus commorantur, quomodo solet bos herbas usque ad radices carpere. Ipse erat eo tempore rex in Moab.
NUM 22:5 Misit ergo nuntios ad Balaam filium Beor ariolum, qui habitabat super flumen terræ filiorum Ammon, ut vocarent eum, et dicerent: Ecce egressus est populus ex Ægypto, qui operuit superficiem terræ, sedens contra me.
NUM 22:6 Veni igitur, et maledic populo huic, quia fortior me est: si quomodo possim percutere et ejicere eum de terra mea. Novi enim quod benedictus sit cui benedixeris, et maledictus in quem maledicta congesseris.
NUM 22:7 Perrexeruntque seniores Moab, et majores natu Madian, habentes divinationis pretium in manibus. Cumque venissent ad Balaam, et narrassent ei omnia verba Balac,
NUM 22:8 ille respondit: Manete hic nocte, et respondebo quidquid mihi dixerit Dominus. Manentibus illis apud Balaam, venit Deus, et ait ad eum:
NUM 22:9 Quid sibi volunt homines isti apud te?
NUM 22:10 Respondit: Balac filius Sephor rex Moabitarum misit ad me,
NUM 22:11 dicens: Ecce populus qui egressus est de Ægypto, operuit superficiem terræ: veni, et maledic ei, si quomodo possim pugnans abigere eum.
NUM 22:12 Dixitque Deus ad Balaam: Noli ire cum eis, neque maledicas populo: quia benedictus est.
NUM 22:13 Qui mane consurgens dixit ad principes: Ite in terram vestram, quia prohibuit me Dominus venire vobiscum.
NUM 22:14 Reversi principes dixerunt ad Balac: Noluit Balaam venire nobiscum.
NUM 22:15 Rursum ille multo plures et nobiliores quam ante miserat, misit.
NUM 22:16 Qui cum venissent ad Balaam, dixerunt: Sic dicit Balac filius Sephor: Ne cuncteris venire ad me:
NUM 22:17 paratus sum honorare te, et quidquid volueris, dabo tibi: veni, et maledic populo isti.
NUM 22:18 Respondit Balaam: Si dederit mihi Balac plenam domum suam argenti et auri, non potero immutare verbum Domini Dei mei, ut vel plus, vel minus loquar.
NUM 22:19 Obsecro ut hic maneatis etiam hac nocte, et scire queam quid mihi rursum respondeat Dominus.
NUM 22:20 Venit ergo Deus ad Balaam nocte, et ait ei: Si vocare te venerunt homines isti, surge, et vade cum eis: ita dumtaxat, ut quod tibi præcepero, facias.
NUM 22:21 Surrexit Balaam mane, et strata asina sua profectus est cum eis.
NUM 22:22 Et iratus est Deus. Stetitque angelus Domini in via contra Balaam, qui insidebat asinæ, et duos pueros habebat secum.
NUM 22:23 Cernens asina angelum stantem in via, evaginato gladio, avertit se de itinere, et ibat per agrum. Quam cum verberaret Balaam, et vellet ad semitam reducere,
NUM 22:24 stetit angelus in angustiis duarum maceriarum, quibus vineæ cingebantur.
NUM 22:25 Quem videns asina, junxit se parieti, et attrivit sedentis pedem. At ille iterum verberabat eam:
NUM 22:26 et nihilominus angelus ad locum angustum transiens, ubi nec ad dexteram, nec ad sinistram poterat deviare, obvius stetit.
NUM 22:27 Cumque vidisset asina stantem angelum, concidit sub pedibus sedentis: qui iratus, vehementius cædebat fuste latera ejus.
NUM 22:28 Aperuitque Dominus os asinæ, et locuta est: Quid feci tibi? cur percutis me ecce jam tertio?
NUM 22:29 Respondit Balaam: Quia commeruisti, et illusisti mihi: utinam haberem gladium, ut te percuterem !
NUM 22:30 Dixit asina: Nonne animal tuum sum, cui semper sedere consuevisti usque in præsentem diem? dic quid simile umquam fecerim tibi. At ille ait: Numquam.
NUM 22:31 Protinus aperuit Dominus oculos Balaam, et vidit angelum stantem in via, evaginato gladio, adoravitque eum pronus in terram.
NUM 22:32 Cui angelus: Cur, inquit, tertio verberas asinam tuam? ego veni ut adversarer tibi, quia perversa est via tua, mihique contraria:
NUM 22:33 et nisi asina declinasset de via, dans locum resistenti, te occidissem, et illa viveret.
NUM 22:34 Dixit Balaam: Peccavi, nesciens quod tu stares contra me: et nunc si displicet tibi ut vadam, revertar.
NUM 22:35 Ait angelus: Vade cum istis, et cave ne aliud quam præcepero tibi loquaris. Ivit igitur cum principibus.
NUM 22:36 Quod cum audisset Balac, egressus est in occursum ejus in oppido Moabitarum, quod situm est in extremis finibus Arnon.
NUM 22:37 Dixitque ad Balaam: Misi nuntios ut vocarent te: cur non statim venisti ad me? an quia mercedem adventui tuo reddere nequeo?
NUM 22:38 Cui ille respondit: Ecce adsum: numquid loqui potero aliud, nisi quod Deus posuerit in ore meo?
NUM 22:39 Perrexerunt ergo simul, et venerunt in urbem, quæ in extremis regni ejus finibus erat.
NUM 22:40 Cumque occidisset Balac boves et oves, misit ad Balaam, et principes qui cum eo erant, munera.
NUM 22:41 Mane autem facto, duxit eum ad excelsa Baal, et intuitus est extremam partem populi.
NUM 23:1 Dixitque Balaam ad Balac: Ædifica mihi hic septem aras, et para totidem vitulos, ejusdemque numeri arietes.
NUM 23:2 Cumque fecisset juxta sermonem Balaam, imposuerunt simul vitulum et arietem super aram.
NUM 23:3 Dixitque Balaam ad Balac: Sta paulisper juxta holocaustum tuum, donec vadam, si forte occurrat mihi Dominus, et quodcumque imperaverit, loquar tibi.
NUM 23:4 Cumque abiisset velociter, occurrit illi Deus. Locutusque ad eum Balaam: Septem, inquit, aras erexi, et imposui vitulum et arietem desuper.
NUM 23:5 Dominus autem posuit verbum in ore ejus, et ait: Revertere ad Balac, et hæc loqueris.
NUM 23:6 Reversus invenit stantem Balac juxta holocaustum suum, et omnes principes Moabitarum:
NUM 23:7 assumptaque parabola sua, dixit: [De Aram adduxit me Balac rex Moabitarum, de montibus orientis: Veni, inquit, et maledic Jacob; propera, et detestare Israël.
NUM 23:8 Quomodo maledicam, cui non maledixit Deus? qua ratione detester, quem Dominus non detestatur?
NUM 23:9 De summis silicibus videbo eum, et de collibus considerabo illum. Populus solus habitabit, et inter gentes non reputabitur.
NUM 23:10 Quis dinumerare possit pulverem Jacob, et nosse numerum stirpis Israël? Moriatur anima mea morte justorum, et fiant novissima mea horum similia.]
NUM 23:11 Dixitque Balac ad Balaam: Quid est hoc quod agis? ut malediceres inimicis meis vocavi te, et tu e contrario benedicis eis.
NUM 23:12 Cui ille respondit: Num aliud possum loqui, nisi quod jusserit Dominus?
NUM 23:13 Dixit ergo Balac: Veni mecum in alterum locum unde partem Israël videas, et totum videre non possis: inde maledicito ei.
NUM 23:14 Cumque duxisset eum in locum sublimem, super verticem montis Phasga, ædificavit Balaam septem aras, et impositis supra vitulo atque ariete,
NUM 23:15 dixit ad Balac: Sta hic juxta holocaustum tuum, donec ego obvius pergam.
NUM 23:16 Cui cum Dominus occurrisset, posuissetque verbum in ore ejus, ait: Revertere ad Balac, et hæc loqueris ei.
NUM 23:17 Reversus invenit eum stantem juxta holocaustum suum, et principes Moabitarum cum eo. Ad quem Balac: Quid, inquit, locutus est Dominus?
NUM 23:18 At ille, assumpta parabola sua, ait: [Sta, Balac, et ausculta; audi, fili Sephor:
NUM 23:19 non est Deus quasi homo, ut mentiatur, nec ut filius hominis, ut mutetur. Dixit ergo, et non faciet? locutus est, et non implebit?
NUM 23:20 Ad benedicendum adductus sum: benedictionem prohibere non valeo.
NUM 23:21 Non est idolum in Jacob, nec videtur simulacrum in Israël. Dominus Deus ejus cum eo est, et clangor victoriæ regis in illo.
NUM 23:22 Deus eduxit illum de Ægypto, cujus fortitudo similis est rhinocerotis.
NUM 23:23 Non est augurium in Jacob, nec divinatio in Israël: temporibus suis dicetur Jacob et Israëli quid operatus sit Deus.
NUM 23:24 Ecce populus ut leæna consurget, et quasi leo erigetur: non accubabit donec devoret prædam, et occisorum sanguinem bibat.]
NUM 23:25 Dixitque Balac ad Balaam: Nec maledicas ei, nec benedicas.
NUM 23:26 Et ille ait: Nonne dixi tibi quod quidquid mihi Deus imperaret, hoc facerem?
NUM 23:27 Et ait Balac ad eum: Veni, et ducam te ad alium locum: si forte placeat Deo ut inde maledicas eis.
NUM 23:28 Cumque duxisset eum super verticem montis Phogor, qui respicit solitudinem,
NUM 23:29 dixit ei Balaam: Ædifica mihi hic septem aras, et para totidem vitulos, ejusdemque numeri arietes.
NUM 23:30 Fecit Balac ut Balaam dixerat: imposuitque vitulos et arietes per singulas aras.
NUM 24:1 Cumque vidisset Balaam quod placeret Domino ut benediceret Israëli, nequaquam abiit ut ante perrexerat, ut augurium quæreret: sed dirigens contra desertum vultum suum,
NUM 24:2 et elevans oculos, vidit Israël in tentoriis commorantem per tribus suas: et irruente in se spiritu Dei,
NUM 24:3 assumpta parabola, ait: [Dixit Balaam filius Beor: dixit homo, cujus obturatus est oculus:
NUM 24:4 dixit auditor sermonum Dei, qui visionem Omnipotentis intuitus est, qui cadit, et sic aperiuntur oculi ejus:
NUM 24:5 Quam pulchra tabernacula tua, Jacob, et tentoria tua, Israël !
NUM 24:6 ut valles nemorosæ, ut horti juxta fluvios irrigui, ut tabernacula quæ fixit Dominus, quasi cedri prope aquas.
NUM 24:7 Fluet aqua de situla ejus, et semen illius erit in aquas multas. Tolletur propter Agag, rex ejus, et auferetur regnum illius.
NUM 24:8 Deus eduxit illum de Ægypto, cujus fortitudo similis est rhinocerotis. Devorabunt gentes hostes illius, ossaque eorum confringent, et perforabunt sagittis.
NUM 24:9 Accubans dormivit ut leo, et quasi leæna, quam suscitare nullus audebit. Qui benedixerit tibi, erit et ipse benedictus: qui maledixerit, in maledictione reputabitur.]
NUM 24:10 Iratusque Balac contra Balaam, complosis manibus ait: Ad maledicendum inimicis meis vocavi te, quibus e contrario tertio benedixisti:
NUM 24:11 revertere ad locum tuum. Decreveram quidem magnifice honorare te, sed Dominus privavit te honore disposito.
NUM 24:12 Respondit Balaam ad Balac: Nonne nuntiis tuis, quos misisti ad me, dixi:
NUM 24:13 Si dederit mihi Balac plenam domum suam argenti et auri, non potero præterire sermonem Domini Dei mei, ut vel boni quid vel mali proferam ex corde meo: sed quidquid Dominus dixerit, hoc loquar?
NUM 24:14 verumtamen pergens ad populum meum, dabo consilium, quid populus tuus populo huic faciat extremo tempore.
NUM 24:15 Sumpta igitur parabola, rursum ait: [Dixit Balaam filius Beor: dixit homo, cujus obturatus est oculus:
NUM 24:16 dixit auditor sermonum Dei, qui novit doctrinam Altissimi, et visiones Omnipotentis videt, qui cadens apertos habet oculos:
NUM 24:17 Videbo eum, sed non modo: intuebor illum, sed non prope. Orietur stella ex Jacob, et consurget virga de Israël: et percutiet duces Moab, vastabitque omnes filios Seth.
NUM 24:18 Et erit Idumæa possessio ejus: hæreditas Seir cedet inimicis suis: Israël vero fortiter aget.
NUM 24:19 De Jacob erit qui dominetur, et perdat reliquias civitatis.]
NUM 24:20 Cumque vidisset Amalec, assumens parabolam, ait: [Principium gentium Amalec, cujus extrema perdentur.]
NUM 24:21 Vidit quoque Cinæum: et assumpta parabola, ait: [Robustum quidem est habitaculum tuum: sed si in petra posueris nidum tuum,
NUM 24:22 et fueris electus de stirpe Cin, quamdiu poteris permanere? Assur enim capiet te.]
NUM 24:23 Assumptaque parabola iterum locutus est: [Heu ! quis victurus est, quando ista faciet Deus?
NUM 24:24 Venient in trieribus de Italia: superabunt Assyrios, vastabuntque Hebræos, et ad extremum etiam ipsi peribunt.]
NUM 24:25 Surrexitque Balaam, et reversus est in locum suum: Balac quoque via, qua venerat, rediit.
NUM 25:1 Morabatur autem eo tempore Israël in Settim, et fornicatus est populus cum filiabus Moab,
NUM 25:2 quæ vocaverunt eos ad sacrificia sua. At ille comederunt et adoraverunt deos earum.
NUM 25:3 Initiatusque est Israël Beelphegor: et iratus Dominus,
NUM 25:4 ait ad Moysen: Tolle cunctos principes populi, et suspende eos contra solem in patibulis, ut avertatur furor meus ab Israël.
NUM 25:5 Dixitque Moyses ad judices Israël: Occidat unusquisque proximos suos, qui initiati sunt Beelphegor.
NUM 25:6 Et ecce unus de filiis Israël intravit coram fratribus suis ad scortum Madianitidem, vidente Moyse, et omni turba filiorum Israël, qui flebant ante fores tabernaculi.
NUM 25:7 Quod cum vidisset Phinees filius Eleazari filii Aaron sacerdotis, surrexit de medio multitudinis, et arrepto pugione,
NUM 25:8 ingressus est post virum Israëlitem in lupanar, et perfodit ambos simul, virum scilicet et mulierem in locis genitalibus. Cessavitque plaga a filiis Israël:
NUM 25:9 et occisi sunt viginti quatuor millia hominum.
NUM 25:10 Dixitque Dominus ad Moysen:
NUM 25:11 Phinees filius Eleazari filii Aaron sacerdotis avertit iram meam a filiis Israël: quia zelo meo commotus est contra eos, ut non ipse delerem filios Israël in zelo meo.
NUM 25:12 Idcirco loquere ad eum: Ecce do ei pacem fœderis mei,
NUM 25:13 et erit tam ipsi quam semini ejus pactum sacerdotii sempiternum: quia zelatus est pro Deo suo, et expiavit scelus filiorum Israël.
NUM 25:14 Erat autem nomen viri Israëlitæ, qui occisus est cum Madianitide, Zambri filius Salu, dux de cognatione et tribu Simeonis.
NUM 25:15 Porro mulier Madianitis, quæ pariter interfecta est, vocabatur Cozbi filia Sur principis nobilissimi Madianitarum.
NUM 25:16 Locutusque est Dominus ad Moysen, dicens:
NUM 25:17 Hostes vos sentiant Madianitæ, et percutite eos:
NUM 25:18 quia et ipsi hostiliter egerunt contra vos, et decepere insidiis per idolum Phogor, et Cozbi filiam ducis Madian sororem suam, quæ percussa est in die plagæ pro sacrilegio Phogor.
NUM 26:1 Postquam noxiorum sanguis effusus est, dixit Dominus ad Moysen et Eleazarum filium Aaron sacerdotem:
NUM 26:2 Numerate omnem summam filiorum Israël a viginti annis et supra, per domos et cognationes suas, cunctos qui possunt ad bella procedere.
NUM 26:3 Locuti sunt itaque Moyses et Eleazar sacerdos, in campestribus Moab super Jordanem contra Jericho, ad eos qui erant
NUM 26:4 a viginti annis et supra, sicut Dominus imperaverat, quorum iste est numerus.
NUM 26:5 Ruben primogenitus Israël: hujus filius, Henoch, a quo familia Henochitarum: et Phallu, a quo familia Phalluitarum:
NUM 26:6 et Hesron, a quo familia Hesronitarum: et Charmi, a quo familia Charmitarum.
NUM 26:7 Hæ sunt familiæ de stirpe Ruben: quarum numerus inventus est quadraginta tria millia, et septingenti triginta.
NUM 26:8 Filius Phallu, Eliab:
NUM 26:9 hujus filii, Namuel et Dathan et Abiron: isti sunt Dathan et Abiron principes populi, qui surrexerunt contra Moysen et Aaron in seditione Core, quando adversus Dominum rebellaverunt:
NUM 26:10 et aperiens terra os suum devoravit Core, morientibus plurimis, quando combussit ignis ducentos quinquaginta viros. Et factum est grande miraculum,
NUM 26:11 ut, Core pereunte, filii illius non perirent.
NUM 26:12 Filii Simeon per cognationes suas: Namuel, ab hoc familia Namuelitarum: Jamin, ab hoc familia Jaminitarum: Jachin, ab hoc familia Jachinitarum:
NUM 26:13 Zare, ab hoc familia Zareitarum: Saul, ab hoc familia Saulitarum.
NUM 26:14 Hæ sunt familiæ de stirpe Simeon, quarum omnis numerus fuit viginti duo millia ducenti.
NUM 26:15 Filii Gad per cognationes suas: Sephon, ab hoc familia Sephonitarum: Aggi, ab hoc familia Aggitarum: Suni, ab hoc familia Sunitarum:
NUM 26:16 Ozni, ab hoc familia Oznitarum: Her, ab hoc familia Heritarum:
NUM 26:17 Arod, ab hoc familia Aroditarum: Ariel, ab hoc familia Arielitarum.
NUM 26:18 Istæ sunt familiæ Gad, quarum omnis numerus fuit quadraginta millia quingenti.
NUM 26:19 Filii Juda, Her et Onan, qui ambo mortui sunt in terra Chanaan.
NUM 26:20 Fueruntque filii Juda per cognationes suas: Sela, a quo familia Selaitarum: Phares, a quo familia Pharesitarum: Zare, a quo familia Zareitarum.
NUM 26:21 Porro filii Phares: Hesron, a quo familia Hesronitarum: et Hamul, a quo familia Hamulitarum.
NUM 26:22 Istæ sunt familiæ Juda, quarum omnis numerus fuit septuaginta sex millia quingenti.
NUM 26:23 Filii Issachar per cognationes suas: Thola, a quo familia Tholaitarum: Phua, a quo familia Phuaitarum:
NUM 26:24 Jasub, a quo familia Jasubitarum: Semran, a quo familia Semranitarum.
NUM 26:25 Hæ sunt cognationes Issachar, quarum numerus fuit sexaginta quatuor millia trecenti.
NUM 26:26 Filii Zabulon per cognationes suas: Sared, a quo familia Sareditarum: Elon, a quo familia Elonitarum: Jalel, a quo familia Jalelitarum.
NUM 26:27 Hæ sunt cognationes Zabulon, quarum numerus fuit sexaginta millia quingenti.
NUM 26:28 Filii Joseph per cognationes suas, Manasse et Ephraim.
NUM 26:29 De Manasse ortus est Machir, a quo familia Machiritarum. Machir genuit Galaad, a quo familia Galaaditarum.
NUM 26:30 Galaad habuit filios: Jezer, a quo familia Jezeritarum: et Helec, a quo familia Helecitarum:
NUM 26:31 et Asriel, a quo familia Asrielitarum: et Sechem, a quo familia Sechemitarum:
NUM 26:32 et Semida, a quo familia Semidaitarum: et Hepher, a quo familia Hepheritarum.
NUM 26:33 Fuit autem Hepher pater Salphaad, qui filios non habebat, sed tantum filias: quarum ista sunt nomina: Maala, et Noa, et Hegla, et Melcha, et Thersa.
NUM 26:34 Hæ sunt familiæ Manasse, et numerus earum quinquaginta duo millia septingenti.
NUM 26:35 Filii autem Ephraim per cognationes suas fuerunt hi: Suthala, a quo familia Suthalaitarum: Becher, a quo familia Becheritarum: Thehen, a quo familia Thehenitarum.
NUM 26:36 Porro filius Suthala fuit Heran, a quo familia Heranitarum.
NUM 26:37 Hæ sunt cognationes filiorum Ephraim: quarum numerus fuit triginta duo millia quingenti.
NUM 26:38 Isti sunt filii Joseph per familias suas. Filii Benjamin in cognationibus suis: Bela, a quo familia Belaitarum: Asbel, a quo familia Asbelitarum: Ahiram, a quo familia Ahiramitarum:
NUM 26:39 Supham, a quo familia Suphamitarum: Hupham, a quo familia Huphamitarum.
NUM 26:40 Filii Bela: Hered, et Noëman. De Hered, familia Hereditarum: de Noëman, familia Noëmanitarum.
NUM 26:41 Hi sunt filii Benjamin per cognationes suas: quorum numerus fuit quadraginta quinque millia sexcenti.
NUM 26:42 Filii Dan per cognationes suas: Suham, a quo familia Suhamitarum. Hæ sunt cognationes Dan per familias suas.
NUM 26:43 Omnes fuere Suhamitæ, quorum numerus erat sexaginta quatuor millia quadringenti.
NUM 26:44 Filii Aser per cognationes suas: Jemna, a quo familia Jemnaitarum: Jessui, a quo familia Jessuitarum: Brie, a quo familia Brieitarum.
NUM 26:45 Filii Brie: Heber, a quo familia Heberitarum: et Melchiel, a quo familia Melchielitarum.
NUM 26:46 Nomen autem filiæ Aser fuit Sara.
NUM 26:47 Hæ cognationes filiorum Aser, et numerus eorum quinquaginta tria millia quadringenti.
NUM 26:48 Filii Nephthali per cognationes suas: Jesiel, a quo familia Jesielitarum: Guni, a quo familia Gunitarum:
NUM 26:49 Jeser, a quo familia Jeseritarum: Sellem, a quo familia Sellemitarum.
NUM 26:50 Hæ sunt cognationes filiorum Nephthali per familias suas: quorum numerus quadraginta quinque millia quadringenti.
NUM 26:51 Ista est summa filiorum Israël, qui recensiti sunt, sexcenta millia, et mille septingenti triginta.
NUM 26:52 Locutusque est Dominus ad Moysen, dicens:
NUM 26:53 Istis dividetur terra juxta numerum vocabulorum in possessiones suas.
NUM 26:54 Pluribus majorem partem dabis, et paucioribus minorem: singulis, sicut nunc recensiti sunt, tradetur possessio:
NUM 26:55 ita dumtaxat ut sors terram tribubus dividat et familiis.
NUM 26:56 Quidquid sorte contigerit, hoc vel plures accipiant, vel pauciores.
NUM 26:57 Hic quoque est numerus filiorum Levi per familias suas: Gerson, a quo familia Gersonitarum: Caath, a quo familia Caathitarum: Merari, a quo familia Meraritarum.
NUM 26:58 Hæ sunt familiæ Levi: familia Lobni, familia Hebroni, familia Moholi, familia Musi, familia Core. At vero Caath genuit Amram:
NUM 26:59 qui habuit uxorem Jochabed filiam Levi, quæ nata est ei in Ægypto. Hæc genuit Amram viro suo filios, Aaron, et Moysen, et Mariam sororem eorum.
NUM 26:60 De Aaron orti sunt Nadab et Abiu, et Eleazar et Ithamar:
NUM 26:61 quorum Nadab et Abiu mortui sunt, cum obtulissent ignem alienum coram Domino.
NUM 26:62 Fueruntque omnes qui numerati sunt, viginti tria millia generis masculini ab uno mense et supra: quia non sunt recensiti inter filios Israël, nec eis cum ceteris data possessio est.
NUM 26:63 Hic est numerus filiorum Israël, qui descripti sunt a Moyse et Eleazaro sacerdote, in campestribus Moab supra Jordanem contra Jericho:
NUM 26:64 inter quos, nullus fuit eorum qui ante numerati sunt a Moyse et Aaron in deserto Sinai:
NUM 26:65 prædixerat enim Dominus quod omnes morerentur in solitudine. Nullusque remansit ex eis, nisi Caleb filius Jephone, et Josue filius Nun.
NUM 27:1 Accesserunt autem filiæ Salphaad, filii Hepher, filii Galaad, filii Machir, filii Manasse, qui fuit filius Joseph: quarum sunt nomina, Maala, et Noa, et Hegla, et Melcha, et Thersa.
NUM 27:2 Steteruntque coram Moyse et Eleazaro sacerdote et cunctis principibus populi ad ostium tabernaculi fœderis, atque dixerunt:
NUM 27:3 Pater noster mortuus est in deserto, nec fuit in seditione, quæ concitata est contra Dominum sub Core, sed in peccato suo mortuus est: hic non habuit mares filios. Cur tollitur nomen illius de familia sua, quia non habuit filium? date nobis possessionem inter cognatos patris nostri.
NUM 27:4 Retulitque Moyses causam earum ad judicium Domini.
NUM 27:5 Qui dixit ad eum:
NUM 27:6 Justam rem postulant filiæ Salphaad: da eis possessionem inter cognatos patris sui, et ei in hæreditatem succedant.
NUM 27:7 Ad filios autem Israël loqueris hæc:
NUM 27:8 Homo cum mortuus fuerit absque filio, ad filiam ejus transibit hæreditas.
NUM 27:9 Si filiam non habuerit, habebit successores fratres suos.
NUM 27:10 Quod si et fratres non fuerint, dabitis hæreditatem fratribus patris ejus.
NUM 27:11 Sin autem nec patruos habuerit, dabitur hæreditas his qui ei proximi sunt. Eritque hoc filiis Israël sanctum lege perpetua, sicut præcepit Dominus Moysi.
NUM 27:12 Dixit quoque Dominus ad Moysen: Ascende in montem istum Abarim, et contemplare inde terram, quam daturus sum filiis Israël.
NUM 27:13 Cumque videris eam, ibis et tu ad populum tuum, sicut ivit frater tuus Aaron:
NUM 27:14 quia offendistis me in deserto Sin in contradictione multitudinis, nec sanctificare me voluistis coram ea super aquas. Hæ sunt aquæ contradictionis in Cades deserti Sin.
NUM 27:15 Cui respondit Moyses:
NUM 27:16 Provideat Dominus Deus spirituum omnis carnis hominem, qui sit super multitudinem hanc:
NUM 27:17 et possit exire et intrare ante eos, et educere eos vel introducere: ne sit populus Domini sicut oves absque pastore.
NUM 27:18 Dixitque Dominus ad eum: Tolle Josue filium Nun, virum in quo est spiritus, et pone manum tuam super eum.
NUM 27:19 Qui stabit coram Eleazaro sacerdote et omni multitudine:
NUM 27:20 et dabis ei præcepta cunctis videntibus, et partem gloriæ tuæ, ut audiat eum omnis synagoga filiorum Israël.
NUM 27:21 Pro hoc, si quid agendum erit, Eleazar sacerdos consulet Dominum. Ad verbum ejus egredietur et ingredietur ipse, et omnes filii Israël cum eo, et cetera multitudo.
NUM 27:22 Fecit Moyses ut præceperat Dominus: cumque tulisset Josue, statuit eum coram Eleazaro sacerdote et omni frequentia populi.
NUM 27:23 Et impositis capiti ejus manibus, cuncta replicavit quæ mandaverat Dominus.
NUM 28:1 Dixit quoque Dominus ad Moysen:
NUM 28:2 Præcipe filiis Israël, et dices ad eos: Oblationem meam et panes, et incensum odoris suavissimi offerte per tempora sua.
NUM 28:3 Hæc sunt sacrificia quæ offerre debetis: agnos anniculos immaculatos duos quotidie in holocaustum sempiternum:
NUM 28:4 unum offeretis mane, et alterum ad vesperum:
NUM 28:5 decimam partem ephi similæ, quæ conspersa sit oleo purissimo, et habeat quartam partem hin.
NUM 28:6 Holocaustum juge est quod obtulistis in monte Sinai in odorem suavissimum incensi Domini.
NUM 28:7 Et libabitis vini quartam partem hin per agnos singulos in sanctuario Domini.
NUM 28:8 Alterumque agnum similiter offeretis ad vesperam juxta omnem ritum sacrificii matutini, et libamentorum ejus, oblationem suavissimi odoris Domino.
NUM 28:9 Die autem sabbati offeretis duos agnos anniculos immaculatos, et duas decimas similæ oleo conspersæ in sacrificio, et liba:
NUM 28:10 quæ rite funduntur per singula sabbata in holocaustum sempiternum.
NUM 28:11 In calendis autem offeretis holocaustum Domino, vitulos de armento duos, arietem unum, agnos anniculos septem immaculatos,
NUM 28:12 et tres decimas similæ oleo conspersæ in sacrificio per singulos vitulos: et duas decimas similæ oleo conspersæ per singulos arietes:
NUM 28:13 et decimam decimæ similæ ex oleo in sacrificio per agnos singulos: holocaustum suavissimi odoris atque incensi est Domino.
NUM 28:14 Libamenta autem vini, quæ per singulas fundenda sunt victimas, ista erunt: media pars hin per singulos vitulos, tertia per arietem, quarta per agnum. Hoc erit holocaustum per omnes menses, qui sibi anno vertente succedunt.
NUM 28:15 Hircus quoque offeretur Domino pro peccatis in holocaustum sempiternum cum libamentis suis.
NUM 28:16 Mense autem primo, quartadecima die mensis, Phase Domini erit,
NUM 28:17 et quintadecima die solemnitas: septem diebus vescentur azymis.
NUM 28:18 Quarum dies prima venerabilis et sancta erit: omne opus servile non facietis in ea.
NUM 28:19 Offeretisque incensum holocaustum Domino, vitulos de armento duos, arietem unum, agnos anniculos immaculatos septem:
NUM 28:20 et sacrificia singulorum ex simila quæ conspersa sit oleo, tres decimas per singulos vitulos, et duas decimas per arietem,
NUM 28:21 et decimam decimæ per agnos singulos, id est, per septem agnos.
NUM 28:22 Et hircum pro peccato unum, ut expietur pro vobis,
NUM 28:23 præter holocaustum matutinum, quod semper offeretis.
NUM 28:24 Ita facietis per singulos dies septem dierum in fomitem ignis, et in odorem suavissimum Domino, qui surget de holocausto, et de libationibus singulorum.
NUM 28:25 Dies quoque septimus celeberrimus et sanctus erit vobis: omne opus servile non facietis in eo.
NUM 28:26 Dies etiam primitivorum, quando offeretis novas fruges Domino, expletis hebdomadibus, venerabilis et sancta erit: omne opus servile non facietis in ea.
NUM 28:27 Offeretisque holocaustum in odorem suavissimum Domino, vitulos de armento duos, arietem unum, et agnos anniculos immaculatos septem:
NUM 28:28 atque in sacrificiis eorum, similæ oleo conspersæ tres decimas per singulos vitulos, per arietes duas,
NUM 28:29 per agnos decimam decimæ, qui simul sunt agni septem. Hircum quoque,
NUM 28:30 qui mactatur pro expiatione: præter holocaustum sempiternum et liba ejus.
NUM 28:31 Immaculata offeretis omnia cum libationibus suis.
NUM 29:1 Mensis etiam septimi prima dies venerabilis et sancta erit vobis. Omne opus servile non facietis in ea, quia dies clangoris est et tubarum.
NUM 29:2 Offeretisque holocaustum in odorem suavissimum Domino, vitulum de armento unum, arietem unum, et agnos anniculos immaculatos septem:
NUM 29:3 et in sacrificiis eorum, similæ oleo conspersæ tres decimas per singulos vitulos, duas decimas per arietem,
NUM 29:4 unam decimam per agnum, qui simul sunt agni septem:
NUM 29:5 et hircum pro peccato, qui offertur in expiationem populi,
NUM 29:6 præter holocaustum calendarum cum sacrificiis suis, et holocaustum sempiternum cum libationibus solitis: eisdem cæremoniis offeretis in odorem suavissimum incensum Domino.
NUM 29:7 Decima quoque dies mensis hujus septimi erit vobis sancta atque venerabilis, et affligetis animas vestras: omne opus servile non facietis in ea.
NUM 29:8 Offeretisque holocaustum Domino in odorem suavissimum, vitulum de armento unum, arietem unum, agnos anniculos immaculatos septem:
NUM 29:9 et in sacrificiis eorum similæ oleo conspersæ tres decimas per singulos vitulos, duas decimas per arietem,
NUM 29:10 decimam decimæ per agnos singulos, qui sunt simul agni septem:
NUM 29:11 et hircum pro peccato, absque his quæ offerri pro delicto solent in expiationem, et holocaustum sempiternum, cum sacrificio et libaminibus eorum.
NUM 29:12 Quintadecima vero die mensis septimi, quæ vobis sancta erit atque venerabilis, omne opus servile non facietis in ea, sed celebrabitis solemnitatem Domino septem diebus.
NUM 29:13 Offeretisque holocaustum in odorem suavissimum Domino, vitulos de armento tredecim, arietes duos, agnos anniculos immaculatos quatuordecim:
NUM 29:14 et in libamentis eorum, similæ oleo conspersæ tres decimas per vitulos singulos, qui sunt simul vituli tredecim, et duas decimas arieti uno, id est, simul arietibus duobus,
NUM 29:15 et decimam decimæ agnis singulis, qui sunt simul agni quatuordecim:
NUM 29:16 et hircum pro peccato, absque holocausto sempiterno, et sacrificio, et libamine ejus.
NUM 29:17 In die altero offeretis vitulos de armento duodecim, arietes duos, agnos anniculos immaculatos quatuordecim:
NUM 29:18 sacrificiaque et libamina singulorum, per vitulos, et arietes, et agnos rite celebrabitis:
NUM 29:19 et hircum pro peccato, absque holocausto sempiterno, sacrificioque et libamine ejus.
NUM 29:20 Die tertio offeretis vitulos undecim, arietes duos, agnos anniculos immaculatos quatuordecim:
NUM 29:21 sacrificiaque et libamina singulorum, per vitulos, et arietes, et agnos rite celebrabitis:
NUM 29:22 et hircum pro peccato, absque holocausto sempiterno, sacrificioque et libamine ejus.
NUM 29:23 Die quarto offeretis vitulos decem, arietes duos, agnos anniculos immaculatos quatuordecim:
NUM 29:24 sacrificiaque et libamina singulorum, per vitulos, et arietes, et agnos rite celebrabitis:
NUM 29:25 et hircum pro peccato, absque holocausto sempiterno, sacrificioque ejus et libamine.
NUM 29:26 Die quinto offeretis vitulos novem, arietes duos, agnos anniculos immaculatos quatuordecim:
NUM 29:27 sacrificiaque et libamina singulorum, per vitulos, et arietes, et agnos rite celebrabitis:
NUM 29:28 et hircum pro peccato, absque holocausto sempiterno, sacrificioque ejus et libamine.
NUM 29:29 Die sexto offeretis vitulos octo, arietes duos, agnos anniculos immaculatos quatuordecim:
NUM 29:30 sacrificiaque et libamina singulorum, per vitulos, et arietes, et agnos rite celebrabitis:
NUM 29:31 et hircum pro peccato, absque holocausto sempiterno, sacrificioque ejus et libamine.
NUM 29:32 Die septimo offeretis vitulos septem, et arietes duos, agnos anniculos immaculatos quatuordecim:
NUM 29:33 sacrificiaque et libamina singulorum, per vitulos, et arietes, et agnos rite celebrabitis:
NUM 29:34 et hircum pro peccato, absque holocausto sempiterno, sacrificioque ejus et libamine.
NUM 29:35 Die octavo, qui est celeberrimus, omne opus servile non facietis,
NUM 29:36 offerentes holocaustum in odorem suavissimum Domino, vitulum unum, arietem unum, agnos anniculos immaculatos septem:
NUM 29:37 sacrificiaque et libamina singulorum, per vitulos, et arietes, et agnos rite celebrabitis:
NUM 29:38 et hircum pro peccato, absque holocausto sempiterno, sacrificioque ejus et libamine.
NUM 29:39 Hæc offeretis Domino in solemnitatibus vestris: præter vota et oblationes spontaneas in holocausto, in sacrificio, in libamine, et in hostiis pacificis.
NUM 30:1 Narravitque Moyses filiis Israël omnia quæ ei Dominus imperarat.
NUM 30:2 Et locutus est ad principes tribuum filiorum Israël: Iste est sermo quem præcepit Dominus:
NUM 30:3 Si quis virorum votum Domino voverit, aut se constrinxerit juramento: non faciet irritum verbum suum, sed omne quod promisit, implebit.
NUM 30:4 Mulier si quippiam voverit, et se constrinxerit juramento, quæ est in domo patris sui, et in ætate adhuc puellari: si cognoverit pater votum quod pollicita est, et juramentum quo obligavit animam suam, et tacuerit, voti rea erit:
NUM 30:5 quidquid pollicita est, et juravit, opere complebit.
NUM 30:6 Sin autem statim ut audierit, contradixerit pater: et vota et juramenta ejus irrita erunt, nec obnoxia tenebitur sponsioni, eo quod contradixerit pater.
NUM 30:7 Si maritum habuerit, et voverit aliquid, et semel de ore ejus verbum egrediens animam ejus obligaverit juramento:
NUM 30:8 quo die audierit vir, et non contradixerit, voti rea erit, reddetque quodcumque promiserat.
NUM 30:9 Sin autem audiens statim contradixerit, et irritas fecerit pollicitationes ejus, verbaque quibus obstrinxerat animam suam, propitius erit ei Dominus.
NUM 30:10 Vidua et repudiata quidquid voverint, reddent.
NUM 30:11 Uxor in domo viri cum se voto constrinxerit et juramento,
NUM 30:12 si audierit vir, et tacuerit, nec contradixerit sponsioni, reddet quodcumque promiserat.
NUM 30:13 Sin autem extemplo contradixerit, non tenebitur promissionis rea: quia maritus contradixit, et Dominus ei propitius erit.
NUM 30:14 Si voverit, et juramento se constrinxerit, ut per jejunium, vel ceterarum rerum abstinentiam affligat animam suam, in arbitrio viri erit ut faciat, sive non faciat.
NUM 30:15 Quod si audiens vir tacuerit, et in alteram diem distulerit sententiam, quidquid voverat atque promiserat, reddet: quia statim ut audivit, tacuit.
NUM 30:16 Sin autem contradixerit postquam rescivit, portabit ipse iniquitatem ejus.
NUM 30:17 Istæ sunt leges, quas constituit Dominus Moysi inter virum et uxorem, inter patrem et filiam, quæ in puellari adhuc ætate est, vel quæ manet in parentis domo.
NUM 31:1 Locutusque est Dominus ad Moysen, dicens:
NUM 31:2 Ulciscere prius filios Israël de Madianitis, et sic colligeris ad populum tuum.
NUM 31:3 Statimque Moyses: Armate, inquit, ex vobis viros ad pugnam, qui possint ultionem Domini expetere de Madianitis.
NUM 31:4 Mille viri de singulis tribubus eligantur ex Israël qui mittantur ad bellum.
NUM 31:5 Dederuntque millenos de singulis tribubus, id est, duodecim millia expeditorum ad pugnam:
NUM 31:6 quos misit Moyses cum Phinees filio Eleazari sacerdotis, vasa quoque sancta, et tubas ad clangendum tradidit ei.
NUM 31:7 Cumque pugnassent contra Madianitas atque vicissent, omnes mares occiderunt,
NUM 31:8 et reges eorum, Evi, et Recem, et Sur, et Hur, et Rebe, quinque principes gentis: Balaam quoque filium Beor interfecerunt gladio.
NUM 31:9 Ceperuntque mulieres eorum, et parvulos, omniaque pecora, et cunctam supellectilem: quidquid habere potuerant depopulati sunt:
NUM 31:10 tam urbes quam viculos et castella flamma consumpsit.
NUM 31:11 Et tulerunt prædam, et universa quæ ceperant tam ex hominibus quam ex jumentis,
NUM 31:12 et adduxerunt ad Moysen, et Eleazarum sacerdotem, et ad omnem multitudinem filiorum Israël: reliqua autem utensilia portaverunt ad castra in campestribus Moab juxta Jordanem contra Jericho.
NUM 31:13 Egressi sunt autem Moyses et Eleazar sacerdos, et omnes principes synagogæ, in occursum eorum extra castra.
NUM 31:14 Iratusque Moyses principibus exercitus, tribunis, et centurionibus qui venerant de bello,
NUM 31:15 ait: Cur feminas reservastis?
NUM 31:16 nonne istæ sunt, quæ deceperunt filios Israël ad suggestionem Balaam, et prævaricari vos fecerunt in Domino super peccato Phogor, unde et percussus est populus?
NUM 31:17 ergo cunctos interficite quidquid est generis masculinis, etiam in parvulis: et mulieres, quæ noverunt viros in coitu, jugulate:
NUM 31:18 puellas autem et omnes feminas virgines reservate vobis:
NUM 31:19 et manete extra castra septem diebus. Qui occiderit hominem, vel occisum tetigerit, lustrabitur die tertio et septimo.
NUM 31:20 Et de omni præda, sive vestimentum fuerit, sive vas, et aliquid in utensilia præparatum, de caprarum pellibus, et pilis, et ligno, expiabitur.
NUM 31:21 Eleazar quoque sacerdos ad viros exercitus, qui pugnaverunt, sic locutus est: Hoc est præceptum legis, quod mandavit Dominus Moysi:
NUM 31:22 aurum, et argentum, et æs, et ferrum, et plumbum, et stannum,
NUM 31:23 et omne, quod potest transire per flammas, igne purgabitur: quidquid autem ignem non potest sustinere, aqua expiationis sanctificabitur:
NUM 31:24 et lavabitis vestimenta vestra die septimo, et purificati postea castra intrabitis.
NUM 31:25 Dixit quoque Dominus ad Moysen:
NUM 31:26 Tollite summam eorum quæ capta sunt, ab homine usque ad pecus, tu et Eleazar sacerdos et principes vulgi:
NUM 31:27 dividesque ex æquo prædam inter eos qui pugnaverunt egressique sunt ad bellum, et inter omnem reliquam multitudinem.
NUM 31:28 Et separabis partem Domino ab his qui pugnaverunt et fuerunt in bello, unam animam de quingentis, tam ex hominibus quam ex bobus et asinis et ovibus,
NUM 31:29 et dabis eam Eleazaro sacerdoti, quia primitiæ Domini sunt.
NUM 31:30 Ex media quoque parte filiorum Israël accipies quinquagesimum caput hominum, et boum, et asinorum, et ovium, cunctorum animantium, et dabis ea Levitis, qui excubant in custodiis tabernaculi Domini.
NUM 31:31 Feceruntque Moyses et Eleazar sicut præceperat Dominus.
NUM 31:32 Fuit autem præda, quam exercitus ceperat, ovium sexcenta septuaginta quinque millia,
NUM 31:33 boum septuaginta duo millia,
NUM 31:34 asinorum sexaginta millia et mille:
NUM 31:35 animæ hominum sexus feminei, quæ non cognoverant viros, triginta duo millia.
NUM 31:36 Dataque est media pars his qui in prælio fuerant, ovium trecenta triginta septem millia quingentæ:
NUM 31:37 e quibus in partem Domini supputatæ sunt oves sexcentæ septuaginta quinque:
NUM 31:38 et de bobus triginta sex millibus, boves septuaginta et duo:
NUM 31:39 de asinis triginta millibus quingentis, asini sexaginta unus:
NUM 31:40 de animabus hominum sedecim millibus, cesserunt in partem Domini triginta duæ animæ.
NUM 31:41 Tradiditque Moyses numerum primitiarum Domini Eleazaro sacerdoti, sicut fuerat ei imperatum,
NUM 31:42 ex media parte filiorum Israël, quam separaverat his qui in prælio fuerant.
NUM 31:43 De media vero parte, quæ contigerat reliquæ multitudini, id est, de ovibus trecentis triginta septem millibus quingentis,
NUM 31:44 et de bobus triginta sex millibus,
NUM 31:45 et de asinis triginta millibus quingentis,
NUM 31:46 et de hominibus sedecim millibus,
NUM 31:47 tulit Moyses quinquagesimum caput, et dedit Levitis, qui excubabant in tabernaculo Domini, sicut præceperat Dominus.
NUM 31:48 Cumque accessissent principes exercitus ad Moysen, et tribuni, centurionesque, dixerunt:
NUM 31:49 Nos servi tui recensuimus numerum pugnatorum, quos habuimus sub manu nostra: et ne unus quidem defuit.
NUM 31:50 Ob hanc causam offerimus in donariis Domini singuli quod in præda auri potuimus invenire, periscelides et armillas, annulos et dextralia, ac murænulas, ut depreceris pro nobis Dominum.
NUM 31:51 Susceperuntque Moyses et Eleazar sacerdos omne aurum in diversis speciebus,
NUM 31:52 pondo sedecim millia septingentos quinquaginta siclos, a tribunis et centurionibus.
NUM 31:53 Unusquisque enim quod in præda rapuerat, suum erat.
NUM 31:54 Et susceptum intulerunt in tabernaculum testimonii, in monimentum filiorum Israël coram Domino.
NUM 32:1 Filii autem Ruben et Gad habebant pecora multa, et erat illis in jumentis infinita substantia. Cumque vidissent Jazer et Galaad aptas animalibus alendis terras,
NUM 32:2 venerunt ad Moysen, et ad Elezarum sacerdotem, et principes multitudinis, atque dixerunt:
NUM 32:3 Ataroth, et Dibon, et Jazer, et Nemra, Hesebon, et Eleale, et Saban, et Nebo, et Beon,
NUM 32:4 terra, quam percussit Dominus in conspectu filiorum Israël, regio uberrima est ad pastum animalium: et nos servi tui habemus jumenta plurima,
NUM 32:5 precamurque si invenimus gratiam coram te, ut des nobis famulis tuis eam in possessionem, nec facias nos transire Jordanem.
NUM 32:6 Quibus respondit Moyses: Numquid fratres vestri ibunt ad pugnam, et vos hic sedebitis?
NUM 32:7 cur subvertitis mentes filiorum Israël, ne transire audeant in locum, quem eis daturus est Dominus?
NUM 32:8 Nonne ita egerunt patres vestri, quando misi de Cadesbarne ad explorandam terram?
NUM 32:9 cumque venissent usque ad Vallem botri, lustrata omni regione, subverterunt cor filiorum Israël, ut non intrarent fines, quos eis Dominus dedit.
NUM 32:10 Qui iratus juravit, dicens:
NUM 32:11 Si videbunt homines isti, qui ascenderunt ex Ægypto a viginti annis et supra, terram, quam sub juramento pollicitus sum Abraham, Isaac, et Jacob: et noluerunt sequi me,
NUM 32:12 præter Caleb filium Jephone Cenezæum, et Josue filium Nun: isti impleverunt voluntatem meam.
NUM 32:13 Iratusque Dominus adversum Israël, circumduxit eum per desertum quadraginta annis, donec consumeretur universa generatio, quæ fecerat malum in conspectu ejus.
NUM 32:14 Et ecce, inquit, vos surrexistis pro patribus vestris, incrementa et alumni hominum peccatorum, ut augeretis furorem Domini contra Israël.
NUM 32:15 Quod si nolueritis sequi eum, in solitudine populum derelinquet, et vos causa eritis necis omnium.
NUM 32:16 At illi prope accedentes, dixerunt: Caulas ovium fabricabimus, et stabula jumentorum, parvulis quoque nostris urbes munitas:
NUM 32:17 nos autem ipsi armati et accincti pergemus ad prælium ante filios Israël, donec introducamus eos ad loca sua. Parvuli nostri, et quidquid habere possumus, erunt in urbibus muratis, propter habitatorum insidias.
NUM 32:18 Non revertemur in domos nostras, usque dum possideant filii Israël hæreditatem suam:
NUM 32:19 nec quidquam quæremus trans Jordanem, quia jam habemus nostram possessionem in orientali ejus plaga.
NUM 32:20 Quibus Moyses ait: Si facitis quod promittitis, expediti pergite coram Domino ad pugnam:
NUM 32:21 et omnis vir bellator armatus Jordanem transeat, donec subvertat Dominus inimicos suos,
NUM 32:22 et subjiciatur ei omnis terra: tunc eritis inculpabiles apud Dominum et apud Israël, et obtinebitis regiones, quas vultis, coram Domino.
NUM 32:23 Sin autem quod dicitis, non feceritis, nulli dubium est quin peccetis in Deum: et scitote quoniam peccatum vestrum apprehendet vos.
NUM 32:24 Ædificate ergo urbes parvulis vestris, et caulas, et stabula ovibus ac jumentis: et quod polliciti estis, implete.
NUM 32:25 Dixeruntque filii Gad et Ruben ad Moysen: Servi tui sumus: faciemus quod jubet dominus noster.
NUM 32:26 Parvulos nostros, et mulieres, et pecora, ac jumenta relinquemus in urbibus Galaad:
NUM 32:27 nos autem famuli tui omnes expediti pergemus ad bellum, sicut tu, domine, loqueris.
NUM 32:28 Præcepit ergo Moyses Eleazaro sacerdoti, et Josue filio Nun, et principibus familiarum per tribus Israël, et dixit ad eos:
NUM 32:29 Si transierint filii Gad et filii Ruben vobiscum Jordanem omnes armati ad bellum coram Domino, et vobis fuerit terra subjecta, date eis Galaad in possessionem.
NUM 32:30 Sin autem noluerint transire armati vobiscum in terram Chanaan, inter vos habitandi accipiant loca.
NUM 32:31 Responderuntque filii Gad et filii Ruben: Sicut locutus est Dominus servis suis, ita faciemus:
NUM 32:32 ipsi armati pergemus coram Domino in terram Chanaan, et possessionem jam suscepisse nos confitemur trans Jordanem.
NUM 32:33 Dedit itaque Moyses filiis Gad et Ruben, et dimidiæ tribui Manasse filii Joseph, regnum Sehon regis Amorrhæi, et regnum Og regis Basan, et terram eorum cum urbibus suis per circuitum.
NUM 32:34 Igitur exstruxerunt filii Gad, Dibon, et Ataroth, et Aroër,
NUM 32:35 et Etroth, et Sophan, et Jazer, et Jegbaa,
NUM 32:36 et Bethnemra, et Betharan, urbes munitas, et caulas pecoribus suis.
NUM 32:37 Filii vero Ruben ædificaverunt Hesebon, et Eleale, et Cariathaim,
NUM 32:38 et Nabo, et Baalmeon versis nominibus, Sabama quoque: imponentes vocabula urbibus, quas exstruxerunt.
NUM 32:39 Porro filii Machir filii Manasse, perrexerunt in Galaad, et vastaverunt eam interfecto Amorrhæo habitatore ejus.
NUM 32:40 Dedit ergo Moyses terram Galaad Machir filio Manasse, qui habitavit in ea.
NUM 32:41 Jair autem filius Manasse abiit, et occupavit vicos ejus, quos appellavit Havoth Jair, id est, Villas Jair.
NUM 32:42 Nobe quoque perrexit, et apprehendit Chanath cum viculis suis: vocavitque eam ex nomine suo Nobe.
NUM 33:1 Hæ sunt mansiones filiorum Israël, qui egressi sunt de Ægypto per turmas suas in manu Moysi et Aaron,
NUM 33:2 quas descripsit Moyses juxta castrorum loca, quæ Domini jussione mutabant.
NUM 33:3 Profecti igitur de Ramesse mense primo, quintadecima die mensis primi, altera die Phase, filii Israël in manu excelsa, videntibus cunctis Ægyptiis,
NUM 33:4 et sepelientibus primogenitos, quos percusserat Dominus (nam et in diis eorum exercuerat ultionem),
NUM 33:5 castrametati sunt in Soccoth.
NUM 33:6 Et de Soccoth venerunt in Etham, quæ est in extremis finibus solitudinis.
NUM 33:7 Inde egressi venerunt contra Phihahiroth, quæ respicit Beelsephon, et castrametati sunt ante Magdalum.
NUM 33:8 Profectique de Phihahiroth, transierunt per medium mare in solitudinem: et ambulantes tribus diebus per desertum Etham, castrametati sunt in Mara.
NUM 33:9 Profectique de Mara, venerunt in Elim, ubi erant duodecim fontes aquarum, et palmæ septuaginta: ibique castrametati sunt.
NUM 33:10 Sed et inde egressi, fixerunt tentoria super mare Rubrum. Profectique de mari Rubro,
NUM 33:11 castrametati sunt in deserto Sin.
NUM 33:12 Unde egressi, venerunt in Daphca.
NUM 33:13 Profectique de Daphca, castrametati sunt in Alus.
NUM 33:14 Egressique de Alus, in Raphidim fixere tentoria, ubi populo defuit aqua ad bibendum.
NUM 33:15 Profectique de Raphidim, castrametati sunt in deserto Sinai.
NUM 33:16 Sed et de solitudine Sinai egressi, venerunt ad sepulchra concupiscentiæ.
NUM 33:17 Profectique de sepulchris concupiscentiæ, castrametati sunt in Haseroth.
NUM 33:18 Et de Haseroth venerunt in Rethma.
NUM 33:19 Profectique de Rethma, castrametati sunt in Remmomphares.
NUM 33:20 Unde egressi venerunt in Lebna.
NUM 33:21 De Lebna castrametati sunt in Ressa.
NUM 33:22 Egressique de Ressa, venerunt in Ceelatha.
NUM 33:23 Unde profecti, castrametati sunt in monte Sepher.
NUM 33:24 Egressi de monte Sepher, venerunt in Arada.
NUM 33:25 Inde proficiscentes, castrametati sunt in Maceloth.
NUM 33:26 Profectique de Maceloth, venerunt in Thahath.
NUM 33:27 De Thahath, castrametati sunt in Thare.
NUM 33:28 Unde egressi, fixere tentoria in Methca.
NUM 33:29 Et de Methca, castrametati sunt in Hesmona.
NUM 33:30 Profectique de Hesmona, venerunt in Moseroth.
NUM 33:31 Et de Moseroth, castrametati sunt in Benejaacan.
NUM 33:32 Profectique de Benejaacan, venerunt in montem Gadgad.
NUM 33:33 Unde profecti, castrametati sunt in Jetebatha.
NUM 33:34 Et de Jetebatha venerunt in Hebrona.
NUM 33:35 Egressique de Hebrona, castrametati sunt in Asiongaber.
NUM 33:36 Inde profecti, venerunt in desertum Sin, hæc est Cades.
NUM 33:37 Egressique de Cades, castrametati sunt in monte Hor, in extremis finibus terræ Edom.
NUM 33:38 Ascenditque Aaron sacerdos in montem Hor jubente Domino: et ibi mortuus est anno quadragesimo egressionis filiorum Israël ex Ægypto, mense quinto, prima die mensis,
NUM 33:39 cum esset annorum centum viginti trium.
NUM 33:40 Audivitque Chananæus rex Arad, qui habitabat ad meridiem, in terram Chanaan venisse filios Israël.
NUM 33:41 Et profecti de monte Hor, castrametati sunt in Salmona.
NUM 33:42 Unde egressi, venerunt in Phunon.
NUM 33:43 Profectique de Phunon, castrametati sunt in Oboth.
NUM 33:44 Et de Oboth venerunt in Ijeabarim, quæ est in finibus Moabitarum.
NUM 33:45 Profectique de Ijeabarim, fixere tentoria in Dibongad.
NUM 33:46 Unde egressi, castrametati sunt in Helmondeblathaim.
NUM 33:47 Egressique de Helmondeblathaim, venerunt ad montes Abarim contra Nabo.
NUM 33:48 Profectique de montibus Abarim, transierunt ad campestria Moab, supra Jordanem, contra Jericho.
NUM 33:49 Ibique castrametati sunt de Bethsimoth usque ad Abelsatim in planioribus locis Moabitarum.
NUM 33:50 Ubi locutus est Dominus ad Moysen:
NUM 33:51 Præcipe filiis Israël, et dic ad eos: Quando transieritis Jordanem, intrantes terram Chanaan,
NUM 33:52 disperdite cunctos habitatores terræ illius: confringite titulos, et statuas comminuite, atque omnia excelsa vastate,
NUM 33:53 mundantes terram, et habitantes in ea. Ego enim dedi vobis illam in possessionem,
NUM 33:54 quam dividetis vobis sorte. Pluribus dabitis latiorem, et paucis angustiorem. Singulis ut sors ceciderit, ita tribuetur hæreditas. Per tribus et familias possessio dividetur.
NUM 33:55 Sin autem nolueritis interficere habitatores terræ: qui remanserint, erunt vobis quasi clavi in oculis, et lanceæ in lateribus, et adversabuntur vobis in terra habitationis vestræ:
NUM 33:56 et quidquid illis cogitaveram facere, vobis faciam.
NUM 34:1 Locutusque est Dominus ad Moysen, dicens:
NUM 34:2 Præcipe filiis Israël, et dices ad eos: Cum ingressi fueritis terram Chanaan, et in possessionem vobis sorte ceciderit, his finibus terminabitur.
NUM 34:3 Pars meridiana incipiet a solitudine Sin, quæ est juxta Edom: et habebit terminos contra orientem mare salsissimum.
NUM 34:4 Qui circuibunt australem plagam per ascensum Scorpionis, ita ut transeant in Senna, et perveniant a meridie usque ad Cadesbarne, unde egredientur confinia ad villam nomine Adar, et tendent usque ad Asemona.
NUM 34:5 Ibitque per gyrum terminus ab Asemona usque ad torrentem Ægypti, et maris magni littore finietur.
NUM 34:6 Plaga autem occidentalis a mari magno incipiet, et ipso fine claudetur.
NUM 34:7 Porro ad septentrionalem plagam a mari magno termini incipient, pervenientes usque ad montem altissimum,
NUM 34:8 a quo venient in Emath usque ad terminos Sedada:
NUM 34:9 ibuntque confinia usque ad Zephrona, et villam Enan. Hi erunt termini in parte aquilonis.
NUM 34:10 Inde metabuntur fines contra orientalem plagam de villa Enan usque Sephama,
NUM 34:11 et de Sephama descendent termini in Rebla contra fontem Daphnim: inde pervenient contra orientem ad mare Cenereth,
NUM 34:12 et tendent usque ad Jordanem, et ad ultimum salsissimo claudentur mari. Hanc habebitis terram per fines suos in circuitu.
NUM 34:13 Præcepitque Moyses filiis Israël, dicens: Hæc erit terra, quam possidebitis sorte, et quam jussit Dominus dari novem tribubus, et dimidiæ tribui.
NUM 34:14 Tribus enim filiorum Ruben per familias suas, et tribus filiorum Gad juxta cognationum numerum, media quoque tribus Manasse,
NUM 34:15 id est, duæ semis tribus, acceperunt partem suam trans Jordanem contra Jericho ad orientalem plagam.
NUM 34:16 Et ait Dominus ad Moysen:
NUM 34:17 Hæc sunt nomina virorum qui terram vobis divident, Eleazar sacerdos, et Josue filius Nun,
NUM 34:18 et singuli principes de tribubus singulis,
NUM 34:19 quorum ista sunt vocabula. De tribu Juda, Caleb filius Jephone.
NUM 34:20 De tribu Simeon, Samuel filius Ammiud.
NUM 34:21 De tribu Benjamin, Elidad filius Chaselon.
NUM 34:22 De tribu filiorum Dan, Bocci filius Jogli.
NUM 34:23 Filiorum Joseph de tribu Manasse, Hanniel filius Ephod.
NUM 34:24 De tribu Ephraim, Camuel filius Sephthan.
NUM 34:25 De tribu Zabulon, Elisaphan filius Pharnach.
NUM 34:26 De tribu Issachar, dux Phaltiel filius Ozan.
NUM 34:27 De tribu Aser, Ahiud filius Salomi.
NUM 34:28 De tribu Nephthali, Phedaël filius Ammiud.
NUM 34:29 Hi sunt, quibus præcepit Dominus ut dividerent filiis Israël terram Chanaan.
NUM 35:1 Hæc quoque locutus est Dominus ad Moysen in campes tribus Moab supra Jordanem, contra Jericho:
NUM 35:2 Præcipe filiis Israël ut dent Levitis de possessionibus suis
NUM 35:3 urbes ad habitandum, et suburbana earum per circuitum: ut ipsi in oppidis maneant, et suburbana sint pecoribus ac jumentis:
NUM 35:4 quæ a muris civitatum forinsecus, per circuitum, mille passuum spatio tendentur.
NUM 35:5 Contra orientem duo millia erunt cubiti, et contra meridiem similiter erunt duo millia: ad mare quoque, quod respicit ad occidentem, eadem mensura erit, et septentrionalis plaga æquali termino finietur, eruntque urbes in medio, et foris suburbana.
NUM 35:6 De ipsis autem oppidis, quæ Levitis dabitis, sex erunt in fugitivorum auxilia separata, ut fugiat ad ea qui fuderit sanguinem: et exceptis his, alia quadraginta duo oppida,
NUM 35:7 id est, simul quadraginta octo cum suburbanis suis.
NUM 35:8 Ipsæque urbes, quæ dabuntur de possessionibus filiorum Israël, ab his qui plus habent, plures auferentur: et qui minus, pauciores: singuli juxta mensuram hæreditatis suæ dabunt oppida Levitis.
NUM 35:9 Ait Dominus ad Moysen:
NUM 35:10 Loquere filiis Israël, et dices ad eos: Quando transgressi fueritis Jordanem in terram Chanaan,
NUM 35:11 decernite quæ urbes esse debeant in præsidia fugitivorum, qui nolentes sanguinem fuderint:
NUM 35:12 in quibus cum fuerit profugus, cognatus occisi non poterit eum occidere, donec stet in conspectu multitudinis, et causa illius judicetur.
NUM 35:13 De ipsis autem urbibus, quæ ad fugitivorum subsidia separantur,
NUM 35:14 tres erunt trans Jordanem, et tres in terra Chanaan,
NUM 35:15 tam filiis Israël quam advenis atque peregrinis, ut confugiat ad eas qui nolens sanguinem fuderit.
NUM 35:16 Si quis ferro percusserit, et mortuus fuerit qui percussus est, reus erit homicidii, et ipse morietur.
NUM 35:17 Si lapidem jecerit, et ictus occubuerit, similiter punietur.
NUM 35:18 Si ligno percussus interierit, percussoris sanguine vindicabitur.
NUM 35:19 Propinquus occisi, homicidam interficiet: statim ut apprehenderit eum, interficiet.
NUM 35:20 Si per odium quis hominem impulerit, vel jecerit quippiam in eum per insidias:
NUM 35:21 aut cum esset inimicus, manu percusserit, et ille mortuus fuerit: percussor homicidii reus erit: cognatus occisi statim ut invenerit eum, jugulabit.
NUM 35:22 Quod si fortuitu, et absque odio
NUM 35:23 et inimicitiis quidquam horum fecerit,
NUM 35:24 et hoc audiente populo fuerit comprobatum, atque inter percussorem et propinquum sanguinis quæstio ventilata:
NUM 35:25 liberabitur innocens de ultoris manu, et reducetur per sententiam in urbem, ad quam confugerat, manebitque ibi, donec sacerdos magnus, qui oleo sancto unctus est, moriatur.
NUM 35:26 Si interfector extra fines urbium, quæ exulibus deputatæ sunt,
NUM 35:27 fuerit inventus, et percussus ab eo qui ultor est sanguinis: absque noxa erit qui eum occiderit.
NUM 35:28 Debuerat enim profugus usque ad mortem pontificis in urbe residere. Postquam autem ille obierit, homicida revertetur in terram suam.
NUM 35:29 Hæc sempiterna erunt, et legitima in cunctis habitationibus vestris.
NUM 35:30 Homicida sub testibus punietur: ad unius testimonium nullus condemnabitur.
NUM 35:31 Non accipietis pretium ab eo qui reus est sanguinis, statim et ipse morietur.
NUM 35:32 Exules et profugi ante mortem pontificis nullo modo in urbes suas reverti poterunt,
NUM 35:33 ne polluatis terram habitationis vestræ, quæ insontium cruore maculatur: nec aliter expiari potest, nisi per ejus sanguinem, qui alterius sanguinem fuderit.
NUM 35:34 Atque ita emundabitur vestra possessio me commorante vobiscum. Ego enim sum Dominus qui habito inter filios Israël.
NUM 36:1 Accesserunt autem et principes familiarum Galaad filii Machir filii Manasse, de stirpe filiorum Joseph: locutique sunt Moysi coram principibus Israël, atque dixerunt:
NUM 36:2 Tibi domino nostro præcepit Dominus ut terram sorte divideres filiis Israël, et ut filiabus Salphaad fratris nostri dares possessionem debitam patri:
NUM 36:3 quas si alterius tribus homines uxores acceperint, sequetur possessio sua, et translata ad aliam tribum, de nostra hæreditate minuetur.
NUM 36:4 Atque ita fiet, ut cum jubilæus, id est, quinquagesimus annus remissionis advenerit, confundatur sortium distributio, et aliorum possessio ad alios transeat.
NUM 36:5 Respondit Moyses filiis Israël, et Domino præcipiente ait: Recte tribus filiorum Joseph locuta est.
NUM 36:6 Et hæc lex super filiabus Salphaad a Domino promulgata est: nubant quibus volunt, tantum ut suæ tribus hominibus:
NUM 36:7 ne commisceatur possessio filiorum Israël de tribu in tribum. Omnes enim viri ducent uxores de tribu et cognatione sua:
NUM 36:8 et cunctæ feminæ de eadem tribu maritos accipient: ut hæreditas permaneat in familiis,
NUM 36:9 nec sibi misceantur tribus, sed ita maneant
NUM 36:10 ut a Domino separatæ sunt. Feceruntque filiæ Salphaad ut fuerat imperatum:
NUM 36:11 et nupserunt Maala, et Thersa, et Hegla, et Melcha, et Noa, filiis patrui sui
NUM 36:12 de familia Manasse, qui fuit filius Joseph: et possessio, quæ illis fuerat attributa, mansit in tribu et familia patris earum.
NUM 36:13 Hæc sunt mandata atque judicia, quæ mandavit Dominus per manum Moysi ad filios Israël, in campestribus Moab supra Jordanem contra Jericho.
DEU 1:1 Hæc sunt verba quæ locutus est Moyses ad omnem Israël trans Jordanem in solitudine campestri, contra mare Rubrum, inter Pharan et Tophel et Laban et Haseroth, ubi auri est plurimum:
DEU 1:2 undecim diebus de Horeb per viam montis Seir usque ad Cadesbarne.
DEU 1:3 Quadragesimo anno, undecimo mense, prima die mensis, locutus est Moyses ad filios Israël omnia quæ præceperat illi Dominus, ut diceret eis,
DEU 1:4 postquam percussit Sehon regem Amorrhæorum, qui habitabat in Hesebon, et Og regem Basan, qui mansit in Astaroth, et in Edrai,
DEU 1:5 trans Jordanem in terra Moab. Cœpitque Moyses explanare legem, et dicere:
DEU 1:6 Dominus Deus noster locutus est ad nos in Horeb, dicens: Sufficit vobis quod in hoc monte mansistis:
DEU 1:7 revertimini, et venite ad montem Amorrhæorum, et ad cetera quæ ei proxima sunt campestria atque montana et humiliora loca contra meridiem, et juxta littus maris, terram Chananæorum, et Libani usque ad flumen magnum Euphraten.
DEU 1:8 En, inquit, tradidi vobis: ingredimini et possidete eam, super qua juravit Dominus patribus vestris Abraham, Isaac, et Jacob, ut daret illam eis, et semini eorum post eos.
DEU 1:9 Dixique vobis illo in tempore:
DEU 1:10 Non possum solus sustinere vos: quia Dominus Deus vester multiplicavit vos, et estis hodie sicut stellæ cæli, plurimi.
DEU 1:11 (Dominus Deus patrum vestrorum addat ad hunc numerum multa millia, et benedicat vobis sicut locutus est.)
DEU 1:12 Non valeo solus negotia vestra sustinere, et pondus ac jurgia.
DEU 1:13 Date ex vobis viros sapientes et gnaros, et quorum conversatio sit probata in tribubus vestris, ut ponam eos vobis principes.
DEU 1:14 Tunc respondistis mihi: Bona res est, quam vis facere.
DEU 1:15 Tulique de tribubus vestris viros sapientes et nobiles, et constitui eos principes, tribunos, et centuriones, et quinquagenarios ac decanos, qui docerent vos singula.
DEU 1:16 Præcepique eis, dicens: Audite illos, et quod justum est judicate: sive civis sit ille, sive peregrinus.
DEU 1:17 Nulla erit distantia personarum: ita parvum audietis ut magnum, nec accipietis cujusquam personam, quia Dei judicium est. Quod si difficile vobis visum aliquid fuerit, referte ad me, et ego audiam.
DEU 1:18 Præcepique omnia quæ facere deberetis.
DEU 1:19 Profecti autem de Horeb, transivimus per eremum terribilem et maximam, quam vidistis, per viam montis Amorrhæi, sicut præceperat Dominus Deus noster nobis. Cumque venissemus in Cadesbarne,
DEU 1:20 dixi vobis: Venistis ad montem Amorrhæi, quem Dominus Deus noster daturus est nobis:
DEU 1:21 vide terram, quam Dominus Deus tuus dat tibi: ascende et posside eam, sicut locutus est Dominus Deus noster patribus tuis: noli timere, nec quidquam paveas.
DEU 1:22 Et accessistis ad me omnes, atque dixistis: Mittamus viros qui considerent terram: et renuntient per quod iter debeamus ascendere, et ad quas pergere civitates.
DEU 1:23 Cumque mihi sermo placuisset, misi ex vobis duodecim viros, singulos de tribubus suis.
DEU 1:24 Qui cum perrexissent, et ascendissent in montana, venerunt usque ad Vallem botri: et considerata terra,
DEU 1:25 sumentes de fructibus ejus, ut ostenderent ubertatem, attulerunt ad nos, atque dixerunt: Bona est terra, quam Dominus Deus noster daturus est nobis.
DEU 1:26 Et noluistis ascendere, sed increduli ad sermonem Domini Dei nostri,
DEU 1:27 murmurastis in tabernaculis vestris, atque dixistis: Odit nos Dominus, et idcirco eduxit nos de terra Ægypti, ut traderet nos in manu Amorrhæi, atque deleret.
DEU 1:28 Quo ascendemus? nuntii terruerunt cor nostrum, dicentes: Maxima multitudo est, et nobis statura procerior; urbes magnæ, et ad cælum usque munitæ: filios Enacim vidimus ibi.
DEU 1:29 Et dixi vobis: Nolite metuere, nec timeatis eos:
DEU 1:30 Dominus Deus, qui ductor est vester, pro vobis ipse pugnabit, sicut fecit in Ægypto cunctis videntibus.
DEU 1:31 Et in solitudine (ipse vidisti) portavit te Dominus Deus tuus, ut solet homo gestare parvulum filium suum, in omni via per quam ambulastis, donec veniretis ad locum istum.
DEU 1:32 Et nec sic quidem credidistis Domino Deo vestro,
DEU 1:33 qui præcessit vos in via, et metatus est locum in quo tentoria figere deberetis, nocte ostendens vobis iter per ignem, et die per columnam nubis.
DEU 1:34 Cumque audisset Dominus vocem sermonum vestrorum, iratus juravit, et ait:
DEU 1:35 Non videbit quispiam de hominibus generationis hujus pessimæ terram bonam, quam sub juramento pollicitus sum patribus vestris,
DEU 1:36 præter Caleb filium Jephone: ipse enim videbit eam, et ipsi dabo terram, quam calcavit, et filiis ejus, quia secutus est Dominum.
DEU 1:37 Nec miranda indignatio in populum, cum mihi quoque iratus Dominus propter vos dixerit: Nec tu ingredieris illuc:
DEU 1:38 sed Josue filius Nun minister tuus, ipse intrabit pro te. Hunc exhortare et robora, et ipse sorte terram dividet Israëli.
DEU 1:39 Parvuli vestri, de quibus dixistis quod captivi ducerentur, et filii qui hodie boni ac mali ignorant distantiam, ipsi ingredientur: et ipsis dabo terram, et possidebunt eam.
DEU 1:40 Vos autem revertimini, et abite in solitudinem per viam maris Rubri.
DEU 1:41 Et respondistis mihi: Peccavimus Domino: ascendemus et pugnabimus, sicut præcepit Dominus Deus noster. Cumque instructi armis pergeretis in montem,
DEU 1:42 ait mihi Dominus: Dic ad eos: Nolite ascendere, neque pugnetis: non enim sum vobiscum: ne cadatis coram inimicis vestris.
DEU 1:43 Locutus sum, et non audistis: sed adversantes imperio Domini, et tumentes superbia, ascendistis in montem.
DEU 1:44 Itaque egressus Amorrhæus, qui habitabat in montibus, et obviam veniens, persecutus est vos, sicut solent apes persequi: et cecidit de Seir usque Horma.
DEU 1:45 Cumque reversi ploraretis coram Domino, non audivit vos, nec voci vestræ voluit acquiescere.
DEU 1:46 Sedistis ergo in Cadesbarne multo tempore.
DEU 2:1 Profectique inde, venimus in solitudinem, quæ ducit ad mare Rubrum, sicut mihi dixerat Dominus: et circuivimus montem Seir longo tempore.
DEU 2:2 Dixitque Dominus ad me:
DEU 2:3 Sufficit vobis circuire montem istum: ite contra aquilonem:
DEU 2:4 et populo præcipe, dicens: Transibitis per terminos fratrum vestrorum filiorum Esau, qui habitant in Seir, et timebunt vos.
DEU 2:5 Videte ergo diligenter ne moveamini contra eos. Neque enim dabo vobis de terra eorum quantum potest unius pedis calcare vestigium, quia in possessionem Esau dedi montem Seir.
DEU 2:6 Cibos emetis ab eis pecunia, et comedetis: aquam emptam haurietis, et bibetis.
DEU 2:7 Dominus Deus tuus benedixit tibi in omni opere manuum tuarum: novit iter tuum, quomodo transieris solitudinem hanc magnam, per quadraginta annos habitans tecum Dominus Deus tuus, et nihil tibi defuit.
DEU 2:8 Cumque transissemus fratres nostros filios Esau, qui habitabant in Seir, per viam campestrem de Elath, et de Asiongaber, venimus ad iter quod ducit in desertum Moab.
DEU 2:9 Dixitque Dominus ad me: Non pugnes contra Moabitas, nec ineas adversus eos prælium: non enim dabo tibi quidquam de terra eorum, quia filiis Loth tradidi Ar in possessionem.
DEU 2:10 Emim primi fuerunt habitatores ejus, populus magnus, et validus, et tam excelsus ut de Enacim stirpe,
DEU 2:11 quasi gigantes crederentur, et essent similes filiorum Enacim. Denique Moabitæ appellant eos Emim.
DEU 2:12 In Seir autem prius habitaverunt Horrhæi: quibus expulsis atque deletis, habitaverunt filii Esau, sicut fecit Israël in terra possessionis suæ, quam dedit illi Dominus.
DEU 2:13 Surgentes ergo ut transiremus torrentem Zared, venimus ad eum.
DEU 2:14 Tempus autem, quo ambulavimus de Cadesbarne usque ad transitum torrentis Zared, triginta et octo annorum fuit: donec consumeretur omnis generatio hominum bellatorum de castris, sicut juraverat Dominus:
DEU 2:15 cujus manus fuit adversum eos, ut interirent de castrorum medio.
DEU 2:16 Postquam autem universi ceciderunt pugnatores,
DEU 2:17 locutus est Dominus ad me, dicens:
DEU 2:18 Tu transibis hodie terminos Moab, urbem nomine Ar:
DEU 2:19 et accedens in vicina filiorum Ammon, cave ne pugnes contra eos, nec movearis ad prælium: non enim dabo tibi de terra filiorum Ammon, quia filiis Loth dedi eam in possessionem.
DEU 2:20 Terra gigantum reputata est: et in ipsa olim habitaverunt gigantes, quos Ammonitæ vocant Zomzommim,
DEU 2:21 populus magnus, et multus, et proceræ longitudinis, sicut Enacim, quos delevit Dominus a facie eorum: et fecit illos habitare pro eis,
DEU 2:22 sicut fecerat filiis Esau, qui habitant in Seir, delens Horrhæos, et terram eorum illis tradens, quam possident usque in præsens.
DEU 2:23 Hevæos quoque, qui habitabant in Haserim usque Gazan, Cappadoces expulerunt: qui egressi de Cappadocia deleverunt eos, et habitaverunt pro illis.
DEU 2:24 Surgite, et transite torrentem Arnon: ecce tradidi in manu tua Sehon regem Hesebon Amorrhæum, et terram ejus incipe possidere, et committe adversus eum prælium.
DEU 2:25 Hodie incipiam mittere terrorem atque formidinem tuam in populos, qui habitant sub omni cælo: ut audito nomine tuo paveant, et in morem parturientium contremiscant, et dolore teneantur.
DEU 2:26 Misi ergo nuntios de solitudine Cademoth ad Sehon regem Hesebon verbis pacificis, dicens:
DEU 2:27 Transibimus per terram tuam: publica gradiemur via; non declinabimus neque ad dexteram, neque ad sinistram.
DEU 2:28 Alimenta pretio vende nobis, ut vescamur: aquam pecunia tribue, et sic bibemus. Tantum est ut nobis concedas transitum,
DEU 2:29 sicut fecerunt filii Esau, qui habitant in Seir, et Moabitæ, qui morantur in Ar: donec veniamus ad Jordanem, et transeamus ad terram, quam Dominus Deus noster daturus est nobis.
DEU 2:30 Noluitque Sehon rex Hesebon dare nobis transitum: quia induraverat Dominus Deus tuus spiritum ejus, et obfirmaverat cor illius, ut traderetur in manus tuas, sicut nunc vides.
DEU 2:31 Dixitque Dominus ad me: Ecce cœpi tibi tradere Sehon, et terram ejus: incipe possidere eam.
DEU 2:32 Egressusque est Sehon obviam nobis cum omni populo suo ad prælium in Jasa.
DEU 2:33 Et tradidit eum Dominus Deus noster nobis: percussimusque eum cum filiis suis et omni populo suo.
DEU 2:34 Cunctasque urbes in tempore illo cepimus, interfectis habitatoribus earum, viris ac mulieribus et parvulis: non reliquimus in eis quidquam,
DEU 2:35 absque jumentis, quæ in partem venere prædantium: et spoliis urbium, quas cepimus
DEU 2:36 ab Aroër, quæ est super ripam torrentis Arnon, oppido quod in valle situm est, usque Galaad. Non fuit vicus et civitas, quæ nostras effugeret manus: omnes tradidit Dominus Deus noster nobis,
DEU 2:37 absque terra filiorum Ammon, ad quam non accessimus: et cunctis quæ adjacent torrenti Jeboc, et urbibus montanis, universisque locis, a quibus nos prohibuit Dominus Deus noster.
DEU 3:1 Itaque conversi ascendimus per iter Basan: egressusque est Og rex Basan in occursum nobis cum populo suo ad bellandum in Edrai.
DEU 3:2 Dixitque Dominus ad me: Ne timeas eum: quia in manu tua traditus est cum omni populo ac terra sua: faciesque ei sicut fecisti Sehon regi Amorrhæorum, qui habitavit in Hesebon.
DEU 3:3 Tradidit ergo Dominus Deus noster in manibus nostris etiam Og regem Basan, et universum populum ejus: percussimusque eos usque ad internecionem,
DEU 3:4 vastantes cunctas civitates illius uno tempore. Non fuit oppidum, quod nos effugeret: sexaginta urbes, omnem regionem Argob regni Og in Basan.
DEU 3:5 Cunctæ urbes erant munitæ muris altissimis, portisque et vectibus, absque oppidis innumeris, quæ non habebant muros.
DEU 3:6 Et delevimus eos, sicut feceramus Sehon regi Hesebon, disperdentes omnem civitatem, virosque ac mulieres et parvulos:
DEU 3:7 jumenta autem et spolia urbium diripuimus.
DEU 3:8 Tulimusque illo in tempore terram de manu duorum regum Amorrhæorum, qui erant trans Jordanem: a torrente Arnon usque ad montem Hernon,
DEU 3:9 quem Sidonii Sarion vocant, et Amorrhæi Sanir:
DEU 3:10 omnes civitates, quæ sitæ sunt in planitie, et universam terram Galaad et Basan usque ad Selcha, et Edrai civitates regni Og in Basan.
DEU 3:11 Solus quippe Og rex Basan restiterat de stirpe gigantum. Monstratur lectus ejus ferreus, qui est in Rabbath filiorum Ammon, novem cubitos habens longitudinis, et quatuor latitudinis ad mensuram cubiti virilis manus.
DEU 3:12 Terramque possedimus tempore illo ab Aroër, quæ est super ripam torrentis Arnon, usque ad mediam partem montis Galaad: et civitates illius dedi Ruben et Gad.
DEU 3:13 Reliquam autem partem Galaad, et omnem Basan regni Og, tradidi mediæ tribui Manasse, omnem regionem Argob: cunctaque Basan vocatur Terra gigantum.
DEU 3:14 Jair filius Manasse possedit omnem regionem Argob usque ad terminos Gessuri et Machati. Vocavitque ex nomine suo Basan, Havoth Jair, id est, Villas Jair, usque in præsentem diem.
DEU 3:15 Machir quoque dedi Galaad.
DEU 3:16 Et tribubus Ruben et Gad dedi de terra Galaad usque ad torrentem Arnon medium torrentis, et confinium usque ad torrentem Jeboc, qui est terminus filiorum Ammon:
DEU 3:17 et planitiem solitudinis, atque Jordanem, et terminos Cenereth usque ad mare deserti, quod est salsissimum, ad radices montis Phasga contra orientem.
DEU 3:18 Præcepique vobis in tempore illo, dicens: Dominus Deus vester dat vobis terram hanc in hæreditatem: expediti præcedite fratres vestros filios Israël omnes viri robusti,
DEU 3:19 absque uxoribus, et parvulis, atque jumentis. Novi enim quod plura habeatis pecora, et in urbibus remanere debebunt, quas tradidi vobis,
DEU 3:20 donec requiem tribuat Dominus fratribus vestris, sicut vobis tribuit: et possideant ipsi etiam terram, quam daturus est eis trans Jordanem: tunc revertetur unusquisque in possessionem suam, quam dedi vobis.
DEU 3:21 Josue quoque in tempore illo præcepi, dicens: Oculi tui viderunt quæ fecit Dominus Deus vester duobus his regibus: sic faciet omnibus regnis, ad quæ transiturus es.
DEU 3:22 Ne timeas eos: Dominus enim Deus vester pugnabit pro vobis.
DEU 3:23 Precatusque sum Dominum in tempore illo, dicens:
DEU 3:24 Domine Deus, tu cœpisti ostendere servo tuo magnitudinem tuam, manumque fortissimam: neque enim est alius deus vel in cælo, vel in terra, qui possit facere opera tua, et comparari fortitudini tuæ.
DEU 3:25 Transibo igitur, et videbo terram hanc optimam trans Jordanem, et montem istum egregium, et Libanum.
DEU 3:26 Iratusque est Dominus mihi propter vos, nec exaudivit me, sed dixit mihi: Sufficit tibi: nequaquam ultra loquaris de hac re ad me.
DEU 3:27 Ascende cacumen Phasgæ, et oculos tuos circumfer ad occidentem, et ad aquilonem, austrumque et orientem, et aspice; nec enim transibis Jordanem istum.
DEU 3:28 Præcipe Josue, et corrobora eum atque conforta: quia ipse præcedet populum istum, et dividet eis terram quam visurus es.
DEU 3:29 Mansimusque in valle contra fanum Phogor.
DEU 4:1 Et nunc, Israël, audi præcepta et judicia, quæ ego doceo te: ut faciens ea, vivas, et ingrediens possideas terram, quam Dominus Deus patrum vestrorum daturus est vobis.
DEU 4:2 Non addetis ad verbum, quod vobis loquor, nec auferetis ex eo: custodite mandata Domini Dei vestri, quæ ego præcipio vobis.
DEU 4:3 Oculi vestri viderunt omnia quæ fecit Dominus contra Beelphegor, quomodo contriverit omnes cultores ejus de medio vestri.
DEU 4:4 Vos autem qui adhæretis Domino Deo vestro, vivitis universi usque in præsentem diem.
DEU 4:5 Scitis quod docuerim vos præcepta atque justitias, sicut mandavit mihi Dominus Deus meus: sic facietis ea in terra, quam possessuri estis:
DEU 4:6 et observabitis et implebitis opere. Hæc est enim vestra sapientia, et intellectus coram populis, ut audientes universa præcepta hæc, dicant: En populus sapiens et intelligens, gens magna.
DEU 4:7 Nec est alia natio tam grandis, quæ habeat deos appropinquantes sibi, sicut Deus noster adest cunctis obsecrationibus nostris.
DEU 4:8 Quæ est enim alia gens sic inclyta, ut habeat cæremonias, justaque judicia, et universam legem, quam ego proponam hodie ante oculos vestros?
DEU 4:9 Custodi igitur temetipsum, et animam tuam sollicite. Ne obliviscaris verborum, quæ viderunt oculi tui, et ne excidant de corde tuo cunctis diebus vitæ tuæ. Docebis ea filios ac nepotes tuos,
DEU 4:10 a die in quo stetisti coram Domino Deo tuo in Horeb, quando Dominus locutus est mihi, dicens: Congrega ad me populum, ut audiant sermones meos, et discant timere me omni tempore quo vivunt in terra, doceantque filios suos.
DEU 4:11 Et accessistis ad radices montis, qui ardebat usque ad cælum: erantque in eo tenebræ, et nubes, et caligo.
DEU 4:12 Locutusque est Dominus ad vos de medio ignis. Vocem verborum ejus audistis, et formam penitus non vidistis.
DEU 4:13 Et ostendit vobis pactum suum, quod præcepit ut faceretis, et decem verba, quæ scripsit in duabus tabulis lapideis.
DEU 4:14 Mihique mandavit in illo tempore ut docerem vos cæremonias et judicia, quæ facere deberetis in terra, quam possessuri estis.
DEU 4:15 Custodite igitur sollicite animas vestras. Non vidistis aliquam similitudinem in die, qua locutus est vobis Dominus in Horeb de medio ignis:
DEU 4:16 ne forte decepti faciatis vobis sculptam similitudinem, aut imaginem masculi vel feminæ:
DEU 4:17 similitudinem omnium jumentorum, quæ sunt super terram, vel avium sub cælo volantium,
DEU 4:18 atque reptilium, quæ moventur in terra, sive piscium qui sub terra morantur in aquis:
DEU 4:19 ne forte elevatis oculis ad cælum, videas solem et lunam, et omnia astra cæli, et errore deceptus adores ea, et colas quæ creavit Dominus Deus tuus in ministerium cunctis gentibus, quæ sub cælo sunt.
DEU 4:20 Vos autem tulit Dominus, et eduxit de fornace ferrea Ægypti, ut haberet populum hæreditarium, sicut est in præsenti die.
DEU 4:21 Iratusque est Dominus contra me propter sermones vestros, et juravit ut non transirem Jordanem, nec ingrederer terram optimam, quam daturus est vobis.
DEU 4:22 Ecce morior in hac humo; non transibo Jordanem: vos transibitis, et possidebitis terram egregiam.
DEU 4:23 Cave nequando obliviscaris pacti Domini Dei tui, quod pepigit tecum, et facias tibi sculptam similitudinem eorum, quæ fieri Dominus prohibuit:
DEU 4:24 quia Dominus Deus tuus ignis consumens est, Deus æmulator.
DEU 4:25 Si genueritis filios ac nepotes, et morati fueritis in terra, deceptique feceritis vobis aliquam similitudinem, patrantes malum coram Domino Deo vestro, ut eum ad iracundiam provocetis:
DEU 4:26 testes invoco hodie cælum et terram, cito perituros vos esse de terra, quam transito Jordane possessuri estis: non habitabitis in ea longo tempore, sed delebit vos Dominus,
DEU 4:27 atque disperget in omnes gentes, et remanebitis pauci in nationibus, ad quas vos ducturus est Dominus.
DEU 4:28 Ibique servietis diis, qui hominum manu fabricati sunt, ligno et lapidi qui non vident, nec audiunt, nec comedunt, nec odorantur.
DEU 4:29 Cumque quæsieris ibi Dominum Deum tuum, invenies eum: si tamen toto corde quæsieris, et tota tribulatione animæ tuæ.
DEU 4:30 Postquam te invenerint omnia quæ prædicta sunt, novissimo tempore reverteris ad Dominum Deum tuum, et audies vocem ejus.
DEU 4:31 Quia Deus misericors Dominus Deus tuus est: non dimittet te, nec omnino delebit, neque obliviscetur pacti, in quo juravit patribus tuis.
DEU 4:32 Interroga de diebus antiquis, qui fuerunt ante te ex die quo creavit Deus hominem super terram, a summo cælo usque ad summum ejus, si facta est aliquando hujuscemodi res, aut umquam cognitum est,
DEU 4:33 ut audiret populus vocem Dei loquentis de medio ignis, sicut tu audisti, et vixisti:
DEU 4:34 si fecit Deus ut ingrederetur, et tolleret sibi gentem de medio nationum, per tentationes, signa atque portenta, per pugnam et robustam manum, extentumque brachium, et horribiles visiones juxta omnia quæ fecit pro vobis Dominus Deus vester in Ægypto, videntibus oculis tuis:
DEU 4:35 ut scires quoniam Dominus ipse est Deus, et non est alius præter eum.
DEU 4:36 De cælo te fecit audire vocem suam, ut doceret te, et in terra ostendit tibi ignem suum maximum, et audisti verba illius de medio ignis:
DEU 4:37 quia dilexit patres tuos, et elegit semen eorum post eos. Eduxitque te præcedens in virtute sua magna ex Ægypto,
DEU 4:38 ut deleret nationes maximas et fortiores te in introitu tuo: et introduceret te, daretque tibi terram earum in possessionem, sicut cernis in præsenti die.
DEU 4:39 Scito ergo hodie, et cogitato in corde tuo quod Dominus ipse sit Deus in cælo sursum, et in terra deorsum, et non sit alius.
DEU 4:40 Custodi præcepta ejus atque mandata, quæ ego præcipio tibi: ut bene sit tibi, et filiis tuis post te, et permaneas multo tempore super terram, quam Dominus Deus tuus daturus est tibi.
DEU 4:41 Tunc separavit Moyses tres civitates trans Jordanem ad orientalem plagam,
DEU 4:42 ut confugiat ad eas qui occiderit nolens proximum suum, nec sibi fuerit inimicus ante unum et alterum diem, et ad harum aliquam urbium possit evadere:
DEU 4:43 Bosor in solitudine, quæ sita est in terra campestri de tribu Ruben: et Ramoth in Galaad, quæ est in tribu Gad: et Golan in Basan, quæ est in tribu Manasse.
DEU 4:44 Ista est lex, quam proposuit Moyses coram filiis Israël:
DEU 4:45 et hæc testimonia et cæremoniæ atque judicia, quæ locutus est ad filios Israël, quando egressi sunt de Ægypto,
DEU 4:46 trans Jordanem in valle contra fanum Phogor in terra Sehon regis Amorrhæi, qui habitavit in Hesebon, quem percussit Moyses. Filii quoque Israël egressi ex Ægypto
DEU 4:47 possederunt terram ejus, et terram Og regis Basan, duorum regum Amorrhæorum, qui erant trans Jordanem ad solis ortum:
DEU 4:48 ab Aroër, quæ sita est super ripam torrentis Arnon, usque ad montem Sion, qui est et Hermon,
DEU 4:49 omnem planitiem trans Jordanem ad orientalem plagam, usque ad mare solitudinis, et usque ad radices montis Phasga.
DEU 5:1 Vocavitque Moyses omnem Israëlem, et dixit ad eum: Audi, Israël, cæremonias atque judicia, quæ ego loquor in auribus vestris hodie: discite ea, et opere complete.
DEU 5:2 Dominus Deus noster pepigit nobiscum fœdus in Horeb.
DEU 5:3 Non cum patribus nostris iniit pactum, sed nobiscum qui in præsentiarum sumus, et vivimus.
DEU 5:4 Facie ad faciem locutus est nobis in monte de medio ignis.
DEU 5:5 Ego sequester et medius fui inter Dominum et vos in tempore illo, ut annuntiarem vobis verba ejus: timuistis enim ignem, et non ascendistis in montem. Et ait:
DEU 5:6 Ego Dominus Deus tuus, qui eduxi te de terra Ægypti, de domo servitutis.
DEU 5:7 Non habebis deos alienos in conspectu meo.
DEU 5:8 Non facies tibi sculptile, nec similitudinem omnium, quæ in cælo sunt desuper, et quæ in terra deorsum, et quæ versantur in aquis sub terra.
DEU 5:9 Non adorabis ea, et non coles. Ego enim sum Dominus Deus tuus: Deus æmulator, reddens iniquitatem patrum super filios in tertiam et quartam generationem his qui oderunt me:
DEU 5:10 et faciens misericordiam in multa millia diligentibus me, et custodientibus præcepta mea.
DEU 5:11 Non usurpabis nomen Domini Dei tui frustra: quia non erit impunitus qui super re vana nomen ejus assumpserit.
DEU 5:12 Observa diem sabbati, ut sanctifices eum, sicut præcepit tibi Dominus Deus tuus.
DEU 5:13 Sex diebus operaberis, et facies omnia opera tua.
DEU 5:14 Septimus dies sabbati est, id est, requies Domini Dei tui. Non facies in eo quidquam operis tu, et filius tuus, et filia, servus et ancilla, et bos, et asinus, et omne jumentum tuum, et peregrinus qui est intra portas tuas: ut requiescat servus tuus, et ancilla tua, sicut et tu.
DEU 5:15 Memento quod et ipse servieris in Ægypto, et eduxerit te inde Dominus Deus tuus in manu forti, et brachio extento. Idcirco præcepit tibi ut observares diem sabbati.
DEU 5:16 Honora patrem tuum et matrem, sicut præcepit tibi Dominus Deus tuus, ut longo vivas tempore, et bene sit tibi in terra, quam Dominus Deus tuus daturus est tibi.
DEU 5:17 Non occides,
DEU 5:18 neque mœchaberis,
DEU 5:19 furtumque non facies:
DEU 5:20 nec loqueris contra proximum tuum falsum testimonium.
DEU 5:21 Non concupisces uxorem proximi tui: non domum, non agrum, non servum, non ancillam, non bovem, non asinum, et universa quæ illius sunt.
DEU 5:22 Hæc verba locutus est Dominus ad omnem multitudinem vestram in monte de medio ignis et nubis, et caliginis, voce magna, nihil addens amplius: et scripsit ea in duabus tabulis lapideis, quas tradidit mihi.
DEU 5:23 Vos autem postquam audistis vocem de medio tenebrarum, et montem ardere vidistis, accessistis ad me omnes principes tribuum et majores natu, atque dixistis:
DEU 5:24 Ecce ostendit nobis Dominus Deus noster majestatem et magnitudinem suam: vocem ejus audivimus de medio ignis, et probavimus hodie, quod loquente Deo cum homine, vixerit homo.
DEU 5:25 Cur ergo moriemur, et devorabit nos ignis hic maximus? si enim audierimus ultra vocem Domini Dei nostri, moriemur.
DEU 5:26 Quid est omnis caro, ut audiat vocem Dei viventis, qui de medio ignis loquitur sicut nos audivimus, et possit vivere?
DEU 5:27 Tu magis accede: et audi cuncta quæ dixerit Dominus Deus noster tibi: loquerisque ad nos, et nos audientes faciemus ea.
DEU 5:28 Quod cum audisset Dominus, ait ad me: Audivi vocem verborum populi hujus quæ locuti sunt tibi: bene omnia sunt locuti.
DEU 5:29 Quis det talem eos habere mentem, ut timeant me, et custodiant universa mandata mea in omni tempore, ut bene sit eis et filiis eorum in sempiternum?
DEU 5:30 Vade et dic eis: Revertimini in tentoria vestra.
DEU 5:31 Tu vero hic sta mecum, et loquar tibi omnia mandata mea, et cæremonias atque judicia: quæ docebis eos, ut faciant ea in terra, quam dabo illis in possessionem.
DEU 5:32 Custodite igitur et facite quæ præcepit Dominus Deus vobis: non declinabitis neque ad dexteram, neque ad sinistram:
DEU 5:33 sed per viam, quam præcepit Dominus Deus vester, ambulabitis, ut vivatis, et bene sit vobis, et protelentur dies in terra possessionis vestræ.
DEU 6:1 Hæc sunt præcepta, et cæremoniæ, atque judicia, quæ mandavit Dominus Deus vester ut docerem vos, et faciatis ea in terra, ad quam transgredimini possidendam:
DEU 6:2 ut timeas Dominum Deum tuum, et custodias omnia mandata et præcepta ejus, quæ ego præcipio tibi, et filiis, ac nepotibus tuis, cunctis diebus vitæ tuæ, ut prolongentur dies tui.
DEU 6:3 Audi, Israël, et observa ut facias quæ præcepit tibi Dominus, et bene sit tibi, et multipliceris amplius, sicut pollicitus est Dominus Deus patrum tuorum tibi terram lacte et melle manantem.
DEU 6:4 Audi, Israël: Dominus Deus noster, Dominus unus est.
DEU 6:5 Diliges Dominum Deum tuum ex toto corde tuo, et ex tota anima tua, et ex tota fortitudine tua.
DEU 6:6 Eruntque verba hæc, quæ ego præcipio tibi hodie, in corde tuo:
DEU 6:7 et narrabis ea filiis tuis, et meditaberis in eis sedens in domo tua, et ambulans in itinere, dormiens atque consurgens.
DEU 6:8 Et ligabis ea quasi signum in manu tua, eruntque et movebuntur inter oculos tuos,
DEU 6:9 scribesque ea in limine, et ostiis domus tuæ.
DEU 6:10 Cumque introduxerit te Dominus Deus tuus in terram, pro qua juravit patribus tuis Abraham, Isaac, et Jacob, et dederit tibi civitates magnas et optimas, quas non ædificasti,
DEU 6:11 domos plenas cunctarum opum, quas non exstruxisti, cisternas, quas non fodisti, vineta et oliveta, quæ non plantasti,
DEU 6:12 et comederis, et saturatus fueris:
DEU 6:13 cave diligenter ne obliviscaris Domini, qui eduxit te de terra Ægypti, de domo servitutis. Dominum Deum tuum timebis, et illi soli servies, ac per nomen illius jurabis.
DEU 6:14 Non ibitis post deos alienos cunctarum gentium, quæ in circuitu vestro sunt:
DEU 6:15 quoniam Deus æmulator Dominus Deus tuus in medio tui: nequando irascatur furor Domini Dei tui contra te, et auferat te de superficie terræ.
DEU 6:16 Non tentabis Dominum Deum tuum, sicut tentasti in loco tentationis.
DEU 6:17 Custodi præcepta Domini Dei tui, ac testimonia et cæremonias, quas præcepit tibi:
DEU 6:18 et fac quod placitum est et bonum in conspectu Domini, ut bene sit tibi: et ingressus possideas terram optimam, de qua juravit Dominus patribus tuis,
DEU 6:19 ut deleret omnes inimicos tuos coram te, sicut locutus est.
DEU 6:20 Cumque interrogaverit te filius tuus cras, dicens: Quid sibi volunt testimonia hæc, et cæremoniæ, atque judicia, quæ præcepit Dominus Deus noster nobis?
DEU 6:21 dices ei: Servi eramus Pharaonis in Ægypto, et eduxit nos Dominus de Ægypto in manu forti:
DEU 6:22 fecitque signa atque prodigia magna et pessima in Ægypto contra Pharaonem, et omnem domum illius in conspectu nostro,
DEU 6:23 et eduxit nos inde, ut introductis daret terram, super qua juravit patribus nostris.
DEU 6:24 Præcepitque nobis Dominus ut faciamus omnia legitima hæc, et timeamus Dominum Deum nostrum, ut bene sit nobis cunctis diebus vitæ nostræ, sicut est hodie.
DEU 6:25 Eritque nostri misericors, si custodierimus et fecerimus omnia præcepta ejus coram Domino Deo nostro, sicut mandavit nobis.
DEU 7:1 Cum introduxerit te Dominus Deus tuus in terram, quam possessurus ingredieris, et deleverit gentes multas coram te, Hethæum, et Gergezæum, et Amorrhæum, Chananæum, et Pherezæum, et Hevæum, et Jebusæum, septem gentes multo majoris numeri quam tu es, et robustiores te:
DEU 7:2 tradideritque eas Dominus Deus tuus tibi, percuties eas usque ad internecionem. Non inibis cum eis fœdus, nec misereberis earum,
DEU 7:3 neque sociabis cum eis conjugia. Filiam tuam non dabis filio ejus, nec filiam illius accipies filio tuo:
DEU 7:4 quia seducet filium tuum, ne sequatur me, et ut magis serviat diis alienis: irasceturque furor Domini, et delebit te cito.
DEU 7:5 Quin potius hæc facietis eis: aras eorum subvertite, et confringite statuas, lucosque succidite, et sculptilia comburite:
DEU 7:6 quia populus sanctus es Domino Deo tuo. Te elegit Dominus Deus tuus, ut sis ei populus peculiaris de cunctis populis, qui sunt super terram.
DEU 7:7 Non quia cunctas gentes numero vincebatis, vobis junctus est Dominus, et elegit vos, cum omnibus sitis populis pauciores:
DEU 7:8 sed quia dilexit vos Dominus, et custodivit juramentum, quod juravit patribus vestris: eduxitque vos in manu forti, et redemit de domo servitutis, de manu Pharaonis regis Ægypti.
DEU 7:9 Et scies, quia Dominus Deus tuus, ipse est Deus fortis et fidelis, custodiens pactum et misericordiam diligentibus se, et his qui custodiunt præcepta ejus in mille generationes:
DEU 7:10 et reddens odientibus se statim, ita ut disperdat eos, et ultra non differat, protinus eis restituens quod merentur.
DEU 7:11 Custodi ergo præcepta et cæremonias atque judicia, quæ ego mando tibi hodie ut facias.
DEU 7:12 Si postquam audieris hæc judicia, custodieris ea, et feceris, custodiet et Dominus Deus tuus pactum tibi, et misericordiam quam juravit patribus tuis:
DEU 7:13 et diliget te, ac multiplicabit, benedicetque fructui ventris tui, et fructui terræ tuæ, frumento tuo, atque vindemiæ, oleo, et armentis, gregibus ovium tuarum super terram, pro qua juravit patribus tuis ut daret eam tibi.
DEU 7:14 Benedictus eris inter omnes populos. Non erit apud te sterilis utriusque sexus, tam in hominibus quam in gregibus tuis.
DEU 7:15 Auferet Dominus a te omnem languorem: et infirmitates Ægypti pessimas, quas novisti, non inferet tibi, sed cunctis hostibus tuis.
DEU 7:16 Devorabis omnes populos, quos Dominus Deus tuus daturus est tibi. Non parcet eis oculus tuus, nec servies diis eorum, ne sint in ruinam tui.
DEU 7:17 Si dixeris in corde tuo: Plures sunt gentes istæ quam ego: quomodo potero delere eas?
DEU 7:18 noli metuere, sed recordare quæ fecerit Dominus Deus tuus Pharaoni, et cunctis Ægyptiis,
DEU 7:19 plagas maximas, quas viderunt oculi tui, et signa atque portenta, manumque robustam, et extentum brachium, ut educeret te Dominus Deus tuus: sic faciet cunctis populis, quos metuis.
DEU 7:20 Insuper et crabrones mittet Dominus Deus tuus in eos, donec deleat omnes atque disperdat qui te fugerint, et latere potuerint.
DEU 7:21 Non timebis eos, quia Dominus Deus tuus in medio tui est, Deus magnus et terribilis:
DEU 7:22 ipse consumet nationes has in conspectu tuo paulatim atque per partes. Non poteris eas delere pariter: ne forte multiplicentur contra te bestiæ terræ.
DEU 7:23 Dabitque eos Dominus Deus tuus in conspectu tuo: et interficiet illos, donec penitus deleantur.
DEU 7:24 Tradetque reges eorum in manus tuas, et disperdes nomina eorum sub cælo: nullus poterit resistere tibi, donec conteras eos.
DEU 7:25 Sculptilia eorum igne combures: non concupisces argentum et aurum, de quibus facta sunt, neque assumes ex eis tibi quidquam, ne offendas, propterea quia abominatio est Domini tui:
DEU 7:26 nec inferes quippiam ex idolo in domum tuam, ne fias anathema, sicut et illud est. Quasi spurcitiam detestaberis, et velut inquinamentum ac sordes abominationi habebis, quia anathema est.
DEU 8:1 Omne mandatum, quod ego præcipio tibi hodie, cave diligenter ut facias, ut possitis vivere, et multiplicemini, ingressique possideatis terram, pro qua juravit Dominus patribus vestris.
DEU 8:2 Et recordaberis cuncti itineris, per quod adduxit te Dominus Deus tuus quadraginta annis per desertum, ut affligeret te, atque tentaret, et nota fierent quæ in tuo animo versabantur, utrum custodires mandata illius, an non.
DEU 8:3 Afflixit te penuria, et dedit tibi cibum manna, quod ignorabas tu et patres tui: ut ostenderet tibi quod non in solo pane vivat homo, sed in omni verbo quod egreditur de ore Dei.
DEU 8:4 Vestimentum tuum, quo operiebaris, nequaquam vetustate defecit, et pes tuus non est subtritus, en quadragesimus annus est:
DEU 8:5 ut recogites in corde tuo, quia sicut erudit filium suum homo, sic Dominus Deus tuus erudivit te,
DEU 8:6 ut custodias mandata Domini Dei tui, et ambules in viis ejus, et timeas eum.
DEU 8:7 Dominus enim Deus tuus introducet te in terram bonam, terram rivorum, aquarumque et fontium, in cujus campis et montibus erumpunt fluviorum abyssi:
DEU 8:8 terram frumenti, hordei ac vinearum, in qua ficus, et malogranata, et oliveta nascuntur: terram olei ac mellis,
DEU 8:9 ubi absque ulla penuria comedes panem tuum, et rerum omnium abundantia perfrueris: cujus lapides ferrum sunt, et de montibus ejus æris metalla fodiuntur:
DEU 8:10 ut cum comederis, et satiatus fueris, benedicas Domino Deo tuo pro terra optima, quam dedit tibi.
DEU 8:11 Observa, et cave nequando obliviscaris Domini Dei tui, et negligas mandata ejus atque judicia et cæremonias, quas ego præcipio tibi hodie:
DEU 8:12 ne postquam comederis et satiatus fueris, domos pulchras ædificaveris, et habitaveris in eis,
DEU 8:13 habuerisque armenta boum, et ovium greges, argenti et auri, cunctarumque rerum copiam,
DEU 8:14 elevetur cor tuum, et non reminiscaris Domini Dei tui, qui eduxit te de terra Ægypti, de domo servitutis,
DEU 8:15 et ductor tuus fuit in solitudine magna atque terribili, in qua erat serpens flatu adurens, et scorpio, ac dipsas, et nullæ omnino aquæ: qui eduxit rivos de petra durissima,
DEU 8:16 et cibavit te manna in solitudine, quod nescierunt patres tui. Et postquam afflixit ac probavit, ad extremum misertus est tui,
DEU 8:17 ne diceres in corde tuo: Fortitudo mea, et robur manus meæ, hæc mihi omnia præstiterunt:
DEU 8:18 sed recorderis Domini Dei tui, quod ipse vires tibi præbuerit, ut impleret pactum suum, super quo juravit patribus tuis, sicut præsens indicat dies.
DEU 8:19 Sin autem oblitus Domini Dei tui, secutus fueris deos alienos, coluerisque illos et adoraveris: ecce nunc prædico tibi quod omnino dispereas.
DEU 8:20 Sicut gentes, quas delevit Dominus in introitu tuo, ita et vos peribitis, si inobedientes fueritis voci Domini Dei vestri.
DEU 9:1 Audi, Israël: tu transgredieris hodie Jordanem, ut possideas nationes maximas et fortiores te, civitates ingentes, et ad cælum usque muratas,
DEU 9:2 populum magnum atque sublimem, filios Enacim, quos ipse vidisti et audisti, quibus nullus potest ex adverso resistere.
DEU 9:3 Scies ergo hodie quod Dominus Deus tuus ipse transibit ante te, ignis devorans atque consumens, qui conterat eos, et deleat atque disperdat ante faciem tuam velociter, sicut locutus est tibi:
DEU 9:4 ne dicas in corde tuo, cum deleverit eos Dominus Deus tuus in conspectu tuo: Propter justitiam meam introduxit me Dominus ut terram hanc possiderem, cum propter impietates suas istæ deletæ sint nationes.
DEU 9:5 Neque enim propter justitias tuas, et æquitatem cordis tui ingredieris, ut possideas terras earum: sed quia illæ egerunt impie, introëunte te deletæ sunt: et ut compleret verbum suum Dominus, quod sub juramento pollicitus est patribus tuis, Abraham, Isaac, et Jacob.
DEU 9:6 Scito ergo quod non propter justitias tuas Dominus Deus tuus dederit tibi terram hanc optimam in possessionem, cum durissimæ cervicis sis populus.
DEU 9:7 Memento, et ne obliviscaris, quomodo ad iracundiam provocaveris Dominum Deum tuum in solitudine. Ex eo die, quo egressus es ex Ægypto usque ad locum istum, semper adversum Dominum contendisti.
DEU 9:8 Nam et in Horeb provocasti eum, et iratus delere te voluit,
DEU 9:9 quando ascendi in montem, ut acciperem tabulas lapideas, tabulas pacti quod pepigit vobiscum Dominus: et perseveravi in monte quadraginta diebus ac noctibus, panem non comedens, et aquam non bibens.
DEU 9:10 Deditque mihi Dominus duas tabulas lapideas scriptas digito Dei, et continentes omnia verba quæ vobis locutus est in monte de medio ignis, quando concio populi congregata est.
DEU 9:11 Cumque transissent quadraginta dies, et totidem noctes, dedit mihi Dominus duas tabulas lapideas, tabulas fœderis,
DEU 9:12 dixitque mihi: Surge, et descende hinc cito: quia populus tuus, quem eduxisti de Ægypto, deseruerunt velociter viam, quam demonstrasti eis, feceruntque sibi conflatile.
DEU 9:13 Rursumque ait Dominus ad me: Cerno quod populus iste duræ cervicis sit:
DEU 9:14 dimitte me ut conteram eum, et deleam nomen ejus de sub cælo, et constituam te super gentem, quæ hac major et fortior sit.
DEU 9:15 Cumque de monte ardente descenderem, et duas tabulas fœderis utraque tenerem manu,
DEU 9:16 vidissemque vos peccasse Domino Deo vestro, et fecisse vobis vitulum conflatilem, ac deseruisse velociter viam ejus, quam vobis ostenderat:
DEU 9:17 projeci tabulas de manibus meis, confregique eas in conspectu vestro.
DEU 9:18 Et procidi ante Dominum sicut prius, quadraginta diebus et noctibus panem non comedens, et aquam non bibens, propter omnia peccata vestra quæ gessistis contra Dominum, et eum ad iracundiam provocastis:
DEU 9:19 timui enim indignationem et iram illius, qua adversum vos concitatus, delere vos voluit. Et exaudivit me Dominus etiam hac vice.
DEU 9:20 Adversum Aaron quoque vehementer iratus, voluit eum conterere, et pro illo similiter deprecatus sum.
DEU 9:21 Peccatum autem vestrum quod feceratis, id est, vitulum, arripiens, igne combussi, et in frusta comminuens, omninoque in pulverem redigens, projeci in torrentem, qui de monte descendit.
DEU 9:22 In incendio quoque, et in tentatione, et in Sepulchris concupiscentiæ provocastis Dominum:
DEU 9:23 et quando misit vos de Cadesbarne, dicens: Ascendite, et possidete terram, quam dedi vobis, et contempsistis imperium Domini Dei vestri, et non credidistis ei, neque vocem ejus audire voluistis:
DEU 9:24 sed semper fuistis rebelles a die qua nosse vos cœpi.
DEU 9:25 Et jacui coram Domino quadraginta diebus ac noctibus, quibus eum suppliciter deprecabar, ne deleret vos ut fuerat comminatus:
DEU 9:26 et orans dixi: Domine Deus, ne disperdas populum tuum, et hæreditatem tuam, quam redemisti in magnitudine tua, quos eduxisti de Ægypto in manu forti.
DEU 9:27 Recordare servorum tuorum Abraham, Isaac, et Jacob: ne aspicias duritiam populi hujus, et impietatem atque peccatum:
DEU 9:28 ne forte dicant habitatores terræ, de qua eduxisti nos: Non poterat Dominus introducere eos in terram, quam pollicitus est eis, et oderat illos: idcirco eduxit, ut interficeret eos in solitudine:
DEU 9:29 qui sunt populus tuus et hæreditas tua, quos eduxisti in fortitudine tua magna, et in brachio tuo extento.
DEU 10:1 In tempore illo dixit Dominus ad me: Dola tibi duas tabulas lapideas, sicut priores fuerunt, et ascende ad me in montem: faciesque arcam ligneam,
DEU 10:2 et scribam in tabulis verba quæ fuerunt in his qui ante confregisti: ponesque eas in arca.
DEU 10:3 Feci igitur arcam de lignis setim. Cumque dolassem duas tabulas lapideas instar priorum, ascendi in montem, habens eas in manibus.
DEU 10:4 Scripsitque in tabulis, juxta id quod prius scripserat, verba decem, quæ locutus est Dominus ad vos in monte de medio ignis, quando populus congregatus est: et dedit eas mihi.
DEU 10:5 Reversusque de monte, descendi, et posui tabulas in arcam, quam feceram, quæ hucusque ibi sunt, sicut mihi præcepit Dominus.
DEU 10:6 Filii autem Israël moverunt castra ex Beroth filiorum Jacan in Mosera, ubi Aaron mortuus ac sepultus est, pro quo sacerdotio functus est Eleazar filius ejus.
DEU 10:7 Inde venerunt in Gadgad: de quo loco profecti, castrametati sunt in Jetebatha, in terra aquarum atque torrentium.
DEU 10:8 Eo tempore separavit tribum Levi, ut portaret arcam fœderis Domini, et staret coram eo in ministerio, ac benediceret in nomine illius usque in præsentem diem.
DEU 10:9 Quam ob rem non habuit Levi partem, neque possessionem cum fratribus suis: quia ipse Dominus possessio ejus est, sicut promisit ei Dominus Deus tuus.
DEU 10:10 Ego autem steti in monte, sicut prius, quadraginta diebus ac noctibus: exaudivitque me Dominus etiam hac vice, et te perdere noluit.
DEU 10:11 Dixitque mihi: Vade, et præcede populum, ut ingrediatur, et possideat terram, quam juravi patribus eorum ut traderem eis.
DEU 10:12 Et nunc Israël, quid Dominus Deus tuus petit a te, nisi ut timeas Dominum Deum tuum, et ambules in viis ejus, et diligas eum, ac servias Domino Deo tuo in toto corde tuo, et in tota anima tua:
DEU 10:13 custodiasque mandata Domini, et cæremonias ejus, quas ego hodie præcipio tibi, ut bene sit tibi?
DEU 10:14 En Domini Dei tui cælum est, et cælum cæli, terra, et omnia quæ in ea sunt:
DEU 10:15 et tamen patribus tuis conglutinatus est Dominus, et amavit eos, elegitque semen eorum post eos, id est, vos, de cunctis gentibus, sicut hodie comprobatur.
DEU 10:16 Circumcidite igitur præputium cordis vestri, et cervicem vestram ne induretis amplius:
DEU 10:17 quia Dominus Deus vester ipse est Deus deorum, et Dominus dominantium, Deus magnus, et potens, et terribilis, qui personam non accipit, nec munera.
DEU 10:18 Facit judicium pupillo et viduæ; amat peregrinum, et dat ei victum atque vestitum.
DEU 10:19 Et vos ergo amate peregrinos, quia et ipsi fuistis advenæ in terra Ægypti.
DEU 10:20 Dominum Deum tuum timebis, et ei soli servies: ipsi adhærebis, jurabisque in nomine illius.
DEU 10:21 Ipse est laus tua, et Deus tuus, qui fecit tibi hæc magnalia et terribilia, quæ viderunt oculi tui.
DEU 10:22 In septuaginta animabus descenderunt patres tui in Ægyptum, et ecce nunc multiplicavit te Dominus Deus tuus sicut astra cæli.
DEU 11:1 Ama itaque Dominum Deum tuum, et observa præcepta ejus et cæremonias, judicia atque mandata, omni tempore.
DEU 11:2 Cognoscite hodie quæ ignorant filii vestri, qui non viderunt disciplinam Domini Dei vestri, magnalia ejus et robustam manum, extentumque brachium,
DEU 11:3 signa et opera quæ fecit in medio Ægypti Pharaoni regi, et universæ terræ ejus,
DEU 11:4 omnique exercitui Ægyptiorum, et equis ac curribus: quomodo operuerint eos aquæ maris Rubri, cum vos persequerentur, et deleverit eos Dominus usque in præsentem diem:
DEU 11:5 vobisque quæ fecerit in solitudine donec veniretis ad hunc locum:
DEU 11:6 et Dathan atque Abiron filiis Eliab, qui fuit filius Ruben: quos aperto ore suo terra absorbuit, cum domibus et tabernaculis, et universa substantia eorum, quam habebant in medio Israël.
DEU 11:7 Oculi vestri viderunt opera Domini magna quæ fecit,
DEU 11:8 ut custodiatis universa mandata illius, quæ ego hodie præcipio vobis, et possitis introire, et possidere terram, ad quam ingredimini,
DEU 11:9 multoque in ea vivatis tempore: quam sub juramento pollicitus est Dominus patribus vestris, et semini eorum, lacte et melle manantem.
DEU 11:10 Terra enim, ad quam ingrederis possidendam, non est sicut terra Ægypti, de qua existi, ubi jacto semine in hortorum morem aquæ ducuntur irriguæ:
DEU 11:11 sed montuosa est et campestris, de cælo expectans pluvias,
DEU 11:12 quam Dominus Deus tuus semper invisit, et oculi illius in ea sunt a principio anni usque ad finem ejus.
DEU 11:13 Si ergo obedieritis mandatis meis, quæ ego hodie præcipio vobis, ut diligatis Dominum Deum vestrum, et serviatis ei in toto corde vestro, et in tota anima vestra:
DEU 11:14 dabit pluviam terræ vestræ temporaneam et serotinam, ut colligatis frumentum, et vinum, et oleum,
DEU 11:15 fœnumque ex agris ad pascenda jumenta, et ut ipsi comedatis ac saturemini.
DEU 11:16 Cavete ne forte decipiatur cor vestrum, et recedatis a Domino, serviatisque diis alienis, et adoretis eos:
DEU 11:17 iratusque Dominus claudat cælum, et pluviæ non descendant, nec terra det germen suum, pereatisque velociter de terra optima, quam Dominus daturus est vobis.
DEU 11:18 Ponite hæc verba mea in cordibus et in animis vestris, et suspendite ea pro signo in manibus, et inter oculos vestros collocate.
DEU 11:19 Docete filios vestros ut illa meditentur: quando sederis in domo tua, et ambulaveris in via, et accubueris atque surrexeris.
DEU 11:20 Scribes ea super postes et januas domus tuæ,
DEU 11:21 ut multiplicentur dies tui, et filiorum tuorum in terra, quam juravit Dominus patribus tuis, ut daret eis quamdiu cælum imminet terræ.
DEU 11:22 Si enim custodieritis mandata quæ ego præcipio vobis, et feceritis ea, ut diligatis Dominum Deum vestrum, et ambuletis in omnibus viis ejus, adhærentes ei,
DEU 11:23 disperdet Dominus omnes gentes istas ante faciem vestram, et possidebitis eas, quæ majores et fortiores vobis sunt.
DEU 11:24 Omnis locus, quem calcaverit pes vester, vester erit. A deserto, et a Libano, a flumine magno Euphrate usque ad mare occidentale erunt termini vestri.
DEU 11:25 Nullus stabit contra vos: terrorem vestrum et formidinem dabit Dominus Deus vester super omnem terram quam calcaturi estis, sicut locutus est vobis.
DEU 11:26 En propono in conspectu vestro hodie benedictionem et maledictionem:
DEU 11:27 benedictionem, si obedieritis mandatis Domini Dei vestri, quæ ego hodie præcipio vobis:
DEU 11:28 maledictionem, si non obedieritis mandatis Domini Dei vestri, sed recesseritis de via, quam ego nunc ostendo vobis, et ambulaveritis post deos alienos, quos ignoratis.
DEU 11:29 Cum vero introduxerit te Dominus Deus tuus in terram, ad quam pergis habitandam, pones benedictionem super montem Garizim, maledictionem super montem Hebal:
DEU 11:30 qui sunt trans Jordanem, post viam quæ vergit ad solis occubitum in terra Chananæi, qui habitat in campestribus contra Galgalam, quæ est juxta vallem tendentem et intrantem procul.
DEU 11:31 Vos enim transibitis Jordanem, ut possideatis terram quam Dominus Deus vester daturus est vobis, ut habeatis et possideatis illam.
DEU 11:32 Videte ergo ut impleatis cæremonias atque judicia, quæ ego hodie ponam in conspectu vestro.
DEU 12:1 Hæc sunt præcepta atque judicia, quæ facere debetis in terra, quam Dominus Deus patrum tuorum daturus est tibi, ut possideas eam cunctis diebus, quibus super humum gradieris.
DEU 12:2 Subvertite omnia loca, in quibus coluerunt gentes, quas possessuri estis, deos suos super montes excelsos, et colles, et subter omne lignum frondosum.
DEU 12:3 Dissipate aras eorum, et confringite statuas: lucos igne comburite, et idola comminuite: disperdite nomina eorum de locis illis.
DEU 12:4 Non facietis ita Domino Deo vestro:
DEU 12:5 sed ad locum, quem elegerit Dominus Deus vester de cunctis tribubus vestris, ut ponat nomen suum ibi, et habitet in eo, venietis:
DEU 12:6 et offeretis in loco illo holocausta et victimas vestras, decimas et primitias manuum vestrarum, et vota atque donaria, primogenita boum et ovium.
DEU 12:7 Et comedetis ibi in conspectu Domini Dei vestri: ac lætabimini in cunctis, ad quæ miseritis manum vos et domus vestræ, in quibus benedixerit vobis Dominus Deus vester.
DEU 12:8 Non facietis ibi quæ nos hic facimus hodie, singuli quod sibi rectum videtur:
DEU 12:9 neque enim usque in præsens tempus venistis ad requiem, et possessionem, quam Dominus Deus vester daturus est vobis.
DEU 12:10 Transibitis Jordanem, et habitabitis in terra, quam Dominus Deus vester daturus est vobis, ut requiescatis a cunctis hostibus per circuitum: et absque ullo timore habitetis
DEU 12:11 in loco, quem elegerit Dominus Deus vester, ut sit nomen ejus in eo: illuc omnia, quæ præcipio, conferetis, holocausta, et hostias, ac decimas, et primitias manuum vestrarum: et quidquid præcipuum est in muneribus, quæ vovebitis Domino.
DEU 12:12 Ibi epulabimini coram Domino Deo vestro, vos et filii ac filiæ vestræ, famuli et famulæ, atque Levites qui in urbibus vestris commoratur: neque enim habet aliam partem et possessionem inter vos.
DEU 12:13 Cave ne offeras holocausta tua in omni loco, quem videris:
DEU 12:14 sed in eo, quem elegerit Dominus, in una tribuum tuarum offeres hostias, et facies quæcumque præcipio tibi.
DEU 12:15 Sin autem comedere volueris, et te esus carnium delectaverit, occide, comede juxta benedictionem Domini Dei tui, quam dedit tibi in urbibus tuis: sive immundum fuerit, hoc est, maculatum et debile: sive mundum, hoc est, integrum et sine macula, quod offerri licet, sicut capream et cervum, comedes:
DEU 12:16 absque esu dumtaxat sanguinis, quem super terram quasi aquam effundes.
DEU 12:17 Non poteris comedere in oppidis tuis decimam frumenti, et vini, et olei tui, primogenita armentorum et pecorum, et omnia quæ voveris, et sponte offerre volueris, et primitias manuum tuarum:
DEU 12:18 sed coram Domino Deo tuo comedes ea in loco, quem elegerit Dominus Deus tuus, tu et filius tuus, et filia tua, et servus et famula, atque Levites qui manet in urbibus tuis: et lætaberis et reficieris coram Domino Deo tuo in cunctis ad quæ extenderis manum tuam.
DEU 12:19 Cave ne derelinquas Levitem in omni tempore quo versaris in terra.
DEU 12:20 Quando dilataverit Dominus Deus tuus terminos tuos, sicut locutus est tibi, et volueris vesci carnibus, quas desiderat anima tua:
DEU 12:21 locus autem, quem elegerit Dominus Deus tuus ut sit nomen ejus ibi, si procul fuerit, occides de armentis et pecoribus, quæ habueris, sicut præcepi tibi, et comedes in oppidis tuis, ut tibi placet.
DEU 12:22 Sicut comeditur caprea et cervus, ita vesceris eis: et mundus et immundus in commune vescentur.
DEU 12:23 Hoc solum cave, ne sanguinem comedas: sanguis enim eorum pro anima est, et idcirco non debes animam comedere cum carnibus:
DEU 12:24 sed super terram fundes quasi aquam,
DEU 12:25 ut bene sit tibi et filiis tuis post te, cum feceris quod placet in conspectu Domini.
DEU 12:26 Quæ autem sanctificaveris, et voveris Domino, tolles, et venies ad locum, quem elegerit Dominus:
DEU 12:27 et offeres oblationes tuas carnem et sanguinem super altare Domini Dei tui: sanguinem hostiarum fundes in altari; carnibus autem ipse vesceris.
DEU 12:28 Observa et audi omnia quæ ego præcipio tibi, ut bene sit tibi et filiis tuis post te in sempiternum, cum feceris quod bonum est et placitum in conspectu Domini Dei tui.
DEU 12:29 Quando disperdiderit Dominus Deus tuus ante faciem tuam gentes, ad quas ingredieris possidendas, et possederis eas, atque habitaveris in terra earum:
DEU 12:30 cave ne imiteris eas, postquam te fuerint introëunte subversæ, et requiras cæremonias earum, dicens: Sicut coluerunt gentes istæ deos suos, ita et ego colam.
DEU 12:31 Non facies similiter Domino Deo tuo. Omnes enim abominationes, quas aversatur Dominus, fecerunt diis suis, offerentes filios et filias, et comburentes igni.
DEU 12:32 Quod præcipio tibi, hoc tantum facito Domino: nec addas quidquam, nec minuas.
DEU 13:1 Si surrexerit in medio tui prophetes, aut qui somnium vidisse se dicat, et prædixerit signum atque portentum,
DEU 13:2 et evenerit quod locutus est, et dixerit tibi: Eamus, et sequamur deos alienos quos ignoras, et serviamus eis:
DEU 13:3 non audies verba prophetæ illius aut somniatoris: quia tentat vos Dominus Deus vester, ut palam fiat utrum diligatis eum an non, in toto corde, et in tota anima vestra.
DEU 13:4 Dominum Deum vestrum sequimini, et ipsum timete, et mandata illius custodite, et audite vocem ejus: ipsi servietis, et ipsi adhærebitis.
DEU 13:5 Propheta autem ille aut fictor somniorum interficietur: quia locutus est ut vos averteret a Domino Deo vestro, qui eduxit vos de terra Ægypti, et redemit vos de domo servitutis: ut errare te faceret de via, quam tibi præcepit Dominus Deus tuus: et auferes malum de medio tui.
DEU 13:6 Si tibi voluerit persuadere frater tuus filius matris tuæ, aut filius tuus vel filia, sive uxor quæ est in sinu tuo, aut amicus, quem diligis ut animam tuam, clam dicens: Eamus, et serviamus diis alienis, quos ignoras tu, et patres tui,
DEU 13:7 cunctarum in circuitu gentium, quæ juxta vel procul sunt, ab initio usque ad finem terræ,
DEU 13:8 non acquiescas ei, nec audias, neque parcat ei oculus tuus ut miserearis et occultes eum,
DEU 13:9 sed statim interficies: sit primum manus tua super eum, et postea omnis populus mittat manum.
DEU 13:10 Lapidibus obrutus necabitur: quia voluit te abstrahere a Domino Deo tuo, qui eduxit te de terra Ægypti, de domo servitutis:
DEU 13:11 ut omnis Israël audiens timeat, et nequaquam ultra faciat quippiam hujus rei simile.
DEU 13:12 Si audieris in una urbium tuarum, quas Dominus Deus tuus dabit tibi ad habitandum, dicentes aliquos:
DEU 13:13 Egressi sunt filii Belial de medio tui, et averterunt habitatores urbis suæ, atque dixerunt: Eamus, et serviamus diis alienis quos ignoratis:
DEU 13:14 quare sollicite et diligenter, rei veritate perspecta, si inveneris certum esse quod dicitur, et abominationem hanc opere perpetratam,
DEU 13:15 statim percuties habitatores urbis illius in ore gladii, et delebis eam ac omnia quæ in illa sunt, usque ad pecora.
DEU 13:16 Quidquid etiam supellectilis fuerit, congregabis in medio platearum ejus, et cum ipsa civitate succendes, ita ut universa consumas Domino Deo tuo, et sit tumulus sempiternus. Non ædificabitur amplius,
DEU 13:17 et non adhærebit de illo anathemate quidquam in manu tua: ut avertatur Dominus ab ira furoris sui, et misereatur tui, multiplicetque te sicut juravit patribus tuis,
DEU 13:18 quando audieris vocem Domini Dei tui custodiens omnia præcepta ejus, quæ ego præcipio tibi hodie, ut facias quod placitum est in conspectu Domini Dei tui.
DEU 14:1 Filii estote Domini Dei vestri: non vos incidetis, nec facietis calvitium super mortuo:
DEU 14:2 quoniam populus sanctus es Domino Deo tuo, et te elegit ut sis ei in populum peculiarem de cunctis gentibus, quæ sunt super terram.
DEU 14:3 Ne comedatis quæ immunda sunt.
DEU 14:4 Hoc est animal quod comedere debetis: bovem, et ovem, et capram,
DEU 14:5 cervum et capream, bubalum, tragelaphum, pygargum, orygem, camelopardalum.
DEU 14:6 Omne animal, quod in duas partes findit ungulam, et ruminat, comedetis.
DEU 14:7 De his autem, quæ ruminant, et ungulam non findunt, comedere non debetis, ut camelum, leporem, chœrogryllum: hæc, quia ruminant et non dividunt ungulam, immunda erunt vobis.
DEU 14:8 Sus quoque, quoniam dividat ungulam et non ruminat, immunda erit. Carnibus eorum non vescemini, et cadavera non tangetis.
DEU 14:9 Hæc comedetis ex omnibus quæ morantur in aquis: quæ habent pinnulas et squamas, comedite:
DEU 14:10 quæ absque pinnulis et squamis sunt, ne comedatis, quia immunda sunt.
DEU 14:11 Omnes aves mundas comedite.
DEU 14:12 Immundas ne comedatis: aquilam scilicet, et gryphem, et haliæetum,
DEU 14:13 ixion et vulturem ac milvum juxta genus suum:
DEU 14:14 et omne corvini generis,
DEU 14:15 et struthionem, ac noctuam, et larum, atque accipitrem juxta genus suum:
DEU 14:16 herodium ac cygnum, et ibin,
DEU 14:17 ac mergulum, porphyrionem, et nycticoracem,
DEU 14:18 onocrotalum, et charadrium, singula in genere suo: upupam quoque et vespertilionem.
DEU 14:19 Et omne quod reptat et pennulas habet, immundum erit, et non comedetur.
DEU 14:20 Omne quod mundum est, comedite.
DEU 14:21 Quidquid autem morticinum est, ne vescamini ex eo. Peregrino, qui intra portas tuas est, da ut comedat, aut vende ei: quia tu populus sanctus Domini Dei tui es. Non coques hædum in lacte matris suæ.
DEU 14:22 Decimam partem separabis de cunctis fructibus tuis qui nascuntur in terra per annos singulos,
DEU 14:23 et comedes in conspectu Domini Dei tui in loco quem elegerit, ut in eo nomen illius invocetur, decimam frumenti tui, et vini, et olei, et primogenita de armentis et ovibus tuis: ut discas timere Dominum Deum tuum omni tempore.
DEU 14:24 Cum autem longior fuerit via, et locus quem elegerit Dominus Deus tuus, tibique benedixerit, nec potueris ad eum hæc cuncta portare,
DEU 14:25 vendes omnia, et in pretium rediges, portabisque manu tua, et proficisceris ad locum quem elegerit Dominus Deus tuus:
DEU 14:26 et emes ex eadem pecunia quidquid tibi placuerit, sive ex armentis, sive ex ovibus, vinum quoque et siceram, et omne quod desiderat anima tua: et comedes coram Domino Deo tuo, et epulaberis tu et domus tua:
DEU 14:27 et Levites qui intra portas tuas est, cave ne derelinquas eum, quia non habet aliam partem in possessione tua.
DEU 14:28 Anno tertio separabis aliam decimam ex omnibus quæ nascuntur tibi eo tempore, et repones intra januas tuas.
DEU 14:29 Venietque Levites qui aliam non habet partem nec possessionem tecum, et peregrinus ac pupillus et vidua, qui intra portas tuas sunt, et comedent et saturabuntur: ut benedicat tibi Dominus Deus tuus in cunctis operibus manuum tuarum quæ feceris.
DEU 15:1 Septimo anno facies remissionem,
DEU 15:2 quæ hoc ordine celebrabitur. Cui debetur aliquid ab amico vel proximo ac fratre suo, repetere non poterit, quia annus remissionis est Domini.
DEU 15:3 A peregrino et advena exiges: civem et propinquum repetendi non habebis potestatem.
DEU 15:4 Et omnino indigens et mendicus non erit inter vos: ut benedicat tibi Dominus Deus tuus in terra, quam traditurus est tibi in possessionem.
DEU 15:5 Si tamen audieris vocem Domini Dei tui, et custodieris universa quæ jussit, et quæ ego hodie præcipio tibi, benedicet tibi, ut pollicitus est.
DEU 15:6 Fœnerabis gentibus multis, et ipse a nullo accipies mutuum. Dominaberis nationibus plurimis, et tui nemo dominabitur.
DEU 15:7 Si unus de fratribus tuis, qui morantur intra portas civitatis tuæ in terra quam Dominus Deus tuus daturus est tibi, ad paupertatem venerit, non obdurabis cor tuum, nec contrahes manum,
DEU 15:8 sed aperies eam pauperi, et dabis mutuum, quo eum indigere perspexeris.
DEU 15:9 Cave ne forte subrepat tibi impia cogitatio, et dicas in corde tuo: Appropinquat septimus annus remissionis: et avertas oculos tuos a paupere fratre tuo, nolens ei quod postulat mutuum commodare: ne clamet contra te ad Dominum, et fiat tibi in peccatum.
DEU 15:10 Sed dabis ei: nec ages quippiam callide in ejus necessitatibus sublevandis, ut benedicat tibi Dominus Deus tuus in omni tempore, et in cunctis ad quæ manum miseris.
DEU 15:11 Non deerunt pauperes in terra habitationis tuæ: idcirco ego præcipio tibi, ut aperias manum fratri tuo egeno et pauperi, qui tecum versatur in terra.
DEU 15:12 Cum tibi venditus fuerit frater tuus Hebræus aut Hebræa, et sex annis servierit tibi, in septimo anno dimittes eum liberum:
DEU 15:13 et quem libertate donaveris, nequaquam vacuum abire patieris:
DEU 15:14 sed dabis viaticum de gregibus, et de area, et torculari tuo, quibus Dominus Deus tuus benedixerit tibi.
DEU 15:15 Memento quod et ipse servieris in terra Ægypti, et liberaverit te Dominus Deus tuus, et idcirco ego nunc præcipio tibi.
DEU 15:16 Sin autem dixerit: Nolo egredi: eo quod diligat te, et domum tuam, et bene sibi apud te esse sentiat:
DEU 15:17 assumes subulam, et perforabis aurem ejus in janua domus tuæ, et serviet tibi usque in æternum. Ancillæ quoque similiter facies.
DEU 15:18 Non avertas ab eis oculos tuos, quando dimiseris eos liberos, quoniam juxta mercedem mercenarii per sex annos servivit tibi: ut benedicat tibi Dominus Deus tuus in cunctis operibus quæ agis.
DEU 15:19 De primogenitis, quæ nascuntur in armentis, et in ovibus tuis, quidquid est sexus masculini, sanctificabis Domino Deo tuo. Non operaberis in primogenito bovis, et non tondebis primogenita ovium.
DEU 15:20 In conspectu Domini Dei tui comedes ea per annos singulos in loco quem elegerit Dominus, tu et domus tua.
DEU 15:21 Sin autem habuerit maculam, vel claudum fuerit, vel cæcum, aut in aliqua parte deforme vel debile, non immolabitur Domino Deo tuo:
DEU 15:22 sed intra portas urbis tuæ comedes illud: tam mundus quam immundus similiter vescentur eis, quasi caprea et cervo.
DEU 15:23 Hoc solum observabis, ut sanguinem eorum non comedas, sed effundes in terram quasi aquam.
DEU 16:1 Observa mensem novarum frugum, et verni primum temporis, ut facias Phase Domino Deo tuo: quoniam in isto mense eduxit te Dominus Deus tuus de Ægypto nocte.
DEU 16:2 Immolabisque Phase Domino Deo tuo de ovibus, et de bobus, in loco quem elegerit Dominus Deus tuus, ut habitet nomen ejus ibi.
DEU 16:3 Non comedes in eo panem fermentatum: septem diebus comedes absque fermento afflictionis panem, quoniam in pavore egressus es de Ægypto: ut memineris diei egressionis tuæ de Ægypto, omnibus diebus vitæ tuæ.
DEU 16:4 Non apparebit fermentum in omnibus terminis tuis septem diebus, et non remanebit de carnibus ejus, quod immolatum est vespere in die primo, usque mane.
DEU 16:5 Non poteris immolare Phase in qualibet urbium tuarum, quas Dominus Deus tuus daturus est tibi,
DEU 16:6 sed in loco quem elegerit Dominus Deus tuus, ut habitet nomen ejus ibi: immolabis Phase vespere ad solis occasum, quando egressus es de Ægypto.
DEU 16:7 Et coques, et comedes in loco quem elegerit Dominus Deus tuus, maneque consurgens vades in tabernacula tua.
DEU 16:8 Sex diebus comedes azyma: et in die septima, quia collecta est Domini Dei tui, non facies opus.
DEU 16:9 Septem hebdomadas numerabis tibi ab ea die qua falcem in segetem miseris.
DEU 16:10 Et celebraris diem festum hebdomadarum Domino Deo tuo, oblationem spontaneam manus tuæ, quam offeres juxta benedictionem Domini Dei tui:
DEU 16:11 et epulaberis coram Domino Deo tuo, tu, filius tuus et filia tua, servus tuus et ancilla tua, et Levites qui est intra portas tuas, advena ac pupillus et vidua, qui morantur vobiscum: in loco quem elegerit Dominus Deus tuus, ut habitet nomen ejus ibi.
DEU 16:12 Et recordaberis quoniam servus fueris in Ægypto: custodiesque ac facies quæ præcepta sunt.
DEU 16:13 Solemnitatem quoque tabernaculorum celebrabis per septem dies, quando collegeris de area et torculari fruges tuas:
DEU 16:14 et epulaberis in festivitate tua, tu, filius tuus et filia, servus tuus et ancilla, Levites quoque et advena, pupillus et vidua qui intra portas tuas sunt.
DEU 16:15 Septem diebus Domino Deo tuo festa celebrabis in loco quem elegerit Dominus: benedicetque tibi Dominus Deus tuus in cunctis frugibus tuis, et in omni opere manuum tuarum, erisque in lætitia.
DEU 16:16 Tribus vicibus per annum apparebit omne masculinum tuum in conspectu Domini Dei tui in loco quem elegerit: in solemnitate azymorum, in solemnitate hebdomadarum, et in solemnitate tabernaculorum. Non apparebit ante Dominum vacuus:
DEU 16:17 sed offeret unusquisque secundum quod habuerit juxta benedictionem Domini Dei sui, quam dederit ei.
DEU 16:18 Judices et magistros constitues in omnibus portis tuis, quas Dominus Deus tuus dederit tibi, per singulas tribus tuas: ut judicent populum justo judicio,
DEU 16:19 nec in alteram partem declinent. Non accipies personam, nec munera: quia munera excæcant oculos sapientum, et mutant verba justorum.
DEU 16:20 Juste quod justum est persequeris: ut vivas, et possideas terram, quam Dominus Deus tuus dederit tibi.
DEU 16:21 Non plantabis lucum, et omnem arborem juxta altare Domini Dei tui.
DEU 16:22 Nec facies tibi, neque constitues statuam: quæ odit Dominus Deus tuus.
DEU 17:1 Non immolabis Domino Deo tuo ovem, et bovem, in quo est macula, aut quippiam vitii: quia abominatio est Domino Deo tuo.
DEU 17:2 Cum reperti fuerint apud te intra unam portarum tuarum, quas Dominus Deus tuus dabit tibi, vir aut mulier qui faciant malum in conspectu Domini Dei tui, et transgrediantur pactum illius,
DEU 17:3 ut vadant et servant diis alienis, et adorent eos, solem et lunam, et omnem militiam cæli, quæ non præcepi:
DEU 17:4 et hoc tibi fuerit nuntiatum, audiensque inquisieris diligenter et verum esse repereris, et abominatio facta est in Israël:
DEU 17:5 educes virum ac mulierem, qui rem sceleratissimam perpetrarunt, ad portas civitatis tuæ, et lapidibus obruentur.
DEU 17:6 In ore duorum aut trium testium peribit qui interficietur. Nemo occidatur, uno contra se dicente testimonium.
DEU 17:7 Manus testium prima interficiet eum, et manus reliqui populi extrema mittetur: ut auferas malum de medio tui.
DEU 17:8 Si difficile et ambiguum apud te judicium esse perspexeris inter sanguinem et sanguinem, causam et causam, lepram et lepram: et judicum intra portas tuas videris verba variari: surge, et ascende ad locum, quem elegerit Dominus Deus tuus.
DEU 17:9 Veniesque ad sacerdotes Levitici generis, et ad judicem qui fuerit illo tempore: quæresque ab eis, qui indicabunt tibi judicii veritatem.
DEU 17:10 Et facies quodcumque dixerint qui præsunt loco quem elegerit Dominus, et docuerint te
DEU 17:11 juxta legem ejus, sequerisque sententiam eorum, nec declinabis ad dexteram neque ad sinistram.
DEU 17:12 Qui autem superbierit, nolens obedire sacerdotis imperio, qui eo tempore ministrat Domino Deo tuo, et decreto judicis, morietur homo ille, et auferes malum de Israël:
DEU 17:13 cunctusque populus audiens timebit, ut nullus deinceps intumescat superbia.
DEU 17:14 Cum ingressus fueris terram, quam Dominus Deus tuus dabit tibi, et possederis eam, habitaverisque in illa, et dixeris: Constituam super me regem, sicut habent omnes per circuitum nationes:
DEU 17:15 eum constitues, quem Dominus Deus tuus elegerit de numero fratrum tuorum. Non poteris alterius gentis hominem regem facere, qui non sit frater tuus.
DEU 17:16 Cumque fuerit constitutus, non multiplicabit sibi equos, nec reducet populum in Ægyptum, equitatus numero sublevatus, præsertim cum Dominus præceperit vobis ut nequaquam amplius per eamdem viam revertamini.
DEU 17:17 Non habebit uxores plurimas, quæ alliciant animum ejus, neque argenti et auri immensa pondera.
DEU 17:18 Postquam autem sederit in solio regni sui, describet sibi Deuteronomium legis hujus in volumine, accipiens exemplar a sacerdotibus Leviticæ tribus,
DEU 17:19 et habebit secum, legetque illud omnibus diebus vitæ suæ, ut discat timere Dominum Deum suum, et custodire verba et cæremonias ejus, quæ in lege præcepta sunt.
DEU 17:20 Nec elevetur cor ejus in superbiam super fratres suos, neque declinet in partem dexteram vel sinistram, ut longo tempore regnet ipse et filii ejus super Israël.
DEU 18:1 Non habebunt sacerdotes et Levitæ, et omnes qui de eadem tribu sunt, partem et hæreditatem cum reliquo Israël, quia sacrificia Domini, et oblationes ejus comedent,
DEU 18:2 et nihil aliud accipient de possessione fratrum suorum: Dominus enim ipse est hæreditas eorum, sicut locutus est illis.
DEU 18:3 Hoc erit judicium sacerdotum a populo, et ab his qui offerunt victimas: sive bovem, sive ovem immolaverint, dabunt sacerdoti armum ac ventriculum:
DEU 18:4 primitias frumenti, vini, et olei, et lanarum partem ex ovium tonsione.
DEU 18:5 Ipsum enim elegit Dominus Deus tuus de cunctis tribubus tuis, ut stet, et ministret nomini Domini, ipse, et filii ejus in sempiternum.
DEU 18:6 Si exierit Levites ex una urbium tuarum ex omni Israël in qua habitat, et voluerit venire, desiderans locum quem elegerit Dominus,
DEU 18:7 ministrabit in nomine Domini Dei sui, sicut omnes fratres ejus Levitæ, qui stabunt eo tempore coram Domino.
DEU 18:8 Partem ciborum eamdem accipiet, quam et ceteri: excepto eo, quod in urbe sua ex paterna ei successione debetur.
DEU 18:9 Quando ingressus fueris terram, quam Dominus Deus tuus dabit tibi, cave ne imitari velis abominationes illarum gentium.
DEU 18:10 Nec inveniatur in te qui lustret filium suum, aut filiam, ducens per ignem: aut qui ariolos sciscitetur, et observet somnia atque auguria, nec sit maleficus,
DEU 18:11 nec incantator, nec qui pythones consulat, nec divinos, aut quærat a mortuis veritatem.
DEU 18:12 Omnia enim hæc abominatur Dominus, et propter istiusmodi scelera delebit eos in introitu tuo.
DEU 18:13 Perfectus eris, et absque macula cum Domino Deo tuo.
DEU 18:14 Gentes istæ, quarum possidebis terram, augures et divinos audiunt: tu autem a Domino Deo tuo aliter institutus es.
DEU 18:15 Prophetam de gente tua et de fratribus tuis, sicut me, suscitabit tibi Dominus Deus tuus: ipsum audies,
DEU 18:16 ut petisti a Domino Deo tuo in Horeb, quando concio congregata est, atque dixisti: Ultra non audiam vocem Domini Dei mei, et ignem hunc maximum amplius non videbo, ne moriar.
DEU 18:17 Et ait Dominus mihi: Bene omnia sunt locuti.
DEU 18:18 Prophetam suscitabo eis de medio fratrum suorum similem tui: et ponam verba mea in ore ejus, loqueturque ad eos omnia quæ præcepero illi.
DEU 18:19 Qui autem verba ejus, quæ loquetur in nomine meo, audire noluerit, ego ultor existam.
DEU 18:20 Propheta autem qui arrogantia depravatus voluerit loqui in nomine meo, quæ ego non præcepi illi ut diceret, aut ex nomine alienorum deorum, interficietur.
DEU 18:21 Quod si tacita cogitatione responderis: Quomodo possum intelligere verbum, quod Dominus non est locutus?
DEU 18:22 hoc habebis signum: quod in nomine Domini propheta ille prædixerit, et non evenerit: hoc Dominus non est locutus, sed per tumorem animi sui propheta confinxit: et idcirco non timebis eum.
DEU 19:1 Cum disperdiderit Dominus Deus tuus gentes, quarum tibi traditurus est terram, et possederis eam, habitaverisque in urbibus ejus et in ædibus:
DEU 19:2 tres civitates separabis tibi in medio terræ, quam Dominus Deus tuus dabit tibi in possessionem,
DEU 19:3 sternens diligenter viam: et in tres æqualiter partes totam terræ tuæ provinciam divides: ut habeat e vicino qui propter homicidium profugus est, quo possit evadere.
DEU 19:4 Hæc erit lex homicidæ fugientis, cujus vita servanda est: qui percusserit proximum suum nesciens, et qui heri et nudiustertius nullum contra eum odium habuisse comprobatur:
DEU 19:5 sed abiisse cum eo simpliciter in silvam ad ligna cædenda, et in succisione lignorum securis fugerit manu, ferrumque lapsum de manubrio amicum ejus percusserit, et occiderit: hic ad unam supradictarum urbium confugiet, et vivet:
DEU 19:6 ne forsitan proximus ejus, cujus effusus est sanguis, dolore stimulatus, persequatur, et apprehendat eum si longior via fuerit, et percutiat animam ejus, qui non est reus mortis: quia nullum contra eum, qui occisus est, odium prius habuisse monstratur.
DEU 19:7 Idcirco præcipio tibi, ut tres civitates æqualis inter se spatii dividas.
DEU 19:8 Cum autem dilataverit Dominus Deus tuus terminos tuos, sicut juravit patribus tuis, et dederit tibi cunctam terram, quam eis pollicitus est
DEU 19:9 (si tamen custodieris mandata ejus, et feceris, quæ hodie præcipio tibi, ut diligas Dominum Deum tuum, et ambules in viis ejus omni tempore), addes tibi tres alias civitates, et supradictarum trium urbium numerum duplicabis:
DEU 19:10 ut non effundatur sanguis innoxius in medio terræ, quam Dominus Deus tuus dabit tibi possidendam, ne sis sanguinis reus.
DEU 19:11 Si quis autem, odio habens proximum suum, insidiatus fuerit vitæ ejus, surgensque percusserit illum, et mortuus fuerit, fugeritque ad unam de supradictis urbibus,
DEU 19:12 mittent seniores civitatis illius, et arripient eum de loco effugii, tradentque in manu proximi, cujus sanguis effusus est, et morietur.
DEU 19:13 Non miseraberis ejus, et auferes innoxium sanguinem de Israël, ut bene sit tibi.
DEU 19:14 Non assumes, et transferes terminos proximi tui, quos fixerunt priores in possessione tua, quam Dominus Deus tuus dabit tibi in terra quam acceperis possidendam.
DEU 19:15 Non stabit testis unus contra aliquem, quidquid illud peccati, et facinoris fuerit: sed in ore duorum aut trium testium stabit omne verbum.
DEU 19:16 Si steterit testis mendax contra hominem, accusans eum prævaricationis,
DEU 19:17 stabunt ambo, quorum causa est, ante Dominum in conspectu sacerdotum et judicum qui fuerint in diebus illis.
DEU 19:18 Cumque diligentissime perscrutantes, invenerint falsum testem dixisse contra fratrem suum mendacium,
DEU 19:19 reddent ei sicut fratri suo facere cogitavit, et auferes malum de medio tui:
DEU 19:20 ut audientes ceteri timorem habeant, et nequaquam talia audeant facere.
DEU 19:21 Non misereberis ejus, sed animam pro anima, oculum pro oculo, dentem pro dente, manum pro manu, pedem pro pede exiges.
DEU 20:1 Si exieris ad bellum contra hostes tuos, et videris equitatus et currus, et majorem quam tu habeas adversarii exercitus multitudinem, non timebis eos: quia Dominus Deus tuus tecum est, qui eduxit te de terra Ægypti.
DEU 20:2 Appropinquante autem jam prælio, stabit sacerdos ante aciem, et sic loquetur ad populum:
DEU 20:3 Audi, Israël: vos hodie contra inimicos vestros pugnam committitis: non pertimescat cor vestrum, nolite metuere, nolite cedere, nec formidetis eos:
DEU 20:4 quia Dominus Deus vester in medio vestri est, et pro vobis contra adversarios dimicabit, ut eruat vos de periculo.
DEU 20:5 Duces quoque per singulas turmas audiente exercitu proclamabunt: Quis est homo qui ædificavit domum novam, et non dedicavit eam? vadat, et revertatur in domum suam, ne forte moriatur in bello, et alius dedicet eam.
DEU 20:6 Quis est homo qui plantavit vineam, et necdum fecit eam esse communem, de qua vesci omnibus liceat? vadat, et revertatur in domum suam, ne forte moriatur in bello, et alius homo ejus fungatur officio.
DEU 20:7 Quis est homo, qui despondit uxorem, et non accepit eam? vadat, et revertatur in domum suam, ne forte moriatur in bello, et alius homo accipiat eam.
DEU 20:8 His dictis addent reliqua, et loquentur ad populum: Quis est homo formidolosus, et corde pavido? vadat, et revertatur in domum suam, ne pavere faciat corda fratrum suorum, sicut ipse timore perterritus est.
DEU 20:9 Cumque siluerint duces exercitus, et finem loquendi fecerint, unusquisque suos ad bellandum cuneos præparabit.
DEU 20:10 Siquando accesseris ad expugnandam civitatem, offeres ei primum pacem.
DEU 20:11 Si receperit, et aperuerit tibi portas, cunctus populus, qui in ea est, salvabitur, et serviet tibi sub tributo.
DEU 20:12 Sin autem fœdus inire noluerit, et cœperit contra te bellum, oppugnabis eam.
DEU 20:13 Cumque tradiderit Dominus Deus tuus illam in manu tua, percuties omne quod in ea generis masculini est, in ore gladii,
DEU 20:14 absque mulieribus et infantibus, jumentis et ceteris quæ in civitate sunt. Omnem prædam exercitui divides, et comedes de spoliis hostium tuorum, quæ Dominus Deus tuus dederit tibi.
DEU 20:15 Sic facies cunctis civitatibus, quæ a te procul valde sunt, et non sunt de his urbibus, quas in possessionem accepturus es.
DEU 20:16 De his autem civitatibus, quæ dabuntur tibi, nullum omnino permittes vivere:
DEU 20:17 sed interficies in ore gladii, Hethæum videlicet, et Amorrhæum, et Chananæum, Pherezæum, et Hevæum, et Jebusæum, sicut præcepit tibi Dominus Deus tuus:
DEU 20:18 ne forte doceant vos facere cunctas abominationes, quas ipsi operati sunt diis suis, et peccetis in Dominum Deum vestrum.
DEU 20:19 Quando obsederis civitatem multo tempore, et munitionibus circumdederis ut expugnes eam, non succides arbores, de quibus vesci potest, nec securibus per circuitum debes vastare regionem: quoniam lignum est, et non homo, nec potest bellantium contra te augere numerum.
DEU 20:20 Si qua autem ligna non sunt pomifera, sed agrestia, et in ceteros apta usus, succide, et instrue machinas, donec capias civitatem, quæ contra te dimicat.
DEU 21:1 Quando inventum fuerit in terra, quam Dominus Deus tuus daturus est tibi, hominis cadaver occisi, et ignorabitur cædis reus,
DEU 21:2 egredientur majores natu, et judices tui, et metientur a loco cadaveris singularum per circuitum spatia civitatum:
DEU 21:3 et quam viciniorem ceteris esse perspexerint, seniores civitatis illius tollent vitulam de armento, quæ non traxit jugum, nec terram scidit vomere,
DEU 21:4 et ducent eam ad vallem asperam atque saxosam, quæ numquam arata est, nec sementem recepit: et cædent in ea cervices vitulæ:
DEU 21:5 accedentque sacerdotes filii Levi, quos elegerit Dominus Deus tuus ut ministrent ei, et benedicant in nomine ejus, et ad verbum eorum omne negotium, et quidquid mundum, vel immundum est, judicetur.
DEU 21:6 Et venient majores natu civitatis illius ad interfectum, lavabuntque manus suas super vitulam, quæ in valle percussa est,
DEU 21:7 et dicent: Manus nostræ non effuderunt sanguinem hunc, nec oculi viderunt:
DEU 21:8 propitius esto populo tuo Israël, quem redemisti, Domine, et ne reputes sanguinem innocentem in medio populi tui Israël. Et auferetur ab eis reatus sanguinis:
DEU 21:9 tu autem alienus eris ab innocentis cruore, qui fusus est, cum feceris quod præcepit Dominus.
DEU 21:10 Si egressus fueris ad pugnam contra inimicos tuos, et tradiderit eos Dominus Deus tuus in manu tua, captivosque duxeris,
DEU 21:11 et videris in numero captivorum mulierem pulchram, et adamaveris eam, voluerisque habere uxorem,
DEU 21:12 introduces eam in domum tuam: quæ radet cæsariem, et circumcidet ungues,
DEU 21:13 et deponet vestem, in qua capta est: sedensque in domo tua, flebit patrem et matrem suam uno mense: et postea intrabis ad eam, dormiesque cum illa, et erit uxor tua.
DEU 21:14 Si autem postea non sederit animo tuo, dimittes eam liberam, nec vendere poteris pecunia, nec opprimere per potentiam: quia humiliasti eam.
DEU 21:15 Si habuerit homo uxores duas, unam dilectam, et alteram odiosam, genuerintque ex eo liberos, et fuerit filius odiosæ primogenitus,
DEU 21:16 volueritque substantiam inter filios suos dividere, non poterit filium dilectæ facere primogenitum, et præferre filio odiosæ:
DEU 21:17 sed filium odiosæ agnoscet primogenitum, dabitque ei de his quæ habuerit cuncta duplicia: iste est enim principium liberorum ejus, et huic debentur primogenita.
DEU 21:18 Si genuerit homo filium contumacem et protervum, qui non audiat patris aut matris imperium, et coërcitus obedire contempserit:
DEU 21:19 apprehendent eum, et ducent ad seniores civitatis illius, et ad portam judicii,
DEU 21:20 dicentque ad eos: Filius noster iste protervus et contumax est: monita nostra audire contemnit, comessationibus vacat, et luxuriæ atque conviviis:
DEU 21:21 lapidibus eum obruet populus civitatis, et morietur, ut auferatis malum de medio vestri, et universus Israël audiens pertimescat.
DEU 21:22 Quando peccaverit homo quod morte plectendum est, et adjudicatus morti appensus fuerit in patibulo:
DEU 21:23 non permanebit cadaver ejus in ligno, sed in eadem die sepelietur: quia maledictus a Deo est qui pendet in ligno: et nequaquam contaminabis terram tuam, quam Dominus Deus tuus dederit tibi in possessionem.
DEU 22:1 Non videbis bovem fratris tui, aut ovem errantem, et præteribis: sed reduces fratri tuo,
DEU 22:2 etiamsi non est propinquus frater tuus, nec nosti eum: duces in domum tuam, et erunt apud te quamdiu quærat ea frater tuus, et recipiat.
DEU 22:3 Similiter facies de asino, et de vestimento, et de omni re fratris tui, quæ perierit: si inveneris eam, ne negligas quasi alienam.
DEU 22:4 Si videris asinum fratris tui aut bovem cecidisse in via, non despicies, sed sublevabis cum eo.
DEU 22:5 Non induetur mulier veste virili, nec vir utetur veste feminea: abominabilis enim apud Deum est qui facit hæc.
DEU 22:6 Si ambulans per viam, in arbore vel in terra nidum avis inveneris, et matrem pullis vel ovis desuper incubantem: non tenebis eam cum filiis,
DEU 22:7 sed abire patieris, captos tenens filios: ut bene sit tibi, et longo vivas tempore.
DEU 22:8 Cum ædificaveris domum novam, facies murum tecti per circuitum: ne effundatur sanguis in domo tua, et sis reus labente alio, et in præceps ruente.
DEU 22:9 Non seres vineam tuam altero semine: ne et sementis quam sevisti, et quæ nascuntur ex vinea, pariter sanctificentur.
DEU 22:10 Non arabis in bove simul et asino.
DEU 22:11 Non indueris vestimento, quod ex lana linoque contextum est.
DEU 22:12 Funiculos in fimbriis facies per quatuor angulos pallii tui, quo operieris.
DEU 22:13 Si duxerit vir uxorem, et postea odio habuerit eam,
DEU 22:14 quæsieritque occasiones quibus dimittat eam, objiciens ei nomen pessimum, et dixerit: Uxorem hanc accepi, et ingressus ad eam non inveni virginem:
DEU 22:15 tollent eam pater et mater ejus, et ferent secum signa virginitatis ejus ad seniores urbis qui in porta sunt:
DEU 22:16 et dicet pater: Filiam meam dedi huic uxorem: quam quia odit,
DEU 22:17 imponit ei nomen pessimum, ut dicat: Non inveni filiam tuam virginem: et ecce hæc sunt signa virginitatis filiæ meæ. Expandent vestimentum coram senioribus civitatis:
DEU 22:18 apprehendentque senes urbis illius virum, et verberabunt illum,
DEU 22:19 condemnantes insuper centum siclis argenti, quos dabit patri puellæ, quoniam diffamavit nomen pessimum super virginem Israël: habebitque eam uxorem, et non poterit dimittere eam omnibus diebus vitæ suæ.
DEU 22:20 Quod si verum est quod objicit, et non est in puella inventa virginitas,
DEU 22:21 ejicient eam extra fores domus patris sui, et lapidibus obruent viri civitatis illius, et morietur: quoniam fecit nefas in Israël, ut fornicaretur in domo patris sui: et auferes malum de medio tui.
DEU 22:22 Si dormierit vir cum uxore alterius, uterque morietur, id est, adulter et adultera: et auferes malum de Israël.
DEU 22:23 Si puellam virginem desponderit vir, et invenerit eam aliquis in civitate, et concubuerit cum ea,
DEU 22:24 educes utrumque ad portam civitatis illius, et lapidibus obruentur: puella, quia non clamavit, cum esset in civitate: vir, quia humiliavit uxorem proximi sui: et auferes malum de medio tui.
DEU 22:25 Sin autem in agro repererit vir puellam, quæ desponsata est, et apprehendens concubuerit cum ea, ipse morietur solus:
DEU 22:26 puella nihil patietur, nec est rea mortis: quoniam sicut latro consurgit contra fratrem suum, et occidit animam ejus, ita et puella perpessa est.
DEU 22:27 Sola erat in agro: clamavit, et nullus affuit qui liberaret eam.
DEU 22:28 Si invenerit vir puellam virginem, quæ non habet sponsum, et apprehendens concubuerit cum illa, et res ad judicium venerit:
DEU 22:29 dabit qui dormivit cum ea, patri puellæ quinquaginta siclos argenti, et habebit eam uxorem, quia humiliavit illam: non poterit dimittere eam cunctis diebus vitæ suæ.
DEU 22:30 Non accipiet homo uxorem patris sui, nec revelabit operimentum ejus.
DEU 23:1 Non intravit eunuchus, attritis vel amputatis testiculis et abscisso veretro, ecclesiam Domini.
DEU 23:2 Non ingredietur mamzer, hoc est, de scorto natus, in ecclesiam Domini, usque ad decimam generationem.
DEU 23:3 Ammonites et Moabites etiam post decimam generationem non intrabunt ecclesiam Domini in æternum:
DEU 23:4 quia noluerunt vobis occurrere cum pane et aqua in via quando egressi estis de Ægypto: et quia conduxerunt contra te Balaam filium Beor de Mesopotamia Syriæ, ut malediceret tibi:
DEU 23:5 et noluit Dominus Deus tuus audire Balaam, vertitque maledictionem ejus in benedictionem tuam, eo quod diligeret te.
DEU 23:6 Non facies cum eis pacem, nec quæras eis bona cunctis diebus vitæ tuæ in sempiternum.
DEU 23:7 Non abominaberis Idumæum, quia frater tuus est: nec Ægyptium, quia advena fuisti in terra ejus.
DEU 23:8 Qui nati fuerint ex eis, tertia generatione intrabunt in ecclesiam Domini.
DEU 23:9 Quando egressus fueris adversus hostes tuos in pugnam, custodies te ab omni re mala.
DEU 23:10 Si fuerit inter vos homo, qui nocturno pollutus sit somnio, egredietur extra castra,
DEU 23:11 et non revertetur, priusquam ad vesperam lavetur aqua: et post solis occasum regredietur in castra.
DEU 23:12 Habebis locum extra castra, ad quem egrediaris ad requisita naturæ,
DEU 23:13 gerens paxillum in balteo: cumque sederis, fodies per circuitum, et egesta humo operies
DEU 23:14 quo revelatus es: Dominus enim Deus tuus ambulat in medio castrorum, ut eruat te, et tradat tibi inimicos tuos: et sint castra tua sancta, et nihil in eis appareat fœditatis, ne derelinquat te.
DEU 23:15 Non trades servum domino suo, qui ad te confugerit.
DEU 23:16 Habitabit tecum in loco, qui ei placuerit, et in una urbium tuarum requiescet: ne contristes eum.
DEU 23:17 Non erit meretrix de filiabus Israël, nec scortator de filiis Israël.
DEU 23:18 Non offeres mercedem prostibuli, nec pretium canis in domo Domini Dei tui, quidquid illud est quod voveris: quia abominatio est utrumque apud Dominum Deum tuum.
DEU 23:19 Non fœnerabis fratri tuo ad usuram pecuniam, nec fruges, nec quamlibet aliam rem:
DEU 23:20 sed alieno. Fratri autem tuo absque usura id quo indiget, commodabis: ut benedicat tibi Dominus Deus tuus in omni opere tuo in terra, ad quam ingredieris possidendam.
DEU 23:21 Cum votum voveris Domino Deo tuo, non tardabis reddere: quia requiret illud Dominus Deus tuus, et si moratus fueris, reputabitur tibi in peccatum.
DEU 23:22 Si nolueris polliceri, absque peccato eris.
DEU 23:23 Quod autem semel egressum est de labiis tuis, observabis, et facies sicut promisisti Domino Deo tuo, et propria voluntate et ore tuo locutus es.
DEU 23:24 Ingressus vineam proximi tui, comede uvas, quantum tibi placuerit: foras autem ne efferas tecum.
DEU 23:25 Si intraveris in segetem amici tui, franges spicas, et manu conteres: falce autem non metes.
DEU 24:1 Si acceperit homo uxorem, et habuerit eam, et non invenerit gratiam ante oculos ejus propter aliquam fœditatem: scribet libellum repudii, et dabit in manu illius, et dimittet eam de domo sua.
DEU 24:2 Cumque egressa alterum maritum duxerit,
DEU 24:3 et ille quoque oderit eam, dederitque ei libellum repudii, et dimiserit de domo sua, vel certe mortuus fuerit:
DEU 24:4 non poterit prior maritus recipere eam in uxorem: quia polluta est, et abominabilis facta est coram Domino: ne peccare facias terram tuam, quam Dominus Deus tuus tradiderit tibi possidendam.
DEU 24:5 Cum acceperit homo nuper uxorem, non procedet ad bellum, nec ei quippiam necessitatis injungetur publicæ, sed vacabit absque culpa domi suæ, ut uno anno lætetur cum uxore sua.
DEU 24:6 Non accipies loco pignoris inferiorem, et superiorem molam: quia animam suam opposuit tibi.
DEU 24:7 Si deprehensus fuerit homo sollicitans fratrem suum de filiis Israël, et vendito eo acceperit pretium, interficietur, et auferes malum de medio tui.
DEU 24:8 Observa diligenter ne incurras plagam lepræ, sed facies quæcumque docuerint te sacerdotes Levitici generis, juxta id quod præcepi eis, et imple sollicite.
DEU 24:9 Mementote quæ fecerit Dominus Deus vester Mariæ in via cum egrederemini de Ægypto.
DEU 24:10 Cum repetes a proximo tuo rem aliquam, quam debet tibi, non ingredieris domum ejus ut pignus auferas:
DEU 24:11 sed stabis foris, et ille tibi proferet quod habuerit.
DEU 24:12 Sin autem pauper est, non pernoctabit apud te pignus,
DEU 24:13 sed statim reddes ei ante solis occasum: ut dormiens in vestimento suo, benedicat tibi, et habeas justitiam coram Domino Deo tuo.
DEU 24:14 Non negabis mercedem indigentis, et pauperis fratris tui, sive advenæ, qui tecum moratur in terra, et intra portas tuas est:
DEU 24:15 sed eadem die reddes ei pretium laboris sui ante solis occasum, quia pauper est, et ex eo sustentat animam suam: ne clamet contra te ad Dominum, et reputetur tibi in peccatum.
DEU 24:16 Non occidentur patres pro filiis, nec filii pro patribus, sed unusquisque pro peccato suo morietur.
DEU 24:17 Non pervertes judicium advenæ et pupilli, nec auferes pignoris loco viduæ vestimentum.
DEU 24:18 Memento quod servieris in Ægypto, et eruerit te Dominus Deus tuus inde. Idcirco præcipio tibi ut facias hanc rem.
DEU 24:19 Quando messueris segetem in agro tuo, et oblitus manipulum reliqueris, non reverteris, ut tollas illum: sed advenam, et pupillum, et viduam auferre patieris, ut benedicat tibi Dominus Deus tuus in omni opere manuum tuarum.
DEU 24:20 Si fruges collegeris olivarum, quidquid remanserit in arboribus, non reverteris ut colligas: sed relinques advenæ, pupillo, ac viduæ.
DEU 24:21 Si vindemiaveris vineam tuam, non colliges remanentes racemos: sed cedent in usus advenæ, pupilli, ac viduæ.
DEU 24:22 Memento quod et tu servieris in Ægypto, et idcirco præcipio tibi ut facias hanc rem.
DEU 25:1 Si fuerit causa inter aliquos, et interpellaverint judices: quem justum esse perspexerint, illi justitiæ palmam dabunt: quem impium, condemnabunt impietatis.
DEU 25:2 Sin autem eum, qui peccavit, dignum viderint plagis: prosternent, et coram se facient verberari. Pro mensura peccati erit et plagarum modus:
DEU 25:3 ita dumtaxat, ut quadragenarium numerum non excedant: ne fœde laceratus ante oculos tuos abeat frater tuus.
DEU 25:4 Non ligabis os bovis terentis in area fruges tuas.
DEU 25:5 Quando habitaverint fratres simul, et unus ex eis absque liberis mortuus fuerit, uxor defuncti non nubet alteri: sed accipiet eam frater ejus, et suscitabit semen fratris sui:
DEU 25:6 et primogenitum ex ea filium nomine illius appellabit, ut non deleatur nomen ejus ex Israël.
DEU 25:7 Sin autem noluerit accipere uxorem fratris sui, quæ ei lege debetur, perget mulier ad portam civitatis, et interpellabit majores natu, dicetque: Non vult frater viri mei suscitare nomen fratris sui in Israël, nec me in conjugem sumere.
DEU 25:8 Statimque accersiri eum facient, et interrogabunt. Si responderit: Nolo eam uxorem accipere:
DEU 25:9 accedet mulier ad eum coram senioribus, et tollet calceamentum de pede ejus, spuetque in faciem illius, et dicet: Sic fiet homini, qui non ædificat domum fratris sui.
DEU 25:10 Et vocabitur nomen illius in Israël, Domus discalceati.
DEU 25:11 Si habuerint inter se jurgium viri duo, et unus contra alterum rixari cœperit, volensque uxor alterius eruere virum suum de manu fortioris, miseritque manum, et apprehenderit verenda ejus:
DEU 25:12 abscides manum illius, nec flecteris super eam ulla misericordia.
DEU 25:13 Non habebis in sacculo diversa pondera, majus et minus:
DEU 25:14 nec erit in domo tua modius major, et minor.
DEU 25:15 Pondus habebis justum et verum, et modius æqualis et verus erit tibi: ut multo vivas tempore super terram, quam Dominus Deus tuus dederit tibi.
DEU 25:16 Abominatur enim Dominus tuus eum qui facit hæc, et aversatur omnem injustitiam.
DEU 25:17 Memento quæ fecerit tibi Amalec in via quando egrediebaris ex Ægypto:
DEU 25:18 quomodo occurrerit tibi, et extremos agminis tui, qui lassi residebant, ceciderit, quando tu eras fame et labore confectus: et non timuerit Deum.
DEU 25:19 Cum ergo Dominus Deus tuus dederit tibi requiem, et subjecerit cunctas per circuitum nationes in terra, quam tibi pollicitus est: delebis nomen ejus sub cælo. Cave ne obliviscaris.
DEU 26:1 Cumque intraveris terram, quam Dominus Deus tuus tibi daturus est possidendam, et obtinueris eam, atque habitaveris in ea:
DEU 26:2 tolles de cunctis frugibus tuis primitias, et pones in cartallo, pergesque ad locum quem Dominus Deus tuus elegerit, ut ibi invocetur nomen ejus:
DEU 26:3 accedesque ad sacerdotem, qui fuerit in diebus illis, et dices ad eum: Profiteor hodie coram Domino Deo tuo, quod ingressus sum in terram, pro qua juravit patribus nostris, ut daret eam nobis.
DEU 26:4 Suscipiensque sacerdos cartallum de manu tua, ponet ante altare Domini Dei tui:
DEU 26:5 et loqueris in conspectu Domini Dei tui: Syrus persequebatur patrem meum, qui descendit in Ægyptum, et ibi peregrinatus est in paucissimo numero: crevitque in gentem magnam ac robustam et infinitæ multitudinis.
DEU 26:6 Afflixeruntque nos Ægyptii, et persecuti sunt, imponentes onera gravissima:
DEU 26:7 et clamavimus ad Dominum Deum patrum nostrorum: qui exaudivit nos, et respexit humilitatem nostram, et laborem, atque angustiam:
DEU 26:8 et eduxit nos de Ægypto in manu forti, et brachio extento, in ingenti pavore, in signis atque portentis:
DEU 26:9 et introduxit ad locum istum, et tradidit nobis terram lacte et melle manantem.
DEU 26:10 Et idcirco nunc offero primitias frugum terræ, quam Dominus dedit mihi. Et dimittes eas in conspectu Domini Dei tui, et adorato Domino Deo tuo.
DEU 26:11 Et epulaberis in omnibus bonis, quæ Dominus Deus tuus dederit tibi et domui tuæ, tu et Levites, et advena qui tecum est.
DEU 26:12 Quando compleveris decimam cunctarum frugum tuarum, anno decimarum tertio, dabis Levitæ, et advenæ, et pupillo et viduæ, ut comedant intra portas tuas, et saturentur:
DEU 26:13 loquerisque in conspectu Domini Deo tui: Abstuli quod sanctificatum est de domo mea, et dedi illud Levitæ et advenæ, et pupillo ac viduæ, sicut jussisti mihi: non præterivi mandata tua, nec sum oblitus imperii tui.
DEU 26:14 Non comedi ex eis in luctu meo, nec separavi ea in qualibet immunditia, nec expendi ex his quidquam in re funebri. Obedivi voci Domini Dei mei, et feci omnia sicut præcepisti mihi.
DEU 26:15 Respice de sanctuario tuo, et de excelso cælorum habitaculo, et benedic populo tuo Israël, et terræ, quam dedisti nobis, sicut jurasti patribus nostris, terræ lacte et melle mananti.
DEU 26:16 Hodie Dominus Deus tuus præcepit tibi ut facias mandata hæc atque judicia: et custodias et impleas ex toto corde tuo, et ex tota anima tua.
DEU 26:17 Dominum elegisti hodie, ut sit tibi Deus, et ambules in viis ejus, et custodias cæremonias illius, et mandata atque judicia, et obedias ejus imperio.
DEU 26:18 Et Dominus elegit te hodie ut sis ei populus peculiaris, sicut locutus est tibi, et custodias omnia præcepta illius:
DEU 26:19 et faciat te excelsiorem cunctis gentibus quas creavit, in laudem, et nomen, et gloriam suam: ut sis populus sanctus Domini Dei tui, sicut locutus est.
DEU 27:1 Præcepit autem Moyses et seniores Israël populo, dicentes: Custodite omne mandatum quod præcipio vobis hodie.
DEU 27:2 Cumque transieritis Jordanem in terram, quam Dominus Deus tuus dabit tibi, eriges ingentes lapides, et calce lævigabis eos,
DEU 27:3 ut possis in eis scribere omnia verba legis hujus, Jordane transmisso: ut introëas terram, quam Dominus Deus tuus dabit tibi, terram lacte et melle manantem, sicut juravit patribus tuis.
DEU 27:4 Quando ergo transieritis Jordanem, erigite lapides, quos ego hodie præcipio vobis in monte Hebal, et lævigabis eos calce:
DEU 27:5 et ædificabis ibi altare Domino Deo tuo de lapidibus, quos ferrum non tetigit,
DEU 27:6 et de saxis informibus et impolitis: et offeres super eo holocausta Domino Deo tuo,
DEU 27:7 et immolabis hostias pacificas, comedesque ibi, et epulaberis coram Domino Deo tuo.
DEU 27:8 Et scribes super lapides omnia verba legis hujus plane et lucide.
DEU 27:9 Dixeruntque Moyses et sacerdotes Levitici generis ad omnem Israëlem: Attende, et audi, Israël: hodie factus es populus Domini Dei tui:
DEU 27:10 audies vocem ejus, et facies mandata atque justitias, quas ego præcipio tibi.
DEU 27:11 Præcepitque Moyses populo in die illo, dicens:
DEU 27:12 Hi stabunt ad benedicendum populo super montem Garizim, Jordane transmisso: Simeon, Levi, Judas, Issachar, Joseph, et Benjamin.
DEU 27:13 Et e regione isti stabunt ad maledicendum in monte Hebal: Ruben, Gad, et Aser, et Zabulon, Dan, et Nephthali.
DEU 27:14 Et pronuntiabunt Levitæ, dicentque ad omnes viros Israël excelsa voce:
DEU 27:15 Maledictus homo qui facit sculptile et conflatile, abominationem Domini, opus manuum artificum, ponetque illud in abscondito: et respondebit omnis populus, et dicet: Amen.
DEU 27:16 Maledictus qui non honorat patrem suum, et matrem: et dicet omnis populus: Amen.
DEU 27:17 Maledictus qui transfert terminos proximi sui: et dicet omnis populus: Amen.
DEU 27:18 Maledictus qui errare facit cæcum in itinere: et dicet omnis populus: Amen.
DEU 27:19 Maledictus qui pervertit judicium advenæ, pupilli et viduæ: et dicet omnis populus: Amen.
DEU 27:20 Maledictus qui dormit cum uxore patris sui, et revelat operimentum lectuli ejus: et dicet omnis populus: Amen.
DEU 27:21 Maledictus qui dormit cum omni jumento: et dicet omnis populus: Amen.
DEU 27:22 Maledictus qui dormit cum sorore sua, filia patris sui, vel matris suæ: et dicet omnis populus: Amen.
DEU 27:23 Maledictus qui dormit cum socru sua: et dicet omnis populus: Amen.
DEU 27:24 Maledictus qui clam percusserit proximum suum: et dicet omnis populus: Amen.
DEU 27:25 Maledictus qui accipit munera, ut percutiat animam sanguinis innocentis: et dicet omnis populus: Amen.
DEU 27:26 Maledictus qui non permanet in sermonibus legis hujus, nec eos opere perficit: et dicet omnis populus: Amen.
DEU 28:1 Si autem audieris vocem Domini Dei tui, ut facias atque custodias omnia mandata ejus, quæ ego præcipio tibi hodie, faciet te Dominus Deus tuus excelsiorem cunctis gentibus, quæ versantur in terra.
DEU 28:2 Venientque super te universæ benedictiones istæ, et apprehendent te: si tamen præcepta ejus audieris.
DEU 28:3 Benedictus tu in civitate, et benedictus in agro.
DEU 28:4 Benedictus fructus ventris tui, et fructus terræ tuæ, fructusque jumentorum tuorum, greges armentorum tuorum, et caulæ ovium tuarum.
DEU 28:5 Benedicta horrea tua, et benedictæ reliquiæ tuæ.
DEU 28:6 Benedictus eris tu ingrediens et egrediens.
DEU 28:7 Dabit Dominus inimicos tuos, qui consurgunt adversum te, corruentes in conspectu tuo: per unam viam venient contra te, et per septem fugient a facie tua.
DEU 28:8 Emittet Dominus benedictionem super cellaria tua, et super omnia opera manuum tuarum: benedicetque tibi in terra, quam acceperis.
DEU 28:9 Suscitabit te Dominus sibi in populum sanctum, sicut juravit tibi: si custodieris mandata Domini Dei tui, et ambulaveris in viis ejus.
DEU 28:10 Videbuntque omnes terrarum populi quod nomen Domini invocatum sit super te, et timebunt te.
DEU 28:11 Abundare te faciet Dominus omnibus bonis, fructu uteri tui, et fructu jumentorum tuorum, fructu terræ tuæ, quam juravit Dominus patribus tuis ut daret tibi.
DEU 28:12 Aperiet Dominus thesaurum suum optimum, cælum, ut tribuat pluviam terræ tuæ in tempore suo: benedicetque cunctis operibus manuum tuarum. Et fœnerabis gentibus multis, et ipse a nullo fœnus accipies.
DEU 28:13 Constituet te Dominus in caput, et non in caudam: et eris semper supra, et non subter: si tamen audieris mandata Domini Dei tui quæ ego præcipio tibi hodie, et custodieris et feceris,
DEU 28:14 ac non declinaveris ab eis nec ad dexteram, nec ad sinistram, nec secutus fueris deos alienos, neque colueris eos.
DEU 28:15 Quod si audire nolueris vocem Domini Dei tui, ut custodias, et facias omnia mandata ejus et cæremonias, quas ego præcipio tibi hodie, venient super te omnes maledictiones istæ, et apprehendent te.
DEU 28:16 Maledictus eris in civitate, maledictus in agro.
DEU 28:17 Maledictum horreum tuum, et maledictæ reliquiæ tuæ.
DEU 28:18 Maledictus fructus ventris tui, et fructus terræ tuæ, armenta boum tuorum, et greges ovium tuarum.
DEU 28:19 Maledictus eris ingrediens, et maledictus egrediens.
DEU 28:20 Mittet Dominus super te famem et esuriem, et increpationem in omnia opera tua, quæ tu facies: donec conterat te, et perdat velociter, propter adinventiones tuas pessimas in quibus reliquisti me.
DEU 28:21 Adjungat tibi Dominus pestilentiam, donec consumat te de terra ad quam ingredieris possidendam.
DEU 28:22 Percutiat te Dominus egestate, febri et frigore, ardore et æstu, et aëre corrupto ac rubigine, et persequatur donec pereas.
DEU 28:23 Sit cælum, quod supra te est, æneum: et terra, quam calcas, ferrea.
DEU 28:24 Det Dominus imbrem terræ tuæ pulverem, et de cælo descendat super te cinis, donec conteraris.
DEU 28:25 Tradat te Dominus corruentem ante hostes tuos: per unam viam egrediaris contra eos, et per septem fugias, et dispergaris per omnia regna terræ,
DEU 28:26 sitque cadaver tuum in escam cunctis volatilibus cæli, et bestiis terræ, et non sit qui abigat.
DEU 28:27 Percutiat te Dominus ulcere Ægypti, et partem corporis, per quam stercora egeruntur, scabie quoque et prurigine: ita ut curari nequeas.
DEU 28:28 Percutiat te Dominus amentia et cæcitate ac furore mentis,
DEU 28:29 et palpes in meridie sicut palpare solet cæcus in tenebris, et non dirigas vias tuas. Omnique tempore calumniam sustineas, et opprimaris violentia, nec habeas qui liberet te.
DEU 28:30 Uxorem accipias, et alius dormiat cum ea. Domum ædifices, et non habites in ea. Plantes vineam, et non vindemies eam.
DEU 28:31 Bos tuus immoletur coram te, et non comedas ex eo. Asinus tuus rapiatur in conspectu tuo, et non reddatur tibi. Oves tuæ dentur inimicis tuis, et non sit qui te adjuvet.
DEU 28:32 Filii tui et filiæ tuæ tradantur alteri populo, videntibus oculis tuis, et deficientibus ad conspectum eorum tota die, et non sit fortitudo in manu tua.
DEU 28:33 Fructus terræ tuæ, et omnes labores tuos, comedat populus quem ignoras: et sis semper calumniam sustinens, et oppressus cunctis diebus,
DEU 28:34 et stupens ad terrorem eorum quæ videbunt oculi tui.
DEU 28:35 Percutiat te Dominus ulcere pessimo in genibus et in suris, sanarique non possis a planta pedis usque ad verticem tuum.
DEU 28:36 Ducet te Dominus, et regem tuum, quem constitueris super te, in gentem, quam ignoras tu et patres tui: et servies ibi diis alienis, ligno et lapidi.
DEU 28:37 Et eris perditus in proverbium ac fabulam omnibus populis, ad quos te introduxerit Dominus.
DEU 28:38 Sementem multam jacies in terram, et modicum congregabis: quia locustæ devorabunt omnia.
DEU 28:39 Vineam plantabis, et fodies: et vinum non bibes, nec colliges ex ea quippiam: quoniam vastabitur vermibus.
DEU 28:40 Olivas habebis in omnibus terminis tuis, et non ungeris oleo: quia defluent, et peribunt.
DEU 28:41 Filios generabis et filias, et non frueris eis: quoniam ducentur in captivitatem.
DEU 28:42 Omnes arbores tuas et fruges terræ tuæ rubigo consumet.
DEU 28:43 Advena, qui tecum versatur in terra, ascendet super te, eritque sublimior: tu autem descendes, et eris inferior.
DEU 28:44 Ipse fœnerabit tibi, et tu non fœnerabis ei. Ipse erit in caput, et tu eris in caudam.
DEU 28:45 Et venient super te omnes maledictiones istæ, et persequentes apprehendent te, donec intereas: quia non audisti vocem Domini Dei tui, nec servasti mandata ejus et cæremonias, quas præcepit tibi.
DEU 28:46 Et erunt in te signa atque prodigia, et in semine tuo usque in sempiternum:
DEU 28:47 eo quod non servieris Domino Deo tuo in gaudio, cordisque lætitia, propter rerum omnium abundantiam.
DEU 28:48 Servies inimico tuo, quem immittet tibi Dominus, in fame, et siti, et nuditate, et omni penuria: et ponet jugum ferreum super cervicem tuam, donec te conterat.
DEU 28:49 Adducet Dominus super te gentem de longinquo, et de extremis terræ finibus in similitudinem aquilæ volantis cum impetu, cujus linguam intelligere non possis:
DEU 28:50 gentem procacissimam, quæ non deferat seni, nec misereatur parvuli,
DEU 28:51 et devoret fructum jumentorum tuorum, ac fruges terræ tuæ: donec intereas, et non relinquat tibi triticum, vinum, et oleum, armenta boum, et greges ovium: donec te disperdat,
DEU 28:52 et conterat in cunctis urbibus tuis, et destruantur muri tui firmi atque sublimes, in quibus habebas fiduciam in omni terra tua. Obsideberis intra portas tuas in omni terra tua, quam dabit tibi Dominus Deus tuus:
DEU 28:53 et comedes fructum uteri tui, et carnes filiorum tuorum et filiarum tuarum, quas dederit tibi Dominus Deus tuus, in angustia et vastitate qua opprimet te hostis tuus.
DEU 28:54 Homo delicatus in te, et luxuriosus valde, invidebit fratri suo, et uxori, quæ cubat in sinu suo,
DEU 28:55 ne det eis de carnibus filiorum suorum, quas comedet: eo quod nihil aliud habeat in obsidione et penuria, qua vastaverint te inimici tui intra omnes portas tuas.
DEU 28:56 Tenera mulier et delicata, quæ super terram ingredi non valebat, nec pedis vestigium figere, propter mollitiem et teneritudinem nimiam, invidebit viro suo, qui cubat in sinu ejus, super filii et filiæ carnibus,
DEU 28:57 et illuvie secundarum, quæ egrediuntur de medio feminum ejus, et super liberis qui eadem hora nati sunt. Comedent enim eos clam propter rerum omnium penuriam in obsidione et vastitate, qua opprimet te inimicus tuus intra portas tuas.
DEU 28:58 Nisi custodieris et feceris omnia verba legis hujus, quæ scripta sunt in hoc volumine, et timueris nomen ejus gloriosum et terribile, hoc est, Dominum Deum tuum:
DEU 28:59 augebit Dominus plagas tuas, et plagas seminis tui, plagas magnas et perseverantes, infirmitates pessimas et perpetuas:
DEU 28:60 et convertet in te omnes afflictiones Ægypti, quas timuisti, et adhærebunt tibi.
DEU 28:61 Insuper et universos languores, et plagas, quæ non sunt scriptæ in volumine legis hujus, inducet Dominus super te, donec te conterat:
DEU 28:62 et remanebitis pauci numero, qui prius eratis sicut astra cæli præ multitudine, quoniam non audisti vocem Domini Dei tui.
DEU 28:63 Et sicut ante lætatus est Dominus super vos, bene vobis faciens, vosque multiplicans: sic lætabitur disperdens vos atque subvertens, ut auferamini de terra, ad quam ingredieris possidendam.
DEU 28:64 Disperget te Dominus in omnes populos, a summitate terræ usque ad terminos ejus: et servies ibi diis alienis, quos et tu ignoras et patres tui, lignis et lapidibus.
DEU 28:65 In gentibus quoque illis non quiesces, neque erit requies vestigio pedis tui. Dabit enim tibi Dominus ibi cor pavidum, et deficientes oculos, et animam consumptam mœrore:
DEU 28:66 et erit vita tua quasi pendens ante te. Timebis nocte et die, et non credes vitæ tuæ.
DEU 28:67 Mane dices: Quis mihi det vesperum? et vespere: Quis mihi det mane? propter cordis tui formidinem, qua terreberis, et propter ea, quæ tuis videbis oculis.
DEU 28:68 Reducet te Dominus classibus in Ægyptum per viam de qua dixit tibi ut eam amplius non videres. Ibi venderis inimicis tuis in servos et ancillas, et non erit qui emat.
DEU 29:1 Hæc sunt verba fœderis quod præcepit Dominus Moysi ut feriret cum filiis Israël in terra Moab: præter illud fœdus, quod cum eis pepigit in Horeb.
DEU 29:2 Vocavitque Moyses omnem Israël, et dixit ad eos: Vos vidistis universa, quæ fecit Dominus coram vobis in terra Ægypti Pharaoni, et omnibus servis ejus, universæque terræ illius,
DEU 29:3 tentationes magnas, quas viderunt oculi tui, signa illa, portentaque ingentia,
DEU 29:4 et non dedit vobis Dominus cor intelligens, et oculos videntes, et aures quæ possunt audire, usque in præsentem diem.
DEU 29:5 Adduxit vos quadraginta annis per desertum: non sunt attrita vestimenta vestra, nec calceamenta pedum vestrorum vetustate consumpta sunt.
DEU 29:6 Panem non comedistis, vinum et siceram non bibistis: ut sciretis quia ego sum Dominus Deus vester.
DEU 29:7 Et venistis ad hunc locum: egressusque est Sehon rex Hesebon, et Og rex Basan, occurrentes nobis ad pugnam. Et percussimus eos,
DEU 29:8 et tulimus terram eorum, ac tradidimus possidendam Ruben et Gad, et dimidiæ tribui Manasse.
DEU 29:9 Custodite ergo verba pacti hujus, et implete ea: ut intelligatis universa quæ facitis.
DEU 29:10 Vos statis hodie cuncti coram Domino Deo vestro, principes vestri, et tribus, ac majores natu, atque doctores, omnis populus Israël,
DEU 29:11 liberi et uxores vestræ, et advena qui tecum moratur in castris, exceptis lignorum cæsoribus, et his qui comportant aquas:
DEU 29:12 ut transeas in fœdere Domini Dei tui, et in jurejurando quod hodie Dominus Deus tuus percutit tecum:
DEU 29:13 ut suscitet te sibi in populum, et ipse sit Deus tuus sicut locutus est tibi, et sicut juravit patribus tuis, Abraham, Isaac, et Jacob.
DEU 29:14 Nec vobis solis ego hoc fœdus ferio, et hæc juramenta confirmo,
DEU 29:15 sed cunctis præsentibus et absentibus.
DEU 29:16 Vos enim nostis quomodo habitaverimus in terra Ægypti, et quomodo transierimus per medium nationum, quas transeuntes
DEU 29:17 vidistis abominationes et sordes, id est, idola eorum, lignum et lapidem, argentum et aurum, quæ colebant.
DEU 29:18 Ne forte sit inter vos vir aut mulier, familia aut tribus, cujus cor aversum est hodie a Domino Deo nostro, ut vadat et serviat diis illarum gentium: et sit inter vos radix germinans fel et amaritudinem.
DEU 29:19 Cumque audierit verba juramenti hujus, benedicat sibi in corde suo, dicens: Pax erit mihi, et ambulabo in pravitate cordis mei: et absumat ebria sitientem,
DEU 29:20 et Dominus non ignoscat ei: sed tunc quam maxime furor ejus fumet, et zelus contra hominem illum, et sedeant super eum omnia maledicta, quæ scripta sunt in hoc volumine: et deleat Dominus nomen ejus sub cælo,
DEU 29:21 et consumat eum in perditionem ex omnibus tribubus Israël, juxta maledictiones, quæ in libro legis hujus ac fœderis continentur.
DEU 29:22 Dicetque sequens generatio, et filii qui nascentur deinceps, et peregrini qui de longe venerint, videntes plagas terræ illius, et infirmitates, quibus eam afflixerit Dominus,
DEU 29:23 sulphure, et salis ardore comburens, ita ut ultra non seratur, nec virens quippiam germinet, in exemplum subversionis Sodomæ et Gomorrhæ, Adamæ et Seboim, quas subvertit Dominus in ira et furore suo.
DEU 29:24 Et dicent omnes gentes: Quare sic fecit Dominus terræ huic? quæ est hæc ira furoris ejus immensa?
DEU 29:25 Et respondebunt: Quia dereliquerunt pactum Domini, quod pepigit cum patribus eorum, quando eduxit eos de terra Ægypti:
DEU 29:26 et servierunt diis alienis, et adoraverunt eos, quos nesciebant, et quibus non fuerant attributi:
DEU 29:27 idcirco iratus est furor Domini contra terram istam, ut induceret super eam omnia maledicta, quæ in hoc volumine scripta sunt:
DEU 29:28 et ejecit eos de terra sua in ira et in furore, et in indignatione maxima, projecitque in terram alienam, sicut hodie comprobatur.
DEU 29:29 Abscondita, Domino Deo nostro; quæ manifesta sunt, nobis et filiis nostris usque in sempiternum, ut faciamus universa verba legis hujus.
DEU 30:1 Cum ergo venerint super te omnes sermones isti, benedictio sive maledictio, quam proposui in conspectu tuo: et ductus pœnitudine cordis tui in universis gentibus, in quas disperserit te Dominus Deus tuus,
DEU 30:2 et reversus fueris ad eum, et obedieris ejus imperiis, sicut ego hodie præcipio tibi, cum filiis tuis, in toto corde tuo, et in tota anima tua:
DEU 30:3 reducet Dominus Deus tuus captivitatem tuam, ac miserebitur tui, et rursum congregabit te de cunctis populis, in quos te ante dispersit.
DEU 30:4 Si ad cardines cæli fueris dissipatus, inde te retrahet Dominus Deus tuus,
DEU 30:5 et assumet, atque introducet in terram, quam possederunt patres tui, et obtinebis eam: et benedicens tibi, majoris numeri te esse faciat quam fuerunt patres tui.
DEU 30:6 Circumcidet Dominus Deus tuus cor tuum, et cor seminis tui, ut diligas Dominum Deum tuum in toto corde tuo, et in tota anima tua, ut possis vivere.
DEU 30:7 Omnes autem maledictiones has convertet super inimicos tuos, et eos qui oderunt te et persequuntur.
DEU 30:8 Tu autem reverteris, et audies vocem Domini Dei tui, faciesque universa mandata quæ ego præcipio tibi hodie:
DEU 30:9 et abundare te faciet Dominus Deus tuus in cunctis operibus manuum tuarum, in sobole uteri tui, et in fructu jumentorum tuorum, in ubertate terræ tuæ, et in rerum omnium largitate. Revertetur enim Dominus, ut gaudeat super te in omnibus bonis, sicut gavisus est in patribus tuis:
DEU 30:10 si tamen audieris vocem Domini Dei tui, et custodieris præcepta ejus et cæremonias, quæ in hac lege conscripta sunt: et revertaris ad Dominum Deum tuum in toto corde tuo, et in tota anima tua.
DEU 30:11 Mandatum hoc, quod ego præcipio tibi hodie, non supra te est, neque procul positum,
DEU 30:12 nec in cælo situm, ut possis dicere: Quis nostrum valet ad cælum ascendere, ut deferat illud ad nos, et audiamus atque opere compleamus?
DEU 30:13 neque trans mare positum: ut causeris, et dicas: Quis ex nobis poterit transfretare mare, et illud ad nos usque deferre, ut possimus audire et facere quod præceptum est?
DEU 30:14 sed juxta te est sermo valde, in ore tuo, et in corde tuo, ut facias illum.
DEU 30:15 Considera quod hodie proposuerim in conspectu tuo, vitam et bonum, et e contrario mortem et malum:
DEU 30:16 ut diligas Dominum Deum tuum, et ambules in viis ejus, et custodias mandata illius ac cæremonias atque judicia: et vivas, atque multiplicet te, benedicatque tibi in terra, ad quam ingredieris possidendam.
DEU 30:17 Si autem aversum fuerit cor tuum, et audire nolueris, atque errore deceptus adoraveris deos alienos, et servieris eis:
DEU 30:18 prædico tibi hodie quod pereas, et parvo tempore moreris in terra, ad quam, Jordane transmisso, ingredieris possidendam.
DEU 30:19 Testes invoco hodie cælum et terram, quod proposuerim vobis vitam et mortem, benedictionem et maledictionem. Elige ergo vitam, ut et tu vivas, et semen tuum:
DEU 30:20 et diligas Dominum Deum tuum, atque obedias voci ejus, et illi adhæreas (ipse est enim vita tua, et longitudo dierum tuorum), ut habites in terra, pro qua juravit Dominus patribus tuis, Abraham, Isaac, et Jacob, ut daret eam illis.
DEU 31:1 Abiit itaque Moyses, et locutus est omnia verba hæc ad universum Israël,
DEU 31:2 et dixit ad eos: Centum viginti annorum sum hodie; non possum ultra egredi et ingredi, præsertim cum et Dominus dixerit mihi: Non transibis Jordanem istum.
DEU 31:3 Dominus ergo Deus tuus transibit ante te: ipse delebit omnes gentes has in conspectu tuo, et possidebis eas: et Josue iste transibit ante te, sicut locutus est Dominus.
DEU 31:4 Facietque Dominus eis sicut fecit Sehon et Og regibus Amorrhæorum, et terræ eorum, delebitque eos.
DEU 31:5 Cum ergo et hos tradiderit vobis, similiter facietis eis, sicut præcepi vobis.
DEU 31:6 Viriliter agite, et confortamini: nolite timere, nec paveatis ad conspectum eorum: quia Dominus Deus tuus ipse est ductor tuus, et non dimittet, nec derelinquet te.
DEU 31:7 Vocavitque Moyses Josue, et dixit ei coram omni Israël: Confortare, et esto robustus: tu enim introduces populum istum in terram, quam daturum se patribus eorum juravit Dominus, et tu eam sorte divides.
DEU 31:8 Et Dominus qui ductor est vester, ipse erit tecum: non dimittet, nec derelinquet te: noli timere, nec paveas.
DEU 31:9 Scripsit itaque Moyses legem hanc, et tradidit eam sacerdotibus filiis Levi, qui portabant arcam fœderis Domini, et cunctis senioribus Israël.
DEU 31:10 Præcepitque eis, dicens: Post septem annos, anno remissionis, in solemnitate tabernaculorum,
DEU 31:11 convenientibus cunctis ex Israël, ut appareant in conspectu Domini Dei tui in loco quem elegerit Dominus, leges verba legis hujus coram omni Israël, audientibus eis,
DEU 31:12 et in unum omni populo congregato, tam viris quam mulieribus, parvulis, et advenis, qui sunt intra portas tuas: ut audientes discant, et timeant Dominum Deum vestrum, et custodiant, impleantque omnes sermones legis hujus.
DEU 31:13 Filii quoque eorum qui nunc ignorant, ut audire possint, et timeant Dominum Deum suum cunctis diebus quibus versantur in terra, ad quam vos, Jordane transmisso, pergitis obtinendam.
DEU 31:14 Et ait Dominus ad Moysen: Ecce prope sunt dies mortis tuæ: voca Josue, et state in tabernaculo testimonii, ut præcipiam ei. Abierunt ergo Moyses et Josue, et steterunt in tabernaculo testimonii:
DEU 31:15 apparuitque Dominus ibi in columna nubis, quæ stetit in introitu tabernaculi.
DEU 31:16 Dixitque Dominus ad Moysen: Ecce tu dormies cum patribus tuis, et populus iste consurgens fornicabitur post deos alienos in terra, ad quam ingreditur ut habitet in ea: ibi derelinquet me, et irritum faciet fœdus, quod pepigi cum eo.
DEU 31:17 Et irascetur furor meus contra eum in die illo: et derelinquam eum, et abscondam faciem meam ab eo, et erit in devorationem: invenient eum omnia mala et afflictiones, ita ut dicat in illo die: Vere quia non est Deus mecum, invenerunt me hæc mala.
DEU 31:18 Ego autem abscondam, et celabo faciem meam in die illo propter omnia mala, quæ fecit, quia secutus est deos alienos.
DEU 31:19 Nunc itaque scribite vobis canticum istud, et docete filios Israël: ut memoriter teneant, et ore decantent, et sit mihi carmen istud pro testimonio inter filios Israël.
DEU 31:20 Introducam enim eum in terram, pro qua juravi patribus ejus, lacte et melle manantem. Cumque comederint, et saturati, crassique fuerint, avertentur ad deos alienos, et servient eis: detrahentque mihi, et irritum facient pactum meum.
DEU 31:21 Postquam invenerint eum mala multa et afflictiones, respondebit ei canticum istud pro testimonio, quod nulla delebit oblivio ex ore seminis sui. Scio enim cogitationes ejus, quæ facturus sit hodie, antequam introducam eum in terram, quam ei pollicitus sum.
DEU 31:22 Scripsit ergo Moyses canticum, et docuit filios Israël.
DEU 31:23 Præcepitque Dominus Josue filio Nun, et ait: Confortare, et esto robustus: tu enim introduces filios Israël in terram, quam pollicitus sum, et ego ero tecum.
DEU 31:24 Postquam ergo scripsit Moyses verba legis hujus in volumine, atque complevit,
DEU 31:25 præcepit Levitis, qui portabant arcam fœderis Domini, dicens:
DEU 31:26 Tollite librum istum, et ponite eum in latere arcæ fœderis Domini Dei vestri: ut sit ibi contra te in testimonium.
DEU 31:27 Ego enim scio contentionem tuam, et cervicem tuam durissimam. Adhuc vivente me et ingrediente vobiscum, semper contentiose egistis contra Dominum: quanto magis cum mortuus fuero?
DEU 31:28 Congregate ad me omnes majores natu per tribus vestras, atque doctores, et loquar audientibus eis sermones istos, et invocabo contra eos cælum et terram.
DEU 31:29 Novi enim quod post mortem meam inique agetis, et declinabitis cito de via, quam præcepi vobis: et occurrent vobis mala in extremo tempore, quando feceritis malum in conspectu Domini, ut irritetis eum per opera manuum vestrarum.
DEU 31:30 Locutus est ergo Moyses, audiente universo cœtu Israël, verba carminis hujus, et ad finem usque complevit.
DEU 32:1 [Audite, cæli, quæ loquor: audiat terra verba oris mei.
DEU 32:2 Concrescat ut pluvia doctrina mea, fluat ut ros eloquium meum, quasi imber super herbam, et quasi stillæ super gramina.
DEU 32:3 Quia nomen Domini invocabo: date magnificentiam Deo nostro.]
DEU 32:4 [Dei perfecta sunt opera, et omnes viæ ejus judicia: Deus fidelis, et absque ulla iniquitate, justus et rectus.
DEU 32:5 Peccaverunt ei, et non filii ejus in sordibus: generatio prava atque perversa.
DEU 32:6 Hæccine reddis Domino, popule stulte et insipiens? numquid non ipse est pater tuus, qui possedit te, et fecit, et creavit te?
DEU 32:7 Memento dierum antiquorum, cogita generationes singulas: interroga patrem tuum, et annuntiabit tibi: majores tuos, et dicent tibi.
DEU 32:8 Quando dividebat Altissimus gentes, quando separabat filios Adam, constituit terminos populorum juxta numerum filiorum Israël.
DEU 32:9 Pars autem Domini, populus ejus: Jacob funiculus hæreditatis ejus.
DEU 32:10 Invenit eum in terra deserta, in loco horroris, et vastæ solitudinis: circumduxit eum, et docuit: et custodivit quasi pupillam oculi sui.
DEU 32:11 Sicut aquila provocans ad volandum pullos suos, et super eos volitans, expandit alas suas, et assumpsit eum, atque portavit in humeris suis.
DEU 32:12 Dominus solus dux ejus fuit, et non erat cum eo deus alienus:
DEU 32:13 constituit eum super excelsam terram, ut comederet fructus agrorum: ut sugeret mel de petra, oleumque de saxo durissimo;
DEU 32:14 butyrum de armento, et lac de ovibus cum adipe agnorum, et arietum filiorum Basan: et hircos cum medulla tritici, et sanguinem uvæ biberet meracissimum.]
DEU 32:15 [Incrassatus est dilectus, et recalcitravit: incrassatus, impinguatus, dilatatus, dereliquit Deum factorem suum, et recessit a Deo salutari suo.
DEU 32:16 Provocaverunt eum in diis alienis, et in abominationibus ad iracundiam concitaverunt.
DEU 32:17 Immolaverunt dæmoniis et non Deo, diis quos ignorabant: novi recentesque venerunt, quos non coluerunt patres eorum:
DEU 32:18 Deum qui te genuit dereliquisti, et oblitus es Domini creatoris tui.]
DEU 32:19 [Vidit Dominus, et ad iracundiam concitatus est: quia provocaverunt eum filii sui et filiæ.
DEU 32:20 Et ait: Abscondam faciem meam ab eis, et considerabo novissima eorum: generatio enim perversa est, et infideles filii.
DEU 32:21 Ipsi me provocaverunt in eo qui non erat Deus, et irritaverunt in vanitatibus suis: et ego provocabo eos in eo qui non est populus, et in gente stulta irritabo illos.
DEU 32:22 Ignis succensus est in furore meo, et ardebit usque ad inferni novissima: devorabitque terram cum germine suo, et montium fundamenta comburet.
DEU 32:23 Congregabo super eos mala, et sagittas meas complebo in eis.
DEU 32:24 Consumentur fame, et devorabunt eos aves morsu amarissimo: dentes bestiarum immittam in eos, cum furore trahentium super terram, atque serpentium.
DEU 32:25 Foris vastabit eos gladius, et intus pavor, juvenem simul ac virginem, lactentem cum homine sene.]
DEU 32:26 [Dixi: Ubinam sunt? cessare faciam ex hominibus memoriam eorum.
DEU 32:27 Sed propter iram inimicorum distuli: ne forte superbirent hostes eorum, et dicerent: Manus nostra excelsa, et non Dominus, fecit hæc omnia.
DEU 32:28 Gens absque consilio est, et sine prudentia.
DEU 32:29 Utinam saperent, et intelligerent, ac novissima providerent.
DEU 32:30 Quomodo persequatur unus mille, et duo fugent decem millia? nonne ideo, quia Deus suus vendidit eos, et Dominus conclusit illos?
DEU 32:31 Non enim est Deus noster ut dii eorum: et inimici nostri sunt judices.
DEU 32:32 De vinea Sodomorum, vinea eorum, et de suburbanis Gomorrhæ: uva eorum, uva fellis, et botri amarissimi.
DEU 32:33 Fel draconum vinum eorum, et venenum aspidum insanabile.
DEU 32:34 Nonne hæc condita sunt apud me, et signata in thesauris meis?
DEU 32:35 Mea est ultio, et ego retribuam in tempore, ut labatur pes eorum: juxta est dies perditionis, et adesse festinant tempora.
DEU 32:36 Judicabit Dominus populum suum, et in servis suis miserebitur: videbit quod infirmata sit manus, et clausi quoque defecerunt, residuique consumpti sunt.]
DEU 32:37 [Et dicet: Ubi sunt dii eorum, in quibus habebant fiduciam?
DEU 32:38 de quorum victimis comedebant adipes, et bibebant vinum libaminum: surgant, et opitulentur vobis, et in necessitate vos protegant.
DEU 32:39 Videte quod ego sim solus, et non sit alius deus præter me: ego occidam, et ego vivere faciam: percutiam, et ego sanabo, et non est qui de manu mea possit eruere.
DEU 32:40 Levabo ad cælum manum meam, et dicam: Vivo ego in æternum.
DEU 32:41 Si acuero ut fulgur gladium meum, et arripuerit judicium manus mea: reddam ultionem hostibus meis, et his qui oderunt me retribuam.
DEU 32:42 Inebriabo sagittas meas sanguine, et gladius meus devorabit carnes; de cruore occisorum et de captivitate, nudati inimicorum capitis.
DEU 32:43 Laudate, gentes, populum ejus, quia sanguinem servorum suorum ulciscetur: et vindictam retribuet in hostes eorum, et propitius erit terræ populi sui.]
DEU 32:44 Venit ergo Moyses, et locutus est omnia verba cantici hujus in auribus populi, ipse et Josue filius Nun.
DEU 32:45 Complevitque omnes sermones istos, loquens ad universum Israël,
DEU 32:46 et dixit ad eos: Ponite corda vestra in omnia verba, quæ ego testificor vobis hodie: ut mandetis ea filiis vestris custodire et facere, et implere universa quæ scripta sunt legis hujus:
DEU 32:47 quia non incassum præcepta sunt vobis, sed ut singuli in eis viverent: quæ facientes longo perseveretis tempore in terra, ad quam, Jordane transmisso, ingredimini possidendam.
DEU 32:48 Locutusque est Dominus ad Moysen in eadem die, dicens:
DEU 32:49 Ascende in montem istum Abarim, id est, transitum, in montem Nebo, qui est in terra Moab contra Jericho: et vide terram Chanaan, quam ego tradam filiis Israël obtinendam, et morere in monte.
DEU 32:50 Quem conscendens jungeris populis tuis, sicut mortuus est Aaron frater tuus in monte Hor, et appositus populis suis:
DEU 32:51 quia prævaricati estis contra me in medio filiorum Israël ad aquas contradictionis in Cades deserti Sin: et non sanctificastis me inter filios Israël.
DEU 32:52 E contra videbis terram, et non ingredieris in eam, quam ego dabo filiis Israël.
DEU 33:1 Hæc est benedictio, qua benedixit Moyses, homo Dei, filiis Israël ante mortem suam.
DEU 33:2 Et ait: [Dominus de Sinai venit, et de Seir ortus est nobis: apparuit de monte Pharan, et cum eo sanctorum millia. In dextera ejus ignea lex.
DEU 33:3 Dilexit populos, omnes sancti in manu illius sunt: et qui appropinquant pedibus ejus, accipient de doctrina illius.
DEU 33:4 Legem præcepit nobis Moyses, hæreditatem multitudinis Jacob.
DEU 33:5 Erit apud rectissimum rex, congregatis principibus populi cum tribubus Israël.
DEU 33:6 Vivat Ruben, et non moriatur, et sit parvus in numero.]
DEU 33:7 Hæc est Judæ benedictio: [Audi, Domine, vocem Judæ, et ad populum suum introduc eum: manus ejus pugnabunt pro eo, et adjutor illius contra adversarios ejus erit.]
DEU 33:8 Levi quoque ait: [Perfectio tua, et doctrina tua viro sancto tuo, quem probasti in tentatione, et judicasti ad aquas contradictionis.
DEU 33:9 Qui dixit patri suo et matri suæ: Nescio vos: et fratribus suis: Ignoro vos: et nescierunt filios suos. Hi custodierunt eloquium tuum, et pactum tuum servaverunt.
DEU 33:10 Judicia tua, o Jacob, et legem tuam, o Israël: ponent thymiama in furore tuo, et holocaustum super altare tuum.
DEU 33:11 Benedic, Domine, fortitudini ejus: et opera manuum illius suscipe. Percute dorsa inimicorum ejus: et qui oderunt eum, non consurgant.]
DEU 33:12 Et Benjamin ait: [Amantissimus Domini habitabit confidenter in eo: quasi in thalamo tota die morabitur, et inter humeros illius requiescet.]
DEU 33:13 Joseph quoque ait: [De benedictione Domini terra ejus, de pomis cæli, et rore, atque abysso subjacente.
DEU 33:14 De pomis fructuum solis ac lunæ,
DEU 33:15 de vertice antiquorum montium, de pomis collium æternorum:
DEU 33:16 et de frugibus terræ, et de plenitudine ejus. Benedictio illius qui apparuit in rubo, veniat super caput Joseph, et super verticem nazaræi inter fratres suos.
DEU 33:17 Quasi primogeniti tauri pulchritudo ejus, cornua rhinocerotis cornua illius: in ipsis ventilabit gentes usque ad terminos terræ. Hæ sunt multitudines Ephraim: et hæc millia Manasse.]
DEU 33:18 Et Zabulon ait: [Lætare, Zabulon, in exitu tuo, et Issachar in tabernaculis tuis.
DEU 33:19 Populos vocabunt ad montem: ibi immolabunt victimas justitiæ. Qui inundationem maris quasi lac sugent, et thesauros absconditos arenarum.]
DEU 33:20 Et Gad ait: [Benedictus in latitudine Gad: quasi leo requievit, cepitque brachium et verticem.
DEU 33:21 Et vidit principatum suum, quod in parte sua doctor esset repositus: qui fuit cum principibus populi, et fecit justitias Domini, et judicium suum cum Israël.]
DEU 33:22 Dan quoque ait: [Dan catulus leonis, fluet largiter de Basan.]
DEU 33:23 Et Nephthali dixit: [Nephthali abundantia perfruetur, et plenus erit benedictionibus Domini: mare et meridiem possidebit.]
DEU 33:24 Aser quoque ait: [Benedictus in filiis Aser, sit placens fratribus suis, et tingat in oleo pedem suum:
DEU 33:25 ferrum et æs calceamentum ejus. Sicut dies juventutis tuæ, ita et senectus tua.
DEU 33:26 Non est deus alius ut Deus rectissimi, ascensor cæli, auxiliator tuus. Magnificentia ejus discurrunt nubes,
DEU 33:27 habitaculum ejus sursum, et subter brachia sempiterna ejiciet a facie tua inimicum, dicetque: Conterere.
DEU 33:28 Habitabit Israël confidenter, et solus. Oculus Jacob in terra frumenti et vini, cælique caligabunt rore.
DEU 33:29 Beatus es tu, Israël: quis similis tui, popule, qui salvaris in Domino? Scutum auxilii tui, et gladius gloriæ tuæ: negabunt te inimici tui, et tu eorum colla calcabis.]
DEU 34:1 Ascendit ergo Moyses de campestribus Moab super montem Nebo, in verticem Phasga contra Jericho: ostenditque ei Dominus omnem terram Galaad usque Dan,
DEU 34:2 et universum Nephthali, terramque Ephraim et Manasse, et omnem terram Juda usque ad mare novissimum,
DEU 34:3 et australem partem, et latitudinem campi Jericho civitatis palmarum usque Segor.
DEU 34:4 Dixitque Dominus ad eum: Hæc est terra, pro qua juravi Abraham, Isaac, et Jacob, dicens: Semini tuo dabo eam. Vidisti eam oculis tuis, et non transibis ad illam.
DEU 34:5 Mortuusque est ibi Moyses servus Domini, in terra Moab, jubente Domino:
DEU 34:6 et sepelivit eum in valle terræ Moab contra Phogor: et non cognovit homo sepulchrum ejus usque in præsentem diem.
DEU 34:7 Moyses centum et viginti annorum erat quando mortuus est: non caligavit oculus ejus, nec dentes illius moti sunt.
DEU 34:8 Fleveruntque eum filii Israël in campestribus Moab triginta diebus: et completi sunt dies planctus lugentium Moysen.
DEU 34:9 Josue vero filius Nun repletus est spiritu sapientiæ, quia Moyses posuit super eum manus suas. Et obedierunt ei filii Israël, feceruntque sicut præcepit Dominus Moysi.
DEU 34:10 Et non surrexit ultra propheta in Israël sicut Moyses, quem nosset Dominus facie ad faciem,
DEU 34:11 in omnibus signis atque portentis, quæ misit per eum, ut faceret in terra Ægypti Pharaoni, et omnibus servis ejus, universæque terræ illius,
DEU 34:12 et cunctam manum robustam, magnaque mirabilia, quæ fecit Moyses coram universo Israël.
JOS 1:1 Et factum est post mortem Moysi servi Domini, ut loqueretur Dominus ad Josue filium Nun, ministrum Moysi, et diceret ei:
JOS 1:2 Moyses servus meus mortuus est: surge, et transi Jordanem istum tu, et omnis populus tecum, in terram quam ego dabo filiis Israël.
JOS 1:3 Omnem locum, quem calcaverit vestigium pedis vestri, vobis tradam, sicut locutus sum Moysi.
JOS 1:4 A deserto et Libano usque ad fluvium magnum Euphraten, omnis terra Hethæorum usque ad mare magnum contra solis occasum erit terminus vester.
JOS 1:5 Nullus poterit vobis resistere cunctis diebus vitæ tuæ: sicut fui cum Moyse, ita ero tecum: non dimittam, nec derelinquam te.
JOS 1:6 Confortare, et esto robustus: tu enim sorte divides populo huic terram, pro qua juravi patribus suis, ut traderem eam illis.
JOS 1:7 Confortare igitur, et esto robustus valde, ut custodias, et facias omnem legem, quam præcepit tibi Moyses servus meus: ne declines ab ea ad dexteram vel ad sinistram, ut intelligas cuncta quæ agis.
JOS 1:8 Non recedat volumen legis hujus ab ore tuo: sed meditaberis in eo diebus ac noctibus, ut custodias et facias omnia quæ scripta sunt in eo: tunc diriges viam tuam, et intelliges eam.
JOS 1:9 Ecce præcipio tibi: confortare, et esto robustus. Noli metuere, et noli timere: quoniam tecum est Dominus Deus tuus in omnibus ad quæcumque perrexeris.
JOS 1:10 Præcepitque Josue principibus populi, dicens: Transite per medium castrorum, et imperate populo, ac dicite:
JOS 1:11 Præparate vobis cibaria: quoniam post diem tertium transibitis Jordanem, et intrabitis ad possidendam terram quam Dominus Deus vester daturus est vobis.
JOS 1:12 Rubenitis quoque et Gaditis, et dimidiæ tribui Manasse, ait:
JOS 1:13 Mementote sermonis, quem præcepit vobis Moyses famulus Domini, dicens: Dominus Deus vester dedit vobis requiem, et omnem terram.
JOS 1:14 Uxores vestræ, et filii, ac jumenta manebunt in terra, quam tradidit vobis Moyses trans Jordanem: vos autem transite armati ante fratres vestros, omnes fortes manu, et pugnate pro eis,
JOS 1:15 donec det Dominus requiem fratribus vestris sicut et vobis dedit, et possideant ipsi quoque terram quam Dominus Deus vester daturus est eis: et sic revertimini in terram possessionis vestræ, et habitabitis in ea, quam vobis dedit Moyses famulus Domini trans Jordanem contra solis ortum.
JOS 1:16 Responderuntque ad Josue, atque dixerunt: Omnia quæ præcepisti nobis, faciemus: et quocumque miseris, ibimus.
JOS 1:17 Sicut obedivimus in cunctis Moysi, ita obediemus et tibi: tantum sit Dominus Deus tuus tecum, sicut fuit cum Moyse.
JOS 1:18 Qui contradixerit ori tuo, et non obedierit cunctis sermonibus, quos præceperis ei, moriatur. Tu tantum confortare, et viriliter age.
JOS 2:1 Misit igitur Josue filius Nun de Setim duos viros exploratores in abscondito: et dixit eis: Ite, et considerate terram, urbemque Jericho. Qui pergentes ingressi sunt domum mulieris meretricis, nomine Rahab, et quieverunt apud eam.
JOS 2:2 Nuntiatumque est regi Jericho, et dictum: Ecce viri ingressi sunt huc per noctem de filiis Israël, ut explorarent terram.
JOS 2:3 Misitque rex Jericho ad Rahab, dicens: Educ viros, qui venerunt ad te, et ingressi sunt domum tuam: exploratores quippe sunt, et omnem terram considerare venerunt.
JOS 2:4 Tollensque mulier viros, abscondit, et ait: Fateor, venerunt ad me, sed nesciebam unde essent:
JOS 2:5 cumque porta clauderetur in tenebris, et illi pariter exierunt; nescio quo abierunt: persequimini cito, et comprehendetis eos.
JOS 2:6 Ipsa autem fecit ascendere viros in solarium domus suæ, operuitque eos stipula lini, quæ ibi erat.
JOS 2:7 Hi autem, qui missi fuerant, secuti sunt eos per viam, quæ ducit ad vadum Jordanis: illisque egressis statim porta clausa est.
JOS 2:8 Necdum obdormierant qui latebant, et ecce mulier ascendit ad eos, et ait:
JOS 2:9 Novi quod Dominus tradiderit vobis terram: etenim irruit in nos terror vester, et elanguerunt omnes habitatores terræ.
JOS 2:10 Audivimus quod siccaverit Dominus aquas maris Rubri ad vestrum introitum, quando egressi estis ex Ægypto: et quæ feceritis duobus Amorrhæorum regibus, qui erant trans Jordanem, Sehon et Og, quos interfecistis.
JOS 2:11 Et hæc audientes pertimuimus, et elanguit cor nostrum, nec remansit in nobis spiritus ad introitum vestrum: Dominus enim Deus vester ipse est Deus in cælo sursum et in terra deorsum.
JOS 2:12 Nunc ergo jurate mihi per Dominum, ut quomodo ego misericordiam feci vobiscum, ita et vos faciatis cum domo patris mei: detisque mihi verum signum,
JOS 2:13 ut salvetis patrem meum et matrem, et fratres ac sorores meas, et omnia quæ illorum sunt, et eruatis animas nostras a morte.
JOS 2:14 Qui responderunt ei: Anima nostra sit pro vobis in mortem, si tamen non prodideris nos: cumque tradiderit nobis Dominus terram, faciemus in te misericordiam et veritatem.
JOS 2:15 Demisit ergo eos per funem de fenestra: domus enim ejus hærebat muro.
JOS 2:16 Dixitque ad eos: Ad montana conscendite, ne forte occurrant vobis revertentes: ibique latitate tribus diebus, donec redeant, et sic ibitis per viam vestram.
JOS 2:17 Qui dixerunt ad eam: Innoxii erimus a juramento hoc, quo adjurasti nos:
JOS 2:18 si ingredientibus nobis terram, signum fuerit funiculus iste coccineus, et ligaveris eum in fenestra, per quam demisisti nos: et patrem tuum ac matrem, fratresque et omnem cognationem tuam congregaveris in domum tuam.
JOS 2:19 Qui ostium domus tuæ egressus fuerit, sanguis ipsius erit in caput ejus, et nos erimus alieni. Cunctorum autem sanguis, qui tecum in domo fuerint, redundabit in caput nostrum, si eos aliquis tetigerit.
JOS 2:20 Quod si nos prodere volueris, et sermonem istum proferre in medium, erimus mundi ab hoc juramento, quo adjurasti nos.
JOS 2:21 Et illa respondit: Sicut locuti estis, ita fiat: dimittensque eos ut pergerent, appendit funiculum coccineum in fenestra.
JOS 2:22 Illi vero ambulantes pervenerunt ad montana, et manserunt ibi tres dies, donec reverterentur qui fuerant persecuti: quærentes enim per omnem viam, non repererunt eos.
JOS 2:23 Quibus urbem ingressis, reversi sunt, et descenderunt exploratores de monte: et, transmisso Jordane, venerunt ad Josue filium Nun, narraveruntque ei omnia quæ acciderant sibi,
JOS 2:24 atque dixerunt: Tradidit Dominus omnem terram hanc in manus nostras, et timore prostrati sunt cuncti habitatores ejus.
JOS 3:1 Igitur Josue de nocte consurgens movit castra: egredientesque de Setim, venerunt ad Jordanem ipse et omnes filii Israël, et morati sunt ibi tres dies.
JOS 3:2 Quibus evolutis transierunt præcones per castrorum medium,
JOS 3:3 et clamare cœperunt: Quando videritis arcam fœderis Domini Dei vestri, et sacerdotes stirpis Leviticæ portantes eam, vos quoque consurgite, et sequimini præcedentes:
JOS 3:4 sitque inter vos et arcam spatium cubitorum duum millium: ut procul videre possitis, et nosse per quam viam ingrediamini: quia prius non ambulastis per eam: et cavete ne appropinquetis ad arcam.
JOS 3:5 Dixitque Josue ad populum: Sanctificamini: cras enim faciet Dominus inter vos mirabilia.
JOS 3:6 Et ait ad sacerdotes: Tollite arcam fœderis, et præcedite populum. Qui jussa complentes, tulerunt, et ambulaverunt ante eos.
JOS 3:7 Dixitque Dominus ad Josue: Hodie incipiam exaltare te coram omni Israël: ut sciant quod sicut cum Moyse fui, ita et tecum sim.
JOS 3:8 Tu autem præcipe sacerdotibus, qui portant arcam fœderis, et dic eis: Cum ingressi fueritis partem aquæ Jordanis, state in ea.
JOS 3:9 Dixitque Josue ad filios Israël: Accedite huc, et audite verbum Domini Dei vestri.
JOS 3:10 Et rursum: In hoc, inquit, scietis quod Dominus Deus vivens in medio vestri est, et disperdet in conspectu vestro Chananæum et Hethæum, Hevæum et Pherezæum, Gergesæum quoque et Jebusæum, et Amorrhæum.
JOS 3:11 Ecce arca fœderis Domini omnis terræ antecedet vos per Jordanem.
JOS 3:12 Parate duodecim viros de tribubus Israël, singulos per singulas tribus.
JOS 3:13 Et cum posuerint vestigia pedum suorum sacerdotes qui portant arcam Domini Dei universæ terræ in aquis Jordanis, aquæ quæ inferiores sunt, decurrent atque deficient: quæ autem desuper veniunt, in una mole consistent.
JOS 3:14 Igitur egressus est populus de tabernaculis suis, ut transiret Jordanem: et sacerdotes, qui portabant arcam fœderis, pergebant ante eum.
JOS 3:15 Ingressisque eis Jordanem, et pedibus eorum in parte aquæ tinctis (Jordanis autem ripas alvei sui tempore messis impleverat),
JOS 3:16 steterunt aquæ descendentes in loco uno, et ad instar montis intumescentes apparebant procul, ab urbe quæ vocatur Adom usque ad locum Sarthan: quæ autem inferiores erant, in mare Solitudinis (quod nunc vocatur Mortuum) descenderunt, usquequo omnino deficerent.
JOS 3:17 Populus autem incedebat contra Jericho: et sacerdotes qui portabant arcam fœderis Domini, stabant super siccam humum in medio Jordanis accincti, omnisque populus per arentem alveum transibat.
JOS 4:1 Quibus transgressis, dixit Dominus ad Josue:
JOS 4:2 Elige duodecim viros singulos per singulas tribus:
JOS 4:3 et præcipe eis ut tollant de medio Jordanis alveo, ubi steterunt pedes sacerdotum, duodecim durissimos lapides, quos ponetis in loco castrorum, ubi fixeritis hac nocte tentoria.
JOS 4:4 Vocavitque Josue duodecim viros, quos elegerat de filiis Israël, singulos de singulis tribubus,
JOS 4:5 et ait ad eos: Ite ante arcam Domini Dei vestri ad Jordanis medium, et portate inde singuli singulos lapides in humeris vestris, juxta numerum filiorum Israël,
JOS 4:6 ut sit signum inter vos: et quando interrogaverint vos filii vestri cras, dicentes: Quid sibi volunt isti lapides?
JOS 4:7 respondebitis eis: Defecerunt aquæ Jordanis ante arcam fœderis Domini, cum transiret eum: idcirco positi sunt lapides isti in monimentum filiorum Israël usque in æternum.
JOS 4:8 Fecerunt ergo filii Israël sicut præcepit eis Josue, portantes de medio Jordanis alveo duodecim lapides, ut Dominus ei imperarat, juxta numerum filiorum Israël, usque ad locum in quo castrametati sunt, ibique posuerunt eos.
JOS 4:9 Alios quoque duodecim lapides posuit Josue in medio Jordanis alveo, ubi steterunt sacerdotes qui portabant arcam fœderis: et sunt ibi usque in præsentem diem.
JOS 4:10 Sacerdotes autem qui portabant arcam, stabant in Jordanis medio, donec omnia complerentur, quæ Josue, ut loqueretur ad populum, præceperat Dominus, et dixerat ei Moyses. Festinavitque populus, et transiit.
JOS 4:11 Cumque transissent omnes, transivit et arca Domini, sacerdotesque pergebant ante populum.
JOS 4:12 Filii quoque Ruben, et Gad, et dimidia tribus Manasse, armati præcedebant filios Israël, sicut eis præceperat Moyses:
JOS 4:13 et quadraginta pugnatorum millia per turmas, et cuneos, incedebant per plana atque campestria urbis Jericho.
JOS 4:14 In die illo magnificavit Dominus Josue coram omni Israël, ut timerent eum, sicut timuerant Moysen, dum adviveret.
JOS 4:15 Dixitque ad eum:
JOS 4:16 Præcipe sacerdotibus, qui portant arcam fœderis, ut ascendant de Jordane.
JOS 4:17 Qui præcepit eis, dicens: Ascendite de Jordane.
JOS 4:18 Cumque ascendissent portantes arcam fœderis Domini, et siccam humum calcare cœpissent, reversæ sunt aquæ in alveum suum, et fluebant sicut ante consueverant.
JOS 4:19 Populus autem ascendit de Jordane decimo die mensis primi, et castrametati sunt in Galgalis contra orientalem plagam urbis Jericho.
JOS 4:20 Duodecim quoque lapides, quos de Jordanis alveo sumpserant, posuit Josue in Galgalis,
JOS 4:21 et dixit ad filios Israël: Quando interrogaverint filii vestri cras patres suos, et dixerint eis: Quid sibi volunt lapides isti?
JOS 4:22 docebitis eos, atque dicetis: Per arentem alveum transivit Israël Jordanem istum,
JOS 4:23 siccante Domino Deo vestro aquas ejus in conspectu vestro, donec transiretis,
JOS 4:24 sicut fecerat prius in mari Rubro, quod siccavit donec transiremus:
JOS 4:25 ut discant omnes terrarum populi fortissimam Domini manum, ut et vos timeatis Dominum Deum vestrum omni tempore.
JOS 5:1 Postquam ergo audierunt omnes reges Amorrhæorum, qui habitabant trans Jordanem ad occidentalem plagam, et cuncti reges Chanaan, qui propinqua possidebant magni maris loca, quod siccasset Dominus fluenta Jordanis coram filiis Israël donec transirent, dissolutum est cor eorum, et non remansit in eis spiritus, timentium introitum filiorum Israël.
JOS 5:2 Eo tempore ait Dominus ad Josue: Fac tibi cultros lapideos, et circumcide secundo filios Israël.
JOS 5:3 Fecit quod jusserat Dominus, et circumcidit filios Israël in colle præputiorum.
JOS 5:4 Hæc autem causa est secundæ circumcisionis: omnis populus, qui egressus est de Ægypto generis masculini, universi bellatores viri, mortui sunt in deserto per longissimos viæ circuitus,
JOS 5:5 qui omnes circumcisi erant. Populus autem qui natus est in deserto,
JOS 5:6 per quadraginta annos itineris latissimæ solitudinis incircumcisus fuit: donec consumerentur qui non audierant vocem Domini, et quibus ante juraverat ut non ostenderet eis terram lacte et melle manantem.
JOS 5:7 Horum filii in locum successerunt patrum, et circumcisi sunt a Josue: quia sicut nati fuerant, in præputio erant, nec eos in via aliquis circumciderat.
JOS 5:8 Postquam autem omnes circumcisi sunt, manserunt in eodem castrorum loco, donec sanarentur.
JOS 5:9 Dixitque Dominus ad Josue: Hodie abstuli opprobrium Ægypti a vobis. Vocatumque est nomen loci illius Galgala, usque in præsentem diem.
JOS 5:10 Manseruntque filii Israël in Galgalis, et fecerunt Phase quartadecima die mensis ad vesperum in campestribus Jericho:
JOS 5:11 et comederunt de frugibus terræ die altero, azymos panes, et polentam ejusdem anni.
JOS 5:12 Defecitque manna postquam comederunt de frugibus terræ, nec usi sunt ultra cibo illo filii Israël, sed comederunt de frugibus præsentis anni terræ Chanaan.
JOS 5:13 Cum autem esset Josue in agro urbis Jericho, levavit oculos, et vidit virum stantem contra se, evaginatum tenentem gladium: perrexitque ad eum, et ait: Noster es, an adversariorum?
JOS 5:14 Qui respondit: Nequaquam: sed sum princeps exercitus Domini, et nunc venio.
JOS 5:15 Cecidit Josue pronus in terram, et adorans ait: Quid dominus meus loquitur ad servum suum?
JOS 5:16 Solve, inquit, calceamentum tuum de pedibus tuis: locus enim, in quo stas, sanctus est. Fecitque Josue ut sibi fuerat imperatum.
JOS 6:1 Jericho autem clausa erat atque munita, timore filiorum Israël, et nullus egredi audebat aut ingredi.
JOS 6:2 Dixitque Dominus ad Josue: Ecce dedi in manu tua Jericho, et regem ejus, omnesque fortes viros.
JOS 6:3 Circuite urbem cuncti bellatores semel per diem: sic facietis sex diebus.
JOS 6:4 Septimo autem die, sacerdotes tollant septem buccinas, quarum usus est in jubilæo, et præcedant arcam fœderis: septiesque circuibitis civitatem, et sacerdotes clangent buccinis.
JOS 6:5 Cumque insonuerit vox tubæ longior atque concisior, et in auribus vestris increpuerit, conclamabit omnis populus vociferatione maxima, et muri funditus corruent civitatis, ingredienturque singuli per locum contra quem steterint.
JOS 6:6 Vocavit ergo Josue filius Nun sacerdotes, et dixit ad eos: Tollite arcam fœderis: et septem alii sacerdotes tollant septem jubilæorum buccinas, et incedant ante arcam Domini.
JOS 6:7 Ad populum quoque ait: Ite, et circuite civitatem, armati, præcedentes arcam Domini.
JOS 6:8 Cumque Josue verba finisset, et septem sacerdotes septem buccinis clangerent ante arcam fœderis Domini,
JOS 6:9 omnisque præcederet armatus exercitus, reliquum vulgus arcam sequebatur, ac buccinis omnia concrepabant.
JOS 6:10 Præceperat autem Josue populo, dicens: Non clamabitis, nec audietur vox vestra, neque ullus sermo ex ore vestro egredietur, donec veniat dies in quo dicam vobis: Clamate, et vociferamini.
JOS 6:11 Circuivit ergo arca Domini civitatem semel per diem, et reversa in castra mansit ibi.
JOS 6:12 Igitur Josue de nocte consurgente, tulerunt sacerdotes arcam Domini,
JOS 6:13 et septem ex eis septem buccinas, quarum in jubilæo usus est: præcedebantque arcam Domini ambulantes atque clangentes: et armatus populus ibat ante eos, vulgus autem reliquum sequebatur arcam, et buccinis personabat.
JOS 6:14 Circuieruntque civitatem secundo die semel, et reversi sunt in castra. Sic fecerunt sex diebus.
JOS 6:15 Dies autem septimo, diluculo consurgentes, circuierunt urbem, sicut dispositum erat, septies.
JOS 6:16 Cumque septimo circuitu clangerent buccinis sacerdotes, dixit Josue ad omnem Israël: Vociferamini: tradidit enim vobis Dominus civitatem.
JOS 6:17 Sitque civitas hæc anathema, et omnia quæ in ea sunt, Domino: sola Rahab meretrix vivat, cum universis qui cum ea in domo sunt: abscondit enim nuntios quos direximus.
JOS 6:18 Vos autem cavete ne de his, quæ præcepta sunt, quippiam contingatis, et sitis prævaricationis rei, et omnia castra Israël sub peccato sint atque turbentur.
JOS 6:19 Quidquid autem auri et argenti fuerit, et vasorum æneorum ac ferri, Domino consecretur, repositum in thesauris ejus.
JOS 6:20 Igitur omni populo vociferante, et clangentibus tubis, postquam in aures multitudinis vox sonitusque increpuit, muri illico corruerunt: et ascendit unusquisque per locum qui contra se erat: ceperuntque civitatem,
JOS 6:21 et interfecerunt omnia quæ erant in ea, a viro usque ad mulierem, ab infante usque ad senem. Boves quoque et oves et asinos in ore gladii percusserunt.
JOS 6:22 Duobus autem viris, qui exploratores missi fuerant, dixit Josue: Ingredimini domum mulieris meretricis, et producite eam, et omnia quæ illius sunt, sicut illi juramento firmastis.
JOS 6:23 Ingressique juvenes eduxerunt Rahab, et parentes ejus, fratres quoque, et cunctam supellectilem ac cognationem illius, et extra castra Israël manere fecerunt.
JOS 6:24 Urbem autem, et omnia quæ erant in ea, succenderunt, absque auro et argento, et vasis æneis, ac ferro, quæ in ærarium Domini consecrarunt.
JOS 6:25 Rahab vero meretricem, et domum patris ejus, et omnia quæ habebat, fecit Josue vivere, et habitaverunt in medio Israël, usque in præsentem diem: eo quod absconderit nuntios, quos miserat ut explorarent Jericho. In tempore illo, imprecatus est Josue, dicens:
JOS 6:26 Maledictus vir coram Domino, qui suscitaverit et ædificaverit civitatem Jericho. In primogenito suo fundamenta illius jaciat, et in novissimo liberorum ponat portas ejus.
JOS 6:27 Fuit ergo Dominus cum Josue, et nomen ejus vulgatum est in omni terra.
JOS 7:1 Filii autem Israël prævaricati sunt mandatum, et usurpaverunt de anathemate. Nam Achan filius Charmi filii Zabdi filii Zare de tribu Juda tulit aliquid de anathemate: iratusque est Dominus contra filios Israël.
JOS 7:2 Cumque mitteret Josue de Jericho viros contra Hai, quæ est juxta Bethaven, ad orientalem plagam oppidi Bethel, dixit eis: Ascendite, et explorate terram. Qui præcepta complentes exploraverunt Hai.
JOS 7:3 Et reversi dixerunt ei: Non ascendat omnis populus, sed duo vel tria millia virorum pergant, et deleant civitatem: quare omnis populus frustra vexabitur contra hostes paucissimos?
JOS 7:4 Ascenderunt ergo tria millia pugnatorum. Qui statim terga vertentes,
JOS 7:5 percussi sunt a viris urbis Hai, et corruerunt ex eis triginta sex homines: persecutique sunt eos adversarii de porta usque ad Sabarim, et ceciderunt per prona fugientes: pertimuitque cor populi, et instar aquæ liquefactum est.
JOS 7:6 Josue vero scidit vestimenta sua, et pronus cecidit in terram coram arca Domini usque ad vesperam, tam ipse quam omnes senes Israël: miseruntque pulverem super capita sua,
JOS 7:7 et dixit Josue: Heu Domine Deus, quid voluisti traducere populum istum Jordanem fluvium, ut traderes nos in manus Amorrhæi, et perderes? utinam ut cœpimus, mansissemus trans Jordanem.
JOS 7:8 Mi Domine Deus, quid dicam, videns Israëlem hostibus suis terga vertentem?
JOS 7:9 Audient Chananæi, et omnes habitatores terræ, et pariter conglobati circumdabunt nos, atque delebunt nomen nostrum de terra: et quid facies magno nomini tuo?
JOS 7:10 Dixitque Dominus ad Josue: Surge: cur jaces pronus in terra?
JOS 7:11 Peccavit Israël, et prævaricatus est pactum meum: tuleruntque de anathemate, et furati sunt atque mentiti, et absconderunt inter vasa sua.
JOS 7:12 Nec poterit Israël stare ante hostes suos, eosque fugiet: quia pollutus est anathemate. Non ero ultra vobiscum, donec conteratis eum qui hujus sceleris reus est.
JOS 7:13 Surge, sanctifica populum, et dic eis: Sanctificamini in crastinum: hæc enim dicit Dominus Deus Israël: Anathema in medio tui est, Israël: non poteris stare coram hostibus tuis, donec deleatur ex te qui hoc contaminatus est scelere.
JOS 7:14 Accedetisque mane singuli per tribus vestras: et quamcumque tribum sors invenerit, accedet per cognationes suas, et cognatio per domos, domusque per viros.
JOS 7:15 Et quicumque ille in hoc facinore fuerit deprehensus, comburetur igni cum omni substantia sua: quoniam prævaricatus est pactum Domini, et fecit nefas in Israël.
JOS 7:16 Surgens itaque Josue mane, applicuit Israël per tribus suas, et inventa est tribus Juda.
JOS 7:17 Quæ cum juxta familias suas esset oblata, inventa est familia Zare. Illam quoque per domos offerens, reperit Zabdi:
JOS 7:18 cujus domum in singulos dividens viros, invenit Achan filium Charmi filii Zabdi filii Zare de tribu Juda.
JOS 7:19 Et ait Josue ad Achan: Fili mi, da gloriam Domino Deo Israël, et confitere, atque indica mihi quid feceris, ne abscondas.
JOS 7:20 Responditque Achan Josue, et dixit ei: Vere ego peccavi Domino Deo Israël, et sic et sic feci.
JOS 7:21 Vidi enim inter spolia pallium coccineum valde bonum, et ducentos siclos argenti, regulamque auream quinquaginta siclorum: et concupiscens abstuli, et abscondi in terra contra medium tabernaculi mei, argentumque fossa humo operui.
JOS 7:22 Misit ergo Josue ministros: qui currentes ad tabernaculum illius, repererunt cuncta abscondita in eodem loco, et argentum simul.
JOS 7:23 Auferentesque de tentorio, tulerunt ea ad Josue, et ad omnes filios Israël, projeceruntque ante Dominum.
JOS 7:24 Tollens itaque Josue Achan filium Zare, argentumque et pallium, et auream regulam, filios quoque et filias ejus, boves et asinos et oves, ipsumque tabernaculum, et cunctam supellectilem (et omnis Israël cum eo), duxerunt eos ad vallem Achor:
JOS 7:25 ubi dixit Josue: Quia turbasti nos, exturbet te Dominus in die hac. Lapidavitque eum omnis Israël: et cuncta quæ illius erant, igne consumpta sunt.
JOS 7:26 Congregaveruntque super eum acervum magnum lapidum, qui permanet usque in præsentem diem. Et aversus est furor Domini ab eis. Vocatumque est nomen loci illius, vallis Achor, usque hodie.
JOS 8:1 Dixit autem Dominus ad Josue: Ne timeas, neque formides: tolle tecum omnem multitudinem pugnatorum, et consurgens ascende in oppidum Hai. Ecce tradidi in manu tua regem ejus et populum, urbemque et terram.
JOS 8:2 Faciesque urbi Hai, et regi ejus, sicut fecisti Jericho, et regi illius: prædam vero, et omnia animantia diripietis vobis: pone insidias urbi post eam.
JOS 8:3 Surrexitque Josue, et omnis exercitus bellatorum cum eo, ut ascenderent in Hai: et electa triginta millia virorum fortium misit nocte,
JOS 8:4 præcepitque eis, dicens: Ponite insidias post civitatem, nec longius recedatis: et eritis omnes parati.
JOS 8:5 Ego autem, et reliqua multitudo, quæ mecum est, accedemus ex adverso contra urbem. Cumque exierint contra nos, sicut ante fecimus, fugiemus, et terga vertemus,
JOS 8:6 donec persequentes ab urbe longius protrahantur: putabunt enim nos fugere sicut prius.
JOS 8:7 Nobis ergo fugientibus, et illis persequentibus, consurgetis de insidiis, et vastabitis civitatem: tradetque eam Dominus Deus vester in manus vestras.
JOS 8:8 Cumque ceperitis, succendite eam, et sic omnia facietis, ut jussi.
JOS 8:9 Dimisitque eos, et perrexerunt ad locum insidiarum, sederuntque inter Bethel et Hai, ad occidentalem plagam urbis Hai: Josue autem nocte illa in medio mansit populi,
JOS 8:10 surgensque diluculo recensuit socios, et ascendit cum senioribus in fronte exercitus, vallatus auxilio pugnatorum.
JOS 8:11 Cumque venissent et ascendissent ex adverso civitatis, steterunt ad septentrionalem urbis plagam, inter quam et eos erat vallis media.
JOS 8:12 Quinque autem millia viros elegerat, et posuerat in insidiis inter Bethel et Hai ex occidentali parte ejusdem civitatis:
JOS 8:13 omnis vero reliquus exercitus ad aquilonem aciem dirigebat, ita ut novissimi illius multitudinis occidentalem plagam urbis attingerent. Abiit ergo Josue nocte illa, et stetit in vallis medio.
JOS 8:14 Quod cum vidisset rex Hai, festinavit mane, et egressus est cum omni exercitu civitatis, direxitque aciem contra desertum, ignorans quod post tergum laterent insidiæ.
JOS 8:15 Josue vero et omnis Israël cesserunt loco, simulantes metum, et fugientes per solitudinis viam.
JOS 8:16 At illi vociferantes pariter, et se mutuo cohortantes, persecuti sunt eos. Cumque recessissent a civitate,
JOS 8:17 et ne unus quidem in urbe Hai et Bethel remansisset qui non persequeretur Israël (sicut eruperant aperta oppida relinquentes),
JOS 8:18 dixit Dominus ad Josue: Leva clypeum, qui in manu tua est, contra urbem Hai, quoniam tibi tradam eam.
JOS 8:19 Cumque elevasset clypeum ex adverso civitatis, insidiæ, quæ latebant, surrexerunt confestim: et pergentes ad civitatem, ceperunt, et succenderunt eam.
JOS 8:20 Viri autem civitatis, qui persequebantur Josue, respicientes et videntes fumum urbis ad cælum usque conscendere, non potuerunt ultra huc illucque diffugere: præsertim cum hi qui simulaverant fugam, et tendebant ad solitudinem, contra persequentes fortissime restitissent.
JOS 8:21 Vidensque Josue et omnis Israël quod capta esset civitas, et fumus urbis ascenderet, reversus percussit viros Hai.
JOS 8:22 Siquidem et illi qui ceperant et succenderant civitatem, egressi ex urbe contra suos, medios hostium ferire cœperunt. Cum ergo ex utraque parte adversarii cæderentur, ita ut nullus de tanta multitudine salvaretur,
JOS 8:23 regem quoque urbis Hai apprehenderunt viventem, et obtulerunt Josue.
JOS 8:24 Igitur omnibus interfectis, qui Israëlem ad deserta tendentem fuerant persecuti, et in eodem loco gladio corruentibus, reversi filii Israël percusserunt civitatem.
JOS 8:25 Erant autem qui in eodem die conciderant a viro usque ad mulierem, duodecim millia hominum, omnes urbis Hai.
JOS 8:26 Josue vero non contraxit manum, quam in sublime porrexerat, tenens clypeum donec interficerentur omnes habitatores Hai.
JOS 8:27 Jumenta autem et prædam civitatis diviserunt sibi filii Israël, sicut præceperat Dominus Josue.
JOS 8:28 Qui succendit urbem, et fecit eam tumulum sempiternum:
JOS 8:29 regem quoque ejus suspendit in patibulo usque ad vesperam et solis occasum. Præcepitque Josue, et deposuerunt cadaver ejus de cruce: projeceruntque in ipso introitu civitatis, congesto super eum magno acervo lapidum, qui permanet usque in præsentem diem.
JOS 8:30 Tunc ædificavit Josue altare Domino Deo Israël in monte Hebal,
JOS 8:31 sicut præceperat Moyses famulus Domini filiis Israël, et scriptum est in volumine legis Moysi: altare vero de lapidibus impolitis, quos ferrum non tetigit: et obtulit super eo holocausta Domino, immolavitque pacificas victimas.
JOS 8:32 Et scripsit super lapides Deuteronomium legis Moysi, quod ille digesserat coram filiis Israël.
JOS 8:33 Omnis autem populus, et majores natu, ducesque ac judices, stabant ex utraque parte arcæ, in conspectu sacerdotum qui portabant arcam fœderis Domini, ut advena, ita et indigena. Media pars eorum juxta montem Garizim, et media juxta montem Hebal, sicut præceperat Moyses famulus Domini. Et primum quidem benedixit populo Israël.
JOS 8:34 Post hæc legit omnia verba benedictionis et maledictionis, et cuncta quæ scripta erant in legis volumine.
JOS 8:35 Nihil ex his quæ Moyses jusserat, reliquit intactum, sed universa replicavit coram omni multitudine Israël, mulieribus ac parvulis, et advenis qui inter eos morabantur.
JOS 9:1 Quibus auditis, cuncti reges trans Jordanem, qui versabantur in montanis et campestribus, in maritimis ac littore magni maris, hi quoque qui habitabant juxta Libanum, Hethæus et Amorrhæus, Chananæus, Pherezæus, et Hevæus, et Jebusæus,
JOS 9:2 congregati sunt pariter, ut pugnarent contra Josue et Israël uno animo, eademque sententia.
JOS 9:3 At hi qui habitabant in Gabaon, audientes cuncta quæ fecerat Josue Jericho, et Hai,
JOS 9:4 et callide cogitantes, tulerunt sibi cibaria, saccos veteres asinis imponentes, et utres vinarios scissos atque consutos,
JOS 9:5 calceamentaque perantiqua quæ ad indicium vetustatis pittaciis consuta erant, induti veteribus vestimentis: panes quoque, quos portabant ob viaticum, duri erant, et in frustra comminuti:
JOS 9:6 perrexeruntque ad Josue, qui tunc morabatur in castris Galgalæ, et dixerunt ei, atque simul omni Israëli: De terra longinqua venimus, pacem vobiscum facere cupientes. Responderuntque viri Israël ad eos, atque dixerunt:
JOS 9:7 Ne forte in terra, quæ nobis sorte debetur, habitetis, et non possimus fœdus inire vobiscum.
JOS 9:8 At illi ad Josue: Servi, inquiunt, tui sumus. Quibus Josue ait: Quinam estis vos? et unde venistis?
JOS 9:9 Responderunt: De terra longinqua valde venerunt servi tui in nomine Domini Dei tui. Audivimus enim famam potentiæ ejus, cuncta quæ fecit in Ægypto,
JOS 9:10 et duobus regibus Amorrhæorum qui fuerunt trans Jordanem, Sehon regi Hesebon, et Og regi Basan, qui erat in Astaroth:
JOS 9:11 dixeruntque nobis seniores, et omnes habitatores terræ nostræ: Tollite in manibus cibaria ob longissimam viam, et occurrite eis, et dicite: Servi vestri sumus: fœdus inite nobiscum.
JOS 9:12 En panes quando egressi sumus de domibus nostris, ut veniremus ad vos, calidos sumpsimus; nunc sicci facti sunt, et vetustate nimia comminuti.
JOS 9:13 Utres vini novos implevimus; nunc rupti sunt et soluti. Vestes et calceamenta quibus induimur, et quæ habemus in pedibus, ob longitudinem longioris viæ trita sunt, et pene consumpta.
JOS 9:14 Susceperunt igitur de cibariis eorum, et os Domini non interrogaverunt.
JOS 9:15 Fecitque Josue cum eis pacem, et inito fœdere pollicitus est quod non occiderentur: principes quoque multitudinis juraverunt eis.
JOS 9:16 Post dies autem tres initi fœderis, audierunt quod in vicino habitarent, et inter eos futuri essent.
JOS 9:17 Moveruntque castra filii Israël, et venerunt in civitates eorum die tertio, quarum hæc vocabula sunt: Gabaon, et Caphira, et Beroth, et Cariathiarim.
JOS 9:18 Et non percusserunt eos, eo quod jurassent eis principes multitudinis in nomine Domini Dei Israël. Murmuravit itaque omne vulgus contra principes.
JOS 9:19 Qui responderunt eis: Juravimus illis in nomine Domini Dei Israël, et idcirco non possumus eos contingere.
JOS 9:20 Sed hoc faciemus eis: reserventur quidem ut vivant, ne contra nos ira Domini concitetur, si pejeraverimus:
JOS 9:21 sed sic vivant, ut in usus universæ multitudinis ligna cædant, aquasque comportent. Quibus hæc loquentibus,
JOS 9:22 vocavit Gabaonitas Josue, et dixit eis: Cur nos decipere fraude voluistis, ut diceretis: Procul valde habitamus a vobis, cum in medio nostri sitis?
JOS 9:23 itaque sub maledictione eritis, et non deficiet de stirpe vestra ligna cædens, aquasque comportans in domum Dei mei.
JOS 9:24 Qui responderunt: Nuntiatum est nobis servis tuis, quod promisisset Dominus Deus tuus Moysi servo suo ut traderet vobis omnem terram, et disperderet cunctos habitatores ejus. Timuimus igitur valde, et providimus animabus nostris, vestro terrore compulsi, et hoc consilium inivimus.
JOS 9:25 Nunc autem in manu tua sumus: quod tibi bonum et rectum videtur, fac nobis.
JOS 9:26 Fecit ergo Josue ut dixerat, et liberavit eos de manu filiorum Israël, ut non occiderentur.
JOS 9:27 Decrevitque in illo die eos esse in ministerio cuncti populi, et altaris Domini, cædentes ligna, et aquas comportantes, usque in præsens tempus, in loco quem Dominus elegisset.
JOS 10:1 Quæ cum audisset Adonisedec rex Jerusalem, quod scilicet cepisset Josue Hai, et subvertisset eam (sicut enim fecerat Jericho et regi ejus, sic fecit Hai et regi illius), et quod transfugissent Gabaonitæ ad Israël, et essent fœderati eorum,
JOS 10:2 timuit valde. Urbs enim magna erat Gabaon, et una civitatum regalium, et major oppido Hai, omnesque bellatores ejus fortissimi.
JOS 10:3 Misit ergo Adonisedec rex Jerusalem ad Oham regem Hebron, et ad Pharam regem Jerimoth, ad Japhia quoque regem Lachis, et ad Dabir regem Eglon, dicens:
JOS 10:4 Ad me ascendite, et ferte præsidium, ut expugnemus Gabaon, quare transfugerit ad Josue, et ad filios Israël.
JOS 10:5 Congregati igitur ascenderunt quinque reges Amorrhæorum: rex Jerusalem, rex Hebron, rex Jerimoth, rex Lachis, rex Eglon, simul cum exercitibus suis: et castrametati sunt circa Gabaon, oppugnantes eam.
JOS 10:6 Habitatores autem Gabaon urbis obsessæ miserunt ad Josue, qui tunc morabatur in castris apud Galgalam, et dixerunt ei: Ne retrahas manus tuas ab auxilio servorum tuorum: ascende cito, et libera nos, ferque præsidium: convenerunt enim adversum nos omnes reges Amorrhæorum, qui habitant in montanis.
JOS 10:7 Ascenditque Josue de Galgalis, et omnis exercitus bellatorum cum eo, viri fortissimi.
JOS 10:8 Dixitque Dominus ad Josue: Ne timeas eos: in manus enim tuas tradidi illos: nullus ex eis tibi resistere poterit.
JOS 10:9 Irruit itaque Josue super eos repente, tota nocte ascendens de Galgalis.
JOS 10:10 Et conturbavit eos Dominus a facie Israël: contrivitque plaga magna in Gabaon, ac persecutus est eos per viam ascensus Bethoron, et percussit usque Azeca et Maceda.
JOS 10:11 Cumque fugerent filios Israël, et essent in descensu Bethoron, Dominus misit super eos lapides magnos de cælo usque ad Azeca: et mortui sunt multo plures lapidibus grandinis, quam quos gladio percusserant filii Israël.
JOS 10:12 Tunc locutus est Josue Domino, in die qua tradidit Amorrhæum in conspectu filiorum Israël, dixitque coram eis: [Sol, contra Gabaon ne movearis, et luna contra vallem Ajalon.
JOS 10:13 Steteruntque sol et luna, donec ulcisceretur se gens de inimicis suis.] Nonne scriptum est hoc in libro justorum? Stetit itaque sol in medio cæli, et non festinavit occumbere spatio unius diei.
JOS 10:14 Non fuit antea nec postea tam longa dies, obediente Domino voci hominis, et pugnante pro Israël.
JOS 10:15 Reversusque est Josue cum omni Israël in castra Galgalæ.
JOS 10:16 Fugerant enim quinque reges et se absconderant in spelunca urbis Maceda.
JOS 10:17 Nuntiatumque est Josue quod inventi essent quinque reges latentes in spelunca urbis Maceda.
JOS 10:18 Qui præcepit sociis, et ait: Volvite saxa ingentia ad os speluncæ, et ponite viros industrios, qui clausos custodiant:
JOS 10:19 vos autem nolite stare, sed persequimini hostes, et extremos quosque fugientium cædite: nec dimittatis eos urbium suarum intrare præsidia, quos tradidit Dominus Deus in manus vestras.
JOS 10:20 Cæsis ergo adversariis plaga magna, et usque ad internecionem pene consumptis, hi qui Israël effugere potuerunt, ingressi sunt civitates munitas.
JOS 10:21 Reversusque est omnis exercitus ad Josue in Maceda, ubi tunc erant castra, sani et integro numero: nullusque contra filios Israël mutire ausus est.
JOS 10:22 Præcepitque Josue, dicens: Aperite os speluncæ, et producite ad me quinque reges, qui in ea latitant.
JOS 10:23 Feceruntque ministri ut sibi fuerat imperatum: et eduxerunt ad eum quinque reges de spelunca, regem Jerusalem, regem Hebron, regem Jerimoth, regem Lachis, regem Eglon.
JOS 10:24 Cumque educti essent ad eum, vocavit omnes viros Israël, et ait ad principes exercitus qui secum erant: Ite, et ponite pedes super colla regum istorum. Qui cum perrexissent, et subjectorum colla pedibus calcarent,
JOS 10:25 rursum ait ad eos: Nolite timere, nec paveatis: confortamini, et estote robusti: sic enim faciet Dominus cunctis hostibus vestris, adversum quos dimicatis.
JOS 10:26 Percussitque Josue, et interfecit eos, atque suspendit super quinque stipites: fueruntque suspensi usque ad vesperum.
JOS 10:27 Cumque occumberet sol, præcepit sociis ut deponerent eos de patibulis. Qui depositos projecerunt in speluncam in qua latuerant, et posuerunt super os ejus saxa ingentia, quæ permanent usque in præsens.
JOS 10:28 Eodem quoque die, Macedam cepit Josue, et percussit eam in ore gladii, regemque illius interfecit, et omnes habitatores ejus: non dimisit in ea saltem parvas reliquias. Fecitque regi Maceda sicut fecerat regi Jericho.
JOS 10:29 Transivit autem cum omni Israël de Maceda in Lebna, et pugnabat contra eam:
JOS 10:30 quam tradidit Dominus cum rege suo in manus Israël: percusseruntque urbem in ore gladii, et omnes habitatores ejus: non dimiserunt in ea ullas reliquias. Feceruntque regi Lebna sicut fecerant regi Jericho.
JOS 10:31 De Lebna transivit in Lachis cum omni Israël: et exercitu per gyrum disposito, oppugnabat eam.
JOS 10:32 Tradiditque Dominus Lachis in manus Israël, et cepit eam die altero, atque percussit in ore gladii, omnemque animam quæ fuerat in ea, sicut fecerat Lebna.
JOS 10:33 Eo tempore ascendit Horam rex Gazer, ut auxiliaretur Lachis: quem percussit Josue cum omni populo ejus usque ad internecionem.
JOS 10:34 Transivitque de Lachis in Eglon, et circumdedit,
JOS 10:35 atque expugnavit eam eadem die: percussitque in ore gladii omnes animas quæ erant in ea, juxta omnia quæ fecerat Lachis.
JOS 10:36 Ascendit quoque cum omni Israël de Eglon in Hebron, et pugnavit contra eam:
JOS 10:37 cepit eam, et percussit in ore gladii, regem quoque ejus, et omnia oppida regionis illius, universasque animas quæ in ea fuerant commoratæ: non reliquit in ea ullas reliquias: sicut fecerat Eglon, sic fecit et Hebron, cuncta quæ in ea reperit consumens gladio.
JOS 10:38 Inde reversus in Dabir,
JOS 10:39 cepit eam atque vastavit: regem quoque ejus atque omnia per circuitum oppida percussit in ore gladii: non dimisit in ea ullas reliquias: sicut fecerat Hebron et Lebna et regibus earum, sic fecit Dabir et regi illius.
JOS 10:40 Percussit itaque Josue omnem terram montanam et meridianam atque campestrem, et Asedoth, cum regibus suis: non dimisit in ea ullas reliquias, sed omne quod spirare poterat interfecit, sicut præceperat ei Dominus Deus Israël,
JOS 10:41 a Cadesbarne usque Gazam. Omnem terram Gosen usque Gabaon,
JOS 10:42 universosque reges, et regiones eorum uno impetu cepit atque vastavit: Dominus enim Deus Israël pugnavit pro eo.
JOS 10:43 Reversusque est cum omni Israël ad locum castrorum in Galgala.
JOS 11:1 Quæ cum audisset Jabin rex Asor, misit ad Jobab regem Madon, et ad regem Semeron, atque ad regem Achsaph:
JOS 11:2 ad reges quoque aquilonis, qui habitabant in montanis et in planitie contra meridiem Ceneroth, in campestribus quoque et in regionibus Dor juxta mare:
JOS 11:3 Chananæum quoque ab oriente et occidente, et Amorrhæum atque Hethæum ac Pherezæum et Jebusæum in montanis: Hevæum quoque qui habitabat ad radices Hermon in terra Maspha.
JOS 11:4 Egressique sunt omnes cum turmis suis, populus multus nimis sicut arena quæ est in littore maris, equi quoque et currus immensæ multitudinis.
JOS 11:5 Conveneruntque omnes reges isti in unum ad aquas Merom, ut pugnarent contra Israël.
JOS 11:6 Dixitque Dominus ad Josue: Ne timeas eos: cras enim hac eadem hora ego tradam omnes istos vulnerandos in conspectu Israël: equos eorum subnervabis, et currus igne combures.
JOS 11:7 Venitque Josue, et omnis exercitus cum eo, adversus illos ad aquas Merom subito, et irruerunt super eos,
JOS 11:8 tradiditque illos Dominus in manus Israël. Qui percusserunt eos, et persecuti sunt usque ad Sidonem magnam, et aquas Maserephoth, campumque Masphe, qui est ad orientalem illius partem. Ita percussit omnes, ut nullas dimitteret ex eis reliquias:
JOS 11:9 fecitque sicut præceperat ei Dominus: equos eorum subnervavit, currusque combussit igni.
JOS 11:10 Reversusque statim cepit Asor, et regem ejus percussit gladio. Asor enim antiquitus inter omnia regna hæc principatum tenebat.
JOS 11:11 Percussitque omnes animas quæ ibidem morabantur: non dimisit in ea ullas reliquias, sed usque ad internecionem universa vastavit, ipsamque urbem peremit incendio.
JOS 11:12 Et omnes per circuitum civitates, regesque earum, cepit, percussit atque delevit, sicut præceperat ei Moyses famulus Domini.
JOS 11:13 Absque urbibus, quæ erant in collibus et in tumulis sitæ, ceteras succendit Israël: unam tantum Asor munitissimam flamma consumpsit.
JOS 11:14 Omnemque prædam istarum urbium ac jumenta diviserunt sibi filii Israël, cunctis hominibus interfectis.
JOS 11:15 Sicut præceperat Dominus Moysi servo suo, ita præcepit Moyses Josue, et ille universa complevit: non præteriit de universis mandatis, nec unum quidem verbum quod jusserat Dominus Moysi.
JOS 11:16 Cepit itaque Josue omnem terram montanam et meridianam, terramque Gosen, et planitiem, et occidentalem plagam, montemque Israël, et campestria ejus,
JOS 11:17 et partem montis, quæ ascendit Seir usque Baalgad, per planitiem Libani subter montem Hermon: omnes reges eorum cepit, percussit, et occidit.
JOS 11:18 Multo tempore pugnavit Josue contra reges istos.
JOS 11:19 Non fuit civitas quæ se traderet filiis Israël, præter Hevæum, qui habitabat in Gabaon: omnes enim bellando cepit.
JOS 11:20 Domini enim sententia fuerat, ut indurarentur corda eorum, et pugnarent contra Israël, et caderent, et non mererentur ullam clementiam, ac perirent, sicut præceperat Dominus Moysi.
JOS 11:21 In illo tempore venit Josue, et interfecit Enacim de montanis, Hebron, et Dabir, et Anab, et de omni monte Juda et Israël, urbesque eorum delevit.
JOS 11:22 Non reliquit ullum de stirpe Enacim, in terra filiorum Israël: absque civitatibus Gaza, et Geth, et Azoto, in quibus solis relicti sunt.
JOS 11:23 Cepit ergo Josue omnem terram, sicut locutus est Dominus ad Moysen, et tradidit eam in possessionem filiis Israël secundum partes et tribus suas: quievitque terra a præliis.
JOS 12:1 Hi sunt reges, quos percusserunt filii Israël, et possederunt terram eorum trans Jordanem ad solis ortum, a torrente Arnon usque ad montem Hermon, et omnem orientalem plagam, quæ respicit solitudinem.
JOS 12:2 Sehon rex Amorrhæorum, qui habitavit in Hesebon, dominatus est ab Aroër, quæ sita est super ripam torrentis Arnon, et mediæ partis in valle, dimidiæque Galaad, usque ad torrentem Jaboc, qui est terminus filiorum Ammon.
JOS 12:3 Et a solitudine usque ad mare Ceneroth contra orientem, et usque ad mare deserti, quod est mare salsissimum, ad orientalem plagam per viam quæ ducit Bethsimoth: et ab australi parte, quæ subjacet Asedoth, Phasga.
JOS 12:4 Terminus Og regis Basan, de reliquiis Raphaim, qui habitavit in Astaroth, et in Edrai, et dominatus est in monte Hermon, et in Salecha, atque in universa Basan, usque ad terminos
JOS 12:5 Gessuri, et Machati, et dimidiæ partis Galaad: terminos Sehon regis Hesebon.
JOS 12:6 Moyses famulus Domini et filii Israël percusserunt eos, tradiditque terram eorum Moyses in possessionem Rubenitis, et Gaditis, et dimidiæ tribui Manasse.
JOS 12:7 Hi sunt reges terræ, quos percussit Josue et filii Israël trans Jordanem ad occidentalem plagam, a Baalgad in campo Libani, usque ad montem cujus pars ascendit in Seir: tradiditque eam Josue in possessionem tribubus Israël, singulis partes suas,
JOS 12:8 tam in montanis quam in planis atque campestribus. In Asedoth, et in solitudine, ac in meridie, Hethæus fuit et Amorrhæus, Chananæus, et Pherezæus, Hevæus et Jebusæus.
JOS 12:9 Rex Jericho unus: rex Hai, quæ est ex latere Bethel, unus:
JOS 12:10 rex Jerusalem unus, rex Hebron unus,
JOS 12:11 rex Jerimoth unus, rex Lachis unus,
JOS 12:12 rex Eglon unus, rex Gazer unus,
JOS 12:13 rex Dabir unus, rex Gader unus,
JOS 12:14 rex Herma unus, rex Hered unus,
JOS 12:15 rex Lebna unus, rex Odullam unus,
JOS 12:16 rex Maceda unus, rex Bethel unus,
JOS 12:17 rex Taphua unus, rex Opher unus,
JOS 12:18 rex Aphec unus, rex Saron unus,
JOS 12:19 rex Madon unus, rex Asor unus,
JOS 12:20 rex Semeron unus, rex Achsaph unus,
JOS 12:21 rex Thenac unus, rex Mageddo unus,
JOS 12:22 rex Cades unus, rex Jachanan Carmeli unus,
JOS 12:23 rex Dor et provinciæ Dor unus, rex gentium Galgal unus,
JOS 12:24 rex Thersa unus: omnes reges triginta unus.
JOS 13:1 Josue senex provectæque ætatis erat, et dixit Dominus ad eum: Senuisti, et longævus es, terraque latissima derelicta est, quæ necdum sorte divisa est:
JOS 13:2 omnis videlicet Galilæa, Philisthiim, et universa Gessuri.
JOS 13:3 A fluvio turbido, qui irrigat Ægyptum, usque ad terminos Accaron contra aquilonem: terra Chanaan, quæ in quinque regulos Philisthiim dividitur, Gazæos, et Azotios, Ascalonitas, Gethæos, et Accaronitas.
JOS 13:4 Ad meridiem vero sunt Hevæi, omnis terra Chanaan, et Maara Sidoniorum, usque Apheca et terminos Amorrhæi,
JOS 13:5 ejusque confinia. Libani quoque regio contra orientem, a Baalgad sub monte Hermon, donec ingrediaris Emath;
JOS 13:6 omnium qui habitant in monte a Libano usque ad aquas Maserephoth, universique Sidonii. Ego sum qui delebo eos a facie filiorum Israël. Veniat ergo in partem hæreditatis Israël, sicut præcepi tibi.
JOS 13:7 Et nunc divide terram in possessionem novem tribubus, et dimidiæ tribui Manasse,
JOS 13:8 cum qua Ruben et Gad possederunt terram, quam tradidit eis Moyses famulus Domini trans fluenta Jordanis, ad orientalem plagam.
JOS 13:9 Ab Aroër, quæ sita est in ripa torrentis Arnon, et in vallis medio, universaque campestria Medaba, usque Dibon,
JOS 13:10 et cunctas civitates Sehon regis Amorrhæi, qui regnavit in Hesebon, usque ad terminos filiorum Ammon,
JOS 13:11 et Galaad, ac terminum Gessuri et Machati, et omnem montem Hermon, et universam Basan, usque ad Salecha,
JOS 13:12 omne regnum Og in Basan, qui regnavit in Astaroth et Edrai, ipse fuit de reliquiis Raphaim: percussitque eos Moyses, atque delevit.
JOS 13:13 Nolueruntque disperdere filii Israël Gessuri et Machati: et habitaverunt in medio Israël usque in præsentem diem.
JOS 13:14 Tribui autem Levi non dedit possessionem: sed sacrificia et victimæ Domini Dei Israël, ipsa est ejus hæreditas, sicut locutus est illi.
JOS 13:15 Dedit ergo Moyses possessionem tribui filiorum Ruben juxta cognationes suas.
JOS 13:16 Fuitque terminus eorum ab Aroër, quæ sita est in ripa torrentis Arnon, et in valle ejusdem torrentis media: universam planitiem, quæ ducit Medaba,
JOS 13:17 et Hesebon, cunctosque viculos earum, qui sunt in campestribus: Dibon quoque et Bamothbaal, et oppidum Baalmaon,
JOS 13:18 et Jassa, et Cedimoth, et Mephaath,
JOS 13:19 et Cariathaim, et Sabama, et Sarathasar in monte convallis.
JOS 13:20 Bethphogor et Asedoth, Phasga et Bethiesimoth,
JOS 13:21 et omnes urbes campestres, universaque regna Sehon regis Amorrhæi, qui regnavit in Hesebon, quem percussit Moyses cum principibus Madian: Hevæum, et Recem, et Sur, et Hur, et Rebe duces Sehon habitatores terræ.
JOS 13:22 Et Balaam filium Beor ariolum occiderunt filii Israël gladio cum ceteris interfectis.
JOS 13:23 Factusque est terminus filiorum Ruben Jordanis fluvius. Hæc est possessio Rubenitarum per cognationes suas urbium et viculorum.
JOS 13:24 Deditque Moyses tribui Gad et filiis ejus per cognationes suas possessionem, cujus hæc divisio est.
JOS 13:25 Terminus Jaser, et omnes civitates Galaad, et dimidiam partem terræ filiorum Ammon, usque ad Aroër, quæ est contra Rabba,
JOS 13:26 et ab Hesebon usque Ramoth, Masphe et Betonim: et a Manaim usque ad terminos Dabir.
JOS 13:27 In valle quoque Betharan, et Bethnemra, et Socoth, et Saphon reliquam partem regni Sehon regis Hesebon: hujus quoque finis, Jordanis est, usque ad extremam partem maris Cenereth trans Jordanem ad orientalem plagam.
JOS 13:28 Hæc est possessio filiorum Gad per familias suas, civitates et villæ earum.
JOS 13:29 Dedit et dimidiæ tribui Manasse, filiisque ejus juxta cognationes suas, possessionem,
JOS 13:30 cujus hoc principium est: a Manaim universam Basan, et cuncta regna Og regis Basan, omnesque vicos Jair, qui sunt in Basan, sexaginta oppida:
JOS 13:31 et dimidiam partem Galaad, et Astaroth, et Edrai, urbes regni Og in Basan: filiis Machir, filii Manasse, dimidiæ parti filiorum Machir juxta cognationes suas.
JOS 13:32 Hanc possessionem divisit Moyses in campestribus Moab trans Jordanem contra Jericho ad orientalem plagam.
JOS 13:33 Tribui autem Levi non dedit possessionem: quoniam Dominus Deus Israël ipse est possessio ejus, ut locutus est illi.
JOS 14:1 Hoc est quod possederunt filii Israël in terra Chanaan, quam dederunt eis Eleazar sacerdos, et Josue filius Nun, et principes familiarum per tribus Israël:
JOS 14:2 sorte omnia dividentes, sicut præceperat Dominus in manu Moysi, novem tribubus, et dimidiæ tribui.
JOS 14:3 Duabus enim tribubus, et dimidiæ, dederat Moyses trans Jordanem possessionem: absque Levitis, qui nihil terræ acceperunt inter fratres suos:
JOS 14:4 sed in eorum successerunt locum filii Joseph in duas divisi tribus, Manasse et Ephraim: nec acceperunt Levitæ aliam in terra partem, nisi urbes ad habitandum, et suburbana earum ad alenda jumenta et pecora sua.
JOS 14:5 Sicut præceperat Dominus Moysi, ita fecerunt filii Israël, et diviserunt terram.
JOS 14:6 Accesserunt itaque filii Juda ad Josue in Galgala, locutusque est ad eum Caleb filius Jephone Cenezæus: Nosti quid locutus sit Dominus ad Moysen hominem Dei de me et te in Cadesbarne.
JOS 14:7 Quadraginta annorum eram quando misit me Moyses famulus Domini de Cadesbarne, ut considerarem terram, nuntiavique ei quod mihi verum videbatur.
JOS 14:8 Fratres autem mei, qui ascenderant mecum, dissolverunt cor populi: et nihilominus ego secutus sum Dominum Deum meum.
JOS 14:9 Juravitque Moyses in die illo, dicens: Terra, quam calcavit pes tuus, erit possessio tua, et filiorum tuorum in æternum: quia secutus es Dominum Deum meum.
JOS 14:10 Concessit ergo Dominus vitam mihi, sicut pollicitus est, usque in præsentem diem. Quadraginta et quinque anni sunt, ex quo locutus est Dominus verbum istud ad Moysen, quando ambulabat Israël per solitudinem: hodie octoginta quinque annorum sum,
JOS 14:11 sic valens ut eo valebam tempore quando ad explorandum missus sum: illius in me temporis fortitudo usque hodie perseverat, tam ad bellandum quam ad gradiendum.
JOS 14:12 Da ergo mihi montem istum, quem pollicitus est Dominus, te quoque audiente, in quo Enacim sunt, et urbes magnæ atque munitæ: si forte sit Dominus mecum, et potuero delere eos, sicut promisit mihi.
JOS 14:13 Benedixitque ei Josue, et tradidit ei Hebron in possessionem:
JOS 14:14 atque ex eo fuit Hebron Caleb filio Jephone Cenezæo usque in præsentem diem, quia secutus est Dominum Deum Israël.
JOS 14:15 Nomen Hebron ante vocabatur Cariath Arbe: Adam maximus ibi inter Enacim situs est: et terra cessavit a præliis.
JOS 15:1 Igitur sors filiorum Judæ per cognationes suas ista fuit: a termino Edom, desertum Sin, contra meridiem, et usque ad extremam partem australis plagæ.
JOS 15:2 Initium ejus a summitate maris salsissimi, et a lingua ejus, quæ respicit meridiem.
JOS 15:3 Egrediturque contra ascensum Scorpionis, et pertransit in Sina: ascenditque in Cadesbarne, et pervenit in Esron, ascendens ad Addar, et circuiens Carcaa,
JOS 15:4 atque inde pertransiens in Asemona, et perveniens ad torrentem Ægypti: eruntque termini ejus mare magnum. Hic erit finis meridianæ plagæ.
JOS 15:5 Ab oriente vero erit initium, mare salsissimum usque ad extrema Jordanis: et ea quæ respiciunt ad aquilonem, a lingua maris usque ad eumdem Jordanis fluvium.
JOS 15:6 Ascenditque terminus in Beth Hagla, et transit ab aquilone in Beth Araba, ascendens ad lapidem Boën filii Ruben:
JOS 15:7 et tendens usque ad terminos Debera de valle Achor, contra aquilonem respiciens Galgala, quæ est ex adverso ascensionis Adommim, ab australi parte torrentis: transitque aquas, quæ vocantur fons solis: et erunt exitus ejus ad fontem Rogel.
JOS 15:8 Ascenditque per convallem filii Ennom ex latere Jebusæi ad meridiem, hæc est Jerusalem: et inde se erigens ad verticem montis, qui est contra Geennom ad occidentem in summitate vallis Raphaim contra aquilonem:
JOS 15:9 pertransitque a vertice montis usque ad fontem aquæ Nephtoa: et pervenit usque ad vicos montis Ephron: inclinaturque in Baala, quæ est Cariathiarim, id est, urbs silvarum.
JOS 15:10 Et circuit de Baala contra occidentem, usque ad montem Seir: transitque juxta latus montis Jarim ad aquilonem in Cheslon: et descendit in Bethsames, transitque in Thamna.
JOS 15:11 Et pervenit contra aquilonem partis Accaron ex latere: inclinaturque Sechrona, et transit montem Baala: pervenitque in Jebneel, et magni maris contra occidentem fine concluditur.
JOS 15:12 Hi sunt termini filiorum Juda per circuitum in cognationibus suis.
JOS 15:13 Caleb vero filio Jephone dedit partem in medio filiorum Juda, sicut præceperat ei Dominus: Cariath Arbe patris Enac, ipsa est Hebron.
JOS 15:14 Delevitque ex ea Caleb tres filios Enac, Sesai et Ahiman et Tholmai de stirpe Enac.
JOS 15:15 Atque inde conscendens venit ad habitatores Dabir, quæ prius vocabatur Cariath Sepher, id est, civitas litterarum.
JOS 15:16 Dixitque Caleb: Qui percusserit Cariath Sepher, et ceperit eam, dabo ei Axam filiam meam uxorem.
JOS 15:17 Cepitque eam Othoniel filius Cenez frater Caleb junior: deditque ei Axam filiam suam uxorem.
JOS 15:18 Quæ, cum pergerent simul, suasa est a viro suo ut peteret a patre suo agrum. Suspiravitque ut sedebat in asino: cui Caleb: Quid habes? inquit.
JOS 15:19 At illa respondit: Da mihi benedictionem: terram australem et arentem dedisti mihi; junge et irriguam. Dedit itaque ei Caleb irriguum superius et inferius.
JOS 15:20 Hæc est possessio tribus filiorum Juda per cognationes suas.
JOS 15:21 Erantque civitates ab extremis partibus filiorum Juda juxta terminos Edom a meridie: Cabseel et Eder et Jagur,
JOS 15:22 et Cyna et Dimona et Adada,
JOS 15:23 et Cades et Asor et Jethnam,
JOS 15:24 Ziph et Telem et Baloth,
JOS 15:25 Asor nova et Carioth, Hesron, hæc est Asor;
JOS 15:26 Amam, Sama, et Molada,
JOS 15:27 et Asergadda et Hassemon et Bethphelet,
JOS 15:28 et Hasersual et Bersabee et Baziothia,
JOS 15:29 et Baala et Jim et Esem,
JOS 15:30 et Eltholad et Cesil et Harma,
JOS 15:31 et Siceleg et Medemena et Sensenna,
JOS 15:32 Lebaoth et Selim et Aën et Remon. Omnes civitates viginti novem, et villæ earum.
JOS 15:33 In campestribus vero: Estaol et Sarea et Asena,
JOS 15:34 et Zanoë et Ængannim et Taphua et Enaim,
JOS 15:35 et Jerimoth et Adullam, Socho et Azeca,
JOS 15:36 et Saraim et Adithaim et Gedera et Gederothaim: urbes quatuordecim, et villæ earum.
JOS 15:37 Sanan et Hadassa et Magdalgad,
JOS 15:38 Delean et Masepha et Jecthel,
JOS 15:39 Lachis et Bascath et Eglon,
JOS 15:40 Chebbon et Leheman et Cethlis,
JOS 15:41 et Gideroth et Bethdagon et Naama et Maceda: civitates sedecim, et villæ earum.
JOS 15:42 Labana et Ether et Asan,
JOS 15:43 Jephtha et Esna et Nesib,
JOS 15:44 et Ceila et Achzib et Maresa: civitates novem, et villæ earum.
JOS 15:45 Accaron cum vicis et villulis suis.
JOS 15:46 Ab Accaron usque ad mare: omnia quæ vergunt ad Azotum et viculos ejus.
JOS 15:47 Azotus cum vicis et villulis suis. Gaza cum vicis et villulis suis, usque ad torrentem Ægypti, et mare magnum terminus ejus.
JOS 15:48 Et in monte: Samir et Jether et Socoth
JOS 15:49 et Danna et Cariathsenna, hæc est Dabir:
JOS 15:50 Anab et Istemo et Anim,
JOS 15:51 Gosen et Olon et Gilo: civitates undecim et villæ earum.
JOS 15:52 Arab et Ruma et Esaan,
JOS 15:53 et Janum et Beththaphua et Apheca,
JOS 15:54 Athmatha, et Cariath Arbe, hæc est Hebron, et Sior: civitates novem, et villæ earum.
JOS 15:55 Maon et Carmel et Ziph et Jota,
JOS 15:56 Jezraël et Jucadam et Zanoë,
JOS 15:57 Accain, Gabaa et Thamna: civitates decem et villæ earum.
JOS 15:58 Halhul, et Besur, et Gedor,
JOS 15:59 Mareth, et Bethanoth, et Eltecon: civitates sex et villæ earum.
JOS 15:60 Cariathbaal, hæc est Cariathiarim urbs silvarum, et Arebba: civitates duæ, et villæ earum.
JOS 15:61 In deserto Betharaba, Meddin, et Sachacha,
JOS 15:62 et Nebsan, et civitas salis, et Engaddi: civitates sex, et villæ earum.
JOS 15:63 Jebusæum autem habitatorem Jerusalem non potuerunt filii Juda delere: habitavitque Jebusæus cum filiis Juda in Jerusalem usque in præsentem diem.
JOS 16:1 Cecidit quoque sors filiorum Joseph ab Jordane contra Jericho et aquas ejus ab oriente: solitudo quæ ascendit de Jericho ad montem Bethel:
JOS 16:2 et egreditur de Bethel Luza: transitque terminum Archi, Ataroth:
JOS 16:3 et descendit ad occidentem juxta terminum Jephleti, usque ad terminos Beth-horon inferioris, et Gazer: finiunturque regiones ejus mari magno:
JOS 16:4 possederuntque filii Joseph, Manasses et Ephraim.
JOS 16:5 Et factus est terminus filiorum Ephraim per cognationes suas: et possessio eorum contra orientem Ataroth Addar usque Beth-horon superiorem.
JOS 16:6 Egrediunturque confinia in mare: Machmethath vero aquilonem respicit, et circuit terminos contra orientem in Thanathselo: et pertransit ab oriente Janoë.
JOS 16:7 Descenditque de Janoë in Ataroth et Naaratha: et pervenit in Jericho, egrediturque ad Jordanem.
JOS 16:8 De Taphua pertransit contra mare in vallem arundineti, suntque egressus ejus in mare salsissimum. Hæc est possessio tribus filiorum Ephraim per familias suas.
JOS 16:9 Urbesque separatæ sunt filiis Ephraim in medio possessionis filiorum Manasse, et villæ earum.
JOS 16:10 Et non interfecerunt filii Ephraim Chananæum, qui habitabat in Gazer: habitavitque Chananæus in medio Ephraim usque in diem hanc tributarius.
JOS 17:1 Cecidit autem sors tribui Manasse (ipse enim est primogenitus Joseph): Machir primogenito Manasse patri Galaad, qui fuit vir pugnator, habuitque possessionem Galaad et Basan:
JOS 17:2 et reliquis filiorum Manasse juxta familias suas, filiis Abiezer, et filiis Helec, et filiis Esriel, et filiis Sechem, et filiis Hepher, et filiis Semida. Isti sunt filii Manasse filii Joseph, mares, per cognationes suas.
JOS 17:3 Salphaad vero filio Hepher filii Galaad filii Machir filii Manasse non erant filii, sed solæ filiæ: quarum ista sunt nomina: Maala et Noa et Hegla et Melcha et Thersa.
JOS 17:4 Veneruntque in conspectu Eleazari sacerdotis, et Josue filii Nun, et principum, dicentes: Dominus præcepit per manum Moysi, ut daretur nobis possessio in medio fratrum nostrorum. Deditque eis juxta imperium Domini possessionem in medio fratrum patris earum.
JOS 17:5 Et ceciderunt funiculi Manasse, decem, absque terra Galaad et Basan trans Jordanem.
JOS 17:6 Filiæ enim Manasse possederunt hæreditatem in medio filiorum ejus. Terra autem Galaad cecidit in sortem filiorum Manasse qui reliqui erant.
JOS 17:7 Fuitque terminus Manasse ab Aser, Machmethath quæ respicit Sichem: et egreditur ad dexteram juxta habitatores fontis Taphuæ.
JOS 17:8 Etenim in sorte Manasse ceciderat terra Taphuæ, quæ est juxta terminos Manasse filiorum Ephraim.
JOS 17:9 Descenditque terminus vallis arundineti in meridiem torrentis civitatum Ephraim, quæ in medio sunt urbium Manasse: terminus Manasse ab aquilone torrentis, et exitus ejus pergit ad mare:
JOS 17:10 ita ut possessio Ephraim sit ab austro, et ab aquilone Manasse, et utramque claudat mare, et conjungantur sibi in tribu Aser ab aquilone, et in tribu Issachar ab oriente.
JOS 17:11 Fuitque hæreditas Manasse in Issachar et in Aser, Bethsan et viculi ejus, et Jeblaam cum viculis suis, et habitatores Dor cum oppidis suis, habitatores quoque Endor cum viculis suis: similiterque habitatores Thenac cum viculis suis, et habitatores Mageddo cum viculis suis, et tertia pars urbis Nopheth.
JOS 17:12 Nec potuerunt filii Manasse has civitates subvertere, sed cœpit Chananæus habitare in terra sua.
JOS 17:13 Postquam autem convaluerunt filii Israël, subjecerunt Chananæos, et fecerunt sibi tributarios, nec interfecerunt eos.
JOS 17:14 Locutique sunt filii Joseph ad Josue, et dixerunt: Quare dedisti mihi possessionem sortis et funiculi unius, cum sim tantæ multitudinis, et benedixerit mihi Dominus?
JOS 17:15 Ad quos Josue ait: Si populus multus es, ascende in silvam, et succide tibi spatia in terra Pherezæi et Raphaim: quia angusta est tibi possessio montis Ephraim.
JOS 17:16 Cui responderunt filii Joseph: Non poterimus ad montana conscendere, cum ferreis curribus utantur Chananæi, qui habitant in terra campestri, in qua sitæ sunt Bethsan cum viculis suis, et Jezraël mediam possidens vallem.
JOS 17:17 Dixitque Josue ad domum Joseph, Ephraim et Manasse: Populus multus es, et magnæ fortitudinis: non habebis sortem unam,
JOS 17:18 sed transibis ad montem, et succides tibi, atque purgabis ad habitandum spatia: et poteris ultra procedere cum subverteris Chananæum, quem dicis ferreos habere currus, et esse fortissimum.
JOS 18:1 Congregatique sunt omnes filii Israël in Silo, ibique fixerunt tabernaculum testimonii, et fuit eis terra subjecta.
JOS 18:2 Remanserant autem filiorum Israël septem tribus, quæ necdum acceperant possessiones suas.
JOS 18:3 Ad quos Josue ait: Usquequo marcetis ignavia, et non intratis ad possidendam terram, quam Dominus Deus patrum vestrorum dedit vobis?
JOS 18:4 Eligite de singulis tribubus ternos viros, ut mittam eos, et pergant atque circumeant terram, et describant eam juxta numerum uniuscujusque multitudinis: referantque ad me quod descripserint.
JOS 18:5 Dividite vobis terram in septem partes: Judas sit in terminis suis ab australi plaga, et domus Joseph ab aquilone.
JOS 18:6 Mediam inter hos terram in septem partes describite: et huc venietis ad me, ut coram Domino Deo vestro mittam vobis hic sortem:
JOS 18:7 quia non est inter vos pars Levitarum, sed sacerdotium Domini est eorum hæreditas. Gad autem et Ruben, et dimidia tribus Manasse, jam acceperant possessiones suas trans Jordanem ad orientalem plagam, quas dedit eis Moyses famulus Domini.
JOS 18:8 Cumque surrexissent viri, ut pergerent ad describendam terram, præcepit eis Josue, dicens: Circuite terram, et describite eam, ac revertimini ad me: ut hic coram Domino, in Silo, mittam vobis sortem.
JOS 18:9 Itaque perrexerunt: et lustrantes eam, in septem partes diviserunt, scribentes in volumine. Reversique sunt ad Josue in castra Silo.
JOS 18:10 Qui misit sortes coram Domino in Silo, divisitque terram filiis Israël in septem partes.
JOS 18:11 Et ascendit sors prima filiorum Benjamin per familias suas, ut possiderent terram inter filios Juda et filios Joseph.
JOS 18:12 Fuitque terminus eorum contra aquilonem a Jordane: pergens juxta latus Jericho septentrionalis plagæ, et inde contra occidentem ad montana conscendens et perveniens ad solitudinem Bethaven,
JOS 18:13 atque pertransiens juxta Luzam ad meridiem, ipsa est Bethel: descenditque in Ataroth Addar, in montem qui est ad meridiem Beth-horon inferioris:
JOS 18:14 et inclinatur circuiens contra mare ad meridiem montis qui respicit Beth-horon contra Africum: suntque exitus ejus in Cariath-baal, quæ vocatur et Cariathiarim, urbem filiorum Juda. Hæc est plaga contra mare, ad occidentem.
JOS 18:15 A meridie autem ex parte Cariathiarim egreditur terminus contra mare, et pervenit usque ad fontem aquarum Nephtoa.
JOS 18:16 Descenditque in partem montis, qui respicit vallem filiorum Ennom: et est contra septentrionalem plagam in extrema parte vallis Raphaim. Descenditque in Geennom (id est, vallem Ennom) juxta latus Jebusæi ad austrum: et pervenit ad fontem Rogel,
JOS 18:17 transiens ad aquilonem, et egrediens ad Ensemes, id est, fontem solis:
JOS 18:18 et pertransit usque ad tumulos, qui sunt e regione ascensus Adommim: descenditque ad Abenboën, id est, lapidem Boën filii Ruben: et pertransit ex latere aquilonis ad campestria: descenditque in planitiem,
JOS 18:19 et prætergreditur contra aquilonem Beth Hagla: suntque exitus ejus contra linguam maris salsissimi ab aquilone in fine Jordanis ad australem plagam:
JOS 18:20 qui est terminus illius ab oriente. Hæc est possessio filiorum Benjamin per terminos suos in circuitu, et familias suas.
JOS 18:21 Fueruntque civitates ejus, Jericho et Beth Hagla et vallis Casis,
JOS 18:22 Beth Araba et Samaraim et Bethel
JOS 18:23 et Avim et Aphara et Ophera,
JOS 18:24 villa Emona et Ophni et Gabee: civitates duodecim, et villæ earum.
JOS 18:25 Gabaon et Rama et Beroth,
JOS 18:26 et Mesphe et Caphara, et Amosa
JOS 18:27 et Recem, Jarephel et Tharela,
JOS 18:28 et Sela, Eleph, et Jebus, quæ est Jerusalem, Gabaath et Cariath: civitates quatuordecim, et villæ earum. Hæc est possessio filiorum Benjamin juxta familias suas.
JOS 19:1 Et egressa est sors secunda filiorum Simeon per cognationes suas: fuitque hæreditas
JOS 19:2 eorum in medio possessionis filiorum Juda: Bersabee et Sabee et Molada
JOS 19:3 et Hasersual, Bala et Asem
JOS 19:4 et Eltholad, Bethul et Harma
JOS 19:5 et Siceleg et Bethmarchaboth et Hasersusa
JOS 19:6 et Bethlebaoth et Sarohen: civitates tredecim, et villæ earum.
JOS 19:7 Ain et Remmon et Athar et Asan: civitates quatuor, et villæ earum:
JOS 19:8 omnes viculi per circuitum urbium istarum usque ad Baalath Beer Ramath contra australem plagam. Hæc est hæreditas filiorum Simeon juxta cognationes suas,
JOS 19:9 in possessione et funiculo filiorum Juda: quia major erat, et idcirco filii Simeon possederunt in medio hæreditatis eorum.
JOS 19:10 Ceciditque sors tertia filiorum Zabulon per cognationes suas: factus est terminus possessionis eorum usque Sarid.
JOS 19:11 Ascenditque de mari et Merala, et pervenit in Debbaseth, usque ad torrentem qui est contra Jeconam.
JOS 19:12 Et revertitur de Sared contra orientem in fines Ceseleththabor: et egreditur ad Dabereth, ascenditque contra Japhie.
JOS 19:13 Et inde pertransit usque ad orientalem plagam Gethepher et Thacasin: et egreditur in Remmon, Amthar et Noa.
JOS 19:14 Et circuit ad aquilonem Hanathon: suntque egressus ejus vallis Jephthaël,
JOS 19:15 et Cateth et Naalol et Semeron et Jerala et Bethlehem: civitates duodecim, et villæ earum.
JOS 19:16 Hæc est hæreditas tribus filiorum Zabulon per cognationes suas, urbes et viculi earum.
JOS 19:17 Issachar egressa est sors quarta per cognationes suas:
JOS 19:18 fuitque ejus hæreditas Jezraël et Casaloth et Sunem
JOS 19:19 et Hapharaim et Seon, et Anaharath
JOS 19:20 et Rabboth et Cesion, Abes,
JOS 19:21 et Rameth, et Engannim, et Enhadda et Bethpheses.
JOS 19:22 Et pervenit terminus ejus usque Thabor et Sehesima et Bethsames, eruntque exitus ejus Jordanis: civitates sedecim, et villæ earum.
JOS 19:23 Hæc est possessio filiorum Issachar per cognationes suas, urbes et viculi earum.
JOS 19:24 Ceciditque sors quinta tribui filiorum Aser per cognationes suas:
JOS 19:25 fuitque terminus eorum Halcath et Chali et Beten et Axaph
JOS 19:26 et Elmelech et Amaad et Messal: et pervenit usque ad Carmelum maris et Sihor et Labanath,
JOS 19:27 ac revertitur contra orientem Bethdagon: et pertransit usque Zabulon et vallem Jephthaël contra aquilonem in Bethemec et Nehiel. Egrediturque ad lævam Cabul,
JOS 19:28 et Abran et Rohob et Hamon et Cana, usque ad Sidonem magnam.
JOS 19:29 Revertiturque in Horma usque ad civitatem munitissimam Tyrum, et usque Hosa: eruntque exitus ejus in mare de funiculo Achziba:
JOS 19:30 et Amma et Aphec et Rohob: civitates viginti duæ, et villæ earum.
JOS 19:31 Hæc est possessio filiorum Aser per cognationes suas, urbesque et viculi earum.
JOS 19:32 Filiorum Nephthali sexta sors cecidit per familias suas:
JOS 19:33 et cœpit terminus de Heleph et Elon in Saananim, et Adami, quæ est Neceb, et Jebnaël usque Lecum: et egressus eorum usque ad Jordanem:
JOS 19:34 revertiturque terminus contra occidentem in Azanotthabor, atque inde egreditur in Hucuca, et pertransit in Zabulon contra meridiem, et in Aser contra occidentem, et in Juda ad Jordanem contra ortum solis:
JOS 19:35 civitates munitissimæ, Assedim, Ser, et Emath, et Reccath et Cenereth,
JOS 19:36 et Edema et Arama, Asor
JOS 19:37 et Cedes et Edrai, Enhasor,
JOS 19:38 et Jeron et Magdalel, Horem et Bethanath et Bethsames: civitates decem et novem, et villæ earum.
JOS 19:39 Hæc est possessio tribus filiorum Nephthali per cognationes suas, urbes et viculi earum.
JOS 19:40 Tribui filiorum Dan per familias suas egressa est sors septima:
JOS 19:41 et fuit terminus possessionis ejus Sara et Esthaol, et Hirsemes, id est, civitas solis.
JOS 19:42 Selebin et Ajalon et Jethela,
JOS 19:43 Elon et Themna et Acron,
JOS 19:44 Elthece, Gebbethon et Balaath,
JOS 19:45 et Jud et Bane et Barach et Gethremmon:
JOS 19:46 et Mejarcon et Arecon, cum termino qui respicit Joppen,
JOS 19:47 et ipso fine concluditur. Ascenderuntque filii Dan, et pugnaverunt contra Lesem, ceperuntque eam: et percusserunt eam in ore gladii, et possederunt, et habitaverunt in ea, vocantes nomen ejus Lesem Dan, ex nomine Dan patris sui.
JOS 19:48 Hæc est possessio tribus filiorum Dan, per cognationes suas, urbes et viculi earum.
JOS 19:49 Cumque complesset sorte dividere terram singulis per tribus suas, dederunt filii Israël possessionem Josue filio Nun in medio sui,
JOS 19:50 juxta præceptum Domini, urbem quam postulavit Thamnath Saraa in monte Ephraim: et ædificavit civitatem, habitavitque in ea.
JOS 19:51 Hæ sunt possessiones, quas sorte diviserunt Eleazar sacerdos, et Josue filius Nun, et principes familiarum ac tribuum filiorum Israël in Silo, coram Domino ad ostium tabernaculi testimonii: partitique sunt terram.
JOS 20:1 Et locutus est Dominus ad Josue, dicens: Loquere filiis Israël, et dic eis:
JOS 20:2 Separate urbes fugitivorum, de quibus locutus sum ad vos per manum Moysi:
JOS 20:3 ut confugiat ad eas quicumque animam percusserit nescius, et possit evadere iram proximi, qui ultor est sanguinis:
JOS 20:4 cum ad unam harum confugerit civitatum, stabit ante portam civitatis, et loquetur senioribus urbis illius ea quæ se comprobent innocentem: sicque suscipient eum, et dabunt ei locum ad habitandum.
JOS 20:5 Cumque ultor sanguinis eum fuerit persecutus, non tradent in manus ejus: quia ignorans percussit proximum ejus, nec ante biduum triduumve ejus probatur inimicus.
JOS 20:6 Et habitabit in civitate illa, donec stet ante judicium, causam reddens facti sui, et moriatur sacerdos magnus, qui fuerit in illo tempore: tunc revertetur homicida, et ingredietur civitatem et domum suam de qua fugerat.
JOS 20:7 Decreveruntque Cedes in Galilæa montis Nephthali, et Sichem in monte Ephraim, et Cariatharbe, ipsa est Hebron in monte Juda.
JOS 20:8 Et trans Jordanem contra orientalem plagam Jericho, statuerunt Bosor, quæ sita est in campestri solitudine de tribu Ruben, et Ramoth in Galaad de tribu Gad, et Gaulon in Basan de tribu Manasse.
JOS 20:9 Hæ civitates constitutæ sunt cunctis filiis Israël, et advenis qui habitabant inter eos, ut fugeret ad eas qui animam nescius percussisset, et non moreretur in manu proximi, effusum sanguinem vindicare cupientis, donec staret ante populum expositurus causam suam.
JOS 21:1 Accesseruntque principes familiarum Levi ad Eleazarum sacerdotem, et Josue filium Nun, et ad duces cognationum per singulas tribus filiorum Israël:
JOS 21:2 locutique sunt ad eos in Silo terræ Chanaan, atque dixerunt: Dominus præcepit per manum Moysi, ut darentur nobis urbes ad habitandum, et suburbana earum ad alenda jumenta.
JOS 21:3 Dederuntque filii Israël de possessionibus suis juxta imperium Domini, civitates et suburbana earum.
JOS 21:4 Egressaque est sors in familiam Caath filiorum Aaron sacerdotis, de tribubus Juda, et Simeon, et Benjamin, civitates tredecim:
JOS 21:5 et reliquis filiorum Caath, id est Levitis, qui superfuerant, de tribubus Ephraim, et Dan, et dimidia tribu Manasse, civitates decem.
JOS 21:6 Porro filii Gerson egressa est sors, ut acciperent de tribubus Issachar et Aser et Nephthali, dimidiaque tribu Manasse in Basan, civitates numero tredecim.
JOS 21:7 Et filiis Merari per cognationes suas de tribubus Ruben et Gad et Zabulon urbes duodecim.
JOS 21:8 Dederuntque filii Israël Levitis civitates et suburbana earum, sicut præcepit Dominus per manum Moysi, singulis sorte tribuentes.
JOS 21:9 De tribubus filiorum Juda et Simeon dedit Josue civitates, quarum ista sunt nomina,
JOS 21:10 filiis Aaron per familias Caath Levitici generis (prima enim sors illis egressa est),
JOS 21:11 Cariatharbe patris Enac, quæ vocatur Hebron, in monte Juda, et suburbana ejus per circuitum.
JOS 21:12 Agros vero et villas ejus dederat Caleb filio Jephone ad possidendum.
JOS 21:13 Dedit ergo filiis Aaron sacerdotis Hebron confugii civitatem, ac suburbana ejus: et Lobnam cum suburbanis suis:
JOS 21:14 et Jether, et Esthemo,
JOS 21:15 et Holon, et Dabir,
JOS 21:16 et Ain, et Jeta, et Bethsames, cum suburbanis suis: civitates novem de tribubus, ut dictum est, duabus.
JOS 21:17 De tribu autem filiorum Benjamin, Gabaon, et Gabæ,
JOS 21:18 et Anathoth et Almon, cum suburbanis suis: civitates quatuor.
JOS 21:19 Omnes simul civitates filiorum Aaron sacerdotis, tredecim, cum suburbanis suis.
JOS 21:20 Reliquis vero per familias filiorum Caath Levitici generis, hæc est data possessio.
JOS 21:21 De tribu Ephraim urbes confugii, Sichem cum suburbanis suis in monte Ephraim, et Gazer
JOS 21:22 et Cibsaim et Beth-horon, cum suburbanis suis, civitates quatuor.
JOS 21:23 De tribu quoque Dan, Eltheco et Gabathon,
JOS 21:24 et Ajalon et Gethremmon, cum suburbanis suis, civitates quatuor.
JOS 21:25 Porro de dimidia tribu Manasse, Thanach et Gethremmon, cum suburbanis suis, civitates duæ.
JOS 21:26 Omnes civitates decem, et suburbana earum, datæ sunt filiis Caath inferioris gradus.
JOS 21:27 Filiis quoque Gerson Levitici generis dedit de dimidia tribu Manasse confugii civitates, Gaulon in Basan, et Bosram, cum suburbanis suis, civitates duas.
JOS 21:28 Porro de tribu Issachar, Cesion, et Dabereth,
JOS 21:29 et Jaramoth, et Engannim, cum suburbanis suis, civitates quatuor.
JOS 21:30 De tribu autem Aser, Masal et Abdon,
JOS 21:31 et Helcath, et Rohob, cum suburbanis suis, civitates quatuor.
JOS 21:32 De tribu quoque Nephthali civitates confugii, Cedes in Galilæa, et Hammoth Dor, et Carthan, cum suburbanis suis, civitates tres.
JOS 21:33 Omnes urbes familiarum Gerson, tredecim, cum suburbanis suis.
JOS 21:34 Filiis autem Merari Levitis inferioris gradus per familias suas data est de tribu Zabulon, Jecnam, et Cartha
JOS 21:35 et Damna et Naalol, civitates quatuor cum suburbanis suis.
JOS 21:36 De tribu Ruben ultra Jordanem contra Jericho civitates refugii, Bosor in solitudine, Misor et Jaser et Jethson et Mephaath, civitates quatuor cum suburbanis suis.
JOS 21:37 De tribu Gad civitates confugii, Ramoth in Galaad, et Manaim et Hesebon et Jazer, civitates quatuor cum suburbanis suis.
JOS 21:38 Omnes urbes filiorum Merari per familias et cognationes suas, duodecim.
JOS 21:39 Itaque civitates universæ Levitarum in medio possessionis filiorum Israël fuerunt quadraginta octo
JOS 21:40 cum suburbanis suis, singulæ per familias distributæ.
JOS 21:41 Deditque Dominus Deus Israëli omnem terram, quam traditurum se patribus eorum juraverat: et possederunt illam, atque habitaverunt in ea.
JOS 21:42 Dataque est ab eo pax in omnes per circuitum nationes: nullusque eis hostium resistere ausus est, sed cuncti in eorum ditionem redacti sunt.
JOS 21:43 Ne unum quidem verbum, quod illis præstiturum se esse promiserat, irritum fuit, sed rebus expleta sunt omnia.
JOS 22:1 Eodem tempore vocavit Josue Rubenitas, et Gaditas, et dimidiam tribum Manasse,
JOS 22:2 dixitque ad eos: Fecistis omnia quæ præcepit vobis Moyses famulus Domini: mihi quoque in omnibus obedistis,
JOS 22:3 nec reliquistis fratres vestros longo tempore, usque in præsentem diem, custodientes imperium Domini Dei vestri.
JOS 22:4 Quia igitur dedit Dominus Deus vester fratribus vestris quietem et pacem, sicut pollicitus est: revertimini, et ite in tabernacula vestra, et in terram possessionis, quam tradidit vobis Moyses famulus Domini trans Jordanem:
JOS 22:5 ita dumtaxat ut custodiatis attente, et opere compleatis mandatum et legem quam præcepit vobis Moyses famulus Domini, ut diligatis Dominum Deum vestrum, et ambuletis in omnibus viis ejus, et observetis mandata illius, adhæreatisque ei, ac serviatis in omni corde, et in omni anima vestra.
JOS 22:6 Benedixitque eis Josue, et dimisit eos. Qui reversi sunt in tabernacula sua.
JOS 22:7 Dimidiæ autem tribui Manasse possessionem Moyses dederat in Basan: et idcirco mediæ, quæ superfuit, dedit Josue sortem inter ceteros fratres suos trans Jordanem ad occidentalem plagam. Cumque dimitteret eos in tabernacula sua, et benedixisset eis,
JOS 22:8 dixit ad eos: In multa substantia atque divitiis revertimini ad sedes vestras, cum argento et auro, ære ac ferro, et veste multiplici: dividite prædam hostium cum fratribus vestris.
JOS 22:9 Reversique sunt, et abierunt filii Ruben, et filii Gad, et dimidia tribus Manasse, a filiis Israël de Silo, quæ sita est in Chanaan, ut intrarent Galaad terram possessionis suæ, quam obtinuerant juxta imperium Domini in manu Moysi.
JOS 22:10 Cumque venissent ad tumulos Jordanis in terram Chanaan, ædificaverunt juxta Jordanem altare infinitæ magnitudinis.
JOS 22:11 Quod cum audissent filii Israël, et ad eos certi nuntii detulissent, ædificasse filios Ruben, et Gad, et dimidiæ tribus Manasse, altare in terra Chanaan, super Jordanis tumulos, contra filios Israël:
JOS 22:12 convenerunt omnes in Silo, ut ascenderent, et dimicarent contra eos.
JOS 22:13 Et interim miserunt ad illos in terram Galaad Phinees filium Eleazari sacerdotis,
JOS 22:14 et decem principes cum eo, singulos de singulis tribubus.
JOS 22:15 Qui venerunt ad filios Ruben, et Gad, et dimidiæ tribus Manasse in terram Galaad, dixeruntque ad eos:
JOS 22:16 Hæc mandat omnis populus Domini: Quæ est ista transgressio? cur reliquistis Dominum Deum Israël, ædificantes altare sacrilegum, et a cultu illius recedentes?
JOS 22:17 an parum vobis est quod peccastis in Beelphegor, et usque in præsentem diem macula hujus sceleris in nobis permanet, multique de populo corruerunt?
JOS 22:18 Et vos hodie reliquistis Dominum, et cras in universum Israël ira ejus desæviet.
JOS 22:19 Quod si putatis immundam esse terram possessionis vestræ, transite ad terram, in qua tabernaculum Domini est, et habitate inter nos: tantum ut a Domino et a nostro consortio non recedatis, ædificato altari præter altare Domini Dei nostri.
JOS 22:20 Nonne Achan filius Zare præteriit mandatum Domini, et super omnem populum Israël ira ejus incubuit? et ille erat unus homo, atque utinam solum periisset in scelere suo.
JOS 22:21 Responderuntque filii Ruben et Gad, et dimidia tribus Manasse, principibus legationis Israël:
JOS 22:22 Fortissimus Deus Dominus, fortissimus Deus Dominus, ipse novit, et Israël simul intelliget: si prævaricationis animo hoc altare construximus, non custodiat nos, sed puniat nos in præsenti:
JOS 22:23 et si ea mente fecimus ut holocausta, et sacrificium, et pacificas victimas super eo imponeremus, ipse quærat et judicet:
JOS 22:24 et non ea magis cogitatione atque tractatu, ut diceremus: Cras dicent filii vestri filiis nostris: Quid vobis et Domino Deo Israël?
JOS 22:25 terminum posuit Dominus inter nos et vos, o filii Ruben, et filii Gad, Jordanem fluvium, et idcirco partem non habetis in Domino: et per hanc occasionem avertent filii vestri filios nostros a timore Domini. Putavimus itaque melius,
JOS 22:26 et diximus: Exstruamus nobis altare, non in holocausta, neque ad victimas offerendas,
JOS 22:27 sed in testimonium inter nos et vos, et sobolem nostram vestramque progeniem, ut serviamus Domino, et juris nostri sit offerre et holocausta, et victimas, et pacificas hostias: et nequaquam dicant cras filii vestri filiis nostris: Non est vobis pars in Domino.
JOS 22:28 Quod si voluerint dicere, respondebunt eis: Ecce altare Domini, quod fecerunt patres nostri, non in holocausta, neque in sacrificium, sed in testimonium nostrum ac vestrum.
JOS 22:29 Absit a nobis hoc scelus, ut recedamus a Domino, et ejus vestigia relinquamus, exstructo altari ad holocausta, et sacrificia, et victimas offerendas, præter altare Domini Dei nostri, quod exstructum est ante tabernaculum ejus.
JOS 22:30 Quibus auditis, Phinees sacerdos, et principes legationis Israël, qui erant cum eo, placati sunt: et verba filiorum Ruben, et Gad, et dimidiæ tribus Manasse, libentissime susceperunt.
JOS 22:31 Dixtque Phinees filius Eleazari sacerdos ad eos: Nunc scimus quod nobiscum sit Dominus, quoniam alieni estis a prævaricatione hac, et liberastis filios Israël de manu Domini.
JOS 22:32 Reversusque est cum principibus a filiis Ruben et Gad de terra Galaad, finium Chanaan, ad filios Israël, et retulit eis.
JOS 22:33 Placuitque sermo cunctis audientibus. Et laudaverunt Deum filii Israël, et nequaquam ultra dixerunt, ut ascenderent contra eos, atque pugnarent, et delerent terram possessionis eorum.
JOS 22:34 Vocaveruntque filii Ruben, et filii Gad, altare quod exstruxerant, Testimonium nostrum, quod Dominus ipse sit Deus.
JOS 23:1 Evoluto autem multo tempore, postquam pacem dederat Dominus Israëli, subjectis in gyro nationibus universis, et Josue jam longævo, et persenilis ætatis,
JOS 23:2 vocavit Josue omnem Israëlem, majoresque natu, et principes ac duces, et magistros, dixitque ad eos: Ego senui, et progressioris ætatis sum:
JOS 23:3 vosque cernitis omnia, quæ fecerit Dominus Deus vester cunctis per circuitum nationibus, quomodo pro vobis ipse pugnaverit:
JOS 23:4 et nunc quia vobis sorte divisit omnem terram, ab orientali parte Jordanis usque ad mare magnum, multæque adhuc supersunt nationes:
JOS 23:5 Dominus Deus vester disperdet eas et auferet a facie vestra, et possidebitis terram, sicut vobis pollicitus est.
JOS 23:6 Tantum confortamini, et estote solliciti, ut custodiatis cuncta quæ scripta sunt in volumine legis Moysi: et non declinetis ab eis neque ad dexteram neque ad sinistram:
JOS 23:7 ne postquam intraveritis ad gentes quæ inter vos futuræ sunt, juretis in nomine deorum earum, et serviatis eis, et adoretis illos:
JOS 23:8 sed adhæreatis Domino Deo vestro: quod fecistis usque in diem hanc.
JOS 23:9 Et tunc auferet Dominus Deus in conspectu vestro gentes magnas et robustissimas, et nullus vobis resistere poterit.
JOS 23:10 Unus e vobis persequetur hostium mille viros: quia Dominus Deus vester pro vobis ipse pugnabit, sicut pollicitus est.
JOS 23:11 Hoc tantum diligentissime præcavete: ut diligatis Dominum Deum vestrum.
JOS 23:12 Quod si volueritis gentium harum, quæ inter vos habitant, erroribus adhærere, et cum eis miscere connubia, atque amicitias copulare:
JOS 23:13 jam nunc scitote quod Dominus Deus vester non eas deleat ante faciem vestram, sed sint vobis in foveam ac laqueum, et offendiculum ex latere vestro, et sudes in oculis vestris, donec vos auferat atque disperdat de terra hac optima, quam tradidit vobis.
JOS 23:14 En ego hodie ingredior viam universæ terræ, et toto animo cognoscetis quod de omnibus verbis, quæ se Dominus præstiturum vobis esse pollicitus est, unum non præterierit incassum.
JOS 23:15 Sicut ergo implevit opere quod promisit, et prospera cuncta venerunt: sic adducet super vos quidquid malorum comminatus est, donec vos auferat atque disperdat de terra hac optima, quam tradidit vobis,
JOS 23:16 eo quod præterieritis pactum Domini Dei vestri, quod pepigit vobiscum, et servieritis diis alienis, ad adoraveritis eos: cito atque velociter consurget in vos furor Domini, et auferemini ab hac terra optima, quam tradidit vobis.
JOS 24:1 Congregavitque Josue omnes tribus Israël in Sichem, et vocavit majores natu, ac principes, et judices, et magistros: steteruntque in conspectu Domini,
JOS 24:2 et ad populum sic locutus est: Hæc dicit Dominus Deus Israël: Trans fluvium habitaverunt patres vestri ab initio, Thare pater Abraham et Nachor: servieruntque diis alienis.
JOS 24:3 Tuli ergo patrem vestrum Abraham de Mesopotamiæ finibus, et adduxi eum in terram Chanaan, multiplicavique semen ejus,
JOS 24:4 et dedi ei Isaac: illique rursum dedi Jacob et Esau. E quibus, Esau dedi montem Seir ad possidendum: Jacob vero et filii ejus descenderunt in Ægyptum.
JOS 24:5 Misique Moysen et Aaron, et percussi Ægyptum multis signis atque portentis.
JOS 24:6 Eduxique vos et patres vestros de Ægypto, et venistis ad mare: persecutique sunt Ægyptii patres vestros cum curribus et equitatu, usque ad mare Rubrum.
JOS 24:7 Clamaverunt autem ad Dominum filii Israël: qui posuit tenebras inter vos et Ægyptios, et adduxit super eos mare, et operuit eos. Viderunt oculi vestri cuncta quæ in Ægypto fecerim, et habitastis in solitudine multo tempore:
JOS 24:8 et introduxi vos in terram Amorrhæi, qui habitabat trans Jordanem. Cumque pugnarent contra vos, tradidi eos in manus vestras, et possedistis terram eorum, atque interfecistis eos.
JOS 24:9 Surrexit autem Balac filius Sephor rex Moab, et pugnavit contra Israëlem. Misitque et vocavit Balaam filium Beor, ut malediceret vobis:
JOS 24:10 et ego nolui audire eum, sed e contrario per illum benedixi vobis, et liberavi vos de manu ejus.
JOS 24:11 Transistisque Jordanem, et venistis ad Jericho. Pugnaveruntque contra vos viri civitatis ejus, Amorrhæus et Pherezæus, et Chananæus, et Hethæus, et Gergezæus, et Hevæus, et Jebusæus: et tradidi illos in manus vestras.
JOS 24:12 Misique ante vos crabrones: et ejeci eos de locis suis, duos reges Amorrhæorum, non in gladio nec in arcu tuo.
JOS 24:13 Dedique vobis terram, in qua non laborastis, et urbes quas non ædificastis, ut habitaretis in eis: vineas, et oliveta, quæ non plantastis.
JOS 24:14 Nunc ergo timete Dominum, et servite ei perfecto corde atque verissimo: et auferte deos quibus servierunt patres vestri in Mesopotamia et in Ægypto, ac servite Domino.
JOS 24:15 Sin autem malum vobis videtur ut Domino serviatis, optio vobis datur: eligite hodie quod placet, cui servire potissimum debeatis: utrum diis, quibus servierunt patres vestri in Mesopotamia, an diis Amorrhæorum, in quorum terra habitatis: ego autem et domus mea serviemus Domino.
JOS 24:16 Responditque populus, et ait: Absit a nobis ut relinquamus Dominum, et serviamus diis alienis.
JOS 24:17 Dominus Deus noster, ipse eduxit nos et patres nostros de terra Ægypti, de domo servitutis: fecitque videntibus nobis signa ingentia, et custodivit nos in omni via per quam ambulavimus, et in cunctis populis per quos transivimus.
JOS 24:18 Et ejecit universas gentes, Amorrhæum habitatorem terræ quam nos intravimus. Serviemus igitur Domino, quia ipse est Deus noster.
JOS 24:19 Dixitque Josue ad populum: Non poteritis servire Domino: Deus enim sanctus et fortis æmulator est, nec ignoscet sceleribus vestris atque peccatis.
JOS 24:20 Si dimiseritis Dominum, et servieritis diis alienis, convertet se, et affliget vos atque subvertet, postquam vobis præstiterit bona.
JOS 24:21 Dixitque populus ad Josue: Nequaquam ita ut loqueris erit, sed Domino serviemus.
JOS 24:22 Et Josue ad populum: Testes, inquit, vos estis, quia ipsi elegeritis vobis Dominum ut serviatis ei. Responderuntque: Testes.
JOS 24:23 Nunc ergo, ait, auferte deos alienos de medio vestri, et inclinate corda vestra ad Dominum Deum Israël.
JOS 24:24 Dixitque populus ad Josue: Domino Deo nostro serviemus, et obedientes erimus præceptis ejus.
JOS 24:25 Percussit ergo Josue in die illo fœdus, et proposuit populo præcepta atque judicia in Sichem.
JOS 24:26 Scripsit quoque omnia verba hæc in volumine legis Domini: et tulit lapidem pergrandem, posuitque eum subter quercum, quæ erat in sanctuario Domini:
JOS 24:27 et dixit ad omnem populum: En lapis iste erit vobis in testimonium, quod audierit omnia verba Domini, quæ locutus est vobis: ne forte postea negare velitis, et mentiri Domino Deo vestro.
JOS 24:28 Dimisitque populum, singulos in possessionem suam.
JOS 24:29 Et post hæc mortuus est Josue filius Nun servus Domini, centum et decem annorum:
JOS 24:30 sepelieruntque eum in finibus possessionis suæ in Thamnathsare, quæ est sita in monte Ephraim, a septentrionali parte montis Gaas.
JOS 24:31 Servivitque Israël Domino cunctis diebus Josue et seniorum, qui longo vixerunt tempore post Josue, et qui noverunt omnia opera Domini quæ fecerat in Israël.
JOS 24:32 Ossa quoque Joseph, quæ tulerant filii Israël de Ægypto, sepelierunt in Sichem, in parte agri quem emerat Jacob a filiis Hemor patris Sichem, centum novellis ovibus, et fuit in possessionem filiorum Joseph.
JOS 24:33 Eleazar quoque filius Aaron mortuus est: et sepelierunt eum in Gabaath Phinees filii ejus, quæ data est ei in monte Ephraim.
JDG 1:1 Post mortem Josue, consuluerunt filii Israël Dominum, dicentes: Quis ascendet ante nos contra Chananæum, et erit dux belli?
JDG 1:2 Dixitque Dominus: Judas ascendet: ecce tradidi terram in manus ejus.
JDG 1:3 Et ait Judas Simeoni fratri suo: Ascende mecum in sortem meam, et pugna contra Chananæum, ut et ego pergam tecum in sortem tuam. Et abiit cum eo Simeon.
JDG 1:4 Ascenditque Judas, et tradidit Dominus Chananæum ac Pherezæum in manus eorum: et percusserunt in Bezec decem millia virorum.
JDG 1:5 Inveneruntque Adonibezec in Bezec, et pugnaverunt contra eum, ac percusserunt Chananæum et Pherezæum.
JDG 1:6 Fugit autem Adonibezec: quem persecuti comprehenderunt, cæsis summitatibus manuum ejus ac pedum.
JDG 1:7 Dixitque Adonibezec: Septuaginta reges amputatis manuum ac pedum summitatibus colligebant sub mensa mea ciborum reliquias: sicut feci, ita reddidit mihi Deus. Adduxeruntque eum in Jerusalem, et ibi mortuus est.
JDG 1:8 Oppugnantes ergo filii Juda Jerusalem, ceperunt eam, et percusserunt in ore gladii, tradentes cunctam incendio civitatem.
JDG 1:9 Et postea descendentes pugnaverunt contra Chananæum, qui habitabat in montanis, et ad meridiem, et in campestribus.
JDG 1:10 Pergensque Judas contra Chananæum, qui habitabat in Hebron (cujus nomen fuit antiquitus Cariath Arbe), percussit Sesai, et Ahiman, et Tholmai:
JDG 1:11 atque inde profectus abiit ad habitatores Dabir, cujus nomen vetus erat Cariath Sepher, id est, civitas litterarum.
JDG 1:12 Dixitque Caleb: Qui percusserit Cariath Sepher, et vastaverit eam, dabo ei Axam filiam meam uxorem.
JDG 1:13 Cumque cepisset eam Othoniel filius Cenez frater Caleb minor, dedit ei Axam filiam suam conjugem.
JDG 1:14 Quam pergentem in itinere monuit vir suus ut peteret a patre suo agrum. Quæ cum suspirasset sedens in asino, dixit ei Caleb: Quid habes?
JDG 1:15 At illa respondit: Da mihi benedictionem, quia terram arentem dedisti mihi: da et irriguam aquis. Dedit ergo ei Caleb irriguum superius, et irriguum inferius.
JDG 1:16 Filii autem Cinæi cognati Moysi ascenderunt de civitate palmarum cum filiis Juda, in desertum sortis ejus, quod est ad meridiem Arad, et habitaverunt cum eo.
JDG 1:17 Abiit autem Judas cum Simeone fratre suo, et percusserunt simul Chananæum qui habitabat in Sephaath, et interfecerunt eum. Vocatumque est nomen urbis, Horma, id est, anathema.
JDG 1:18 Cepitque Judas Gazam cum finibus suis, et Ascalonem, atque Accaron cum terminis suis.
JDG 1:19 Fuitque Dominus cum Juda, et montana possedit: nec potuit delere habitatores vallis, quia falcatis curribus abundabant.
JDG 1:20 Dederuntque Caleb Hebron, sicut dixerat Moyses, qui delevit ex ea tres filios Enac.
JDG 1:21 Jebusæum autem habitatorem Jerusalem non deleverunt filii Benjamin: habitavitque Jebusæus cum filiis Benjamin in Jerusalem, usque in præsentem diem.
JDG 1:22 Domus quoque Joseph ascendit in Bethel, fuitque Dominus cum eis.
JDG 1:23 Nam cum obsiderent urbem, quæ prius Luza vocabatur,
JDG 1:24 viderunt hominem egredientem de civitate, dixeruntque ad eum: Ostende nobis introitum civitatis, et faciemus tecum misericordiam.
JDG 1:25 Qui cum ostendisset eis, percusserunt urbem in ore gladii: hominem autem illum, et omnem cognationem ejus, dimiserunt.
JDG 1:26 Qui dimissus, abiit in terram Hetthim, et ædificavit ibi civitatem, vocavitque eam Luzam: quæ ita appellatur usque in præsentem diem.
JDG 1:27 Manasses quoque non delevit Bethsan, et Thanac cum viculis suis, et habitatores Dor, et Jeblaam, et Mageddo cum viculis suis, cœpitque Chananæus habitare cum eis.
JDG 1:28 Postquam autem confortatus est Israël, fecit eos tributarios, et delere noluit.
JDG 1:29 Ephraim etiam non interfecit Chananæum, qui habitabat in Gazer, sed habitavit cum eo.
JDG 1:30 Zabulon non delevit habitatores Cetron, et Naalol: sed habitavit Chananæus in medio ejus, factusque est ei tributarius.
JDG 1:31 Aser quoque non delevit habitatores Accho, et Sidonis, Ahalab, et Achazib, et Helba, et Aphec, et Rohob:
JDG 1:32 habitavitque in medio Chananæi habitatoris illius terræ, nec interfecit eum.
JDG 1:33 Nephthali quoque non delevit habitatores Bethsames, et Bethanath: et habitavit inter Chananæum habitatorem terræ, fueruntque ei Bethsamitæ et Bethanitæ tributarii.
JDG 1:34 Arctavitque Amorrhæus filios Dan in monte, nec dedit eis locum ut ad planiora descenderent:
JDG 1:35 habitavitque in monte Hares, quod interpretatur testaceo, in Ajalon et Salebim. Et aggravata est manus domus Joseph, factusque est ei tributarius.
JDG 1:36 Fuit autem terminus Amorrhæi ab ascensu Scorpionis, petra, et superiora loca.
JDG 2:1 Ascenditque angelus Domini de Galgalis ad Locum flentium, et ait: Eduxi vos de Ægypto, et introduxi in terram, pro qua juravi patribus vestris: et pollicitus sum ut non facerem irritum pactum meum vobiscum in sempiternum,
JDG 2:2 ita dumtaxat ut non feriretis fœdus cum habitatoribus terræ hujus, sed aras eorum subverteretis: et noluistis audire vocem meam: cur hoc fecistis?
JDG 2:3 Quam ob rem nolui delere eos a facie vestra: ut habeatis hostes, et dii eorum sint vobis in ruinam.
JDG 2:4 Cumque loqueretur angelus Domini hæc verba ad omnes filios Israël, elevaverunt ipsi vocem suam, et fleverunt.
JDG 2:5 Et vocatum est nomen loci illius, Locus flentium, sive lacrimarum: immolaveruntque ibi hostias Domini.
JDG 2:6 Dimisit ergo Josue populum, et abierunt filii Israël unusquisque in possessionem suam, ut obtinerent eam:
JDG 2:7 servieruntque Domino cunctis diebus ejus, et seniorum, qui longo post eum vixerunt tempore, et noverant omnia opera Domini quæ fecerat cum Israël.
JDG 2:8 Mortuus est autem Josue filius Nun, famulus Domini, centum et decem annorum,
JDG 2:9 et sepelierunt eum in finibus possessionis suæ in Thamnathsare in monte Ephraim, a septentrionali plaga montis Gaas.
JDG 2:10 Omnisque illa generatio congregata est ad patres suos: et surrexerunt alii, qui non noverant Dominum, et opera quæ fecerat cum Israël.
JDG 2:11 Feceruntque filii Israël malum in conspectu Domini, et servierunt Baalim.
JDG 2:12 Ac dimiserunt Dominum Deum patrum suorum, qui eduxerat eos de terra Ægypti, et secuti sunt deos alienos, deosque populorum, qui habitabant in circuitu eorum, et adoraverunt eos: et ad iracundiam concitaverunt Dominum,
JDG 2:13 dimittentes eum, et servientes Baal et Astaroth.
JDG 2:14 Iratusque Dominus contra Israël, tradidit eos in manus diripientium: qui ceperunt eos, et vendiderunt hostibus qui habitabant per gyrum: nec potuerunt resistere adversariis suis,
JDG 2:15 sed quocumque pergere voluissent, manus Domini super eos erat, sicut locutus est, et juravit eis, et vehementer afflicti sunt.
JDG 2:16 Suscitavitque Dominus judices, qui liberarent eos de vastantium manibus: sed nec eos audire voluerunt,
JDG 2:17 fornicantes cum diis alienis, et adorantes eos. Cito deseruerunt viam, per quam ingressi fuerant patres eorum: et audientes mandata Domini, omnia fecere contraria.
JDG 2:18 Cumque Dominus judices suscitaret, in diebus eorum flectebatur misericordia, et audiebat afflictorum gemitus, et liberabat eos de cæde vastantium.
JDG 2:19 Postquam autem mortuus esset judex, revertebantur, et multo faciebant pejora quam fecerant patres eorum, sequentes deos alienos, servientes eis, et adorantes illos. Non dimiserunt adinventiones suas, et viam durissimam per quam ambulare consueverunt.
JDG 2:20 Iratusque est furor Domini in Israël, et ait: Quia irritum fecit gens ista pactum meum, quod pepigeram cum patribus eorum, et vocem meam audire contempsit:
JDG 2:21 et ego non delebo gentes, quas dimisit Josue, et mortuus est:
JDG 2:22 ut in ipsis experiar Israël, utrum custodiant viam Domini, et ambulent in ea, sicut custodierunt patres eorum, an non.
JDG 2:23 Dimisit ergo Dominus omnes nationes has, et cito subvertere noluit, nec tradidit in manus Josue.
JDG 3:1 Hæ sunt gentes quas Dominus dereliquit, ut erudiret in eis Israëlem, et omnes qui non noverant bella Chananæorum:
JDG 3:2 ut postea discerent filii eorum certare cum hostibus, et habere consuetudinem præliandi:
JDG 3:3 quinque satrapas Philisthinorum, omnemque Chananæum, et Sidonium, atque Hevæum, qui habitabat in monte Libano, de monte Baal Hermon usque ad introitum Emath.
JDG 3:4 Dimisitque eos, ut in ipsis experiretur Israëlem, utrum audiret mandata Domini quæ præceperat patribus eorum per manum Moysi, an non.
JDG 3:5 Itaque filii Israël habitaverunt in medio Chananæi, et Hethæi, et Amorrhæi, et Pherezæi, et Hevæi, et Jebusæi:
JDG 3:6 et duxerunt uxores filias eorum, ipsique filias suas filiis eorum tradiderunt, et servierunt diis eorum.
JDG 3:7 Feceruntque malum in conspectu Domini, et obliti sunt Dei sui, servientes Baalim et Astaroth.
JDG 3:8 Iratusque contra Israël Dominus, tradidit eos in manus Chusan Rasathaim regis Mesopotamiæ, servieruntque ei octo annis.
JDG 3:9 Et clamaverunt ad Dominum, qui suscitavit eis salvatorem, et liberavit eos, Othoniel videlicet filium Cenez, fratrem Caleb minorem:
JDG 3:10 fuitque in eo spiritus Domini, et judicavit Israël. Egressusque est ad pugnam, et tradidit Dominus in manus ejus Chusan Rasathaim regem Syriæ, et oppressit eum.
JDG 3:11 Quievitque terra quadraginta annis, et mortuus est Othoniel filius Cenez.
JDG 3:12 Addiderunt autem filii Israël facere malum in conspectu Domini: qui confortavit adversum eos Eglon regem Moab, quia fecerunt malum in conspectu ejus.
JDG 3:13 Et copulavit ei filios Ammon, et Amalec: abiitque et percussit Israël, atque possedit urbem palmarum.
JDG 3:14 Servieruntque filii Israël Eglon regi Moab decem et octo annis.
JDG 3:15 Et postea clamaverunt ad Dominum, qui suscitavit eis salvatorem vocabulo Aod, filium Gera, filii Jemini, qui utraque manu pro dextera utebatur. Miseruntque filii Israël per illum munera Eglon regi Moab.
JDG 3:16 Qui fecit sibi gladium ancipitem, habentem in medio capulum longitudinis palmæ manus, et accinctus est eo subter sagum in dextro femore.
JDG 3:17 Obtulitque munera Eglon regi Moab. Erat autem Eglon crassus nimis.
JDG 3:18 Cumque obtulisset ei munera, prosecutus est socios, qui cum eo venerant.
JDG 3:19 Et reversus de Galgalis, ubi erant idola, dixit ad regem: Verbum secretum habeo ad te, o rex. Et ille imperavit silentium: egressisque omnibus qui circa eum erant,
JDG 3:20 ingressus est Aod ad eum: sedebat autem in æstivo cœnaculo solus: dixitque: Verbum Dei habeo ad te. Qui statim surrexit de throno.
JDG 3:21 Extenditque Aod sinistram manum, et tulit sicam de dextro femore suo, infixitque eam in ventre ejus
JDG 3:22 tam valide, ut capulus sequeretur ferrum in vulnere, ac pinguissimo adipe stringeretur. Nec eduxit gladium, sed ita ut percusserat, reliquit in corpore: statimque per secreta naturæ alvi stercora proruperunt.
JDG 3:23 Aod autem clausis diligentissime ostiis cœnaculi, et obfirmatis sera,
JDG 3:24 per posticum egressus est. Servique regis ingressi viderunt clausas fores cœnaculi, atque dixerunt: Forsitan purgat alvum in æstivo cubiculo.
JDG 3:25 Expectantesque diu donec erubescerent, et videntes quod nullus aperiret, tulerunt clavem: et aperientes invenerunt dominum suum in terra jacentem mortuum.
JDG 3:26 Aod autem, dum illi turbarentur, effugit, et pertransiit locum idolorum, unde reversus fuerat. Venitque in Seirath:
JDG 3:27 et statim insonuit buccina in monte Ephraim, descenderuntque cum eo filii Israël, ipso in fronte gradiente.
JDG 3:28 Qui dixit ad eos: Sequimini me: tradidit enim Dominus inimicos nostros Moabitas in manus nostras. Descenderuntque post eum, et occupaverunt vada Jordanis quæ transmittunt in Moab: et non dimiserunt transire quemquam:
JDG 3:29 sed percusserunt Moabitas in tempore illo, circiter decem millia, omnes robustos et fortes viros. Nullus eorum evadere potuit.
JDG 3:30 Humiliatusque est Moab in die illo sub manu Israël: et quievit terra octoginta annis.
JDG 3:31 Post hunc fuit Samgar filius Anath, qui percussit de Philisthiim sexcentos viros vomere: et ipse quoque defendit Israël.
JDG 4:1 Addideruntque filii Israël facere malum in conspectu Domini post mortem Aod,
JDG 4:2 et tradidit illos Dominus in manus Jabin regis Chanaan, qui regnavit in Asor: habuitque ducem exercitus sui nomine Sisaram, ipse autem habitabat in Haroseth gentium.
JDG 4:3 Clamaveruntque filii Israël ad Dominum: nongentos enim habebat falcatos currus, et per viginti annos vehementer oppresserat eos.
JDG 4:4 Erat autem Debbora prophetis uxor Lapidoth, quæ judicabat populum in illo tempore.
JDG 4:5 Et sedebat sub palma, quæ nomine illius vocabatur, inter Rama et Bethel in monte Ephraim: ascendebantque ad eam filii Israël in omne judicium.
JDG 4:6 Quæ misit et vocavit Barac filium Abinoëm de Cedes Nephthali: dixitque ad eum: Præcepit tibi Dominus Deus Israël: Vade, et duc exercitum in montem Thabor, tollesque tecum decem millia pugnatorum de filiis Nephthali, et de filiis Zabulon:
JDG 4:7 ego autem adducam ad te in loco torrentis Cison, Sisaram principem exercitus Jabin, et currus ejus, atque omnem multitudinem, et tradam eos in manu tua.
JDG 4:8 Dixitque ad eam Barac: Si venis mecum, vadam: si nolueris venire mecum, non pergam.
JDG 4:9 Quæ dixit ad eum: Ibo quidem tecum, sed in hac vice victoria non reputabitur tibi, quia in manu mulieris tradetur Sisara. Surrexit itaque Debbora, et perrexit cum Barac in Cedes.
JDG 4:10 Qui, accitis Zabulon et Nephthali, ascendit cum decem millibus pugnatorum, habens Debboram in comitatu suo.
JDG 4:11 Haber autem Cinæus recesserat quondam a ceteris Cinæis fratribus suis, filiis Hobab cognati Moysi: et tetenderat tabernacula usque ad vallem, quæ vocatur Sennim, et erat juxta Cedes.
JDG 4:12 Nuntiatumque est Sisaræ quod ascendisset Barac filius Abinoëm in montem Thabor:
JDG 4:13 et congregavit nongentos falcatos currus, et omnem exercitum de Haroseth gentium ad torrentem Cison.
JDG 4:14 Dixitque Debbora ad Barac: Surge, hæc est enim dies, in qua tradidit Dominus Sisaram in manus tuas: en ipse ductor est tuus. Descendit itaque Barac de monte Thabor, et decem millia pugnatorum cum eo.
JDG 4:15 Perterruitque Dominus Sisaram, et omnes currus ejus, universamque multitudinem in ore gladii ad conspectum Barac: in tantum, ut Sisara de curru desiliens, pedibus fugeret,
JDG 4:16 et Barac persequeretur fugientes currus, et exercitum usque ad Haroseth gentium, et omnis hostium multitudo usque ad internecionem caderet.
JDG 4:17 Sisara autem fugiens pervenit ad tentorium Jahel uxoris Haber Cinæi. Erat enim pax inter Jabin regem Asor, et domum Haber Cinæi.
JDG 4:18 Egressa igitur Jahel in occursum Sisaræ, dixit ad eum: Intra ad me, domine mi: intra, ne timeas. Qui ingressus tabernaculum ejus, et opertus ab ea pallio,
JDG 4:19 dixit ad eam: Da mihi, obsecro, paululum aquæ, quia sitio valde. Quæ aperuit utrem lactis, et dedit ei bibere, et operuit illum.
JDG 4:20 Dixitque Sisara ad eam: Sta ante ostium tabernaculi: et cum venerit aliquis interrogans te, et dicens: Numquid hic est aliquis? respondebis: Nullus est.
JDG 4:21 Tulit itaque Jahel uxor Haber clavum tabernaculi, assumens pariter et malleum: et ingressa abscondite et cum silentio, posuit supra tempus capitis ejus clavum, percussumque malleo defixit in cerebrum usque ad terram: qui soporem morti consocians defecit, et mortuus est.
JDG 4:22 Et ecce Barac sequens Sisaram veniebat: egressaque Jahel in occursum ejus, dixit ei: Veni, et ostendam tibi virum quem quæris. Qui cum intrasset ad eam, vidit Sisaram jacentem mortuum, et clavum infixum in tempore ejus.
JDG 4:23 Humiliavit ergo Deus in die illo Jabin regem Chanaan coram filiis Israël:
JDG 4:24 qui crescebant quotidie, et forti manu opprimebant Jabin regem Chanaan, donec delerent eum.
JDG 5:1 Cecineruntque Debbora et Barac filius Abinoëm in illo die, dicentes:
JDG 5:2 [Qui sponte obtulistis de Israël animas vestras ad periculum, benedicite Domino.
JDG 5:3 Audite, reges; auribus percipite, principes: ego sum, ego sum, quæ Domino canam, psallam Domino Deo Israël.
JDG 5:4 Domine, cum exires de Seir, et transires per regiones Edom, terra mota est, cælique ac nubes distillaverunt aquis.
JDG 5:5 Montes fluxerunt a facie Domini, et Sinai a facie Domini Dei Israël.
JDG 5:6 In diebus Samgar filii Anath, in diebus Jahel quieverunt semitæ: et qui ingrediebantur per eas, ambulaverunt per calles devios.
JDG 5:7 Cessaverunt fortes in Israël, et quieverunt: donec surgeret Debbora, surgeret mater in Israël.
JDG 5:8 Nova bella elegit Dominus, et portas hostium ipse subvertit: clypeus et hasta si apparuerint in quadraginta millibus Israël.]
JDG 5:9 [Cor meum diligit principes Israël: qui propria voluntate obtulistis vos discrimini, benedicite Domino.
JDG 5:10 Qui ascenditis super nitentes asinos, et sedetis in judicio, et ambulatis in via, loquimini.
JDG 5:11 Ubi collisi sunt currus, et hostium suffocatus est exercitus, ibi narrentur justitiæ Domini, et clementia in fortes Israël: tunc descendit populus Domini ad portas, et obtinuit principatum.
JDG 5:12 Surge, surge Debbora; surge, surge, et loquere canticum: surge Barac, et apprehende captivos tuos, fili Abinoëm.
JDG 5:13 Salvatæ sunt reliquiæ populi: Dominus in fortibus dimicavit.
JDG 5:14 Ex Ephraim delevit eos in Amalec, et post eum ex Benjamin in populos tuos, o Amalec: de Machir principes descenderunt, et de Zabulon qui exercitum ducerent ad bellandum.
JDG 5:15 Duces Issachar fuere cum Debbora, et Barac vestigia sunt secuti, qui quasi in præceps ac barathrum se discrimini dedit: diviso contra se Ruben, magnanimorum reperta est contentio.
JDG 5:16 Quare habitas inter duos terminos, ut audias sibilos gregum? diviso contra se Ruben, magnanimorum reperta est contentio.
JDG 5:17 Galaad trans Jordanem quiescebat, et Dan vacabat navibus: Aser habitabat in littore maris, et in portubus morabatur.
JDG 5:18 Zabulon vero et Nephthali obtulerunt animas suas morti in regione Merome.]
JDG 5:19 [Venerunt reges et pugnaverunt: pugnaverunt reges Chanaan in Thanach juxta aquas Mageddo, et tamen nihil tulere prædantes.
JDG 5:20 De cælo dimicatum est contra eos: stellæ manentes in ordine et cursu suo, adversus Sisaram pugnaverunt.
JDG 5:21 Torrens Cison traxit cadavera eorum, torrens Cadumim, torrens Cison: conculca, anima mea, robustos.
JDG 5:22 Ungulæ equorum ceciderunt, fugientibus impetu, et per præceps ruentibus fortissimis hostium.
JDG 5:23 Maledicite terræ Meroz, dixit angelus Domini: maledicite habitatoribus ejus, quia non venerunt ad auxilium Domini, in adjutorium fortissimorum ejus.]
JDG 5:24 [Benedicta inter mulieres Jahel uxor Haber Cinæi, et benedicatur in tabernaculo suo.
JDG 5:25 Aquam petenti lac dedit, et in phiala principum obtulit butyrum.
JDG 5:26 Sinistram manum misit ad clavum, et dexteram ad fabrorum malleos. Percussitque Sisaram quærens in capite vulneri locum, et tempus valide perforans:
JDG 5:27 inter pedes ejus ruit; defecit, et mortuus est: volvebatur ante pedes ejus, et jacebat exanimis et miserabilis.
JDG 5:28 Per fenestram respiciens, ululabat mater ejus: et de cœnaculo loquebatur: Cur moratur regredi currus ejus? quare tardaverunt pedes quadrigarum illius?
JDG 5:29 Una sapientior ceteris uxoribus ejus, hæc socrui verba respondit:
JDG 5:30 Forsitan nunc dividit spolia, et pulcherrima feminarum eligitur ei: vestes diversorum Sisaræ traduntur in prædam, et supellex varia ad ornanda colla congeritur.
JDG 5:31 Sic pereant omnes inimici tui, Domine: qui autem diligunt te, sicut sol in ortu suo splendet, ita rutilent.]
JDG 5:32 Quievitque terra per quadraginta annos.
JDG 6:1 Fecerunt autem filii Israël malum in conspectu Domini: qui tradidit illos in manu Madian septem annis,
JDG 6:2 et oppressi sunt valde ab eis. Feceruntque sibi antra et speluncas in montibus, et munitissima ad repugnandum loca.
JDG 6:3 Cumque sevisset Israël, ascendebat Madian et Amalec, ceterique orientalium nationum:
JDG 6:4 et apud eos figentes tentoria, sicut erant in herbis cuncta vastabant usque ad introitum Gazæ: nihilque omnino ad vitam pertinens relinquebant in Israël, non oves, non boves, non asinos.
JDG 6:5 Ipsi enim et universi greges eorum veniebant cum tabernaculis suis, et instar locustarum universa complebant, innumera multitudo hominum et camelorum, quidquid tetigerant devastantes.
JDG 6:6 Humiliatusque est Israël valde in conspectu Madian.
JDG 6:7 Et clamavit ad Dominum postulans auxilium contra Madianitas.
JDG 6:8 Qui misit ad eos virum prophetam, et locutus est: Hæc dicit Dominus Deus Israël: Ego vos feci conscendere de Ægypto, et eduxi vos de domo servitutis,
JDG 6:9 et liberavi de manu Ægyptiorum, et omnium inimicorum qui affligebant vos: ejecique eos ad introitum vestrum, et tradidi vobis terram eorum.
JDG 6:10 Et dixi: Ego Dominus Deus vester: ne timeatis deos Amorrhæorum, in quorum terra habitatis. Et noluistis audire vocem meam.
JDG 6:11 Venit autem angelus Domini, et sedit sub quercu, quæ erat in Ephra, et pertinebat ad Joas patrem familiæ Ezri. Cumque Gedeon filius ejus excuteret atque purgaret frumenta in torculari, ut fugeret Madian,
JDG 6:12 apparuit ei angelus Domini, et ait: Dominus tecum, virorum fortissime.
JDG 6:13 Dixitque ei Gedeon: Obsecro, mi domine, si Dominus nobiscum est, cur apprehenderunt nos hæc omnia? ubi sunt mirabilia ejus, quæ narraverunt patres nostri, atque dixerunt: De Ægypto eduxit nos Dominus? nunc autem dereliquit nos Dominus, et tradidit in manu Madian.
JDG 6:14 Respexitque ad eum Dominus, et ait: Vade in hac fortitudine tua, et liberabis Israël de manu Madian: scito quod miserim te.
JDG 6:15 Qui respondens ait: Obsecro, mi domine, in quo liberabo Israël? ecce familia mea infima est in Manasse, et ego minimus in domo patris mei.
JDG 6:16 Dixitque ei Dominus: Ego ero tecum: et percuties Madian quasi unum virum.
JDG 6:17 Et ille: Si inveni, inquit, gratiam coram te, da mihi signum quod tu sis qui loqueris ad me:
JDG 6:18 nec recedas hinc, donec revertar ad te, portans sacrificium, et offerens tibi. Qui respondit: Ego præstolabor adventum tuum.
JDG 6:19 Ingressus est itaque Gedeon, et coxit hædum, et de farinæ modio azymos panes: carnesque ponens in canistro, et jus carnium mittens in ollam, tulit omnia sub quercu, et obtulit ei.
JDG 6:20 Cui dixit angelus Domini: Tolle carnes et azymos panes, et pone supra petram illam, et jus desuper funde. Cumque fecisset ita,
JDG 6:21 extendit angelus Domini summitatem virgæ, quam tenebat in manu, et tetigit carnes et panes azymos: ascenditque ignis de petra, et carnes azymosque panes consumpsit: angelus autem Domini evanuit ex oculis ejus.
JDG 6:22 Vidensque Gedeon quod esset angelus Domini, ait: Heu mi Domine Deus: quia vidi angelum Domini facie ad faciem.
JDG 6:23 Dixitque ei Dominus: Pax tecum: ne timeas, non morieris.
JDG 6:24 Ædificavit ergo ibi Gedeon altare Domino, vocavitque illud, Domini pax, usque in præsentem diem. Cumque adhuc esset in Ephra, quæ est familiæ Ezri,
JDG 6:25 nocte illa dixit Dominus ad eum: Tolle taurum patris tui, et alterum taurum annorum septem, destruesque aram Baal, quæ est patris tui, et nemus, quod circa aram est, succide.
JDG 6:26 Et ædificabis ibi altare Domino Deo tuo in summitate petræ hujus, super quam ante sacrificium posuisti: tollesque taurum secundum, et offeres holocaustum super struem lignorum, quæ de nemore succideris.
JDG 6:27 Assumptis ergo Gedeon decem viris de servis suis, fecit sicut præceperat ei Dominus. Timens autem domum patris sui, et homines illius civitatis, per diem noluit id facere, sed omnia nocte complevit.
JDG 6:28 Cumque surrexissent viri oppidi ejus mane, viderunt destructam aram Baal, lucumque succisum, et taurum alterum impositum super altare, quod tunc ædificatum erat.
JDG 6:29 Dixeruntque ad invicem: Quis hoc fecit? Cumque perquirerent auctorem facti, dictum est: Gedeon filius Joas fecit hæc omnia.
JDG 6:30 Et dixerunt ad Joas: Produc filium tuum huc, ut moriatur: quia destruxit aram Baal, et succidit nemus.
JDG 6:31 Quibus ille respondit: Numquid ultores estis Baal, ut pugnetis pro eo? qui adversarius est ejus, moriatur antequam lux crastina veniat: si deus est, vindicet se de eo, qui suffodit aram ejus.
JDG 6:32 Ex illo die vocatus est Gedeon Jerobaal, eo quod dixisset Joas: Ulciscatur se de eo Baal, qui suffodit aram ejus.
JDG 6:33 Igitur omnis Madian, et Amalec, et orientales populi, congregati sunt simul: et transeuntes Jordanem, castrametati sunt in valle Jezraël.
JDG 6:34 Spiritus autem Domini induit Gedeon, qui clangens buccina convocavit domum Abiezer, ut sequeretur se.
JDG 6:35 Misitque nuntios in universum Manassen, qui et ipse secutus est eum: et alios nuntios in Aser et Zabulon et Nephthali, qui occurrerunt ei.
JDG 6:36 Dixitque Gedeon ad Deum: Si salvum facis per manum meam Israël, sicut locutus es,
JDG 6:37 ponam hoc vellus lanæ in area: si ros in solo vellere fuerit, et in omni terra siccitas, sciam quod per manum meam, sicut locutus es, liberabis Israël.
JDG 6:38 Factumque est ita. Et de nocte consurgens expresso vellere, concham rore implevit.
JDG 6:39 Dixitque rursus ad Deum: Ne irascatur furor tuus contra me si adhuc semel tentavero, signum quærens in vellere. Oro ut solum vellus siccum sit, et omnis terra rore madens.
JDG 6:40 Fecitque Deus nocte illa ut postulaverat: et fuit siccitas in solo vellere, et ros in omni terra.
JDG 7:1 Igitur Jerobaal qui et Gedeon, de nocte consurgens, et omnis populus cum eo, venit ad fontem qui vocatur Harad. Erant autem castra Madian in valle ad septentrionalem plagam collis excelsi.
JDG 7:2 Dixitque Dominus ad Gedeon: Multus tecum est populus, nec tradetur Madian in manus ejus: ne glorietur contra me Israël, et dicat: Meis viribus liberatus sum.
JDG 7:3 Loquere ad populum, et cunctis audientibus prædica: Qui formidolosus et timidus est, revertatur. Recesseruntque de monte Galaad, et reversi sunt de populo viginti duo millia virorum, et tantum decem millia remanserunt.
JDG 7:4 Dixitque Dominus ad Gedeon: Adhuc populus multus est: duc eos ad aquas et ibi probabo illos: et de quo dixero tibi ut tecum vadat, ipse pergat; quem ire prohibuero, revertatur.
JDG 7:5 Cumque descendisset populus ad aquas, dixit Dominus ad Gedeon: Qui lingua lambuerint aquas, sicut solent canes lambere, separabis eos seorsum: qui autem curvatis genibus biberint, in altera parte erunt.
JDG 7:6 Fuit itaque numerus eorum qui manu ad os projiciente lambuerunt aquas, trecenti viri: omnis autem reliqua multitudo flexo poplite biberat.
JDG 7:7 Et ait Dominus ad Gedeon: In trecentis viris qui lambuerunt aquas, liberabo vos, et tradam in manu tua Madian: omnis autem reliqua multitudo revertatur in locum suum.
JDG 7:8 Sumptis itaque pro numero cibariis et tubis, omnem reliquam multitudinem abire præcepit ad tabernacula sua: et ipse cum trecentis viris se certamini dedit. Castra autem Madian erant subter in valle.
JDG 7:9 Eadem nocte dixit Dominus ad eum: Surge, et descende in castra: quia tradidi eos in manu tua.
JDG 7:10 Sin autem solus ire formidas, descendat tecum Phara puer tuus.
JDG 7:11 Et cum audieris quid loquantur, tunc confortabuntur manus tuæ, et securior ad hostium castra descendes. Descendit ergo ipse et Phara puer ejus in partem castrorum, ubi erant armatorum vigiliæ.
JDG 7:12 Madian autem et Amalec, et omnes orientales populi, fusi jacebant in valle, ut locustarum multitudo: cameli quoque innumerabiles erant, sicut arena quæ jacet in littore maris.
JDG 7:13 Cumque venisset Gedeon, narrabat aliquis somnium proximo suo: et in hunc modum referebat quod viderat: Vidi somnium, et videbatur mihi quasi subcinericius panis ex hordeo volvi, et in castra Madian descendere: cumque pervenisset ad tabernaculum, percussit illud, atque subvertit, et terræ funditus coæquavit.
JDG 7:14 Respondit is, cui loquebatur: Non est hoc aliud, nisi gladius Gedeonis filii Joas viri Israëlitæ: tradidit enim Dominus in manus ejus Madian, et omnia castra ejus.
JDG 7:15 Cumque audisset Gedeon somnium, et interpretationem ejus, adoravit: et reversus est ad castra Israël, et ait: Surgite, tradidit enim Dominus in manus nostras castra Madian.
JDG 7:16 Divisitque trecentos viros in tres partes, et dedit tubas in manibus eorum, lagenasque vacuas, ac lampades in medio lagenarum.
JDG 7:17 Et dixit ad eos: Quod me facere videritis, hoc facite: ingrediar partem castrorum, et quod fecero, sectamini.
JDG 7:18 Quando personuerit tuba in manu mea, vos quoque per castrorum circuitum clangite, et conclamate: Domino et Gedeoni.
JDG 7:19 Ingressusque est Gedeon, et trecenti viri qui erant cum eo, in partem castrorum, incipientibus vigiliis noctis mediæ: et custodibus suscitatis, cœperunt buccinis clangere, et complodere inter se lagenas.
JDG 7:20 Cumque per gyrum castrorum in tribus personarent locis, et hydrias confregissent, tenuerunt sinistris manibus lampades, et dextris sonantes tubas, clamaveruntque: Gladius Domini et Gedeonis:
JDG 7:21 stantes singuli in loco suo per circuitum castrorum hostilium. Omnia itaque castra turbata sunt, et vociferantes ululantesque fugerunt:
JDG 7:22 et nihilominus insistebant trecenti viri buccinis personantes. Immisitque Dominus gladium omnibus castris, et mutua se cæde truncabant,
JDG 7:23 fugientes usque ad Bethsetta, et crepidinem Abelmehula in Tebbath. Conclamantes autem viri Israël de Nephthali, et Aser, et omni Manasse, persequebantur Madian.
JDG 7:24 Misitque Gedeon nuntios in omnem montem Ephraim, dicens: Descendite in occursum Madian, et occupate aquas usque Bethbera atque Jordanem. Clamavitque omnis Ephraim, et præoccupavit aquas atque Jordanem usque Bethbera.
JDG 7:25 Apprehensosque duos viros Madian, Oreb et Zeb, interfecit Oreb in petra Oreb, Zeb vero in torculari Zeb. Et persecuti sunt Madian, capita Oreb et Zeb portantes ad Gedeon trans fluenta Jordanis.
JDG 8:1 Dixeruntque ad eum viri Ephraim: Quid est hoc quod facere voluisti, ut nos non vocares, cum ad pugnam pergeres contra Madian? jurgantes fortiter, et prope vim inferentes.
JDG 8:2 Quibus ille respondit: Quod enim tale facere potui, quale vos fecistis? nonne melior est racemus Ephraim, vindemiis Abiezer?
JDG 8:3 In manus vestras Dominus tradidit principes Madian, Oreb et Zeb: quid tale facere potui, quale vos fecistis? Quod cum locutus esset, requievit spiritus eorum, quo tumebant contra eum.
JDG 8:4 Cumque venisset Gedeon ad Jordanem, transivit eum cum trecentis viris, qui secum erant: et præ lassitudine, fugientes persequi non poterant.
JDG 8:5 Dixitque ad viros Soccoth: Date, obsecro, panes populo qui mecum est, quia valde defecerunt: ut possimus persequi Zebee et Salmana reges Madian.
JDG 8:6 Responderunt principes Soccoth: Forsitan palmæ manuum Zebee et Salmana in manu tua sunt, et idcirco postulas ut demus exercitui tuo panes.
JDG 8:7 Quibus ille ait: Cum ergo tradiderit Dominus Zebee et Salmana in manus meas, conteram carnes vestras cum spinis tribulisque deserti.
JDG 8:8 Et inde conscendens, venit in Phanuel: locutusque est ad viros loci illius similia. Cui et illi responderunt, sicut responderant viri Soccoth.
JDG 8:9 Dixit itaque et eis: Cum reversus fuero victor in pace, destruam turrim hanc.
JDG 8:10 Zebee autem et Salmana requiescebant cum omni exercitu suo. Quindecim enim millia viri remanserant ex omnibus turmis orientalium populorum, cæsis centum viginti millibus bellatorum educentium gladium.
JDG 8:11 Ascendensque Gedeon per viam eorum, qui in tabernaculis morabantur, ad orientalem partem Nobe et Jegbaa, percussit castra hostium, qui securi erant, et nihil adversi suspicabantur.
JDG 8:12 Fugeruntque Zebee et Salmana, quos persequens Gedeon comprehendit, turbato omni exercitu eorum.
JDG 8:13 Revertensque de bello ante solis ortum,
JDG 8:14 apprehendit puerum de viris Soccoth: interrogavitque eum nomina principum et seniorum Soccoth, et descripsit septuaginta septem viros.
JDG 8:15 Venitque ad Soccoth, et dixit eis: En Zebee et Salmana, super quibus exprobrastis mihi, dicentes: Forsitan manus Zebee et Salmana in manibus tuis sunt, et idcirco postulas ut demus viris, qui lassi sunt et defecerunt, panes.
JDG 8:16 Tulit ergo seniores civitatis et spinas deserti ac tribulos, et contrivit cum eis atque comminuit viros Soccoth.
JDG 8:17 Turrim quoque Phanuel subvertit, occisis habitatoribus civitatis.
JDG 8:18 Dixitque ad Zebee et Salmana: Quales fuerunt viri, quos occidistis in Thabor? Qui responderunt: Similes tui, et unus ex eis quasi filius regis.
JDG 8:19 Quibus ille respondit: Fratres mei fuerunt, filii matris meæ. Vivit Dominus, quia si servassetis eos, non vos occiderem.
JDG 8:20 Dixitque Jether primogenito suo: Surge, et interfice eos. Qui non eduxit gladium: timebat enim, quia adhuc puer erat.
JDG 8:21 Dixeruntque Zebee et Salmana: Tu surge, et irrue in nos: quia juxta ætatem robur est hominis. Surrexit Gedeon, et interfecit Zebee et Salmana: et tulit ornamenta ac bullas quibus colla regalium camelorum decorari solent.
JDG 8:22 Dixeruntque omnes viri Israël ad Gedeon: Dominare nostri tu, et filius tuus, et filius filii tui: quia liberasti nos de manu Madian.
JDG 8:23 Quibus ille ait: Non dominabor vestri, nec dominabitur in vos filius meus, sed dominabitur vobis Dominus.
JDG 8:24 Dixitque ad eos: Unam petitionem postulo a vobis: date mihi inaures ex præda vestra. Inaures enim aureas Ismaëlitæ habere consueverant.
JDG 8:25 Qui responderunt: Libentissime dabimus. Expandentesque super terram pallium, projecerunt in eo inaures de præda:
JDG 8:26 et fuit pondus postulatarum inaurium, mille septingenti auri sicli, absque ornamentis, et monilibus, et veste purpurea, quibus reges Madian uti soliti erant, et præter torques aureas camelorum.
JDG 8:27 Fecitque ex eo Gedeon ephod, et posuit illud in civitate sua Ephra. Fornicatusque est omnis Israël in eo, et factum est Gedeoni et omni domui ejus in ruinam.
JDG 8:28 Humiliatus est autem Madian coram filiis Israël, nec potuerunt ultra cervices elevare: sed quievit terra per quadraginta annos, quibus Gedeon præfuit.
JDG 8:29 Abiit itaque Jerobaal filius Joas, et habitavit in domo sua:
JDG 8:30 habuitque septuaginta filios, qui egressi sunt de femore ejus: eo quod plures haberet uxores.
JDG 8:31 Concubina autem illius, quam habebat in Sichem, genuit ei filium nomine Abimelech.
JDG 8:32 Mortuusque est Gedeon filius Joas in senectute bona, et sepultus est in sepulchro Joas patris sui in Ephra de familia Ezri.
JDG 8:33 Postquam autem mortuus est Gedeon, aversi sunt filii Israël, et fornicati sunt cum Baalim. Percusseruntque cum Baal fœdus, ut esset eis in deum:
JDG 8:34 nec recordati sunt Domini Dei sui, qui eruit eos de manibus inimicorum suorum omnium per circuitum:
JDG 8:35 nec fecerunt misericordiam cum domo Jerobaal Gedeon, juxta omnia bona quæ fecerat Israëli.
JDG 9:1 Abiit autem Abimelech filius Jerobaal in Sichem ad fratres matris suæ, et locutus est ad eos, et ad omnem cognationem domus patris matris suæ, dicens:
JDG 9:2 Loquimini ad omnes viros Sichem: Quid vobis est melius, ut dominentur vestri septuaginta viri omnes filii Jerobaal, an ut dominetur unus vir? simulque considerate quod os vestrum et caro vestra sum.
JDG 9:3 Locutique sunt fratres matris ejus de eo ad omnes viros Sichem universos sermones istos, et inclinaverunt cor eorum post Abimelech, dicentes: Frater noster est.
JDG 9:4 Dederuntque illi septuaginta pondo argenti de fano Baalberit. Qui conduxit sibi ex eo viros inopes et vagos, secutique sunt eum.
JDG 9:5 Et venit in domum patris sui in Ephra, et occidit fratres suos filios Jerobaal, septuaginta viros super lapidem unum: remansitque Joatham filius Jerobaal minimus, et absconditus est.
JDG 9:6 Congregati sunt autem omnes viri Sichem, et universæ familiæ urbis Mello: abieruntque et constituerunt regem Abimelech, juxta quercum quæ stabat in Sichem.
JDG 9:7 Quod cum nuntiatum esset Joatham, ivit, et stetit in vertice montis Garizim: elevataque voce, clamavit, et dixit: Audite me, viri Sichem; ita audiat vos Deus.
JDG 9:8 Ierunt ligna, ut ungerent super se regem: dixeruntque olivæ: Impera nobis.
JDG 9:9 Quæ respondit: Numquid possum deserere pinguedinem meam, qua et dii utuntur et homines, et venire ut inter ligna promovear?
JDG 9:10 Dixeruntque ligna ad arborem ficum: Veni, et super nos regnum accipe.
JDG 9:11 Quæ respondit eis: Numquid possum deserere dulcedinem meam, fructusque suavissimos, et ire ut inter cetera ligna promovear?
JDG 9:12 Locutaque sunt ligna ad vitem: Veni, et impera nobis.
JDG 9:13 Quæ respondit eis: Numquid possum deserere vinum meum, quod lætificat Deum et homines, et inter ligna cetera promoveri?
JDG 9:14 Dixeruntque omnia ligna ad rhamnum: Veni, et impera super nos.
JDG 9:15 Quæ respondit eis: Si vere me regem vobis constituitis, venite, et sub umbra mea requiescite: si autem non vultis, egrediatur ignis de rhamno, et devoret cedros Libani.
JDG 9:16 Nunc igitur, si recte et absque peccato constituistis super vos regem Abimelech, et bene egistis cum Jerobaal, et cum domo ejus, et reddidistis vicem beneficiis ejus, qui pugnavit pro vobis,
JDG 9:17 et animam suam dedit periculis, ut erueret vos de manu Madian,
JDG 9:18 qui nunc surrexistis contra domum patris mei, et interfecistis filios ejus septuaginta viros super unum lapidem, et constituistis regem Abimelech filium ancillæ ejus super habitatores Sichem, eo quod frater vester sit:
JDG 9:19 si ergo recte et absque vitio egistis cum Jerobaal et domo ejus, hodie lætamini in Abimelech, et ille lætetur in vobis.
JDG 9:20 Sin autem perverse: egrediatur ignis ex eo, et consumat habitatores Sichem, et oppidum Mello: egrediaturque ignis de viris Sichem, et de oppido Mello, et devoret Abimelech.
JDG 9:21 Quæ cum dixisset, fugit, et abiit in Bera: habitavitque ibi ob metum Abimelech fratris sui.
JDG 9:22 Regnavit itaque Abimelech super Israël tribus annis.
JDG 9:23 Misitque Dominus spiritum pessimum inter Abimelech et habitatores Sichem: qui cœperunt eum detestari,
JDG 9:24 et scelus interfectionis septuaginta filiorum Jerobaal, et effusionem sanguinis eorum conferre in Abimelech fratrem suum, et in ceteros Sichimorum principes, qui eum adjuverant.
JDG 9:25 Posueruntque insidias adversus eum in summitate montium: et dum illius præstolabantur adventum, exercebant latrocinia, agentes prædas de prætereuntibus: nuntiatumque est Abimelech.
JDG 9:26 Venit autem Gaal filius Obed cum fratribus suis, et transivit in Sichimam. Ad cujus adventum erecti habitatores Sichem,
JDG 9:27 egressi sunt in agros, vastantes vineas, uvasque calcantes: et factis cantantium choris, ingressi sunt fanum dei sui, et inter epulas et pocula maledicebant Abimelech,
JDG 9:28 clamante Gaal filio Obed: Quis est Abimelech, et quæ est Sichem, ut serviamus ei? numquid non est filius Jerobaal, et constituit principem Zebul servum suum super viros Emor patris Sichem? cur ergo serviemus ei?
JDG 9:29 utinam daret aliquis populum istum sub manu mea, ut auferrem de medio Abimelech. Dictumque est Abimelech: Congrega exercitus multitudinem, et veni.
JDG 9:30 Zebul enim princeps civitatis, auditis sermonibus Gaal filii Obed, iratus est valde,
JDG 9:31 et misit clam ad Abimelech nuntios, dicens: Ecce Gaal filius Obed venit in Sichimam cum fratribus suis, et oppugnat adversum te civitatem.
JDG 9:32 Surge itaque nocte cum populo qui tecum est, et latita in agro:
JDG 9:33 et primo mane, oriente sole, irrue super civitatem. Illo autem egrediente adversum te cum populo suo, fac ei quod potueris.
JDG 9:34 Surrexit itaque Abimelech cum omni exercitu suo nocte, et tetendit insidias juxta Sichimam in quatuor locis.
JDG 9:35 Egressusque est Gaal filius Obed, et stetit in introitu portæ civitatis. Surrexit autem Abimelech, et omnis exercitus cum eo, de insidiarum loco.
JDG 9:36 Cumque vidisset populum Gaal, dixit ad Zebul: Ecce de montibus multitudo descendit. Cui ille respondit: Umbras montium vides quasi capita hominum, et hoc errore deciperis.
JDG 9:37 Rursumque Gaal ait: Ecce populus de umbilico terræ descendit, et unus cuneus venit per viam quæ respicit quercum.
JDG 9:38 Cui dixit Zebul: Ubi est nunc os tuum, quo loquebaris: Quis est Abimelech ut serviamus ei? nonne hic populus est, quem despiciebas? egredere, et pugna contra eum.
JDG 9:39 Abiit ergo Gaal, spectante Sichimorum populo, et pugnavit contra Abimelech,
JDG 9:40 qui persecutus est eum fugientem, et in urbem compulit: cecideruntque ex parte ejus plurimi, usque ad portam civitatis.
JDG 9:41 Et Abimelech sedit in Ruma: Zebul autem Gaal et socios ejus expulit de urbe, nec in ea passus est commorari.
JDG 9:42 Sequenti ergo die, egressus est populus in campum. Quod cum nuntiatum esset Abimelech,
JDG 9:43 tulit exercitum suum, et divisit in tres turmas, tendens insidias in agris. Vidensque quod egrederetur populus de civitate, surrexit, et irruit in eos
JDG 9:44 cum cuneo suo, oppugnans et obsidens civitatem: duæ autem turmæ palantes per campum adversarios persequebantur.
JDG 9:45 Porro Abimelech omni die illo oppugnabat urbem: quam cepit, interfectis habitatoribus ejus, ipsaque destructa, ita ut sal in ea dispergeret.
JDG 9:46 Quod cum audissent qui habitabant in turre Sichimorum, ingressi sunt fanum dei sui Berith, ubi fœdus cum eo pepigerant, et ex eo locus nomen acceperat: qui erat munitus valde.
JDG 9:47 Abimelech quoque audiens viros turris Sichimorum pariter conglobatos,
JDG 9:48 ascendit in montem Selmon cum omni populo suo: et arrepta securi, præcidit arboris ramum, impositumque ferens humero, dixit ad socios: Quod me videtis facere, cito facite.
JDG 9:49 Igitur certatim ramos de arboribus præcidentes, sequebantur ducem. Qui circumdantes præsidium, succenderunt: atque ita factum est, ut fumo et igne mille homines necarentur, viri pariter et mulieres, habitatorum turris Sichem.
JDG 9:50 Abimelech autem inde proficiscens venit ad oppidum Thebes, quod circumdans obsidebat exercitu.
JDG 9:51 Erat autem turris excelsa in media civitate, ad quam confugerant simul viri ac mulieres, et omnes principes civitatis, clausa firmissime janua, et super turris tectum stantes per propugnacula.
JDG 9:52 Accedensque Abimelech juxta turrim, pugnabat fortiter: et appropinquans ostio, ignem supponere nitebatur:
JDG 9:53 et ecce una mulier fragmen molæ desuper jaciens, illisit capiti Abimelech, et confregit cerebrum ejus.
JDG 9:54 Qui vocavit cito armigerum suum, et ait ad eum: Evagina gladium tuum, et percute me, ne forte dicatur quod a femina interfectus sim. Qui jussa perficiens, interfecit eum.
JDG 9:55 Illoque mortuo, omnes qui cum eo erant de Israël, reversi sunt in sedes suas:
JDG 9:56 et reddidit Deus malum quod fecerat Abimelech contra patrem suum, interfectis septuaginta fratribus suis.
JDG 9:57 Sichimitis quoque quod operati erant, retributum est, et venit super eos maledictio Joatham filii Jerobaal.
JDG 10:1 Post Abimelech surrexit dux in Israël Thola filius Phua patrui Abimelech, vir de Issachar, qui habitavit in Samir montis Ephraim:
JDG 10:2 et judicavit Israëlem viginti et tribus annis, mortuusque est, ac sepultus in Samir.
JDG 10:3 Huic successit Jair Galaadites, qui judicavit Israël per viginti et duos annos,
JDG 10:4 habens triginta filios sedentes super triginta pullos asinarum, et principes triginta civitatum, quæ ex nomine ejus sunt appellatæ Havoth Jair, id est, oppida Jair, usque in præsentem diem, in terra Galaad.
JDG 10:5 Mortuusque est Jair, ac sepultus in loco cui est vocabulum Camon.
JDG 10:6 Filii autem Israël peccatis veteribus jungentes nova, fecerunt malum in conspectu Domini, et servierunt idolis, Baalim et Astaroth, et diis Syriæ ac Sidonis et Moab et filiorum Ammon et Philisthiim: dimiseruntque Dominum, et non coluerunt eum.
JDG 10:7 Contra quos Dominus iratus, tradidit eos in manus Philisthiim et filiorum Ammon.
JDG 10:8 Afflictique sunt, et vehementer oppressi per annos decem et octo, omnes qui habitabant trans Jordanem in terra Amorrhæi, qui est in Galaad:
JDG 10:9 in tantum ut filii Ammon, Jordane transmisso, vastarent Judam et Benjamin et Ephraim: afflictusque est Israël nimis.
JDG 10:10 Et clamantes ad Dominum, dixerunt: Peccavimus tibi, quia dereliquimus Dominum Deum nostrum, et servivimus Baalim.
JDG 10:11 Quibus locutus est Dominus: Numquid non Ægyptii et Amorrhæi, filiique Ammon et Philisthiim,
JDG 10:12 Sidonii quoque et Amalec et Chanaan oppresserunt vos, et clamastis ad me, et erui vos de manu eorum?
JDG 10:13 Et tamen reliquistis me, et coluistis deos alienos: idcirco non addam ut ultra vos liberem:
JDG 10:14 ite, et invocate deos quos elegistis: ipsi vos liberent in tempore angustiæ.
JDG 10:15 Dixeruntque filii Israël ad Dominum: Peccavimus, redde tu nobis quidquid tibi placet: tantum nunc libera nos.
JDG 10:16 Quæ dicentes, omnia de finibus suis alienorum deorum idola projecerunt, et servierunt Domino Deo: qui doluit super miseriis eorum.
JDG 10:17 Itaque filii Ammon conclamantes in Galaad fixere tentoria, contra quos congregati filii Israël in Maspha castrametati sunt.
JDG 10:18 Dixeruntque principes Galaad singuli ad proximos suos: Qui primus ex nobis contra filios Ammon cœperit dimicare, erit dux populi Galaad.
JDG 11:1 Fuit illo tempore Jephte Galaadites vir fortissimus atque pugnator, filius mulieris meretricis, qui natus est de Galaad.
JDG 11:2 Habuit autem Galaad uxorem, de qua suscepit filios: qui postquam creverant, ejecerunt Jephte, dicentes: Hæres in domo patris nostri esse non poteris, quia de altera matre natus es.
JDG 11:3 Quos ille fugiens atque devitans, habitavit in terra Tob: congregatique sunt ad eum viri inopes, et latrocinantes, et quasi principem sequebantur.
JDG 11:4 In illis diebus pugnabant filii Ammon contra Israël.
JDG 11:5 Quibus acriter instantibus perrexerunt majores natu de Galaad, ut tollerent in auxilium sui Jephte de terra Tob:
JDG 11:6 dixeruntque ad eum: Veni et esto princeps noster, et pugna contra filios Ammon.
JDG 11:7 Quibus ille respondit: Nonne vos estis, qui odistis me, et ejecistis de domo patris mei? et nunc venistis ad me necessitate compulsi.
JDG 11:8 Dixeruntque principes Galaad ad Jephte: Ob hanc igitur causam nunc ad te venimus, ut proficiscaris nobiscum, et pugnes contra filios Ammon, sisque dux omnium qui habitant in Galaad.
JDG 11:9 Jephte quoque dixit eis: Si vere venistis ad me, ut pugnem pro vobis contra filios Ammon, tradideritque eos Dominus in manus meas, ego ero vester princeps?
JDG 11:10 Qui responderunt ei: Dominus, qui hæc audit, ipse mediator ac testis est quod nostra promissa faciemus.
JDG 11:11 Abiit itaque Jephte cum principibus Galaad, fecitque eum omnis populus principem sui. Locutusque est Jephte omnes sermones suos coram Domino in Maspha.
JDG 11:12 Et misit nuntios ad regem filiorum Ammon, qui ex persona sua dicerent: Quid mihi et tibi est, quia venisti contra me, ut vastares terram meam?
JDG 11:13 Quibus ille respondit: Quia tulit Israël terram meam, quando ascendit de Ægypto, a finibus Arnon usque Jaboc atque Jordanem: nunc ergo cum pace redde mihi eam.
JDG 11:14 Per quos rursum mandavit Jephte, et imperavit eis ut dicerent regi Ammon:
JDG 11:15 Hæc dicit Jephte: Non tulit Israël terram Moab, nec terram filiorum Ammon:
JDG 11:16 sed quando de Ægypto conscenderunt, ambulavit per solitudinem usque ad mare Rubrum, et venit in Cades.
JDG 11:17 Misitque nuntios ad regem Edom, dicens: Dimitte me ut transeam per terram tuam. Qui noluit acquiescere precibus ejus. Misit quoque ad regem Moab, qui et ipse transitum præbere contempsit. Mansit itaque in Cades,
JDG 11:18 et circuivit ex latere terram Edom et terram Moab: venitque contra orientalem plagam terræ Moab, et castrametatus est trans Arnon: nec voluit intrare terminos Moab. (Arnon quippe confinium est terræ Moab.)
JDG 11:19 Misit itaque Israël nuntios ad Sehon regem Amorrhæorum, qui habitabat in Hesebon, et dixerunt ei: Dimitte ut transeam per terram tuam usque ad fluvium.
JDG 11:20 Qui et ipse Israël verba despiciens, non dimisit eum transire per terminos suos: sed infinita multitudine congregata, egressus est contra eum in Jasa, et fortiter resistebat.
JDG 11:21 Tradiditque eum Dominus in manus Israël cum omni exercitu suo: qui percussit eum, et possedit omnem terram Amorrhæi habitatoris regionis illius,
JDG 11:22 et universos fines ejus, de Arnon usque Jaboc, et de solitudine usque ad Jordanem.
JDG 11:23 Dominus ergo Deus Israël subvertit Amorrhæum, pugnante contra illum populo suo Israël, et tu nunc vis possidere terram ejus?
JDG 11:24 nonne ea quæ possidet Chamos deus tuus, tibi jure debentur? quæ autem Dominus Deus noster victor obtinuit, in nostram cedent possessionem:
JDG 11:25 nisi forte melior es Balac filio Sephor rege Moab; aut docere potes, quod jurgatus sit contra Israël, et pugnaverit contra eum,
JDG 11:26 quando habitavit in Hesebon et viculis ejus, et in Aroër et villis illius, vel in cunctis civitatibus juxta Jordanem, per trecentos annos. Quare tanto tempore nihil super hac repetitione tentastis?
JDG 11:27 Igitur non ego pecco in te, sed tu contra me male agis, indicens mihi bella non justa. Judicet Dominus arbiter hujus diei inter Israël, et inter filios Ammon.
JDG 11:28 Noluitque acquiescere rex filiorum Ammon verbis Jephte, quæ per nuntios mandaverat.
JDG 11:29 Factus est ergo super Jephte spiritus Domini, et circuiens Galaad et Manasse, Maspha quoque Galaad, et inde transiens ad filios Ammon,
JDG 11:30 votum vovit Domino, dicens: Si tradideris filios Ammon in manus meas,
JDG 11:31 quicumque primus fuerit egressus de foribus domus meæ, mihique occurrerit revertenti cum pace a filiis Ammon, eum holocaustum offeram Domino.
JDG 11:32 Transivitque Jephte ad filios Ammon, ut pugnaret contra eos: quos tradidit Dominus in manus ejus.
JDG 11:33 Percussitque ab Aroër usque dum venias in Mennith, viginti civitates, et usque ad Abel, quæ est vineis consita, plaga magna nimis: humiliatique sunt filii Ammon a filiis Israël.
JDG 11:34 Revertente autem Jephte in Maspha domum suam, occurrit ei unigenita filia sua cum tympanis et choris: non enim habebat alios liberos.
JDG 11:35 Qua visa, scidit vestimenta sua, et ait: Heu me, filia mea ! decepisti me, et ipsa decepta es: aperui enim os meum ad Dominum, et aliud facere non potero.
JDG 11:36 Cui illa respondit: Pater mi, si aperuisti os tuum ad Dominum, fac mihi quodcumque pollicitus es, concessa tibi ultione atque victoria de hostibus tuis.
JDG 11:37 Dixitque ad patrem: Hoc solum mihi præsta quod deprecor: dimitte me ut duobus mensibus circumeam montes, et plangam virginitatem meam cum sodalibus meis.
JDG 11:38 Cui ille respondit: Vade. Et dimisit eam duobus mensibus. Cumque abiisset cum sociis ac sodalibus suis, flebat virginitatem suam in montibus.
JDG 11:39 Expletisque duobus mensibus, reversa est ad patrem suum, et fecit ei sicut voverat, quæ ignorabat virum. Exinde mos increbruit in Israël, et consuetudo servata est,
JDG 11:40 ut post anni circulum conveniant in unum filiæ Israël, et plangant filiam Jephte Galaaditæ diebus quatuor.
JDG 12:1 Ecce autem in Ephraim orta est seditio: nam transeuntes contra aquilonem, dixerunt ad Jephte: Quare vadens ad pugnam contra filios Ammon, vocare nos noluisti, ut pergeremus tecum? igitur incendemus domum tuam.
JDG 12:2 Quibus ille respondit: Disceptatio erat mihi et populo meo contra filios Ammon vehemens: vocavique vos, ut præberetis mihi auxilium, et facere noluistis.
JDG 12:3 Quod cernens, posui animam meam in manibus meis, transivique ad filios Ammon, et tradidit eos Dominus in manus meas. Quid commerui, ut adversum me consurgatis in prælium?
JDG 12:4 Vocatis itaque ad se cunctis viris Galaad, pugnabat contra Ephraim: percusseruntque viri Galaad Ephraim, quia dixerat: Fugitivus est Galaad de Ephraim, et habitat in medio Ephraim et Manasse.
JDG 12:5 Occupaveruntque Galaaditæ vada Jordanis, per quæ Ephraim reversurus erat. Cumque venisset ad ea de Ephraim numero, fugiens, atque dixisset: Obsecro ut me transire permittatis: dicebant ei Galaaditæ: Numquid Ephrathæus es? quo dicente: Non sum:
JDG 12:6 interrogabant eum: Dic ergo Scibboleth, quod interpretatur Spica. Qui respondebat: Sibboleth: eadem littera spicam exprimere non valens. Statimque apprehensum jugulabant in ipso Jordanis transitu. Et ceciderunt in illo tempore de Ephraim quadraginta duo millia.
JDG 12:7 Judicavit itaque Jephte Galaadites Israël sex annis: et mortuus est, ac sepultus in civitate sua Galaad.
JDG 12:8 Post hunc judicavit Israël Abesan de Bethlehem:
JDG 12:9 qui habuit triginta filios, et totidem filias, quas emittens foras, maritis dedit, et ejusdem numeri filiis suis accepit uxores, introducens in domum suam. Qui septem annis judicavit Israël:
JDG 12:10 mortuusque est, ac sepultus in Bethlehem.
JDG 12:11 Cui successit Ahialon Zabulonites: et judicavit Israël decem annis:
JDG 12:12 mortuusque est, ac sepultus in Zabulon.
JDG 12:13 Post hunc judicavit Israël Abdon filius Illel Pharathonites:
JDG 12:14 qui habuit quadraginta filios, et triginta ex eis nepotes, ascendentes super septuaginta pullos asinarum. Et judicavit Israël octo annis:
JDG 12:15 mortuusque est, ac sepultus in Pharathon terræ Ephraim, in monte Amalec.
JDG 13:1 Rursumque filii Israël fecerunt malum in conspectu Domini: qui tradidit eos in manus Philisthinorum quadraginta annis.
JDG 13:2 Erat autem quidam vir de Saraa, et de stirpe Dan, nomine Manue, habens uxorem sterilem.
JDG 13:3 Cui apparuit angelus Domini, et dixit ad eam: Sterilis es et absque liberis: sed concipies, et paries filium.
JDG 13:4 Cave ergo ne bibas vinum ac siceram, nec immundum quidquam comedas:
JDG 13:5 quia concipies, et paries filium, cujus non tanget caput novacula: erit enim nazaræus Dei ab infantia sua et ex matris utero, et ipse incipiet liberare Israël de manu Philisthinorum.
JDG 13:6 Quæ cum venisset ad maritum suum, dixit ei: Vir Dei venit ad me, habens vultum angelicum, terribilis nimis. Quem cum interrogassem quis esset, et unde venisset, et quo nomine vocaretur, noluit mihi dicere:
JDG 13:7 sed hoc respondit: Ecce concipies et paries filium: cave ne vinum bibas, nec siceram, et ne aliquo vescaris immundo: erit enim puer nazaræus Dei ab infantia sua, ex utero matris suæ usque ad diem mortis suæ.
JDG 13:8 Oravit itaque Manue Dominum, et ait: Obsecro, Domine, ut vir Dei, quem misisti, veniat iterum, et doceat nos quid debeamus facere de puero, qui nasciturus est.
JDG 13:9 Exaudivitque Dominus deprecantem Manue, et apparuit rursum angelus Dei uxori ejus sedenti in agro: Manue autem maritus ejus non erat cum ea. Quæ cum vidisset angelum,
JDG 13:10 festinavit, et cucurrit ad virum suum: nuntiavitque ei, dicens: Ecce apparuit mihi vir, quem ante videram.
JDG 13:11 Qui surrexit, et secutus est uxorem suam: veniensque ad virum, dixit ei: Tu es qui locutus es mulieri? Et ille respondit: Ego sum.
JDG 13:12 Cui Manue: Quando, inquit, sermo tuus fuerit expletus, quid vis ut faciat puer? aut a quo se observare debebit?
JDG 13:13 Dixitque angelus Domini ad Manue: Ab omnibus, quæ locutus sum uxori tuæ, abstineat se,
JDG 13:14 et quidquid ex vinea nascitur, non comedat: vinum et siceram non bibat; nullo vescatur immundo: et quod ei præcepi, impleat atque custodiat.
JDG 13:15 Dixitque Manue ad angelum Domini: Obsecro te ut acquiescas precibus meis, et faciamus tibi hædum de capris.
JDG 13:16 Cui respondit angelus: Si me cogis, non comedam panes tuos: si autem vis holocaustum facere, offer illud Domino. Et nesciebat Manue quod angelus Domini esset.
JDG 13:17 Dixitque ad eum: Quod est tibi nomen, ut, si sermo tuus fuerit expletus, honoremus te?
JDG 13:18 Cui ille respondit: Cur quæris nomen meum, quod est mirabile?
JDG 13:19 Tulit itaque Manue hædum de capris, et libamenta, et posuit super petram, offerens Domino, qui facit mirabilia: ipse autem et uxor ejus intuebantur.
JDG 13:20 Cumque ascenderet flamma altaris in cælum, angelus Domini pariter in flamma ascendit. Quod cum vidissent Manue et uxor ejus, proni ceciderunt in terram,
JDG 13:21 et ultra eis non apparuit angelus Domini. Statimque intellexit Manue angelum Domini esse,
JDG 13:22 et dixit ad uxorem suam: Morte moriemur, quia vidimus Deum.
JDG 13:23 Cui respondit mulier: Si Dominus nos vellet occidere, de manibus nostris holocaustum et libamenta non suscepisset, nec ostendisset nobis hæc omnia, neque ea quæ sunt ventura dixisset.
JDG 13:24 Peperit itaque filium, et vocavit nomen ejus Samson. Crevitque puer, et benedixit ei Dominus.
JDG 13:25 Cœpitque spiritus Domini esse cum eo in castris Dan inter Saraa et Esthaol.
JDG 14:1 Descendit ergo Samson in Thamnatha: vidensque ibi mulierem de filiabus Philisthiim,
JDG 14:2 ascendit, et nuntiavit patri suo et matri suæ, dicens: Vidi mulierem in Thamnatha de filiabus Philisthinorum: quam quæso ut mihi accipiatis uxorem.
JDG 14:3 Cui dixerunt pater et mater sua: Numquid non est mulier in filiabus fratrum tuorum, et in omni populo meo, quia vis accipere uxorem de Philisthiim, qui incircumcisi sunt? Dixitque Samson ad patrem suum: Hanc mihi accipe: quia placuit oculis meis.
JDG 14:4 Parentes autem ejus nesciebant quod res a Domino fieret, et quæreret occasionem contra Philisthiim: eo enim tempore Philisthiim dominabantur Israëli.
JDG 14:5 Descendit itaque Samson cum patre suo et matre in Thamnatha. Cumque venissent ad vineas oppidi, apparuit catulus leonis sævus, et rugiens, et occurrit ei.
JDG 14:6 Irruit autem spiritus Domini in Samson, et dilaceravit leonem, quasi hædum in frustra discerpens, nihil omnino habens in manu: et hoc patri et matri noluit indicare.
JDG 14:7 Descenditque, et locutus est mulieri quæ placuerat oculis ejus.
JDG 14:8 Et post aliquot dies revertens ut acciperet eam, declinavit ut videret cadaver leonis, et ecce examen apum in ore leonis erat ac favus mellis.
JDG 14:9 Quem cum sumpsisset in manibus comedebat in via: veniensque ad patrem suum et matrem, dedit eis partem, qui et ipsi comederunt: nec tamen eis voluit indicare quod mel de corpore leonis assumpserat.
JDG 14:10 Descendit itaque pater ejus ad mulierem, et fecit filio suo Samson convivium: sic enim juvenes facere consueverant.
JDG 14:11 Cum ergo cives loci illius vidissent eum, dederunt ei sodales triginta ut essent cum eo.
JDG 14:12 Quibus locutus est Samson: Proponam vobis problema: quod si solveritis mihi intra septem dies convivii, dabo vobis triginta sindones, et totidem tunicas:
JDG 14:13 sin autem non potueritis solvere, vos dabitis mihi triginta sindones, et ejusdem numeri tunicas. Qui responderunt ei: Propone problema, ut audiamus.
JDG 14:14 Dixitque eis: [De comedente exivit cibus, et de forti egressa est dulcedo.] Nec potuerunt per tres dies propositionem solvere.
JDG 14:15 Cumque adesset dies septimus, dixerunt ad uxorem Samson: Blandire viro tuo et suade ei ut indicet tibi quid significet problema: quod si facere nolueris, incendemus te, et domum patris tui: an idcirco vocastis nos ad nuptias ut spoliaretis?
JDG 14:16 Quæ fundebat apud Samson lacrimas, et quærebatur, dicens: Odisti me, et non diligis: idcirco problema, quod proposuisti filiis populi mei, non vis mihi exponere. At ille respondit: Patri meo et matri nolui dicere: et tibi indicare potero?
JDG 14:17 Septem igitur diebus convivii flebat ante eum: tandemque die septimo cum ei esset molesta, exposuit. Quæ statim indicavit civibus suis.
JDG 14:18 Et illi dixerunt ei die septimo ante solis occubitum: [Quid dulcius melle, et quid fortius leone?] Qui ait ad eos: [Si non arassetis in vitula mea, non invenissetis propositionem meam.]
JDG 14:19 Irruit itaque in eum spiritus Domini, descenditque Ascalonem, et percussit ibi triginta viros: quorum ablatas vestes dedit iis qui problema solverant. Iratusque nimis ascendit in domum patris sui:
JDG 14:20 uxor autem ejus accepit maritum unum de amicis ejus et pronubis.
JDG 15:1 Post aliquantulum autem temporis, cum dies triticeæ messis instarent, venit Samson, invisere volens uxorem suam, et attulit ei hædum de capris. Cumque cubiculum ejus solito vellet intrare, prohibuit eum pater illius, dicens:
JDG 15:2 Putavi quod odisses eam, et ideo tradidi illam amico tuo: sed habet sororem, quæ junior et pulchrior illa est: sit tibi pro ea uxor.
JDG 15:3 Cui Samson respondit: Ab hac die non erit culpa in me contra Philisthæos: faciam enim vobis mala.
JDG 15:4 Perrexitque et cepit trecentas vulpes, caudasque earum junxit ad caudas, et faces ligavit in medio:
JDG 15:5 quas igne succendens, dimisit ut huc illucque discurrerent. Quæ statim perrexerunt in segetes Philisthinorum. Quibus succensis, et comportatæ jam fruges, et adhuc stantes in stipula, concrematæ sunt, in tantum ut vineas quoque et oliveta flamma consumeret.
JDG 15:6 Dixeruntque Philisthiim: Quis fecit hanc rem? Quibus dictum est: Samson gener Thamnathæi: quia tulit uxorem ejus, et alteri tradidit, hæc operatus est. Ascenderuntque Philisthiim, et combusserunt tam mulierem quam patrem ejus.
JDG 15:7 Quibus ait Samson: Licet hæc feceritis, tamen adhuc ex vobis expetam ultionem, et tunc quiescam.
JDG 15:8 Percussitque eos ingenti plaga, ita ut stupentes suram femori imponerent. Et descendens habitavit in spelunca petræ Etam.
JDG 15:9 Igitur ascendentes Philisthiim in terram Juda, castrametati sunt in loco, qui postea vocatus est Lechi, id est, Maxilla, ubi eorum effusus est exercitus.
JDG 15:10 Dixeruntque ad eos de tribu Juda: Cur ascendistis adversum nos? Qui responderunt: Ut ligemus Samson venimus, et reddamus ei quæ in nos operatus est.
JDG 15:11 Descenderunt ergo tria millia virorum de Juda ad specum silicis Etam, dixeruntque ad Samson: Nescis quod Philisthiim imperent nobis? quare hoc facere voluisti? Quibus ille ait: Sicut fecerunt mihi, sic feci eis.
JDG 15:12 Ligare, inquiunt, te venimus, et tradere in manus Philisthinorum. Quibus Samson: Jurate, ait, et spondete mihi quod non occidatis me.
JDG 15:13 Dixerunt: Non te occidemus, sed vinctum trademus. Ligaveruntque eum duobus novis funibus, et tulerunt eum de petra Etam.
JDG 15:14 Qui cum venisset ad locum Maxillæ, et Philisthiim vociferantes occurrissent ei, irruit spiritus Domini in eum: et sicut solent ad odorem ignis lina consumi, ita vincula, quibus ligatus erat, dissipata sunt et soluta.
JDG 15:15 Inventamque maxillam, id est, mandibulam asini, quæ jacebat, arripiens interfecit in ea mille viros,
JDG 15:16 et ait: [In maxilla asini, in mandibula pulli asinarum, delevi eos, et percussi mille viros.]
JDG 15:17 Cumque hæc verba canens complesset, projecit mandibulam de manu, et vocavit nomen loci illius Ramathlechi, quod interpretatur, Elevatio maxillæ.
JDG 15:18 Sitiensque valde, clamavit ad Dominum, et ait: Tu dedisti in manu servi tui salutem hanc maximam atque victoriam: en siti morior, incidamque in manus incircumcisorum.
JDG 15:19 Aperuit itaque Dominus molarem dentem in maxilla asini, et egressæ sunt ex eo aquæ. Quibus haustis, refocillavit spiritum, et vires recepit. Idcirco appellatum est nomen loci illius, Fons invocantis de maxilla, usque in præsentem diem.
JDG 15:20 Judicavitque Israël in diebus Philisthiim viginti annis.
JDG 16:1 Abiit quoque in Gazam, et vidit ibi mulierem meretricem, ingressusque est ad eam.
JDG 16:2 Quod cum audissent Philisthiim, et percrebruisset apud eos intrasse urbem Samson, circumdederunt eum, positis in porta civitatis custodibus: et ibi tota nocte cum silentio præstolantes, ut facto mane exeuntem occiderent.
JDG 16:3 Dormivit autem Samson usque ad medium noctem: et inde consurgens, apprehendit ambas portæ fores cum postibus suis et sera, impositasque humeris suis portavit ad verticem montis, qui respicit Hebron.
JDG 16:4 Post hæc amavit mulierem, quæ habitabat in valle Sorec, et vocabatur Dalila.
JDG 16:5 Veneruntque ad eam principes Philisthinorum, atque dixerunt: Decipe eum, et disce ab illo, in quo habeat tantam fortitudinem, et quomodo eam superare valeamus, et vinctum affligere: quod si feceris, dabimus tibi singuli mille et centum argenteos.
JDG 16:6 Locuta est ergo Dalila ad Samson: Dic mihi, obsecro, in quo sit tua maxima fortitudo, et quid sit quo ligatus erumpere nequeas?
JDG 16:7 Cui respondit Samson: Si septem nerviceis funibus necdum siccis, et adhuc humentibus, ligatus fuero, infirmus ero ut ceteri homines.
JDG 16:8 Attuleruntque ad eam satrapæ Philisthinorum septem funes, ut dixerat: quibus vinxit eam,
JDG 16:9 latentibus apud se insidiis, et in cubiculo finem rei expectantibus: clamavitque ad eum: Philisthiim super te, Samson. Qui rupit vincula, quomodo si rumpat quis filum de stuppæ tortum putamine, cum odorem ignis acceperit: et non est cognitum in quo esset fortitudo ejus.
JDG 16:10 Dixitque ad eum Dalila: Ecce illusisti mihi, et falsum locutus es: saltem nunc indica mihi quo ligari debeas.
JDG 16:11 Cui ille respondit: Si ligatus fuero novis funibus, qui numquam fuerunt in opere, infirmus ero, et aliorum hominum similis.
JDG 16:12 Quibus rursum Dalila vinxit eum, et clamavit: Philisthiim super te, Samson: in cubiculo insidiis præparatis. Qui ita rupit vincula quasi fila telarum.
JDG 16:13 Dixitque Dalila rursum ad eum: Usquequo decipis me, et falsum loqueris? ostende quo vinciri debeas. Cui respondit Samson: Si septem crines capitis mei cum licio plexueris, et clavum his circumligatum terræ fixeris, infirmus ero.
JDG 16:14 Quod cum fecisset Dalila, dixit ad eum: Philisthiim super te, Samson. Qui consurgens de somno extraxit clavum cum crinibus et licio.
JDG 16:15 Dixitque ad eum Dalila: Quomodo dicis quod amas me, cum animus tuus non sit mecum? Per tres vices mentitus es mihi, et noluisti dicere in quo sit maxima fortitudo tua.
JDG 16:16 Cumque molesta esset ei, et per multos dies jugiter adhæreret, spatium ad quietem non tribuens, defecit anima ejus, et ad mortem usque lassata est.
JDG 16:17 Tunc aperiens veritatem rei, dixit ad eam: Ferrum numquam ascendit super caput meum, quia nazaræus, id est, consecratus Deo, sum de utero matris meæ: si rasum fuerit caput meum, recedet a me fortitudo mea, et deficiam, eroque sicut ceteri homines.
JDG 16:18 Vidensque illa quod confessus ei esset omnem animum suum, misit ad principes Philisthinorum ac mandavit: Ascende adhuc semel, quia nunc mihi aperuit cor suum. Qui ascenderunt assumpta pecunia, quam promiserant.
JDG 16:19 At illa dormire eum fecit super genua sua, et in sinu suo reclinare caput. Vocavitque tonsorem, et rasit septem crines ejus, et cœpit abigere eum, et a se repellere: statim enim ab eo fortitudo discessit.
JDG 16:20 Dixitque: Philisthiim super te, Samson. Qui de somno consurgens, dixit in animo suo: Egrediar sicut ante feci, et me excutiam: nesciens quod recessisset ab eo Dominus.
JDG 16:21 Quem cum apprehendissent Philisthiim, statim eruerunt oculos ejus, et duxerunt Gazam vinctum catenis, et clausum in carcere molere fecerunt.
JDG 16:22 Jamque capilli ejus renasci cœperunt.
JDG 16:23 Principes Philisthinorum convenerunt in unum ut immolarent hostias magnificas Dagon deo suo, et epularentur, dicentes: Tradidit deus noster inimicum nostrum Samson in manus nostras.
JDG 16:24 Quod etiam populus videns, laudabat deum suum, eademque dicebat: Tradidit deus noster adversarium nostrum in manus nostras, qui delevit terram nostram, et occidit plurimos.
JDG 16:25 Lætantesque per convivia, sumptis jam epulis, præceperunt ut vocaretur Samson, et ante eos luderet. Qui adductus de carcere ludebat ante eos, feceruntque eum stare inter duas columnas.
JDG 16:26 Qui dixit puero regenti gressus suos: Dimitte me, ut tangam columnas, quibus omnis imminet domus, et recliner super eas, et paululum requiescam.
JDG 16:27 Domus autem erat plena virorum ac mulierum, et erant ibi omnes principes Philisthinorum, ac de tecto et solario circiter tria millia utriusque sexus spectantes ludentem Samson.
JDG 16:28 At ille invocato Domino ait: Domine Deus, memento mei, et redde mihi nunc fortitudinem pristinam, Deus meus, ut ulciscar me de hostibus meis, et pro amissione duorum luminum unam ultionem recipiam.
JDG 16:29 Et apprehendens ambas columnas quibus innitebatur domus, alteramque earum dextera et alteram læva tenens,
JDG 16:30 ait: Moriatur anima mea cum Philisthiim. Concussisque fortiter columnis, cecidit domus super omnes principes, et ceteram multitudinem quæ ibi erat: multoque plures interfecit moriens, quam ante vivus occiderat.
JDG 16:31 Descendentes autem fratres ejus et universa cognatio, tulerunt corpus ejus, et sepelierunt inter Saraa et Esthaol in sepulchro patris sui Manue: judicavitque Israël viginti annis.
JDG 17:1 Fuit eo tempore vir quidam de monte Ephraim nomine Michas,
JDG 17:2 qui dixit matri suæ: Mille et centum argenteos, quos separaveras tibi, et super quibus me audiente juraveras, ecce ego habeo, et apud me sunt. Cui illa respondit: Benedictus filius meus Domino.
JDG 17:3 Reddidit ergo eos matri suæ, quæ dixerat ei: Consecravi et vovi hoc argentum Domino, ut de manu mea suscipiat filius meus, et faciat sculptile atque conflatile: et nunc trado illud tibi.
JDG 17:4 Reddidit igitur eos matri suæ: quæ tulit ducentos argenteos, et dedit eos argentario, ut faceret ex eis sculptile atque conflatile, quod fuit in domo Michæ.
JDG 17:5 Qui ædiculam quoque in ea deo separavit, et fecit ephod, et theraphim, id est, vestem sacerdotalem, et idola: implevitque unius filiorum suorum manum, et factus est ei sacerdos.
JDG 17:6 In diebus illis non erat rex in Israël, sed unusquisque quod sibi rectum videbatur, hoc faciebat.
JDG 17:7 Fuit quoque alter adolescens de Bethlehem Juda, ex cognatione ejus: eratque ipse Levites, et habitabat ibi.
JDG 17:8 Egressusque de civitate Bethlehem, peregrinari voluit ubicumque sibi commodum reperisset. Cumque venisset in montem Ephraim, iter faciens, et declinasset parumper in domum Michæ,
JDG 17:9 interrogatus est ab eo unde venisset. Qui respondit: Levita sum de Bethlehem Juda, et vado ut habitem ubi potuero, et utile mihi esse perspexero.
JDG 17:10 Dixitque Michas: Mane apud me, et esto mihi parens ac sacerdos: daboque tibi per annos singulos decem argenteos, ac vestem duplicem, et quæ ad victum sunt necessaria.
JDG 17:11 Acquievit, et mansit apud hominem, fuitque illi quasi unus de filiis.
JDG 17:12 Implevitque Michas manum ejus, et habuit puerum sacerdotem apud se:
JDG 17:13 Nunc scio, dicens, quod benefaciet mihi Deus habenti Levitici generis sacerdotem.
JDG 18:1 In diebus illis non erat rex in Israël, et tribus Dan quærebat possessionem sibi, ut habitaret in ea: usque ad illum enim diem inter ceteras tribus sortem non acceperat.
JDG 18:2 Miserunt ergo filii Dan stirpis et familiæ suæ quinque viros fortissimos de Saraa et Esthaol, ut explorarent terram, et diligenter inspicerent: dixeruntque eis: Ite, et considerate terram. Qui cum pergentes venissent in montem Ephraim, et intrassent domum Michæ, requieverunt ibi:
JDG 18:3 et agnoscentes vocem adolescentis Levitæ, utentesque illius diversorio, dixerunt ad eum: Quis te huc adducit? quid hic agis? quam ob causam huc venire voluisti?
JDG 18:4 Qui respondit eis: Hæc et hæc præstitit mihi Michas, et me mercede conduxit, ut sim ei sacerdos.
JDG 18:5 Rogaverunt autem eum ut consuleret Dominum ut scire possent an prospero itinere pergerent, et res haberet effectum.
JDG 18:6 Qui respondit eis: Ite in pace: Dominus respicit viam vestram, et iter quo pergitis.
JDG 18:7 Euntes igitur quinque viri venerunt Lais: videruntque populum habitantem in ea absque ullo timore, juxta consuetudinem Sidoniorum, securum et quietum, nullo ei penitus resistente, magnarumque opum, et procul a Sidone atque a cunctis hominibus separatum.
JDG 18:8 Reversique ad fratres suos in Saraa et Esthaol, et quid egissent sciscitantibus responderunt:
JDG 18:9 Surgite, ascendamus ad eos: vidimus enim terram valde opulentam et uberem. Nolite negligere, nolite cessare: eamus, et possideamus eam: nullus erit labor.
JDG 18:10 Intrabimus ad securos, in regionem latissimam, tradetque nobis Dominus locum, in quo nullius rei est penuria eorum quæ gignuntur in terra.
JDG 18:11 Profecti igitur sunt de cognatione Dan, id est, de Saraa et Esthaol, sexcenti viri accincti armis bellicis,
JDG 18:12 ascendentesque manserunt in Cariathiarim Judæ: qui locus ex eo tempore Castrorum Dan nomen accepit, et est post tergum Cariathiarim.
JDG 18:13 Inde transierunt in montem Ephraim. Cumque venissent ad domum Michæ,
JDG 18:14 dixerunt quinque viri, qui prius missi fuerant ad considerandam terram Lais, ceteris fratribus suis: Nostis quod in domibus istis sit ephod, et theraphim, et sculptile, atque conflatile: videte quid vobis placeat.
JDG 18:15 Et cum paululum declinassent, ingressi sunt domum adolescentis Levitæ, qui erat in domo Michæ: salutaveruntque eum verbis pacificis.
JDG 18:16 Sexcenti autem viri ita ut erant armati, stabant ante ostium.
JDG 18:17 At illi, qui ingressi fuerant domum juvenis, sculptile, et ephod, et theraphim, atque conflatile tollere nitebantur, et sacerdos stabat ante ostium, sexcentis viris fortissimis haud procul expectantibus.
JDG 18:18 Tulerunt igitur qui intraverant sculptile, ephod, et idola, atque conflatile. Quibus dixit sacerdos: Quid facitis?
JDG 18:19 Cui responderunt: Tace et pone digitum super os tuum: venique nobiscum, ut habeamus te patrem, ac sacerdotem. Quid tibi melius est, ut sis sacerdos in domo unius viri, an in una tribu et familia in Israël?
JDG 18:20 Quod cum audisset, acquievit sermonibus eorum, et tulit ephod, et idola, ac sculptile, et profectus est cum eis.
JDG 18:21 Qui cum pergerent, et ante se ire fecissent parvulos ac jumenta, et omne quod erat pretiosum,
JDG 18:22 et jam a domo Michæ essent procul, viri qui habitabant in ædibus Michæ conclamantes secuti sunt,
JDG 18:23 et post tergum clamare cœperunt. Qui cum respexissent, dixerunt ad Micham: Quid tibi vis? cur clamas?
JDG 18:24 Qui respondit: Deos meos, quos mihi feci, tulistis, et sacerdotem, et omnia quæ habeo, et dicitis: Quid tibi est?
JDG 18:25 Dixeruntque ei filii Dan: Cave ne ultra loquaris ad nos, et veniant ad te viri animo concitati, et ipse cum omni domo tua pereas.
JDG 18:26 Et sic cœpto itinere perrexerunt. Videns autem Michas quod fortiores se essent, reversus est in domum suam.
JDG 18:27 Sexcenti autem viri tulerunt sacerdotem, et quæ supra diximus: veneruntque in Lais ad populum quiescentem atque securum, et percusserunt eos in ore gladii: urbemque incendio tradiderunt,
JDG 18:28 nullo penitus ferente præsidium, eo quod procul habitarent a Sidone, et cum nullo hominum haberent quidquam societatis ac negotii. Erat autem civitas sita in regione Rohob: quam rursum exstruentes habitaverunt in ea,
JDG 18:29 vocato nomine civitatis Dan, juxta vocabulum patris sui, quem genuerat Israël, quæ prius Lais dicebatur.
JDG 18:30 Posueruntque sibi sculptile, et Jonathan filium Gersam filii Moysi ac filios ejus sacerdotes in tribu Dan, usque ad diem captivitatis suæ.
JDG 18:31 Mansitque apud eos idolum Michæ omni tempore quo fuit domus Dei in Silo. In diebus illis non erat rex in Israël.
JDG 19:1 Fuit quidam vir Levites habitans in latere montis Ephraim, qui accepit uxorem de Bethlehem Juda:
JDG 19:2 quæ reliquit eum, et reversa est in domum patris sui in Bethlehem, mansitque apud eum quatuor mensibus.
JDG 19:3 Secutusque est eam vir suus, volens reconciliari ei, atque blandiri, et secum reducere, habens in comitatu puerum et duos asinos: quæ suscepit eum, et introduxit in domum patris sui. Quod cum audisset socer ejus, eumque vidisset, occurrit ei lætus,
JDG 19:4 et amplexatus est hominem. Mansitque gener in domo soceri tribus diebus, comedens cum eo et bibens familiariter.
JDG 19:5 Die autem quarto de nocte consurgens, proficisci voluit: quem tenuit socer, et ait ad eum: Gusta prius pauxillum panis, et conforta stomachum, et sic proficisceris.
JDG 19:6 Sederuntque simul, ac comederunt et biberunt. Dixitque pater puellæ ad generum suum: Quæso te ut hodie hic maneas, pariterque lætemur.
JDG 19:7 At ille consurgens, cœpit velle proficisci. Et nihilominus obnixe eum socer tenuit, et apud se fecit manere.
JDG 19:8 Mane autem facto, parabat Levites iter. Cui socer rursum: Oro te, inquit, ut paululum cibi capias, et assumptis viribus donec increscat dies, postea proficiscaris. Comederunt ergo simul.
JDG 19:9 Surrexitque adolescens, ut pergeret cum uxore sua et puero. Cui rursum locutus est socer: Considera quod dies ad occasum declivior sit, et propinquat ad vesperum: mane apud me etiam hodie, et duc lætum diem, et cras proficisceris ut vadas in domum tuam.
JDG 19:10 Noluit gener acquiescere sermonibus ejus: sed statim perrexit, et venit contra Jebus, quæ altero nomine vocatur Jerusalem, ducens secum duos asinos onustos, et concubinam.
JDG 19:11 Jamque erant juxta Jebus, et dies mutabatur in noctem: dixitque puer ad dominum suum: Veni, obsecro: declinemus ad urbem Jebusæorum, et maneamus in ea.
JDG 19:12 Cui respondit dominus: Non ingrediar oppidum gentis alienæ, quæ non est de filiis Israël: sed transibo usque Gabaa,
JDG 19:13 et cum illuc pervenero, manebimus in ea, aut certe in urbe Rama.
JDG 19:14 Transierunt ergo Jebus, et cœptum carpebant iter, occubuitque eis sol juxta Gabaa, quæ est in tribu Benjamin:
JDG 19:15 diverteruntque ad eam, ut manerent ibi. Quo cum intrassent, sedebant in platea civitatis, et nullus eos recipere voluit hospitio.
JDG 19:16 Et ecce, apparuit homo senex, revertens de agro et de opere suo vesperi, qui et ipse de monte erat Ephraim, et peregrinus habitabat in Gabaa: homines autem regionis illius erant filii Jemini.
JDG 19:17 Elevatisque oculis, vidit senex sedentem hominem cum sarcinulis suis in platea civitatis, et dixit ad eum: Unde venis? et quo vadis?
JDG 19:18 Qui respondit ei: Profecti sumus de Bethlehem Juda, et pergimus ad locum nostrum, qui est in latere montis Ephraim, unde ieramus in Bethlehem: et nunc vadimus ad domum Dei, nullusque sub tectum suum nos vult recipere,
JDG 19:19 habentes paleas et fœnum in asinorum pabulum, et panem ac vinum in meos et ancillæ tuæ usus, et pueri qui mecum est: nulla re indigemus nisi hospitio.
JDG 19:20 Cui respondit senex: Pax tecum sit, ego præbebo omnia quæ necessaria sunt: tantum, quæso, ne in platea maneas.
JDG 19:21 Introduxitque eum in domum suam, et pabulum asinis præbuit: ac postquam laverunt pedes suos, recepit eos in convivium.
JDG 19:22 Illis epulantibus, et post laborem itineris cibo et potu reficientibus corpora, venerunt viri civitatis illius, filii Belial (id est, absque jugo), et circumdantes domum senis, fores pulsare cœperunt, clamantes ad dominum domus atque dicentes: Educ virum, qui ingressus est domum tuam, ut abutamur eo.
JDG 19:23 Egressusque est ad eos senex, et ait: Nolite, fratres, nolite facere malum hoc, quia ingressus est homo hospitium meum: et cessate ab hac stultitia.
JDG 19:24 Habeo filiam virginem, et hic homo habet concubinam: educam eas ad vos, ut humilietis eas, et vestram libidinem compleatis: tantum, obsecro, ne scelus hoc contra naturam operemini in virum.
JDG 19:25 Nolebant acquiescere sermonibus illius: quod cernens homo, eduxit ad eos concubinam suam, et eis tradidit illudendam: qua cum tota nocte abusi essent, dimiserunt eam mane.
JDG 19:26 At mulier, recedentibus tenebris, venit ad ostium domus, ubi manebat dominus suus, et ibi corruit.
JDG 19:27 Mane facto, surrexit homo, et aperuit ostium, ut cœptam expleret viam: et ecce concubina ejus jacebat ante ostium sparsis in limine manibus.
JDG 19:28 Cui ille, putans eam quiescere, loquebatur: Surge, et ambulemus. Qua nihil respondente, intelligens quod erat mortua, tulit eam, et imposuit asino, reversusque est in domum suam.
JDG 19:29 Quam cum esset ingressus, arripuit gladium, et cadaver uxoris cum ossibus suis in duodecim partes ac frustra concidens, misit in omnes terminos Israël.
JDG 19:30 Quod cum vidissent singuli, conclamabant: Numquam res talis facta est in Israël, ex eo die quo ascenderunt patres nostri de Ægypto usque in præsens tempus: ferte sententiam, et in commune decernite quid facto opus sit.
JDG 20:1 Egressi itaque sunt omnes filii Israël, et pariter congregati, quasi vir unus, de Dan usque Bersabee, et terra Galaad, ad Dominum in Maspha.
JDG 20:2 Omnesque anguli populorum, et cunctæ tribus Israël in ecclesiam populi Dei convenerunt, quadringenta millia peditum pugnatorum.
JDG 20:3 (Nec latuit filios Benjamin quod ascendissent filii Israël in Maspha.) Interrogatusque Levita, maritus mulieris interfectæ, quomodo tantum scelus perpetratum esset,
JDG 20:4 respondit: Veni in Gabaa Benjamin cum uxore mea, illucque diverti:
JDG 20:5 et ecce homines civitatis illius circumdederunt nocte domum in qua manebam, volentes me occidere, et uxorem meam incredibili furore libidinis vexantes, denique mortua est.
JDG 20:6 Quam arreptam, in frustra concidi, misique partes in omnes terminos possessionis vestræ: quia numquam tantum nefas, et tam grande piaculum, factum est in Israël.
JDG 20:7 Adestis, omnes filii Israël: decernite quid facere debeatis.
JDG 20:8 Stansque omnis populus, quasi unius hominis sermone respondit: Non recedemus in tabernacula nostra, nec suam quisquam intrabit domum:
JDG 20:9 sed hoc contra Gabaa in commune faciamus.
JDG 20:10 Decem viri eligantur e centum ex omnibus tribubus Israël, et centum de mille, et mille de decem millibus, ut comportent exercitui cibaria, et possimus pugnare contra Gabaa Benjamin, et reddere ei pro scelere, quod meretur.
JDG 20:11 Convenitque universus Israël ad civitatem, quasi homo unus eadem mente, unoque consilio.
JDG 20:12 Et miserunt nuntios ad omnem tribum Benjamin, qui dicerent: Cur tantum nefas in vobis repertum est?
JDG 20:13 Tradite homines de Gabaa, qui hoc flagitium perpetrarunt, ut moriantur, et auferatur malum de Israël. Qui noluerunt fratrum suorum filiorum Israël audire mandatum:
JDG 20:14 sed ex cunctis urbibus, quæ sortis suæ erant, convenerunt in Gabaa, ut illis ferrent auxilium, et contra universum populum Israël dimicarent.
JDG 20:15 Inventique sunt viginti quinque millia de Benjamin educentium gladium, præter habitatores Gabaa,
JDG 20:16 qui septingenti erant viri fortissimi, ita sinistra ut dextra præliantes: et sic fundis lapides ad certum jacientes, ut capillum quoque possent percutere, et nequaquam in alteram partem ictus lapidis deferretur.
JDG 20:17 Virorum quoque Israël, absque filiis Benjamin, inventa sunt quadringenta millia educentium gladium, et paratorum ad pugnam.
JDG 20:18 Qui surgentes venerunt in domum Dei, hoc est, in Silo: consulueruntque Deum, atque dixerunt: Quis erit in exercitu nostro princeps certaminis contra filios Benjamin? Quibus respondit Dominus: Judas sit dux vester.
JDG 20:19 Statimque filii Israël surgentes mane, castrametati sunt juxta Gabaa:
JDG 20:20 et inde procedentes ad pugnam contra Benjamin, urbem oppugnare cœperunt.
JDG 20:21 Egressique filii Benjamin de Gabaa, occiderunt de filiis Israël die illo viginti duo millia virorum.
JDG 20:22 Rursum filii Israël et fortitudine et numero confidentes, in eodem loco in quo prius certaverant, aciem direxerunt:
JDG 20:23 ita tamen ut prius ascenderent et flerent coram Domino usque ad noctem, consulerentque eum, et dicerent: Debeo ultra procedere ad dimicandum contra filios Benjamin fratres meos, an non? Quibus ille respondit: Ascendite ad eos, et inite certamen.
JDG 20:24 Cumque filii Israël altera die contra filios Benjamin ad prælium processissent,
JDG 20:25 eruperunt filii Benjamin de portis Gabaa: et occurrentes eis tanta in illos cæde bacchati sunt, ut decem et octo millia virorum educentium gladium prosternerent.
JDG 20:26 Quam ob rem omnes filii Israël venerunt in domum Dei, et sedentes flebant coram Domino: jejunaveruntque die illo usque ad vesperam, et obtulerunt ei holocausta, atque pacificas victimas,
JDG 20:27 et super statu suo interrogaverunt. Eo tempore ibi erat arca fœderis Dei,
JDG 20:28 et Phinees filius Eleazari filii Aaron præpositus domus. Consuluerunt igitur Dominum, atque dixerunt: Exire ultra debemus ad pugnam contra filios Benjamin fratres nostros, an quiescere? Quibus ait Dominus: Ascendite: cras enim tradam eos in manus vestras.
JDG 20:29 Posueruntque filii Israël insidias per circuitum urbis Gabaa:
JDG 20:30 et tertia vice, sicut semel et bis, contra Benjamin exercitum produxerunt.
JDG 20:31 Sed et filii Benjamin audacter eruperunt de civitate, et fugientes adversarios longius persecuti sunt, ita ut vulnerarent ex eis sicut primo die et secundo, et cæderent per duas semitas vertentes terga, quarum una ferebatur in Bethel et altera in Gabaa, atque prosternerent triginta circiter viros:
JDG 20:32 putaverunt enim solito eos more cedere. Qui fugam arte simulantes inierunt consilium ut abstraherent eos de civitate, et quasi fugientes ad supradictas semitas perducerent.
JDG 20:33 Omnes itaque filii Israël surgentes de sedibus suis, tetenderunt aciem in loco qui vocatur Baalthamar. Insidiæ quoque, quæ circa urbem erant, paulatim se aperire cœperunt,
JDG 20:34 et ab occidentali urbis parte procedere. Sed et alia decem millia virorum de universo Israël, habitatores urbis ad certamina provocabant. Ingravatumque est bellum contra filios Benjamin: et non intellexerunt quod ex omni parte illis instaret interitus.
JDG 20:35 Percussitque eos Dominus in conspectu filiorum Israël, et interfecerunt ex eis in illo die viginti quinque millia, et centum viros, omnes bellatores et educentes gladium.
JDG 20:36 Filii autem Benjamin cum se inferiores esse vidissent, cœperunt fugere. Quod cernentes filii Israël, dederunt eis ad fugiendum locum, ut ad præparatas insidias devenirent, quas juxta urbem posuerant.
JDG 20:37 Qui cum repente de latibulis surrexissent, et Benjamin terga cædentibus daret, ingressi sunt civitatem, et percusserunt eam in ore gladii.
JDG 20:38 Signum autem dederant filii Israël his quos in insidiis collocaverant, ut postquam urbem cepissent, ignem accenderent: ut ascendente in altum fumo, captam urbem demonstrarent.
JDG 20:39 Quod cum cernerent filii Israël in ipso certamine positi (putaverunt enim filii Benjamin eos fugere, et instantius persequebantur, cæsis de exercitu eorum triginta viris),
JDG 20:40 et viderent quasi columnam fumi de civitate conscendere: Benjamin quoque aspiciens retro, cum captam cerneret civitatem, et flammas in sublime ferri:
JDG 20:41 qui prius simulaverant fugam, versa facie fortius resistebant. Quod cum vidissent filii Benjamin, in fugam versi sunt,
JDG 20:42 et ad viam deserti ire cœperunt, illuc quoque eos adversariis persequentibus: sed et hi qui urbem succenderant, occurrerunt eis.
JDG 20:43 Atque ita factum est, ut ex utraque parte ab hostibus cæderentur, nec erat ulla requies morientium. Ceciderunt, atque prostrati sunt ad orientalem plagam urbis Gabaa.
JDG 20:44 Fuerunt autem qui in eodem loco interfecti sunt, decem et octo millia virorum, omnes robustissimi pugnatores.
JDG 20:45 Quod cum vidissent qui remanserant de Benjamin, fugerunt in solitudinem: et pergebant ad petram, cujus vocabulum est Remmon. In illa quoque fuga palantes, et in diversa tendentes, occiderunt quinque millia virorum. Et cum ultra tenderent, persecuti sunt eos, et interfecerunt etiam alia duo millia.
JDG 20:46 Et sic factum est, ut omnes qui ceciderant de Benjamin in diversis locis essent viginti quinque millia pugnatores ad bella promptissimi.
JDG 20:47 Remanserunt itaque de omni numero Benjamin, qui evadere et fugere in solitudinem potuerunt, sexcenti viri: sederuntque in petra Remmon mensibus quatuor.
JDG 20:48 Regressi autem filii Israël, omnes reliquias civitatis a viris usque ad jumenta gladio percusserunt, cunctasque urbes et viculos Benjamin vorax flamma consumpsit.
JDG 21:1 Juraverunt quoque filii Israël in Maspha, et dixerunt: Nullus nostrum dabit filiis Benjamin de filiabus suis uxorem.
JDG 21:2 Veneruntque omnes ad domum Dei in Silo, et in conspectu ejus sedentes usque ad vesperam, levaverunt vocem, et magno ululatu cœperunt flere, dicentes:
JDG 21:3 Quare, Domine Deus Israël, factum est hoc malum in populo tuo, ut hodie una tribus auferretur ex nobis?
JDG 21:4 Altera autem die diluculo consurgentes, exstruxerunt altare: obtuleruntque ibi holocausta, et pacificas victimas, et dixerunt:
JDG 21:5 Quis non ascendit in exercitu Domini de universis tribubus Israël? grandi enim juramento se constrinxerant, cum essent in Maspha, interfici eos qui defuissent.
JDG 21:6 Ductique pœnitentia filii Israël super fratre suo Benjamin, cœperunt dicere: Ablata est tribus una de Israël:
JDG 21:7 unde uxores accipient? omnes enim in commune juravimus, non daturos nos his filias nostras.
JDG 21:8 Idcirco dixerunt: Quis est de universis tribubus Israël, qui non ascendit ad Dominum in Maspha? Et ecce inventi sunt habitatores Jabes Galaad in illo exercitu non fuisse.
JDG 21:9 (Eo quoque tempore cum essent in Silo, nullus ex eis ibi repertus est.)
JDG 21:10 Miserunt itaque decem millia viros robustissimos, et præceperunt eis: Ite, et percutite habitatores Jabes Galaad in ore gladii, tam uxores quam parvulos eorum.
JDG 21:11 Et hoc erit quod observare debebitis: omne generis masculini, et mulieres quæ cognoverunt viros, interficite; virgines autem reservate.
JDG 21:12 Inventæque sunt de Jabes Galaad quadringentæ virgines, quæ nescierunt viri thorum: et adduxerunt eas ad castra in Silo, in terram Chanaan.
JDG 21:13 Miseruntque nuntios ad filios Benjamin, qui erant in petra Remmon, et præceperunt eis, ut eos susciperent in pace.
JDG 21:14 Veneruntque filii Benjamin in illo tempore, et datæ sunt eis uxores de filiabus Jabes Galaad: alias autem non repererunt, quas simili modo traderent.
JDG 21:15 Universusque Israël valde doluit, et egit pœnitentiam super interfectione unius tribus ex Israël.
JDG 21:16 Dixeruntque majores natu: Quid faciemus reliquis, qui non acceperunt uxores? omnes in Benjamin feminæ conciderunt,
JDG 21:17 et magna nobis cura, ingentique studio providendum est, ne una tribus deleatur ex Israël.
JDG 21:18 Filias enim nostras eis dare non possumus, constricti juramento et maledictione qua diximus: Maledictus qui dederit de filiabus suis uxorem Benjamin.
JDG 21:19 Ceperuntque consilium, atque dixerunt: Ecce solemnitas Domini est in Silo anniversaria, quæ sita est ad septentrionem urbis Bethel, et ad orientalem plagam viæ, quæ de Bethel tendit ad Sichimam, et ad meridiem oppidi Lebona.
JDG 21:20 Præceperuntque filiis Benjamin, atque dixerunt: Ite, ad latitate in vineis.
JDG 21:21 Cumque videritis filias Silo ad ducendos choros ex more procedere, exite repente de vineis, et rapite ex eis singuli uxores singulas, et pergite in terram Benjamin.
JDG 21:22 Cumque venerint patres earum, ac fratres, et adversum vos queri cœperint atque jurgari, dicemus eis: Miseremini eorum: non enim rapuerunt eas jure bellantium atque victorum: sed rogantibus ut acciperent, non dedistis, et a vestra parte peccatum est.
JDG 21:23 Feceruntque filii Benjamin ut sibi fuerat imperatum: et juxta numerum suum, rapuerunt sibi de his quæ ducebant choros, uxores singulas: abieruntque in possessionem suam ædificantes urbes, et habitantes in eis.
JDG 21:24 Filii quoque Israël reversi sunt per tribus et familias in tabernacula sua. In diebus illis non erat rex in Israël: sed unusquisque quod sibi rectum videbatur, hoc faciebat.
RUT 1:1 In diebus unius judicis, quando judices præerant, facta est fames in terra. Abiitque homo de Bethlehem Juda, ut peregrinaretur in regione Moabitide cum uxore sua ac duobus liberis.
RUT 1:2 Ipse vocabatur Elimelech, et uxor ejus Noëmi: et duo filii, alter Mahalon, et alter Chelion, Ephrathæi de Bethlehem Juda. Ingressique regionem Moabitidem, morabantur ibi.
RUT 1:3 Et mortuus est Elimelech maritus Noëmi: remansitque ipsa cum filiis.
RUT 1:4 Qui acceperunt uxores Moabitidas, quarum una vocabatur Orpha, altera vero Ruth. Manseruntque ibi decem annis,
RUT 1:5 et ambo mortui sunt, Mahalon videlicet et Chelion: remansitque mulier orbata duobus liberis ac marito.
RUT 1:6 Et surrexit ut in patriam pergeret cum utraque nuru sua de regione Moabitide: audierat enim quod respexisset Dominus populum suum, et dedisset eis escas.
RUT 1:7 Egressa est itaque de loco peregrinationis suæ, cum utraque nuru: et jam in via revertendi posita in terram Juda,
RUT 1:8 dixit ad eas: Ite in domum matris vestræ: faciat vobiscum Dominus misericordiam, sicut fecistis cum mortuis, et mecum.
RUT 1:9 Det vobis invenire requiem in domibus virorum quos sortituræ estis. Et osculata est eas. Quæ elevata voce flere cœperunt,
RUT 1:10 et dicere: Tecum pergemus ad populum tuum.
RUT 1:11 Quibus illa respondit: Revertimini, filiæ meæ, cur venitis mecum? num ultra habeo filios in utero meo, ut viros ex me sperare possitis?
RUT 1:12 Revertimini, filiæ meæ, et abite: jam enim senectute confecta sum, nec apta vinculo conjugali: etiamsi possem hac nocte concipere, et parere filios,
RUT 1:13 si eos expectare velitis donec crescant, et annos pubertatis impleant, ante eritis vetulæ quam nubatis. Nolite, quæso, filiæ meæ: quia vestra angustia magis me premit, et egressa est manus Domini contra me.
RUT 1:14 Elevata igitur voce, rursum flere cœperunt: Orpha osculata est socrum, ac reversa est; Ruth adhæsit socrui suæ:
RUT 1:15 cui dixit Noëmi: En reversa est cognata tua ad populum suum, et ad deos suos, vade cum ea.
RUT 1:16 Quæ respondit: Ne adverseris mihi ut relinquam te et abeam: quocumque enim perrexeris, pergam, et ubi morata fueris, et ego pariter morabor. Populus tuus populus meus, et Deus tuus Deus meus.
RUT 1:17 Quæ te terra morientem susceperit, in ea moriar: ibique locum accipiam sepulturæ. Hæc mihi faciat Dominus, et hæc addat, si non sola mors me et te separaverit.
RUT 1:18 Videns ergo Noëmi quod obstinato animo Ruth decrevisset secum pergere, adversari noluit, nec ad suos ultra reditum persuadere:
RUT 1:19 profectæque sunt simul, et venerunt in Bethlehem. Quibus urbem ingressis, velox apud cunctos fama percrebruit: dicebantque mulieres: Hæc est illa Noëmi.
RUT 1:20 Quibus ait: Ne vocetis me Noëmi (id est, pulchram), sed vocate me Mara (id est, amaram), quia amaritudine valde replevit me Omnipotens.
RUT 1:21 Egressa sum plena, et vacuam reduxit me Dominus. Cur ergo vocatis me Noëmi, quam Dominus humiliavit, et afflixit Omnipotens?
RUT 1:22 Venit ergo Noëmi cum Ruth Moabitide nuru sua, de terra peregrinationis suæ: ac reversa est in Bethlehem, quando primum hordea metebantur.
RUT 2:1 Erat autem viro Elimelech consanguineus, homo potens, et magnarum opum, nomine Booz.
RUT 2:2 Dixitque Ruth Moabitis ad socrum suam: Si jubes, vadam in agrum, et colligam spicas quæ fugerint manus metentium, ubicumque clementis in me patrisfamilias reperero gratiam. Cui illa respondit: Vade, filia mea.
RUT 2:3 Abiit itaque et colligebat spicas post terga metentium. Accidit autem ut ager ille haberet dominum nomine Booz, qui erat de cognatione Elimelech.
RUT 2:4 Et ecce, ipse veniebat de Bethlehem, dixitque messoribus: Dominus vobiscum. Qui responderunt ei: Benedicat tibi Dominus.
RUT 2:5 Dixitque Booz juveni, qui messoribus præerat: Cujus est hæc puella?
RUT 2:6 Cui respondit: Hæc est Moabitis, quæ venit cum Noëmi, de regione Moabitide,
RUT 2:7 et rogavit ut spicas colligeret remanentes, sequens messorum vestigia: et de mane usque nunc stat in agro, et ne ad momentum quidem domum reversa est.
RUT 2:8 Et ait Booz ad Ruth: Audi, filia, ne vadas in alterum agrum ad colligendum, nec recedas ab hoc loco: sed jungere puellis meis,
RUT 2:9 et ubi messuerint, sequere. Mandavi enim pueris meis, ut nemo molestus sit tibi: sed etiam si sitieris, vade ad sarcinulas, et bibe aquas, de quibus et pueri bibunt.
RUT 2:10 Quæ cadens in faciem suam et adorans super terram, dixit ad eum: Unde mihi hoc, ut invenirem gratiam ante oculos tuos, et nosse me dignareris peregrinam mulierem?
RUT 2:11 Cui ille respondit: Nuntiata sunt mihi omnia quæ feceris socrui tuæ post mortem viri tui: et quod reliqueris parentes tuos, et terram in qua nata es, et veneris ad populum, quem antea nesciebas.
RUT 2:12 Reddat tibi Dominus pro opere tuo, et plenam mercedem recipias a Domino Deo Israël, ad quem venisti, et sub cujus confugisti alas.
RUT 2:13 Quæ ait: Inveni gratiam apud oculos tuos, domine mi, qui consolatus es me, et locutus es ad cor ancillæ tuæ, quæ non sum similis unius puellarum tuarum.
RUT 2:14 Dixitque ad eam Booz: Quando hora vescendi fuerit, veni huc, et comede panem, et intinge buccellam tuam in aceto. Sedit itaque ad messorum latus, et congessit polentam sibi, comeditque et saturata est, et tulit reliquias.
RUT 2:15 Atque inde surrexit, ut spicas ex more colligeret. Præcepit autem Booz pueris suis, dicens: Etiamsi vobiscum metere voluerit, ne prohibeatis eam:
RUT 2:16 et de vestris quoque manipulis projicite de industria, et remanere permittite, ut absque rubore colligat, et colligentem nemo corripiat.
RUT 2:17 Collegit ergo in agro usque ad vesperam: et quæ collegerat virga cædens et excutiens, invenit hordei quasi ephi mensuram, id est, tres modios.
RUT 2:18 Quos portans reversa est in civitatem, et ostendit socrui suæ: insuper protulit, et dedit ei de reliquiis cibi sui, quo saturata fuerat.
RUT 2:19 Dixitque ei socrus sua: Ubi hodie collegisti, et ubi fecisti opus? sit benedictus qui misertus est tui. Indicavitque ei apud quem fuisset operata: et nomen dixit viri, quod Booz vocaretur.
RUT 2:20 Cui respondit Noëmi: Benedictus sit a Domino: quoniam eamdem gratiam, quam præbuerat vivis, servavit et mortuis. Rursumque ait: Propinquus noster est homo.
RUT 2:21 Et ait Ruth: Hoc quoque, inquit, præcepit mihi, ut tamdiu messoribus ejus jungerer, donec omnes segetes meterentur.
RUT 2:22 Cui dixit socrus: Melius est, filia mea, ut cum puellis ejus exeas ad metendum, ne in alieno agro quispiam resistat tibi.
RUT 2:23 Juncta est itaque puellis Booz: et tamdiu cum eis messuit, donec hordea et triticum in horreis conderentur.
RUT 3:1 Postquam autem reversa est ad socrum suam, audivit ab ea: Filia mea, quæram tibi requiem, et providebo ut bene sit tibi.
RUT 3:2 Booz iste, cujus puellis in agro juncta es, propinquus noster est, et hac nocte aream hordei ventilat.
RUT 3:3 Lavare igitur, et ungere, et induere cultioribus vestimentis, et descende in aream: non te videat homo, donec esum potumque finierit.
RUT 3:4 Quando autem ierit ad dormiendum, nota locum in quo dormiat: veniesque et discooperies pallium, quo operitur a parte pedum, et projicies te, et ibi jacebis: ipse autem dicet quid agere debeas.
RUT 3:5 Quæ respondit: Quidquid præceperis, faciam.
RUT 3:6 Descenditque in aream, et fecit omnia quæ sibi imperaverat socrus.
RUT 3:7 Cumque comedisset Booz, et bibisset, et factus esset hilarior, issetque ad dormiendum juxta acervum manipulorum, venit abscondite, et discooperto pallio, a pedibus ejus se projecit.
RUT 3:8 Et ecce, nocte jam media expavit homo, et conturbatus est: viditque mulierem jacentem ad pedes suos,
RUT 3:9 et ait illi: Quæ es? Illaque respondit: Ego sum Ruth ancilla tua: expande pallium tuum super famulam tuam, quia propinquus es.
RUT 3:10 Et ille: Benedicta, inquit, es a Domino, filia, et priorem misericordiam posteriore superasti: quia non est secuta juvenes, pauperes sive divites.
RUT 3:11 Noli ergo metuere, sed quidquid dixeris mihi, faciam tibi. Scit enim omnis populus, qui habitat intra portas urbis meæ, mulierem te esse virtutis.
RUT 3:12 Nec abnuo me propinquum, sed est alius me propinquior.
RUT 3:13 Quiesce hac nocte: et facto mane, si te voluerit propinquitatis jure retinere, bene res acta est: sin autem ille noluerit, ego te absque ulla dubitatione suscipiam, vivit Dominus. Dormi usque mane.
RUT 3:14 Dormivit itaque ad pedes ejus, usque ad noctis abscessum. Surrexit itaque antequam homines se cognoscerent mutuo, et dixit Booz: Cave ne quis noverit quod huc veneris.
RUT 3:15 Et rursum: Expande, inquit, pallium tuum, quo operiris, et tene utraque manu. Qua extendente, et tenente, mensus est sex modios hordei, et posuit super eam. Quæ portans ingressa est civitatem,
RUT 3:16 et venit ad socrum suam. Quæ dixit ei: Quid egisti, filia? Narravitque ei omnia, quæ sibi fecisset homo.
RUT 3:17 Et ait: Ecce sex modios hordei dedit mihi, et ait: Nolo vacuam te reverti ad socrum tuam.
RUT 3:18 Dixitque Noëmi: Expecta, filia, donec videamus quem res exitum habeat: neque enim cessabit homo, nisi compleverit quod locutus est.
RUT 4:1 Ascendit ergo Booz ad portam, et sedit ibi. Cumque vidisset propinquum præterire, de quo prius sermo habitus est, dixit ad eum: Declina paulisper, et sede hic: vocans eum nomine suo. Qui divertit, et sedit.
RUT 4:2 Tollens autem Booz decem viros de senioribus civitatis, dixit ad eos: Sedete hic.
RUT 4:3 Quibus sedentibus, locutus est ad propinquum: Partem agri fratris nostri Elimelech vendet Noëmi, quæ reversa est de regione Moabitide:
RUT 4:4 quod audire te volui, et tibi dicere coram cunctis sedentibus, et majoribus natu de populo meo. Si vis possidere jure propinquitatis, eme, et posside: sin autem displicet tibi, hoc ipsum indica mihi, ut sciam quid facere debeam: nullus enim est propinquus, excepto te, qui prior es, et me, qui secundus sum. At ille respondit: Ego agrum emam.
RUT 4:5 Cui dixit Booz: Quando emeris agrum de manu mulieris, Ruth quoque Moabitidem, quæ uxor defuncti fuit, debes accipere: ut suscites nomen propinqui tui in hæreditate sua.
RUT 4:6 Qui respondit: Cedo juri propinquitatis: neque enim posteritatem familiæ meæ delere debeo: tu meo utere privilegio, quo me libenter carere profiteor.
RUT 4:7 Hic autem erat mos antiquitus in Israël inter propinquos, ut siquando alter alteri suo juri cedebat, ut esset firma concessio, solvebat homo calceamentum suum, et dabat proximo suo: hoc erat testimonium cessionis in Israël.
RUT 4:8 Dixit ergo propinquo suo Booz: Tolle calceamentum tuum. Quod statim solvit de pede suo.
RUT 4:9 At ille majoribus natu, et universo populo: Testes vos, inquit, estis hodie, quod possederim omnis quæ fuerunt Elimelech, et Chelion, et Mahalon, tradente Noëmi;
RUT 4:10 et Ruth Moabitidem, uxorem Mahalon, in conjugium sumpserim, ut suscitem nomen defuncti in hæreditate sua, ne vocabulum ejus de familia sua ac fratribus et populo deleatur. Vos, inquam, hujus rei testes estis.
RUT 4:11 Respondit omnis populus, qui erat in porta, et majores natu: Nos testes sumus: faciat Dominus hanc mulierem, quæ ingreditur domum tuam, sicut Rachel et Liam, quæ ædificaverunt domum Israël: ut sit exemplum virtutis in Ephratha, et habeat celebre nomen in Bethlehem:
RUT 4:12 fiatque domus tua sicut domus Phares, quem Thamar peperit Judæ, de semine quod tibi dederit Dominus ex hac puella.
RUT 4:13 Tulit itaque Booz Ruth, et accepit uxorem: ingressusque est ad eam, et dedit illi Dominus ut conciperet, et pareret filium.
RUT 4:14 Dixeruntque mulieres ad Noëmi: Benedictus Dominus, qui non est passus ut deficeret successor familiæ tuæ, et vocaretur nomen ejus in Israël:
RUT 4:15 et habeas qui consoletur animam tuam, et enutriat senectutem: de nuru enim tua natus est, quæ te diligit, et multo tibi melior est, quam si septem haberes filios.
RUT 4:16 Susceptumque Noëmi puerum posuit in sinu suo, et nutricis ac gerulæ fungebatur officio.
RUT 4:17 Vicinæ autem mulieris congratulantes ei, et dicentes: Natus est filius Noëmi: vocaverunt nomen ejus Obed: hic est pater Isai, patris David.
RUT 4:18 Hæ sunt generationes Phares: Phares genuit Esron,
RUT 4:19 Esron genuit Aram, Aram genuit Aminadab,
RUT 4:20 Aminadab genuit Nahasson, Nahasson genuit Salmon,
RUT 4:21 Salmon genuit Booz, Booz genuit Obed,
RUT 4:22 Obed genuit Isai, Isai genuit David.
1SA 1:1 Fuit vir unus de Ramathaimsophim, de monte Ephraim, et nomen ejus Elcana, filius Jeroham, filii Eliu, filii Thohu, filii Suph, Ephrathæus:
1SA 1:2 et habuit duas uxores, nomen uni Anna, et nomen secundæ Phenenna. Fueruntque Phenennæ filii: Annæ autem non erant liberi.
1SA 1:3 Et ascendebat vir ille de civitate sua statutis diebus, ut adoraret et sacrificaret Domino exercituum in Silo. Erant autem ibi duo filii Heli, Ophni et Phinees, sacerdotes Domini.
1SA 1:4 Venit ergo dies, et immolavit Elcana, deditque Phenennæ uxori suæ, et cunctis filiis ejus et filiabus, partes:
1SA 1:5 Annæ autem dedit partem unam tristis, quia Annam diligebat. Dominus autem concluserat vulvam ejus.
1SA 1:6 Affligebat quoque eam æmula ejus, et vehementer angebat, in tantum ut exprobraret quod Dominus conclusisset vulvam ejus:
1SA 1:7 sicque faciebat per singulos annos: cum redeunte tempore ascenderent ad templum Domini, et sic provocabat eam: porro illa flebat, et non capiebat cibum.
1SA 1:8 Dixit ergo ei Elcana vir suus: Anna, cur fles? et quare non comedis? et quam ob rem affligitur cor tuum? numquid non ego melior tibi sum, quam decem filii?
1SA 1:9 Surrexit autem Anna postquam comederat et biberat in Silo. Et Heli sacerdote sedente super sellam ante postes templi Domini,
1SA 1:10 cum esset Anna amaro animo, oravit ad Dominum, flens largiter,
1SA 1:11 et votum vovit, dicens: Domine exercituum, si respiciens videris afflictionem famulæ tuæ, et recordatus mei fueris, nec oblitus ancillæ tuæ, dederisque servæ tuæ sexum virilem: dabo eum Domino omnibus diebus vitæ ejus, et novacula non ascendet super caput ejus.
1SA 1:12 Factum est autem, cum illa multiplicaret preces coram Domino, ut Heli observaret os ejus.
1SA 1:13 Porro Anna loquebatur in corde suo, tantumque labia illius movebantur, et vox penitus non audiebatur. Æstimavit ergo eam Heli temulentam,
1SA 1:14 dixitque ei: Usquequo ebria eris? digere paulisper vinum, quo mades.
1SA 1:15 Respondens Anna: Nequaquam, inquit, domine mi: nam mulier infelix nimis ego sum: vinumque et omne quod inebriare potest, non bibi, sed effudi animam meam in conspectu Domini.
1SA 1:16 Ne reputes ancillam tuam quasi unam de filiabus Belial: quia ex multitudine doloris et mœroris mei locuta sum usque in præsens.
1SA 1:17 Tunc Heli ait ei: Vade in pace: et Deus Israël det tibi petitionem tuam quam rogasti eum.
1SA 1:18 Et illa dixit: Utinam inveniat ancilla tua gratiam in oculis tuis. Et abiit mulier in viam suam, et comedit, vultusque illius non sunt amplius in diversa mutati.
1SA 1:19 Et surrexerunt mane, et adoraverunt coram Domino: reversique sunt, et venerunt in domum suam Ramatha. Cognovit autem Elcana Annam uxorem suam: et recordatus est ejus Dominus.
1SA 1:20 Et factum est post circulum dierum, concepit Anna, et peperit filium: vocavitque nomen ejus Samuel, eo quod a Domino postulasset eum.
1SA 1:21 Ascendit autem vir ejus Elcana, et omnis domus ejus, ut immolaret Domino hostiam solemnem, et votum suum.
1SA 1:22 Et Anna non ascendit: dixit enim viro suo: Non vadam donec ablactetur infans, et ducam eum, ut appareat ante conspectum Domini, et maneat ibi jugiter.
1SA 1:23 Et ait ei Elcana vir suus: Fac quod bonum tibi videtur, et mane donec ablactes eum: precorque ut impleat Dominus verbum suum. Mansit ergo mulier, et lactavit filium suum, donec amoveret eum a lacte.
1SA 1:24 Et adduxit eum secum, postquam ablactaverat, in vitulis tribus, et tribus modiis farinæ, et amphora vini, et adduxit eum ad domum Domini in Silo. Puer autem erat adhuc infantulus:
1SA 1:25 et immolaverunt vitulum, et obtulerunt puerum Heli.
1SA 1:26 Et ait Anna: Obsecro mi domine, vivit anima tua, domine: ego sum illa mulier, quæ steti coram te hic orans Dominum.
1SA 1:27 Pro puero isto oravi, et dedit mihi Dominus petitionem meam quam postulavi eum.
1SA 1:28 Idcirco et ego commodavi eum Domino cunctis diebus quibus fuerit commodatus Domino. Et adoraverunt ibi Dominum. Et oravit Anna, et ait:
1SA 2:1 [Exultavit cor meum in Domino, et exaltatum est cornu meum in Deo meo; dilatatum est os meum super inimicos meos: quia lætata sum in salutari tuo.
1SA 2:2 Non est sanctus, ut est Dominus, neque enim est alius extra te, et non est fortis sicut Deus noster.
1SA 2:3 Nolite multiplicare loqui sublimia gloriantes; recedant vetera de ore vestro: quia Deus scientiarum Dominus est, et ipsi præparantur cogitationes.
1SA 2:4 Arcus fortium superatus est, et infirmi accincti sunt robore.
1SA 2:5 Repleti prius, pro panibus se locaverunt: et famelici saturati sunt, donec sterilis peperit plurimos: et quæ multos habebat filios, infirmata est.
1SA 2:6 Dominus mortificat et vivificat; deducit ad inferos et reducit.
1SA 2:7 Dominus pauperem facit et ditat, humiliat et sublevat.
1SA 2:8 Suscitat de pulvere egenum, et de stercore elevat pauperem: ut sedeat cum principibus, et solium gloriæ teneat. Domini enim sunt cardines terræ, et posuit super eos orbem.
1SA 2:9 Pedes sanctorum suorum servabit, et impii in tenebris conticescent: quia non in fortitudine sua roborabitur vir.
1SA 2:10 Dominum formidabunt adversarii ejus: et super ipsos in cælis tonabit. Dominus judicabit fines terræ, et dabit imperium regi suo, et sublimabit cornu christi sui.]
1SA 2:11 Et abiit Elcana Ramatha, in domum suam: puer autem erat minister in conspectu Domini ante faciem Heli sacerdotis.
1SA 2:12 Porro filii Heli, filii Belial, nescientes Dominum,
1SA 2:13 neque officium sacerdotum ad populum: sed quicumque immolasset victimam, veniebat puer sacerdotis, dum coquerentur carnes, et habebat fuscinulam tridentem in manu sua,
1SA 2:14 et mittebat eam in lebetem, vel in caldariam, aut in ollam, sive in cacabum: et omne quod levabat fuscinula, tollebat sacerdos sibi: sic faciebant universo Israëli venientium in Silo.
1SA 2:15 Etiam antequam adolerent adipem, veniebat puer sacerdotis, et dicebat immolanti: Da mihi carnem, ut coquam sacerdoti: non enim accipiam a te carnem coctam, sed crudam.
1SA 2:16 Dicebatque illi immolans: Incendatur primum juxta morem hodie adeps, et tolle tibi quantumcumque desiderat anima tua. Qui respondens aiebat ei: Nequaquam: nunc enim dabis, alioquin tollam vi.
1SA 2:17 Erat ergo peccatum puerorum grande nimis coram Domino: quia retrahebant homines a sacrificio Domini.
1SA 2:18 Samuel autem ministrabat ante faciem Domini, puer accinctus ephod lineo.
1SA 2:19 Et tunicam parvam faciebat ei mater sua, quam afferebat statutis diebus, ascendens cum viro suo, ut immolaret hostiam solemnem.
1SA 2:20 Et benedixit Heli Elcanæ et uxori ejus: dixitque ei: Reddat tibi Dominus semen de muliere hac, pro fœnore quod commodasti Domino. Et abierunt in locum suum.
1SA 2:21 Visitavit ergo Dominus Annam, et concepit, et peperit tres filios, et duas filias: et magnificatus est puer Samuel apud Dominum.
1SA 2:22 Heli autem erat senex valde, et audivit omnia quæ faciebant filii sui universo Israëli, et quomodo dormiebant cum mulieribus quæ observabant ad ostium tabernaculi:
1SA 2:23 et dixit eis: Quare facitis res hujuscemodi quas ego audio, res pessimas, ab omni populo?
1SA 2:24 Nolite, filii mei: non enim est bona fama quam ego audio, ut transgredi faciatis populum Domini.
1SA 2:25 Si peccaverit vir in virum, placari ei potest Deus: si autem in Dominum peccaverit vir, quis orabit pro eo? Et non audierunt vocem patris sui: quia voluit Dominus occidere eos.
1SA 2:26 Puer autem Samuel proficiebat atque crescebat, et placebat tam Domino quam hominibus.
1SA 2:27 Venit autem vir Dei ad Heli, et ait ad eum: Hæc dicit Dominus: Numquid non aperte revelatus sum domui patris tui, cum essent in Ægypto in domo Pharaonis?
1SA 2:28 Et elegi eum ex omnibus tribubus Israël mihi in sacerdotem, ut ascenderet ad altare meum, et adoleret mihi incensum, et portaret ephod coram me: et dedi domui patris tui omnia de sacrificiis filiorum Israël.
1SA 2:29 Quare calce abjecistis victimam meam, et munera mea quæ præcepi ut offerrentur in templo: et magis honorasti filios tuos quam me, ut comederetis primitias omnis sacrificii Israël populi mei?
1SA 2:30 Propterea ait Dominus Deus Israël: Loquens locutus sum, ut domus tua, et domus patris tui, ministraret in conspectu meo usque in sempiternum. Nunc autem dicit Dominus: Absit hoc a me: sed quicumque glorificaverit me, glorificabo eum: qui autem contemnunt me, erunt ignobiles.
1SA 2:31 Ecce dies veniunt, et præcidam brachium tuum, et brachium domus patris tui, ut non sit senex in domo tua.
1SA 2:32 Et videbis æmulum tuum in templo, in universis prosperis Israël: et non erit senex in domo tua omnibus diebus.
1SA 2:33 Verumtamen non auferam penitus virum ex te ab altari meo: sed ut deficiant oculi tui, et tabescat anima tua: et pars magna domus tuæ morietur cum ad virilem ætatem venerit.
1SA 2:34 Hoc autem erit tibi signum, quod venturum est duobus filiis tuis, Ophni et Phinees: in die uno morientur ambo.
1SA 2:35 Et suscitabo mihi sacerdotem fidelem, qui juxta cor meum et animam meam faciet: et ædificabo ei domum fidelem, et ambulabit coram christo meo cunctis diebus.
1SA 2:36 Futurum est autem, ut quicumque remanserit in domo tua, veniat ut oretur pro eo, et offerat nummum argenteum, et tortam panis, dicatque: Dimitte me, obsecro, ad unam partem sacerdotalem, ut comedam buccellam panis.
1SA 3:1 Puer autem Samuel ministrabat Domino coram Heli, et sermo Domini erat pretiosus in diebus illis: non erat visio manifesta.
1SA 3:2 Factum est ergo in die quadam, Heli jacebat in loco suo, et oculi ejus caligaverant, nec poterat videre:
1SA 3:3 lucerna Dei antequam extingueretur, Samuel dormiebat in templo Domini, ubi erat arca Dei.
1SA 3:4 Et vocavit Dominus Samuel. Qui respondens, ait: Ecce ego.
1SA 3:5 Et cucurrit ad Heli, et dixit: Ecce ego: vocasti enim me. Qui dixit: Non vocavi: revertere, et dormi. Et abiit, et dormivit.
1SA 3:6 Et adjecit Dominus rursum vocare Samuelem. Consurgensque Samuel, abiit ad Heli, et dixit: Ecce ego, quia vocasti me. Qui respondit: Non vocavi te, fili mi: revertere et dormi.
1SA 3:7 Porro Samuel necdum sciebat Dominum, neque revelatus fuerat ei sermo Domini.
1SA 3:8 Et adjecit Dominus, et vocavit adhuc Samuelem tertio. Qui consurgens abiit ad Heli,
1SA 3:9 et ait: Ecce ego, quia vocasti me. Intellexit ergo Heli quia Dominus vocaret puerum: et ait ad Samuelem: Vade, et dormi: et si deinceps vocaverit te, dices: Loquere, Domine, quia audit servus tuus. Abiit ergo Samuel, et dormivit in loco suo.
1SA 3:10 Et venit Dominus, et stetit: et vocavit, sicut vocaverat secundo: Samuel, Samuel. Et ait Samuel: Loquere, Domine, quia audit servus tuus.
1SA 3:11 Et dixit Dominus ad Samuelem: Ecce ego facio verbum in Israël, quod quicumque audierit, tinnient ambæ aures ejus.
1SA 3:12 In die illa suscitabo adversum Heli omnia quæ locutus sum super domum ejus: incipiam, et complebo.
1SA 3:13 Prædixi enim ei quod judicaturus essem domum ejus in æternum propter iniquitatem, eo quod noverat indigne agere filios suos, et non corripuerit eos.
1SA 3:14 Idcirco juravi domui Heli quod non expietur iniquitas domus ejus victimis et muneribus usque in æternum.
1SA 3:15 Dormivit autem Samuel usque mane, aperuitque ostia domus Domini. Et Samuel timebat indicare visionem Heli.
1SA 3:16 Vocavit ergo Heli Samuelem, et dixit: Samuel fili mi? Qui respondens ait: Præsto sum.
1SA 3:17 Et interrogavit eum: Quis est sermo, quem locutus est Dominus ad te? oro te ne celaveris me: hæc faciat tibi Deus, et hæc addat, si absconderis a me sermonem ex omnibus verbis quæ dicta sunt tibi.
1SA 3:18 Indicavit itaque ei Samuel universos sermones, et non abscondit ab eo. Et ille respondit: Dominus est: quod bonum est in oculis suis faciat.
1SA 3:19 Crevit autem Samuel, et Dominus erat cum eo, et non cecidit ex omnibus verbis ejus in terram.
1SA 3:20 Et cognovit universus Israël, a Dan usque Bersabee, quod fidelis Samuel propheta esset Domini.
1SA 3:21 Et addidit Dominus ut appareret in Silo, quoniam revelatus fuerat Dominus Samueli in Silo juxta verbum Domini. Et evenit sermo Samuelis universo Israëli.
1SA 4:1 Et factum est in diebus illis, convenerunt Philisthiim in pugnam: et egressus est Israël obviam Philisthiim in prælium, et castrametatus est juxta lapidem Adjutorii. Porro Philisthiim venerunt in Aphec,
1SA 4:2 et instruxerunt aciem contra Israël. Inito autem certamine, terga vertit Israël Philisthæis: et cæsa sunt in illo certamine passim per agros, quasi quatuor millia virorum.
1SA 4:3 Et reversus est populus ad castra: dixeruntque majores natu de Israël: Quare percussit nos Dominus hodie coram Philisthiim? afferamus ad nos de Silo arcam fœderis Domini, et veniat in medium nostri, ut salvet nos de manu inimicorum nostrorum.
1SA 4:4 Misit ergo populus in Silo, et tulerunt inde arcam fœderis Domini exercituum sedentis super cherubim: erantque duo filii Heli cum arca fœderis Dei, Ophni et Phinees.
1SA 4:5 Cumque venisset arca fœderis Domini in castra, vociferatus est omnis Israël clamore grandi, et personuit terra.
1SA 4:6 Et audierunt Philisthiim vocem clamoris, dixeruntque: Quænam est hæc vox clamoris magni in castris Hebræorum? Et cognoverunt quod arca Domini venisset in castra.
1SA 4:7 Timueruntque Philisthiim, dicentes: Venit Deus in castra. Et ingemuerunt, dicentes:
1SA 4:8 Væ nobis: non enim fuit tanta exultatio heri et nudiustertius: væ nobis. Quis nos salvabit de manu deorum sublimium istorum? hi sunt dii, qui percusserunt Ægyptum omni plaga in deserto.
1SA 4:9 Confortamini, et estote viri, Philisthiim, ne serviatis Hebræis, sicut et illi servierunt vobis: confortamini, et bellate.
1SA 4:10 Pugnaverunt ergo Philisthiim, et cæsus est Israël, et fugit unusquisque in tabernaculum suum: et facta est plaga magna nimis, et ceciderunt de Israël triginta millia peditum.
1SA 4:11 Et arca Dei capta est: duo quoque filii Heli mortui sunt, Ophni et Phinees.
1SA 4:12 Currens autem vir de Benjamin ex acie, venit in Silo in die illa, scissa veste, et conspersus pulvere caput.
1SA 4:13 Cumque ille venisset, Heli sedebat super sellam contra viam spectans. Erat enim cor ejus pavens pro arca Dei. Vir autem ille postquam ingressus est, nuntiavit urbi: et ululavit omnis civitas.
1SA 4:14 Et audivit Heli sonitum clamoris, dixitque: Quis est hic sonitus tumultus hujus? At ille festinavit, et venit, et nuntiavit Heli.
1SA 4:15 Heli autem erat nonaginta et octo annorum, et oculi ejus caligaverant, et videre non poterat.
1SA 4:16 Et dixit ad Heli: Ego sum qui veni de prælio, et ego qui de acie fugi hodie. Cui ille ait: Quid actum est, fili mi?
1SA 4:17 Respondens autem ille qui nuntiabat: Fugit, inquit, Israël coram Philisthiim, et ruina magna facta est in populo: insuper et duo filii tui mortui sunt, Ophni et Phinees, et arca Dei capta est.
1SA 4:18 Cumque ille nominasset arcam Dei, cecidit de sella retrorsum juxta ostium, et fractis cervicibus mortuus est. Senex enim erat vir et grandævus: et ipse judicavit Israël quadraginta annis.
1SA 4:19 Nurus autem ejus, uxor Phinees, prægnans erat, vicinaque partui: et audito nuntio quod capta esset arca Dei, et mortuus esset socer suus et vir suus, incurvavit se et peperit: irruerant enim in eam dolores subiti.
1SA 4:20 In ipso autem momento mortis ejus, dixerunt ei quæ stabant circa eam: Ne timeas, quia filium peperisti. Quæ non respondit eis, neque animadvertit.
1SA 4:21 Et vocabit puerum Ichabod, dicens: Translata est gloria de Israël, quia capta est arca Dei, et pro socero suo et pro viro suo;
1SA 4:22 et ait: Translata est gloria ab Israël, eo quod capta esset arca Dei.
1SA 5:1 Philisthiim autem tulerunt arcam Dei, et asportaverunt eam a lapide Adjutorii in Azotum.
1SA 5:2 Tuleruntque Philisthiim arcam Dei, et intulerunt eam in templum Dagon, et statuerunt eam juxta Dagon.
1SA 5:3 Cumque surrexissent diluculo Azotii altera die, ecce Dagon jacebat pronus in terra ante arcam Domini: et tulerunt Dagon, et restituerunt eum in locum suum.
1SA 5:4 Rursumque mane die altera consurgentes, invenerunt Dagon jacentem super faciem suam in terra coram arca Domini: caput autem Dagon, et duæ palmæ manuum ejus abscissæ erant super limen:
1SA 5:5 porro Dagon solus truncus remanserat in loco suo. Propter hanc causam non calcant sacerdotes Dagon, et omnes qui ingrediuntur templum ejus, super limen Dagon in Azoto, usque in hodiernum diem.
1SA 5:6 Aggravata est autem manus Domini super Azotios, et demolitus est eos: et percussit in secretiori parte natium Azotum, et fines ejus. Et ebullierunt villæ et agri in medio regionis illius, et nati sunt mures et facta est confusio mortis magnæ in civitate.
1SA 5:7 Videntes autem viri Azotii hujuscemodi plagam, dixerunt: Non maneat arca Dei Israël apud nos: quoniam dura est manus ejus super nos, et super Dagon deum nostrum.
1SA 5:8 Et mittentes congregaverunt omnes satrapas Philisthinorum ad se, et dixerunt: Quid faciemus de arca Dei Israël? Responderuntque Gethæi: Circumducatur arca Dei Israël. Et circumduxerunt arcam Dei Israël.
1SA 5:9 Illis autem circumducentibus eam, fiebat manus Domini per singulas civitates interfectionis magnæ nimis: et percutiebat viros uniuscujusque urbis, a parvo usque ad majorem, et computrescebant prominentes extales eorum. Inieruntque Gethæi consilium, et fecerunt sibi sedes pelliceas.
1SA 5:10 Miserunt ergo arcam Dei in Accaron. Cumque venisset arca Dei in Accaron, exclamaverunt Accaronitæ, dicentes: Adduxerunt ad nos arcam Dei Israël ut interficiat nos et populum nostrum.
1SA 5:11 Miserunt itaque et congregaverunt omnes satrapas Philisthinorum: qui dixerunt: Dimittite arcam Dei Israël, et revertatur in locum suum, et non interficiat nos cum populo nostro.
1SA 5:12 Fiebat enim pavor mortis in singulis urbibus, et gravissima valde manus Dei. Viri quoque qui mortui non fuerant, percutiebantur in secretiori parte natium: et ascendebat ululatus uniuscujusque civitatis in cælum.
1SA 6:1 Fuit ergo arca Domini in regione Philisthinorum septem mensibus.
1SA 6:2 Et vocaverunt Philisthiim sacerdotes et divinos, dicentes: Quid faciemus de arca Domini? indicate nobis quomodo remittamus eam in locum suum. Qui dixerunt:
1SA 6:3 Si remittitis arcam Dei Israël, nolite dimittere eam vacuam, sed quod debetis, reddite ei pro peccato, et tunc curabimini: et scietis quare non recedat manus ejus a vobis.
1SA 6:4 Qui dixerunt: Quid est quod pro delicto reddere debeamus ei? Responderuntque illi:
1SA 6:5 Juxta numerum provinciarum Philisthinorum quinque anos aureos facietis, et quinque mures aureos: quia plaga una fuit omnibus vobis, et satrapis vestris. Facietisque similitudines anorum vestrorum, et similitudines murium, qui demoliti sunt terram: et dabitis Deo Israël gloriam, si forte relevet manum suam a vobis, et a diis vestris, et a terra vestra.
1SA 6:6 Quare aggravatis corda vestra, sicut aggravavit Ægyptus et Pharao cor suum? nonne postquam percussus est, tunc dimisit eos, et abierunt?
1SA 6:7 Nunc ergo arripite et facite plaustrum novum unum: et duas vaccas fœtas, quibus non est impositum jugum, jungite in plaustro, et recludite vitulos earum domi.
1SA 6:8 Tolletisque arcam Domini, et ponetis in plaustro, et vasa aurea quæ exsolvistis ei pro delicto, ponetis in capsellam ad latus ejus: et dimittite eam ut vadat.
1SA 6:9 Et aspicietis: et si quidem per viam finium suorum ascenderit contra Bethsames, ipse fecit nobis hoc malum grande: sin autem, minime: sciemus quia nequaquam manus ejus tetigit nos, sed casu accidit.
1SA 6:10 Fecerunt ergo illi hoc modo: et tollentes duas vaccas quæ lactabant vitulos, junxerunt ad plaustrum, vitulosque earum concluserunt domi.
1SA 6:11 Et posuerunt arcam Dei super plaustrum, et capsellam quæ habebat mures aureos et similitudines anorum.
1SA 6:12 Ibant autem in directum vaccæ per viam quæ ducit Bethsames, et itinere uno gradiebantur, pergentes et mugientes: et non declinabant neque ad dextram neque ad sinistram: sed et satrapæ Philisthiim sequebantur usque ad terminos Bethsames.
1SA 6:13 Porro Bethsamitæ metebant triticum in valle: et elevantes oculos suos, viderunt arcam, et gavisi sunt cum vidissent.
1SA 6:14 Et plaustrum venit in agrum Josue Bethsamitæ, et stetit ibi. Erat autem ibi lapis magnus, et conciderunt ligna plaustri, vaccasque imposuerunt super ea holocaustum Domino.
1SA 6:15 Levitæ autem deposuerunt arcam Dei, et capsellam quæ erat juxta eam, in qua erant vasa aurea, et posuerunt super lapidem grandem. Viri autem Bethsamitæ obtulerunt holocausta, et immolaverunt victimas in die illa Domino.
1SA 6:16 Et quinque satrapæ Philisthinorum viderunt, et reversi sunt in Accaron in die illa.
1SA 6:17 Hi sunt autem ani aurei quos reddiderunt Philisthiim pro delicto, Domino: Azotus unum, Gaza unum, Ascalon unum, Geth unum, Accaron unum:
1SA 6:18 et mures aureos secundum numerum urbium Philisthiim, quinque provinciarum, ab urbe murata usque ad villam quæ erat absque muro, et usque ad Abelmagnum, super quem posuerunt arcam Domini, quæ erat usque in illum diem in agro Josue Bethsamitis.
1SA 6:19 Percussit autem de viris Bethsamitibus, eo quod vidissent arcam Domini: et percussit de populo septuaginta viros, et quinquaginta millia plebis. Luxitque populus, eo quod Dominus percussisset plebem plaga magna.
1SA 6:20 Et dixerunt viri Bethsamitæ: Quis poterit stare in conspectu Domini Dei sancti hujus? et ad quem ascendet a nobis?
1SA 6:21 Miseruntque nuntios ad habitatores Cariathiarim, dicentes: Reduxerunt Philisthiim arcam Domini: descendite, et reducite eam ad vos.
1SA 7:1 Venerunt ergo viri Cariathiarim, et reduxerunt arcam Domini, et intulerunt eam in domum Abinadab in Gabaa: Eleazarum autem filium ejus sanctificaverunt, ut custodiret arcam Domini.
1SA 7:2 Et factum est, ex qua die mansit arca Domini in Cariathiarim, multiplicati sunt dies (erat quippe jam annus vigesimus), et requievit omnis domus Israël post Dominum.
1SA 7:3 Ait autem Samuel ad universam domum Israël, dicens: Si in toto corde vestro revertimini ad Dominum, auferte deos alienos de medio vestri, Baalim et Astaroth: et præparate corda vestra Domino, et servite ei soli, et eruet vos de manu Philisthiim.
1SA 7:4 Abstulerunt ergo filii Israël Baalim et Astaroth, et servierunt Domino soli.
1SA 7:5 Dixit autem Samuel: Congregate universum Israël in Masphath, ut orem pro vobis Dominum.
1SA 7:6 Et convenerunt in Masphath: hauseruntque aquam, et effuderunt in conspectu Domini: et jejunaverunt in die illa atque dixerunt ibi: Peccavimus Domino. Judicavitque Samuel filios Israël in Masphath.
1SA 7:7 Et audierunt Philisthiim quod congregati essent filii Israël in Masphath, et ascenderunt satrapæ Philisthinorum ad Israël. Quod cum audissent filii Israël, timuerunt a facie Philisthinorum.
1SA 7:8 Dixeruntque ad Samuelem: Ne cesses pro nobis clamare ad Dominum Deum nostrum, ut salvet nos de manu Philisthinorum.
1SA 7:9 Tulit autem Samuel agnum lactentem unum, et obtulit illum holocaustum integrum Domino: et clamavit Samuel ad Dominum pro Israël, et exaudivit eum Dominus.
1SA 7:10 Factum est autem, cum Samuel offerret holocaustum, Philisthiim iniere prælium contra Israël: intonuit autem Dominus fragore magno in die illa super Philisthiim, et exterruit eos, et cæsi sunt a facie Israël.
1SA 7:11 Egressique viri Israël de Masphath, persecuti sunt Philisthæos, et percusserunt eos usque ad locum qui erat subter Bethchar.
1SA 7:12 Tulit autem Samuel lapidem unum, et posuit eum inter Masphath et inter Sen: et vocavit nomen loci illius, Lapis adjutorii. Dixitque: Hucusque auxiliatus est nobis Dominus.
1SA 7:13 Et humiliati sunt Philisthiim, nec apposuerunt ultra ut venirent in terminos Israël. Facta est itaque manus Domini super Philisthæos cunctis diebus Samuelis.
1SA 7:14 Et redditæ sunt urbes quas tulerant Philisthiim ab Israël, Israëli, ab Accaron usque Geth, et terminos suos: liberavitque Israël de manu Philisthinorum, eratque pax inter Israël et Amorrhæum.
1SA 7:15 Judicabat quoque Samuel Israëlem cunctis diebus vitæ suæ:
1SA 7:16 et ibat per singulos annos circuiens Bethel et Galgala et Masphath, et judicabat Israëlem in supradictis locis.
1SA 7:17 Revertebaturque in Ramatha: ibi enim erat domus ejus, et ibi judicabat Israëlem: ædificavit etiam ibi altare Domino.
1SA 8:1 Factum est autem cum senuisset Samuel, posuit filios suos judices Israël.
1SA 8:2 Fuitque nomen filii ejus primogeniti Joël: et nomen secundi Abia, judicum in Bersabee.
1SA 8:3 Et non ambulaverunt filii illius in viis ejus: sed declinaverunt post avaritiam, acceperuntque munera, et perverterunt judicium.
1SA 8:4 Congregati ergo universi majores natu Israël, venerunt ad Samuelem in Ramatha.
1SA 8:5 Dixeruntque ei: Ecce tu senuisti, et filii tui non ambulant in viis tuis: constitue nobis regem, ut judicet nos, sicut et universæ habent nationes.
1SA 8:6 Displicuit sermo in oculis Samuelis, eo quod dixissent: Da nobis regem, ut judicet nos. Et oravit Samuel ad Dominum.
1SA 8:7 Dixit autem Dominus ad Samuelem: Audi vocem populi in omnibus quæ loquuntur tibi: non enim te abjecerunt, sed me, ne regnem super eos.
1SA 8:8 Juxta omnia opera sua quæ fecerunt, a die qua eduxi eos de Ægypto usque ad diem hanc: sicut dereliquerunt me, et servierunt diis alienis, sic faciunt etiam tibi.
1SA 8:9 Nunc ergo vocem eorum audi: verumtamen contestare eos, et prædic eis jus regis, qui regnaturus est super eos.
1SA 8:10 Dixit itaque Samuel omnia verba Domini ad populum, qui petierat a se regem.
1SA 8:11 Et ait: Hoc erit jus regis, qui imperaturus est vobis: filios vestros tollet, et ponet in curribus suis: facietque sibi equites et præcursores quadrigarum suarum,
1SA 8:12 et constituet sibi tribunos, et centuriones, et aratores agrorum suorum, et messores segetum, et fabros armorum et curruum suorum.
1SA 8:13 Filias quoque vestras faciet sibi unguentarias, et focarias, et panificas.
1SA 8:14 Agros quoque vestros, et vineas, et oliveta optima tollet, et dabit servis suis.
1SA 8:15 Sed et segetes vestras et vinearum reditus addecimabit, ut det eunuchis et famulis suis.
1SA 8:16 Servos etiam vestros, et ancillas, et juvenes optimos, et asinos, auferet, et ponet in opere suo.
1SA 8:17 Greges quoque vestros addecimabit, vosque eritis ei servi.
1SA 8:18 Et clamabitis in die illa a facie regis vestri, quem elegistis vobis: et non exaudiet vos Dominus in die illa, quia petistis vobis regem.
1SA 8:19 Noluit autem populus audire vocem Samuelis, sed dixerunt: Nequaquam: rex enim erit super nos,
1SA 8:20 et erimus nos quoque sicut omnes gentes: et judicabit nos rex noster, et egredietur ante nos, et pugnabit bella nostra pro nobis.
1SA 8:21 Et audivit Samuel omnia verba populi, et locutus est ea in auribus Domini.
1SA 8:22 Dixit autem Dominus ad Samuelem: Audi vocem eorum, et constitue super eos regem. Et ait Samuel ad viros Israël: Vadat unusquisque in civitatem suam.
1SA 9:1 Et erat vir de Benjamin nomine Cis, filius Abiel, filii Seror, filii Bechorath, filii Aphia, filii viri Jemini, fortis robore.
1SA 9:2 Et erat ei filius vocabulo Saul, electus et bonus: et non erat vir de filiis Israël melior illo: ab humero et sursum eminebat super omnem populum.
1SA 9:3 Perierant autem asinæ Cis patris Saul: et dixit Cis ad Saul filium suum: Tolle tecum unum de pueris, et consurgens vade, et quære asinas. Qui cum transissent per montem Ephraim
1SA 9:4 et per terram Salisa, et non invenissent, transierunt etiam per terram Salim, et non erant: sed et per terram Jemini, et minime repererunt.
1SA 9:5 Cum autem venissent in terram Suph, dixit Saul ad puerum qui erat cum eo: Veni et revertamur, ne forte dimiserit pater meus asinas, et sollicitus sit pro nobis.
1SA 9:6 Qui ait ei: Ecce vir Dei est in civitate hac, vir nobilis: omne quod loquitur, sine ambiguitate venit. Nunc ergo eamus illuc, si forte indicet nobis de via nostra, propter quam venimus.
1SA 9:7 Dixitque Saul ad puerum suum: Ecce ibimus: quid feremus ad virum Dei? panis defecit in sitarciis nostris, et sportulam non habemus ut demus homini Dei, nec quidquam aliud.
1SA 9:8 Rursum puer respondit Sauli, et ait: Ecce inventa est in manu mea quarta pars stateris argenti: demus homini Dei, ut indicet nobis viam nostram.
1SA 9:9 (Olim in Israël sic loquebatur unusquisque vadens consulere Deum: Venite, et eamus ad videntem. Qui enim propheta dicitur hodie, vocabatur olim videns.)
1SA 9:10 Et dixit Saul ad puerum suum: Optimus sermo tuus. Veni, eamus. Et ierunt in civitatem in qua erat vir Dei.
1SA 9:11 Cumque ascenderent clivum civitatis, invenerunt puellas egredientes ad hauriendam aquam, et dixerunt eis: Num hic est videns?
1SA 9:12 Quæ respondentes, dixerunt illis: Hic est: ecce ante te, festina nunc: hodie enim venit in civitatem, quia sacrificium est hodie populi in excelso.
1SA 9:13 Ingredientes urbem, statim invenietis eum antequam ascendat excelsum ad vescendum, neque enim comesurus est populus donec ille veniat: quia ipse benedicit hostiæ, et deinceps comedunt qui vocati sunt. Nunc ergo conscendite, quia hodie reperietis eum.
1SA 9:14 Et ascenderunt in civitatem. Cumque illi ambularent in medio urbis, apparuit Samuel egrediens obviam eis, ut ascenderet in excelsum.
1SA 9:15 Dominus autem revelaverat auriculam Samuelis ante unam diem quam veniret Saul, dicens:
1SA 9:16 Hac ipsa hora quæ nunc est, cras mittam virum ad te de terra Benjaminm, et unges eum ducem super populum meum Israël: et salvabit populum meum de manu Philisthinorum, quia respexi populum meum: venit enim clamor eorum ad me.
1SA 9:17 Cumque aspexisset Samuel Saulem, Dominus dixit ei: Ecce vir quem dixeram tibi: iste dominabitur populo meo.
1SA 9:18 Accessit autem Saul ad Samuelem in medio portæ, et ait: Indica, oro, mihi, ubi est domus videntis.
1SA 9:19 Et respondit Samuel Sauli, dicens: Ego sum videns: ascende ante me in excelsum, ut comedatis mecum hodie, et dimittam te mane: et omnia quæ sunt in corde tuo indicabo tibi.
1SA 9:20 Et de asinis quas nudiustertius perdidisti, ne sollicitus sis, quia inventæ sunt. Et cujus erunt optima quæque Israël? nonne tibi et omni domui patris tui?
1SA 9:21 Respondens autem Saul, ait: Numquid non filius Jemini ego sum de minima tribu Israël, et cognatio mea novissima inter omnes familias de tribu Benjamin? quare ergo locutus est mihi sermonem istum?
1SA 9:22 Assumens itaque Samuel Saulem et puerum ejus, introduxit eos in triclinium, et dedit eis locum in capite eorum qui fuerant invitati: erant enim quasi triginta viri.
1SA 9:23 Dixitque Samuel coco: Da partem quam dedi tibi, et præcepi ut reponeres seorsum apud te.
1SA 9:24 Levavit autem cocus armum, et posuit ante Saul. Dixitque Samuel: Ecce quod remansit: pone ante te, et comede, quia de industria servatum est tibi quando populum vocavi. Et comedit Saul cum Samuele in die illa.
1SA 9:25 Et descenderunt de excelso in oppidum, et locutus est cum Saule in solario: stravitque Saul in solario, et dormivit.
1SA 9:26 Cumque mane surrexissent, et jam elucesceret, vocavit Samuel Saulem in solario, dicens: Surge, et dimittam te. Et surrexit Saul: egressique sunt ambo, ipse videlicet, et Samuel.
1SA 9:27 Cumque descenderent in extrema parte civitatis, Samuel dixit ad Saul: Dic puero ut antecedat nos et transeat: tu autem subsiste paulisper, ut indicem tibi verbum Domini.
1SA 10:1 Tulit autem Samuel lenticulam olei, et effudit super caput ejus: et deosculatus est eum, et ait: Ecce unxit te Dominus super hæreditatem suam in principem, et liberabis populum suum de manibus inimicorum ejus qui in circuitu ejus sunt. Et hoc tibi signum, quia unxit te Deus in principem.
1SA 10:2 Cum abieris hodie a me, invenies duos viros juxta sepulchrum Rachel in finibus Benjamin, in meridie: dicentque tibi: Inventæ sunt asinæ ad quas ieras perquirendas: et intermissis pater tuus asinis, sollicitus est pro vobis, et dicit: Quid faciam de filio meo?
1SA 10:3 Cumque abieris inde, et ultra transieris, et veneris ad quercum Thabor, invenient te ibi tres viri ascendentes ad Deum in Bethel, unus portans tres hædos, et alius tres tortas panis, et alius portans lagenam vini.
1SA 10:4 Cumque te salutaverint, dabunt tibi duos panes, et accipies de manu eorum.
1SA 10:5 Post hæc venies in collem Dei, ubi est statio Philisthinorum: et cum ingressus fueris ibi urbem, obvium habebis gregem prophetarum descendentium de excelso, et ante eos psalterium, et tympanum, et tibiam, et citharam, ipsosque prophetantes.
1SA 10:6 Et insiliet in te spiritus Domini, et prophetabis cum eis, et mutaberis in virum alium.
1SA 10:7 Quando ergo evenerint signa hæc omnia tibi, fac quæcumque invenerit manus tua, quia Dominus tecum est.
1SA 10:8 Et descendes ante me in Galgala (ego quippe descendam ad te), ut offeras oblationem, et immoles victimas pacificas: septem diebus expectabis, donec veniam ad te, et ostendam tibi quid facias.
1SA 10:9 Itaque cum avertisset humerum suum ut abiret a Samuele, immutavit ei Deus cor aliud, et venerunt omnia signa hæc in die illa.
1SA 10:10 Veneruntque ad prædictum collem, et ecce cuneus prophetarum obvius ei: et insiluit super eum spiritus Domini, et prophetavit in medio eorum.
1SA 10:11 Videntes autem omnes qui noverant eum heri et nudiustertius quod esset cum prophetis, et prophetaret, dixerunt ad invicem: Quænam res accidit filio Cis? num et Saul inter prophetas?
1SA 10:12 Responditque alius ad alterum, dicens: Et quis pater eorum? Propterea versum est in proverbium: Num et Saul inter prophetas?
1SA 10:13 Cessavit autem prophetare, et venit ad excelsum.
1SA 10:14 Dixitque patruus Saul ad eum, et ad puerum ejus: Quo abistis? Qui responderunt: Quærere asinas: quas cum non reperissemus, venimus ad Samuelem.
1SA 10:15 Et dixit ei patruus suus: Indica mihi quid dixerit tibi Samuel.
1SA 10:16 Et ait Saul ad patruum suum: Indicavit nobis quia inventæ essent asinæ. De sermone autem regni non indicavit ei quem locutus fuerat ei Samuel.
1SA 10:17 Et convocavit Samuel populum ad Dominum in Maspha:
1SA 10:18 et ait ad filios Israël: Hæc dicit Dominus Deus Israël: Ego eduxi Israël de Ægypto, et erui vos de manu Ægyptiorum, et de manu omnium regum qui affligebant vos.
1SA 10:19 Vos autem hodie projecistis Deum vestrum, qui solus salvavit vos de universis malis et tribulationibus vestris: et dixistis: Nequaquam: sed regem constitue super nos. Nunc ergo state coram Domino per tribus vestras, et per familias.
1SA 10:20 Et applicuit Samuel omnes tribus Israël, et cecidit sors tribus Benjamin.
1SA 10:21 Et applicuit tribum Benjamin et cognationes ejus, et cecidit cognatio Metri: et pervenit usque ad Saul filium Cis. Quæsierunt ergo eum, et non est inventus.
1SA 10:22 Et consuluerunt post hæc Dominum utrumnam venturus esset illuc. Responditque Dominus: Ecce absconditus est domi.
1SA 10:23 Cucurrerunt itaque et tulerunt eum inde: stetitque in medio populi, et altior fuit universo populo ab humero et sursum.
1SA 10:24 Et ait Samuel ad omnem populum: Certe videtis quem elegit Dominus, quoniam non sit similis illi in omni populo. Et clamavit omnis populus, et ait: Vivat rex.
1SA 10:25 Locutus est autem Samuel ad populum legem regni, et scripsit in libro, et reposuit coram Domino: et dimisit Samuel omnem populum, singulos in domum suam.
1SA 10:26 Sed et Saul abiit in domum suam in Gabaa: et abiit cum eo pars exercitus, quorum tetigerat Deus corda.
1SA 10:27 Filii vero Belial dixerunt: Num salvare nos poterit iste? Et despexerunt eum, et non attulerunt ei munera: ille vero dissimulabat se audire.
1SA 11:1 Et factum est quasi post mensem, ascendit Naas Ammonites, et pugnare cœpit adversum Jabes Galaad. Dixeruntque omnes viri Jabes ad Naas: Habeto nos fœderatos, et serviemus tibi.
1SA 11:2 Et respondit ad eos Naas Ammonites: In hoc feriam vobiscum fœdus, ut eruam omnium vestrum oculos dextros, ponamque vos opprobrium in universo Israël.
1SA 11:3 Et dixerunt ad eum seniores Jabes: Concede nobis septem dies, ut mittamus nuntios ad universos terminos Israël, et si non fuerit qui defendat nos, egrediemur ad te.
1SA 11:4 Venerunt ergo nuntii in Gabaa Saulis: et locuti sunt verba hæc, audiente populo: et levavit omnis populus vocem suam, et flevit.
1SA 11:5 Et ecce Saul veniebat, sequens boves de agro, et ait: Quid habet populus quod plorat? Et narraverunt ei verba virorum Jabes.
1SA 11:6 Et insilivit spiritus Domini in Saul cum audisset verba hæc, et iratus est furor ejus nimis.
1SA 11:7 Et assumens utrumque bovem, concidit in frustra, misitque in omnes terminos Israël per manum nuntiorum, dicens: Quicumque non exierit, et secutus fuerit Saul et Samuel, sic fiet bobus ejus. Invasit ergo timor Domini populum, et egressi sunt quasi vir unus.
1SA 11:8 Et recensuit eos in Bezech: fueruntque filiorum Israël trecenta millia, virorum autem Juda triginta millia.
1SA 11:9 Et dixerunt nuntiis qui venerant: Sic dicetis viris qui sunt in Jabes Galaad: Cras erit vobis salus, cum incaluerit sol. Venerunt ergo nuntii, et annuntiaverunt viris Jabes: qui lætati sunt.
1SA 11:10 Et dixerunt: Mane exibimus ad vos: et facietis nobis omne quod placuerit vobis.
1SA 11:11 Et factum est, cum dies crastinus venisset, constituit Saul populum in tres partes: et ingressus est media castra in vigilia matutina, et percussit Ammon usque dum incalesceret dies: reliqui autem dispersi sunt, ita ut non relinquerentur in eis duo pariter.
1SA 11:12 Et ait populus ad Samuelem: Quis est iste qui dixit: Saul num regnabit super nos? Date viros, et interficiemus eos.
1SA 11:13 Et ait Saul: Non occidetur quisquam in die hac, quia hodie fecit Dominus salutem in Israël.
1SA 11:14 Dixit autem Samuel ad populum: Venite, et eamus in Galgala, et innovemus ibi regnum.
1SA 11:15 Et perrexit omnis populus in Galgala, et fecerunt ibi regem Saul coram Domino in Galgala, et immolaverunt ibi victimas pacificas coram Domino. Et lætatus est ibi Saul, et cuncti viri Israël nimis.
1SA 12:1 Dixit autem Samuel ad universum Israël: Ecce audivi vocem vestram juxta omnia quæ locuti estis ad me, et constitui super vos regem.
1SA 12:2 Et nunc rex graditur ante vos: ego autem senui, et incanui: porro filii mei vobiscum sunt: itaque conversatus coram vobis ab adolescentia mea usque ad hanc diem, ecce præsto sum.
1SA 12:3 Loquimini de me coram Domino, et coram christo ejus, utrum bovem cujusquam tulerim, aut asinum: si quempiam calumniatus sum, si oppressi aliquem, si de manu cujusquam munus accepi: et contemnam illud hodie, restituamque vobis.
1SA 12:4 Et dixerunt: Non es calumniatus nos, neque oppressisti, neque tulisti de manu alicujus quippiam.
1SA 12:5 Dixitque ad eos: Testis est Dominus adversum vos, et testis christus ejus in die hac, quia non inveneritis in manu mea quippiam. Et dixerunt: Testis.
1SA 12:6 Et ait Samuel ad populum: Dominus, qui fecit Moysen et Aaron, et eduxit patres nostros de terra Ægypti.
1SA 12:7 Nunc ergo state, ut judicio contendam adversum vos coram Domino de omnibus misericordiis Domini quas fecit vobiscum et cum patribus vestris:
1SA 12:8 quomodo Jacob ingressus est in Ægyptum, et clamaverunt patres vestri ad Dominum: et misit Dominus Moysen et Aaron, et eduxit patres vestros de Ægypto, et collocavit eos in loco hoc.
1SA 12:9 Qui obliti sunt Domini Dei sui, et tradidit eos in manu Sisaræ magistri militiæ Hasor, et in manu Philisthinorum, et in manu regis Moab: et pugnaverunt adversum eos.
1SA 12:10 Postea autem clamaverunt ad Dominum, et dixerunt: Peccavimus, quia dereliquimus Dominum, et servivimus Baalim et Astaroth: nunc ergo erue nos de manu inimicorum nostrorum, et serviemus tibi.
1SA 12:11 Et misit Dominus Jerobaal, et Badan, et Jephte, et Samuel, et eruit vos de manu inimicorum vestrorum per circuitum, et habitastis confidenter.
1SA 12:12 Videntes autem quod Naas rex filiorum Ammon venisset adversum vos, dixistis mihi: Nequaquam, sed rex imperabit nobis: cum Dominus Deus vester regnaret in vobis.
1SA 12:13 Nunc ergo præsto est rex vester, quem elegistis et petistis: ecce dedit vobis Dominus regem.
1SA 12:14 Si timueritis Dominum, et servieritis ei, et audieritis vocem ejus, et non exasperaveritis os Domini, eritis et vos, et rex qui imperat vobis, sequentes Dominum Deum vestrum:
1SA 12:15 si autem non audieritis vocem Domini, sed exasperaveritis sermones ejus, erit manus Domini super vos, et super patres vestros.
1SA 12:16 Sed et nunc state, et videte rem istam grandem quam facturus est Dominus in conspectu vestro.
1SA 12:17 Numquid non messis tritici est hodie? invocabo Dominum, et dabit voces et pluvias: et scietis, et videbitis, quia grande malum feceritis vobis in conspectu Domini, petentes super vos regem.
1SA 12:18 Et clamavit Samuel ad Dominum, et dedit Dominus voces et pluvias in illa die.
1SA 12:19 Et timuit omnis populus nimis Dominum et Samuelem, et dixit universus populus ad Samuelem: Ora pro servis tuis ad Dominum Deum tuum, ut non moriamur: addidimus enim universis peccatis nostris malum, ut peteremus nobis regem.
1SA 12:20 Dixit autem Samuel ad populum: Nolite timere: vos fecistis universum malum hoc, verumtamen nolite recedere a tergo Domini, sed servite Domino in omni corde vestro.
1SA 12:21 Et nolite declinare post vana, quæ non proderunt vobis, neque eruent vos, quia vana sunt.
1SA 12:22 Et non derelinquet Dominus populum suum propter nomen suum magnum: quia juravit Dominus facere vos sibi populum.
1SA 12:23 Absit autem a me hoc peccatum in Dominum, ut cessem orare pro vobis, et docebo vos viam bonam et rectam.
1SA 12:24 Igitur timete Dominum, et servite ei in veritate, et ex toto corde vestro: vidistis enim magnifica quæ in vobis gesserit.
1SA 12:25 Quod si perseveraveritis in malitia, et vos et rex vester pariter peribitis.
1SA 13:1 Filius unius anni erat Saul cum regnare cœpisset: duobus autem annis regnavit super Israël.
1SA 13:2 Et elegit sibi Saul tria millia de Israël: et erant cum Saul duo millia in Machmas, et in monte Bethel: mille autem cum Jonatha in Gabaa Benjamin: porro ceterum populum remisit unumquemque in tabernacula sua.
1SA 13:3 Et percussit Jonathas stationem Philisthinorum quæ erat in Gabaa. Quod cum audissent Philisthiim, Saul cecinit buccina in omni terra, dicens: Audiant Hebræi.
1SA 13:4 Et universus Israël audivit hujuscemodi famam: Percussit Saul stationem Philisthinorum, et erexit se Israël adversus Philisthiim. Clamavit ergo populus post Saul in Galgala.
1SA 13:5 Et Philisthiim congregati sunt ad præliandum contra Israël, triginta millia curruum, et sex millia equitum, et reliquum vulgus, sicut arena quæ est in littore maris plurima. Et ascendentes castrametati sunt in Machmas ad orientem Bethaven.
1SA 13:6 Quod cum vidissent viri Israël se in arcto positos (afflictus enim erat populus), absconderunt se in speluncis, et in abditis, in petris quoque, et in antris, et in cisternis.
1SA 13:7 Hebræi autem transierunt Jordanem in terram Gad et Galaad. Cumque adhuc esset Saul in Galgala, universus populus perterritus est qui sequebatur eum.
1SA 13:8 Et expectavit septem diebus juxta placitum Samuelis, et non venit Samuel in Galgala, dilapsusque est populus ab eo.
1SA 13:9 Ait ergo Saul: Afferte mihi holocaustum et pacifica. Et obtulit holocaustum.
1SA 13:10 Cumque complesset offerens holocaustum, ecce Samuel veniebat: et egressus est Saul obviam ei ut salutaret eum.
1SA 13:11 Locutusque est ad eum Samuel: Quid fecisti? Respondit Saul: Quia vidi quod populus dilaberetur a me, et tu non veneras juxta placitos dies, porro Philisthiim congregati fuerant in Machmas,
1SA 13:12 dixi: Nunc descendent Philisthiim ad me in Galgala, et faciem Domini non placavi. Necessitate compulsus, obtuli holocaustum.
1SA 13:13 Dixitque Samuel ad Saul: Stulte egisti, nec custodisti mandata Domini Dei tui quæ præcepit tibi. Quod si non fecisses, jam nunc præparasset Dominus regnum tuum super Israël in sempiternum:
1SA 13:14 sed nequaquam regnum tuum ultra consurget. Quæsivit Dominus sibi virum juxta cor suum: et præcepit ei Dominus ut esset dux super populum suum, eo quod non servaveris quæ præcepit Dominus.
1SA 13:15 Surrexit autem Samuel, et ascendit de Galgalis in Gabaa Benjamin. Et reliqui populi ascenderunt post Saul obviam populo, qui expugnabant eos venientes de Galgala in Gabaa, in colle Benjamin. Et recensuit Saul populum qui inventi fuerant cum eo, quasi sexcentos viros.
1SA 13:16 Et Saul et Jonathas filius ejus, populusque qui inventus fuerat cum eis, erat in Gabaa Benjamin: porro Philisthiim consederant in Machmas.
1SA 13:17 Et egressi sunt ad prædandum de castris Philisthinorum tres cunei. Unus cuneus pergebat contra viam Ephra ad terram Sual:
1SA 13:18 porro alius ingrediebatur per viam Beth-horon: tertius autem verterat se ad iter termini imminentis valli Seboim contra desertum.
1SA 13:19 Porro faber ferrarius non inveniebatur in omni terra Israël: caverant enim Philisthiim, ne forte facerent Hebræi gladium aut lanceam.
1SA 13:20 Descendebat ergo omnis Israël ad Philisthiim, ut exacueret unusquisque vomerem suum, et ligonem, et securim, et sarculum.
1SA 13:21 Retusæ itaque erant acies vomerum, et ligonum, et tridentum, et securium, usque ad stimulum corrigendum.
1SA 13:22 Cumque venisset dies prælii, non est inventus ensis et lancea in manu totius populi qui erat cum Saule et Jonatha, excepto Saul et Jonatha filio ejus.
1SA 13:23 Egressa est autem statio Philisthiim, ut transcenderet in Machmas.
1SA 14:1 Et accidit quadam die ut diceret Jonathas filius Saul ad adolescentem armigerum suum: Veni, et transeamus ad stationem Philisthinorum, quæ est trans locum illum. Patri autem suo hoc ipsum non indicavit.
1SA 14:2 Porro Saul morabatur in extrema parte Gabaa sub malogranato, quæ erat in Magron: et erat populus cum eo quasi sexcentorum virorum.
1SA 14:3 Et Achias filius Achitob fratris Ichabod filii Phinees, qui ortus fuerat ex Heli sacerdote Domini in Silo, portabat ephod. Sed et populus ignorabat quo isset Jonathas.
1SA 14:4 Erant autem inter ascensus per quos nitebatur Jonathas transire ad stationem Philisthinorum, eminentes petræ ex utraque parte, et quasi in modum dentium scopuli hinc et inde prærupti: nomen uni Boses, et nomen alteri Sene:
1SA 14:5 unus scopulus prominens ad aquilonem ex adverso Machmas, et alter ad meridiem contra Gabaa.
1SA 14:6 Dixit autem Jonathas ad adolescentem armigerum suum: Veni, transeamus ad stationem incircumcisorum horum, si forte faciat Dominus pro nobis: quia non est Domino difficile salvare, vel in multis, vel in paucis.
1SA 14:7 Dixitque ei armiger suus: Fac omnia quæ placent animo tuo: perge quo cupis, et ero tecum ubicumque volueris.
1SA 14:8 Et ait Jonathas: Ecce nos transimus ad viros istos. Cumque apparuerimus eis,
1SA 14:9 si taliter locuti fuerint ad nos: Manete donec veniamus ad vos: stemus in loco nostro, nec ascendamus ad eos.
1SA 14:10 Si autem dixerint: Ascendite ad nos: ascendamus, quia tradidit eos Dominus in manibus nostris: hoc erit nobis signum.
1SA 14:11 Apparuit igitur uterque stationi Philisthinorum: dixeruntque Philisthiim: En Hebræi egrediuntur de cavernis in quibus absconditi fuerant.
1SA 14:12 Et locuti sunt viri de statione ad Jonathan et ad armigerum ejus, dixeruntque: Ascendite ad nos, et ostendemus vobis rem. Et ait Jonathas ad armigerum suum: Ascendamus: sequere me: tradidit enim Dominus eos in manus Israël.
1SA 14:13 Ascendit autem Jonathas manibus et pedibus reptans, et armiger ejus post eum. Itaque alii cadebant ante Jonathan, alios armiger ejus interficiebat sequens eum.
1SA 14:14 Et facta est plaga prima qua percussit Jonathas et armiger ejus, quasi viginti virorum in media parte jugeri quam par boum in die arare consuevit.
1SA 14:15 Et factum est miraculum in castris per agros: sed et omnis populus stationis eorum qui ierant ad prædandum, obstupuit, et conturbata est terra: et accidit quasi miraculum a Deo.
1SA 14:16 Et respexerunt speculatores Saul qui erant in Gabaa Benjamin, et ecce multitudo prostrata, et huc illucque diffugiens.
1SA 14:17 Et ait Saul populo qui erat cum eo: Requirite, et videte quis abierit ex nobis. Cumque requisissent, repertum est non adesse Jonathan et armigerum ejus.
1SA 14:18 Et ait Saul ad Achiam: Applica arcam Dei. (Erat enim ibi arca Dei in die illa cum filiis Israël.)
1SA 14:19 Cumque loqueretur Saul ad sacerdotem, tumultus magnus exortus est in castris Philisthinorum: crescebatque paulatim, et clarius resonabat. Et ait Saul ad sacerdotem: Contrahe manum tuam.
1SA 14:20 Conclamavit ergo Saul, et omnis populus qui erat cum eo, et venerunt usque ad locum certaminis: et ecce versus fuerat gladius uniuscujusque ad proximum suum, et cædes magna nimis.
1SA 14:21 Sed et Hebræi qui fuerant cum Philisthiim heri et nudiustertius, ascenderantque cum eis in castris, reversi sunt ut essent cum Israël qui erant cum Saul et Jonatha.
1SA 14:22 Omnes quoque Israëlitæ qui se absconderant in monte Ephraim, audientes quod fugissent Philisthæi, sociaverunt se cum suis in prælio. Et erant cum Saul quasi decem millia virorum.
1SA 14:23 Et salvavit Dominus in die illa Israël: pugna autem pervenit usque ad Bethaven.
1SA 14:24 Et viri Israël sociati sunt sibi in die illa: adjuravit autem Saul populum, dicens: Maledictus vir qui comederit panem usque ad vesperam, donec ulciscar de inimicis meis. Et non manducavit universus populus panem:
1SA 14:25 omneque terræ vulgus venit in saltum, in quo erat mel super faciem agri.
1SA 14:26 Ingressus est itaque populus saltum, et apparuit fluens mel, nullusque applicuit manum ad os suum: timebat enim populus juramentum.
1SA 14:27 Porro Jonathas non audierat cum adjuraret pater ejus populum: extenditque summitatem virgæ quam habebat in manu, et intinxit in favum mellis: et convertit manum suam ad os suum, et illuminati sunt oculi ejus.
1SA 14:28 Respondensque unus de populo, ait: Jurejurando constrinxit pater tuus populum, dicens: Maledictus vir qui comederit panem hodie. (Defecerat autem populus.)
1SA 14:29 Dixitque Jonathas: Turbavit pater meus terram: vidistis ipsi quia illuminati sunt oculi mei, eo quod gustaverim paululum de melle isto:
1SA 14:30 quanto magis si comedisset populus de præda inimicorum suorum, quam reperit? nonne major plaga facta fuisset in Philisthiim?
1SA 14:31 Percusserunt ergo in die illa Philisthæos a Machmis usque in Ajalon. Defatigatus est autem populus nimis:
1SA 14:32 et versus ad prædam tulit oves, et boves, et vitulos, et mactaverunt in terra: comeditque populus cum sanguine.
1SA 14:33 Nuntiaverunt autem Sauli dicentes quod populus peccasset Domino, comedens cum sanguine. Qui ait: Prævaricati estis: volvite ad me jam nunc saxum grande.
1SA 14:34 Et dixit Saul: Dispergimini in vulgus, et dicite eis ut adducat ad me unusquisque bovem suum et arietem, et occidite super istud, et vescimini, et non peccabitis Domino comedentes cum sanguine. Adduxit itaque omnis populus unusquisque bovem in manu sua usque ad noctem: et occiderunt ibi.
1SA 14:35 Ædificavit autem Saul altare Domino, tuncque primum cœpit ædificare altare Domino.
1SA 14:36 Et dixit Saul: Irruamus super Philisthæos nocte, et vastemus eos usque dum illucescat mane, nec relinquamus ex eis virum. Dixitque populus: Omne quod bonum videtur in oculis tuis, fac. Et ait sacerdos: Accedamus huc ad Deum.
1SA 14:37 Et consuluit Saul Dominum: Num persequar Philisthiim? si trades eos in manus Israël? Et non respondit ei in die illa.
1SA 14:38 Dixitque Saul: Applicate huc universos angulos populi: et scitote, et videte per quem acciderit peccatum hoc hodie.
1SA 14:39 Vivit Dominus salvator Israël, quia si per Jonathan filium meum factum est, absque retractione morietur. Ad quod nullus contradixit ei de omni populo.
1SA 14:40 Et ait ad universum Israël: Separamini vos in partem unam, et ego cum Jonatha filio meo ero in parte altera. Responditque populus ad Saul: Quod bonum videtur in oculis tuis, fac.
1SA 14:41 Et dixit Saul ad Dominum Deum Israël: Domine Deus Israël, da indicium: quid est quod non responderis servo tuo hodie? si in me, aut in Jonatha filio meo, est iniquitas hæc, da ostensionem: aut si hæc iniquitas est in populo tuo, da sanctitatem. Et deprehensus est Jonathas et Saul: populus autem exivit.
1SA 14:42 Et ait Saul: Mittite sortem inter me et inter Jonathan filium meum. Et captus est Jonathas.
1SA 14:43 Dixit autem Saul ad Jonathan: Indica mihi quid feceris. Et indicavit ei Jonathas, et ait: Gustans gustavi in summitate virgæ quæ erat in manu mea, paululum mellis, et ecce ego morior.
1SA 14:44 Et ait Saul: Hæc faciat mihi Deus, et hæc addat, quia morte morieris, Jonatha.
1SA 14:45 Dixitque populus ad Saul: Ergone Jonathas morietur, qui fecit salutem hanc magnam in Israël? hoc nefas est: vivit Dominus, si ceciderit capillus de capite ejus in terram, quia cum Deo operatus est hodie. Liberavit ergo populus Jonathan, ut non moreretur.
1SA 14:46 Recessitque Saul, nec persecutus est Philisthiim: porro Philisthiim abierunt in loca sua.
1SA 14:47 Et Saul, confirmato regno super Israël, pugnabat per circuitum adversum omnes inimicos ejus, contra Moab, et filios Ammon, et Edom, et reges Soba, et Philisthæos: et quocumque se verterat, superabat.
1SA 14:48 Congregatoque exercitu, percussit Amalec, et eruit Israël de manu vastatorum ejus.
1SA 14:49 Fuerunt autem filii Saul, Jonathas, et Jessui, et Melchisua: et nomina duarum filiarum ejus, nomen primogenitæ Merob, et nomen minoris Michol.
1SA 14:50 Et nomen uxoris Saul Achinoam filia Achimaas: et nomen principis militiæ ejus Abner filius Ner, patruelis Saul.
1SA 14:51 Porro Cis fuit pater Saul, et Ner pater Abner, filius Abiel.
1SA 14:52 Erat autem bellum potens adversum Philisthæos omnibus diebus Saul. Nam quemcumque viderat Saul virum fortem, et aptum ad prælium, sociabat eum sibi.
1SA 15:1 Et dixit Samuel ad Saul: Me misit Dominus ut ungerem te in regem super populum ejus Israël: nunc ergo audi vocem Domini.
1SA 15:2 Hæc dicit Dominus exercituum: Recensui quæcumque fecit Amalec Israëli: quomodo restitit ei in via cum ascenderet de Ægypto.
1SA 15:3 Nunc ergo vade, et percute Amalec, et demolire universa ejus: non parcas ei, et non concupiscas ex rebus ipsius aliquid, sed interfice a viro usque ad mulierem, et parvulum atque lactentem, bovem et ovem, camelum et asinum.
1SA 15:4 Præcepit itaque Saul populo, et recensuit eos quasi agnos: ducenta millia peditum, et decem millia virorum Juda.
1SA 15:5 Cumque venisset Saul usque ad civitatem Amalec, tetendit insidias in torrente.
1SA 15:6 Dixitque Saul Cinæo: Abite, recedite, atque descendite ab Amalec, ne forte involvam te cum eo: tu enim fecisti misericordiam cum omnibus filiis Israël, cum ascenderent de Ægypto. Et recessit Cinæus de medio Amalec.
1SA 15:7 Percussitque Saul Amalec ab Hevila donec venias ad Sur, quæ est e regione Ægypti.
1SA 15:8 Et apprehendit Agag regem Amalec vivum: omne autem vulgus interfecit in ore gladii.
1SA 15:9 Et pepercit Saul et populus Agag, et optimis gregibus ovium et armentorum, et vestibus et arietibus, et universis quæ pulchra erant, nec voluerunt disperdere ea: quidquid vero vile fuit et reprobum, hoc demoliti sunt.
1SA 15:10 Factum est autem verbum Domini ad Samuel, dicens:
1SA 15:11 Pœnitet me quod constituerim Saul regem: quia dereliquit me, et verba mea opere non implevit. Contristatusque est Samuel, et clamavit ad Dominum tota nocte.
1SA 15:12 Cumque de nocte surrexisset Samuel ut iret ad Saul mane, nuntiatum est Samueli eo quod venisset Saul in Carmelum, et erexisset sibi fornicem triumphalem, et reversus transisset, descendissetque in Galgala. Venit ergo Samuel ad Saul, et Saul offerebat holocaustum Domino de initiis prædarum quæ attulerat ex Amalec.
1SA 15:13 Et cum venisset Samuel ad Saul, dixit ei Saul: Benedictus tu Domino: implevi verbum Domini.
1SA 15:14 Dixitque Samuel: Et quæ est hæc vox gregum, quæ resonat in auribus meis, et armentorum, quam ego audio?
1SA 15:15 Et ait Saul: De Amalec adduxerunt ea: pepercit enim populus melioribus ovibus et armentis ut immolarentur Domino Deo tuo, reliqua vero occidimus.
1SA 15:16 Ait autem Samuel ad Saul: Sine me, et indicabo tibi quæ locutus sit Dominus ad me nocte. Dixitque ei: Loquere.
1SA 15:17 Et ait Samuel: Nonne cum parvulus esses in oculis tuis, caput in tribubus Israël factus es? unxitque te Dominus in regem super Israël,
1SA 15:18 et misit te Dominus in viam, et ait: Vade, et interfice peccatores Amalec, et pugnabis contra eos usque ad internecionem eorum?
1SA 15:19 Quare ergo non audisti vocem Domini: sed versus ad prædam es, et fecisti malum in oculis Domini?
1SA 15:20 Et ait Saul ad Samuelem: Immo audivi vocem Domini, et ambulavi in via per quam misit me Dominus, et adduxi Agag regem Amalec, et Amalec interfeci.
1SA 15:21 Tulit autem de præda populus oves et boves, primitias eorum quæ cæsa sunt, ut immolet Domino Deo suo in Galgalis.
1SA 15:22 Et ait Samuel: Numquid vult Dominus holocausta et victimas, et non potius ut obediatur voci Domini? melior est enim obedientia quam victimæ, et auscultare magis quam offerre adipem arietum.
1SA 15:23 Quoniam quasi peccatum ariolandi est, repugnare: et quasi scelus idololatriæ, nolle acquiescere. Pro eo ergo quod abjecisti sermonem Domini, abjecit te Dominus ne sis rex.
1SA 15:24 Dixitque Saul ad Samuelem: Peccavi, quia prævaricatus sum sermonem Domini et verba tua, timens populum, et obediens voci eorum.
1SA 15:25 Sed nunc porta, quæso, peccatum meum, et revertere mecum, ut adorem Dominum.
1SA 15:26 Et ait Samuel ad Saul: Non revertar tecum, quia projecisti sermonem Domini, et projecit te Dominus ne sis rex super Israël.
1SA 15:27 Et conversus est Samuel ut abiret: ille autem apprehendit summitatem pallii ejus, quæ et scissa est.
1SA 15:28 Et ait ad eum Samuel: Scidit Dominus regnum Israël a te hodie, et tradidit illud proximo tuo meliori te.
1SA 15:29 Porro triumphator in Israël non parcet, et pœnitudine non flectetur: neque enim homo est ut agat pœnitentiam.
1SA 15:30 At ille ait: Peccavi: sed nunc honora me coram senioribus populi mei et coram Israël, et revertere mecum, ut adorem Dominum Deum tuum.
1SA 15:31 Reversus ergo Samuel secutus est Saulem: et adoravit Saul Dominum.
1SA 15:32 Dixitque Samuel: Adducite ad me Agag regem Amalec. Et oblatus est ei Agag, pinguissimus et tremens. Et dixit Agag: Siccine separat amara mors?
1SA 15:33 Et ait Samuel: Sicut fecit absque liberis mulieres gladius tuus, sic absque liberis erit inter mulieres mater tua. Et in frustra concidit eum Samuel coram Domino in Galgalis.
1SA 15:34 Abiit autem Samuel in Ramatha: Saul vero ascendit in domum suam in Gabaa.
1SA 15:35 Et non vidit Samuel ultra Saul usque ad diem mortis suæ: verumtamen lugebat Samuel Saulem, quoniam Dominum pœnitebat quod constituisset eum regem super Israël.
1SA 16:1 Dixitque Dominus ad Samuelem: Usquequo tu luges Saul, cum ego projecerim eum ne regnet super Israël? Imple cornu tuum oleo, et veni, ut mittam te ad Isai Bethlehemitem: providi enim in filiis ejus mihi regem.
1SA 16:2 Et ait Samuel: Quomodo vadam? audiet enim Saul, et interficiet me. Et ait Dominus: Vitulum de armento tolles in manu tua, et dices: Ad immolandum Domino veni.
1SA 16:3 Et vocabis Isai ad victimam, et ego ostendam tibi quid facias, et unges quemcumque monstravero tibi.
1SA 16:4 Fecit ergo Samuel sicut locutus est ei Dominus. Venitque in Bethlehem, et admirati sunt seniores civitatis occurrentes ei: dixeruntque: Pacificusne est ingressus tuus?
1SA 16:5 Et ait: Pacificus: ad immolandum Domino veni: sanctificamini, et venite mecum ut immolem. Sanctificavit ergo Isai et filios ejus, et vocavit eos ad sacrificium.
1SA 16:6 Cumque ingressi essent, vidit Eliab, et ait: Num coram Domino est christus ejus?
1SA 16:7 Et dixit Dominus ad Samuelem: Ne respicias vultum ejus, neque altitudinem staturæ ejus: quoniam abjeci eum, nec juxta intuitum hominis ego judico: homo enim videt ea quæ parent, Dominus autem intuetur cor.
1SA 16:8 Et vocavit Isai Abinadab, et adduxit eum coram Samuele. Qui dixit: Nec hunc elegit Dominus.
1SA 16:9 Adduxit autem Isai Samma, de quo ait: Etiam hunc non elegit Dominus.
1SA 16:10 Adduxit itaque Isai septem filios suos coram Samuele: et ait Samuel ad Isai: Non elegit Dominus ex istis.
1SA 16:11 Dixitque Samuel ad Isai: Numquid jam completi sunt filii? Qui respondit: Adhuc reliquus est parvulus, et pascit oves. Et ait Samuel ad Isai: Mitte, et adduc eum: nec enim discumbemus priusquam huc ille veniat.
1SA 16:12 Misit ergo, et adduxit eum. Erat autem rufus, et pulcher aspectu, decoraque facie: et ait Dominus: Surge, unge eum: ipse est enim.
1SA 16:13 Tulit ergo Samuel cornu olei, et unxit eum in medio fratrum ejus: et directus est spiritus Domini a die illa in David, et deinceps. Surgensque Samuel abiit in Ramatha.
1SA 16:14 Spiritus autem Domini recessit a Saul, et exagitabat eum spiritus nequam a Domino.
1SA 16:15 Dixeruntque servi Saul ad eum: Ecce spiritus Dei malus exagitat te.
1SA 16:16 Jubeat dominus noster, et servi tui qui coram te sunt quærent hominem scientem psallere cithara, ut quando arripuerit te spiritus Domini malus, psallat manu sua, et levius feras.
1SA 16:17 Et ait Saul ad servos suos: Providete ergo mihi aliquem bene psallentem, et adducite eum ad me.
1SA 16:18 Et respondens unus de pueris, ait: Ecce vidi filium Isai Bethlehemitem scientem psallere, et fortissimum robore, et virum bellicosum, et prudentem in verbis, et virum pulchrum: et Dominus est cum eo.
1SA 16:19 Misit ergo Saul nuntios ad Isai, dicens: Mitte ad me David filium tuum, qui est in pascuis.
1SA 16:20 Tulit itaque Isai asinum plenum panibus, et lagenam vini, et hædum de capris unum, et misit per manum David filii sui Sauli.
1SA 16:21 Et venit David ad Saul, et stetit coram eo: at ille dilexit eum nimis, et factus est ejus armiger.
1SA 16:22 Misitque Saul ad Isai, dicens: Stet David in conspectu meo: invenit enim gratiam in oculis meis.
1SA 16:23 Igitur quandocumque spiritus Domini malus arripiebat Saul, David tollebat citharam, et percutiebat manu sua, et refocillabatur Saul, et levius habebat: recedebat enim ab eo spiritus malus.
1SA 17:1 Congregantes autem Philisthiim agmina sua in prælium, convenerunt in Socho Judæ: et castrametati sunt inter Socho et Azeca in finibus Dommim.
1SA 17:2 Porro Saul et filii Israël congregati venerunt in Vallem terebinthi, et direxerunt aciem ad pugnandum contra Philisthiim.
1SA 17:3 Et Philisthiim stabant super montem ex parte hac, et Israël stabat supra montem ex altera parte: vallisque erat inter eos.
1SA 17:4 Et egressus est vir spurius de castris Philisthinorum nomine Goliath, de Geth, altitudinis sex cubitorum et palmi:
1SA 17:5 et cassis ærea super caput ejus, et lorica squamata induebatur. Porro pondus loricæ ejus, quinque millia siclorum æris erat:
1SA 17:6 et ocreas æreas habebat in cruribus, et clypeus æreus tegebat humeros ejus.
1SA 17:7 Hastile autem hastæ ejus erat quasi liciatorium texentium: ipsum autem ferrum hastæ ejus sexcentos siclos habebat ferri: et armiger ejus antecedebat eum.
1SA 17:8 Stansque clamabat adversum phalangas Israël, et dicebat eis: Quare venistis parati ad prælium? numquid ego non sum Philisthæus, et vos servi Saul? eligite ex vobis virum, et descendat ad singulare certamen.
1SA 17:9 Si quiverit pugnare mecum, et percusserit me, erimus vobis servi: si autem ego prævaluero, et percussero eum, vos servi eritis, et servietis nobis.
1SA 17:10 Et aiebat Philisthæus: Ego exprobravi agminibus Israël hodie: date mihi virum, et ineat mecum singulare certamen.
1SA 17:11 Audiens autem Saul et omnes Israëlitæ sermones Philisthæi hujuscemodi, stupebant, et metuebant nimis.
1SA 17:12 David autem erat filius viri Ephrathæi, de quo supra dictum est, de Bethlehem Juda, cui nomen erat Isai, qui habebat octo filios, et erat vir in diebus Saul senex, et grandævus inter viros.
1SA 17:13 Abierunt autem tres filii ejus majores post Saul in prælium: et nomina trium filiorum ejus qui perrexerunt ad bellum, Eliab primogenitus, et secundus Abinadab, tertiusque Samma.
1SA 17:14 David autem erat minimus. Tribus ergo majoribus secutis Saulem,
1SA 17:15 abiit David, et reversus est a Saul ut pasceret gregem patris sui in Bethlehem.
1SA 17:16 Procedebat vero Philisthæus mane et vespere, et stabat quadraginta diebus.
1SA 17:17 Dixit autem Isai ad David filium suum: Accipe fratribus tuis ephi polentæ, et decem panes istos, et curre in castra ad fratres tuos,
1SA 17:18 et decem formellas casei has deferes ad tribunum: et fratres tuos visitabis, si recte agant: et cum quibus ordinati sunt, disce.
1SA 17:19 Saul autem, et illi, et omnes filii Israël, in Valle terebinthi pugnabant adversum Philisthiim.
1SA 17:20 Surrexit itaque David mane, et commendavit gregem custodi: et onustus abiit, sicut præceperat ei Isai. Et venit ad locum Magala, et ad exercitum, qui egressus ad pugnam vociferatus erat in certamine.
1SA 17:21 Direxerat enim aciem Israël, sed et Philisthiim ex adverso fuerant præparati.
1SA 17:22 Derelinquens ergo David vasa quæ attulerat sub manu custodis ad sarcinas, cucurrit ad locum certaminis, et interrogabat si omnia recte agerentur erga fratres suos.
1SA 17:23 Cumque adhuc ille loqueretur eis, apparuit vir ille spurius ascendens, Goliath nomine, Philisthæus de Geth, de castris Philisthinorum: et loquente eo hæc eadem verba audivit David.
1SA 17:24 Omnes autem Israëlitæ, cum vidissent virum, fugerunt a facie ejus, timentes eum valde.
1SA 17:25 Et dixit unus quispiam de Israël: Num vidistis virum hunc, qui ascendit? ad exprobrandum enim Israëli ascendit. Virum ergo qui percusserit eum, ditabit rex divitiis magnis, et filiam suam dabit ei, et domum patris ejus faciet absque tributo in Israël.
1SA 17:26 Et ait David ad viros qui stabant secum, dicens: Quid dabitur viro qui percusserit Philisthæum hunc, et tulerit opprobrium de Israël? quis enim est hic Philisthæus incircumcisus, qui exprobravit acies Dei viventis?
1SA 17:27 Referebat autem ei populus eumdem sermonem, dicens: Hæc dabuntur viro qui percusserit eum.
1SA 17:28 Quod cum audisset Eliab frater ejus major, loquente eo cum aliis, iratus est contra David, et ait: Quare venisti, et quare dereliquisti pauculas oves illas in deserto? Ego novi superbiam tuam, et nequitiam cordis tui: quia ut videres prælium, descendisti.
1SA 17:29 Et dixit David: Quid feci? numquid non verbum est?
1SA 17:30 Et declinavit paululum ab eo ad alium: dixitque eumdem sermonem. Et respondit ei populus verbum sicut prius.
1SA 17:31 Audita sunt autem verba quæ locutus est David, et annuntiata in conspectu Saul.
1SA 17:32 Ad quem cum fuisset adductus, locutus est ei: Non concidat cor cujusquam in eo: ego servus tuus vadam, et pugnabo adversus Philisthæum.
1SA 17:33 Et ait Saul ad David: Non vales resistere Philisthæo isti, nec pugnare adversus eum, quia puer es: hic autem vir bellator est ab adolescentia sua.
1SA 17:34 Dixitque David ad Saul: Pascebat servus tuus patris sui gregem, et veniebat leo vel ursus, et tollebat arietem de medio gregis:
1SA 17:35 et persequebar eos, et percutiebam, eruebamque de ore eorum: et illi consurgebant adversum me, et apprehendebam mentum eorum, et suffocabam, interficiebamque eos.
1SA 17:36 Nam et leonem et ursum interfeci ego servus tuus: erit igitur et Philisthæus hic incircumcisus quasi unus ex eis. Nunc vadam, et auferam opprobrium populi: quoniam quis est iste Philisthæus incircumcisus, qui ausus est maledicere exercitui Dei viventis?
1SA 17:37 Et ait David: Dominus qui eripuit me de manu leonis, et de manu ursi, ipse me liberabit de manu Philisthæi hujus. Dixit autem Saul ad David: Vade, et Dominus tecum sit.
1SA 17:38 Et induit Saul David vestimentis suis, et imposuit galeam æream super caput ejus, et vestivit eum lorica.
1SA 17:39 Accinctus ergo David gladio ejus super vestem suam, cœpit tentare si armatus posset incedere: non enim habebat consuetudinem. Dixitque David ad Saul: Non possum sic incedere, quia non usum habeo. Et deposuit ea,
1SA 17:40 et tulit baculum suum, quem semper habebat in manibus: et elegit sibi quinque limpidissimos lapides de torrente, et misit eos in peram pastoralem quam habebat secum, et fundam manu tulit: et processit adversum Philisthæum.
1SA 17:41 Ibat autem Philisthæus incedens, et appropinquans adversum David, et armiger ejus ante eum.
1SA 17:42 Cumque inspexisset Philisthæus, et vidisset David, despexit eum. Erat enim adolescens, rufus, et pulcher aspectu.
1SA 17:43 Et dixit Philisthæus ad David: Numquid ego canis sum, quod tu venis ad me cum baculo? Et maledixit Philisthæus David in diis suis:
1SA 17:44 dixitque ad David: Veni ad me, et dabo carnes tuas volatilibus cæli et bestiis terræ.
1SA 17:45 Dixit autem David ad Philisthæum: Tu venis ad me cum gladio, et hasta, et clypeo: ego autem venio ad te in nomine Domini exercituum, Dei agminum Israël quibus exprobrasti
1SA 17:46 hodie, et dabit te Dominus in manu mea, et percutiam te, et auferam caput tuum a te: et dabo cadavera castrorum Philisthiim hodie volatilibus cæli, et bestiis terræ, ut sciat omnis terra quia est Deus in Israël,
1SA 17:47 et noverit universa ecclesia hæc, quia non in gladio nec in hasta salvat Dominus: ipsius enim est bellum, et tradet vos in manus nostras.
1SA 17:48 Cum ergo surrexisset Philisthæus, et veniret, et appropinquaret contra David, festinavit David et cucurrit ad pugnam ex adverso Philisthæi.
1SA 17:49 Et misit manum suam in peram, tulitque unum lapidem, et funda jecit, et circumducens percussit Philisthæum in fronte: et infixus est lapis in fronte ejus, et cecidit in faciem suam super terram.
1SA 17:50 Prævaluitque David adversum Philisthæum in funda et lapide, percussumque Philisthæum interfecit. Cumque gladium non haberet in manu David,
1SA 17:51 cucurrit, et stetit super Philisthæum, et tulit gladium ejus, et eduxit eum de vagina sua: et interfecit eum, præciditque caput ejus. Videntes autem Philisthiim quod mortuus esset fortissimus eorum, fugerunt.
1SA 17:52 Et consurgentes viri Israël et Juda vociferati sunt, et persecuti sunt Philisthæos usque dum venirent in vallem, et usque ad portas Accaron: cecideruntque vulnerati de Philisthiim in via Saraim, et usque ad Geth, et usque ad Accaron.
1SA 17:53 Et revertentes filii Israël postquam persecuti fuerant Philisthæos, invaserunt castra eorum.
1SA 17:54 Assumens autem David caput Philisthæi, attulit illud in Jerusalem: arma vero ejus posuit in tabernaculo suo.
1SA 17:55 Eo autem tempore quo viderat Saul David egredientem contra Philisthæum, ait ad Abner principem militiæ: De qua stirpe descendit hic adolescens, Abner? Dixitque Abner: Vivit anima tua, rex, si novi.
1SA 17:56 Et ait rex: Interroga tu, cujus filius sit iste puer.
1SA 17:57 Cumque regressus esset David, percusso Philisthæo, tulit eum Abner, et introduxit coram Saule, caput Philisthæi habentem in manu.
1SA 17:58 Et ait ad eum Saul: De qua progenie es, o adolescens? Dixitque David: Filius servi tui Isai Bethlehemitæ ego sum.
1SA 18:1 Et factum est cum complesset loqui ad Saul, anima Jonathæ conglutinata est animæ David, et dilexit eum Jonathas quasi animam suam.
1SA 18:2 Tulitque eum Saul in die illa, et non concessit ei ut reverteretur in domum patris sui.
1SA 18:3 Inierunt autem David et Jonathas fœdus: diligebat enim eum quasi animam suam.
1SA 18:4 Nam expoliavit se Jonathas tunica qua erat indutus, et dedit eam David, et reliqua vestimenta sua, usque ad gladium et arcum suum, et usque ad balteum.
1SA 18:5 Egrediebatur quoque David ad omnia quæcumque misisset eum Saul, et prudenter se agebat: posuitque eum Saul super viros belli, et acceptus erat in oculis universi populi, maximeque in conspectu famulorum Saul.
1SA 18:6 Porro cum reverteretur percusso Philisthæo David, egressæ sunt mulieres de universis urbibus Israël, cantantes, chorosque ducentes in occursum Saul regis, in tympanis lætitiæ, et in sistris.
1SA 18:7 Et præcinebant mulieres, ludentes, atque dicentes: [Percussit Saul mille, et David decem millia.]
1SA 18:8 Iratus est autem Saul nimis, et displicuit in oculis ejus sermo iste: dixitque: Dederunt David decem millia, et mihi mille dederunt: quid ei superest, nisi solum regnum?
1SA 18:9 Non rectis ergo oculis Saul aspiciebat David a die illa et deinceps.
1SA 18:10 Post diem autem alteram, invasit spiritus Dei malus Saul, et prophetabat in medio domus suæ: David autem psallebat manu sua, sicut per singulos dies. Tenebatque Saul lanceam,
1SA 18:11 et misit eam, putans quod configere posset David cum pariete: et declinavit David a facie ejus secundo.
1SA 18:12 Et timuit Saul David, eo quod Dominus esset cum eo, et a se recessisset.
1SA 18:13 Amovit ergo eum Saul a se, et fecit eum tribunum super mille viros: et egrediebatur, et intrabat in conspectu populi.
1SA 18:14 In omnibus quoque viis suis David prudenter agebat, et Dominus erat cum eo.
1SA 18:15 Vidit itaque Saul quod prudens esset nimis, et cœpit cavere eum.
1SA 18:16 Omnis autem Israël et Juda diligebat David: ipse enim ingrediebatur et egrediebatur ante eos.
1SA 18:17 Dixitque Saul ad David: Ecce filia mea major Merob: ipsam dabo tibi uxorem: tantummodo esto vir fortis, et præliare bella Domini. Saul autem reputabat, dicens: Non sit manus mea in eum, sed sit super eum manus Philisthinorum.
1SA 18:18 Ait autem David ad Saul: Quis ego sum, aut quæ est vita mea, aut cognatio patris mei in Israël, ut fiam gener regis?
1SA 18:19 Factum est autem tempus cum deberet dari Merob filia Saul David, data est Hadrieli Molathitæ uxor.
1SA 18:20 Dilexit autem David Michol filia Saul altera. Et nuntiatum est Saul, et placuit ei.
1SA 18:21 Dixitque Saul: Dabo eam illi, ut fiat ei in scandalum, et sit super eum manus Philisthinorum. Dixitque Saul ad David: In duabus rebus gener meus eris hodie.
1SA 18:22 Et mandavit Saul servis suis: Loquimini ad David clam me, dicentes: Ecce places regi, et omnes servi ejus diligunt te: nunc ergo esto gener regis.
1SA 18:23 Et locuti sunt servi Saul in auribus David omnia verba hæc. Et ait David: Num parum videtur vobis, generum esse regis? ego autem sum vir pauper et tenuis.
1SA 18:24 Et renuntiaverunt servi Saul dicentes: Hujuscemodi verba locutus est David.
1SA 18:25 Dixit autem Saul: Sic loquimini ad David: Non habet rex sponsalia necesse, nisi tantum centum præputia Philisthinorum, ut fiat ultio de inimicis regis. Porro Saul cogitabat tradere David in manus Philisthinorum.
1SA 18:26 Cumque renuntiassent servi ejus David verba quæ dixerat Saul, placuit sermo in oculis David, ut fieret gener regis.
1SA 18:27 Et post paucos dies surgens David, abiit cum viris qui sub eo erant. Et percussit ex Philisthiim ducentos viros, et attulit eorum præputia et annumeravit ea regi, ut esset gener ejus. Dedit itaque Saul ei Michol filiam suam uxorem.
1SA 18:28 Et vidit Saul, et intellexit quod Dominus esset cum David. Michol autem filia Saul diligebat eum.
1SA 18:29 Et Saul magis cœpit timere David: factusque est Saul inimicus David cunctis diebus.
1SA 18:30 Et egressi sunt principes Philisthinorum. A principio autem egressionis eorum, prudentius se gerebat David quam omnes servi Saul, et celebre factum est nomen ejus nimis.
1SA 19:1 Locutus est autem Saul ad Jonathan filium suum, et ad omnes servos suos, ut occiderent David. Porro Jonathas filius Saul diligebat David valde:
1SA 19:2 et indicavit Jonathas David, dicens: Quærit Saul pater meus occidere te: quapropter observa te, quæso, mane: et manebis clam, et absconderis.
1SA 19:3 Ego autem egrediens stabo juxta patrem meum in agro, ubicumque fueris: et ego loquar de te ad patrem meum, et quodcumque videro, nuntiabo tibi.
1SA 19:4 Locutus est ergo Jonathas de David bona ad Saul patrem suum: dixitque ad eum: Ne pecces rex in servum tuum David, quia non peccavit tibi, et opera ejus bona sunt tibi valde.
1SA 19:5 Et posuit animam suam in manu sua, et percussit Philisthæum, et fecit Dominus salutem magnam universo Israëli: vidisti, et lætatus es. Quare ergo peccas in sanguine innoxio, interficiens David, qui est absque culpa?
1SA 19:6 Quod cum audisset Saul, placatus voce Jonathæ, juravit: Vivit Dominus, quia non occidetur.
1SA 19:7 Vocavit itaque Jonathas David, et indicavit ei omnia verba hæc: et introduxit Jonathas David ad Saul, et fuit ante eum sicut fuerat heri et nudiustertius.
1SA 19:8 Motum est autem rursum bellum: et egressus David, pugnavit adversum Philisthiim: percussitque eos plaga magna, et fugerunt a facie ejus.
1SA 19:9 Et factus est spiritus Domini malus in Saul: sedebat autem in domo sua, et tenebat lanceam: porro David psallebat manu sua.
1SA 19:10 Nisusque est Saul configere David lancea in pariete, et declinavit David a facie Saul: lancea autem casso vulnere perlata est in parietem, et David fugit, et salvatus est nocte illa.
1SA 19:11 Misit ergo Saul satellites suos in domum David, ut custodirent eum, et interficeretur mane. Quod cum annuntiasset David Michol uxor sua, dicens: Nisi salvaveris te nocte hac, cras morieris:
1SA 19:12 deposuit eum per fenestram. Porro ille abiit et aufugit, atque salvatus est.
1SA 19:13 Tulit autem Michol statuam, et posuit eam super lectum, et pellem pilosam caprarum posuit ad caput ejus, et operuit eam vestimentis.
1SA 19:14 Misit autem Saul apparitores, qui raperent David: et responsum est quod ægrotaret.
1SA 19:15 Rursumque misit Saul nuntios ut viderent David, dicens: Afferte eum ad me in lecto, ut occidatur.
1SA 19:16 Cumque venissent nuntii, inventum est simulacrum super lectum, et pellis caprarum ad caput ejus.
1SA 19:17 Dixitque Saul ad Michol: Quare sic illusisti mihi, et dimisisti inimicum meum ut fugeret? Et respondit Michol ad Saul: Quia ipse locutus est mihi: Dimitte me, alioquin interficiam te.
1SA 19:18 David autem fugiens salvatus est, et venit ad Samuel in Ramatha, et nuntiavit ei omnia quæ fecerat sibi Saul: et abierunt ipse et Samuel, et morati sunt in Najoth.
1SA 19:19 Nuntiatum est autem Sauli a dicentibus: Ecce David in Najoth in Ramatha.
1SA 19:20 Misit ergo Saul lictores, ut raperent David: qui cum vidissent cuneum prophetarum vaticinantium, et Samuelem stantem super eos, factus est etiam spiritus Domini in illis, et prophetare cœperunt etiam ipsi.
1SA 19:21 Quod cum nuntiatum esset Sauli, misit et alios nuntios: prophetaverunt autem et illi. Et rursum misit Saul tertios nuntios: qui et ipsi prophetaverunt. Et iratus iracundia Saul,
1SA 19:22 abiit etiam ipse in Ramatha, et venit usque ad cisternam magnam quæ est in Socho, et interrogavit, et dixit: In quo loco sunt Samuel et David? Dictumque est ei: Ecce in Najoth sunt in Ramatha.
1SA 19:23 Et abiit in Najoth in Ramatha, et factus est etiam super eum spiritus Domini, et ambulabat ingrediens, et prophetabat usque dum veniret in Najoth in Ramatha.
1SA 19:24 Et expoliavit etiam ipse se vestimentis suis, et prophetavit cum ceteris coram Samuele, et cecidit nudus tota die illa et nocte. Unde et exivit proverbium: Num et Saul inter prophetas?
1SA 20:1 Fugit autem David de Najoth, quæ est in Ramatha, veniensque locutus est coram Jonatha: Quid feci? quæ est iniquitas mea, et quod peccatum meum in patrem tuum, quia quærit animam meam?
1SA 20:2 Qui dixit ei: Absit, non morieris: neque enim faciet pater meus quidquam grande vel parvum, nisi prius indicaverit mihi: hunc ergo celavit me pater meus sermonem tantummodo? nequaquam erit istud.
1SA 20:3 Et juravit rursum Davidi. Et ille ait: Scit profecto pater tuus quia inveni gratiam in oculis tuis, et dicet: Nesciat hoc Jonathas, ne forte tristetur. Quinimmo vivit Dominus, et vivit anima tua, quia uno tantum (ut ita dicam) gradu ego morsque dividimur.
1SA 20:4 Et ait Jonathas ad David: Quodcumque dixerit mihi anima tua, faciam tibi.
1SA 20:5 Dixit autem David ad Jonathan: Ecce calendæ sunt crastino, et ego ex more sedere soleo juxta regem ad vescendum: dimitte ergo me ut abscondar in agro usque ad vesperam diei tertiæ.
1SA 20:6 Si respiciens requisierit me pater tuus, respondebis ei: Rogavit me David ut iret celeriter in Bethlehem civitatem suam, quia victimæ solemnes ibi sunt universis contribulibus suis.
1SA 20:7 Si dixerit: Bene: pax erit servo tuo. Si autem fuerit iratus, scito quia completa est malitia ejus.
1SA 20:8 Fac ergo misericordiam in servum tuum, quia fœdus Domini me famulum tuum tecum inire fecisti: si autem est iniquitas aliqua in me, tu me interfice, et ad patrem tuum ne introducas me.
1SA 20:9 Et ait Jonathas: Absit hoc a te: neque enim fieri potest, ut si certe cognovero completam esse patris mei malitiam contra te, non annuntiem tibi.
1SA 20:10 Responditque David ad Jonathan: Quis renuntiabit mihi, si quid forte responderit tibi pater tuus dure de me?
1SA 20:11 Et ait Jonathas ad David: Veni, et egrediamur foras in agrum. Cumque exissent ambo in agrum,
1SA 20:12 ait Jonathas ad David: Domine Deus Israël, si investigavero sententiam patris mei crastino vel perendie, et aliquid boni fuerit super David, et non statim misero ad te, et notum tibi fecero,
1SA 20:13 hæc faciat Dominus Jonathæ, et hæc addat. Si autem perseveraverit patris mei malitia adversum te, revelabo aurem tuam, et dimittam te, ut vadas in pace, et sit Dominus tecum, sicut fuit cum patre meo.
1SA 20:14 Et si vixero, facies mihi misericordiam Domini: si vero mortuus fuero,
1SA 20:15 non auferes misericordiam tuam a domo mea usque in sempiternum, quando eradicaverit Dominus inimicos David, unumquemque de terra: auferat Jonathan de domo sua, et requirat Dominus de manu inimicorum David.
1SA 20:16 Pepigit ergo Jonathas fœdus cum domo David: et requisivit Dominus de manu inimicorum David.
1SA 20:17 Et addidit Jonathas dejerare David, eo quod diligeret illum: sicut enim animam suam, ita diligebat eum.
1SA 20:18 Dixitque ad eum Jonathas: Cras calendæ sunt, et requireris:
1SA 20:19 requiretur enim sessio tua usque perendie. Descendes ergo festinus, et venies in locum ubi celandus es in die qua operari licet, et sedebis juxta lapidem cui nomen est Ezel.
1SA 20:20 Et ego tres sagittas mittam juxta eum, et jaciam quasi exercens me ad signum.
1SA 20:21 Mittam quoque et puerum, dicens ei: Vade, et affer mihi sagittas.
1SA 20:22 Si dixero puero: Ecce sagittæ intra te sunt, tolle eas: tu veni ad me, quia pax tibi est, et nihil est mali, vivit Dominus. Si autem sic locutus fuero puero: Ecce sagittæ ultra te sunt: vade in pace, quia dimisit te Dominus.
1SA 20:23 De verbo autem quod locuti sumus ego et tu, sit Dominus inter me et te usque in sempiternum.
1SA 20:24 Absconditus est ergo David in agro, et venerunt calendæ, et sedit rex ad comedendum panem.
1SA 20:25 Cumque sedisset rex super cathedram suam (secundum consuetudinem) quæ erat juxta parietem, surrexit Jonathas, et sedit Abner ex latere Saul: vacuusque apparuit locus David.
1SA 20:26 Et non est locutus Saul quidquam in die illa: cogitabat enim quod forte evenisset ei, ut non esset mundus, nec purificatus.
1SA 20:27 Cumque illuxisset dies secunda post calendas, rursus apparuit vacuus locus David. Dixitque Saul ad Jonathan filium suum: Cur non venit filius Isai nec heri nec hodie ad vescendum?
1SA 20:28 Responditque Jonathas Sauli: Rogavit me obnixe ut iret in Bethlehem,
1SA 20:29 et ait: Dimitte me, quoniam sacrificium solemne est in civitate, unus de fratribus meis accersivit me: nunc ergo si inveni gratiam in oculis tuis, vadam cito, et videbo fratres meos. Ob hanc causam non venit ad mensam regis.
1SA 20:30 Iratus autem Saul adversum Jonathan, dixit ei: Fili mulieris virum ultro rapientis, numquid ignoro quia diligis filium Isai in confusionem tuam, et in confusionem ignominiosæ matris tuæ?
1SA 20:31 Omnibus enim diebus quibus filius Isai vixerit super terram, non stabilieris tu, neque regnum tuum. Itaque jam nunc mitte, et adduc eum ad me: quia filius mortis est.
1SA 20:32 Respondens autem Jonathas Sauli patri suo, ait: Quare morietur? quid fecit?
1SA 20:33 Et arripuit Saul lanceam ut percuteret eum. Et intellexit Jonathas quod definitum esset a patre suo, ut interficeret David.
1SA 20:34 Surrexit ergo Jonathas a mensa in ira furoris, et non comedit in die calendarum secunda panem. Contristatus est enim super David, eo quod confudisset eum pater suus.
1SA 20:35 Cumque illuxisset mane, venit Jonathas in agrum juxta placitum David, et puer parvulus cum eo.
1SA 20:36 Et ait ad puerum suum: Vade, et affer mihi sagittas quas ego jacio. Cumque puer cucurrisset, jecit aliam sagittam trans puerum.
1SA 20:37 Venit itaque puer ad locum jaculi quod miserat Jonathas: et clamavit Jonathas post tergum pueri, et ait: Ecce ibi est sagitta porro ultra te.
1SA 20:38 Clamavitque iterum Jonathas post tergum pueri, dicens: Festina velociter, ne steteris. Collegit autem puer Jonathæ sagittas, et attulit ad dominum suum:
1SA 20:39 et quid ageretur, penitus ignorabat, tantummodo enim Jonathas et David rem noverant.
1SA 20:40 Dedit ergo Jonathas arma sua puero, et dixit ei: Vade, et defer in civitatem.
1SA 20:41 Cumque abiisset puer, surrexit David de loco qui vergebat ad austrum, et cadens pronus in terram, adoravit tertio: et osculantes se alterutrum, fleverunt pariter, David autem amplius.
1SA 20:42 Dixit ergo Jonathas ad David: Vade in pace: quæcumque juravimus ambo in nomine Domini, dicentes: Dominus sit inter me et te, et inter semen meum et semen tuum usque in sempiternum.
1SA 20:43 Et surrexit David, et abiit: sed et Jonathas ingressus est civitatem.
1SA 21:1 Venit autem David in Nobe ad Achimelech sacerdotem: et obstupuit Achimelech, eo quod venisset David. Et dixit ei: Quare tu solus, et nullus est tecum?
1SA 21:2 Et ait David ad Achimelech sacerdotem: Rex præcepit mihi sermonem, et dixit: Nemo sciat rem propter quam missus es a me, et cujusmodi præcepta tibi dederim: nam et pueris condixi in illum et illum locum.
1SA 21:3 Nunc ergo si quid habes ad manum, vel quinque panes, da mihi, aut quidquid inveneris.
1SA 21:4 Et respondens sacerdos ad David, ait illi: Non habeo laicos panes ad manum, sed tantum panem sanctum: si mundi sunt pueri, maxime a mulieribus?
1SA 21:5 Et respondit David sacerdoti, et dixit ei: Equidem, si de mulieribus agitur: continuimus nos ab heri et nudiustertius quando egrediebamur, et fuerunt vasa puerorum sancta. Porro via hæc polluta est, sed et ipsa hodie sanctificabitur in vasis.
1SA 21:6 Dedit ergo ei sacerdos sanctificatum panem: neque enim erat ibi panis, nisi tantum panes propositionis, qui sublati fuerant a facie Domini, ut ponerentur panes calidi.
1SA 21:7 Erat autem ibi vir quidam de servis Saul in die illa, intus in tabernaculo Domini: et nomen ejus Doëg Idumæus, potentissimus pastorum Saul.
1SA 21:8 Dixit autem David ad Achimelech: Si habes hic ad manum hastam aut gladium? quia gladium meum et arma mea non tuli mecum: sermo enim regis urgebat.
1SA 21:9 Et dixit sacerdos: Ecce hic gladius Goliath Philisthæi, quem percussisti in Valle terebinthi: est involutus pallio post ephod: si istum vis tollere, tolle: neque enim hic est alius absque eo. Et ait David: Non est huic alter similis: da mihi eum.
1SA 21:10 Surrexit itaque David, et fugit in die illa a facie Saul: et venit ad Achis regem Geth.
1SA 21:11 Dixeruntque servi Achis ad eum cum vidissent David: Numquid non iste est David rex terræ? nonne huic cantabant per choros, dicentes: [Percussit Saul mille, et David decem millia?]
1SA 21:12 Posuit autem David sermones istos in corde suo, et extimuit valde a facie Achis regis Geth.
1SA 21:13 Et immutavit os suum coram eis, et collabebatur inter manus eorum: et impingebat in ostia portæ, defluebantque salivæ ejus in barbam.
1SA 21:14 Et ait Achis ad servos suos: Vidistis hominem insanum: quare adduxistis eum ad me?
1SA 21:15 an desunt nobis furiosi, quod introduxistis istum, ut fureret me præsente? hiccine ingredietur domum meam?
1SA 22:1 Abiit ergo David inde, et fugit in speluncam Odollam. Quod cum audissent fratres ejus, et omnis domus patris ejus, descenderunt ad eum illuc.
1SA 22:2 Et convenerunt ad eum omnes qui erant in angustia constituti, et oppressi ære alieno, et amaro animo: et factus est eorum princeps, fueruntque cum eo quasi quadringenti viri.
1SA 22:3 Et profectus est David inde in Maspha, quæ est Moab: et dixit ad regem Moab: Maneat, oro, pater meus et mater mea vobiscum, donec sciam quid faciat mihi Deus.
1SA 22:4 Et reliquit eos ante faciem regis Moab: manseruntque apud eum cunctis diebus quibus David fuit in præsidio.
1SA 22:5 Dixitque Gad propheta ad David: Noli manere in præsidio: proficiscere, et vade in terram Juda. Et profectus est David, et venit in saltum Haret.
1SA 22:6 Et audivit Saul quod apparuisset David, et viri qui erant cum eo. Saul autem cum maneret in Gabaa, et esset in nemore quod est in Rama, hastam manu tenens, cunctique servi ejus circumstarent eum,
1SA 22:7 ait ad servos suos qui assistebant ei: Audite nunc, filii Jemini: numquid omnibus vobis dabit filius Isai agros et vineas, et universos vos faciet tribunos et centuriones?
1SA 22:8 quoniam conjurastis omnes adversum me, et non est qui mihi renuntiet, maxime cum et filius meus fœdus inierit cum filio Isai. Non est qui vicem meam doleat ex vobis, nec qui annuntiet mihi: eo quod suscitaverit filius meus servum meum adversum me, insidiantem mihi usque hodie.
1SA 22:9 Respondens autem Doëg Idumæus, qui assistebat, et erat primus inter servos Saul: Vidi, inquit, filium Isai in Nobe apud Achimelech filium Achitob sacerdotem.
1SA 22:10 Qui consuluit pro eo Dominum, et cibaria dedit ei: sed et gladium Goliath Philisthæi dedit illi.
1SA 22:11 Misit ergo rex ad accersendum Achimelech sacerdotem filium Achitob, et omnem domum patris ejus, sacerdotum qui erant in Nobe, qui universi venerunt ad regem.
1SA 22:12 Et ait Saul ad Achimelech: Audi, fili Achitob. Qui respondit: Præsto sum, domine.
1SA 22:13 Dixitque ad eum Saul: Quare conjurastis adversum me, tu et filius Isai, et dedisti ei panes et gladium, et consuluisti pro eo Deum, ut consurgeret adversum me, insidiator usque hodie permanens?
1SA 22:14 Respondensque Achimelech regi, ait: Et quis in omnibus servis tuis sicut David, fidelis, et gener regis, et pergens ad imperium tuum, et gloriosus in domo tua?
1SA 22:15 num hodie cœpi pro eo consulere Deum? absit hoc a me: ne suspicetur rex adversus servum suum rem hujuscemodi, in universa domo patris mei: non enim scivit servus tuus quidquam super hoc negotio, vel modicum vel grande.
1SA 22:16 Dixitque rex: Morte morieris Achimelech, tu et omnis domus patris tui.
1SA 22:17 Et ait rex emissariis qui circumstabant eum: Convertimini, et interficite sacerdotes Domini, nam manus eorum cum David est: scientes quod fugisset, et non indicaverunt mihi. Noluerunt autem servi regis extendere manus suas in sacerdotes Domini.
1SA 22:18 Et ait rex ad Doëg: Convertere tu, et irrue in sacerdotes. Conversusque Doëg Idumæus, irruit in sacerdotes, et trucidavit in die illa octoginta quinque viros vestitos ephod lineo.
1SA 22:19 Nobe autem civitatem sacerdotum percussit in ore gladii, viros et mulieres, et parvulos et lactentes, bovemque, et asinum, et ovem in ore gladii.
1SA 22:20 Evadens autem unus filius Achimelech filii Achitob, cujus nomen erat Abiathar, fugit ad David,
1SA 22:21 et annuntiavit ei quod occidisset Saul sacerdotes Domini.
1SA 22:22 Et ait David ad Abiathar: Sciebam in die illa quod cum ibi esset Doëg Idumæus, procul dubio annuntiaret Sauli: ego sum reus omnium animarum patris tui.
1SA 22:23 Mane mecum: ne timeas: si quis quæsierit animam meam, quæret et animam tuam, mecumque servaberis.
1SA 23:1 Et annuntiaverunt David, dicentes: Ecce Philisthiim oppugnant Ceilam et diripiunt areas.
1SA 23:2 Consuluit ergo David Dominum, dicens: Num vadam, et percutiam Philisthæos istos? Et ait Dominus ad David: Vade, et percuties Philisthæos, et Ceilam salvabis.
1SA 23:3 Et dixerunt viri qui erant cum David ad eum: Ecce nos hic in Judæa consistentes timemus: quanto magis si ierimus in Ceilam adversum agmina Philisthinorum?
1SA 23:4 Rursum ergo David consuluit Dominum. Qui respondens, ait ei: Surge, et vade in Ceilam: ego enim tradam Philisthæos in manu tua.
1SA 23:5 Abiit ergo David et viri ejus in Ceilam, et pugnavit adversum Philisthæos: et abegit jumenta eorum, et percussit eos plaga magna: et salvavit David habitatores Ceilæ.
1SA 23:6 Porro eo tempore quo fugiebat Abiathar filius Achimelech ad David in Ceilam, ephod secum habens descenderat.
1SA 23:7 Nuntiatum est autem Sauli quod venisset David in Ceilam: et ait Saul: Tradidit eum Deus in manus meas, conclususque est introgressus urbem, in qua portæ et seræ sunt.
1SA 23:8 Et præcepit Saul omni populo ut ad pugnam descenderet in Ceilam, et obsideret David et viros ejus.
1SA 23:9 Quod cum David rescisset quia præpararet ei Saul clam malum, dixit ad Abiathar sacerdotem: Applica ephod.
1SA 23:10 Et ait David: Domine Deus Israël, audivit famam servus tuus, quod disponat Saul venire in Ceilam, ut evertat urbem propter me:
1SA 23:11 si tradent me viri Ceilæ in manus ejus? et si descendet Saul, sicut audivit servus tuus? Domine Deus Israël, indica servo tuo. Et ait Dominus: Descendet.
1SA 23:12 Dixitque David: Si tradent me viri Ceilæ, et viros qui sunt mecum, in manus Saul? Et dixit Dominus: Tradent.
1SA 23:13 Surrexit ergo David et viri ejus quasi sexcenti, et egressi de Ceila, huc atque illuc vagabantur incerti: nuntiatumque est Sauli quod fugisset David de Ceila, et salvatus esset: quam ob rem dissimulavit exire.
1SA 23:14 Morabatur autem David in deserto in locis firmissimis, mansitque in monte solitudinis Ziph, in monte opaco: quærebat eum tamen Saul cunctis diebus, et non tradidit eum Deus in manus ejus.
1SA 23:15 Et vidit David quod egressus esset Saul ut quæreret animam ejus. Porro David erat in deserto Ziph in silva.
1SA 23:16 Et surrexit Jonathas filius Saul, et abiit ad David in silvam, et confortavit manus ejus in Deo: dixitque ei:
1SA 23:17 Ne timeas: neque enim inveniet te manus Saul patris mei, et tu regnabis super Israël, et ego ero tibi secundus: sed et Saul pater meus scit hoc.
1SA 23:18 Percussit ergo uterque fœdus coram Domino: mansitque David in silva, Jonathas autem reversus est in domum suam.
1SA 23:19 Ascenderunt autem Ziphæi ad Saul in Gabaa, dicentes: Nonne ecce David latitat apud nos in locis tutissimis silvæ, in colle Hachila, quæ est ad dexteram deserti?
1SA 23:20 Nunc ergo, sicut desideravit anima tua ut descenderes, descende: nostrum autem erit ut tradamus eum in manus regis.
1SA 23:21 Dixitque Saul: Benedicti vos a Domino, quia doluistis vicem meam.
1SA 23:22 Abite ergo, oro, et diligentius præparate, et curiosius agite, et considerate locum ubi sit pes ejus, vel quis viderit eum ibi: recogitat enim de me, quod callide insidier ei.
1SA 23:23 Considerate, et videte omnia latibula ejus in quibus absconditur: et revertimini ad me ad rem certam, ut vadam vobiscum. Quod si etiam in terram se abstruserit, perscrutabor eum in cunctis millibus Juda.
1SA 23:24 At illi surgentes abierunt in Ziph ante Saul: David autem et viri ejus erant in deserto Maon, in campestribus ad dexteram Jesimon.
1SA 23:25 Ivit ergo Saul et socii ejus ad quærendum eum. Et nuntiatum est David: statimque descendit ad petram, et versabatur in deserto Maon: quod cum audisset Saul, persecutus est David in deserto Maon.
1SA 23:26 Et ibat Saul ad latus montis ex parte una: David autem et viri ejus erant in latere montis ex parte altera. Porro David desperabat se posse evadere a facie Saul: itaque Saul et viri ejus in modum coronæ cingebant David et viros ejus, ut caperent eos.
1SA 23:27 Et nuntius venit ad Saul, dicens: Festina, et veni, quoniam infuderunt se Philisthiim super terram.
1SA 23:28 Reversus est ergo Saul desistens persequi David, et perrexit in occursum Philisthinorum: propter hoc vocaverunt locum illum, Petram dividentem.
1SA 24:1 Ascendit ergo David inde: et habitavit in locis tutissimis Engaddi.
1SA 24:2 Cumque reversus esset Saul, postquam persecutus est Philisthæos, nuntiaverunt ei, dicentes: Ecce David in deserto est Engaddi.
1SA 24:3 Assumens ergo Saul tria millia electorum virorum ex omni Israël, perrexit ad investigandum David et viros ejus, etiam super abruptissimas petras, quæ solis ibicibus perviæ sunt.
1SA 24:4 Et venit ad caulas ovium, quæ se offerebant vianti: eratque ibi spelunca, quam ingressus est Saul ut purgaret ventrem: porro David et viri ejus in interiore parte speluncæ latebant.
1SA 24:5 Et dixerunt servi David ad eum: Ecce dies de qua locutus est Dominus ad te: Ego tradam tibi inimicum tuum, ut facias ei sicut placuerit in oculis tuis. Surrexit ergo David, et præcidit oram chlamydis Saul silenter.
1SA 24:6 Post hæc percussit cor suum David, eo quod abscidisset oram chlamydis Saul.
1SA 24:7 Dixitque ad viros suos: Propitius sit mihi Dominus, ne faciam hanc rem domino meo, christo Domini, ut mittam manum meam in eum: quia christus Domini est.
1SA 24:8 Et confregit David viros suos sermonibus, et non permisit eos ut consurgerent in Saul: porro Saul exsurgens de spelunca, pergebat cœpto itinere.
1SA 24:9 Surrexit autem et David post eum: et egressus de spelunca, clamavit post tergum Saul, dicens: Domine mi rex. Et respexit Saul post se: et inclinans se David pronus in terram adoravit,
1SA 24:10 dixitque ad Saul: Quare audis verba hominum loquentium: David quærit malum adversum te?
1SA 24:11 Ecce hodie viderunt oculi tui quod tradiderit te Dominus in manu mea in spelunca: et cogitavi ut occiderem te, sed pepercit tibi oculus meus: dixi enim: Non extendam manum meam in dominum meum, quia christus Domini est.
1SA 24:12 Quin potius pater mi, vide, et cognosce oram chlamydis tuæ in manu mea: quoniam cum præscinderem summitatem chlamydis tuæ, nolui extendere manum meam in te: animadverte, et vide, quoniam non est in manu mea malum, neque iniquitas, neque peccavi in te: tu autem insidiaris animæ meæ ut auferas eam.
1SA 24:13 Judicet Dominus inter me et te, et ulciscatur me Dominus ex te: manus autem mea non sit in te.
1SA 24:14 Sicut et in proverbio antiquo dicitur: Ab impiis egredietur impietas: manus ergo mea non sit in te.
1SA 24:15 Quem persequeris, rex Israël? quem persequeris? canem mortuum persequeris, et pulicem unum.
1SA 24:16 Sit Dominus judex, et judicet inter me et te: et videat, et judicet causam meam, et eruat me de manu tua.
1SA 24:17 Cum autem complesset David loquens sermones hujuscemodi ad Saul, dixit Saul: Numquid vox hæc tua est, fili mi David? Et levavit Saul vocem suam, et flevit:
1SA 24:18 dixitque ad David: Justior tu es quam ego: tu enim tribuisti mihi bona, ego autem reddidi tibi mala.
1SA 24:19 Et tu indicasti hodie quæ feceris mihi bona: quomodo tradiderit me Dominus in manum tuam, et non occideris me.
1SA 24:20 Quis enim cum invenerit inimicum suum, dimittet eum in via bona? sed Dominus reddat tibi vicissitudinem hanc pro eo quod hodie operatus es in me.
1SA 24:21 Et nunc quia scio quod certissime regnaturus sis, et habiturus in manu tua regnum Israël:
1SA 24:22 jura mihi in Domino, ne deleas semen meum post me, neque auferas nomen meum de domo patris mei.
1SA 24:23 Et juravit David Sauli. Abiit ergo Saul in domum suam: et David et viri ejus ascenderunt ad tutiora loca.
1SA 25:1 Mortuus est autem Samuel, et congregatus est universus Israël, et planxerunt eum, et sepelierunt eum in domo sua in Ramatha. Consurgensque David descendit in desertum Pharan.
1SA 25:2 Erat autem vir quispiam in solitudine Maon, et possessio ejus in Carmelo, et homo ille magnus nimis: erantque ei oves tria millia, et mille capræ: et accidit ut tonderetur grex ejus in Carmelo.
1SA 25:3 Nomen autem viri illius erat Nabal. Et nomen uxoris ejus Abigail: eratque mulier illa prudentissima, et speciosa: porro vir ejus durus, et pessimus, et malitiosus: erat autem de genere Caleb.
1SA 25:4 Cum ergo audisset David in deserto quod tonderet Nabal gregem suum,
1SA 25:5 misit decem juvenes, et dixit eis: Ascendite in Carmelum, et venietis ad Nabal, et salutabitis eum ex nomine meo pacifice.
1SA 25:6 Et dicetis: Sit fratribus meis et tibi pax, et domui tuæ pax, et omnibus, quæcumque habes, sit pax.
1SA 25:7 Audivi quod tonderent pastores tui, qui erant nobiscum in deserto: numquam eis molesti fuimus, nec aliquando defuit quidquam eis de grege, omni tempore quo fuerunt nobiscum in Carmelo.
1SA 25:8 Interroga pueros tuos, et indicabunt tibi. Nunc ergo inveniant pueri tui gratiam in oculis tuis: in die enim bona venimus: quodcumque invenerit manus tua, da servis tuis, et filio tuo David.
1SA 25:9 Cumque venissent pueri David, locuti sunt ad Nabal omnia verba hæc ex nomine David: et siluerunt.
1SA 25:10 Respondens autem Nabal pueris David, ait: Quis est David? et quis est filius Isai? hodie increverunt servi qui fugiunt dominos suos.
1SA 25:11 Tollam ergo panes meos, et aquas meas, et carnes pecorum quæ occidi tonsoribus meis, et dabo viris quos nescio unde sint?
1SA 25:12 Regressi sunt itaque pueri David per viam suam, et reversi venerunt, et nuntiaverunt ei omnia verba quæ dixerat.
1SA 25:13 Tunc ait David pueris suis: Accingatur unusquisque gladio suo. Et accincti sunt singuli gladiis suis, accinctusque est et David ense suo: et secuti sunt David quasi quadringenti viri: porro ducenti remanserunt ad sarcinas.
1SA 25:14 Abigail autem uxori Nabal nuntiavit unus de pueris suis, dicens: Ecce David misit nuntios de deserto, ut benedicerent domino nostro: et aversatus est eos.
1SA 25:15 Homines isti boni satis fuerant nobis, et non molesti: nec quidquam aliquando periit omni tempore quo fuimus conversati cum eis in deserto:
1SA 25:16 pro muro erant nobis tam in nocte quam in die, omnibus diebus quibus pavimus apud eos greges.
1SA 25:17 Quam ob rem considera, et recogita quid facias: quoniam completa est malitia adversum virum tuum, et adversum domum tuam, et ipse est filius Belial, ita ut nemo possit ei loqui.
1SA 25:18 Festinavit igitur Abigail, et tulit ducentos panes, et duos utres vini, et quinque arietes coctos, et quinque sata polentæ, et centum ligaturas uvæ passæ, et ducentas massas caricarum, et posuit super asinos:
1SA 25:19 dixitque pueris suis: Præcedite me: ecce ego post tergum sequar vos: viro autem suo Nabal non indicavit.
1SA 25:20 Cum ergo ascendisset asinum, et descenderet ad radices montis, David et viri ejus descendebant in occursum ejus: quibus et illa occurrit.
1SA 25:21 Et ait David: Vere frustra servavi omnia quæ hujus erant in deserto, et non periit quidquam de cunctis quæ ad eum pertinebant: et reddidit mihi malum pro bono.
1SA 25:22 Hæc faciat Deus inimicis David, et hæc addat, si reliquero de omnibus quæ ad ipsum pertinent usque mane mingentem ad parietem.
1SA 25:23 Cum autem vidisset Abigail David, festinavit, et descendit de asino, et procidit coram David super faciem suam, et adoravit super terram,
1SA 25:24 et cecidit ad pedes ejus, et dixit: In me sit, domine mi, hæc iniquitas: loquatur, obsecro, ancilla tua in auribus tuis, et audi verba famulæ tuæ.
1SA 25:25 Ne ponat, oro, dominus meus rex cor suum super virum istum iniquum Nabal: quoniam secundum nomen suum stultus est, et stultitia est cum eo: ego autem ancilla tua non vidi pueros tuos, domine mi, quos misisti.
1SA 25:26 Nunc ergo, domine mi, vivit Dominus, et vivit anima tua, qui prohibuit te ne venires in sanguinem, et salvavit manum tuam tibi: et nunc fiant sicut Nabal inimici tui, et qui quærunt domino meo malum.
1SA 25:27 Quapropter suscipe benedictionem hanc, quam attulit ancilla tua tibi domino meo, et da pueris qui sequuntur te dominum meum.
1SA 25:28 Aufer iniquitatem famulæ tuæ: faciens enim faciet Dominus tibi domino meo domum fidelem, quia prælia Domini, domine mi, tu præliaris: malitia ergo non inveniatur in te omnibus diebus vitæ tuæ.
1SA 25:29 Si enim surrexerit aliquando homo persequens te, et quærens animam tuam, erit anima domini mei custodita quasi in fasciculo viventium apud Dominum Deum tuum: porro inimicorum tuorum anima rotabitur, quasi in impetu et circulo fundæ.
1SA 25:30 Cum ergo fecerit Dominus tibi domino meo omnia quæ locutus est bona de te, et constituerit te ducem super Israël,
1SA 25:31 non erit tibi hoc in singultum, et in scrupulum cordis domino meo, quod effuderis sanguinem innoxium, aut ipse te ultus fueris: et cum benefecerit Dominus domino meo, recordaberis ancillæ tuæ.
1SA 25:32 Et ait David ad Abigail: Benedictus Dominus Deus Israël, qui misit hodie te in occursum meum, et benedictum eloquium tuum,
1SA 25:33 et benedicta tu, quæ prohibuisti me hodie ne irem ad sanguinem, et ulciscerer me manu mea.
1SA 25:34 Alioquin vivit Dominus Deus Israël, qui prohibuit me ne malum facerem tibi: nisi cito venisses in occursum mihi, non remansisset Nabal usque ad lucem matutinam mingens ad parietem.
1SA 25:35 Suscepit ergo David de manu ejus omnia quæ attulerat ei, dixitque ei: Vade pacifice in domum tuam: ecce audivi vocem tuam, et honoravi faciem tuam.
1SA 25:36 Venit autem Abigail ad Nabal: et ecce erat ei convivium in domo ejus quasi convivium regis, et cor Nabal jucundum: erat enim ebrius nimis: et non indicavit ei verbum pusillum aut grande usque mane.
1SA 25:37 Diluculo autem cum digessisset vinum Nabal, indicavit ei uxor sua verba hæc: et emortuum est cor ejus intrinsecus, et factus est quasi lapis.
1SA 25:38 Cumque pertransissent decem dies, percussit Dominus Nabal, et mortuus est.
1SA 25:39 Quod cum audisset David mortuum Nabal, ait: Benedictus Dominus, qui judicavit causam opprobrii mei de manu Nabal, et servum suum custodivit a malo, et malitiam Nabal reddidit Dominus in caput ejus. Misit ergo David, et locutus est ad Abigail, ut sumeret eam sibi in uxorem.
1SA 25:40 Et venerunt pueri David ad Abigail in Carmelum, et locuti sunt ad eam, dicentes: David misit nos ad te, ut accipiat te sibi in uxorem.
1SA 25:41 Quæ consurgens, adoravit prona in terram, et ait: Ecce famula tua sit in ancillam, ut lavet pedes servorum domini mei.
1SA 25:42 Et festinavit, et surrexit Abigail, et ascendit super asinum, et quinque puellæ ierunt cum ea, pedissequæ ejus, et secuta est nuntios David: et facta est illi uxor.
1SA 25:43 Sed et Achinoam accepit David de Jezraël: et fuit utraque uxor ejus.
1SA 25:44 Saul autem dedit Michol filiam suam, uxorem David, Phalti filio Lais, qui erat de Gallim.
1SA 26:1 Et venerunt Ziphæi ad Saul in Gabaa, dicentes: Ecce David absconditus est in colle Hachila, quæ est ex adverso solitudinis.
1SA 26:2 Et surrexit Saul, et descendit in desertum Ziph, et cum eo tria millia virorum de electis Israël, ut quæreret David in deserto Ziph.
1SA 26:3 Et castrametatus est Saul in Gabaa Hachila, quæ erat ex adverso solitudinis in via: David autem habitabat in deserto. Videns autem quod venisset Saul post se in desertum,
1SA 26:4 misit exploratores, et didicit quod illuc venisset certissime.
1SA 26:5 Et surrexit David clam, et venit ad locum ubi erat Saul: cumque vidisset locum in quo dormiebat Saul, et Abner filius Ner, princeps militiæ ejus, et Saulem dormientem in tentorio, et reliquum vulgus per circuitum ejus,
1SA 26:6 ait David ad Achimelech Hethæum, et Abisai filium Sarviæ fratrem Joab, dicens: Quis descendet mecum ad Saul in castra? Dixitque Abisai: Ego descendam tecum.
1SA 26:7 Venerunt ergo David et Abisai ad populum nocte, et invenerunt Saul jacentem et dormientem in tentorio, et hastam fixam in terra ad caput ejus: Abner autem et populum dormientes in circuitu ejus.
1SA 26:8 Dixitque Abisai ad David: Conclusit Deus inimicum tuum hodie in manus tuas: nunc ergo perfodiam eum lancea in terra semel, et secundo opus non erit.
1SA 26:9 Et dixit David ad Abisai: Ne interficias eum: quis enim extendet manum suam in christum Domini, et innocens erit?
1SA 26:10 Et dixit David: Vivit Dominus, quia nisi Dominus percusserit eum, aut dies ejus venerit ut moriatur, aut in prælium descendens perierit:
1SA 26:11 propitius sit mihi Dominus ne extendam manum meam in christum Domini. Nunc igitur tolle hastam quæ est ad caput ejus, et scyphum aquæ, et abeamus.
1SA 26:12 Tulit igitur David hastam, et scyphum aquæ qui erat ad caput Saul, et abierunt: et non erat quisquam qui videret, et intelligeret, et evigilaret, sed omnes dormiebant, quia sopor Domini irruerat super eos.
1SA 26:13 Cumque transisset David ex adverso, et stetisset in vertice montis de longe, et esset grande intervallum inter eos,
1SA 26:14 clamavit David ad populum, et ad Abner filium Ner, dicens: Nonne respondebis, Abner? Et respondens Abner, ait: Quis es tu, qui clamas, et inquietas regem?
1SA 26:15 Et ait David ad Abner: Numquid non vir tu es? et quis alius similis tui in Israël? quare ergo non custodisti dominum tuum regem? ingressus est enim unus de turba ut interficeret regem dominum tuum.
1SA 26:16 Non est bonum hoc, quod fecisti: vivit Dominus, quoniam filii mortis estis vos, qui non custodistis dominum vestrum, christum Domini: nunc ergo vide ubi sit hasta regis, et ubi sit scyphus aquæ qui erat ad caput ejus.
1SA 26:17 Cognovit autem Saul vocem David, et dixit: Numquid vox hæc tua, fili mi David? Et ait David: Vox mea, domine mi rex.
1SA 26:18 Et ait: Quam ob causam dominus meus persequitur servum suum? quid feci? aut quod est malum in manu mea?
1SA 26:19 Nunc ergo audi, oro, domine mi rex, verba servi tui: si Dominus incitat te adversum me, odoretur sacrificium: si autem filii hominum, maledicti sunt in conspectu Domini qui ejecerunt me hodie ut non habitem in hæreditate Domini, dicentes: Vade, servi diis alienis.
1SA 26:20 Et nunc non effundatur sanguis meus in terram coram Domino: quia egressus est rex Israël ut quærat pulicem unum, sicut persequitur perdix in montibus.
1SA 26:21 Et ait Saul: Peccavi: revertere, fili mi David: nequaquam enim ultra tibi malefaciam, eo quod pretiosa fuerit anima mea in oculis tuis hodie: apparet enim quod stulte egerim, et ignoraverim multa nimis.
1SA 26:22 Et respondens David, ait: Ecce hasta regis: transeat unus de pueris regis, et tollat eam.
1SA 26:23 Dominus autem retribuet unicuique secundum justitiam suam et fidem: tradidit enim te Dominus hodie in manum meam, et nolui extendere manum meam in christum Domini.
1SA 26:24 Et sicut magnificata est anima tua hodie in oculis meis, sic magnificetur anima mea in oculis Domini, et liberet me de omni angustia.
1SA 26:25 Ait ergo Saul ad David: Benedictus tu, fili mi David: et quidem faciens facies, et potens poteris. Abiit autem David in viam suam, et Saul reversus est in locum suum.
1SA 27:1 Et ait David in corde suo: Aliquando incidam una die in manus Saul: nonne melius est ut fugiam, et salver in terra Philisthinorum, ut desperet Saul, cessetque me quærere in cunctis finibus Israël? fugiam ergo manus ejus.
1SA 27:2 Et surrexit David, et abiit ipse, et sexcenti viri cum eo, ad Achis filium Maoch regem Geth.
1SA 27:3 Et habitavit David cum Achis in Geth, ipse et viri ejus: vir et domus ejus: et David, et duæ uxores ejus, Achinoam Jezrahelitis, et Abigail uxor Nabal Carmeli.
1SA 27:4 Et nuntiatum est Sauli quod fugisset David in Geth, et non addidit ultra quærere eum.
1SA 27:5 Dixit autem David ad Achis: Si inveni gratiam in oculis tuis, detur mihi locus in una urbium regionis hujus, ut habitem ibi: cur enim manet servus tuus in civitate regis tecum?
1SA 27:6 Dedit itaque ei Achis in die illa Siceleg: propter quam causam facta est Siceleg regum Juda usque in diem hanc.
1SA 27:7 Fuit autem numerus dierum quibus habitavit David in regione Philisthinorum, quatuor mensium.
1SA 27:8 Et ascendit David et viri ejus, et agebant prædas de Gessuri, et de Gerzi, et de Amalecitis: hi enim pagi habitabantur in terra antiquitus, euntibus Sur usque ad terram Ægypti.
1SA 27:9 Et percutiebat David omnem terram, nec relinquebat viventem virum et mulierem: tollensque oves, et boves, et asinos, et camelos, et vestes, revertebatur, et veniebat ad Achis.
1SA 27:10 Dicebat autem ei Achis: In quem irruisti hodie? Respondebat David: Contra meridiem Judæ, et contra meridiem Jerameel, et contra meridiem Ceni.
1SA 27:11 Virum et mulierem non vivificabat David, nec adducebat in Geth, dicens: Ne forte loquantur adversum nos: Hæc fecit David: et hoc erat decretum illi omnibus diebus quibus habitavit in regione Philisthinorum.
1SA 27:12 Credidit ergo Achis David, dicens: Multa mala operatus est contra populum suum Israël: erit igitur mihi servus sempiternus.
1SA 28:1 Factum est autem in diebus illis, congregaverunt Philisthiim agmina sua, ut præpararentur ad bellum contra Israël: dixitque Achis ad David: Sciens nunc scito quoniam mecum egredieris in castris, tu et viri tui.
1SA 28:2 Dixitque David ad Achis: Nunc scies quæ facturus est servus tuus. Et ait Achis ad David: Et ego custodem capitis mei ponam te cunctis diebus.
1SA 28:3 Samuel autem mortuus est, planxitque eum omnis Israël, et sepelierunt eum in Ramatha urbe sua. Et Saul abstulit magos et hariolos de terra.
1SA 28:4 Congregatique sunt Philisthiim, et venerunt, et castrametati sunt in Sunam: congregavit autem et Saul universum Israël, et venit in Gelboë.
1SA 28:5 Et vidit Saul castra Philisthiim, et timuit, et expavit cor ejus nimis.
1SA 28:6 Consuluitque Dominum, et non respondit ei neque per somnia, neque per sacerdotes, neque per prophetas.
1SA 28:7 Dixitque Saul servis suis: Quærite mihi mulierem habentem pythonem, et vadam ad eam, et sciscitabor per illam. Et dixerunt servi ejus ad eum: Est mulier pythonem habens in Endor.
1SA 28:8 Mutavit ergo habitum suum, vestitusque est aliis vestimentis, et abiit ipse, et duo viri cum eo: veneruntque ad mulierem nocte, et ait illi: Divina mihi in pythone, et suscita mihi quem dixero tibi.
1SA 28:9 Et ait mulier ad eum: Ecce, tu nosti quanta fecerit Saul, et quomodo eraserit magos et hariolos de terra: quare ergo insidiaris animæ meæ, ut occidar?
1SA 28:10 Et juravit ei Saul in Domino, dicens: Vivit Dominus, quia non eveniet tibi quidquam mali propter hanc rem.
1SA 28:11 Dixitque ei mulier: Quem suscitabo tibi? Qui ait: Samuelem mihi suscita.
1SA 28:12 Cum autem vidisset mulier Samuelem, exclamavit voce magna, et dixit ad Saul: Quare imposuisti mihi? tu es enim Saul.
1SA 28:13 Dixitque ei rex: Noli timere: quid vidisti? Et ait mulier ad Saul: Deos vidi ascendentes de terra.
1SA 28:14 Dixitque ei: Qualis est forma ejus? Quæ ait: Vir senex ascendit, et ipse amictus est pallio. Et intellexit Saul quod Samuel esset, et inclinavit se super faciem suam in terra, et adoravit.
1SA 28:15 Dixit autem Samuel ad Saul: Quare inquietasti me ut suscitarer? Et ait Saul: Coarctor nimis: siquidem Philisthiim pugnant adversum me, et Deus recessit a me, et exaudire me noluit neque in manu prophetarum, neque per somnia: vocavi ergo te, ut ostenderes mihi quid faciam.
1SA 28:16 Et ait Samuel: Quid interrogas me, cum Dominus recesserit a te, et transierit ad æmulum tuum?
1SA 28:17 Faciet enim tibi Dominus sicut locutus est in manu mea, et scindet regnum tuum de manu tua et dabit illud proximo tuo David:
1SA 28:18 quia non obedisti voci Domini, neque fecisti iram furoris ejus in Amalec: idcirco quod pateris, fecit tibi Dominus hodie.
1SA 28:19 Et dabit Dominus etiam Israël tecum in manus Philisthiim: cras autem tu et filii tui mecum eritis: sed et castra Israël tradet Dominus in manus Philisthiim.
1SA 28:20 Statimque Saul cecidit porrectus in terram: extimuerat enim verba Samuelis, et robur non erat in eo, quia non comederat panem tota die illa.
1SA 28:21 Ingressa est itaque mulier illa ad Saul (conturbatus enim erat valde), dixitque ad eum: Ecce obedivit ancilla tua voci tuæ, et posui animam meam in manu mea: et audivi sermones tuos, quos locutus es ad me.
1SA 28:22 Nunc igitur audi et tu vocem ancillæ tuæ, et ponam coram te buccellam panis, ut comedens convalescas, et possis iter agere.
1SA 28:23 Qui renuit, et ait: Non comedam. Coëgerunt autem eum servi sui et mulier, et tandem audita voce eorum surrexit de terra, et sedit super lectum.
1SA 28:24 Mulier autem illa habebat vitulum pascualem in domo, et festinavit, et occidit eum: tollensque farinam, miscuit eam, et coxit azyma,
1SA 28:25 et posuit ante Saul et ante servos ejus. Qui cum comedissent, surrexerunt, et ambulaverunt per totam noctem illam.
1SA 29:1 Congregata sunt ergo Philisthiim universa agmina in Aphec: sed et Israël castrametatus est super fontem qui erat in Jezrahel.
1SA 29:2 Et satrapæ quidem Philisthiim incedebant in centuriis et millibus: David autem et viri ejus erant in novissimo agmine cum Achis.
1SA 29:3 Dixeruntque principes Philisthiim ad Achis: Quid sibi volunt Hebræi isti? Et ait Achis ad principes Philisthiim: Num ignoratis David, qui fuit servus Saul regis Israël, et est apud me multis diebus, vel annis, et non inveni in eo quidquam ex die qua transfugit ad me usque ad diem hanc?
1SA 29:4 Irati sunt autem adversus eum principes Philisthiim, et dixerunt ei: Revertatur vir iste, et sedeat in loco suo in quo constituisti eum, et non descendat nobiscum in prælium, ne fiat nobis adversarius, cum præliari cœperimus: quomodo enim aliter poterit placare dominum suum, nisi in capitibus nostris?
1SA 29:5 Nonne iste est David, cui cantabant in choris, dicentes: [Percussit Saul in millibus suis, et David in decem millibus suis?]
1SA 29:6 Vocavit ergo Achis David, et ait ei: Vivit Dominus, quia rectus es tu, et bonus in conspectu meo: et exitus tuus, et introitus tuus mecum est in castris: et non inveni in te quidquam mali ex die qua venisti ad me usque in diem hanc: sed satrapis non places.
1SA 29:7 Revertere ergo, et vade in pace, et non offendas oculos satraparum Philisthiim.
1SA 29:8 Dixitque David ad Achis: Quid enim feci, et quid invenisti in me servo tuo, a die qua fui in conspectu tuo usque in diem hanc, ut non veniam et pugnem contra inimicos domini mei regis?
1SA 29:9 Respondens autem Achis, locutus est ad David: Scio quia bonus es tu in oculis meis, sicut angelus Dei: sed principes Philisthinorum dixerunt: Non ascendet nobiscum in prælium.
1SA 29:10 Igitur consurge mane tu, et servi domini tui qui venerunt tecum: et cum de nocte surrexeritis, et cœperit dilucescere, pergite.
1SA 29:11 Surrexit itaque de nocte David, ipse et viri ejus, ut proficiscerentur mane, et reverterentur ad terram Philisthiim: Philisthiim autem ascenderunt in Jezrahel.
1SA 30:1 Cumque venissent David et viri ejus in Siceleg die tertia, Amalecitæ impetum fecerant ex parte australi in Siceleg, et percusserant Siceleg, et succenderant eam igni.
1SA 30:2 Et captivas duxerant mulieres ex ea, a minimo usque ad magnum: et non interfecerant quemquam, sed secum duxerant, et pergebant itinere suo.
1SA 30:3 Cum ergo venissent David et viri ejus ad civitatem, et invenissent eam succensam igni, et uxores suas, et filios suos et filias, ductas esse captivas,
1SA 30:4 levaverunt David et populus qui erat cum eo voces suas, et planxerunt donec deficerent in eis lacrimæ.
1SA 30:5 Siquidem et duæ uxores David captivæ ductæ fuerant, Achinoam Jezrahelites, et Abigail uxor Nabal Carmeli.
1SA 30:6 Et contristatus est David valde: volebat enim eum populus lapidare, quia amara erat anima uniuscujusque viri super filiis suis et filiabus: confortatus est autem David in Domino Deo suo.
1SA 30:7 Et ait ad Abiathar sacerdotem filium Achimelech: Applica ad me ephod. Et applicavit Abiathar ephod ad David.
1SA 30:8 Et consuluit David Dominum, dicens: Persequar latrunculos hos, et comprehendam eos, an non? Dixitque ei Dominus: Persequere: absque dubio enim comprehendes eos, et excuties prædam.
1SA 30:9 Abiit ergo David, ipse et sexcenti viri qui erant cum eo, et venerunt usque ad torrentem Besor: et lassi quidam substiterunt.
1SA 30:10 Persecutus est autem David ipse, et quadringenti viri: substiterant enim ducenti, qui lassi transire non poterant torrentem Besor.
1SA 30:11 Et invenerunt virum ægyptium in agro, et adduxerunt eum ad David: dederuntque ei panem ut comederet, et biberet aquam,
1SA 30:12 sed et fragmen massæ caricarum, et duas ligaturas uvæ passæ. Quæ cum comedisset, reversus est spiritus ejus, et refocillatus est: non enim comederat panem, neque biberat aquam, tribus diebus et tribus noctibus.
1SA 30:13 Dixit itaque ei David: Cujus es tu? vel unde? et quo pergis? Qui ait: Puer ægyptius ego sum, servus viri Amalecitæ: dereliquit autem me dominus meus, quia ægrotare cœpi nudiustertius.
1SA 30:14 Siquidem nos erupimus ad australem plagam Cerethi, et contra Judam, et ad meridiem Caleb, et Siceleg succendimus igni.
1SA 30:15 Dixitque ei David: Potes me ducere ad cuneum istum? Qui ait: Jura mihi per Deum quod non occidas me, et non tradas me in manus domini mei, et ego ducam te ad cuneum istum. Et juravit ei David.
1SA 30:16 Qui cum duxisset eum, ecce illi discumbebant super faciem universæ terræ comedentes et bibentes, et quasi festum celebrantes diem, pro cuncta præda et spoliis quæ ceperant de terra Philisthiim et de terra Juda.
1SA 30:17 Et percussit eos David a vespere usque ad vesperam alterius diei, et non evasit ex eis quisquam, nisi quadringenti viri adolescentes, qui ascenderant camelos et fugerant.
1SA 30:18 Eruit ergo David omnia quæ tulerant Amalecitæ, et duas uxores suas eruit.
1SA 30:19 Nec defuit quidquam a parvo usque ad magnum, tam de filiis quam de filiabus, et de spoliis, et quæcumque rapuerant: omnia reduxit David.
1SA 30:20 Et tulit universos greges et armenta, et minavit ante faciem suam: dixeruntque: Hæc est præda David.
1SA 30:21 Venit autem David ad ducentos viros qui lassi substiterant, nec sequi potuerant David, et residere eos jusserat in torrente Besor: qui egressi sunt obviam David et populo qui erat cum eo. Accedens autem David ad populum, salutavit eos pacifice.
1SA 30:22 Respondensque omnis vir pessimus et iniquus de viris qui ierant cum David, dixit: Quia non venerunt nobiscum, non dabimus eis quidquam de præda quam eruimus: sed sufficiat unicuique uxor sua et filii: quos cum acceperint, recedant.
1SA 30:23 Dixit autem David: Non sic facietis, fratres mei, de his quæ tradidit nobis Dominus, et custodivit nos, et dedit latrunculos qui eruperant adversum nos, in manus nostras:
1SA 30:24 nec audiet vos quisquam super sermone hoc: æqua enim pars erit descendentis ad prælium, et remanentis ad sarcinas, et similiter divident.
1SA 30:25 Et factum est hoc ex die illa et deinceps, constitutum et præfinitum, et quasi lex in Israël usque in diem hanc.
1SA 30:26 Venit ergo David in Siceleg, et misit dona de præda senioribus Juda proximis suis, dicens: Accipite benedictionem de præda hostium Domini:
1SA 30:27 his qui erant in Bethel, et qui in Ramoth ad meridiem, et qui in Jether,
1SA 30:28 et qui in Aroër, et qui in Sephamoth, et qui in Esthamo,
1SA 30:29 et qui in Rachal, et qui in urbibus Jerameel, et qui in urbibus Ceni,
1SA 30:30 et qui in Arama, et qui in lacu Asan, et qui in Athach,
1SA 30:31 et qui in Hebron, et reliquis qui erant in his locis in quibus commoratus fuerat David, ipse et viri ejus.
1SA 31:1 Philisthiim autem pugnabant adversum Israël: et fugerunt viri Israël ante faciem Philisthiim, et ceciderunt interfecti in monte Gelboë.
1SA 31:2 Irrueruntque Philisthiim in Saul et in filios ejus, et percusserunt Jonathan, et Abinadab, et Melchisua filios Saul:
1SA 31:3 totumque pondus prælii versum est in Saul, et consecuti sunt eum viri sagittarii, et vulneratus est vehementer a sagittariis.
1SA 31:4 Dixitque Saul ad armigerum suum: Evagina gladium tuum, et percute me: ne forte veniant incircumcisi isti, et interficiant me, illudentes mihi. Et noluit armiger ejus: fuerat enim nimio terrore perterritus. Arripuit itaque Saul gladium, et irruit super eum.
1SA 31:5 Quod cum vidisset armiger ejus, videlicet quod mortuus esset Saul, irruit etiam ipse super gladium suum, et mortuus est cum eo.
1SA 31:6 Mortuus est ergo Saul, et tres filii ejus, et armiger illius, et universi viri ejus in die illa pariter.
1SA 31:7 Videntes autem viri Israël qui erant trans vallem et trans Jordanem, quod fugissent viri Israëlitæ, et quod mortuus esset Saul et filii ejus, reliquerunt civitates suas, et fugerunt: veneruntque Philisthiim, et habitaverunt ibi.
1SA 31:8 Facta autem die altera, venerunt Philisthiim ut spoliarent interfectos, et invenerunt Saul et tres filios ejus jacentes in monte Gelboë.
1SA 31:9 Et præciderunt caput Saul, et spoliaverunt eum armis: et miserunt in terram Philisthinorum per circuitum, ut annuntiaretur in templo idolorum, et in populis.
1SA 31:10 Et posuerunt arma ejus in templo Astaroth, corpus vero ejus suspenderunt in muro Bethsan.
1SA 31:11 Quod cum audissent habitatores Jabes Galaad, quæcumque fecerant Philisthiim Saul,
1SA 31:12 surrexerunt omnes viri fortissimi, et ambulaverunt tota nocte, et tulerunt cadaver Saul, et cadavera filiorum ejus, de muro Bethsan: veneruntque Jabes Galaad, et combusserunt ea ibi:
1SA 31:13 et tulerunt ossa eorum, et sepelierunt in nemore Jabes, et jejunaverunt septem diebus.
2SA 1:1 Factum est autem, postquam mortuus est Saul, ut David reverteretur a cæde Amalec, et maneret in Siceleg duos dies.
2SA 1:2 In die autem tertia apparuit homo veniens de castris Saul veste conscissa, et pulvere conspersus caput: et ut venit ad David, cecidit super faciem suam, et adoravit.
2SA 1:3 Dixitque ad eum David: Unde venis? Qui ait ad eum: De castris Israël fugi.
2SA 1:4 Et dixit ad eum David: Quod est verbum quod factum est? indica mihi. Qui ait: Fugit populus ex prælio, et multi corruentes e populo mortui sunt: sed et Saul et Jonathas filius ejus interierunt.
2SA 1:5 Dixitque David ad adolescentem qui nuntiabat ei: Unde scis quia mortuus est Saul, et Jonathas filius ejus?
2SA 1:6 Et ait adolescens qui nuntiabat ei: Casu veni in montem Gelboë, et Saul incumbebat super hastam suam: porro currus et equites appropinquabant ei,
2SA 1:7 et conversus post tergum suum, vidensque me, vocavit. Cui cum respondissem: Adsum:
2SA 1:8 dixit mihi: Quisnam es tu? Et aio ad eum: Amalecites ego sum.
2SA 1:9 Et locutus est mihi: Sta super me, et interfice me: quoniam tenent me angustiæ, et adhuc tota anima mea in me est.
2SA 1:10 Stansque super eum, occidi illum: sciebam enim quod vivere non poterat post ruinam: et tuli diadema quod erat in capite ejus, et armillam de brachio illius, et attuli ad te dominum meum huc.
2SA 1:11 Apprehendens autem David, vestimenta sua scidit, omnesque viri qui erant cum eo,
2SA 1:12 et planxerunt, et fleverunt, et jejunaverunt usque ad vesperam super Saul, et super Jonathan filium ejus, et super populum Domini, et super domum Israël, eo quod corruissent gladio.
2SA 1:13 Dixitque David ad juvenem qui nuntiaverat ei: Unde es tu? Qui respondit: Filius hominis advenæ Amalecitæ ego sum.
2SA 1:14 Et ait ad eum David: Quare non timuisti mittere manum tuam ut occideres christum Domini?
2SA 1:15 Vocansque David unum de pueris suis, ait: Accedens irrue in eum. Qui percussit illum, et mortuus est.
2SA 1:16 Et ait ad eum David: Sanguis tuus super caput tuum: os enim tuum locutum est adversum te, dicens: Ego interfeci christum Domini.
2SA 1:17 Planxit autem David planctum hujuscemodi super Saul, et super Jonathan filium ejus
2SA 1:18 (et præcepit ut docerent filios Juda arcum, sicut scriptum est in libro justorum), et ait: [Considera, Israël, pro his qui mortui sunt, super excelsa tua vulnerati.
2SA 1:19 Inclyti Israël super montes tuos interfecti sunt: quomodo ceciderunt fortes?
2SA 1:20 Nolite annuntiare in Geth, neque annuntietis in compitis Ascalonis: ne forte lætentur filiæ Philisthiim; ne exultent filiæ incircumcisorum.]
2SA 1:21 [Montes Gelboë, nec ros, nec pluvia veniant super vos, neque sint agri primitiarum: quia ibi abjectus est clypeus fortium: clypeus Saul, quasi non esset unctus oleo.]
2SA 1:22 [A sanguine interfectorum, ab adipe fortium, sagitta Jonathæ numquam rediit retrorsum, et gladius Saul non est reversus inanis.
2SA 1:23 Saul et Jonathas amabiles, et decori in vita sua, in morte quoque non sunt divisi: aquilis velociores, leonibus fortiores.]
2SA 1:24 [Filiæ Israël, super Saul flete, qui vestiebat vos coccino in deliciis, qui præbebat ornamenta aurea cultui vestro.]
2SA 1:25 [Quomodo ceciderunt fortes in prælio? Jonathas in excelsis tuis occisus est?
2SA 1:26 Doleo super te, frater mi Jonatha, decore nimis, et amabilis super amorem mulierum. Sicut mater unicum amat filium suum, ita ego te diligebam.
2SA 1:27 Quomodo ceciderunt robusti, et perierunt arma bellica?]
2SA 2:1 Igitur post hæc consuluit David Dominum, dicens: Num ascendam in unam de civitatibus Juda? Et ait Dominus ad eum: Ascende. Dixitque David: Quo ascendam? Et respondit ei: In Hebron.
2SA 2:2 Ascendit ergo David, et duæ uxores ejus, Achinoam Jezraëlites, et Abigail uxor Nabal Carmeli:
2SA 2:3 sed et viros, qui erant cum eo, duxit David singulos cum domo sua: et manserunt in oppidis Hebron.
2SA 2:4 Veneruntque viri Juda, et unxerunt ibi David ut regnaret super domum Juda. Et nuntiatum est David quod viri Jabes Galaad sepelissent Saul.
2SA 2:5 Misit ergo David nuntios ad viros Jabes Galaad, dixitque ad eos: Benedicti vos Domino, qui fecistis misericordiam hanc cum domino vestro Saul, et sepelistis eum.
2SA 2:6 Et nunc retribuet vobis quidem Dominus misericordiam et veritatem: sed et ego reddam gratiam, eo quod fecistis verbum istud.
2SA 2:7 Confortentur manus vestræ, et estote filii fortitudinis: licet enim mortuus sit dominus vester Saul, tamen me unxit domus Juda in regem sibi.
2SA 2:8 Abner autem filius Ner, princeps exercitus Saul, tulit Isboseth filium Saul, et circumduxit eum per castra,
2SA 2:9 regemque constituit super Galaad, et super Gessuri, et super Jezraël, et super Ephraim, et super Benjamin, et super Israël universum.
2SA 2:10 Quadraginta annorum erat Isboseth filius Saul cum regnare cœpisset super Israël, et duobus annis regnavit: sola autem domus Juda sequebatur David.
2SA 2:11 Et fuit numerus dierum quos commoratus est David imperans in Hebron super domum Juda, septem annorum et sex mensium.
2SA 2:12 Egressusque est Abner filius Ner, et pueri Isboseth filii Saul, de castris in Gabaon.
2SA 2:13 Porro Joab filius Sarviæ, et pueri David, egressi sunt, et occurrerunt eis juxta piscinam Gabaon. Et cum in unum convenissent, e regione sederunt: hi ex una parte piscinæ, et illi ex altera.
2SA 2:14 Dixitque Abner ad Joab: Surgant pueri, et ludant coram nobis. Et respondit Joab: Surgant.
2SA 2:15 Surrexerunt ergo, et transierunt numero duodecim de Benjamin, ex parte Isboseth filii Saul, et duodecim de pueris David.
2SA 2:16 Apprehensoque unusquisque capite comparis sui, defixit gladium in latus contrarii, et ceciderunt simul: vocatumque est nomen loci illius: Ager robustorum, in Gabaon.
2SA 2:17 Et ortum est bellum durum satis in die illa: fugatusque est Abner et viri Israël a pueris David.
2SA 2:18 Erant autem ibi tres filii Sarviæ, Joab, et Abisai, et Asaël: porro Asaël cursor velocissimus fuit, quasi unus de capreis quæ morantur in silvis.
2SA 2:19 Persequebatur autem Asaël Abner, et non declinavit ad dextram neque ad sinistram omittens persequi Abner.
2SA 2:20 Respexit itaque Abner post tergum suum, et ait: Tune es Asaël? Qui respondit: Ego sum.
2SA 2:21 Dixitque ei Abner: Vade ad dexteram, sive ad sinistram, et apprehende unum de adolescentibus, et tolle tibi spolia ejus. Noluit autem Asaël omittere quin urgeret eum.
2SA 2:22 Rursumque locutus est Abner ad Asaël: Recede, noli me sequi, ne compellar confodere te in terram, et levare non potero faciem meam ad Joab fratrem tuum.
2SA 2:23 Qui audire contempsit, et noluit declinare: percussit ergo eum Abner aversa hasta in inguine, et transfodit, et mortuus est in eodem loco: omnesque qui transibant per locum illum, in quo ceciderat Asaël et mortuus erat, subsistebant.
2SA 2:24 Persequentibus autem Joab et Abisai fugientem Abner, sol occubuit: et venerunt usque ad collem aquæductus, qui est ex adverso vallis itineris deserti in Gabaon.
2SA 2:25 Congregatique sunt filii Benjamin ad Abner: et conglobati in unum cuneum, steterunt in summitate tumuli unius.
2SA 2:26 Et exclamavit Abner ad Joab, et ait: Num usque ad internecionem tuus mucro desæviet? an ignoras quod periculosa sit desperatio? usquequo non dicis populo ut omittat persequi fratres suos?
2SA 2:27 Et ait Joab: Vivit Dominus, si locutus fuisses, mane recessisset populus persequens fratrem suum.
2SA 2:28 Insonuit ergo Joab buccina, et stetit omnis exercitus, nec persecuti sunt ultra Israël, neque iniere certamen.
2SA 2:29 Abner autem et viri ejus abierunt per campestria, tota nocte illa: et transierunt Jordanem, et lustrata omni Beth-horon, venerunt ad castra.
2SA 2:30 Porro Joab reversus, omisso Abner, congregavit omnem populum: et defuerunt de pueris David decem et novem viri, excepto Asaële.
2SA 2:31 Servi autem David percusserunt de Benjamin, et de viris qui erant cum Abner, trecentos sexaginta, qui et mortui sunt.
2SA 2:32 Tuleruntque Asaël, et sepelierunt eum in sepulchro patris sui in Bethlehem: et ambulaverunt tota nocte Joab et viri qui erant cum eo, et in ipso crepusculo pervenerunt in Hebron.
2SA 3:1 Facta est ergo longa concertatio inter domum Saul et inter domum David: David proficiscens, et semper seipso robustior, domus autem Saul decrescens quotidie.
2SA 3:2 Natique sunt filii David in Hebron: fuitque primogenitus ejus Amnon, de Achinoam Jezraëlitide.
2SA 3:3 Et post eum Cheleab, de Abigail uxore Nabal Carmeli: porro tertius Absalom, filius Maacha filiæ Tholmai regis Gessur.
2SA 3:4 Quartus autem Adonias, filius Haggith: et quintus Saphathia, filius Abital.
2SA 3:5 Sextus quoque Jethraam, de Egla uxore David: hi nati sunt David in Hebron.
2SA 3:6 Cum ergo esset prælium inter domum Saul et domum David, Abner filius Ner regebat domum Saul.
2SA 3:7 Fuerat autem Sauli concubina nomine Respha, filia Aja. Dixitque Isboseth ad Abner:
2SA 3:8 Quare ingressus es ad concubinam patris mei? Qui iratus nimis propter verba Isboseth, ait: Numquid caput canis ego sum adversum Judam hodie, qui fecerim misericordiam super domum Saul patris tui, et super fratres et proximos ejus, et non tradidi te in manus David, et tu requisisti in me quod argueres pro muliere hodie?
2SA 3:9 Hæc faciat Deus Abner, et hæc addat ei, nisi quomodo juravit Dominus David, sic faciam cum eo,
2SA 3:10 ut transferatur regnum de domo Saul, et elevetur thronus David super Israël et super Judam, a Dan usque Bersabee.
2SA 3:11 Et non potuit respondere ei quidquam, quia metuebat illum.
2SA 3:12 Misit ergo Abner nuntios ad David pro se dicentes: Cujus est terra? et ut loquerentur: Fac mecum amicitias, et erit manus mea tecum, et reducam ad te universum Israël.
2SA 3:13 Qui ait: Optime: ego faciam tecum amicitias: sed unam rem peto a te, dicens: Non videbis faciem meam antequam adduxeris Michol filiam Saul: et sic venies, et videbis me.
2SA 3:14 Misit autem David nuntios ad Isboseth filium Saul, dicens: Redde uxorem meam Michol, quam despondi mihi centum præputiis Philisthiim.
2SA 3:15 Misit ergo Isboseth, et tulit eam a viro suo Phaltiel filio Lais.
2SA 3:16 Sequebaturque eam vir suus, plorans usque Bahurim: et dixit ad eum Abner: Vade, et revertere. Qui reversus est.
2SA 3:17 Sermonem quoque intulit Abner ad seniores Israël, dicens: Tam heri quam nudiustertius quærebatis David ut regnaret super vos.
2SA 3:18 Nunc ergo facite: quoniam Dominus locutus est ad David, dicens: In manu servi mei David salvabo populum meum Israël de manu Philisthiim, et omnium inimicorum ejus.
2SA 3:19 Locutus est autem Abner etiam ad Benjamin. Et abiit ut loqueretur ad David in Hebron omnia quæ placuerant Israëli et universo Benjamin.
2SA 3:20 Venitque ad David in Hebron cum viginti viris: et fecit David Abner, et viris ejus qui venerant cum eo, convivium.
2SA 3:21 Et dixit Abner ad David: Surgam, ut congregem ad te dominum meum regem omnem Israël, et ineam tecum fœdus, et imperes omnibus, sicut desiderat anima tua. Cum ergo deduxisset David Abner, et ille isset in pace,
2SA 3:22 statim pueri David et Joab venerunt, cæsis latronibus, cum præda magna nimis: Abner autem non erat cum David in Hebron, quia jam dimiserat eum, et profectus fuerat in pace.
2SA 3:23 Et Joab, et omnis exercitus qui erat cum eo, postea venerunt: nuntiatum est itaque Joab a narrantibus: Venit Abner filius Ner ad regem, et dimisit eum, et abiit in pace.
2SA 3:24 Et ingressus est Joab ad regem, et ait: Quid fecisti? Ecce venit Abner ad te: quare dimisisti eum, et abiit et recessit?
2SA 3:25 ignoras Abner filium Ner, quoniam ad hoc venit ad te ut deciperet te, et sciret exitum tuum et introitum tuum, et nosset omnia quæ agis?
2SA 3:26 Egressus itaque Joab a David, misit nuntios post Abner, et reduxit eum a cisterna Sira, ignorante David.
2SA 3:27 Cumque rediisset Abner in Hebron, seorsum adduxit eum Joab ad medium portæ ut loqueretur ei, in dolo: et percussit illum ibi in inguine, et mortuus est in ultionem sanguinis Asaël fratris ejus.
2SA 3:28 Quod cum audisset David rem jam gestam, ait: Mundus ego sum, et regnum meum apud Dominum usque in sempiternum, a sanguine Abner filii Ner:
2SA 3:29 et veniat super caput Joab, et super omnem domum patris ejus: nec deficiat de domo Joab fluxum seminis sustinens, et leprosus, et tenens fusum, et cadens gladio, et indigens pane.
2SA 3:30 Igitur Joab et Abisai frater ejus interfecerunt Abner, eo quod occidisset Asaël fratrem eorum in Gabaon in prælio.
2SA 3:31 Dixit autem David ad Joab, et ad omnem populum qui erat cum eo: Scindite vestimenta vestra, et accingimini saccis, et plangite ante exequias Abner. Porro rex David sequebatur feretrum.
2SA 3:32 Cumque sepelissent Abner in Hebron, levavit rex David vocem suam, et flevit super tumulum Abner: flevit autem et omnis populus.
2SA 3:33 Plangensque rex, et lugens Abner, ait: [Nequaquam ut mori solent ignavi, mortuus est Abner.
2SA 3:34 Manus tuæ ligatæ non sunt, et pedes tui non sunt compedibus aggravati: sed sicut solent cadere coram filiis iniquitatis, sic corruisti.] Congeminansque omnis populus flevit super eum.
2SA 3:35 Cumque venisset universa multitudo cibum capere cum David, clara adhuc die juravit David, dicens: Hæc faciat mihi Deus, et hæc addat, si ante occasum solis gustavero panem vel aliud quidquam.
2SA 3:36 Omnisque populus audivit, et placuerunt eis cuncta quæ fecit rex in conspectu totius populi.
2SA 3:37 Et cognovit omne vulgus et universus Israël in die illa, quoniam non actum fuisset a rege ut occideretur Abner filius Ner.
2SA 3:38 Dixit quoque rex ad servos suos: Num ignoratis quoniam princeps et maximus cecidit hodie in Israël?
2SA 3:39 Ego autem adhuc delicatus, et unctus rex: porro viri isti filii Sarviæ duri sunt mihi: retribuat Dominus facienti malum juxta malitiam suam.
2SA 4:1 Audivit autem Isboseth filius Saul quod cecidisset Abner in Hebron: et dissolutæ sunt manus ejus, omnisque Israël perturbatus est.
2SA 4:2 Duo autem viri principes latronum erant filio Saul, nomen uni Baana, et nomen alteri Rechab, filii Remmon Berothitæ de filiis Benjamin: siquidem et Beroth reputata est in Benjamin.
2SA 4:3 Et fugerunt Berothitæ in Gethaim, fueruntque ibi advenæ usque ad tempus illud.
2SA 4:4 Erat autem Jonathæ filio Saul filius debilis pedibus: quinquennis enim fuit, quando venit nuntius de Saul et Jonatha ex Jezrahel. Tollens itaque eum nutrix sua, fugit: cumque festinaret ut fugeret, cecidit, et claudus effectus est: habuitque vocabulum Miphiboseth.
2SA 4:5 Venientes igitur filii Remmon Berothitæ, Rechab et Baana, ingressi sunt fervente die domum Isboseth: qui dormiebat super stratum suum meridie. Et ostiaria domus purgans triticum, obdormivit.
2SA 4:6 Ingressi sunt autem domum latenter assumentes spicas tritici, et percusserunt eum in inguine Rechab, et Baana frater ejus, et fugerunt.
2SA 4:7 Cum autem ingressi fuissent domum, ille dormiebat super lectum suum in conclavi, et percutientes interfecerunt eum: sublatoque capite ejus, abierunt per viam deserti tota nocte,
2SA 4:8 et attulerunt caput Isboseth ad David in Hebron: dixeruntque ad regem: Ecce caput Isboseth filii Saul inimici tui, qui quærebat animam tuam: et dedit Dominus domino meo regi ultionem hodie de Saul, et de semine ejus.
2SA 4:9 Respondens autem David Rechab, et Baana fratri ejus, filiis Remmon Berothitæ, dixit ad eos: Vivit Dominus, qui eruit animam meam de omni angustia,
2SA 4:10 quoniam eum qui annuntiaverat mihi, et dixerat: Mortuus est Saul: qui putabat se prospera nuntiare, tenui, et occidi eum in Siceleg, cui oportebat mercedem dare pro nuntio.
2SA 4:11 Quanto magis nunc cum homines impii interfecerunt virum innoxium in domo sua, super lectum suum, non quæram sanguinem ejus de manu vestra, et auferam vos de terra?
2SA 4:12 Præcepit itaque David pueris suis, et interfecerunt eos: præcidentesque manus et pedes eorum, suspenderunt eos super piscinam in Hebron: caput autem Isboseth tulerunt, et sepelierunt in sepulchro Abner in Hebron.
2SA 5:1 Et venerunt universæ tribus Israël ad David in Hebron, dicentes: Ecce nos os tuum et caro tua sumus.
2SA 5:2 Sed et heri et nudiustertius cum esset Saul rex super nos, tu eras educens et reducens Israël: dixit autem Dominus ad te: Tu pasces populum meum Israël, et tu eris dux super Israël.
2SA 5:3 Venerunt quoque et seniores Israël ad regem in Hebron, et percussit cum eis rex David fœdus in Hebron coram Domino: unxeruntque David in regem super Israël.
2SA 5:4 Filius triginta annorum erat David cum regnare cœpisset, et quadraginta annis regnavit.
2SA 5:5 In Hebron regnavit super Judam septem annis et sex mensibus: in Jerusalem autem regnavit triginta tribus annis super omnem Israël et Judam.
2SA 5:6 Et abiit rex, et omnes viri qui erant cum eo, in Jerusalem, ad Jebusæum habitatorem terræ: dictumque est David ab eis: Non ingredieris huc, nisi abstuleris cæcos et claudos dicentes: Non ingredietur David huc.
2SA 5:7 Cepit autem David arcem Sion: hæc est civitas David.
2SA 5:8 Proposuerat enim David in die illa præmium, qui percussisset Jebusæum, et tetigisset domatum fistulas, et abstulisset cæcos et claudos odientes animam David. Idcirco dicitur in proverbio: Cæcus et claudus non intrabunt in templum.
2SA 5:9 Habitavit autem David in arce, et vocavit eam civitatem David: et ædificavit per gyrum a Mello et intrinsecus.
2SA 5:10 Et ingrediebatur proficiens atque succrescens, et Dominus Deus exercituum erat cum eo.
2SA 5:11 Misit quoque Hiram rex Tyri nuntios ad David, et ligna cedrina, et artifices lignorum, artificesque lapidum ad parietes: et ædificaverunt domum David.
2SA 5:12 Et cognovit David quoniam confirmasset eum Dominus regem super Israël, et quoniam exaltasset regnum ejus super populum suum Israël.
2SA 5:13 Accepit ergo David adhuc concubinas et uxores de Jerusalem, postquam venerat de Hebron: natique sunt David et alii filii et filiæ:
2SA 5:14 et hæc nomina eorum, qui nati sunt ei in Jerusalem: Samua, et Sobab, et Nathan, et Salomon,
2SA 5:15 et Jebahar, et Elisua, et Nepheg,
2SA 5:16 et Japhia, et Elisama, et Elioda, et Eliphaleth.
2SA 5:17 Audierunt ergo Philisthiim quod unxissent David in regem super Israël, et ascenderunt universi ut quærerent David: quod cum audisset David, descendit in præsidium.
2SA 5:18 Philisthiim autem venientes diffusi sunt in valle Raphaim.
2SA 5:19 Et consuluit David Dominum, dicens: Si ascendam ad Philisthiim? et si dabis eos in manu mea? Et dixit Dominus ad David: Ascende, quia tradens dabo Philisthiim in manu tua.
2SA 5:20 Venit ergo David in Baal Pharasim: et percussit eos ibi, et dixit: Divisit Dominus inimicos meos coram me, sicut dividuntur aquæ. Propterea vocatum est nomen loci illius, Baal Pharasim.
2SA 5:21 Et reliquerunt ibi sculptilia sua, quæ tulit David et viri ejus.
2SA 5:22 Et addiderunt adhuc Philisthiim ut ascenderent, et diffusi sunt in valle Raphaim.
2SA 5:23 Consuluit autem David Dominum: Si ascendam contra Philisthæos, et tradas eos in manus meas? Qui respondit: Non ascendas contra eos, sed gyra post tergum eorum, et venies ad eos ex adverso pyrorum.
2SA 5:24 Et cum audieris sonitum gradientis in cacumine pyrorum, tunc inibis prælium: quia tunc egredietur Dominus ante faciem tuam, ut percutiat castra Philisthiim.
2SA 5:25 Fecit itaque David sicut præceperat ei Dominus, et percussit Philisthiim de Gabaa usque dum venias Gezer.
2SA 6:1 Congregavit autem rursum David omnes electos ex Israël, triginta millia.
2SA 6:2 Surrexitque David, et abiit, et universus populus qui erat cum eo de viris Juda, ut adducerent arcam Dei, super quam invocatum est nomen Domini exercituum, sedentis in cherubim super eam.
2SA 6:3 Et imposuerunt arcam Dei super plaustrum novum: tuleruntque eam de domo Abinadab, qui erat in Gabaa: Oza autem et Ahio, filii Abinadab, minabant plaustrum novum.
2SA 6:4 Cumque tulissent eam de domo Abinadab, qui erat in Gabaa, custodiens arcam Dei Ahio præcedebat arcam.
2SA 6:5 David autem et omnis Israël ludebant coram Domino in omnibus lignis fabrefactis, et citharis et lyris et tympanis et sistris et cymbalis.
2SA 6:6 Postquam autem venerunt ad aream Nachon, extendit Oza manum ad arcam Dei, et tenuit eam: quoniam calcitrabant boves, et declinaverunt eam.
2SA 6:7 Iratusque est indignatione Dominus contra Ozam, et percussit eum super temeritate: qui mortuus est ibi juxta arcam Dei.
2SA 6:8 Contristatus est autem David, eo quod percussisset Dominus Ozam, et vocatum est nomen loci illius: Percussio Ozæ, usque in diem hanc.
2SA 6:9 Et extimuit David Dominum in die illa, dicens: Quomodo ingredietur ad me arca Domini?
2SA 6:10 Et noluit divertere ad se arcam Domini in civitatem David: sed divertit eam in domum Obededom Gethæi.
2SA 6:11 Et habitavit arca Domini in domo Obededom Gethæi tribus mensibus: et benedixit Dominus Obededom, et omnem domum ejus.
2SA 6:12 Nuntiatumque est regi David quod benedixisset Dominus Obededom, et omnia ejus, propter arcam Dei. Abiit ergo David, et adduxit arcam Dei de domo Obededom in civitatem David cum gaudio: et erant cum David septem chori, et victima vituli.
2SA 6:13 Cumque transcendissent qui portabant arcam Domini sex passus, immolabat bovem et arietem,
2SA 6:14 et David saltabat totis viribus ante Dominum: porro David erat accinctus ephod lineo.
2SA 6:15 Et David et omnis domus Israël ducebant arcam testamenti Domini in jubilo, et in clangore buccinæ.
2SA 6:16 Cumque intrasset arca Domini in civitatem David, Michol filia Saul, prospiciens per fenestram, vidit regem David subsilientem atque saltantem coram Domino: et despexit eum in corde suo.
2SA 6:17 Et introduxerunt arcam Domini, et imposuerunt eam in loco suo in medio tabernaculi, quod tetenderat ei David: et obtulit David holocausta et pacifica coram Domino.
2SA 6:18 Cumque complesset offerens holocausta et pacifica, benedixit populo in nomine Domini exercituum.
2SA 6:19 Et partitus est universæ multitudini Israël tam viro quam mulieri singulis collyridam panis unam, et assaturam bubulæ carnis unam, et similam frixam oleo: et abiit omnis populus, unusquisque in domum suam.
2SA 6:20 Reversusque est David ut benediceret domui suæ: et egressa Michol filia Saul in occursum David, ait: Quam gloriosus fuit hodie rex Israël discooperiens se ante ancillas servorum suorum, et nudatus est, quasi si nudetur unus de scurris.
2SA 6:21 Dixitque David ad Michol: Ante Dominum, qui elegit me potius quam patrem tuum et quam omnem domum ejus, et præcepit mihi ut essem dux super populum Domini in Israël
2SA 6:22 et Judam, et vilior fiam plus quam factus sum: et ero humilis in oculis meis, et cum ancillis de quibus locuta es, gloriosior apparebo.
2SA 6:23 Igitur Michol filiæ Saul non est natus filius usque in diem mortis suæ.
2SA 7:1 Factum est autem cum sedisset rex in domo sua, et Dominus dedisset ei requiem undique ab universis inimicis suis,
2SA 7:2 dixit ad Nathan prophetam: Videsne quod ego habitem in domo cedrina, et arca Dei posita sit in medio pellium?
2SA 7:3 Dixitque Nathan ad regem: Omne quod est in corde tuo, vade, fac: quia Dominus tecum est.
2SA 7:4 Factum est autem in illa nocte: et ecce sermo Domini ad Nathan, dicens:
2SA 7:5 Vade, et loquere ad servum meum David: Hæc dicit Dominus: Numquid tu ædificabis mihi domum ad habitandum?
2SA 7:6 Neque enim habitavi in domo ex die illa, qua eduxi filios Israël de terra Ægypti, usque in diem hanc: sed ambulabam in tabernaculo, et in tentorio.
2SA 7:7 Per cuncta loca quæ transivi cum omnibus filiis Israël, numquid loquens locutus sum ad unam de tribubus Israël, cui præcepi ut pasceret populum meum Israël, dicens: Quare non ædificastis mihi domum cedrinam?
2SA 7:8 Et nunc hæc dices servo meo David: Hæc dicit Dominus exercituum: Ego tuli te de pascuis sequentem greges, ut esses dux super populum meum Israël:
2SA 7:9 et fui tecum in omnibus ubicumque ambulasti, et interfeci universos inimicos tuos a facie tua: fecique tibi nomen grande, juxta nomen magnorum qui sunt in terra.
2SA 7:10 Et ponam locum populo meo Israël, et plantabo eum, et habitabit sub eo, et non turbabitur amplius: nec addent filii iniquitatis ut affligant eum sicut prius,
2SA 7:11 ex die qua constitui judices super populum meum Israël: et requiem dabo tibi ab omnibus inimicis tuis: prædicitque tibi Dominus quod domum faciat tibi Dominus.
2SA 7:12 Cumque completi fuerint dies tui, et dormieris cum patribus tuis, suscitabo semen tuum post te, quod egredietur de utero tuo, et firmabo regnum ejus.
2SA 7:13 Ipse ædificabit domum nomini meo, et stabiliam thronum regni ejus usque in sempiternum.
2SA 7:14 Ego ero ei in patrem, et ipse erit mihi in filium: qui si inique aliquid gesserit, arguam eum in virga virorum, et in plagis filiorum hominum.
2SA 7:15 Misericordiam autem meam non auferam ab eo, sicut abstuli a Saul, quem amovi a facie mea.
2SA 7:16 Et fidelis erit domus tua, et regnum tuum usque in æternum ante faciem tuam, et thronus tuus erit firmus jugiter.
2SA 7:17 Secundum omnia verba hæc, et juxta universam visionem istam, sic locutus est Nathan ad David.
2SA 7:18 Ingressus est autem rex David, et sedit coram Domino, et dixit: Quis ego sum, Domine Deus, et quæ domus mea, quia adduxisti me hucusque?
2SA 7:19 Sed et hoc parum visum est in conspectu tuo, Domine Deus, nisi loquereris etiam de domo servi tui in longinquum: ista est enim lex Adam, Domine Deus.
2SA 7:20 Quid ergo addere poterit adhuc David, ut loquatur ad te? tu enim scis servum tuum, Domine Deus.
2SA 7:21 Propter verbum tuum, et secundum cor tuum, fecisti omnia magnalia hæc, ita ut notum faceres servo tuo.
2SA 7:22 Idcirco magnificatus es, Domine Deus, quia non est similis tui, neque est deus extra te, in omnibus quæ audivimus auribus nostris.
2SA 7:23 Quæ est autem ut populus tuus Israël gens in terra, propter quam ivit Deus ut redimeret eam sibi in populum, et poneret sibi nomen, faceretque eis magnalia et horribilia super terram a facie populi tui quem redemisti tibi ex Ægypto, gentem, et deum ejus.
2SA 7:24 Firmasti enim tibi populum tuum Israël in populum sempiternum: et tu, Domine Deus, factus es eis in Deum.
2SA 7:25 Nunc ergo Domine Deus, verbum quod locutus es super servum tuum, et super domum ejus, suscita in sempiternum: et fac sicut locutus es,
2SA 7:26 ut magnificetur nomen tuum usque in sempiternum, atque dicatur: Dominus exercituum, Deus super Israël. Et domus servi tui David erit stabilita coram Domino,
2SA 7:27 quia tu, Domine exercituum Deus Israël, revelasti aurem servi tui, dicens: Domum ædificabo tibi: propterea invenit servus tuus cor suum ut oraret te oratione hac.
2SA 7:28 Nunc ergo Domine Deus, tu es Deus, et verba tua erunt vera: locutus es enim ad servum tuum bona hæc.
2SA 7:29 Incipe ergo, et benedic domui servi tui, ut sit in sempiternum coram te: quia tu, Domine Deus, locutus es, et benedictione tua benedicetur domus servi tui in sempiternum.
2SA 8:1 Factum est autem post hæc, percussit David Philisthiim, et humiliavit eos, et tulit David frenum tributi de manu Philisthiim.
2SA 8:2 Et percussit Moab, et mensus est eos funiculo, coæquans terræ: mensus est autem duos funiculos, unum ad occidendum, et unum ad vivificandum: factusque est Moab David serviens sub tributo.
2SA 8:3 Et percussit David Adarezer filium Rohob regem Soba, quando profectus est ut dominaretur super flumen Euphraten.
2SA 8:4 Et captis David ex parte ejus mille septingentis equitibus, et viginti millibus peditum, subnervavit omnes jugales curruum: dereliquit autem ex eis centum currus.
2SA 8:5 Venit quoque Syria Damasci, ut præsidium ferret Adarezer regi Soba: et percussit David de Syria viginti duo millia virorum.
2SA 8:6 Et posuit David præsidium in Syria Damasci: factaque est Syria David serviens sub tributo: servavitque Dominus David in omnibus ad quæcumque profectus est.
2SA 8:7 Et tulit David arma aurea quæ habebant servi Adarezer, et detulit ea in Jerusalem.
2SA 8:8 Et de Bete et de Beroth, civitatibus Adarezer, tulit rex David æs multum nimis.
2SA 8:9 Audivit autem Thou rex Emath quod percussisset David omne robur Adarezer,
2SA 8:10 et misit Thou Joram filium suum ad regem David, ut salutaret eum congratulans, et gratias ageret: eo quod expugnasset Adarezer, et percussisset eum. Hostis quippe erat Thou Adarezer, et in manu ejus erant vasa aurea, et vasa argentea, et vasa ærea:
2SA 8:11 quæ et ipsa sanctificavit rex David Domino cum argento et auro quæ sanctificaverat de universis gentibus quas subegerat,
2SA 8:12 de Syria, et Moab, et filiis Ammon, et Philisthiim, et Amalec, et de manubiis Adarezer filii Rohob regis Soba.
2SA 8:13 Fecit quoque sibi David nomen cum reverteretur capta Syria in valle Salinarum, cæsis decem et octo millibus:
2SA 8:14 et posuit in Idumæa custodes, statuitque præsidium: et facta est universa Idumæa serviens David, et servavit Dominus David in omnibus ad quæcumque profectus est.
2SA 8:15 Et regnavit David super omnem Israël: faciebat quoque David judicium et justitiam omni populo suo.
2SA 8:16 Joab autem filius Sarviæ erat super exercitum: porro Josaphat filius Ahilud erat a commentariis:
2SA 8:17 et Sadoc filius Achitob, et Achimelech filius Abiathar, erant sacerdotes: et Saraias, scriba:
2SA 8:18 Banaias autem filius Jojadæ super Cerethi et Phelethi: filii autem David sacerdotes erant.
2SA 9:1 Et dixit David: Putasne est aliquis qui remanserit de domo Saul, ut faciam cum eo misericordiam propter Jonathan?
2SA 9:2 Erat autem de domo Saul servus nomine Siba: quem cum vocasset rex ad se, dixit ei: Tune es Siba? Et ille respondit: Ego sum servus tuus.
2SA 9:3 Et ait rex: Numquid superest aliquis de domo Saul, ut faciam cum eo misericordiam Dei? Dixitque Siba regi: Superest filius Jonathæ, debilis pedibus.
2SA 9:4 Ubi, inquit, est? Et Siba ad regem: Ecce, ait, in domo est Machir filii Ammiel, in Lodabar.
2SA 9:5 Misit ergo rex David, et tulit eum de domo Machir filii Ammiel, de Lodabar.
2SA 9:6 Cum autem venisset Miphiboseth filius Jonathæ filii Saul ad David, corruit in faciem suam, et adoravit. Dixitque David: Miphiboseth? Qui respondit: Adsum servus tuus.
2SA 9:7 Et ait ei David: Ne timeas, quia faciens faciam in te misericordiam propter Jonathan patrem tuum, et restituam tibi omnes agros Saul patris tui: et tu comedes panem in mensa mea semper.
2SA 9:8 Qui adorans eum, dixit: Quis ego sum servus tuus, quoniam respexisti super canem mortuum similem mei?
2SA 9:9 Vocavit itaque rex Sibam puerum Saul, et dixit ei: Omnia quæcumque fuerunt Saul, et universam domum ejus, dedi filio domini tui.
2SA 9:10 Operare igitur ei terram tu, et filii tui, et servi tui, et inferes filio domini tui cibos ut alatur: Miphiboseth autem filius domini tui comedet semper panem super mensam meam. Erant autem Sibæ quindecim filii, et viginti servi.
2SA 9:11 Dixitque Siba ad regem: Sicut jussisti, domine mi rex, servo tuo, sic faciet servus tuus: et Miphiboseth comedet super mensam meam, quasi unus de filiis regis.
2SA 9:12 Habebat autem Miphiboseth filium parvulum nomine Micha: omnis vero cognatio domus Sibæ serviebat Miphiboseth.
2SA 9:13 Porro Miphiboseth habitabat in Jerusalem, quia de mensa regis jugiter vescebatur: et erat claudus utroque pede.
2SA 10:1 Factum est autem post hæc ut moreretur rex filiorum Ammon, et regnavit Hanon filius ejus pro eo.
2SA 10:2 Dixitque David: Faciam misericordiam cum Hanon filio Naas, sicut fecit pater ejus mecum misericordiam. Misit ergo David, consolans eum per servos suos super patris interitu. Cum autem venissent servi David in terram filiorum Ammon,
2SA 10:3 dixerunt principes filiorum Ammon ad Hanon dominum suum: Putas quod propter honorem patris tui miserit David ad te consolatores, et non ideo ut investigaret, et exploraret civitatem, et everteret eam, misit David servos suos ad te?
2SA 10:4 Tulit itaque Hanon servos David, rasitque dimidiam partem barbæ eorum et præscidit vestes eorum medias usque ad nates, et dimisit eos.
2SA 10:5 Quod cum nuntiatum esset David, misit in occursum eorum: erant enim viri confusi turpiter valde, et mandavit eis David: Manete in Jericho donec crescat barba vestra, et tunc revertimini.
2SA 10:6 Videntes autem filii Ammon quod injuriam fecissent David, miserunt, et conduxerunt mercede Syrum Rohob, et Syrum Soba, viginti millia peditum, et a rege Maacha mille viros, et ab Istob duodecim millia virorum.
2SA 10:7 Quod cum audisset David, misit Joab et omnem exercitum bellatorum.
2SA 10:8 Egressi sunt ergo filii Ammon, et direxerunt aciem ante ipsum introitum portæ: Syrus autem Soba, et Rohob, et Istob, et Maacha, seorsum erant in campo.
2SA 10:9 Videns igitur Joab quod præparatum esset adversum se prælium et ex adverso et post tergum, elegit ex omnibus electis Israël, et instruxit aciem contra Syrum:
2SA 10:10 reliquam autem partem populi tradidit Abisai fratri suo, qui direxit aciem adversus filios Ammon.
2SA 10:11 Et ait Joab: Si prævaluerint adversum me Syri, eris mihi in adjutorium: si autem filii Ammon prævaluerint adversum te, auxiliabor tibi.
2SA 10:12 Esto vir fortis, et pugnemus pro populo nostro et civitate Dei nostri: Dominus autem faciet quod bonum est in conspectu suo.
2SA 10:13 Iniit itaque Joab, et populus qui erat cum eo, certamen contra Syros: qui statim fugerunt a facie ejus.
2SA 10:14 Filii autem Ammon videntes quia fugissent Syri, fugerunt et ipsi a facie Abisai, et ingressi sunt civitatem: reversusque est Joab a filiis Ammon, et venit Jerusalem.
2SA 10:15 Videntes igitur Syri quoniam corruissent coram Israël, congregati sunt pariter.
2SA 10:16 Misitque Adarezer, et eduxit Syros qui erant trans fluvium, et adduxit eorum exercitum: Sobach autem, magister militiæ Adarezer, erat princeps eorum.
2SA 10:17 Quod cum nuntiatum esset David, contraxit omnem Israëlem, et transivit Jordanem, venitque in Helam: et direxerunt aciem Syri ex adverso David, et pugnaverunt contra eum.
2SA 10:18 Fugeruntque Syri a facie Israël, et occidit David de Syris septingentos currus, et quadraginta millia equitum: et Sobach principem militiæ percussit, qui statim mortuus est.
2SA 10:19 Videntes autem universi reges qui erant in præsidio Adarezer, se victos esse ab Israël, expaverunt, et fugerunt quinquaginta et octo millia coram Israël. Et fecerunt pacem cum Israël, et servierunt eis: timueruntque Syri auxilium præbere ultra filiis Ammon.
2SA 11:1 Factum est autem, vertente anno, eo tempore quo solent reges ad bella procedere, misit David Joab, et servos suos cum eo, et universum Israël, et vastaverunt filios Ammon, et obsederunt Rabba: David autem remansit in Jerusalem.
2SA 11:2 Dum hæc agerentur, accidit ut surgeret David de strato suo post meridiem, et deambularet in solario domus regiæ: viditque mulierem se lavantem ex adverso super solarium suum: erat autem mulier pulchra valde.
2SA 11:3 Misit ergo rex, et requisivit quæ esset mulier. Nuntiatumque est ei quod ipsa esset Bethsabee filia Eliam, uxor Uriæ Hethæi.
2SA 11:4 Missis itaque David nuntiis, tulit eam: quæ cum ingressa esset ad illum, dormivit cum ea: statimque sanctificata est ab immunditia sua,
2SA 11:5 et reversa est domum suam concepto fœtu. Mittensque nuntiavit David, et ait: Concepi.
2SA 11:6 Misit autem David ad Joab, dicens: Mitte ad me Uriam Hethæum. Misitque Joab Uriam ad David.
2SA 11:7 Et venit Urias ad David. Quæsivitque David quam recte ageret Joab et populus, et quomodo administraretur bellum.
2SA 11:8 Et dixit David ad Uriam: Vade in domum tuam, et lava pedes tuos. Et egressus est Urias de domo regis, secutusque est eum cibus regius.
2SA 11:9 Dormivit autem Urias ante portam domus regiæ cum aliis servis domini sui, et non descendit ad domum suam.
2SA 11:10 Nuntiatumque est David a dicentibus: Non ivit Urias in domum suam. Et ait David ad Uriam: Numquid non de via venisti? quare non descendisti in domum tuam?
2SA 11:11 Et ait Urias ad David: Arca Dei et Israël et Juda habitant in papilionibus, et dominus meus Joab et servi domini mei super faciem terræ manent: et ego ingrediar domum meam, ut comedam et bibam, et dormiam cum uxore mea? Per salutem tuam, et per salutem animæ tuæ, non faciam rem hanc.
2SA 11:12 Ait ergo David ad Uriam: Mane hic etiam hodie, et cras dimittam te. Mansit Urias in Jerusalem in die illa et altera:
2SA 11:13 et vocavit eum David ut comederet coram se et biberet, et inebriavit eum: qui egressus vespere, dormivit in strato suo cum servis domini sui, et in domum suam non descendit.
2SA 11:14 Factum est ergo mane, et scripsit David epistolam ad Joab: misitque per manum Uriæ,
2SA 11:15 scribens in epistola: Ponite Uriam ex adverso belli, ubi fortissimum est prælium: et derelinquite eum, ut percussus intereat.
2SA 11:16 Igitur cum Joab obsideret urbem, posuit Uriam in loco ubi sciebat viros esse fortissimos.
2SA 11:17 Egressique viri de civitate, bellabant adversum Joab, et ceciderunt de populo servorum David, et mortuus est etiam Urias Hethæus.
2SA 11:18 Misit itaque Joab, et nuntiavit David omnia verba prælii:
2SA 11:19 præcepitque nuntio, dicens: Cum compleveris universos sermones belli ad regem,
2SA 11:20 si eum videris indignari, et dixerit: Quare accessistis ad murum, ut præliaremini? an ignorabatis quod multa desuper ex muro tela mittantur?
2SA 11:21 Quis percussit Abimelech filium Jerobaal? nonne mulier misit super eum fragmen molæ de muro, et interfecit eum in Thebes? quare juxta murum accessistis? dices: Etiam servus tuus Urias Hethæus occubuit.
2SA 11:22 Abiit ergo nuntius, et venit, et narravit David omnia quæ ei præceperat Joab.
2SA 11:23 Et dixit nuntius ad David: Prævaluerunt adversum nos viri, et egressi sunt ad nos in agrum: nos autem facto impetu persecuti eos sumus usque ad portam civitatis.
2SA 11:24 Et direxerunt jacula sagittarii ad servos tuos ex muro desuper, mortuique sunt de servis regis: quin etiam servus tuus Urias Hethæus mortuus est.
2SA 11:25 Et dixit David ad nuntium: Hæc dices Joab: Non te frangat ista res: varius enim eventus est belli, nunc hunc, et nunc illum consumit gladius: conforta bellatores tuos adversus urbem ut destruas eam, et exhortare eos.
2SA 11:26 Audivit autem uxor Uriæ quod mortuus esset Urias vir suus, et planxit eum.
2SA 11:27 Transacto autem luctu, misit David, et introduxit eam in domum suam, et facta est ei uxor, peperitque ei filium: et displicuit verbum hoc quod fecerat David, coram Domino.
2SA 12:1 Misit ergo Dominus Nathan ad David: qui cum venisset ad eum, dixit ei: Duo viri erant in civitate una, unus dives, et alter pauper.
2SA 12:2 Dives habebat oves et boves plurimos valde.
2SA 12:3 Pauper autem nihil habebat omnino, præter ovem unam parvulam quam emerat et nutrierat, et quæ creverat apud eum cum filiis ejus simul, de pane illius comedens, et de calice ejus bibens, et in sinu illius dormiens: eratque illi sicut filia.
2SA 12:4 Cum autem peregrinus quidam venisset ad divitem, parcens ille sumere de ovibus et de bobus suis, ut exhiberet convivium peregrino illi qui venerat ad se, tulit ovem viri pauperis, et præparavit cibos homini qui venerat ad se.
2SA 12:5 Iratus autem indignatione David adversus hominem illum nimis, dixit ad Nathan: Vivit Dominus, quoniam filius mortis est vir qui fecit hoc.
2SA 12:6 Ovem reddet in quadruplum, eo quod fecerit verbum istud, et non pepercerit.
2SA 12:7 Dixit autem Nathan ad David: Tu es ille vir. Hæc dicit Dominus Deus Israël: Ego unxi te in regem super Israël, et ego erui te de manu Saul,
2SA 12:8 et dedi tibi domum domini tui, et uxores domini tui in sinu tuo, dedique tibi domum Israël et Juda: et si parva sunt ista, adjiciam tibi multo majora.
2SA 12:9 Quare ergo contempsisti verbum Domini, ut faceres malum in conspectu meo? Uriam Hethæum percussisti gladio, et uxorem illius accepisti in uxorem tibi, et interfecisti eum gladio filiorum Ammon.
2SA 12:10 Quam ob rem non recedet gladius de domo tua usque in sempiternum, eo quod despexeris me, et tuleris uxorem Uriæ Hethæi ut esset uxor tua.
2SA 12:11 Itaque hæc dicit Dominus: Ecce ego suscitabo super te malum de domo tua, et tollam uxores tuas in oculis tuis, et dabo proximo tuo: et dormiet cum uxoribus tuis in oculis solis hujus.
2SA 12:12 Tu enim fecisti abscondite: ego autem faciam verbum istud in conspectu omnis Israël, et in conspectu solis.
2SA 12:13 Et dixit David ad Nathan: Peccavi Domino. Dixitque Nathan ad David: Dominus quoque transtulit peccatum tuum: non morieris.
2SA 12:14 Verumtamen quoniam blasphemare fecisti inimicos Domini, propter verbum hoc, filius qui natus est tibi, morte morietur.
2SA 12:15 Et reversus est Nathan in domum suam. Percussit quoque Dominus parvulum quem pepererat uxor Uriæ David, et desperatus est.
2SA 12:16 Deprecatusque est David Dominum pro parvulo: et jejunavit David jejunio, et ingressus seorsum, jacuit super terram.
2SA 12:17 Venerunt autem seniores domus ejus, cogentes eum ut surgeret de terra: qui noluit, nec comedit cum eis cibum.
2SA 12:18 Accidit autem die septima ut moreretur infans: timueruntque servi David nuntiare ei quod mortuus esset parvulus: dixerunt enim: Ecce cum parvulus adhuc viveret, loquebamur ad eum, et non audiebat vocem nostram: quanto magis si dixerimus: Mortuus est puer, se affliget?
2SA 12:19 Cum ergo David vidisset servos suos mussitantes, intellexit quod mortuus esset infantulus: dixitque ad servos suos: Num mortuus est puer? Qui responderunt ei: Mortuus est.
2SA 12:20 Surrexit ergo David de terra, et lotus unctusque est: cumque mutasset vestem, ingressus est domum Domini: et adoravit, et venit in domum suam, petivitque ut ponerent ei panem, et comedit.
2SA 12:21 Dixerunt autem ei servi sui: Quis est sermo quem fecisti? propter infantem, cum adhuc viveret, jejunasti et flebas: mortuo autem puero, surrexisti, et comedisti panem.
2SA 12:22 Qui ait: Propter infantem, dum adhuc viveret, jejunavi et flevi: dicebam enim: Quis scit si forte donet eum mihi Dominus, et vivat infans?
2SA 12:23 Nunc autem quia mortuus est, quare jejunem? numquid potero revocare eum amplius? ego vadam magis ad eum: ille vero non revertetur ad me.
2SA 12:24 Et consolatus est David Bethsabee uxorem suam, ingressusque ad eam dormivit cum ea: quæ genuit filium, et vocavit nomen ejus Salomon: et Dominus dilexit eum.
2SA 12:25 Misitque in manu Nathan prophetæ, et vocavit nomen ejus, Amabilis Domino, eo quod diligeret eum Dominus.
2SA 12:26 Igitur pugnabat Joab contra Rabbath filiorum Ammon, et expugnabat urbem regiam.
2SA 12:27 Misitque Joab nuntios ad David, dicens: Dimicavi adversum Rabbath, et capienda est Urbs aquarum.
2SA 12:28 Nunc igitur congrega reliquam partem populi, et obside civitatem, et cape eam: ne cum a me vastata fuerit urbs, nomini meo ascribatur victoria.
2SA 12:29 Congregavit itaque David omnem populum, et profectus est adversum Rabbath: cumque dimicasset, cepit eam.
2SA 12:30 Et tulit diadema regis eorum de capite ejus, pondo auri talentum, habens gemmas pretiosissimas: et impositum est super caput David. Sed et prædam civitatis asportavit multam valde:
2SA 12:31 populum quoque ejus adducens serravit, et circumegit super eos ferrata carpenta: divisitque cultris, et traduxit in typo laterum: sic fecit universis civitatibus filiorum Ammon. Et reversus est David et omnis exercitus in Jerusalem.
2SA 13:1 Factum est autem post hæc ut Absalom filii David sororem speciosissimam, vocabulo Thamar, adamaret Amnon filius David,
2SA 13:2 et deperiret eam valde, ita ut propter amorem ejus ægrotaret: quia cum esset virgo, difficile ei videbatur ut quippiam inhoneste ageret cum ea.
2SA 13:3 Erat autem Amnon amicus nomine Jonadab, filius Semmaa fratris David, vir prudens valde.
2SA 13:4 Qui dixit ad eum: Quare sic attenuaris macie, fili regis, per singulos dies? cur non indicas mihi? Dixitque ei Amnon: Thamar sororem fratris mei Absalom amo.
2SA 13:5 Cui respondit Jonadab: Cuba super lectum tuum, et languorem simula: cumque venerit pater tuus ut visitet te, dic ei: Veniat, oro, Thamar soror mea, ut det mihi cibum, et faciat pulmentum, ut comedam de manu ejus.
2SA 13:6 Accubuit itaque Amnon, et quasi ægrotare cœpit: cumque venisset rex ad visitandum eum, ait Amnon ad regem: Veniat, obsecro, Thamar soror mea, ut faciat in oculis meis duas sorbitiunculas, et cibum capiam de manu ejus.
2SA 13:7 Misit ergo David ad Thamar domum, dicens: Veni in domum Amnon fratris tui, et fac ei pulmentum.
2SA 13:8 Venitque Thamar in domum Amnon fratris sui: ille autem jacebat. Quæ tollens farinam commiscuit, et liquefaciens, in oculis ejus coxit sorbitiunculas.
2SA 13:9 Tollensque quod coxerat, effudit, et posuit coram eo, et noluit comedere: dixitque Amnon: Ejicite universos a me. Cumque ejecissent omnes,
2SA 13:10 dixit Amnon ad Thamar: Infer cibum in conclave, ut vescar de manu tua. Tulit ergo Thamar sorbitiunculas quas fecerat, et intulit ad Amnon fratrem suum in conclave.
2SA 13:11 Cumque obtulisset ei cibum, apprehendit eam, et ait: Veni, cuba mecum, soror mea.
2SA 13:12 Quæ respondit ei: Noli frater mi, noli opprimere me: neque enim hoc fas est in Israël: noli facere stultitiam hanc.
2SA 13:13 Ego enim ferre non potero opprobrium meum, et tu eris quasi unus de insipientibus in Israël: quin potius loquere ad regem, et non negabit me tibi.
2SA 13:14 Noluit autem acquiescere precibus ejus, sed prævalens viribus oppressit eam, et cubavit cum ea.
2SA 13:15 Et exosam eam habuit Amnon odio magno nimis: ita ut majus esset odium quo oderat eam, amore quo ante dilexerat. Dixitque ei Amnon: Surge, et vade.
2SA 13:16 Quæ respondit ei: Majus est hoc malum quod nunc agis adversum me, quam quod ante fecisti, expellens me. Et noluit audire eam:
2SA 13:17 sed vocato puero qui ministrabat ei, dixit: Ejice hanc a me foras, et claude ostium post eam.
2SA 13:18 Quæ induta erat talari tunica: hujuscemodi enim filiæ regis virgines vestibus utebantur. Ejecit itaque eam minister illius foras: clausitque fores post eam.
2SA 13:19 Quæ aspergens cinerem capiti suo, scissa talari tunica, impositisque manibus super caput suum, ibat ingrediens, et clamans.
2SA 13:20 Dixit autem ei Absalom frater suus: Numquid Amnon frater tuus concubuit tecum? sed nunc soror, tace: frater tuus est: neque affligas cor tuum pro hac re. Mansit itaque Thamar contabescens in domo Absalom fratris sui.
2SA 13:21 Cum autem audisset rex David verba hæc, contristatus est valde: et noluit contristare spiritum Amnon filii sui, quoniam diligebat eum, quia primogenitus erat ei.
2SA 13:22 Porro non est locutus Absalom ad Amnon nec malum nec bonum: oderat enim Absalom Amnon, eo quod violasset Thamar sororem suam.
2SA 13:23 Factum est autem post tempus biennii ut tonderentur oves Absalom in Baalhasor, quæ est juxta Ephraim: et vocavit Absalom omnes filios regis,
2SA 13:24 venitque ad regem, et ait ad eum: Ecce tondentur oves servi tui: veniat, oro, rex cum servis suis ad servum suum.
2SA 13:25 Dixitque rex ad Absalom: Noli fili mi, noli rogare ut veniamus omnes et gravemus te. Cum autem cogeret eum, et noluisset ire, benedixit ei.
2SA 13:26 Et ait Absalom: Si non vis venire, veniat, obsecro, nobiscum saltem Amnon frater meus. Dixitque ad eum rex: Non est necesse ut vadat tecum.
2SA 13:27 Coëgit itaque Absalom eum, et dimisit cum eo Amnon et universos filios regis. Feceratque Absalom convivium quasi convivium regis.
2SA 13:28 Præceperat autem Absalom pueris suis, dicens: Observate cum temulentus fuerit Amnon vino, et dixero vobis: Percutite eum, et interficite: nolite timere: ego enim sum qui præcipio vobis: roboramini, et estote viri fortes.
2SA 13:29 Fecerunt ergo pueri Absalom adversum Amnon sicut præceperat eis Absalom. Surgentesque omnes filii regis ascenderunt singuli mulas suas, et fugerunt.
2SA 13:30 Cumque adhuc pergerent in itinere, fama pervenit ad David, dicens: Percussit Absalom omnes filios regis, et non remansit ex eis saltem unus.
2SA 13:31 Surrexit itaque rex, et scidit vestimenta sua, et cecidit super terram: et omnes servi illius qui assistebant ei, sciderunt vestimenta sua.
2SA 13:32 Respondens autem Jonadab filius Semmaa fratris David, dixit: Ne æstimet dominus meus rex quod omnes pueri filii regis occisi sint: Amnon solus mortuus est, quoniam in ore Absalom erat positus ex die qua oppressit Thamar sororem ejus.
2SA 13:33 Nunc ergo ne ponat dominus meus rex super cor suum verbum istud, dicens: Omnes filii regis occisi sunt: quoniam Amnon solus mortuus est.
2SA 13:34 Fugit autem Absalom. Et elevavit puer speculator oculos suos, et aspexit: et ecce populus multus veniebat per iter devium ex latere montis.
2SA 13:35 Dixit autem Jonadab ad regem: Ecce filii regis adsunt: juxta verbum servi tui, sic factum est.
2SA 13:36 Cumque cessasset loqui, apparuerunt et filii regis: et intrantes levaverunt vocem suam, et fleverunt: sed et rex et omnes servi ejus fleverunt ploratu magno nimis.
2SA 13:37 Porro Absalom fugiens abiit ad Tholomai filium Ammiud regem Gessur. Luxit ergo David filium suum cunctis diebus.
2SA 13:38 Absalom autem cum fugisset, et venisset in Gessur, fuit ibi tribus annis.
2SA 13:39 Cessavitque rex David persequi Absalom, eo quod consolatus esset super Amnon interitu.
2SA 14:1 Intelligens autem Joab filius Sarviæ quod cor regis versum esset ad Absalom,
2SA 14:2 misit Thecuam, et tulit inde mulierem sapientem: dixitque ad eam: Lugere te simula, et induere veste lugubri, et ne ungaris oleo, ut sis quasi mulier jam plurimo tempore lugens mortuum:
2SA 14:3 et ingredieris ad regem, et loqueris ad eum sermones hujuscemodi. Posuit autem Joab verba in ore ejus.
2SA 14:4 Itaque cum ingressa fuisset mulier Thecuitis ad regem, cecidit coram eo super terram, et adoravit, et dixit: Serva me, rex.
2SA 14:5 Et ait ad eam rex: Quid causæ habes? Quæ respondit: Heu, mulier vidua ego sum: mortuus est enim vir meus.
2SA 14:6 Et ancillæ tuæ erant duo filii: qui rixati sunt adversum se in agro, nullusque erat qui eos prohibere posset: et percussit alter alterum, et interfecit eum.
2SA 14:7 Et ecce consurgens universa cognatio adversum ancillam tuam, dicit: Trade eum qui percussit fratrem suum, ut occidamus eum pro anima fratris sui quem interfecit, et deleamus hæredem: et quærunt extinguere scintillam meam quæ relicta est, ut non supersit viro meo nomen, et reliquiæ super terram.
2SA 14:8 Et ait rex ad mulierem: Vade in domum tuam, et ego jubebo pro te.
2SA 14:9 Dixitque mulier Thecuitis ad regem: In me, domine mi rex, sit iniquitas, et in domum patris mei: rex autem et thronus ejus sit innocens.
2SA 14:10 Et ait rex: Qui contradixerit tibi, adduc eum ad me, et ultra non addet ut tangat te.
2SA 14:11 Quæ ait: Recordetur rex Domini Dei sui, ut non multiplicentur proximi sanguinis ad ulciscendum, et nequaquam interficiant filium meum. Qui ait: Vivit Dominus, quia non cadet de capillis filii tui super terram.
2SA 14:12 Dixit ergo mulier: Loquatur ancilla tua ad dominum meum regem verbum. Et ait: Loquere.
2SA 14:13 Dixitque mulier: Quare cogitasti hujuscemodi rem contra populum Dei, et locutus est rex verbum istud, ut peccet, et non reducat ejectum suum?
2SA 14:14 Omnes morimur, et quasi aquæ dilabimur in terram, quæ non revertuntur: nec vult Deus perire animam, sed retractat cogitans ne penitus pereat qui abjectus est.
2SA 14:15 Nunc igitur veni, ut loquar ad dominum meum regem verbum hoc, præsente populo. Et dixit ancilla tua: Loquar ad regem, si quomodo faciat rex verbum ancillæ suæ.
2SA 14:16 Et audivit rex, ut liberaret ancillam suam de manu omnium qui volebant de hæreditate Dei delere me, et filium meum simul.
2SA 14:17 Dicat ergo ancilla tua, ut fiat verbum domini mei regis sicut sacrificium. Sicut enim angelus Dei, sic est dominus meus rex, ut nec benedictione, nec maledictione moveatur: unde et Dominus Deus tuus est tecum.
2SA 14:18 Et respondens rex, dixit ad mulierem: Ne abscondas a me verbum quod te interrogo. Dixitque ei mulier: Loquere, domine mi rex.
2SA 14:19 Et ait rex: Numquid manus Joab tecum est in omnibus istis? Respondit mulier, et ait: Per salutem animæ tuæ, domine mi rex, nec ad sinistram, nec ad dexteram est ex omnibus his quæ locutus est dominus meus rex: servus enim tuus Joab, ipse præcepit mihi, et ipse posuit in os ancillæ tuæ omnia verba hæc.
2SA 14:20 Ut verterem figuram sermonis hujus, servus tuus Joab præcepit istud: tu autem, domine mi rex, sapiens es, sicut habet sapientiam angelus Dei, ut intelligas omnia super terram.
2SA 14:21 Et ait rex ad Joab: Ecce placatus feci verbum tuum: vade ergo, et revoca puerum Absalom.
2SA 14:22 Cadensque Joab super faciem suam in terram, adoravit, et benedixit regi: et dixit Joab: Hodie intellexit servus tuus quia inveni gratiam in oculis tuis, domine mi rex: fecisti enim sermonem servi tui.
2SA 14:23 Surrexit ergo Joab et abiit in Gessur, et adduxit Absalom in Jerusalem.
2SA 14:24 Dixit autem rex: Revertatur in domum suam, et faciem meam non videat. Reversus est itaque Absalom in domum suam, et faciem regis non vidit.
2SA 14:25 Porro sicut Absalom, vir non erat pulcher in omni Israël, et decorus nimis: a vestigio pedis usque ad verticem non erat in eo ulla macula.
2SA 14:26 Et quando tondebat capillum (semel autem in anno tondebatur, quia gravabat eum cæsaries), ponderabat capillos capitis sui ducentis siclis, pondere publico.
2SA 14:27 Nati sunt autem Absalom filii tres, et filia una nomine Thamar, elegantis formæ.
2SA 14:28 Mansitque Absalom in Jerusalem duobus annis, et faciem regis non vidit.
2SA 14:29 Misit itaque ad Joab, ut mitteret eum ad regem: qui noluit venire ad eum. Cumque secundo misisset, et ille noluisset venire ad eum,
2SA 14:30 dixit servis suis: Scitis agrum Joab juxta agrum meum, habentem messem hordei: ite igitur, et succendite eum igni. Succenderunt ergo servi Absalom segetem igni. Et venientes servi Joab, scissis vestibus suis, dixerunt: Succenderunt servi Absalom partem agri igni.
2SA 14:31 Surrexitque Joab, et venit ad Absalom in domum ejus, et dixit: Quare succenderunt servi tui segetem meam igni?
2SA 14:32 Et respondit Absalom ad Joab: Misi ad te obsecrans ut venires ad me, et mitterem te ad regem, et diceres ei: Quare veni de Gessur? melius mihi erat ibi esse: obsecro ergo ut videam faciem regis: quod si memor est iniquitatis meæ, interficiat me.
2SA 14:33 Ingressus itaque Joab ad regem, nuntiavit ei omnia: vocatusque est Absalom, et intravit ad regem, et adoravit super faciem terræ coram eo: osculatusque est rex Absalom.
2SA 15:1 Igitur post hæc fecit sibi Absalom currus, et equites, et quinquaginta viros qui præcederent eum.
2SA 15:2 Et mane consurgens Absalom, stabat juxta introitum portæ, et omnem virum qui habebat negotium ut veniret ad regis judicium, vocabat Absalom ad se, et dicebat: De qua civitate es tu? Qui respondens aiebat: Ex una tribu Israël ego sum servus tuus.
2SA 15:3 Respondebatque ei Absalom: Videntur mihi sermones tui boni et justi, sed non est qui te audiat constitutus a rege. Dicebatque Absalom:
2SA 15:4 Quis me constituat judicem super terram, ut ad me veniant omnes qui habent negotium, et juste judicem?
2SA 15:5 Sed et cum accederet ad eum homo ut salutaret illum, extendebat manum suam, et apprehendens osculabatur eum.
2SA 15:6 Faciebatque hoc omni Israël venienti ad judicium ut audiretur a rege, et sollicitabat corda virorum Israël.
2SA 15:7 Post quadraginta autem annos, dixit Absalom ad regem David: Vadam, et reddam vota mea quæ vovi Domino in Hebron.
2SA 15:8 Vovens enim vovit servus tuus cum esset in Gessur Syriæ, dicens: Si reduxerit me Dominus in Jerusalem, sacrificabo Domino.
2SA 15:9 Dixitque ei rex David: Vade in pace. Et surrexit, et abiit in Hebron.
2SA 15:10 Misit autem Absalom exploratores in universas tribus Israël, dicens: Statim ut audieritis clangorem buccinæ, dicite: Regnavit Absalom in Hebron.
2SA 15:11 Porro cum Absalom ierunt ducenti viri de Jerusalem vocati, euntes simplici corde, et causam penitus ignorantes.
2SA 15:12 Accersivit quoque Absalom Achitophel Gilonitem consiliarium David, de civitate sua Gilo. Cumque immolaret victimas, facta est conjuratio valida, populusque concurrens augebatur cum Absalom.
2SA 15:13 Venit igitur nuntius ad David, dicens: Toto corde universus Israël sequitur Absalom.
2SA 15:14 Et ait David servis suis qui erant cum eo in Jerusalem: Surgite, fugiamus: neque enim erit nobis effugium a facie Absalom: festinate egredi, ne forte veniens occupet nos, et impellat super nos ruinam, et percutiat civitatem in ore gladii.
2SA 15:15 Dixeruntque servi regis ad eum: Omnia quæcumque præceperit dominus noster rex, libenter exequemur servi tui.
2SA 15:16 Egressus est ergo rex et universa domus ejus pedibus suis: et dereliquit rex decem mulieres concubinas ad custodiendam domum.
2SA 15:17 Egressusque rex et omnis Israël pedibus suis, stetit procul a domo:
2SA 15:18 et universi servi ejus ambulabant juxta eum, et legiones Cerethi, et Phelethi, et omnes Gethæi, pugnatores validi, sexcenti viri qui secuti eum fuerant de Geth pedites, præcedebant regem.
2SA 15:19 Dixit autem rex ad Ethai Gethæum: Cur venis nobiscum? revertere, et habita cum rege, quia peregrinus es, et egressus es de loco tuo.
2SA 15:20 Heri venisti, et hodie compelleris nobiscum egredi? ego autem vadam quo iturus sum: revertere, et reduc tecum fratres tuos, et Dominus faciet tecum misericordiam et veritatem, quia ostendisti gratiam et fidem.
2SA 15:21 Et respondit Ethai regi dicens: Vivit Dominus, et vivit dominus meus rex, quoniam in quocumque loco fueris, domine mi rex, sive in morte, sive in vita, ibi erit servus tuus.
2SA 15:22 Et ait David Ethai: Veni, et transi. Et transivit Ethai Gethæus, et omnes viri qui cum eo erant, et reliqua multitudo.
2SA 15:23 Omnesque flebant voce magna, et universus populus transibat: rex quoque transgrediebatur torrentem Cedron, et cunctus populus incedebat contra viam quæ respicit ad desertum.
2SA 15:24 Venit autem et Sadoc sacerdos, et universi Levitæ cum eo, portantes arcam fœderis Dei: et deposuerunt arcam Dei. Et ascendit Abiathar, donec expletus esset omnis populus qui egressus fuerat de civitate.
2SA 15:25 Et dixit rex ad Sadoc: Reporta arcam Dei in urbem: si invenero gratiam in oculis Domini, reducet me, et ostendet mihi eam, et tabernaculum suum.
2SA 15:26 Si autem dixerit mihi: Non places: præsto sum: faciat quod bonum est coram se.
2SA 15:27 Et dixit rex ad Sadoc sacerdotem: O videns, revertere in civitatem in pace: et Achimaas filius tuus, et Jonathas filius Abiathar, duo filii vestri, sint vobiscum.
2SA 15:28 Ecce ego abscondar in campestribus deserti, donec veniat sermo a vobis indicans mihi.
2SA 15:29 Reportaverunt ergo Sadoc et Abiathar arcam Dei in Jerusalem, et manserunt ibi.
2SA 15:30 Porro David ascendebat clivum Olivarum, scandens et flens, nudis pedibus incedens, et operto capite: sed et omnis populus qui erat cum eo, operto capite ascendebat plorans.
2SA 15:31 Nuntiatum est autem David quod et Achitophel esset in conjuratione cum Absalom: dixitque David: Infatua, quæso, Domine, consilium Achitophel.
2SA 15:32 Cumque ascenderet David summitatem montis in quo adoraturus erat Dominum, ecce occurrit ei Chusai Arachites, scissa veste, et terra pleno capite.
2SA 15:33 Et dixit ei David: Si veneris mecum, eris mihi oneri:
2SA 15:34 si autem in civitatem revertaris, et dixeris Absalom: Servus tuus sum, rex: sicut fui servus patris tui, sic ero servus tuus: dissipabis consilium Achitophel.
2SA 15:35 Habes autem tecum Sadoc et Abiathar sacerdotes: et omne verbum quodcumque audieris de domo regis, indicabis Sadoc et Abiathar sacerdotibus.
2SA 15:36 Sunt autem cum eis duo filii eorum Achimaas filius Sadoc, et Jonathas filius Abiathar: et mittetis per eos ad me omne verbum quod audieritis.
2SA 15:37 Veniente ergo Chusai amico David in civitatem, Absalom quoque ingressus est Jerusalem.
2SA 16:1 Cumque David transisset paululum montis verticem, apparuit Siba puer Miphiboseth in occursum ejus, cum duobus asinis, qui onerati erant ducentis panibus, et centum alligaturis uvæ passæ, et centum massis palatharum, et utre vini.
2SA 16:2 Et dixit rex Sibæ: Quid sibi volunt hæc? Responditque Siba: Asini, domesticis regis ut sedeant: panes et palathæ ad vescendum pueris tuis: vinum autem ut bibat siquis defecerit in deserto.
2SA 16:3 Et ait rex: Ubi est filius domini tui? Responditque Siba regi: Remansit in Jerusalem, dicens: Hodie restituet mihi domus Israël regnum patris mei.
2SA 16:4 Et ait rex Sibæ: Tua sint omnia quæ fuerunt Miphiboseth. Dixitque Siba: Oro ut inveniam gratiam coram te, domine mi rex.
2SA 16:5 Venit ergo rex David usque Bahurim: et ecce egrediebatur inde vir de cognatione domus Saul, nomine Semei, filius Gera: procedebatque egrediens, et maledicebat,
2SA 16:6 mittebatque lapides contra David et contra universos servos regis David: omnis autem populus, et universi bellatores, a dextro et a sinistro latere regis incedebant.
2SA 16:7 Ita autem loquebatur Semei cum malediceret regi: Egredere, egredere, vir sanguinum, et vir Belial.
2SA 16:8 Reddidit tibi Dominus universum sanguinem domus Saul: quoniam invasisti regnum pro eo, et dedit Dominus regnum in manu Absalom filii tui: et ecce premunt te mala tua, quoniam vir sanguinum es.
2SA 16:9 Dixit autem Abisai filius Sarviæ regi: Quare maledicit canis hic mortuus domino meo regi? vadam, et amputabo caput ejus.
2SA 16:10 Et ait rex: Quid mihi et vobis est, filii Sarviæ? dimittite eum, ut maledicat: Dominus enim præcepit ei ut malediceret David: et quis est qui audeat dicere quare sic fecerit?
2SA 16:11 Et ait rex Abisai, et universis servis suis: Ecce filius meus qui egressus est de utero meo, quærit animam meam: quanto magis nunc filius Jemini? Dimittite eum ut maledicat juxta præceptum Domini:
2SA 16:12 si forte respiciat Dominus afflictionem meam, et reddat mihi Dominus bonum pro maledictione hac hodierna.
2SA 16:13 Ambulabat itaque David et socii ejus per viam cum eo. Semei autem per jugum montis ex latere contra illum gradiebatur, maledicens, et mittens lapides adversum eum, terramque spargens.
2SA 16:14 Venit itaque rex, et universus populus cum eo lassus, et refocillati sunt ibi.
2SA 16:15 Absalom autem et omnis populus ejus ingressi sunt Jerusalem, sed et Achitophel cum eo.
2SA 16:16 Cum autem venisset Chusai Arachites amicus David ad Absalom, locutus est ad eum: Salve rex, salve rex.
2SA 16:17 Ad quem Absalom: Hæc est, inquit, gratia tua ad amicum tuum? quare non ivisti cum amico tuo?
2SA 16:18 Responditque Chusai ad Absalom: Nequaquam: quia illius ero, quem elegit Dominus, et omnis hic populus, et universus Israël: et cum eo manebo.
2SA 16:19 Sed ut et hoc inferam, cui ego serviturus sum? nonne filio regis? Sicut parui patri tuo, ita parebo et tibi.
2SA 16:20 Dixit autem Absalom ad Achitophel: Inite consilium quid agere debeamus.
2SA 16:21 Et ait Achitophel ad Absalom: Ingredere ad concubinas patris tui, quas dimisit ad custodiendam domum: ut cum audierit omnis Israël quod fœdaveris patrem tuum, roborentur tecum manus eorum.
2SA 16:22 Tetenderunt ergo Absalom tabernaculum in solario, ingressusque est ad concubinas patris sui coram universo Israël.
2SA 16:23 Consilium autem Achitophel quod dabat in diebus illis, quasi si quis consuleret Deum: sic erat omne consilium Achitophel, et cum esset cum David, et cum esset cum Absalom.
2SA 17:1 Dixit ergo Achitophel ad Absalom: Eligam mihi duodecim millia virorum, et consurgens persequar David hac nocte.
2SA 17:2 Et irruens super eum (quippe qui lassus est, et solutis manibus), percutiam eum: cumque fugerit omnis populus qui cum eo est, percutiam regem desolatum.
2SA 17:3 Et reducam universum populum, quomodo unus homo reverti solet: unum enim virum tu quæris: et omnis populus erit in pace.
2SA 17:4 Placuitque sermo ejus Absalom, et cunctis majoribus natu Israël.
2SA 17:5 Ait autem Absalom: Vocate Chusai Arachiten, et audiamus quid etiam ipse dicat.
2SA 17:6 Cumque venisset Chusai ad Absalom, ait Absalom ad eum: Hujuscemodi sermonem locutus est Achitophel: facere debemus an non? quod das consilium?
2SA 17:7 Et dixit Chusai ad Absalom: Non est bonum consilium quod dedit Achitophel hac vice.
2SA 17:8 Et rursum intulit Chusai: Tu nosti patrem tuum, et viros qui cum eo sunt, esse fortissimos et amaro animo, veluti si ursa raptis catulis in saltu sæviat: sed et pater tuus vir bellator est, nec morabitur cum populo.
2SA 17:9 Forsitan nunc latitat in foveis, aut in uno, quo voluerit, loco: et cum ceciderit unus quilibet in principio, audiet quicumque audierit, et dicet: Facta est plaga in populo qui sequebatur Absalom.
2SA 17:10 Et fortissimus quisque, cujus cor est quasi leonis, pavore solvetur: scit enim omnis populus Israël fortem esse patrem tuum, et robustos omnes qui cum eo sunt.
2SA 17:11 Sed hoc mihi videtur rectum esse consilium. Congregetur ad te universus Israël, a Dan usque Bersabee, quasi arena maris innumerabilis: et tu eris in medio eorum.
2SA 17:12 Et irruemus super eum in quocumque loco inventus fuerit, et operiemus eum, sicut cadere solet ros super terram: et non relinquemus de viris qui cum eo sunt, ne unum quidem.
2SA 17:13 Quod si urbem aliquam fuerit ingressus, circumdabit omnis Israël civitati illi funes, et trahemus eam in torrentem, ut non reperiatur ne calculus quidem ex ea.
2SA 17:14 Dixitque Absalom, et omnes viri Israël: Melius est consilium Chusai Arachitæ, consilio Achitophel: Domini autem nutu dissipatum est consilium Achitophel utile, ut induceret Dominus super Absalom malum.
2SA 17:15 Et ait Chusai Sadoc et Abiathar sacerdotibus: Hoc et hoc modo consilium dedit Achitophel Absalom et senioribus Israël: et ego tale et tale dedi consilium.
2SA 17:16 Nunc ergo mittite cito, et nuntiate David, dicentes: Ne moreris nocte hac in campestribus deserti, sed absque dilatione transgredere: ne forte absorbeatur rex, et omnis populus qui cum eo est.
2SA 17:17 Jonathas autem et Achimaas stabant juxta fontem Rogel: abiit ancilla et nuntiavit eis. Et illi profecti sunt, ut referrent ad regem David nuntium: non enim poterant videri, aut introire civitatem.
2SA 17:18 Vidit autem eos quidam puer, et indicavit Absalom: illi vero concito gradu ingressi sunt domum cujusdam viri in Bahurim, qui habebat puteum in vestibulo suo: et descenderunt in eum.
2SA 17:19 Tulit autem mulier, et expandit velamen super os putei, quasi siccans ptisanas: et sic latuit res.
2SA 17:20 Cumque venissent servi Absalom in domum, ad mulierem dixerunt: Ubi est Achimaas et Jonathas? Et respondit eis mulier: Transierunt festinanter, gustata paululum aqua. At hi qui quærebant, cum non reperissent, reversi sunt in Jerusalem.
2SA 17:21 Cumque abiissent, ascenderunt illi de puteo, et pergentes nuntiaverunt regi David, et dixerunt: Surgite, et transite cito fluvium: quoniam hujuscemodi dedit consilium contra vos Achitophel.
2SA 17:22 Surrexit ergo David, et omnis populus qui cum eo erat, et transierunt Jordanem, donec dilucesceret: et ne unus quidem residuus fuit, qui non transisset fluvium.
2SA 17:23 Porro Achitophel videns quod non fuisset factum consilium suum, stravit asinum suum, surrexitque, et abiit in domum suam et in civitatem suam: et disposita domo sua, suspendio interiit, et sepultus est in sepulchro patris sui.
2SA 17:24 David autem venit in castra, et Absalom transivit Jordanem, ipse et omnes viri Israël cum eo.
2SA 17:25 Amasam vero constituit Absalom pro Joab super exercitum: Amasa autem erat filius viri qui vocabatur Jetra de Jezraëli, qui ingressus est ad Abigail filiam Naas, sororem Sarviæ, quæ fuit mater Joab.
2SA 17:26 Et castrametatus est Israël cum Absalom in terra Galaad.
2SA 17:27 Cumque venisset David in castra, Sobi filius Naas de Rabbath filiorum Ammon, et Machir filius Ammihel de Lodabar, et Berzellai Galaadites de Rogelim,
2SA 17:28 obtulerunt ei stratoria, et tapetia, et vasa fictilia, frumentum, et hordeum, et farinam, et polentam, et fabam, et lentem, et frixum cicer,
2SA 17:29 et mel, et butyrum, oves, et pingues vitulos: dederuntque David, et populo qui cum eo erat, ad vescendum: suspicati enim sunt populum fame et siti fatigari in deserto.
2SA 18:1 Igitur considerato David populo suo, constituit super eos tribunos et centuriones,
2SA 18:2 et dedit populi tertiam partem sub manu Joab, et tertiam partem sub manu Abisai filii Sarviæ fratris Joab, et tertiam partem sub manu Ethai, qui erat de Geth. Dixitque rex ad populum: Egrediar et ego vobiscum.
2SA 18:3 Et respondit populus: Non exibis: sive enim fugerimus, non magnopere ad eos de nobis pertinebit: sive media pars ceciderit e nobis, non satis curabunt, quia tu unus pro decem millibus computaris: melius est igitur ut sis nobis in urbe præsidio.
2SA 18:4 Ad quos rex ait: Quod vobis videtur rectum, hoc faciam. Stetit ergo rex juxta portam: egrediebaturque populus per turmas suas centeni et milleni.
2SA 18:5 Et præcepit rex Joab, et Abisai, et Ethai, dicens: Servate mihi puerum Absalom. Et omnis populus audiebat præcipientem regem cunctis principibus pro Absalom.
2SA 18:6 Itaque egressus est populus in campum contra Israël, et factum est prælium in saltu Ephraim.
2SA 18:7 Et cæsus est ibi populus Israël ab exercitu David, factaque est plaga magna in die illa, viginti millium.
2SA 18:8 Fuit autem ibi prælium dispersum super faciem omnis terræ, et multo plures erant quos saltus consumpserat de populo, quam hi quos voraverat gladius in die illa.
2SA 18:9 Accidit autem ut occurreret Absalom servis David, sedens mulo: cumque ingressus fuisset mulus subter condensam quercum et magnam, adhæsit caput ejus quercui: et illo suspenso inter cælum et terram, mulus cui insederat, pertransivit.
2SA 18:10 Vidit autem hoc quispiam, et nuntiavit Joab, dicens: Vidi Absalom pendere de quercu.
2SA 18:11 Et ait Joab viro qui nuntiaverat ei: Si vidisti, quare non confodisti eum cum terra, et ego dedissem tibi decem argenti siclos, et unum balteum?
2SA 18:12 Qui dixit ad Joab: Si appenderes in manibus meis mille argenteos, nequaquam mitterem manum meam in filium regis: audientibus enim nobis præcepit rex tibi, et Abisai, et Ethai, dicens: Custodite mihi puerum Absalom.
2SA 18:13 Sed etsi fecissem contra animam meam audacter, nequaquam hoc regem latere potuisset, et tu stares ex adverso?
2SA 18:14 Et ait Joab: Non sicut tu vis, sed aggrediar eum coram te. Tulit ergo tres lanceas in manu sua, et infixit eas in corde Absalom: cumque adhuc palpitaret hærens in quercu,
2SA 18:15 cucurrerunt decem juvenes armigeri Joab, et percutientes interfecerunt eum.
2SA 18:16 Cecinit autem Joab buccina, et retinuit populum, ne persequeretur fugientem Israël, volens parcere multitudini.
2SA 18:17 Et tulerunt Absalom, et projecerunt eum in saltu, in foveam grandem, et comportaverunt super eum acervum lapidum magnum nimis: omnis autem Israël fugit in tabernacula sua.
2SA 18:18 Porro Absalom erexerat sibi, cum adhuc viveret, titulum qui est in Valle regis: dixerat enim: Non habeo filium, et hoc erit monimentum nominis mei. Vocavitque titulum nomine suo, et appellatur Manus Absalom, usque ad hanc diem.
2SA 18:19 Achimaas autem filius Sadoc, ait: Curram, et nuntiabo regi quia judicium fecerit ei Dominus de manu inimicorum ejus.
2SA 18:20 Ad quem Joab dixit: Non eris nuntius in hac die, sed nuntiabis in alia: hodie nolo te nuntiare: filius enim regis est mortuus.
2SA 18:21 Et ait Joab Chusi: Vade, et nuntia regi quæ vidisti. Adoravit Chusi Joab, et cucurrit.
2SA 18:22 Rursus autem Achimaas filius Sadoc dixit ad Joab: Quid impedit si etiam ego curram post Chusi? Dixitque ei Joab: Quid vis currere, fili mi? non eris boni nuntii bajulus.
2SA 18:23 Qui respondit: Quid enim si cucurrero? Et ait ei: Curre. Currens ergo Achimaas per viam compendii, transivit Chusi.
2SA 18:24 David autem sedebat inter duas portas: speculator vero, qui erat in fastigio portæ super murum, elevans oculos, vidit hominem currentem solum.
2SA 18:25 Et exclamans indicavit regi: dixitque rex: Si solus est, bonus est nuntius in ore ejus. Properante autem illo, et accedente propius,
2SA 18:26 vidit speculator hominem alterum currentem, et vociferans in culmine, ait: Apparet mihi alter homo currens solus. Dixitque rex: Et iste bonus est nuntius.
2SA 18:27 Speculator autem: Contemplor, ait, cursum prioris, quasi cursum Achimaas filii Sadoc. Et ait rex: Vir bonus est, et nuntium portans bonum venit.
2SA 18:28 Clamans autem Achimaas, dixit ad regem: Salve rex. Et adorans regem coram eo pronus in terram, ait: Benedictus Dominus Deus tuus, qui conclusit homines qui levaverunt manus suas contra dominum meum regem.
2SA 18:29 Et ait rex: Estne pax puero Absalom? Dixitque Achimaas: Vidi tumultum magnum cum mitteret Joab servus tuus, o rex, me servum tuum: nescio aliud.
2SA 18:30 Ad quem rex: Transi, ait, et sta hic. Cumque ille transisset, et staret,
2SA 18:31 apparuit Chusi: et veniens ait: Bonum apporto nuntium, domine mi rex: judicavit enim pro te Dominus hodie de manu omnium qui surrexerunt contra te.
2SA 18:32 Dixit autem rex ad Chusi: Estne pax puero Absalom? Cui respondens Chusi: Fiant, inquit, sicut puer, inimici domini mei regis, et universi qui consurgunt adversus eum in malum.
2SA 18:33 Contristatus itaque rex, ascendit cœnaculum portæ, et flevit. Et sic loquebatur, vadens: Fili mi Absalom, Absalom fili mi: quis mihi tribuat ut ego moriar pro te, Absalom fili mi, fili mi Absalom?
2SA 19:1 Nuntiatum est autem Joab quod rex fleret et lugeret filium suum,
2SA 19:2 et versa est victoria in luctum in die illa omni populo: audivit enim populus in die illa dici: Dolet rex super filio suo.
2SA 19:3 Et declinavit populus in die illa ingredi civitatem, quomodo declinare solet populus versus et fugiens de prælio.
2SA 19:4 Porro rex operuit caput suum, et clamabat voce magna: Fili mi Absalom, Absalom fili mi, fili mi.
2SA 19:5 Ingressus ergo Joab ad regem in domum, dixit: Confudisti hodie vultus omnium servorum tuorum, qui salvam fecerunt animam tuam, et animam filiorum tuorum et filiarum tuarum, et animam uxorum tuarum, et animam concubinarum tuarum.
2SA 19:6 Diligis odientes te, et odio habes diligentes te: et ostendisti hodie quia non curas de ducibus tuis et de servis tuis: et vere cognovi modo, quia si Absalom viveret, et omnes nos occubuissemus, tunc placeret tibi.
2SA 19:7 Nunc igitur surge, et procede, et alloquens satisfac servis tuis: juro enim tibi per Dominum quod si non exieris, ne unus quidem remansurus sit tecum nocte hac: et pejus erit hoc tibi quam omnia mala quæ venerunt super te ab adolescentia tua usque in præsens.
2SA 19:8 Surrexit ergo rex et sedit in porta: et omni populo nuntiatum est quod rex sederet in porta. Venitque universa multitudo coram rege: Israël autem fugit in tabernacula sua.
2SA 19:9 Omnis quoque populus certabat in cunctis tribubus Israël, dicens: Rex liberavit nos de manu inimicorum nostrorum; ipse salvavit nos de manu Philisthinorum: et nunc fugit de terra propter Absalom.
2SA 19:10 Absalom autem, quem unximus super nos, mortuus est in bello: usquequo siletis, et non reducitis regem?
2SA 19:11 Rex vero David misit ad Sadoc et Abiathar sacerdotes, dicens: Loquimini ad majores natu Juda, dicentes: Cur venitis novissimi ad reducendum regem in domum suam? (Sermo autem omnis Israël pervenerat ad regem in domo ejus.)
2SA 19:12 Fratres mei vos, os meum, et caro mea vos, quare novissimi reducitis regem?
2SA 19:13 Et Amasæ dicite: Nonne os meum, et caro mea es? hæc faciat mihi Deus, et hæc addat, si non magister militiæ fueris coram me omni tempore pro Joab.
2SA 19:14 Et inclinavit cor omnium virorum Juda quasi viri unius: miseruntque ad regem, dicentes: Revertere tu, et omnes servi tui.
2SA 19:15 Et reversus est rex, et venit usque ad Jordanem: et omnis Juda venit usque in Galgalam ut occurreret regi, et traduceret eum Jordanem.
2SA 19:16 Festinavit autem Semei filius Gera filii Jemini de Bahurim, et descendit cum viris Juda in occursum regis David,
2SA 19:17 cum mille viris de Benjamin, et Siba puer de domo Saul: et quindecim filii ejus, ac viginti servi erant cum eo: et irrumpentes Jordanem, ante regem
2SA 19:18 transierunt vada, ut traducerent domum regis, et facerent juxta jussionem ejus: Semei autem filius Gera prostratus coram rege, cum jam transisset Jordanem,
2SA 19:19 dixit ad eum: Ne reputes mihi, domine mi, iniquitatem, neque memineris injuriarum servi tui in die qua egressus es, domine mi rex, de Jerusalem, neque ponas, rex, in corde tuo.
2SA 19:20 Agnosco enim servus tuus peccatum meum: et idcirco hodie primus veni de omni domo Joseph, descendique in occursum domini mei regis.
2SA 19:21 Respondens vero Abisai filius Sarviæ, dixit: Numquid pro his verbis non occidetur Semei, quia maledixit christo Domini?
2SA 19:22 Et ait David: Quid mihi et vobis, filii Sarviæ? cur efficimini mihi hodie in satan? ergone hodie interficietur vir in Israël? an ignoro hodie me factum regem super Israël?
2SA 19:23 Et ait rex Semei: Non morieris. Juravitque ei.
2SA 19:24 Miphiboseth quoque filius Saul descendit in occursum regis, illotis pedibus et intonsa barba: vestesque suas non laverat a die qua egressus fuerat rex, usque ad diem reversionis ejus in pace.
2SA 19:25 Cumque Jerusalem occurrisset regi, dixit ei rex: Quare non venisti mecum, Miphiboseth?
2SA 19:26 Et respondens ait: Domine mi rex, servus meus contempsit me: dixique ei ego famulus tuus ut sterneret mihi asinum, et ascendens abirem cum rege: claudus enim sum servus tuus.
2SA 19:27 Insuper et accusavit me servum tuum ad te dominum meum regem: tu autem, domine mi rex, sicut angelus Dei es: fac quod placitum est tibi.
2SA 19:28 Neque enim fuit domus patris mei, nisi morti obnoxia domino meo regi: tu autem posuisti me servum tuum inter convivas mensæ tuæ: quid ergo habeo justæ querelæ? aut quid possum ultra vociferari ad regem?
2SA 19:29 Ait ergo ei rex: Quid ultra loqueris? fixum est quod locutus sum: tu et Siba dividite possessiones.
2SA 19:30 Responditque Miphiboseth regi: Etiam cuncta accipiat, postquam reversus est dominus meus rex pacifice in domum suam.
2SA 19:31 Berzellai quoque Galaadites, descendens de Rogelim, traduxit regem Jordanem, paratus etiam ultra fluvium prosequi eum.
2SA 19:32 Erat autem Berzellai Galaadites senex valde, id est, octogenarius, et ipse præbuit alimenta regi cum moraretur in castris: fuit quippe vir dives nimis.
2SA 19:33 Dixit itaque rex ad Berzellai: Veni mecum, ut requiescas securus mecum in Jerusalem.
2SA 19:34 Et ait Berzellai ad regem: Quot sunt dies annorum vitæ meæ, ut ascendam cum rege in Jerusalem?
2SA 19:35 Octogenarius sum hodie: numquid vigent sensus mei ad discernendum suave aut amarum? aut delectare potest servum tuum cibus et potus? vel audire possum ultra vocem cantorum atque cantatricum? quare servus tuus sit oneri domino meo regi?
2SA 19:36 Paululum procedam famulus tuus ab Jordane tecum: non indigeo hac vicissitudine,
2SA 19:37 sed obsecro ut revertar servus tuus, et moriar in civitate mea, et sepeliar juxta sepulchrum patris mei et matris meæ. Est autem servus tuus Chamaam: ipse vadat tecum, domine mi rex, et fac ei quidquid tibi bonum videtur.
2SA 19:38 Dixit itaque ei rex: Mecum transeat Chamaam, et ego faciam ei quidquid tibi placuerit: et omne quod petieris a me, impetrabis.
2SA 19:39 Cumque transisset universus populus et rex Jordanem, osculatus est rex Berzellai, et benedixit ei: et ille reversus est in locum suum.
2SA 19:40 Transivit ergo rex in Galgalam, et Chamaam cum eo. Omnis autem populus Juda traduxerat regem, et media tantum pars adfuerat de populo Israël.
2SA 19:41 Itaque omnes viri Israël concurrentes ad regem dixerunt ei: Quare te furati sunt fratres nostri viri Juda, et traduxerunt regem et domum ejus Jordanem, omnesque viros David cum eo?
2SA 19:42 Et respondit omnis vir Juda ad viros Israël: Quia mihi propior est rex: cur irasceris super hac re? numquid comedimus aliquid ex rege, aut munera nobis data sunt?
2SA 19:43 Et respondit vir Israël ad viros Juda, et ait: Decem partibus major ego sum apud regem, magisque ad me pertinet David quam ad te: cur fecisti mihi injuriam, et non mihi nuntiatum est priori, ut reducerem regem meum? Durius autem responderunt viri Juda viris Israël.
2SA 20:1 Accidit quoque ut ibi esset vir Belial, nomine Seba, filius Bochri, vir Jemineus: et cecinit buccina, et ait: Non est nobis pars in David, neque hæreditas in filio Isai: revertere in tabernacula tua, Israël.
2SA 20:2 Et separatus est omnis Israël a David, secutusque est Seba filium Bochri: viri autem Juda adhæserunt regi suo a Jordane usque Jerusalem.
2SA 20:3 Cumque venisset rex in domum suam in Jerusalem, tulit decem mulieres concubinas quas dereliquerat ad custodiendam domum, et tradidit eas in custodiam, alimenta eis præbens: et non est ingressus ad eas, sed erant clausæ usque in diem mortis suæ in viduitate viventes.
2SA 20:4 Dixit autem rex Amasæ: Convoca mihi omnes viros Juda in diem tertium, et tu adesto præsens.
2SA 20:5 Abiit ergo Amasa ut convocaret Judam, et moratus est extra placitum quod ei constituerat rex.
2SA 20:6 Ait autem David ad Abisai: Nunc magis afflicturus est nos Seba filius Bochri quam Absalom: tolle igitur servos domini tui, et persequere eum, ne forte inveniat civitates munitas, et effugiat nos.
2SA 20:7 Egressi sunt ergo cum eo viri Joab, Cerethi quoque et Phelethi: et omnes robusti exierunt de Jerusalem ad persequendum Seba filium Bochri.
2SA 20:8 Cumque illi essent juxta lapidem grandem qui est in Gabaon, Amasa veniens occurrit eis. Porro Joab vestitus erat tunica stricta ad mensuram habitus sui, et desuper accinctus gladio dependente usque ad ilia, in vagina, qui fabricatus levi motu egredi poterat, et percutere.
2SA 20:9 Dixit itaque Joab ad Amasam: Salve mi frater. Et tenuit manu dextera mentum Amasæ, quasi osculans eum.
2SA 20:10 Porro Amasa non observavit gladium quem habebat Joab: qui percussit eum in latere, et effudit intestina ejus in terram, nec secundum vulnus apposuit: et mortuus est. Joab autem, et Abisai frater ejus, persecuti sunt Seba filium Bochri.
2SA 20:11 Interea quidam viri, cum stetissent juxta cadaver Amasæ, de sociis Joab, dixerunt: Ecce qui esse voluit pro Joab comes David.
2SA 20:12 Amasa autem conspersus sanguine jacebat in media via. Vidit hoc quidam vir, quod subsisteret omnis populus ad videndum eum, et amovit Amasam de via in agrum, operuitque eum vestimento, ne subsisterent transeuntes propter eum.
2SA 20:13 Amoto ergo illo de via, transibat omnis vir sequens Joab ad persequendum Seba filium Bochri.
2SA 20:14 Porro ille transierat per omnes tribus Israël in Abelam et Bethmaacha: omnesque viri electi congregati fuerant ad eum.
2SA 20:15 Venerunt itaque, et oppugnabant eum in Abela et in Bethmaacha, et circumdederunt munitionibus civitatem, et obsessa est urbs: omnis autem turba quæ erat cum Joab, moliebatur destruere muros.
2SA 20:16 Et exclamavit mulier sapiens de civitate: Audite, audite: dicite Joab: Appropinqua huc, et loquar tecum.
2SA 20:17 Qui cum accessisset ad eam, ait illi: Tu es Joab? Et ille respondit: Ego. Ad quem sic locuta est: Audi sermones ancillæ tuæ. Qui respondit: Audio.
2SA 20:18 Rursumque illa: Sermo, inquit, dicebatur in veteri proverbio: Qui interrogant, interrogent in Abela: et sic perficiebant.
2SA 20:19 Nonne ego sum quæ respondeo veritatem in Israël, et tu quæris subvertere civitatem et evertere matrem in Israël? quare præcipitas hæreditatem Domini?
2SA 20:20 Respondensque Joab, ait: Absit, absit hoc a me: non præcipito, neque demolior.
2SA 20:21 Non sic se habet res, sed homo de monte Ephraim, Seba filius Bochri cognomine, levavit manum suam contra regem David: tradite illum solum, et recedemus a civitate. Et ait mulier ad Joab: Ecce caput ejus mittetur ad te per murum.
2SA 20:22 Ingressa est ergo ad omnem populum, et locuta est eis sapienter: qui abscissum caput Seba filii Bochri projecerunt ad Joab. Et ille cecinit tuba, et recesserunt ab urbe, unusquisque in tabernacula sua: Joab autem reversus est Jerusalem ad regem.
2SA 20:23 Fuit ergo Joab super omnem exercitum Israël: Banaias autem filius Jojadæ super Cerethæos et Phelethæos:
2SA 20:24 Aduram vero super tributa: porro Josaphat filius Ahilud, a commentariis:
2SA 20:25 Siva autem, scriba: Sadoc vero et Abiathar, sacerdotes.
2SA 20:26 Ira autem Jairites erat sacerdos David.
2SA 21:1 Facta est quoque fames in diebus David tribus annis jugiter: et consuluit David oraculum Domini. Dixitque Dominus: Propter Saul, et domum ejus sanguinum, quia occidit Gabaonitas.
2SA 21:2 Vocatis ergo Gabaonitis rex, dixit ad eos (porro Gabaonitæ non erant de filiis Israël, sed reliquiæ Amorrhæorum: filii quippe Israël juraverant eis, et voluit Saul percutere eos zelo, quasi pro filiis Israël et Juda),
2SA 21:3 dixit ergo David ad Gabaonitas: Quid faciam vobis? et quod erit vestri piaculum, ut benedicatis hæreditati Domini?
2SA 21:4 Dixeruntque ei Gabaonitæ: Non est nobis super argento et auro quæstio, sed contra Saul, et contra domum ejus: neque volumus ut interficiatur homo de Israël. Ad quos rex ait: Quid ergo vultis ut faciam vobis?
2SA 21:5 Qui dixerunt regi: Virum qui attrivit nos et oppressit inique, ita delere debemus, ut ne unus quidem residuus sit de stirpe ejus in cunctis finibus Israël.
2SA 21:6 Dentur nobis septem viri de filiis ejus, ut crucifigamus eos Domino in Gabaa Saul, quondam electi Domini. Et ait rex: Ego dabo.
2SA 21:7 Pepercitque rex Miphiboseth filio Jonathæ filii Saul, propter jusjurandum Domini quod fuerat inter David et inter Jonathan filium Saul.
2SA 21:8 Tulit itaque rex duos filios Respha filiæ Aja quos peperit Sauli, Armoni, et Miphiboseth: et quinque filios Michol filiæ Saul quos genuerat Hadrieli filio Berzellai, qui fuit de Molathi,
2SA 21:9 et dedit eos in manus Gabaonitarum: qui crucifixerunt eos in monte coram Domino: et ceciderunt hi septem simul occisi in diebus messis primis, incipiente messione hordei.
2SA 21:10 Tollens autem Respha filia Aja cilicium, substravit sibi supra petram ab initio messis, donec stillaret aqua super eos de cælo: et non dimisit aves lacerare eos per diem, neque bestias per noctem.
2SA 21:11 Et nuntiata sunt David quæ fecerat Respha filia Aja, concubina Saul.
2SA 21:12 Et abiit David, et tulit ossa Saul, et ossa Jonathæ filii ejus, a viris Jabes Galaad, qui furati fuerant ea de platea Bethsan in qua suspenderant eos Philisthiim cum interfecissent Saul in Gelboë:
2SA 21:13 et asportavit inde ossa Saul, et ossa Jonathæ filii ejus: et colligentes ossa eorum qui affixi fuerant,
2SA 21:14 sepelierunt ea cum ossibus Saul et Jonathæ filii ejus in terra Benjamin, in latere, in sepulchro Cis patris ejus: feceruntque omnia quæ præceperat rex, et repropitiatus est Deus terræ post hæc.
2SA 21:15 Factum est autem rursum prælium Philisthinorum adversum Israël, et descendit David, et servi ejus cum eo, et pugnabant contra Philisthiim. Deficiente autem David,
2SA 21:16 Jesbibenob, qui fuit de genere Arapha, cujus ferrum hastæ trecentas uncias appendebat, et accinctus erat ense novo, nisus est percutere David.
2SA 21:17 Præsidioque ei fuit Abisai filius Sarviæ, et percussum Philisthæum interfecit. Tunc juraverunt viri David, dicentes: Jam non egredieris nobiscum in bellum, ne extinguas lucernam Israël.
2SA 21:18 Secundum quoque bellum fuit in Gob contra Philisthæos: tunc percussit Sobochai et Husati, Saph de stirpe Arapha de genere gigantum.
2SA 21:19 Tertium quoque fuit bellum in Gob contra Philisthæos, in quo percussit Adeodatus filius Saltus polymitarius Bethlehemites Goliath Gethæum, cujus hastile hastæ erat quasi liciatorium texentium.
2SA 21:20 Quartum bellum fuit in Geth: in quo vir fuit excelsus, qui senos in manibus pedibusque habebat digitos, id est, viginti quatuor: et erat de origine Arapha.
2SA 21:21 Et blasphemavit Israël: percussit autem eum Jonathan filius Samaa fratris David.
2SA 21:22 Hi quatuor nati sunt de Arapha in Geth, et ceciderunt in manu David et servorum ejus.
2SA 22:1 Locutus est autem David Domino verba carminis hujus in die qua liberavit eum Dominus de manu omnium inimicorum suorum, et de manu Saul.
2SA 22:2 Et ait: [Dominus petra mea, et robur meum, et salvator meus.
2SA 22:3 Deus fortis meus: sperabo in eum; scutum meum, et cornu salutis meæ: elevator meus, et refugium meum; salvator meus: de iniquitate liberabis me.
2SA 22:4 Laudabilem invocabo Dominum, et ab inimicis meis salvus ero.
2SA 22:5 Quia circumdederunt me contritiones mortis: torrentes Belial terruerunt me.
2SA 22:6 Funes inferni circumdederunt me: prævenerunt me laquei mortis.
2SA 22:7 In tribulatione mea invocabo Dominum, et ad Deum meum clamabo: et exaudiet de templo suo vocem meam, et clamor meus veniet ad aures ejus.
2SA 22:8 Commota est et contremuit terra; fundamenta montium concussa sunt, et conquassata: quoniam iratus est eis.
2SA 22:9 Ascendit fumus de naribus ejus, et ignis de ore ejus vorabit: carbones succensi sunt ab eo.
2SA 22:10 Inclinavit cælos, et descendit: et caligo sub pedibus ejus.
2SA 22:11 Et ascendit super cherubim, et volavit: et lapsus est super pennas venti.
2SA 22:12 Posuit tenebras in circuitu suo latibulum, cribrans aquas de nubibus cælorum.
2SA 22:13 Præ fulgore in conspectu ejus, succensi sunt carbones ignis.
2SA 22:14 Tonabit de cælo Dominus, et excelsus dabit vocem suam.
2SA 22:15 Misit sagittas et dissipavit eos; fulgur, et consumpsit eos.
2SA 22:16 Et apparuerunt effusiones maris, et revelata sunt fundamenta orbis ab increpatione Domini, ab inspiratione spiritus furoris ejus.
2SA 22:17 Misit de excelso, et assumpsit me, et extraxit me de aquis multis.
2SA 22:18 Liberavit me ab inimico meo potentissimo, et ab his qui oderant me: quoniam robustiores me erant.
2SA 22:19 Prævenit me in die afflictionis meæ, et factus est Dominus firmamentum meum.
2SA 22:20 Et eduxit me in latitudinem: liberavit me, quia complacui ei.
2SA 22:21 Retribuet mihi Dominus secundum justitiam meam: et secundum munditiam manuum mearum reddet mihi.
2SA 22:22 Quia custodivi vias Domini, et non egi impie a Deo meo.
2SA 22:23 Omnia enim judicia ejus in conspectu meo, et præcepta ejus non amovi a me.
2SA 22:24 Et ero perfectus cum eo, et custodiam me ab iniquitate mea.
2SA 22:25 Et restituet mihi Dominus secundum justitiam meam, et secundum munditiam manuum mearum in conspectu oculorum suorum.
2SA 22:26 Cum sancto sanctus eris, et cum robusto perfectus.
2SA 22:27 Cum electo electus eris, et cum perverso perverteris.
2SA 22:28 Et populum pauperem salvum facies: oculisque tuis excelsos humiliabis.
2SA 22:29 Quia tu lucerna mea, Domine, et tu, Domine, illuminabis tenebras meas.
2SA 22:30 In te enim curram accinctus: in Deo meo transiliam murum.
2SA 22:31 Deus, immaculata via ejus; eloquium Domini igne examinatum: scutum est omnium sperantium in se.
2SA 22:32 Quis est Deus præter Dominum, et quis fortis præter Deum nostrum?
2SA 22:33 Deus qui accinxit me fortitudine, et complanavit perfectam viam meam.
2SA 22:34 Coæquans pedes meos cervis, et super excelsa mea statuens me;
2SA 22:35 docens manus meas ad prælium, et componens quasi arcum æreum brachia mea.
2SA 22:36 Dedisti mihi clypeum salutis tuæ, et mansuetudo tua multiplicavit me.
2SA 22:37 Dilatabis gressus meos subtus me, et non deficient tali mei.
2SA 22:38 Persequar inimicos meos, et conteram, et non convertar donec consumam eos.
2SA 22:39 Consumam eos et confringam, ut non consurgant: cadent sub pedibus meis.
2SA 22:40 Accinxisti me fortitudine ad prælium: incurvasti resistentes mihi subtus me.
2SA 22:41 Inimicos meos dedisti mihi dorsum; odientes me, et disperdam eos.
2SA 22:42 Clamabunt, et non erit qui salvet; ad Dominum, et non exaudiet eos.
2SA 22:43 Delebo eos ut pulverem terræ; quasi lutum platearum comminuam eos atque confringam.
2SA 22:44 Salvabis me a contradictionibus populi mei; custodies me in caput gentium: populus quem ignoro serviet mihi.
2SA 22:45 Filii alieni resistent mihi; auditu auris obedient mihi.
2SA 22:46 Filii alieni defluxerunt, et contrahentur in angustiis suis.
2SA 22:47 Vivit Dominus, et benedictus Deus meus, et exaltabitur Deus fortis salutis meæ.
2SA 22:48 Deus qui das vindictas mihi, et dejicis populos sub me.
2SA 22:49 Qui educis me ab inimicis meis, et a resistentibus mihi elevas me: a viro iniquo liberabis me.
2SA 22:50 Propterea confitebor tibi, Domine, in gentibus, et nomini tuo cantabo:
2SA 22:51 magnificans salutes regis sui, et faciens misericordiam christo suo David, et semini ejus in sempiternum.]
2SA 23:1 Hæc autem sunt verba David novissima. Dixit David filius Isai: [Dixit vir, cui constitutum est de christo Dei Jacob, egregius psaltes Israël:
2SA 23:2 Spiritus Domini locutus est per me, et sermo ejus per linguam meam.
2SA 23:3 Dixit Deus Israël mihi, locutus est fortis Israël: Dominator hominum, justus dominator in timore Dei,
2SA 23:4 sicut lux auroræ, oriente sole, mane absque nubibus rutilat: et sicut pluviis germinat herba de terra.
2SA 23:5 Nec tanta est domus mea apud Deum, ut pactum æternum iniret mecum, firmum in omnibus atque munitum. Cuncta enim salus mea, et omnis voluntas, nec est quidquam ex ea quod non germinet.
2SA 23:6 Prævaricatores autem quasi spinæ evellentur universi, quæ non tolluntur manibus.
2SA 23:7 Et si quis tangere voluerit eas, armabitur ferro et ligno lanceato, igneque succensæ comburentur usque ad nihilum.]
2SA 23:8 Hæc nomina fortium David. Sedens in cathedra sapientissimus princeps inter tres, ipse est quasi tenerrimus ligni vermiculus, qui octingentos interfecit impetu uno.
2SA 23:9 Post hunc, Eleazar filius patrui ejus Ahohites inter tres fortes, qui erant cum David quando exprobraverunt Philisthiim, et congregati sunt illuc in prælium.
2SA 23:10 Cumque ascendissent viri Israël, ipse stetit et percussit Philisthæos donec deficeret manus ejus, et obrigesceret cum gladio: fecitque Dominus salutem magnam in die illa: et populus qui fugerat, reversus est ad cæsorum spolia detrahenda.
2SA 23:11 Et post hunc, Semma filius Age de Arari. Et congregati sunt Philisthiim in statione: erat quippe ibi ager lente plenus. Cumque fugisset populus a facie Philisthiim,
2SA 23:12 stetit ille in medio agri, et tuitus est eum, percussitque Philisthæos: et fecit Dominus salutem magnam.
2SA 23:13 Necnon et ante descenderant tres qui erant principes inter triginta, et venerant tempore messis ad David in speluncam Odollam: castra autem Philisthinorum erant posita in Valle gigantum.
2SA 23:14 Et David erat in præsidio: porro statio Philisthinorum tunc erat in Bethlehem.
2SA 23:15 Desideravit ergo David, et ait: O si quis mihi daret potum aquæ de cisterna quæ est in Bethlehem juxta portam !
2SA 23:16 Irruperunt ergo tres fortes castra Philisthinorum, et hauserunt aquam de cisterna Bethlehem, quæ erat juxta portam, et attulerunt ad David: at ille noluit bibere, sed libavit eam Domino,
2SA 23:17 dicens: Propitius sit mihi Dominus, ne faciam hoc: num sanguinem hominum istorum qui profecti sunt, et animarum periculum bibam? Noluit ergo bibere. Hæc fecerunt tres robustissimi.
2SA 23:18 Abisai quoque frater Joab filius Sarviæ, princeps erat de tribus: ipse est qui levavit hastam suam contra trecentos, quos interfecit: nominatus in tribus,
2SA 23:19 et inter tres nobilior, eratque eorum princeps, sed usque ad tres primos non pervenerat.
2SA 23:20 Et Banaias filius Jojadæ viri fortissimi, magnorum operum, de Cabseel. Ipse percussit duos leones Moab, et ipse descendit, et percussit leonem in media cisterna in diebus nivis.
2SA 23:21 Ipse quoque interfecit virum ægyptium, virum dignum spectaculo, habentem in manu hastam: itaque cum descendisset ad eum in virga, vi extorsit hastam de manu Ægyptii, et interfecit eum hasta sua.
2SA 23:22 Hæc fecit Banaias filius Jojadæ.
2SA 23:23 Et ipse nominatus inter tres robustos, qui erant inter triginta nobiliores: verumtamen usque ad tres non pervenerat: fecitque eum sibi David auricularium, a secreto.
2SA 23:24 Asaël frater Joab inter triginta, Elehanan filius patrui ejus de Bethlehem,
2SA 23:25 Semma de Harodi, Elica de Harodi,
2SA 23:26 Heles de Phalti, Hira filius Acces de Thecua,
2SA 23:27 Abiezer de Anathoth, Mobonnai de Husati,
2SA 23:28 Selmon Ahohites, Maharai Netophathites,
2SA 23:29 Heled filius Baana, et ipse Netophathites, Ithai filius Ribai de Gabaath filiorum Benjamin,
2SA 23:30 Banaia Pharathonites, Heddai de torrente Gaas,
2SA 23:31 Abialbon Arbathites, Azmaveth de Beromi,
2SA 23:32 Eliaba de Salaboni. Filii Jassen, Jonathan,
2SA 23:33 Semma de Orori, Ajam filius Sarar Arorites,
2SA 23:34 Eliphelet filius Aasbai filii Machati, Eliam filius Achitophel Gelonites,
2SA 23:35 Hesrai de Carmelo, Pharai de Arbi,
2SA 23:36 Igaal filius Nathan de Soba, Bonni de Gadi,
2SA 23:37 Selec de Ammoni, Naharai Berothites armiger Joab filii Sarviæ,
2SA 23:38 Ira Jethrites, Gareb et ipse Jethrites,
2SA 23:39 Urias Hethæus: omnes triginta septem.
2SA 24:1 Et addidit furor Domini irasci contra Israël, commovitque David in eis dicentem: Vade, numera Israël et Judam.
2SA 24:2 Dixitque rex ad Joab principem exercitus sui: Perambula omnes tribus Israël a Dan usque Bersabee, et numerate populum, ut sciam numerum ejus.
2SA 24:3 Dixitque Joab regi: Adaugeat Dominus Deus tuus ad populum tuum, quantus nunc est, iterumque centuplicet in conspectu domini mei regis: sed quid sibi dominus meus rex vult in re hujuscemodi?
2SA 24:4 Obtinuit autem sermo regis verba Joab et principum exercitus: egressusque est Joab et princeps militum a facie regis, ut numerarent populum Israël.
2SA 24:5 Cumque pertransissent Jordanem, venerunt in Aroër ad dexteram urbis, quæ est in valle Gad:
2SA 24:6 et per Jazer transierunt in Galaad, et in terram inferiorem Hodsi, et venerunt in Dan silvestria. Circumeuntesque juxta Sidonem,
2SA 24:7 transierunt prope mœnia Tyri, et omnem terram Hevæi et Chananæi, veneruntque ad meridiem Juda in Bersabee:
2SA 24:8 et lustrata universa terra, affuerunt post novem menses et viginti dies in Jerusalem.
2SA 24:9 Dedit ergo Joab numerum descriptionis populi regi, et inventa sunt de Israël octingenta millia virorum fortium qui educerent gladium, et de Juda quingenta millia pugnatorum.
2SA 24:10 Percussit autem cor David eum, postquam numeratus est populus: et dixit David ad Dominum: Peccavi valde in hoc facto: sed precor, Domine, ut transferas iniquitatem servi tui, quia stulte egi nimis.
2SA 24:11 Surrexit itaque David mane, et sermo Domini factus est ad Gad prophetam et videntem David, dicens:
2SA 24:12 Vade, et loquere ad David: Hæc dicit Dominus: Trium tibi datur optio: elige unum quod volueris ex his, ut faciam tibi.
2SA 24:13 Cumque venisset Gad ad David, nuntiavit ei, dicens: Aut septem annis veniet tibi fames in terra tua: aut tribus mensibus fugies adversarios tuos, et ille te persequentur: aut certe tribus diebus erit pestilentia in terra tua. Nunc ergo delibera, et vide quem respondeam ei qui me misit sermonem.
2SA 24:14 Dixit autem David ad Gad: Coarctor nimis: sed melius est ut incidam in manus Domini (multæ enim misericordiæ ejus sunt) quam in manus hominum.
2SA 24:15 Immisitque Dominus pestilentiam in Israël, de mane usque ad tempus constitutum, et mortui sunt ex populo a Dan usque ad Bersabee septuaginta millia virorum.
2SA 24:16 Cumque extendisset manum suam angelus Domini super Jerusalem ut disperderet eam, misertus est Dominus super afflictione, et ait angelo percutienti populum: Sufficit: nunc contine manum tuam. Erat autem angelus Domini juxta aream Areuna Jebusæi.
2SA 24:17 Dixitque David ad Dominum cum vidisset angelum cædentem populum: Ego sum qui peccavi, ego inique egi: isti qui oves sunt, quid fecerunt? vertatur, obsecro, manus tua contra me, et contra domum patris mei.
2SA 24:18 Venit autem Gad ad David in die illa, et dixit ei: Ascende, et constitue altare Domino in area Areuna Jebusæi.
2SA 24:19 Et ascendit David juxta sermonem Gad, quem præceperat ei Dominus.
2SA 24:20 Conspiciensque Areuna, animadvertit regem et servos ejus transire ad se:
2SA 24:21 et egressus adoravit regem prono vultu in terram, et ait: Quid causæ est ut veniat dominus meus rex ad servum suum? Cui David ait: Ut emam a te aream, et ædificem altare Domino, et cesset interfectio quæ grassatur in populo.
2SA 24:22 Et ait Areuna ad David: Accipiat, et offerat dominus meus rex sicut placet ei: habes boves in holocaustum, et plaustrum, et juga boum in usum lignorum.
2SA 24:23 Omnia dedit Areuna rex regi: dixitque Areuna ad regem: Dominus Deus tuus suscipiat votum tuum.
2SA 24:24 Cui respondens rex, ait: Nequaquam ut vis, sed emam pretio a te, et non offeram Domino Deo meo holocausta gratuita. Emit ergo David aream, et boves, argenti siclis quinquaginta:
2SA 24:25 et ædificavit ibi David altare Domino, et obtulit holocausta et pacifica: et propitiatus est Dominus terræ, et cohibita est plaga ab Israël.
1KI 1:1 Et rex David senuerat, habebatque ætatis plurimos dies: cumque operiretur vestibus, non calefiebat.
1KI 1:2 Dixerunt ergo ei servi sui: Quæramus domino nostro regi adolescentulam virginem, et stet coram rege, et foveat eum, dormiatque in sinu suo, et calefaciat dominum nostrum regem.
1KI 1:3 Quæsierunt igitur adolescentulam speciosam in omnibus finibus Israël, et invenerunt Abisag Sunamitidem, et adduxerunt eam ad regem.
1KI 1:4 Erat autem puella pulchra nimis, dormiebatque cum rege, et ministrabat ei: rex vero non cognovit eam.
1KI 1:5 Adonias autem filius Haggith elevabatur, dicens: Ego regnabo. Fecitque sibi currus et equites, et quinquaginta viros qui currerent ante eum.
1KI 1:6 Nec corripuit eum pater suus aliquando, dicens: Quare hoc fecisti? Erat autem et ipse pulcher valde, secundus natu post Absalom.
1KI 1:7 Et sermo ei cum Joab filio Sarviæ, et cum Abiathar sacerdote, qui adjuvabant partes Adoniæ.
1KI 1:8 Sadoc vero sacerdos, et Banaias filius Jojadæ, et Nathan propheta, et Semei et Rei, et robur exercitus David, non erat cum Adonia.
1KI 1:9 Immolatis ergo Adonias arietibus et vitulis, et universis pinguibus, juxta lapidem Zoheleth, qui erat vicinus fonti Rogel, vocavit universos fratres suos filios regis, et omnes viros Juda servos regis.
1KI 1:10 Nathan autem prophetam, et Banaiam, et robustos quosque, et Salomonem fratrem suum non vocavit.
1KI 1:11 Dixit itaque Nathan ad Bethsabee matrem Salomonis: Num audisti quod regnaverit Adonias filius Haggith, et dominus noster David hoc ignorat?
1KI 1:12 Nunc ergo veni, accipe consilium a me, et salva animam tuam, filiique tui Salomonis.
1KI 1:13 Vade, et ingredere ad regem David, et dic ei: Nonne tu, domine mi rex, jurasti mihi ancillæ tuæ, dicens: Salomon filius tuus regnabit post me, et ipse sedebit in solio meo? quare ergo regnat Adonias?
1KI 1:14 Et adhuc ibi te loquente cum rege, ego veniam post te, et complebo sermones tuos.
1KI 1:15 Ingressa est itaque Bethsabee ad regem in cubiculum: rex autem senuerat nimis, et Abisag Sunamitis ministrabat ei.
1KI 1:16 Inclinavit se Bethsabee, et adoravit regem. Ad quam rex: Quid tibi, inquit, vis?
1KI 1:17 Quæ respondens, ait: Domine mi, tu jurasti per Dominum Deum tuum ancillæ tuæ: Salomon filius tuus regnabit post me, et ipse sedebit in solio meo.
1KI 1:18 Et ecce nunc Adonias regnat, te, domine mi rex, ignorante.
1KI 1:19 Mactavit boves, et pinguia quæque, et arietes plurimos, et vocavit omnes filios regis, Abiathar quoque sacerdotem, et Joab principem militiæ: Salomonem autem servum tuum non vocavit.
1KI 1:20 Verumtamen, domine mi rex, in te oculi respiciunt totius Israël, ut indices eis quis sedere debeat in solio tuo, domine mi rex, post te.
1KI 1:21 Eritque, cum dormierit dominus meus rex cum patribus suis, erimus ego et filius meus Salomon peccatores.
1KI 1:22 Adhuc illa loquente cum rege, Nathan propheta venit.
1KI 1:23 Et nuntiaverunt regi, dicentes: Adest Nathan propheta. Cumque introisset in conspectu regis, et adorasset eum pronus in terram,
1KI 1:24 dixit Nathan: Domine mi rex, tu dixisti: Adonias regnet post me, et ipse sedeat super thronum meum?
1KI 1:25 Quia descendit hodie, et immolavit boves, et pinguia, et arietes plurimos, et vocavit universos filios regis et principes exercitus, Abiathar quoque sacerdotem, illisque vescentibus et bibentibus coram eo, et dicentibus: Vivat rex Adonias:
1KI 1:26 me servum tuum, et Sadoc sacerdotem, et Banaiam filium Jojadæ, et Salomonem famulum tuum non vocavit.
1KI 1:27 Numquid a domino meo rege exivit hoc verbum, et mihi non indicasti servo tuo quis sessurus esset super thronum domini mei regis post eum?
1KI 1:28 Et respondit rex David, dicens: Vocate ad me Bethsabee. Quæ cum fuisset ingressa coram rege, et stetisset ante eum,
1KI 1:29 juravit rex, et ait: Vivit Dominus, qui eruit animam meam de omni angustia,
1KI 1:30 quia sicut juravi tibi per Dominum Deum Israël, dicens: Salomon filius tuus regnabit post me, et ipse sedebit super solium meum pro me: sic faciam hodie.
1KI 1:31 Summissoque Bethsabee in terram vultu, adoravit regem, dicens: Vivat dominus meus David in æternum.
1KI 1:32 Dixit quoque rex David: Vocate mihi Sadoc sacerdotem, et Nathan prophetam, et Banaiam filium Jojadæ. Qui cum ingressi fuissent coram rege,
1KI 1:33 dixit ad eos: Tollite vobiscum servos domini vestri, et imponite Salomonem filium meum super mulam meam, et ducite eum in Gihon.
1KI 1:34 Et ungat eum ibi Sadoc sacerdos et Nathan propheta in regem super Israël: et canetis buccina, atque dicetis: Vivat rex Salomon.
1KI 1:35 Et ascendetis post eum, et veniet, et sedebit super solium meum, et ipse regnabit pro me: illique præcipiam ut sit dux super Israël et super Judam.
1KI 1:36 Et respondit Banaias filius Jojadæ regi, dicens: Amen: sic loquatur Dominus Deus domini mei regis.
1KI 1:37 Quomodo fuit Dominus cum domino meo rege, sic sit cum Salomone, et sublimius faciat solium ejus a solio domini mei regis David.
1KI 1:38 Descendit ergo Sadoc sacerdos, et Nathan propheta, et Banaias filius Jojadæ, et Cerethi, et Phelethi: et imposuerunt Salomonem super mulam regis David, et adduxerunt eum in Gihon.
1KI 1:39 Sumpsitque Sadoc sacerdos cornu olei de tabernaculo, et unxit Salomonem: et cecinerunt buccina, et dixit omnis populus: Vivat rex Salomon.
1KI 1:40 Et ascendit universa multitudo post eum, et populus canentium tibiis, et lætantium gaudio magno: et insonuit terra a clamore eorum.
1KI 1:41 Audivit autem Adonias, et omnes qui invitati fuerant ab eo: jamque convivium finitum erat: sed et Joab, audita voce tubæ, ait: Quid sibi vult clamor civitatis tumultuantis?
1KI 1:42 Adhuc illo loquente, Jonathas filius Abiathar sacerdotis venit: cui dixit Adonias: Ingredere, quia vir fortis es, et bona nuntians.
1KI 1:43 Responditque Jonathas Adoniæ: Nequaquam: dominus enim noster rex David regem constituit Salomonem:
1KI 1:44 misitque cum eo Sadoc sacerdotem, et Nathan prophetam, et Banaiam filium Jojadæ, et Cerethi, et Phelethi, et imposuerunt eum super mulam regis.
1KI 1:45 Unxeruntque eum Sadoc sacerdos et Nathan propheta regem in Gihon: et ascenderunt inde lætantes, et insonuit civitas: hæc est vox quam audistis.
1KI 1:46 Sed et Salomon sedet super solium regni.
1KI 1:47 Et ingressi servi regis benedixerunt domino nostro regi David, dicentes: Amplificet Deus nomen Salomonis super nomen tuum, et magnificet thronus ejus super thronum tuum. Et adoravit rex in lectulo suo:
1KI 1:48 et locutus est: Benedictus Dominus Deus Israël, qui dedit hodie sedentem in solio meo, videntibus oculis meis.
1KI 1:49 Territi sunt ergo, et surrexerunt omnes qui invitati fuerant ab Adonia, et ivit unusquisque in viam suam.
1KI 1:50 Adonias autem timens Salomonem, surrexit, et abiit, tenuitque cornu altaris.
1KI 1:51 Et nuntiaverunt Salomoni, dicentes: Ecce Adonias timens regem Salomonem, tenuit cornu altaris, dicens: Juret mihi rex Salomon hodie, quod non interficiat servum suum gladio.
1KI 1:52 Dixitque Salomon: Si fuerit vir bonus, non cadet ne unus quidem capillus ejus in terram: sin autem malum inventum fuerit in eo, morietur.
1KI 1:53 Misit ergo rex Salomon, et eduxit eum ab altari: et ingressus adoravit regem Salomonem: dixitque ei Salomon: Vade in domum tuam.
1KI 2:1 Appropinquaverunt autem dies David ut moreretur: præcepitque Salomoni filio suo, dicens:
1KI 2:2 Ego ingredior viam universæ terræ: confortare, et esto vir.
1KI 2:3 Et observa custodias Domini Dei tui, ut ambules in viis ejus: ut custodias cæremonias ejus, et præcepta ejus, et judicia, et testimonia, sicut scriptum est in lege Moysi: ut intelligas universa quæ facis, et quocumque te verteris:
1KI 2:4 ut confirmet Dominus sermones suos quos locutus est de me, dicens: Si custodierint filii tui vias suas, et ambulaverint coram me in veritate, in omni corde suo et in omni anima sua, non auferetur tibi vir de solio Israël.
1KI 2:5 Tu quoque nosti quæ fecerit mihi Joab filius Sarviæ, quæ fecerit duobus principibus exercitus Israël, Abner filio Ner, et Amasæ filio Jether: quos occidit, et effudit sanguinem belli in pace, et posuit cruorem prælii in balteo suo qui erat circa lumbos ejus, et in calceamento suo quod erat in pedibus ejus.
1KI 2:6 Facies ergo juxta sapientiam tuam, et non deduces canitiem ejus pacifice ad inferos.
1KI 2:7 Sed et filiis Berzellai Galaaditis reddes gratiam, eruntque comedentes in mensa tua: occurrerunt enim mihi quando fugiebam a facie Absalom fratris tui.
1KI 2:8 Habes quoque apud te Semei filium Gera filii Jemini de Bahurim, qui maledixit mihi maledictione pessima quando ibam ad castra: sed quia descendit mihi in occursum cum transirem Jordanem, et juravi ei per Dominum, dicens: Non te interficiam gladio:
1KI 2:9 tu noli pati eum esse innoxium. Vir autem sapiens es, ut scias quæ facies ei: deducesque canos ejus cum sanguine ad inferos.
1KI 2:10 Dormivit igitur David cum patribus suis, et sepultus est in civitate David.
1KI 2:11 Dies autem quibus regnavit David super Israël, quadraginta anni sunt: in Hebron regnavit septem annis; in Jerusalem, triginta tribus.
1KI 2:12 Salomon autem sedit super thronum David patris sui, et firmatum est regnum ejus nimis.
1KI 2:13 Et ingressus est Adonias filius Haggith ad Bethsabee matrem Salomonis. Quæ dixit ei: Pacificusne est ingressus tuus? Qui respondit: Pacificus.
1KI 2:14 Addiditque: Sermo mihi est ad te. Cui ait: Loquere. Et ille:
1KI 2:15 Tu, inquit, nosti, quia meum erat regnum, et me præposuerat omnis Israël sibi in regem: sed translatum est regnum, et factum est fratris mei: a Domino enim constitutum est ei.
1KI 2:16 Nunc ergo petitionem unam precor a te: ne confundas faciem meam. Quæ dixit ad eum: Loquere.
1KI 2:17 Et ille ait: Precor ut dicas Salomoni regi (neque enim negare tibi quidquam potest) ut det mihi Abisag Sunamitidem uxorem.
1KI 2:18 Et ait Bethsabee: Bene: ego loquar pro te regi.
1KI 2:19 Venit ergo Bethsabee ad regem Salomonem ut loqueretur ei pro Adonia: et surrexit rex in occursum ejus, adoravitque eam, et sedit super thronum suum: positusque est thronus matri regis, quæ sedit ad dexteram ejus.
1KI 2:20 Dixitque ei: Petitionem unam parvulam ego deprecor a te: ne confundas faciem meam. Et dixit ei rex: Pete, mater mea: neque enim fas est ut avertam faciem tuam.
1KI 2:21 Quæ ait: Detur Abisag Sunamitis Adoniæ fratri tuo uxor.
1KI 2:22 Responditque rex Salomon, et dixit matri suæ: Quare postulas Abisag Sunamitidem Adoniæ? postula ei et regnum: ipse est enim frater meus major me, et habet Abiathar sacerdotem, et Joab filium Sarviæ.
1KI 2:23 Juravit itaque rex Salomon per Dominum, dicens: Hæc faciat mihi Deus, et hæc addat, quia contra animam suam locutus est Adonias verbum hoc.
1KI 2:24 Et nunc vivit Dominus, qui firmavit me, et collocavit me super solium David patris mei, et qui fecit mihi domum, sicut locutus est, quia hodie occidetur Adonias.
1KI 2:25 Misitque rex Salomon per manum Banaiæ filii Jojadæ, qui interfecit eum, et mortuus est.
1KI 2:26 Abiathar quoque sacerdoti dixit rex: Vade in Anathoth ad agrum tuum: equidem vir mortis es: sed hodie te non interficiam, quia portasti arcam Domini Dei coram David patre meo, et sustinuisti laborem in omnibus in quibus laboravit pater meus.
1KI 2:27 Ejecit ergo Salomon Abiathar ut non esset sacerdos Domini, ut impleretur sermo Domini quem locutus est super domum Heli in Silo.
1KI 2:28 Venit autem nuntius ad Joab, quod Joab declinasset post Adoniam, et post Salomonem non declinasset: fugit ergo Joab in tabernaculum Domini, et apprehendit cornu altaris.
1KI 2:29 Nuntiatumque est regi Salomoni quod fugisset Joab in tabernaculum Domini, et esset juxta altare: misitque Salomon Banaiam filium Jojadæ, dicens: Vade, interfice eum.
1KI 2:30 Et venit Banaias ad tabernaculum Domini, et dixit ei: Hæc dicit rex: Egredere. Qui ait: Non egrediar, sed hic moriar. Renuntiavit Banaias regi sermonem, dicens: Hæc locutus est Joab, et hæc respondit mihi.
1KI 2:31 Dixitque ei rex: Fac sicut locutus est, et interfice eum, et sepeli: et amovebis sanguinem innocentem qui effusus est a Joab, a me, et a domo patris mei.
1KI 2:32 Et reddet Dominus sanguinem ejus super caput ejus, quia interfecit duos viros justos, melioresque se: et occidit eos gladio, patre meo David ignorante, Abner filium Ner principem militiæ Israël, et Amasam filium Jether principem exercitus Juda:
1KI 2:33 et revertetur sanguis illorum in caput Joab, et in caput seminis ejus in sempiternum. David autem et semini ejus, et domui, et throno illius, sit pax usque in æternum a Domino.
1KI 2:34 Ascendit itaque Banaias filius Jojadæ, et aggressus eum interfecit: sepultusque est in domo sua in deserto.
1KI 2:35 Et constituit rex Banaiam filium Jojadæ pro eo super exercitum, et Sadoc sacerdotem posuit pro Abiathar.
1KI 2:36 Misit quoque rex, et vocavit Semei: dixitque ei: Ædifica tibi domum in Jerusalem, et habita ibi: et non egredieris inde huc atque illuc.
1KI 2:37 Quacumque autem die egressus fueris, et transieris torrentem Cedron, scito te interficiendum: sanguis tuus erit super caput tuum.
1KI 2:38 Dixitque Semei regi: Bonus sermo: sicut locutus est dominus meus rex, sic faciet servus tuus. Habitavit itaque Semei in Jerusalem diebus multis.
1KI 2:39 Factum est autem post annos tres ut fugerent servi Semei ad Achis filium Maacha regem Geth: nuntiatumque est Semei quod servi ejus issent in Geth.
1KI 2:40 Et surrexit Semei, et stravit asinum suum, ivitque ad Achis in Geth ad requirendum servos suos, et adduxit eos de Geth.
1KI 2:41 Nuntiatum est autem Salomoni quod isset Semei in Geth de Jerusalem, et rediisset.
1KI 2:42 Et mittens vocavit eum, dixitque illi: Nonne testificatus sum tibi per Dominum, et prædixi tibi: Quacumque die egressus ieris huc et illuc, scito te esse moriturum: et respondisti mihi: Bonus sermo, quem audivi?
1KI 2:43 quare ergo non custodisti jusjurandum Domini, et præceptum quod præceperam tibi?
1KI 2:44 Dixitque rex ad Semei: Tu nosti omne malum cujus tibi conscium est cor tuum, quod fecisti David patri meo: reddidit Dominus malitiam tuam in caput tuum:
1KI 2:45 et rex Salomon benedictus, et thronus David erit stabilis coram Domino usque in sempiternum.
1KI 2:46 Jussit itaque rex Banaiæ filio Jojadæ, qui egressus, percussit eum, et mortuus est.
1KI 3:1 Confirmatum est igitur regnum in manu Salomonis, et affinitate conjunctus est Pharaoni regi Ægypti: accepit namque filiam ejus, et adduxit in civitatem David, donec compleret ædificans domum suam, et domum Domini, et murum Jerusalem per circuitum.
1KI 3:2 Attamen populus immolabat in excelsis: non enim ædificatum erat templum nomini Domini usque in diem illum.
1KI 3:3 Dilexit autem Salomon Dominum, ambulans in præceptis David patris sui, excepto quod in excelsis immolabat, et accendebat thymiama.
1KI 3:4 Abiit itaque in Gabaon, ut immolaret ibi: illud quippe erat excelsum maximum: mille hostias in holocaustum obtulit Salomon super altare illud in Gabaon.
1KI 3:5 Apparuit autem Dominus Salomoni per somnium nocte, dicens: Postula quod vis ut dem tibi.
1KI 3:6 Et ait Salomon: Tu fecisti cum servo tuo David patre meo misericordiam magnam, sicut ambulavit in conspectu tuo in veritate et justitia, et recto corde tecum: custodisti ei misericordiam tuam grandem, et dedisti ei filium sedentem super thronum ejus, sicut est hodie.
1KI 3:7 Et nunc Domine Deus, tu regnare fecisti servum tuum pro David patre meo: ego autem sum puer parvulus, et ignorans egressum et introitum meum.
1KI 3:8 Et servus tuus in medio est populi quem elegisti, populi infiniti, qui numerari et supputari non potest præ multitudine.
1KI 3:9 Dabis ergo servo tuo cor docile, ut populum tuum judicare possit, et discernere inter bonum et malum. Quis enim poterit judicare populum istum, populum tuum hunc multum?
1KI 3:10 Placuit ergo sermo coram Domino, quod Salomon postulasset hujuscemodi rem.
1KI 3:11 Et dixit Dominus Salomoni: Quia postulasti verbum hoc, et non petisti tibi dies multos, nec divitias, aut animas inimicorum tuorum, sed postulasti tibi sapientiam ad discernendum judicium:
1KI 3:12 ecce feci tibi secundum sermones tuos, et dedi tibi cor sapiens et intelligens, in tantum ut nullus ante te similis tui fuerit, nec post te surrecturus sit.
1KI 3:13 Sed et hæc quæ non postulasti, dedi tibi: divitias scilicet, et gloriam, ut nemo fuerit similis tui in regibus cunctis retro diebus.
1KI 3:14 Si autem ambulaveris in viis meis, et custodieris præcepta mea et mandata mea, sicut ambulavit pater tuus, longos faciam dies tuos.
1KI 3:15 Igitur evigilavit Salomon, et intellexit quod esset somnium: cumque venisset Jerusalem, stetit coram arca fœderis Domini, et obtulit holocausta, et fecit victimas pacificas, et grande convivium universis famulis suis.
1KI 3:16 Tunc venerunt duæ mulieres meretrices ad regem, steteruntque coram eo:
1KI 3:17 quarum una ait: Obsecro, mi domine: ego et mulier hæc habitabamus in domo una, et peperi apud eam in cubiculo.
1KI 3:18 Tertia autem die postquam ego peperi, peperit et hæc: et eramus simul, nullusque alius nobiscum in domo, exceptis nobis duabus.
1KI 3:19 Mortuus est autem filius mulieris hujus nocte: dormiens quippe oppressit eum.
1KI 3:20 Et consurgens intempestæ noctis silentio, tulit filium meum de latere meo, ancillæ tuæ dormientis, et collocavit in sinu suo: suum autem filium, qui erat mortuus, posuit in sinu meo.
1KI 3:21 Cumque surrexissem mane ut darem lac filio meo, apparuit mortuus: quem diligentius intuens clara luce, deprehendi non esse meum quem genueram.
1KI 3:22 Responditque altera mulier: Non est ita ut dicis, sed filius tuus mortuus est, meus autem vivit. E contrario illa dicebat: Mentiris: filius quippe meus vivit, et filius tuus mortuus est. Atque in hunc modum contendebant coram rege.
1KI 3:23 Tunc rex ait: Hæc dicit: Filius meus vivit, et filius tuus mortuus est: et ista respondit: Non, sed filius tuus mortuus est, meus autem vivit.
1KI 3:24 Dixit ergo rex: Afferte mihi gladium. Cumque attulissent gladium coram rege,
1KI 3:25 Dividite, inquit, infantem vivum in duas partes, et date dimidiam partem uni, et dimidiam partem alteri.
1KI 3:26 Dixit autem mulier, cujus filius erat vivus, ad regem (commota sunt quippe viscera ejus super filio suo): Obsecro, domine, date illi infantem vivum, et nolite interficere eum. E contrario illa dicebat: Nec mihi nec tibi sit, sed dividatur.
1KI 3:27 Respondit rex, et ait: Date huic infantem vivum, et non occidatur: hæc est enim mater ejus.
1KI 3:28 Audivit itaque omnis Israël judicium quod judicasset rex, et timuerunt regem, videntes sapientiam Dei esse in eo ad faciendum judicium.
1KI 4:1 Erat autem rex Salomon regnans super omnem Israël:
1KI 4:2 et hi principes quos habebat: Azarias filius Sadoc sacerdotis:
1KI 4:3 Elihoreph et Ahia filii Sisa scribæ: Josaphat filius Ahilud a commentariis:
1KI 4:4 Banaias filius Jojadæ super exercitum: Sadoc autem et Abiathar sacerdotes:
1KI 4:5 Azarias filius Nathan super eos qui assistebant regi: Zabud filius Nathan sacerdos, amicus regis:
1KI 4:6 et Ahisar præpositus domus: et Adoniram filius Abda super tributa.
1KI 4:7 Habebat autem Salomon duodecim præfectos super omnem Israël, qui præbebant annonam regi et domui ejus: per singulos enim menses in anno, singuli necessaria ministrabant.
1KI 4:8 Et hæc nomina eorum: Benhur in monte Ephraim.
1KI 4:9 Bendecar in Macces, et in Salebim, et in Bethsames, et in Elon, et in Bethanan.
1KI 4:10 Benhesed in Aruboth: ipsius erat Socho, et omnis terra Epher.
1KI 4:11 Benabinadab, cujus omnis Nephath Dor: Tapheth filiam Salomonis habebat uxorem.
1KI 4:12 Bana filius Ahilud regebat Thanac et Mageddo, et universam Bethsan, quæ est juxta Sarthana subter Jezrahel, a Bethsan usque Abelmehula e regione Jecmaan.
1KI 4:13 Bengaber in Ramoth Galaad: habebat Avothjair filii Manasse in Galaad: ipse præerat in omni regione Argob, quæ est in Basan, sexaginta civitatibus magnis atque muratis quæ habebant seras æreas.
1KI 4:14 Ahinadab filius Addo præerat in Manaim.
1KI 4:15 Achimaas in Nephthali: sed et ipse habebat Basemath filiam Salomonis in conjugio.
1KI 4:16 Baana filius Husi in Aser, et in Baloth.
1KI 4:17 Josaphat filius Pharue in Issachar.
1KI 4:18 Semei filius Ela in Benjamin.
1KI 4:19 Gaber filius Uri in terra Galaad, in terra Sehon regis Amorrhæi et Og regis Basan, super omnia quæ erant in illa terra.
1KI 4:20 Juda et Israël innumerabiles, sicut arena maris in multitudine: comedentes, et bibentes, atque lætantes.
1KI 4:21 Salomon autem erat in ditione sua, habens omnia regna a flumine terræ Philisthiim usque ad terminum Ægypti: offerentium sibi munera, et servientium ei cunctis diebus vitæ ejus.
1KI 4:22 Erat autem cibus Salomonis per dies singulos triginta cori similæ, et sexaginta cori farinæ,
1KI 4:23 decem boves pingues, et viginti boves pascuales, et centum arietes, excepta venatione cervorum, caprearum, atque bubalorum, et avium altilium.
1KI 4:24 Ipse enim obtinebat omnem regionem quæ erat trans flumen, a Thaphsa usque ad Gazan, et cunctos reges illarum regionum: et habebat pacem ex omni parte in circuitu.
1KI 4:25 Habitabatque Juda et Israël absque timore ullo, unusquisque sub vite sua et sub ficu sua, a Dan usque Bersabee, cunctis diebus Salomonis.
1KI 4:26 Et habebat Salomon quadraginta millia præsepia equorum currilium, et duodecim millia equestrium.
1KI 4:27 Nutriebantque eos supradicti regis præfecti: sed et necessaria mensæ regis Salomonis cum ingenti cura præbebant in tempore suo.
1KI 4:28 Hordeum quoque, et paleas equorum et jumentorum, deferebant in locum ubi erat rex, juxta constitutum sibi.
1KI 4:29 Dedit quoque Deus sapientiam Salomoni, et prudentiam multam nimis, et latitudinem cordis quasi arenam quæ est in littore maris.
1KI 4:30 Et præcedebat sapientia Salomonis sapientiam omnium Orientalium et Ægyptiorum,
1KI 4:31 et erat sapientior cunctis hominibus: sapientior Ethan Ezrahita, et Heman, et Chalcol, et Dorda filiis Mahol: et erat nominatus in universis gentibus per circuitum.
1KI 4:32 Locutus est quoque Salomon tria millia parabolas: et fuerunt carmina ejus quinque et mille.
1KI 4:33 Et disputavit super lignis a cedro quæ est in Libano, usque ad hyssopum quæ egreditur de pariete: et disseruit de jumentis, et volucribus, et reptilibus, et piscibus.
1KI 4:34 Et veniebant de cunctis populis ad audiendam sapientiam Salomonis, et ab universis regibus terræ qui audiebant sapientiam ejus.
1KI 5:1 Misit quoque Hiram rex Tyri servos suos ad Salomonem: audivit enim quod ipsum unxissent regem pro patre ejus: quia amicus fuerat Hiram David omni tempore.
1KI 5:2 Misit autem Salomon ad Hiram, dicens:
1KI 5:3 Tu scis voluntatem David patris mei, et quia non potuerit ædificare domum nomini Domini Dei sui propter bella imminentia per circuitum, donec daret Dominus eos sub vestigio pedum ejus.
1KI 5:4 Nunc autem requiem dedit Dominus Deus meus mihi per circuitum, et non est satan, neque occursus malus.
1KI 5:5 Quam ob rem cogito ædificare templum nomini Domini Dei mei, sicut locutus est Dominus David patri meo, dicens: Filius tuus, quem dabo pro te super solium tuum, ipse ædificabit domum nomini meo.
1KI 5:6 Præcipe igitur ut præcidant mihi servi tui cedros de Libano, et servi mei sint cum servis tuis: mercedem autem servorum tuorum dabo tibi quamcumque petieris: scis enim quomodo non est in populo meo vir qui noverit ligna cædere sicut Sidonii.
1KI 5:7 Cum ergo audisset Hiram verba Salomonis, lætatus est valde, et ait: Benedictus Dominus Deus hodie, qui dedit David filium sapientissimum super populum hunc plurimum.
1KI 5:8 Et misit Hiram ad Salomonem, dicens: Audivi quæcumque mandasti mihi: ego faciam omnem voluntatem tuam in lignis cedrinis et abiegnis.
1KI 5:9 Servi mei deponent ea de Libano ad mare, et ego componam ea in ratibus in mari usque ad locum quem significaveris mihi: et applicabo ea ibi, et tu tolles ea: præbebisque necessaria mihi, ut detur cibus domui meæ.
1KI 5:10 Itaque Hiram dabat Salomoni ligna cedrina, et ligna abiegna, juxta omnem voluntatem ejus.
1KI 5:11 Salomon autem præbebat Hiram coros tritici viginti millia in cibum domui ejus, et viginti coros purissimi olei: hæc tribuebat Salomon Hiram per singulos annos.
1KI 5:12 Dedit quoque Dominus sapientiam Salomoni, sicut locutus est ei: et erat pax inter Hiram et Salomonem, et percusserunt ambo fœdus.
1KI 5:13 Elegitque rex Salomon operarios de omni Israël, et erat indictio triginta millia virorum.
1KI 5:14 Mittebatque eos in Libanum, decem millia per menses singulos vicissim, ita ut duobus mensibus essent in domibus suis: et Adoniram erat super hujuscemodi indictione.
1KI 5:15 Fueruntque Salomoni septuaginta millia eorum qui onera portabant, et octoginta millia latomorum in monte,
1KI 5:16 absque præpositis qui præerant singulis operibus, numero trium millium et trecentorum, præcipientium populo et his qui faciebant opus.
1KI 5:17 Præcepitque rex ut tollerent lapides grandes, lapides pretiosos in fundamentum templi, et quadrarent eos:
1KI 5:18 quos dolaverunt cæmentarii Salomonis et cæmentarii Hiram: porro Giblii præparaverunt ligna et lapides ad ædificandam domum.
1KI 6:1 Factum est ergo quadringentesimo et octogesimo anno egressionis filiorum Israël de terra Ægypti, in anno quarto, mense Zio (ipse est mensis secundus), regni Salomonis super Israël, ædificari cœpit domus Domino.
1KI 6:2 Domus autem quam ædificabat rex Salomon Domino, habebat sexaginta cubitos in longitudine, et viginti cubitos in latitudine, et triginta cubitos in altitudine.
1KI 6:3 Et porticus erat ante templum viginti cubitorum longitudinis, juxta mensuram latitudinis templi: et habebat decem cubitos latitudinis ante faciem templi.
1KI 6:4 Fecitque in templo fenestras obliquas.
1KI 6:5 Et ædificavit super parietem templi tabulata per gyrum, in parietibus domus per circuitum templi et oraculi, et fecit latera in circuitu.
1KI 6:6 Tabulatum quod subter erat, quinque cubitos habebat latitudinis, et medium tabulatum sex cubitorum latitudinis, et tertium tabulatum septem habens cubitos latitudinis. Trabes autem posuit in domo per circuitum forinsecus, ut non hærerent muris templi.
1KI 6:7 Domus autem cum ædificaretur, de lapidibus dolatis atque perfectis ædificata est: et malleus, et securis, et omne ferramentum non sunt audita in domo cum ædificaretur.
1KI 6:8 Ostium lateris medii in parte erat domus dextræ: et per cochleam ascendebant in medium cœnaculum, et a medio in tertium.
1KI 6:9 Et ædificavit domum, et consummavit eam: texit quoque domum laquearibus cedrinis.
1KI 6:10 Et ædificavit tabulatum super omnem domum quinque cubitis altitudinis, et operuit domum lignis cedrinis.
1KI 6:11 Et factus est sermo Domini ad Salomonem, dicens:
1KI 6:12 Domus hæc, quam ædificas, si ambulaveris in præceptis meis, et judicia mea feceris, et custodieris omnia mandata mea, gradiens per ea, firmabo sermonem meum tibi, quem locutus sum ad David patrem tuum:
1KI 6:13 et habitabo in medio filiorum Israël, et non derelinquam populum meum Israël.
1KI 6:14 Igitur ædificavit Salomon domum, et consummavit eam.
1KI 6:15 Et ædificavit parietes domus intrinsecus tabulatis cedrinis: a pavimento domus usque ad summitatem parietum, et usque ad laquearia, operuit lignis cedrinis intrinsecus: et texit pavimentum domus tabulis abiegnis.
1KI 6:16 Ædificavitque viginti cubitorum ad posteriorem partem templi tabulata cedrina, a pavimento usque ad superiora: et fecit interiorem domum oraculi in Sanctum sanctorum.
1KI 6:17 Porro quadraginta cubitorum erat ipsum templum pro foribus oraculi.
1KI 6:18 Et cedro omnis domus intrinsecus vestiebatur, habens tornaturas et juncturas suas fabrefactas, et cælaturas eminentes: omnia cedrinis tabulis vestiebantur: nec omnino lapis apparere poterat in pariete.
1KI 6:19 Oraculum autem in medio domus, in interiori parte fecerat, ut poneret ibi arcam fœderis Domini.
1KI 6:20 Porro oraculum habebat viginti cubitos longitudinis, et viginti cubitos latitudinis, et viginti cubitos altitudinis: et operuit illud atque vestivit auro purissimo: sed et altare vestivit cedro.
1KI 6:21 Domum quoque ante oraculum operuit auro purissimo, et affixit laminas clavis aureis.
1KI 6:22 Nihilque erat in templo quod non auro tegeretur: sed et totum altare oraculi texit auro.
1KI 6:23 Et fecit in oraculo duos cherubim de lignis olivarum, decem cubitorum altitudinis.
1KI 6:24 Quinque cubitorum ala cherub una, et quinque cubitorum ala cherub altera: id est, decem cubitos habentes, a summitate alæ unius usque ad alæ alterius summitatem.
1KI 6:25 Decem quoque cubitorum erat cherub secundus: in mensura pari, et opus unum erat in duobus cherubim,
1KI 6:26 id est, altitudinem habebat unus cherub decem cubitorum, et similiter cherub secundus.
1KI 6:27 Posuitque cherubim in medio templi interioris: extendebant autem alas suas cherubim, et tangebat ala una parietem, et ala cherub secundi tangebat parietem alterum: alæ autem alteræ in media parte templi se invicem contingebant.
1KI 6:28 Texit quoque cherubim auro.
1KI 6:29 Et omnes parietes templi per circuitum sculpsit variis cælaturis et torno: et fecit in eis cherubim, et palmas, et picturas varias, quasi prominentes de pariete, et egredientes.
1KI 6:30 Sed et pavimentum domus texit auro intrinsecus et extrinsecus.
1KI 6:31 Et in ingressu oraculi fecit ostiola de lignis olivarum, postesque angulorum quinque.
1KI 6:32 Et duo ostia de lignis olivarum: et sculpsit in eis picturam cherubim, et palmarum species, et anaglypha valde prominentia: et texit ea auro, et operuit tam cherubim quam palmas, et cetera, auro.
1KI 6:33 Fecitque in introitu templi postes de lignis olivarum quadrangulatos,
1KI 6:34 et duo ostia de lignis abiegnis altrinsecus: et utrumque ostium duplex erat, et se invicem tenens aperiebatur.
1KI 6:35 Et sculpsit cherubim, et palmas, et cælaturas valde eminentes: operuitque omnia laminis aureis opere quadro ad regulam.
1KI 6:36 Et ædificavit atrium interius tribus ordinibus lapidum politorum, et uno ordine lignorum cedri.
1KI 6:37 Anno quarto fundata est domus Domini in mense Zio:
1KI 6:38 et in anno undecimo, mense Bul (ipse est mensis octavus), perfecta est domus in omni opere suo, et in universis utensilibus suis: ædificavitque eam annis septem.
1KI 7:1 Domum autem suam ædificavit Salomon tredecim annis, et ad perfectum usque perduxit.
1KI 7:2 Ædificavit quoque domum saltus Libani centum cubitorum longitudinis, et quinquaginta cubitorum latitudinis, et triginta cubitorum altitudinis: et quatuor deambulacra inter columnas cedrinas: ligna quippe cedrina exciderat in columnas.
1KI 7:3 Et tabulatis cedrinis vestivit totam cameram, quæ quadraginta quinque columnis sustentabatur. Unus autem ordo habebat columnas quindecim
1KI 7:4 contra se invicem positas,
1KI 7:5 et e regione se respicientes, æquali spatio inter columnas, et super columnas quadrangulata ligna in cunctis æqualia.
1KI 7:6 Et porticum columnarum fecit quinquaginta cubitorum longitudinis, et triginta cubitorum latitudinis: et alteram porticum in facie majoris porticus: et columnas, et epistylia super columnas.
1KI 7:7 Porticum quoque solii, in qua tribunal est, fecit: et texit lignis cedrinis a pavimento usque ad summitatem.
1KI 7:8 Et domuncula, in qua sedebatur ad judicandum, erat in media porticu simili opere. Domum quoque fecit filiæ Pharaonis (quam uxorem duxerat Salomon) tali opere, quali et hanc porticum.
1KI 7:9 Omnia lapidibus pretiosis, qui ad normam quamdam atque mensuram tam intrinsecus quam extrinsecus serrati erant: a fundamento usque ad summitatem parietum, et extrinsecus usque ad atrium majus.
1KI 7:10 Fundamenta autem de lapidibus pretiosis, lapidibus magnis, decem sive octo cubitorum.
1KI 7:11 Et desuper lapides pretiosi æqualis mensuræ secti erant, similiterque de cedro.
1KI 7:12 Et atrium majus rotundum trium ordinum de lapidibus sectis, et unius ordinis de dolata cedro: necnon et in atrio domus Domini interiori, et in porticu domus.
1KI 7:13 Misit quoque rex Salomon, et tulit Hiram de Tyro,
1KI 7:14 filium mulieris viduæ de tribu Nephthali, patre Tyrio, artificem ærarium, et plenum sapientia, et intelligentia, et doctrina, ad faciendum omne opus ex ære. Qui cum venisset ad regem Salomonem, fecit omne opus ejus.
1KI 7:15 Et finxit duas columnas æreas, decem et octo cubitorum altitudinis columnam unam: et linea duodecim cubitorum ambiebat columnam utramque.
1KI 7:16 Duo quoque capitella fecit, quæ ponerentur super capita columnarum, fusilia ex ære: quinque cubitorum altitudinis capitellum unum, et quinque cubitorum altitudinis capitellum alterum:
1KI 7:17 et quasi in modum retis, et catenarum sibi invicem miro opere contextarum. Utrumque capitellum columnarum fusile erat: septena versuum retiacula in capitello uno, et septena retiacula in capitello altero.
1KI 7:18 Et perfecit columnas, et duos ordines per circuitum retiaculorum singulorum, ut tegerent capitella quæ erant super summitatem, malogranatorum: eodem modo fecit et capitello secundo.
1KI 7:19 Capitella autem quæ erant super capita columnarum, quasi opere lilii fabricata erant in porticu quatuor cubitorum.
1KI 7:20 Et rursum alia capitella in summitate columnarum desuper juxta mensuram columnæ contra retiacula: malogranatorum autem ducenti ordines erant in circuitu capitelli secundi.
1KI 7:21 Et statuit duas columnas in porticu templi: cumque statuisset columnam dexteram, vocavit eam nomine Jachin: similiter erexit columnam secundam, et vocavit nomen ejus Booz.
1KI 7:22 Et super capita columnarum opus in modum lilii posuit: perfectumque est opus columnarum.
1KI 7:23 Fecit quoque mare fusile decem cubitorum a labio usque ad labium, rotundum in circuitu: quinque cubitorum altitudo ejus, et resticula triginta cubitorum cingebat illud per circuitum.
1KI 7:24 Et sculptura subter labium circuibat illud decem cubitis ambiens mare: duo ordines sculpturarum striatarum erant fusiles.
1KI 7:25 Et stabat super duodecim boves, e quibus tres respiciebant ad aquilonem, et tres ad occidentem, et tres ad meridiem, et tres ad orientem: et mare super eos desuper erat: quorum posteriora universa intrinsecus latitabant.
1KI 7:26 Grossitudo autem luteris, trium unciarum erat: labiumque ejus quasi labium calicis, et folium repandi lilii: duo millia batos capiebat.
1KI 7:27 Et fecit decem bases æneas, quatuor cubitorum longitudinis bases singulas, et quatuor cubitorum latitudinis, et trium cubitorum altitudinis.
1KI 7:28 Et ipsum opus basium, interrasile erat: et sculpturæ inter juncturas.
1KI 7:29 Et inter coronulas et plectas, leones et boves et cherubim, et in juncturis similiter desuper: et subter leones et boves, quasi lora ex ære dependentia.
1KI 7:30 Et quatuor rotæ per bases singulas, et axes ærei: et per quatuor partes quasi humeruli subter luterem fusiles, contra se invicem respectantes.
1KI 7:31 Os quoque luteris intrinsecus erat in capitis summitate: et quod forinsecus apparebat, unius cubiti erat totum rotundum, pariterque habebat unum cubitum et dimidium: in angulis autem columnarum variæ cælaturæ erant: et media intercolumnia, quadrata non rotunda.
1KI 7:32 Quatuor quoque rotæ quæ per quatuor angulos basis erant, cohærebant sibi subter basim: una rota habebat altitudinis cubitum et semis.
1KI 7:33 Tales autem rotæ erant quales solent in curru fieri: et axes earum, et radii, et canthi, et modioli, omnia fusilia.
1KI 7:34 Nam et humeruli illi quatuor per singulos angulos basis unius, ex ipsa basi fusiles et conjuncti erant.
1KI 7:35 In summitate autem basis erat quædam rotunditas dimidii cubiti, ita fabrefacta ut luter desuper posset imponi, habens cælaturas suas, variasque sculpturas ex semetipsa.
1KI 7:36 Sculpsit quoque in tabulatis illis quæ erant ex ære, et in angulis, cherubim, et leones, et palmas, quasi in similitudinem hominis stantis, ut non cælata, sed apposita per circuitum viderentur.
1KI 7:37 In hunc modum fecit decem bases, fusura una, et mensura, sculpturaque consimili.
1KI 7:38 Fecit quoque decem luteres æneos: quadraginta batos capiebat luter unus, eratque quatuor cubitorum: singulos quoque luteres per singulas, id est, decem bases, posuit.
1KI 7:39 Et constituit decem bases, quinque ad dexteram partem templi, et quinque ad sinistram: mare autem posuit ad dexteram partem templi contra orientem ad meridiem.
1KI 7:40 Fecit ergo Hiram lebetes, et scutras, et hamulas, et perfecit omne opus regis Salomonis in templo Domini.
1KI 7:41 Columnas duas, et funiculos capitellorum super capitella columnarum duos: et retiacula duo, ut operirent duos funiculos qui erant super capita columnarum.
1KI 7:42 Et malogranata quadringenta in duobus retiaculis: duos versus malogranatorum in retiaculis singulis, ad operiendos funiculos capitellorum qui erant super capita columnarum.
1KI 7:43 Et bases decem, et luteres decem super bases.
1KI 7:44 Et mare unum, et boves duodecim subter mare.
1KI 7:45 Et lebetes, et scutras, et hamulas, omnia vasa quæ fecit Hiram regi Salomoni in domo Domini, de auricalco erant.
1KI 7:46 In campestri regione Jordanis fudit ea rex in argillosa terra, inter Sochoth et Sarthan.
1KI 7:47 Et posuit Salomon omnia vasa: propter multitudinem autem nimiam non erat pondus æris.
1KI 7:48 Fecitque Salomon omnia vasa in domo Domini: altare aureum, et mensam super quam ponerentur panes propositionis, auream:
1KI 7:49 et candelabra aurea, quinque ad dexteram, et quinque ad sinistram contra oraculum, ex auro puro: et quasi lilii flores, et lucernas desuper aureas: et forcipes aureos,
1KI 7:50 et hydrias, et fuscinulas, et phialas, et mortariola, et thuribula, de auro purissimo: et cardines ostiorum domus interioris Sancti sanctorum, et ostiorum domus templi, ex auro erant.
1KI 7:51 Et perfecit omne opus quod faciebat Salomon in domo Domini, et intulit quæ sanctificaverat David pater suus, argentum, et aurum, et vasa, reposuitque in thesauris domus Domini.
1KI 8:1 Tunc congregati sunt omnes majores natu Israël cum principibus tribuum, et duces familiarum filiorum Israël, ad regem Salomonem in Jerusalem, ut deferrent arcam fœderis Domini de civitate David, id est, de Sion.
1KI 8:2 Convenitque ad regem Salomonem universus Israël in mense Ethanim, in solemni die: ipse est mensis septimus.
1KI 8:3 Veneruntque cuncti senes de Israël, et tulerunt arcam sacerdotes,
1KI 8:4 et portaverunt arcam Domini, et tabernaculum fœderis, et omnia vasa sanctuarii quæ erant in tabernaculo: et ferebant ea sacerdotes et Levitæ.
1KI 8:5 Rex autem Salomon, et omnis multitudo Israël quæ convenerat ad eum, gradiebatur cum illo ante arcam, et immolabant oves et boves absque æstimatione et numero.
1KI 8:6 Et intulerunt sacerdotes arcam fœderis Domini in locum suum, in oraculum templi, in Sanctum sanctorum, subter alas cherubim.
1KI 8:7 Siquidem cherubim expandebant alas super locum arcæ, et protegebant arcam, et vectes ejus desuper.
1KI 8:8 Cumque eminerent vectes, et apparerent summitates eorum foris sanctuarium ante oraculum, non apparebant ultra extrinsecus, qui et fuerunt ibi usque in præsentem diem.
1KI 8:9 In arca autem non erat aliud nisi duæ tabulæ lapideæ quas posuerat in ea Moyses in Horeb, quando pepigit Dominus fœdus cum filiis Israël, cum egrederentur de terra Ægypti.
1KI 8:10 Factum est autem cum exissent sacerdotes de sanctuario, nebula implevit domum Domini,
1KI 8:11 et non poterant sacerdotes stare et ministrare propter nebulam: impleverat enim gloria Domini domum Domini.
1KI 8:12 Tunc ait Salomon: Dominus dixit ut habitaret in nebula.
1KI 8:13 Ædificans ædificavi domum in habitaculum tuum: firmissimum solium tuum in sempiternum.
1KI 8:14 Convertitque rex faciem suam, et benedixit omni ecclesiæ Israël: omnia enim ecclesia Israël stabat.
1KI 8:15 Et ait Salomon: Benedictus Dominus Deus Israël, qui locutus est ore suo ad David patrem meum, et in manibus ejus perfecit, dicens:
1KI 8:16 A die qua eduxi populum meum Israël de Ægypto, non elegi civitatem de universis tribubus Israël, ut ædificaretur domus, et esset nomen meum ibi: sed elegi David ut esset super populum meum Israël.
1KI 8:17 Voluitque David pater meus ædificare domum nomini Domini Dei Israël:
1KI 8:18 et ait Dominus ad David patrem meum: Quod cogitasti in corde tuo ædificare domum nomini meo, bene fecisti, hoc ipsum mente tractans.
1KI 8:19 Verumtamen tu non ædificabis mihi domum, sed filius tuus, qui egredietur de renibus tuis, ipse ædificabit domum nomini meo.
1KI 8:20 Confirmavit Dominus sermonem suum quem locutus est: stetique pro David patre meo, et sedi super thronum Israël, sicut locutus est Dominus: et ædificavi domum nomini Domini Dei Israël.
1KI 8:21 Et constitui ibi locum arcæ in qua fœdus Domini est, quod percussit cum patribus nostris quando egressi sunt de terra Ægypti.
1KI 8:22 Stetit autem Salomon ante altare Domini in conspectu ecclesiæ Israël, et expandit manus suas in cælum,
1KI 8:23 et ait: Domine Deus Israël, non est similis tui deus in cælo desuper, et super terram deorsum: qui custodis pactum et misericordiam servis tuis qui ambulant coram te in toto corde suo.
1KI 8:24 Qui custodisti servo tuo David patri meo quæ locutus es ei: ore locutus es, et manibus perfecisti, ut hæc dies probat.
1KI 8:25 Nunc igitur Domine Deus Israël, conserva famulo tuo David patri meo quæ locutus es ei, dicens: Non auferetur de te vir coram me, qui sedeat super thronum Israël: ita tamen si custodierint filii tui viam suam, ut ambulent coram me sicut tu ambulasti in conspectu meo.
1KI 8:26 Et nunc Domine Deus Israël, firmentur verba tua quæ locutus es servo tuo David patri meo.
1KI 8:27 Ergone putandum est quod vere Deus habitet super terram? si enim cælum, et cæli cælorum, te capere non possunt, quanto magis domus hæc, quam ædificavi?
1KI 8:28 Sed respice ad orationem servi tui, et ad preces ejus, Domine Deus meus: audi hymnum et orationem quam servus tuus orat coram te hodie:
1KI 8:29 ut sint oculi tui aperti super domum hanc nocte ac die: super domum, de qua dixisti: Erit nomen meum ibi: ut exaudias orationem quam orat in loco isto ad te servus tuus:
1KI 8:30 ut exaudias deprecationem servi tui et populi tui Israël, quodcumque oraverint in loco isto, et exaudies in loco habitaculi tui in cælo: et cum exaudieris, propitius eris.
1KI 8:31 Si peccaverit homo in proximum suum, et habuerit aliquod juramentum quo teneatur astrictus, et venerit propter juramentum coram altari tuo in domum tuam,
1KI 8:32 tu exaudies in cælo: et facies, et judicabis servos tuos, condemnans impium, et reddens viam suam super caput ejus, justificansque justum, et retribuens ei secundum justitiam suam.
1KI 8:33 Si fugerit populus tuus Israël inimicos suos (quia peccaturus est tibi), et agentes pœnitentiam, et confitentes nomini tuo, venerint, et oraverint, et deprecati te fuerint in domo hac:
1KI 8:34 exaudi in cælo, et dimitte peccatum populi tui Israël, et reduces eos in terram quam dedisti patribus eorum.
1KI 8:35 Si clausum fuerit cælum, et non pluerit propter peccata eorum, et orantes in loco isto, pœnitentiam egerint nomini tuo, et a peccatis suis conversi fuerint propter afflictionem suam:
1KI 8:36 exaudi eos in cælo, et dimitte peccata servorum tuorum, et populi tui Israël: et ostende eis viam bonam per quam ambulent, et da pluviam super terram tuam, quam dedisti populo tuo in possessionem.
1KI 8:37 Fames si oborta fuerit in terra, aut pestilentia, aut corruptus aër, aut ærugo, aut locusta, vel rubigo, et afflixerit eum inimicus ejus portas obsidens: omnis plaga, universa infirmitas,
1KI 8:38 cuncta devotatio, et imprecatio quæ acciderit omni homini de populo tuo Israël: si quis cognoverit plagam cordis sui, et expanderit manus suas in domo hac,
1KI 8:39 tu exaudies in cælo in loco habitationis tuæ, et repropitiaberis, et facies ut des unicuique secundum omnes vias suas, sicut videris cor ejus (quia tu nosti solus cor omnium filiorum hominum),
1KI 8:40 ut timeant te cunctis diebus quibus vivunt super faciem terræ quam dedisti patribus nostris.
1KI 8:41 Insuper et alienigena, qui non est de populo tuo Israël, cum venerit de terra longinqua propter nomen tuum (audietur enim nomen tuum magnum, et manus tua fortis, et brachium tuum
1KI 8:42 extentum ubique), cum venerit ergo, et oraverit in hoc loco,
1KI 8:43 tu exaudies in cælo, in firmamento habitaculi tui, et facies omnia pro quibus invocaverit te alienigena: ut discant universi populi terrarum nomen tuum timere, sicut populus tuus Israël, et probent quia nomen tuum invocatum est super domum hanc quam ædificavi.
1KI 8:44 Si egressus fuerit populus tuus ad bellum contra inimicos suos per viam, quocumque miseris eos, orabunt te contra viam civitatis quam elegisti, et contra domum quam ædificavi nomini tuo,
1KI 8:45 et exaudies in cælo orationes eorum et preces eorum, et facies judicium eorum.
1KI 8:46 Quod si peccaverint tibi (non est enim homo qui non peccet) et iratus tradideris eos inimicis suis, et captivi ducti fuerint in terram inimicorum longe vel prope,
1KI 8:47 et egerint pœnitentiam in corde suo in loco captivitatis, et conversi deprecati te fuerint in captivitate sua, dicentes: Peccavimus: inique egimus, impie gessimus:
1KI 8:48 et reversi fuerint ad te in universo corde suo et tota anima sua in terra inimicorum suorum, ad quam captivi ducti fuerint: et oraverint te contra viam terræ suæ, quam dedisti patribus eorum, et civitatis quam elegisti, et templi quod ædificavi nomini tuo:
1KI 8:49 exaudies in cælo, in firmamento solii tui, orationes eorum et preces eorum, et facies judicium eorum:
1KI 8:50 et propitiaberis populo tuo qui peccavit tibi, et omnibus iniquitatibus eorum quibus prævaricati sunt in te: et dabis misericordiam coram eis qui eos captivos habuerint, ut misereantur eis.
1KI 8:51 Populus enim tuus est, et hæreditas tua, quos eduxisti de terra Ægypti, de medio fornacis ferreæ.
1KI 8:52 Ut sint oculi tui aperti ad deprecationem servi tui, et populi tui Israël, et exaudias eos in universis pro quibus invocaverint te.
1KI 8:53 Tu enim separasti eos tibi in hæreditatem de universis populis terræ, sicut locutus es per Moysen servum tuum quando eduxisti patres nostros de Ægypto, Domine Deus.
1KI 8:54 Factum est autem, cum complesset Salomon orans Dominum omnem orationem et deprecationem hanc, surrexit de conspectu altaris Domini: utrumque enim genu in terram fixerat, et manus expanderat in cælum.
1KI 8:55 Stetit ergo, et benedixit omni ecclesiæ Israël voce magna, dicens:
1KI 8:56 Benedictus Dominus, qui dedit requiem populo suo Israël, juxta omnia quæ locutus est: non cecidit ne unus quidem sermo ex omnibus bonis quæ locutus est per Moysen servum suum.
1KI 8:57 Sit Dominus Deus noster nobiscum, sicut fuit cum patribus nostris, non derelinquens nos, neque projiciens.
1KI 8:58 Sed inclinet corda nostra ad se, ut ambulemus in universis viis ejus, et custodiamus mandata ejus, et cæremonias ejus, et judicia quæcumque mandavit patribus nostris.
1KI 8:59 Et sint sermones mei isti, quibus deprecatus sum coram Domino, appropinquantes Domino Deo nostro die ac nocte, ut faciat judicium servo suo, et populo suo Israël per singulos dies:
1KI 8:60 ut sciant omnes populi terræ quia Dominus ipse est Deus, et non est ultra absque eo.
1KI 8:61 Sit quoque cor nostrum perfectum cum Domino Deo nostro, ut ambulemus in decretis ejus, et custodiamus mandata ejus, sicut et hodie.
1KI 8:62 Igitur rex, et omnis Israël cum eo, immolabant victimas coram Domino.
1KI 8:63 Mactavitque Salomon hostias pacificas, quas immolavit Domino, boum viginti duo millia, et ovium centum viginti millia: et dedicaverunt templum Domini rex et filii Israël.
1KI 8:64 In die illa sanctificavit rex medium atrii quod erat ante domum Domini: fecit quippe holocaustum ibi, et sacrificium, et adipem pacificorum: quoniam altare æreum quod erat coram Domino, minus erat, et capere non poterat holocaustum, et sacrificium, et adipem pacificorum.
1KI 8:65 Fecit ergo Salomon in tempore illo festivitatem celebrem, et omnis Israël cum eo, multitudo magna ab introitu Emath usque ad rivum Ægypti, coram Domino Deo nostro, septem diebus et septem diebus, id est, quatuordecim diebus.
1KI 8:66 Et in die octava dimisit populos: qui benedicentes regi, profecti sunt in tabernacula sua lætantes, et alacri corde super omnibus bonis quæ fecerat Dominus David servo suo, et Israël populo suo.
1KI 9:1 Factum est autem cum perfecisset Salomon ædificium domus Domini, et ædificium regis, et omne quod optaverat et voluerat facere,
1KI 9:2 apparuit ei Dominus secundo, sicut apparuerat ei in Gabaon.
1KI 9:3 Dixitque Dominus ad eum: Exaudivi orationem tuam et deprecationem tuam, quam deprecatus es coram me: sanctificavi domum hanc quam ædificasti, ut ponerem nomen meum ibi in sempiternum, et erunt oculi mei et cor meum ibi cunctis diebus.
1KI 9:4 Tu quoque si ambulaveris coram me sicut ambulavit pater tuus, in simplicitate cordis et in æquitate, et feceris omnia quæ præcepi tibi, et legitima mea et judicia mea servaveris,
1KI 9:5 ponam thronum regni tui super Israël in sempiternum, sicut locutus sum David patri tuo, dicens: Non auferetur vir de genere tuo de solio Israël.
1KI 9:6 Si autem aversione aversi fueritis vos et filii vestri, non sequentes me, nec custodientes mandata mea et cæremonias meas quas proposui vobis, sed abieritis et colueritis deos alienos, et adoraveritis eos:
1KI 9:7 auferam Israël de superficie terræ quam dedi eis, et templum quod sanctificavi nomini meo, projiciam a conspectu meo: eritque Israël in proverbium, et in fabulam cunctis populis.
1KI 9:8 Et domus hæc erit in exemplum: omnis qui transierit per eam, stupebit, et sibilabit, et dicet: Quare fecit Dominus sic terræ huic, et domui huic?
1KI 9:9 Et respondebunt: Quia dereliquerunt Dominum Deum suum, qui eduxit patres eorum de terra Ægypti, et secuti sunt deos alienos, et adoraverunt eos, et coluerunt eos: idcirco induxit Dominus super eos omne malum hoc.
1KI 9:10 Expletis autem annis viginti postquam ædificaverat Salomon duas domos, id est, domum Domini, et domum regis
1KI 9:11 (Hiram rege Tyri præbente Salomoni ligna cedrina et abiegna, et aurum juxta omne quod opus habuerat), tunc dedit Salomon Hiram viginti oppida in terra Galilææ.
1KI 9:12 Et egressus est Hiram de Tyro ut videret oppida quæ dederat ei Salomon, et non placuerunt ei.
1KI 9:13 Et ait: Hæccine sunt civitates quas dedisti mihi, frater? Et appellavit eas terram Chabul, usque in diem hanc.
1KI 9:14 Misit quoque Hiram ad regem Salomonem centum viginti talenta auri.
1KI 9:15 Hæc est summa expensarum quam obtulit rex Salomon ad ædificandam domum Domini et domum suam, et Mello, et murum Jerusalem, et Heser, et Mageddo, et Gazer.
1KI 9:16 Pharao rex Ægypti ascendit, et cepit Gazar, succenditque eam igni, et Chananæum, qui habitabat in civitate, interfecit: et dedit eam in dotem filiæ suæ uxori Salomonis.
1KI 9:17 Ædificavit ergo Salomon Gazer, et Bethoron inferiorem,
1KI 9:18 et Balaath, et Palmiram in terra solitudinis.
1KI 9:19 Et omnes vicos qui ad se pertinebant et erant absque muro, munivit, et civitates curruum et civitates equitum, et quodcumque ei placuit ut ædificaret in Jerusalem, et in Libano, et in omni terra potestatis suæ.
1KI 9:20 Universum populum qui remanserat de Amorrhæis, et Hethæis, et Pherezæis, et Hevæis, et Jebusæis, qui non sunt de filiis Israël:
1KI 9:21 horum filios qui remanserant in terra, quos scilicet non potuerant filii Israël exterminare, fecit Salomon tributarios usque in diem hanc.
1KI 9:22 De filiis autem Israël non constituit Salomon servire quemquam, sed erant viri bellatores, et ministri ejus, et principes, et duces, et præfecti curruum et equorum.
1KI 9:23 Erant autem principes super omnia opera Salomonis præpositi quingenti quinquaginta, qui habebant subjectum populum, et statutis operibus imperabant.
1KI 9:24 Filia autem Pharaonis ascendit de civitate David in domum suam, quam ædificaverat ei Salomon: tunc ædificavit Mello.
1KI 9:25 Offerebat quoque Salomon, tribus vicibus per annos singulos, holocausta et pacificas victimas super altare quod ædificaverat Domino, et adolebat thymiama coram Domino: perfectumque est templum.
1KI 9:26 Classem quoque fecit rex Salomon in Asiongaber, quæ est juxta Ailath in littore maris Rubri, in terra Idumææ.
1KI 9:27 Misitque Hiram in classe illa servos suos viros nauticos et gnaros maris, cum servis Salomonis.
1KI 9:28 Qui cum venissent in Ophir, sumptum inde aurum quadringentorum viginti talentorum, detulerunt ad regem Salomonem.
1KI 10:1 Sed et regina Saba, audita fama Salomonis in nomine Domini, venit tentare eum in ænigmatibus.
1KI 10:2 Et ingressa Jerusalem multo cum comitatu et divitiis, camelis portantibus aromata, et aurum infinitum nimis, et gemmas pretiosas, venit ad regem Salomonem, et locuta est ei universa quæ habebat in corde suo.
1KI 10:3 Et docuit eam Salomon omnia verba quæ proposuerat: non fuit sermo qui regem posset latere, et non responderet ei.
1KI 10:4 Videns autem regina Saba omnem sapientiam Salomonis, et domum quam ædificaverat,
1KI 10:5 et cibos mensæ ejus, et habitacula servorum, et ordines ministrantium, vestesque eorum, et pincernas, et holocausta quæ offerebat in domo Domini: non habebat ultra spiritum.
1KI 10:6 Dixitque ad regem: Verus est sermo quem audivi in terra mea
1KI 10:7 super sermonibus tuis, et super sapientia tua: et non credebam narrantibus mihi, donec ipsa veni, et vidi oculis meis, et probavi quod media pars mihi nuntiata non fuerit: major est sapientia et opera tua, quam rumor quem audivi.
1KI 10:8 Beati viri tui, et beati servi tui, qui stant coram te semper, et audiunt sapientiam tuam.
1KI 10:9 Sit Dominus Deus tuus benedictus, cui complacuisti, et posuit te super thronum Israël, eo quod dilexerit Dominus Israël in sempiternum, et constituit te regem ut faceres judicium et justitiam.
1KI 10:10 Dedit ergo regi centum viginti talenta auri, et aromata multa nimis, et gemmas pretiosas: non sunt allata ultra aromata tam multa, quam ea quæ dedit regina Saba regi Salomoni.
1KI 10:11 (Sed et classis Hiram, quæ portabat aurum de Ophir, attulit ex Ophir ligna thyina multa nimis, et gemmas pretiosas.
1KI 10:12 Fecitque rex de lignis thyinis fulcra domus Domini et domus regiæ, et citharas lyrasque cantoribus: non sunt allata hujuscemodi ligna thyina, neque visa usque in præsentem diem.)
1KI 10:13 Rex autem Salomon dedit reginæ Saba omnia quæ voluit et petivit ab eo, exceptis his quæ ultro obtulerat ei munere regio. Quæ reversa est, et abiit in terram suam cum servis suis.
1KI 10:14 Erat autem pondus auri quod afferebatur Salomoni per annos singulos, sexcentorum sexaginta sex talentorum auri,
1KI 10:15 excepto eo quod afferebant viri qui super vectigalia erant, et negotiatores, universique scruta vendentes, et omnes reges Arabiæ, ducesque terræ.
1KI 10:16 Fecit quoque rex Salomon ducenta scuta de auro purissimo: sexcentos auri siclos dedit in laminas scuti unius.
1KI 10:17 Et trecentas peltas ex auro probato: trecentæ minæ auri unam peltam vestiebant: posuitque eas rex in domo saltus Libani.
1KI 10:18 Fecit etiam rex Salomon thronum de ebore grandem: et vestivit eum auro fulvo nimis,
1KI 10:19 qui habebat sex gradus: et summitas throni rotunda erat in parte posteriori: et duæ manus hinc atque inde tenentes sedile: et duo leones stabant juxta manus singulas.
1KI 10:20 Et duodecim leunculi stantes super sex gradus hinc atque inde: non est factum tale opus in universis regnis.
1KI 10:21 Sed et omnia vasa quibus potabat rex Salomon, erant aurea: et universa supellex domus saltus Libani de auro purissimo: non erat argentum, nec alicujus pretii putabatur in diebus Salomonis,
1KI 10:22 quia classis regis per mare cum classe Hiram semel per tres annos ibat in Tharsis, deferens inde aurum, et argentum, et dentes elephantorum, et simias, et pavos.
1KI 10:23 Magnificatus est ergo rex Salomon super omnes reges terræ divitiis et sapientia.
1KI 10:24 Et universa terra desiderabat vultum Salomonis, ut audiret sapientiam ejus, quam dederat Deus in corde ejus.
1KI 10:25 Et singuli deferebant ei munera, vasa argentea et aurea, vestes et arma bellica, aromata quoque, et equos et mulos per annos singulos.
1KI 10:26 Congregavitque Salomon currus et equites, et facti sunt ei mille quadringenti currus, et duodecim millia equitum: et disposuit eos per civitates munitas, et cum rege in Jerusalem.
1KI 10:27 Fecitque ut tanta esset abundantia argenti in Jerusalem, quanta et lapidum: et cedrorum præbuit multitudinem quasi sycomoros quæ nascuntur in campestribus.
1KI 10:28 Et educebantur equi Salomoni de Ægypto, et de Coa. Negotiatores enim regis emebant de Coa, et statuto pretio perducebant.
1KI 10:29 Egrediebatur autem quadriga ex Ægypto sexcentis siclis argenti, et equus centum quinquaginta. Atque in hunc modum cuncti reges Hethæorum et Syriæ equos venundabant.
1KI 11:1 Rex autem Salomon adamavit mulieres alienigenas multas, filiam quoque Pharaonis, et Moabitidas, et Ammonitidas, Idumæas, et Sidonias, et Hethæas:
1KI 11:2 de gentibus super quibus dixit Dominus filiis Israël: Non ingrediemini ad eas, neque de illis ingredientur ad vestras: certissime enim avertent corda vestra ut sequamini deos earum. His itaque copulatus est Salomon ardentissimo amore.
1KI 11:3 Fueruntque ei uxores quasi reginæ septingentæ, et concubinæ trecentæ: et averterunt mulieres cor ejus.
1KI 11:4 Cumque jam esset senex, depravatum est cor ejus per mulieres, ut sequeretur deos alienos: nec erat cor ejus perfectum cum Domino Deo suo, sicut cor David patris ejus.
1KI 11:5 Sed colebat Salomon Astarthen deam Sidoniorum, et Moloch idolum Ammonitarum.
1KI 11:6 Fecitque Salomon quod non placuerat coram Domino, et non adimplevit ut sequeretur Dominum sicut David pater ejus.
1KI 11:7 Tunc ædificavit Salomon fanum Chamos idolo Moab in monte qui est contra Jerusalem, et Moloch idolo filiorum Ammon.
1KI 11:8 Atque in hunc modum fecit universis uxoribus suis alienigenis, quæ adolebant thura, et immolabant diis suis.
1KI 11:9 Igitur iratus est Dominus Salomoni, quod aversa esset mens ejus a Domino Deo Israël, qui apparuerat ei secundo,
1KI 11:10 et præceperat de verbo hoc ne sequeretur deos alienos: et non custodivit quæ mandavit ei Dominus.
1KI 11:11 Dixit itaque Dominus Salomoni: Quia habuisti hoc apud te, et non custodisti pactum meum, et præcepta mea quæ mandavi tibi, disrumpens scindam regnum tuum, et dabo illud servo tuo.
1KI 11:12 Verumtamen in diebus tuis non faciam propter David patrem tuum: de manu filii tui scindam illud,
1KI 11:13 nec totum regnum auferam, sed tribum unam dabo filio tuo propter David servum meum, et Jerusalem, quam elegi.
1KI 11:14 Suscitavit autem Dominus adversarium Salomoni Adad Idumæum de semine regio, qui erat in Edom.
1KI 11:15 Cum enim esset David in Idumæa, et ascendisset Joab princeps militiæ ad sepeliendum eos qui fuerant interfecti, et occidisset omnem masculinum in Idumæa
1KI 11:16 (sex enim mensibus ibi moratus est Joab, et omnis Israël, donec interimeret omne masculinum in Idumæa),
1KI 11:17 fugit Adad ipse, et viri Idumæi de servis patris ejus cum eo, ut ingrederetur Ægyptum: erat autem Adad puer parvulus.
1KI 11:18 Cumque surrexissent de Madian, venerunt in Pharan, tuleruntque secum viros de Pharan, et introierunt Ægyptum ad Pharaonem regem Ægypti: qui dedit ei domum, et cibos constituit, et terram delegavit.
1KI 11:19 Et invenit Adad gratiam coram Pharaone valde, in tantum ut daret ei uxorem sororem uxoris suæ germanam Taphnes reginæ.
1KI 11:20 Genuitque ei soror Taphnes Genubath filium, et nutrivit eum Taphnes in domo Pharaonis: eratque Genubath habitans apud Pharaonem cum filiis ejus.
1KI 11:21 Cumque audisset Adad in Ægypto dormisse David cum patribus suis, et mortuum esse Joab principem militiæ, dixit Pharaoni: Dimitte me, ut vadam in terram meam.
1KI 11:22 Dixitque ei Pharao: Qua enim re apud me indiges, ut quæras ire ad terram tuam? At ille respondit: Nulla: sed obsecro te ut dimittas me.
1KI 11:23 Suscitavit quoque ei Deus adversarium Razon filium Eliada, qui fugerat Adarezer regem Soba dominum suum:
1KI 11:24 et congregavit contra eum viros, et factus est princeps latronum cum interficeret eos David: abieruntque Damascum, et habitaverunt ibi, et constituerunt eum regem in Damasco:
1KI 11:25 eratque adversarius Israëli cunctis diebus Salomonis: et hoc est malum Adad, et odium contra Israël: regnavitque in Syria.
1KI 11:26 Jeroboam quoque filius Nabat, Ephrathæus, de Sareda, servus Salomonis, cujus mater erat nomine Sarva, mulier vidua, levavit manum contra regem.
1KI 11:27 Et hæc est causa rebellionis adversus eum, quia Salomon ædificavit Mello, et coæquavit voraginem civitatis David patris sui.
1KI 11:28 Erat autem Jeroboam vir fortis et potens: vidensque Salomon adolescentem bonæ indolis et industrium, constituerat eum præfectum super tributa universæ domus Joseph.
1KI 11:29 Factum est igitur in tempore illo, ut Jeroboam egrederetur de Jerusalem, et inveniret eum Ahias Silonites propheta in via, opertus pallio novo: erant autem duo tantum in agro.
1KI 11:30 Apprehendensque Ahias pallium suum novum quo coopertus erat, scidit in duodecim partes.
1KI 11:31 Et ait ad Jeroboam: Tolle tibi decem scissuras: hæc enim dicit Dominus Deus Israël: Ecce ego scindam regnum de manu Salomonis, et dabo tibi decem tribus.
1KI 11:32 Porro una tribus remanebit ei propter servum meum David, et Jerusalem civitatem, quam elegi ex omnibus tribubus Israël:
1KI 11:33 eo quod dereliquerit me, et adoraverit Astarthen deam Sidoniorum, et Chamos deum Moab, et Moloch deum filiorum Ammon: et non ambulaverit in viis meis, ut faceret justitiam coram me, et præcepta mea et judicia, sicut David pater ejus.
1KI 11:34 Nec auferam omne regnum de manu ejus, sed ducem ponam eum cunctis diebus vitæ suæ, propter David servum meum quem elegi, qui custodivit mandata mea et præcepta mea.
1KI 11:35 Auferam autem regnum de manu filii ejus, et dabo tibi decem tribus:
1KI 11:36 filio autem ejus dabo tribum unam, ut remaneat lucerna David servo meo cunctis diebus coram me in Jerusalem civitate, quam elegi ut esset nomen meum ibi.
1KI 11:37 Te autem assumam, et regnabis super omnia quæ desiderat anima tua, erisque rex super Israël.
1KI 11:38 Si igitur audieris omnia quæ præcepero tibi, et ambulaveris in viis meis, et feceris quod rectum est coram me, custodiens mandata mea et præcepta mea, sicut fecit David servus meus: ero tecum, et ædificabo tibi domum fidelem, quomodo ædificavi David domum: et tradam tibi Israël:
1KI 11:39 et affligam semen David super hoc, verumtamen non cunctis diebus.
1KI 11:40 Voluit ergo Salomon interficere Jeroboam: qui surrexit, et aufugit in Ægyptum ad Sesac regem Ægypti, et fuit in Ægypto usque ad mortem Salomonis.
1KI 11:41 Reliquum autem verborum Salomonis, et omnia quæ fecit, et sapientia ejus, ecce universa scripta sunt in libro verborum dierum Salomonis.
1KI 11:42 Dies autem quos regnavit Salomon in Jerusalem super omnem Israël, quadraginta anni sunt.
1KI 11:43 Dormivitque Salomon cum patribus suis, et sepultus est in civitate David patris sui: regnavitque Roboam filius ejus pro eo.
1KI 12:1 Venit autem Roboam in Sichem: illuc enim congregatus erat omnis Israël ad constituendum eum regem.
1KI 12:2 At vero Jeroboam filius Nabat, cum adhuc esset in Ægypto profugus a facie regis Salomonis, audita morte ejus, reversus est de Ægypto.
1KI 12:3 Miseruntque et vocaverunt eum: venit ergo Jeroboam, et omnis multitudo Israël, et locuti sunt ad Roboam, dicentes:
1KI 12:4 Pater tuus durissimum jugum imposuit nobis: tu itaque nunc imminue paululum de imperio patris tui durissimo, et de jugo gravissimo quod imposuit nobis, et serviemus tibi.
1KI 12:5 Qui ait eis: Ite usque ad tertium diem, et revertimini ad me. Cumque abiisset populus,
1KI 12:6 iniit consilium rex Roboam cum senioribus qui assistebant coram Salomone patre ejus cum adhuc viveret, et ait: Quod datis mihi consilium, ut respondeam populo huic?
1KI 12:7 Qui dixerunt ei: Si hodie obedieris populo huic, et servieris, et petitioni eorum cesseris, locutusque fueris ad eos verba lenia, erunt tibi servi cunctis diebus.
1KI 12:8 Qui dereliquit consilium senum, quod dederant ei, et adhibuit adolescentes, qui nutriti fuerant cum eo, et assistebant illi,
1KI 12:9 dixitque ad eos: Quod mihi datis consilium, ut respondeam populo huic, qui dixerunt mihi: Levius fac jugum quod imposuit pater tuus super nos?
1KI 12:10 Et dixerunt ei juvenes qui nutriti fuerant cum eo: Sic loqueris populo huic, qui locuti sunt ad te, dicentes: Pater tuus aggravavit jugum nostrum: tu releva nos. Sic loqueris ad eos: Minimus digitus meus grossior est dorso patris mei.
1KI 12:11 Et nunc pater meus posuit super vos jugum grave, ego autem addam super jugum vestrum: pater meus cecidit vos flagellis, ego autem cædam vos scorpionibus.
1KI 12:12 Venit ergo Jeroboam et omnis populus ad Roboam die tertia, sicut locutus fuerat rex, dicens: Revertimini ad me die tertia.
1KI 12:13 Responditque rex populo dura, derelicto consilio seniorum quod ei dederant,
1KI 12:14 et locutus est eis secundum consilium juvenum, dicens: Pater meus aggravavit jugum vestrum, ego autem addam jugo vestro: pater meus cecidit vos flagellis, ego autem cædam vos scorpionibus.
1KI 12:15 Et non acquievit rex populo: quoniam aversatus fuerat eum Dominus, ut suscitaret verbum suum quod locutus fuerat in manu Ahiæ Silonitæ, ad Jeroboam filium Nabat.
1KI 12:16 Videns itaque populus quod noluisset eos audire rex, respondit ei dicens: Quæ nobis pars in David? vel quæ hæreditas in filio Isai? vade in tabernacula tua, Israël: nunc vide domum tuam, David. Et abiit Israël in tabernacula sua.
1KI 12:17 Super filios autem Israël, quicumque habitabant in civitatibus Juda, regnavit Roboam.
1KI 12:18 Misit ergo rex Roboam Aduram, qui erat super tributa: et lapidavit eum omnis Israël, et mortuus est. Porro rex Roboam festinus ascendit currum, et fugit in Jerusalem:
1KI 12:19 recessitque Israël a domo David usque in præsentem diem.
1KI 12:20 Factum est autem cum audisset omnis Israël quod reversus esset Jeroboam, miserunt, et vocaverunt eum congregato cœtu, et constituerunt eum regem super omnem Israël: nec secutus est quisquam domum David præter tribum Juda solam.
1KI 12:21 Venit autem Roboam Jerusalem, et congregavit universam domum Juda, et tribum Benjamin, centum octoginta millia electorum virorum bellatorum, ut pugnarent contra domum Israël, et reducerent regnum Roboam filio Salomonis.
1KI 12:22 Factus est autem sermo Domini ad Semeiam virum Dei, dicens:
1KI 12:23 Loquere ad Roboam filium Salomonis regem Juda, et ad omnem domum Juda, et Benjamin, et reliquos de populo, dicens:
1KI 12:24 Hæc dicit Dominus: Non ascendetis, neque bellabitis contra fratres vestros filios Israël: revertatur vir in domum suam: a me enim factum est verbum hoc. Audierunt sermonem Domini, et reversi sunt de itinere, sicut eis præceperat Dominus.
1KI 12:25 Ædificavit autem Jeroboam Sichem in monte Ephraim, et habitavit ibi: et egressus inde ædificavit Phanuel.
1KI 12:26 Dixitque Jeroboam in corde suo: Nunc revertetur regnum ad domum David,
1KI 12:27 si ascenderit populus iste ut faciat sacrificia in domo Domini in Jerusalem: et convertetur cor populi hujus ad dominum suum Roboam regem Juda, interficientque me, et revertentur ad eum.
1KI 12:28 Et excogitato consilio fecit duos vitulos aureos, et dixit eis: Nolite ultra ascendere in Jerusalem: ecce dii tui Israël, qui te eduxerunt de terra Ægypti.
1KI 12:29 Posuitque unum in Bethel, et alterum in Dan:
1KI 12:30 et factum est verbum hoc in peccatum: ibat enim populus ad adorandum vitulum usque in Dan.
1KI 12:31 Et fecit fana in excelsis, et sacerdotes de extremis populi, qui non erant de filiis Levi.
1KI 12:32 Constituitque diem solemnem in mense octavo, quintadecima die mensis, in similitudinem solemnitatis quæ celebrabatur in Juda. Et ascendens altare, similiter fecit in Bethel, ut immolaret vitulis quos fabricatus fuerat: constituitque in Bethel sacerdotes excelsorum quæ fecerat.
1KI 12:33 Et ascendit super altare quod exstruxerat in Bethel, quintadecima die mensis octavi, quem finxerat de corde suo: et fecit solemnitatem filiis Israël, et ascendit super altare, ut adoleret incensum.
1KI 13:1 Et ecce vir Dei venit de Juda in sermone Domini in Bethel, Jeroboam stante super altare, et thus jaciente.
1KI 13:2 Et exclamavit contra altare in sermone Domini, et ait: Altare, altare, hæc dicit Dominus: Ecce filius nascetur domui David, Josias nomine, et immolabit super te sacerdotes excelsorum, qui nunc in te thura succendunt: et ossa hominum super te incendet.
1KI 13:3 Deditque in illa die signum, dicens: Hoc erit signum quod locutus est Dominus: ecce altare scindetur, et effundetur cinis qui in eo est.
1KI 13:4 Cumque audisset rex sermonem hominis Dei quem inclamaverat contra altare in Bethel, extendit manum suam de altari, dicens: Apprehendite eum. Et exaruit manus ejus quam extenderat contra eum, nec valuit retrahere eam ad se.
1KI 13:5 Altare quoque scissum est, et effusus est cinis de altari, juxta signum quod prædixerat vir Dei in sermone Domini.
1KI 13:6 Et ait rex ad virum Dei: Deprecare faciem Domini Dei tui, et ora pro me, ut restituatur manus mea mihi. Oravitque vir Dei faciem Domini, et reversa est manus regis ad eum, et facta est sicut prius fuerat.
1KI 13:7 Locutus est autem rex ad virum Dei: Veni mecum domum ut prandeas, et dabo tibi munera.
1KI 13:8 Responditque vir Dei ad regem: Si dederis mihi mediam partem domus tuæ, non veniam tecum, nec comedam panem, neque bibam aquam in loco isto:
1KI 13:9 sic enim mandatum est mihi in sermone Domini præcipientis: Non comedes panem, neque bibes aquam, nec reverteris per viam qua venisti.
1KI 13:10 Abiit ergo per aliam viam, et non est reversus per iter quo venerat in Bethel.
1KI 13:11 Prophetes autem quidam senex habitabat in Bethel: ad quem venerunt filii sui, et narraverunt ei omnia opera quæ fecerat vir Dei illa die in Bethel: et verba quæ locutus fuerat ad regem, narraverunt patri suo.
1KI 13:12 Et dixit eis pater eorum: Per quam viam abiit? Ostenderunt ei filii sui viam per quam abierat vir Dei, qui venerat de Juda.
1KI 13:13 Et ait filiis suis: Sternite mihi asinum. Qui cum stravissent, ascendit,
1KI 13:14 et abiit post virum Dei, et invenit eum sedentem subtus terebinthum: et ait illi: Tune es vir Dei qui venisti de Juda? Respondit ille: Ego sum.
1KI 13:15 Dixitque ad eum: Veni mecum domum, ut comedas panem.
1KI 13:16 Qui ait: Non possum reverti, neque venire tecum: nec comedam panem, neque bibam aquam in loco isto,
1KI 13:17 quia locutus est Dominus ad me in sermone Domini, dicens: Non comedes panem, et non bibes aquam ibi, nec reverteris per viam qua ieris.
1KI 13:18 Qui ait illi: Et ego propheta sum similis tui: et angelus locutus est mihi in sermone Domini, dicens: Reduc eum tecum in domum tuam, ut comedat panem, et bibat aquam. Fefellit eum,
1KI 13:19 et reduxit secum: comedit ergo panem in domo ejus, et bibit aquam.
1KI 13:20 Cumque sederent ad mensam, factus est sermo Domini ad prophetam qui reduxerat eum.
1KI 13:21 Et exclamavit ad virum Dei qui venerat de Juda, dicens: Hæc dicit Dominus: Quia non obediens fuisti ori Domini, et non custodisti mandatum quod præcepit tibi Dominus Deus tuus,
1KI 13:22 et reversus es, et comedisti panem, et bibisti aquam in loco in quo præcepit tibi ne comederes panem neque biberes aquam, non inferetur cadaver tuum in sepulchrum patrum tuorum.
1KI 13:23 Cumque comedisset et bibisset, stravit asinum suum prophetæ quem reduxerat.
1KI 13:24 Qui cum abiisset, invenit eum leo in via, et occidit, et erat cadaver ejus projectum in itinere: asinus autem stabat juxta illum, et leo stabat juxta cadaver.
1KI 13:25 Et ecce viri transeuntes viderunt cadaver projectum in via, et leonem stantem juxta cadaver. Et venerunt, et divulgaverunt in civitate in qua prophetes ille senex habitabat.
1KI 13:26 Quod cum audisset propheta ille qui reduxerat eum, ait: Vir Dei est, qui inobediens fuit ori Domini, et tradidit eum Dominus leoni, et confregit eum, et occidit juxta verbum Domini quod locutus est ei.
1KI 13:27 Dixitque ad filios suos: Sternite mihi asinum. Qui cum stravissent,
1KI 13:28 et ille abiisset, invenit cadaver ejus projectum in via, et asinum et leonem stantes juxta cadaver: non comedit leo de cadavere, nec læsit asinum.
1KI 13:29 Tulit ergo prophetes cadaver viri Dei, et posuit illud super asinum, et reversus intulit in civitatem prophetæ senis ut plangeret eum.
1KI 13:30 Et posuit cadaver ejus in sepulchro suo, et planxerunt eum: Heu, heu mi frater !
1KI 13:31 Cumque planxissent eum, dixit ad filios suos: Cum mortuus fuero, sepelite me in sepulchro in quo vir Dei sepultus est: juxta ossa ejus ponite ossa mea.
1KI 13:32 Profecto enim veniet sermo quem prædixit in sermone Domini contra altare quod est in Bethel, et contra omnia fana excelsorum quæ sunt in urbibus Samariæ.
1KI 13:33 Post verba hæc non est reversus Jeroboam de via sua pessima, sed e contrario fecit de novissimis populi sacerdotes excelsorum: quicumque volebat, implebat manum suam, et fiebat sacerdos excelsorum.
1KI 13:34 Et propter hanc causam peccavit domus Jeroboam, et eversa est, et deleta de superficie terræ.
1KI 14:1 In tempore illo ægrotavit Abia filius Jeroboam.
1KI 14:2 Dixitque Jeroboam uxori suæ: Surge, et commuta habitum, ne cognoscaris quod sis uxor Jeroboam, et vade in Silo, ubi est Ahias propheta, qui locutus est mihi quod regnaturus essem super populum hunc.
1KI 14:3 Tolle quoque in manu tua decem panes, et crustulam, et vas mellis, et vade ad illum: ipse enim indicabit tibi quid eventurum sit puero huic.
1KI 14:4 Fecit ut dixerat, uxor Jeroboam: et consurgens abiit in Silo, et venit in domum Ahiæ: at ille non poterat videre, quia caligaverant oculi ejus præ senectute.
1KI 14:5 Dixit autem Dominus ad Ahiam: Ecce uxor Jeroboam ingreditur ut consulat te super filio suo qui ægrotat: hæc et hæc loqueris ei. Cum ergo illa intraret, et dissimularet se esse quæ erat,
1KI 14:6 audivit Ahias sonitum pedum ejus introëuntis per ostium, et ait: Ingredere, uxor Jeroboam: quare aliam te esse simulas? ego autem missus sum ad te durus nuntius.
1KI 14:7 Vade, et dic Jeroboam: Hæc dicit Dominus Deus Israël: Quia exaltavi te de medio populi, et dedi te ducem super populum meum Israël,
1KI 14:8 et scidi regnum domus David, et dedi illud tibi, et non fuisti sicut servus meus David, qui custodivit mandata mea, et secutus est me in toto corde suo, faciens quod placitum esset in conspectu meo:
1KI 14:9 sed operatus es mala super omnes qui fuerunt ante te, et fecisti tibi deos alienos et conflatiles, ut me ad iracundiam provocares, me autem projecisti post corpus tuum:
1KI 14:10 idcirco ecce ego inducam mala super domum Jeroboam, et percutiam de Jeroboam mingentem ad parietem, et clausum, et novissimum in Israël: et mundabo reliquias domus Jeroboam, sicut mundari solet fimus usque ad purum.
1KI 14:11 Qui mortui fuerint de Jeroboam in civitate, comedent eos canes: qui autem mortui fuerint in agro, vorabunt eos aves cæli: quia Dominus locutus est.
1KI 14:12 Tu igitur surge, et vade in domum tuam: et in ipso introitu pedum tuorum in urbem, morietur puer,
1KI 14:13 et planget eum omnis Israël, et sepeliet: iste enim solus inferetur de Jeroboam in sepulchrum, quia inventus est super eo sermo bonus a Domino Deo Israël in domo Jeroboam.
1KI 14:14 Constituet autem sibi Dominus regem super Israël, qui percutiet domum Jeroboam in hac die, et in hoc tempore:
1KI 14:15 et percutiet Dominus Deus Israël, sicut moveri solet arundo in aqua: et evellet Israël de terra bona hac, quam dedit patribus eorum, et ventilabit eos trans flumen: quia fecerunt sibi lucos, ut irritarent Dominum.
1KI 14:16 Et tradet Dominus Israël propter peccata Jeroboam, qui peccavit, et peccare fecit Israël.
1KI 14:17 Surrexit itaque uxor Jeroboam, et abiit, et venit in Thersa: cumque illa ingrederetur limen domus, puer mortuus est,
1KI 14:18 et sepelierunt eum. Et planxit eum omnis Israël juxta sermonem Domini, quem locutus est in manu servi sui Ahiæ prophetæ.
1KI 14:19 Reliqua autem verborum Jeroboam, quomodo pugnaverit, et quomodo regnaverit, ecce scripta sunt in libro verborum dierum regum Israël.
1KI 14:20 Dies autem quibus regnavit Jeroboam, viginti duo anni sunt: et dormivit cum patribus suis, regnavitque Nadab filius ejus pro eo.
1KI 14:21 Porro Roboam filius Salomonis regnavit in Juda. Quadraginta et unius anni erat Roboam cum regnare cœpisset: decem et septem annos regnavit in Jerusalem civitate, quam elegit Dominus ut poneret nomen suum ibi, ex omnibus tribubus Israël. Nomen autem matris ejus Naama Ammanitis.
1KI 14:22 Et fecit Judas malum coram Domino, et irritaverunt eum super omnibus quæ fecerant patres eorum in peccatis suis quæ peccaverunt.
1KI 14:23 Ædificaverunt enim et ipsi sibi aras, et statuas, et lucos super omnem collem excelsum, et subter omnem arborem frondosam:
1KI 14:24 sed et effeminati fuerunt in terra, feceruntque omnes abominationes gentium quas attrivit Dominus ante faciem filiorum Israël.
1KI 14:25 In quinto autem anno regni Roboam, ascendit Sesac rex Ægypti in Jerusalem,
1KI 14:26 et tulit thesauros domus Domini, et thesauros regios, et universa diripuit: scuta quoque aurea, quæ fecerat Salomon:
1KI 14:27 pro quibus fecit rex Roboam scuta ærea, et tradidit ea in manum ducum scutariorum, et eorum qui excubabant ante ostium domus regis.
1KI 14:28 Cumque ingrederetur rex in domum Domini, portabant ea qui præeundi habebant officium: et postea reportabant ad armamentarium scutariorum.
1KI 14:29 Reliqua autem sermonum Roboam, et omnia quæ fecit, ecce scripta sunt in libro sermonum dierum regum Juda.
1KI 14:30 Fuitque bellum inter Roboam et Jeroboam cunctis diebus.
1KI 14:31 Dormivitque Roboam cum patribus suis, et sepultus est cum eis in civitate David: nomen autem matris ejus Naama Ammanitis: et regnavit Abiam filius ejus pro eo.
1KI 15:1 Igitur in octavodecimo anno regni Jeroboam filii Nabat, regnavit Abiam super Judam.
1KI 15:2 Tribus annis regnavit in Jerusalem: nomen matris ejus Maacha filia Abessalom.
1KI 15:3 Ambulavitque in omnibus peccatis patris sui, quæ fecerat ante eum: nec erat cor ejus perfectum cum Domino Deo suo, sicut cor David patris ejus.
1KI 15:4 Sed propter David dedit ei Dominus Deus suus lucernam in Jerusalem, ut suscitaret filium ejus post eum, et statueret Jerusalem:
1KI 15:5 eo quod fecisset David rectum in oculis Domini, et non declinasset ab omnibus quæ præceperat ei cunctis diebus vitæ suæ, excepto sermone Uriæ Hethæi.
1KI 15:6 Attamen bellum fuit inter Roboam et Jeroboam omni tempore vitæ ejus.
1KI 15:7 Reliqua autem sermonum Abiam, et omnia quæ fecit, nonne hæc scripta sunt in libro verborum dierum regum Juda? Fuitque prælium inter Abiam et inter Jeroboam.
1KI 15:8 Et dormivit Abiam cum patribus suis, et sepelierunt eum in civitate David, regnavitque Asa filius ejus pro eo.
1KI 15:9 In anno ergo vigesimo Jeroboam regis Israël regnavit Asa rex Juda,
1KI 15:10 et quadraginta et uno anno regnavit in Jerusalem. Nomen matris ejus Maacha filia Abessalom.
1KI 15:11 Et fecit Asa rectum ante conspectum Domini, sicut David pater ejus:
1KI 15:12 et abstulit effeminatos de terra, purgavitque universas sordes idolorum quæ fecerant patres ejus.
1KI 15:13 Insuper et Maacham matrem suam amovit, ne esset princeps in sacris Priapi, et in luco ejus quem consecraverat: subvertitque specum ejus, et confregit simulacrum turpissimum, et combussit in torrente Cedron:
1KI 15:14 excelsa autem non abstulit. Verumtamen cor Asa perfectum erat cum Domino cunctis diebus suis:
1KI 15:15 et intulit ea quæ sanctificaverat pater suus, et voverat, in domum Domini, argentum, et aurum, et vasa.
1KI 15:16 Bellum autem erat inter Asa, et Baasa regem Israël cunctis diebus eorum.
1KI 15:17 Ascendit quoque Baasa rex Israël in Judam, et ædificavit Rama, ut non posset quispiam egredi vel ingredi de parte Asa regis Juda.
1KI 15:18 Tollens itaque Asa omne argentum et aurum quod remanserat in thesauris domus Domini, et in thesauris domus regiæ, et dedit illud in manus servorum suorum: et misit ad Benadad filium Tabremon filii Hezion, regem Syriæ, qui habitabat in Damasco, dicens:
1KI 15:19 Fœdus est inter me et te, et inter patrem meum et patrem tuum: ideo misi tibi munera, argentum et aurum: et peto ut venias, et irritum facias fœdus quod habes cum Baasa rege Israël, et recedat a me.
1KI 15:20 Acquiescens Benadad regi Asa, misit principes exercitus sui in civitates Israël, et percusserunt Ahion, et Dan, et Abeldomum Maacha, et universam Cenneroth, omnem scilicet terram Nephthali.
1KI 15:21 Quod cum audisset Baasa, intermisit ædificare Rama, et reversus est in Thersa.
1KI 15:22 Rex autem Asa nuntium misit in omnem Judam, dicens: Nemo sit excusatus. Et tulerunt lapides de Rama, et ligna ejus, quibus ædificaverat Baasa, et exstruxit de eis rex Asa Gabaa Benjamin, et Maspha.
1KI 15:23 Reliqua autem omnium sermonum Asa, et universæ fortitudines ejus, et cuncta quæ fecit, et civitates quas exstruxit, nonne hæc scripta sunt in libro verborum dierum regum Juda? Verumtamen in tempore senectutis suæ doluit pedes.
1KI 15:24 Et dormivit cum patribus suis, et sepultus est cum eis in civitate David patris sui. Regnavitque Josaphat filius ejus pro eo.
1KI 15:25 Nadab vero filius Jeroboam regnavit super Israël anno secundo Asa regis Juda: regnavitque super Israël duobus annis.
1KI 15:26 Et fecit quod malum est in conspectu Domini, et ambulavit in viis patris sui, et in peccatis ejus quibus peccare fecit Israël.
1KI 15:27 Insidiatus est autem ei Baasa filius Ahiæ de domo Issachar, et percussit eum in Gebbethon, quæ est urbs Philisthinorum: siquidem Nadab et omnis Israël obsidebant Gebbethon.
1KI 15:28 Interfecit ergo illum Baasa in anno tertio Asa regis Juda, et regnavit pro eo.
1KI 15:29 Cumque regnasset, percussit omnem domum Jeroboam: non dimisit ne unam quidem animam de semine ejus donec deleret eum, juxta verbum Domini quod locutus fuerat in manu servi sui Ahiæ Silonitis,
1KI 15:30 propter peccata Jeroboam, quæ peccaverat, et quibus peccare fecerat Israël: et propter delictum quo irritaverat Dominum Deum Israël.
1KI 15:31 Reliqua autem sermonum Nadab, et omnia quæ operatus est, nonne hæc scripta sunt in libro verborum dierum regum Israël?
1KI 15:32 Fuitque bellum inter Asa, et Baasa regem Israël, cunctis diebus eorum.
1KI 15:33 Anno tertio Asa regis Juda, regnavit Baasa filius Ahiæ super omnem Israël in Thersa, viginti quatuor annis.
1KI 15:34 Et fecit malum coram Domino, ambulavitque in via Jeroboam, et in peccatis ejus quibus peccare fecit Israël.
1KI 16:1 Factus est autem sermo Domini ad Jehu filium Hanani contra Baasa, dicens:
1KI 16:2 Pro eo quod exaltavi te de pulvere, et posui te ducem super populum meum Israël, tu autem ambulasti in via Jeroboam, et peccare fecisti populum meum Israël, ut me irritares in peccatis eorum:
1KI 16:3 ecce ego demetam posteriora Baasa, et posteriora domus ejus, et faciam domum tuam sicut domum Jeroboam filii Nabat.
1KI 16:4 Qui mortuus fuerit de Baasa in civitate, comedent eum canes: et qui mortuus fuerit ex eo in regione, comedent eum volucres cæli.
1KI 16:5 Reliqua autem sermonum Baasa, et quæcumque fecit, et prælia ejus, nonne hæc scripta sunt in libro verborum dierum regum Israël?
1KI 16:6 Dormivit ergo Baasa cum patribus suis, sepultusque est in Thersa: et regnavit Ela filius ejus pro eo.
1KI 16:7 Cum autem in manu Jehu filii Hanani prophetæ verbum Domini factum esset contra Baasa, et contra domum ejus, et contra omne malum quod fecerat coram Domino, ad irritandum eum in operibus manuum suarum, ut fieret sicut domus Jeroboam: ob hanc causam occidit eum, hoc est, Jehu filium Hanani prophetam.
1KI 16:8 Anno vigesimo sexto Asa regis Juda, regnavit Ela filius Baasa super Israël in Thersa, duobus annis.
1KI 16:9 Et rebellavit contra eum servus suus Zambri, dux mediæ partis equitum: erat autem Ela in Thersa bibens, et temulentus in domo Arsa præfecti Thersa.
1KI 16:10 Irruens ergo Zambri, percussit et occidit eum, anno vigesimo septimo Asa regis Juda, et regnavit pro eo.
1KI 16:11 Cumque regnasset, et sedisset super solium ejus, percussit omnem domum Baasa, et non dereliquit ex ea mingentem ad parietem: et propinquos et amicos ejus.
1KI 16:12 Delevitque Zambri omnem domum Baasa, juxta verbum Domini quod locutus fuerat ad Baasa in manu Jehu prophetæ,
1KI 16:13 propter universa peccata Baasa, et peccata Ela filii ejus, qui peccaverunt, et peccare fecerunt Israël, provocantes Dominum Deum Israël in vanitatibus suis.
1KI 16:14 Reliqua autem sermonum Ela, et omnia quæ fecit, nonne hæc scripta sunt in libro verborum dierum regum Israël?
1KI 16:15 Anno vigesimo septimo Asa regis Juda, regnavit Zambri septem diebus in Thersa: porro exercitus obsidebat Gebbethon urbem Philisthinorum.
1KI 16:16 Cumque audisset rebellasse Zambri, et occidisse regem, fecit sibi regem omnis Israël Amri, qui erat princeps militiæ super Israël in die illa in castris.
1KI 16:17 Ascendit ergo Amri, et omnis Israël cum eo, de Gebbethon, et obsidebant Thersa.
1KI 16:18 Videns autem Zambri quod expugnanda esset civitas, ingressus est palatium, et succendit se cum domo regia: et mortuus est
1KI 16:19 in peccatis suis quæ peccaverat, faciens malum coram Domino, et ambulans in via Jeroboam, et in peccato ejus, quo fecit peccare Israël.
1KI 16:20 Reliqua autem sermonum Zambri, et insidiarum ejus, et tyrannidis, nonne hæc scripta sunt in libro verborum dierum regum Israël?
1KI 16:21 Tunc divisus est populus Israël in duas partes: media pars populi sequebatur Thebni filium Gineth, ut constitueret eum regem: et media pars Amri.
1KI 16:22 Prævaluit autem populus qui erat cum Amri, populo qui sequebatur Thebni filium Gineth: mortuusque est Thebni, et regnavit Amri.
1KI 16:23 Anno trigesimo primo Asa regis Juda, regnavit Amri super Israël, duodecim annis: in Thersa regnavit sex annis.
1KI 16:24 Emitque montem Samariæ a Somer duobus talentis argenti: et ædificavit eum, et vocavit nomen civitatis quam exstruxerat, nomine Semer domini montis, Samariam.
1KI 16:25 Fecit autem Amri malum in conspectu Domini, et operatus est nequiter, super omnes qui fuerunt ante eum.
1KI 16:26 Ambulavitque in omni via Jeroboam filii Nabat, et in peccatis ejus quibus peccare fecerat Israël, ut irritaret Dominum Deum Israël in vanitatibus suis.
1KI 16:27 Reliqua autem sermonum Amri, et prælia ejus quæ gessit, nonne hæc scripta sunt in libro verborum dierum regum Israël?
1KI 16:28 Dormivitque Amri cum patribus suis, et sepultus est in Samaria: regnavitque Achab filius ejus pro eo.
1KI 16:29 Achab vero filius Amri regnavit super Israël anno trigesimo octavo Asa regis Juda. Et regnavit Achab filius Amri super Israël in Samaria viginti et duobus annis.
1KI 16:30 Et fecit Achab filius Amri malum in conspectu Domini super omnes qui fuerunt ante eum.
1KI 16:31 Nec suffecit ei ut ambularet in peccatis Jeroboam filii Nabat: insuper duxit uxorem Jezabel filiam Ethbaal regis Sidoniorum. Et abiit, et servivit Baal, et adoravit eum.
1KI 16:32 Et posuit aram Baal in templo Baal, quod ædificaverat in Samaria,
1KI 16:33 et plantavit lucum: et addidit Achab in opere suo, irritans Dominum Deum Israël super omnes reges Israël qui fuerunt ante eum.
1KI 16:34 In diebus ejus ædificavit Hiel de Bethel Jericho: in Abiram primitivo suo fundavit eam, et in Segub novissimo suo posuit portas ejus, juxta verbum Domini quod locutus fuerat in manu Josue filii Nun.
1KI 17:1 Et dixit Elias Thesbites de habitatoribus Galaad ad Achab: Vivit Dominus Deus Israël, in cujus conspectu sto, si erit annis his ros et pluvia, nisi juxta oris mei verba.
1KI 17:2 Et factum est verbum Domini ad eum, dicens:
1KI 17:3 Recede hinc, et vade contra orientem, et abscondere in torrente Carith, qui est contra Jordanem,
1KI 17:4 et ibi de torrente bibes: corvisque præcepi ut pascant te ibi.
1KI 17:5 Abiit ergo, et fecit juxta verbum Domini: cumque abiisset, sedit in torrente Carith, qui est contra Jordanem.
1KI 17:6 Corvi quoque deferebant ei panem et carnes mane, similiter panem et carnes vesperi, et bibebat de torrente.
1KI 17:7 Post dies autem siccatus est torrens: non enim pluerat super terram.
1KI 17:8 Factus est ergo sermo Domini ad eum, dicens:
1KI 17:9 Surge, et vade in Sarephta Sidoniorum, et manebis ibi: præcepi enim ibi mulieri viduæ ut pascat te.
1KI 17:10 Surrexit, et abiit in Sarephta. Cumque venisset ad portam civitatis, apparuit ei mulier vidua colligens ligna, et vocavit eam, dixitque ei: Da mihi paululum aquæ in vase ut bibam.
1KI 17:11 Cumque illa pergeret ut afferret, clamavit post tergum ejus, dicens: Affer mihi, obsecro, et buccellam panis in manu tua.
1KI 17:12 Quæ respondit: Vivit Dominus Deus tuus, quia non habeo panem, nisi quantum pugillus capere potest farinæ in hydria, et paululum olei in lecytho: en colligo duo ligna ut ingrediar et faciam illum mihi et filio meo, ut comedamus, et moriamur.
1KI 17:13 Ad quam Elias ait: Noli timere, sed vade, et fac sicut dixisti: verumtamen mihi primum fac de ipsa farinula subcinericium panem parvulum, et affer ad me: tibi autem et filio tuo facies postea.
1KI 17:14 Hæc autem dicit Dominus Deus Israël: Hydria farinæ non deficiet, nec lecythus olei minuetur, usque ad diem in qua Dominus daturus est pluviam super faciem terræ.
1KI 17:15 Quæ abiit, et fecit juxta verbum Eliæ: et comedit ipse, et illa, et domus ejus: et ex illa die
1KI 17:16 hydria farinæ non defecit, et lecythus olei non est imminutus, juxta verbum Domini quod locutus fuerat in manu Eliæ.
1KI 17:17 Factum est autem post hæc, ægrotavit filius mulieris matrisfamilias, et erat languor fortissimus, ita ut non remaneret in eo halitus.
1KI 17:18 Dixit ergo ad Eliam: Quid mihi et tibi, vir Dei? ingressus es ad me, ut rememorarentur iniquitates meæ, et interficeres filium meum?
1KI 17:19 Et ait ad eam Elias: Da mihi filium tuum. Tulitque eum de sinu ejus, et portavit in cœnaculum ubi ipse manebat, et posuit super lectulum suum.
1KI 17:20 Et clamavit ad Dominum, et dixit: Domine Deus meus, etiam ne viduam apud quam ego utcumque sustentor, afflixisti ut interficeres filium ejus?
1KI 17:21 Et expandit se, atque mensus est super puerum tribus vicibus, et clamavit ad Dominum, et ait: Domine Deus meus, revertatur, obsecro, anima pueri hujus in viscera ejus.
1KI 17:22 Et exaudivit Dominus vocem Eliæ: et reversa est anima pueri intra eum, et revixit.
1KI 17:23 Tulitque Elias puerum, et deposuit eum de cœnaculo in inferiorem domum, et tradidit matri suæ, et ait illi: En vivit filius tuus.
1KI 17:24 Dixitque mulier ad Eliam: Nunc in isto cognovi quoniam vir Dei es tu, et verbum Domini in ore tuo verum est.
1KI 18:1 Post dies multos factum est verbum Domini ad Eliam, in anno tertio, dicens: Vade, et ostende te Achab, ut dem pluviam super faciem terræ.
1KI 18:2 Ivit ergo Elias, ut ostenderet se Achab: erat autem fames vehemens in Samaria.
1KI 18:3 Vocavitque Achab Abdiam dispensatorem domus suæ: Abdias autem timebat Dominum valde.
1KI 18:4 Nam cum interficeret Jezabel prophetas Domini, tulit ille centum prophetas, et abscondit eos quinquagenos et quinquagenos in speluncis, et pavit eos pane et aqua.
1KI 18:5 Dixit ergo Achab ad Abdiam: Vade in terram ad universos fontes aquarum, et in cunctas valles, si forte possimus invenire herbam, et salvare equos et mulos, et non penitus jumenta intereant.
1KI 18:6 Diviseruntque sibi regiones ut circuirent eas: Achab ibat per viam unam, et Abdias per viam alteram seorsum.
1KI 18:7 Cumque esset Abdias in via, Elias occurrit ei: qui cum cognovisset eum, cecidit super faciem suam, et ait: Num tu es, domine mi, Elias?
1KI 18:8 Cui ille respondit: Ego. Vade, et dic domino tuo: Adest Elias.
1KI 18:9 Et ille: Quid peccavi, inquit, quoniam tradis me servum tuum in manu Achab, ut interficiat me?
1KI 18:10 Vivit Dominus Deus tuus, quia non est gens aut regnum quo non miserit dominus meus te requirens: et respondentibus cunctis: Non est hic: adjuravit regna singula et gentes, eo quod minime reperireris.
1KI 18:11 Et nunc tu dicis mihi: Vade, et dic domino tuo: Adest Elias.
1KI 18:12 Cumque recessero a te, spiritus Domini asportabit te in locum quem ego ignoro: et ingressus nuntiabo Achab, et non inveniens te, interficiet me: servus autem tuus timet Dominum ab infantia sua.
1KI 18:13 Numquid non indicatum est tibi domino meo quid fecerim cum interficeret Jezabel prophetas Domini, quod absconderim de prophetis Domini centum viros, quinquagenos et quinquagenos, in speluncis, et paverim eos pane et aqua?
1KI 18:14 et nunc tu dicis: Vade, et dic domino tuo: Adest Elias: ut interficiat me?
1KI 18:15 Et dixit Elias: Vivit Dominus exercituum, ante cujus vultum sto, quia hodie apparebo ei.
1KI 18:16 Abiit ergo Abdias in occursum Achab, et indicavit ei: venitque Achab in occursum Eliæ.
1KI 18:17 Et cum vidisset eum, ait: Tune es ille, qui conturbas Israël?
1KI 18:18 Et ille ait: Non ego turbavi Israël, sed tu, et domus patris tui, qui dereliquistis mandata Domini, et secuti estis Baalim.
1KI 18:19 Verumtamen nunc mitte, et congrega ad me universum Israël in monte Carmeli, et prophetas Baal quadringentos quinquaginta, prophetasque lucorum quadringentos, qui comedunt de mensa Jezabel.
1KI 18:20 Misit Achab ad omnes filios Israël, et congregavit prophetas in monte Carmeli.
1KI 18:21 Accedens autem Elias ad omnem populum, ait: Usquequo claudicatis in duas partes? si Dominus est Deus, sequimini eum: si autem Baal, sequimini illum. Et non respondit ei populus verbum.
1KI 18:22 Et ait rursus Elias ad populum: Ego remansi propheta Domini solus: prophetæ autem Baal quadringenti et quinquaginta viri sunt.
1KI 18:23 Dentur nobis duo boves, et illi eligant sibi bovem unum, et in frusta cædentes ponant super ligna, ignem autem non supponant: et ego faciam bovem alterum, et imponam super ligna, ignem autem non supponam.
1KI 18:24 Invocate nomina deorum vestrorum, et ego invocabo nomen Domini mei: et Deus qui exaudierit per ignem, ipse sit Deus. Respondens omnis populus ait: Optima propositio.
1KI 18:25 Dixit ergo Elias prophetis Baal: Eligite vobis bovem unum, et facite primi, quia vos plures estis: et invocate nomina deorum vestrorum, ignemque non supponatis.
1KI 18:26 Qui cum tulissent bovem quem dederat eis, fecerunt: et invocabant nomen Baal de mane usque ad meridiem, dicentes: Baal, exaudi nos. Et non erat vox, nec qui responderet: transiliebantque altare quod fecerant.
1KI 18:27 Cumque esset jam meridies, illudebat illis Elias, dicens: Clamate voce majore: deus enim est, et forsitan loquitur, aut in diversorio est, aut in itinere, aut certe dormit, ut excitetur.
1KI 18:28 Clamabant ergo voce magna, et incidebant se juxta ritum suum cultris et lanceolis, donec perfunderentur sanguine.
1KI 18:29 Postquam autem transiit meridies, et illis prophetantibus venerat tempus quo sacrificium offerri solet, nec audiebatur vox, nec aliquis respondebat, nec attendebat orantes,
1KI 18:30 dixit Elias omni populo: Venite ad me. Et accedente ad se populo, curavit altare Domini quod destructum fuerat.
1KI 18:31 Et tulit duodecim lapides juxta numerum tribuum filiorum Jacob, ad quem factus est sermo Domini, dicens: Israël erit nomen tuum.
1KI 18:32 Et ædificavit de lapidibus altare in nomine Domini: fecitque aquæductum, quasi per duas aratiunculas in circuitu altaris,
1KI 18:33 et composuit ligna: divisitque per membra bovem, et posuit super ligna,
1KI 18:34 et ait: Implete quatuor hydrias aqua, et fundite super holocaustum et super ligna. Rursumque dixit: Etiam secundo hoc facite. Qui cum fecissent secundo, ait: Etiam tertio idipsum facite. Feceruntque tertio,
1KI 18:35 et currebant aquæ circum altare, et fossa aquæductus repleta est.
1KI 18:36 Cumque jam tempus esset ut offerretur holocaustum, accedens Elias propheta ait: Domine Deus Abraham, et Isaac, et Israël, ostende hodie quia tu es Deus Israël, et ego servus tuus, et juxta præceptum tuum feci omnia verba hæc.
1KI 18:37 Exaudi me, Domine, exaudi me: ut discat populus iste quia tu es Dominus Deus, et tu convertisti cor eorum iterum.
1KI 18:38 Cecidit autem ignis Domini, et voravit holocaustum, et ligna, et lapides, pulverem quoque, et aquam quæ erat in aquæductu lambens.
1KI 18:39 Quod cum vidisset omnis populus, cecidit in faciem suam, et ait: Dominus ipse est Deus, Dominus ipse est Deus.
1KI 18:40 Dixitque Elias ad eos: Apprehendite prophetas Baal, et ne unus quidem effugiat ex eis. Quos cum apprehendissent, duxit eos Elias ad torrentem Cison, et interfecit eos ibi.
1KI 18:41 Et ait Elias ad Achab: Ascende, comede, et bibe, quia sonus multæ pluviæ est.
1KI 18:42 Ascendit Achab ut comederet et biberet: Elias autem ascendit in verticem Carmeli, et pronus in terram posuit faciem suam inter genua sua,
1KI 18:43 et dixit ad puerum suum: Ascende, et prospice contra mare. Qui cum ascendisset, et contemplatus esset, ait: Non est quidquam. Et rursum ait illi: Revertere septem vicibus.
1KI 18:44 In septima autem vice, ecce nubecula parva quasi vestigium hominis ascendebat de mari. Qui ait: Ascende, et dic Achab: Junge currum tuum et descende, ne occupet te pluvia.
1KI 18:45 Cumque se verteret huc atque illuc, ecce cæli contenebrati sunt, et nubes, et ventus, et facta est pluvia grandis. Ascendens itaque Achab, abiit in Jezrahel:
1KI 18:46 et manus Domini facta est super Eliam, accinctisque lumbis currebat ante Achab, donec veniret in Jezrahel.
1KI 19:1 Nuntiavit autem Achab Jezabel omnia quæ fecerat Elias, et quomodo occidisset universos prophetas gladio.
1KI 19:2 Misitque Jezabel nuntium ad Eliam, dicens: Hæc mihi faciant dii, et hæc addant, nisi hac hora cras posuero animam tuam sicut animam unius ex illis.
1KI 19:3 Timuit ergo Elias, et surgens abiit quocumque eum ferebat voluntas: venitque in Bersabee Juda, et dimisit ibi puerum suum,
1KI 19:4 et perrexit in desertum, viam unius diei. Cumque venisset, et sederet subter unam juniperum, petivit animæ suæ ut moreretur, et ait: Sufficit mihi, Domine: tolle animam meam: neque enim melior sum quam patres mei.
1KI 19:5 Projecitque se, et obdormivit in umbra juniperi: et ecce angelus Domini tetigit eum, et dixit illi: Surge, et comede.
1KI 19:6 Respexit, et ecce ad caput suum subcinericius panis, et vas aquæ: comedit ergo, et bibit, et rursum obdormivit.
1KI 19:7 Reversusque est angelus Domini secundo, et tetigit eum, dixitque illi: Surge, comede: grandis enim tibi restat via.
1KI 19:8 Qui cum surrexisset, comedit et bibit, et ambulavit in fortitudine cibi illius quadraginta diebus et quadraginta noctibus usque ad montem Dei Horeb.
1KI 19:9 Cumque venisset illuc, mansit in spelunca: et ecce sermo Domini ad eum, dixitque illi: Quid hic agis, Elia?
1KI 19:10 At ille respondit: Zelo zelatus sum pro Domino Deo exercituum, quia dereliquerunt pactum tuum filii Israël: altaria tua destruxerunt, prophetas tuos occiderunt gladio, derelictus sum ego solus, et quærunt animam meam ut auferant eam.
1KI 19:11 Et ait ei: Egredere, et sta in monte coram Domino: et ecce Dominus transit. Et spiritus grandis et fortis subvertens montes, et conterens petras, ante Dominum: non in spiritu Dominus. Et post spiritum commotio: non in commotione Dominus.
1KI 19:12 Et post commotionem ignis: non in igne Dominus. Et post ignem sibilus auræ tenuis.
1KI 19:13 Quod cum audisset Elias, operuit vultum suum pallio, et egressus stetit in ostio speluncæ. Et ecce vox ad eum dicens: Quid hic agis, Elia? Et ille respondit:
1KI 19:14 Zelo zelatus sum pro Domino Deo exercituum, quia dereliquerunt pactum tuum filii Israël: altaria tua destruxerunt, prophetas tuos occiderunt gladio, derelictus sum ego solus, et quærunt animam meam ut auferant eam.
1KI 19:15 Et ait Dominus ad eum: Vade, et revertere in viam tuam per desertum in Damascum: cumque perveneris illuc, unges Hazaël regem super Syriam,
1KI 19:16 et Jehu filium Namsi unges regem super Israël: Eliseum autem filium Saphat, qui est de Abelmehula, unges prophetam pro te.
1KI 19:17 Et erit: quicumque fugerit gladium Hazaël, occidet eum Jehu: et quicumque fugerit gladium Jehu, interficiet eum Eliseus.
1KI 19:18 Et derelinquam mihi in Israël septem millia virorum, quorum genua non sunt incurvata ante Baal, et omne os quod non adoravit eum osculans manus.
1KI 19:19 Profectus ergo inde Elias, reperit Eliseum filium Saphat, arantem in duodecim jugis boum. Et ipse in duodecim jugis boum arantibus unus erat: cumque venisset Elias ad eum, misit pallium suum super illum.
1KI 19:20 Qui statim relictis bobus cucurrit post Eliam, et ait: Osculer, oro, patrem meum, et matrem meam, et sic sequar te. Dixitque ei: Vade, et revertere: quod enim meum erat, feci tibi.
1KI 19:21 Reversus autem ab eo, tulit par boum, et mactavit illud, et in aratro boum coxit carnes, et dedit populo, et comederunt: consurgensque abiit, et secutus est Eliam, et ministrabat ei.
1KI 20:1 Porro Benadad rex Syriæ congregavit omnem exercitum suum, et triginta duos reges secum, et equos, et currus: et ascendens pugnabat contra Samariam, et obsidebat eam.
1KI 20:2 Mittensque nuntios ad Achab regem Israël in civitatem,
1KI 20:3 ait: Hæc dicit Benadad: Argentum tuum, et aurum tuum meum est: et uxores tuæ, et filii tui optimi, mei sunt.
1KI 20:4 Responditque rex Israël: Juxta verbum tuum, domine mi rex, tuus sum ego, et omnia mea.
1KI 20:5 Revertentesque nuntii, dixerunt: Hæc dicit Benadad, qui misit nos ad te: Argentum tuum, et aurum tuum, et uxores tuas, et filios tuos, dabis mihi.
1KI 20:6 Cras igitur hac eadem hora mittam servos meos ad te, et scrutabuntur domum tuam, et domum servorum tuorum: et omne quod eis placuerit, ponent in manibus suis, et auferent.
1KI 20:7 Vocavit autem rex Israël omnes seniores terræ, et ait: Animadvertite, et videte quoniam insidietur nobis: misit enim ad me pro uxoribus meis, et filiis, et pro argento et auro: et non abnui.
1KI 20:8 Dixeruntque omnes majores natu, et universus populus, ad eum: Non audias, neque acquiescas illi.
1KI 20:9 Respondit itaque nuntiis Benadad: Dicite domino meo regi: Omnia propter quæ misisti ad me servum tuum in initio, faciam: hanc autem rem facere non possum.
1KI 20:10 Reversique nuntii retulerunt ei. Qui remisit, et ait: Hæc faciant mihi dii, et hæc addant, si suffecerit pulvis Samariæ pugillis omnis populi qui sequitur me.
1KI 20:11 Et respondens rex Israël, ait: Dicite ei: Ne glorietur, accinctus æque ut discinctus.
1KI 20:12 Factum est autem cum audisset Benadad verbum istud, bibebat ipse et reges in umbraculis: et ait servis suis: Circumdate civitatem. Et circumdederunt eam.
1KI 20:13 Et ecce propheta unus accedens ad Achab regem Israël, ait ei: Hæc dicit Dominus: Certe vidisti omnem multitudinem hanc nimiam? ecce ego tradam eam in manu tua hodie, ut scias quia ego sum Dominus.
1KI 20:14 Et ait Achab: Per quem? Dixitque ei: Hæc dicit Dominus: Per pedissequos principum provinciarum. Et ait: Quis incipiet præliari? Et ille dixit: Tu.
1KI 20:15 Recensuit ergo pueros principum provinciarum, et reperit numerum ducentorum triginta duorum: et recensuit post eos populum, omnes filios Israël, septem millia.
1KI 20:16 Et egressi sunt meridie. Benadad autem bibebat temulentus in umbraculo suo, et reges triginta duo cum eo, qui ad auxilium ejus venerant.
1KI 20:17 Egressi sunt autem pueri principum provinciarum in prima fronte. Misit itaque Benadad: qui nuntiaverunt ei, dicentes: Viri egressi sunt de Samaria.
1KI 20:18 Et ille ait: Sive pro pace veniunt, apprehendite eos vivos: sive ut prælientur, vivos eos capite.
1KI 20:19 Egressi sunt ergo pueri principum provinciarum, ac reliquus exercitus sequebatur:
1KI 20:20 et percussit unusquisque virum qui contra se veniebat: fugeruntque Syri, et persecutus est eos Israël. Fugit quoque Benadad rex Syriæ in equo cum equitibus suis.
1KI 20:21 Necnon egressus rex Israël percussit equos et currus, et percussit Syriam plaga magna.
1KI 20:22 Accedens autem propheta ad regem Israël, dixit ei: Vade, et confortare, et scito, et vide quid facias: sequenti enim anno rex Syriæ ascendet contra te.
1KI 20:23 Servi vero regis Syriæ dixerunt ei: Dii montium sunt dii eorum, ideo superaverunt nos: sed melius est ut pugnemus contra eos in campestribus, et obtinebimus eos.
1KI 20:24 Tu ergo verbum hoc fac: amove reges singulos ab exercitu tuo, et pone principes pro eis:
1KI 20:25 et instaura numerum militum qui ceciderunt de tuis, et equos secundum equos pristinos, et currus secundum currus quos ante habuisti: et pugnabimus contra eos in campestribus, et videbis quod obtinebimus eos. Credidit consilio eorum, et fecit ita.
1KI 20:26 Igitur postquam annus transierat, recensuit Benadad Syros, et ascendit in Aphec ut pugnaret contra Israël.
1KI 20:27 Porro filii Israël recensiti sunt, et acceptis cibariis profecti ex adverso, castraque metati sunt contra eos, quasi duo parvi greges caprarum: Syri autem repleverunt terram.
1KI 20:28 (Et accedens unus vir Dei, dixit ad regem Israël: Hæc dicit Dominus: Quia dixerunt Syri: Deus montium est Dominus, et non est Deus vallium: dabo omnem multitudinem hanc grandem in manu tua, et scietis quia ego sum Dominus.)
1KI 20:29 Dirigebantque septem diebus ex adverso hi atque illi acies, septima autem die commissum est bellum: percusseruntque filii Israël de Syris centum millia peditum in die una.
1KI 20:30 Fugerunt autem qui remanserant in Aphec, in civitatem: et cecidit murus super viginti septem millia hominum qui remanserant. Porro Benadad fugiens ingressus est civitatem, in cubiculum quod erat intra cubiculum.
1KI 20:31 Dixeruntque ei servi sui: Ecce, audivimus quod reges domus Israël clementes sint: ponamus itaque saccos in lumbis nostris, et funiculos in capitibus nostris, et egrediamur ad regem Israël: forsitan salvabit animas nostras.
1KI 20:32 Accinxerunt saccis lumbos suos, et posuerunt funiculos in capitibus suis, veneruntque ad regem Israël, et dixerunt ei: Servus tuus Benadad dicit: Vivat, oro te, anima mea. Et ille ait: Si adhuc vivit, frater meus est.
1KI 20:33 Quod acceperunt viri pro omine: et festinantes rapuerunt verbum ex ore ejus, atque dixerunt: Frater tuus Benadad. Et dixit eis: Ite, et adducite eum ad me. Egressus est ergo ad eum Benadad, et levavit eum in currum suum.
1KI 20:34 Qui dixit ei: Civitates quas tulit pater meus a patre tuo, reddam: et plateas fac tibi in Damasco, sicut fecit pater meus in Samaria, et ego fœderatus recedam a te. Pepigit ergo fœdus, et dimisit eum.
1KI 20:35 Tunc vir quidam de filiis prophetarum dixit ad socium suum in sermone Domini: Percute me. At ille noluit percutere.
1KI 20:36 Cui ait: Quia noluisti audire vocem Domini, ecce recedes a me, et percutiet te leo. Cumque paululum recessisset ab eo, invenit eum leo, atque percussit.
1KI 20:37 Sed alterum inveniens virum, dixit ad eum: Percute me. Qui percussit eum, et vulneravit.
1KI 20:38 Abiit ergo propheta, et occurrit regi in via, et mutavit aspersione pulveris os et oculos suos.
1KI 20:39 Cumque rex transisset, clamavit ad regem, et ait: Servus tuus egressus est ad præliandum cominus: cumque fugisset vir unus, adduxit eum quidam ad me, et ait: Custodi virum istum: qui si lapsus fuerit, erit anima tua pro anima ejus, aut talentum argenti appendes.
1KI 20:40 Dum autem ego turbatus huc illucque me verterem, subito non comparuit. Et ait rex Israël ad eum: Hoc est judicium tuum, quod ipse decrevisti.
1KI 20:41 At ille statim abstersit pulverem de facie sua, et cognovit eum rex Israël, quod esset de prophetis.
1KI 20:42 Qui ait ad eum: Hæc dicit Dominus: Quia dimisisti virum dignum morte de manu tua, erit anima tua pro anima ejus, et populus tuus pro populo ejus.
1KI 20:43 Reversus est igitur rex Israël in domum suam, audire contemnens, et furibundus venit in Samariam.
1KI 21:1 Post verba autem hæc, tempore illo vinea erat Naboth Jezrahelitæ, quæ erat in Jezrahel, juxta palatium Achab regis Samariæ.
1KI 21:2 Locutus est ergo Achab ad Naboth, dicens: Da mihi vineam tuam, ut faciam mihi hortum olerum, quia vicina est, et prope domum meam: daboque tibi pro ea vineam meliorem, aut si commodius tibi putas, argenti pretium, quanto digna est.
1KI 21:3 Cui respondit Naboth: Propitius sit mihi Dominus, ne dem hæreditatem patrum meorum tibi.
1KI 21:4 Venit ergo Achab in domum suam indignans, et frendens super verbo quod locutus fuerat ad eum Naboth Jezrahelites, dicens: Non dabo tibi hæreditatem patrum meorum. Et projiciens se in lectulum suum, avertit faciem suam ad parietem, et non comedit panem.
1KI 21:5 Ingressa est autem ad eum Jezabel uxor sua, dixitque ei: Quid est hoc, unde anima tua contristata est? et quare non comedis panem?
1KI 21:6 Qui respondit ei: Locutus sum Naboth Jezrahelitæ, et dixi ei: Da mihi vineam tuam, accepta pecunia: aut, si tibi placet, dabo tibi vineam meliorem pro ea. Et ille ait: Non dabo tibi vineam meam.
1KI 21:7 Dixit ergo ad eum Jezabel uxor ejus: Grandis auctoritatis es, et bene regis regnum Israël. Surge, et comede panem, et æquo animo esto: ego dabo tibi vineam Naboth Jezrahelitæ.
1KI 21:8 Scripsit itaque litteras ex nomine Achab, et signavit eas annulo ejus, et misit ad majores natu, et optimates, qui erant in civitate ejus, et habitabant cum Naboth.
1KI 21:9 Litterarum autem hæc erat sententia: Prædicate jejunium, et sedere facite Naboth inter primos populi:
1KI 21:10 et submittite duos viros filios Belial contra eum, et falsum testimonium dicant: Benedixit Deum et regem: et educite eum, et lapidate, sicque moriatur.
1KI 21:11 Fecerunt ergo cives ejus majores natu et optimates, qui habitabant cum eo in urbe, sicut præceperat eis Jezabel, et sicut scriptum erat in litteris quas miserat ad eos:
1KI 21:12 prædicaverunt jejunium, et sedere fecerunt Naboth inter primos populi.
1KI 21:13 Et adductis duobus viris filiis diaboli, fecerunt eos sedere contra eum: at illi, scilicet ut viri diabolici, dixerunt contra eum testimonium coram multitudine: Benedixit Naboth Deum et regem: quam ob rem eduxerunt eum extra civitatem, et lapidibus interfecerunt.
1KI 21:14 Miseruntque ad Jezabel, dicentes: Lapidatus est Naboth, et mortuus est.
1KI 21:15 Factum est autem, cum audisset Jezabel lapidatum Naboth et mortuum, locuta est ad Achab: Surge, et posside vineam Naboth Jezrahelitæ, qui noluit tibi acquiescere, et dare eam accepta pecunia: non enim vivit Naboth, sed mortuus est.
1KI 21:16 Quod cum audisset Achab, mortuum videlicet Naboth, surrexit, et descendebat in vineam Naboth Jezrahelitæ, ut possideret eam.
1KI 21:17 Factum est igitur sermo Domini ad Eliam Thesbiten, dicens:
1KI 21:18 Surge, et descende in occursum Achab regis Israël, qui est in Samaria: ecce ad vineam Naboth descendit, ut possideat eam.
1KI 21:19 Et loqueris ad eum, dicens: Hæc dicit Dominus: Occidisti, insuper et possedisti. Et post hæc addes: Hæc dicit Dominus: In loco hoc, in quo linxerunt canes sanguinem Naboth, lambent quoque sanguinem tuum.
1KI 21:20 Et ait Achab ad Eliam: Num invenisti me inimicum tibi? Qui dixit: Inveni, eo quod venundatus sis, ut faceres malum in conspectu Domini.
1KI 21:21 Ecce ego inducam super te malum, et demetam posteriora tua, et interficiam de Achab mingentem ad parietem, et clausum et ultimum in Israël.
1KI 21:22 Et dabo domum tuam sicut domum Jeroboam filii Nabat, et sicut domum Baasa filii Ahia: quia egisti ut me ad iracundiam provocares, et peccare fecisti Israël.
1KI 21:23 Sed et de Jezabel locutus est Dominus, dicens: Canes comedent Jezabel in agro Jezrahel.
1KI 21:24 Si mortuus fuerit Achab in civitate, comedent eum canes: si autem mortuus fuerit in agro, comedent eum volucres cæli.
1KI 21:25 Igitur non fuit alter talis sicut Achab, qui venundatus est ut faceret malum in conspectu Domini: concitavit enim eum Jezabel uxor sua,
1KI 21:26 et abominabilis factus est, in tantum ut sequeretur idola quæ fecerant Amorrhæi, quos consumpsit Dominus a facie filiorum Israël.
1KI 21:27 Itaque cum audisset Achab sermones istos, scidit vestimenta sua, et operuit cilicio carnem suam, jejunavitque et dormivit in sacco, et ambulavit demisso capite.
1KI 21:28 Et factus est sermo Domini ad Eliam Thesbiten, dicens:
1KI 21:29 Nonne vidisti humiliatum Achab coram me? quia igitur humiliatus est mei causa, non inducam malum in diebus ejus, sed in diebus filii sui inferam malum domui ejus.
1KI 22:1 Transierunt igitur tres anni absque bello inter Syriam et Israël.
1KI 22:2 In anno autem tertio, descendit Josaphat rex Juda ad regem Israël.
1KI 22:3 (Dixitque rex Israël ad servos suos: Ignoratis quod nostra sit Ramoth Galaad, et negligimus tollere eam de manu regis Syriæ?)
1KI 22:4 Et ait ad Josaphat: Veniesne mecum ad præliandum in Ramoth Galaad?
1KI 22:5 Dixitque Josaphat ad regem Israël: Sicut ego sum, ita et tu: populus meus et populus tuus unum sunt: et equites mei, equites tui. Dixitque Josaphat ad regem Israël: Quære, oro te, hodie sermonem Domini.
1KI 22:6 Congregavit ergo rex Israël prophetas, quadringentos circiter viros, et ait ad eos: Ire debeo in Ramoth Galaad ad bellandum, an quiescere? Qui responderunt: Ascende, et dabit eam Dominus in manu regis.
1KI 22:7 Dixit autem Josaphat: Non est hic propheta Domini quispiam, ut interrogemus per eum?
1KI 22:8 Et ait rex Israël ad Josaphat: Remansit vir unus per quem possumus interrogare Dominum: sed ego odi eum, quia non prophetat mihi bonum, sed malum: Michæas filius Jemla. Cui Josaphat ait: Ne loquaris ita, rex.
1KI 22:9 Vocavit ergo rex Israël eunuchum quemdam, et dixit ei: Festina adducere Michæam filium Jemla.
1KI 22:10 Rex autem Israël, et Josaphat rex Juda, sedebant unusquisque in solio suo, vestiti cultu regio, in area juxta ostium portæ Samariæ: et universi prophetæ prophetabant in conspectu eorum.
1KI 22:11 Fecit quoque sibi Sedecias filius Chanaana cornua ferrea, et ait: Hæc dicit Dominus: His ventilabis Syriam, donec deleas eam.
1KI 22:12 Omnesque prophetæ similiter prophetabant, dicentes: Ascende in Ramoth Galaad, et vade prospere, et tradet Dominus in manus regis.
1KI 22:13 Nuntius vero qui ierat ut vocaret Michæam, locutus est ad eum, dicens: Ecce sermones prophetarum ore uno regi bona prædicant: sit ergo sermo tuus similis eorum, et loquere bona.
1KI 22:14 Cui Michæas ait: Vivit Dominus, quia quodcumque dixerit mihi Dominus, hoc loquar.
1KI 22:15 Venit itaque ad regem, et ait illi rex: Michæa, ire debemus in Ramoth Galaad ad præliandum, an cessare? Cui ille respondit: Ascende, et vade prospere, et tradet eam Dominus in manus regis.
1KI 22:16 Dixit autem rex ad eum: Iterum atque iterum adjuro te, ut non loquaris mihi nisi quod verum est, in nomine Domini.
1KI 22:17 Et ille ait: Vidi cunctum Israël dispersum in montibus, quasi oves non habentes pastorem. Et ait Dominus: Non habent isti dominum: revertatur unusquisque in domum suam in pace.
1KI 22:18 (Dixit ergo rex Israël ad Josaphat: Numquid non dixi tibi, quia non prophetat mihi bonum, sed semper malum?)
1KI 22:19 Ille vero addens, ait: Propterea audi sermonem Domini: vidi Dominum sedentem super solium suum, et omnem exercitum cæli assistentem ei a dextris et a sinistris:
1KI 22:20 et ait Dominus: Quis decipiet Achab regem Israël, ut ascendat, et cadat in Ramoth Galaad? Et dixit unus verba hujuscemodi, et alius aliter.
1KI 22:21 Egressus est autem spiritus, et stetit coram Domino, et ait: Ego decipiam illum. Cui locutus est Dominus: In quo?
1KI 22:22 Et ille ait: Egrediar, et ero spiritus mendax in ore omnium prophetarum ejus. Et dixit Dominus: Decipies, et prævalebis: egredere, et fac ita.
1KI 22:23 Nunc igitur ecce dedit Dominus spiritum mendacii in ore omnium prophetarum tuorum, qui hic sunt, et Dominus locutus est contra te malum.
1KI 22:24 Accessit autem Sedecias filius Chanaana, et percussit Michæam in maxillam, et dixit: Mene ergo dimisit spiritus Domini, et locutus est tibi?
1KI 22:25 Et ait Michæas: Visurus es in die illa quando ingredieris cubiculum intra cubiculum ut abscondaris.
1KI 22:26 Et ait rex Israël: Tollite Michæam, et maneat apud Amon principem civitatis, et apud Joas filium Amelech,
1KI 22:27 et dicite eis: Hæc dicit rex: Mittite virum istum in carcerem, et sustentate eum pane tribulationis, et aqua angustiæ, donec revertar in pace.
1KI 22:28 Dixitque Michæas: Si reversus fueris in pace, non est locutus in me Dominus. Et ait: Audite, populi omnes.
1KI 22:29 Ascendit itaque rex Israël, et Josaphat rex Juda, in Ramoth Galaad.
1KI 22:30 Dixit itaque rex Israël ad Josaphat: Sume arma, et ingredere prælium, et induere vestibus tuis. Porro rex Israël mutavit habitum suum, et ingressus est bellum.
1KI 22:31 Rex autem Syriæ præceperat principibus curruum triginta duobus, dicens: Non pugnabitis contra minorem et majorem quempiam, nisi contra regem Israël solum.
1KI 22:32 Cum ergo vidissent principes curruum Josaphat, suspicati sunt quod ipse esset rex Israël, et impetu facto pugnabant contra eum: et exclamavit Josaphat.
1KI 22:33 Intellexeruntque principes curruum quod non esset rex Israël, et cessaverunt ab eo.
1KI 22:34 Vir autem quidam tetendit arcum, in incertum sagittam dirigens, et casu percussit regem Israël inter pulmonem et stomachum. At ille dixit aurigæ suo: Verte manum tuam, et ejice me de exercitu, quia graviter vulneratus sum.
1KI 22:35 Commissum est ergo prælium in die illa, et rex Israël stabat in curru suo contra Syros, et mortuus est vespere: fluebat autem sanguis plagæ in sinum currus,
1KI 22:36 et præco insonuit in universo exercitu antequam sol occumberet, dicens: Unusquisque revertatur in civitatem, et in terram suam.
1KI 22:37 Mortuus est autem rex, et perlatus est in Samariam: sepelieruntque regem in Samaria,
1KI 22:38 et laverunt currum ejus in piscina Samariæ: et linxerunt canes sanguinem ejus, et habenas laverunt, juxta verbum Domini quod locutus fuerat.
1KI 22:39 Reliqua autem sermonum Achab, et universa quæ fecit, et domus eburnea quam ædificavit, cunctarumque urbium quas exstruxit, nonne hæc scripta sunt in libro sermonum dierum regum Israël?
1KI 22:40 Dormivit ergo Achab cum patribus suis, et regnavit Ochozias filius ejus pro eo.
1KI 22:41 Josaphat vero filius Asa regnare cœperat super Judam anno quarto Achab regis Israël.
1KI 22:42 Triginta quinque annorum erat cum regnare cœpisset, et viginti quinque annis regnavit in Jerusalem: nomen matris ejus Azuba filia Salai.
1KI 22:43 Et ambulavit in omni via Asa patris sui, et non declinavit ex ea: fecitque quod rectum erat in conspectu Domini.
1KI 22:44 Verumtamen excelsa non abstulit: adhuc enim populus sacrificabat, et adolebat incensum in excelsis.
1KI 22:45 Pacemque habuit Josaphat cum rege Israël.
1KI 22:46 Reliqua autem verborum Josaphat, et opera ejus quæ gessit, et prælia, nonne hæc scripta sunt in libro verborum dierum regum Juda?
1KI 22:47 Sed et reliquias effeminatorum qui remanserant in diebus Asa patris ejus, abstulit de terra.
1KI 22:48 Nec erat tunc rex constitutus in Edom.
1KI 22:49 Rex vero Josaphat fecerat classes in mari, quæ navigarent in Ophir propter aurum: et ire non potuerunt, quia confractæ sunt in Asiongaber.
1KI 22:50 Tunc ait Ochozias filius Achab ad Josaphat: Vadant servi mei cum servis tuis in navibus. Et noluit Josaphat.
1KI 22:51 Dormivitque Josaphat cum patribus suis, et sepultus est cum eis in civitate David patris sui: regnavitque Joram filius ejus pro eo.
1KI 22:52 Ochozias autem filius Achab regnare cœperat super Israël in Samaria, anno septimodecimo Josaphat regis Juda: regnavitque super Israël duobus annis.
1KI 22:53 Et fecit malum in conspectu Domini, et ambulavit in via patris sui et matris suæ, et in via Jeroboam filii Nabat, qui peccare fecit Israël.
1KI 22:54 Servivit quoque Baal, et adoravit eum, et irritavit Dominum Deum Israël, juxta omnia quæ fecerat pater ejus.
2KI 1:1 Prævaricatus est autem Moab in Israël, postquam mortuus est Achab.
2KI 1:2 Ceciditque Ochozias per cancellos cœnaculi sui, quod habebat in Samaria, et ægrotavit: misitque nuntios, dicens ad eos: Ite, consulite Beelzebub deum Accaron, utrum vivere queam de infirmitate mea hac.
2KI 1:3 Angelus autem Domini locutus est ad Eliam Thesbiten, dicens: Surge, et ascende in occursum nuntiorum regis Samariæ, et dices ad eos: Numquid non est Deus in Israël, ut eatis ad consulendum Beelzebub deum Accaron?
2KI 1:4 Quam ob rem hæc dicit Dominus: De lectulo, super quem ascendisti, non descendes, sed morte morieris. Et abiit Elias.
2KI 1:5 Reversique sunt nuntii ad Ochoziam. Qui dixit eis: Quare reversi estis?
2KI 1:6 At illi responderunt ei: Vir occurrit nobis, et dixit ad nos: Ite, et revertimini ad regem qui misit vos, et dicetis ei: Hæc dicit Dominus: Numquid quia non erat Deus in Israël, mittis ut consulatur Beelzebub deus Accaron? idcirco de lectulo, super quem ascendisti, non descendes, sed morte morieris.
2KI 1:7 Qui dixit eis: Cujus figuræ et habitus est vir ille, qui occurrit vobis, et locutus est verba hæc?
2KI 1:8 At illi dixerunt: Vir pilosus, et zona pellicea accinctus renibus. Qui ait: Elias Thesbites est.
2KI 1:9 Misitque ad eum quinquagenarium principem, et quinquaginta qui erant sub eo. Qui ascendit ad eum: sedentique in vertice montis, ait: Homo Dei, rex præcepit ut descendas.
2KI 1:10 Respondensque Elias, dixit quinquagenario: Si homo Dei sum, descendat ignis de cælo, et devoret te, et quinquaginta tuos. Descendit itaque ignis de cælo, et devoravit eum, et quinquaginta qui erant cum eo.
2KI 1:11 Rursumque misit ad eum principem quinquagenarium alterum, et quinquaginta cum eo. Qui locutus est illi: Homo Dei, hæc dicit rex: Festina, descende.
2KI 1:12 Respondens Elias, ait: Si homo Dei ego sum, descendat ignis de cælo, et devoret te, et quinquaginta tuos. Descendit ergo ignis de cælo, et devoravit illum, et quinquaginta ejus.
2KI 1:13 Iterum misit principem quinquagenarium tertium, et quinquaginta qui erant cum eo. Qui cum venisset, curvavit genua contra Eliam, et precatus est eum, et ait: Homo Dei, noli despicere animam meam, et animas servorum tuorum qui mecum sunt.
2KI 1:14 Ecce descendit ignis de cælo, et devoravit duos principes quinquagenarios primos, et quinquagenos qui cum eis erant: sed nunc obsecro ut miserearis animæ meæ.
2KI 1:15 Locutus est autem angelus Domini ad Eliam, dicens: Descende cum eo: ne timeas. Surrexit igitur, et descendit cum eo ad regem,
2KI 1:16 et locutus est ei: Hæc dicit Dominus: Quia misisti nuntios ad consulendum Beelzebub deum Accaron, quasi non esset Deus in Israël a quo posses interrogare sermonem, ideo de lectulo super quem ascendisti, non descendes, sed morte morieris.
2KI 1:17 Mortuus est ergo juxta sermonem Domini quem locutus est Elias, et regnavit Joram frater ejus pro eo, anno secundo Joram filii Josaphat regis Judæ: non enim habebat filium.
2KI 1:18 Reliqua autem verborum Ochoziæ quæ operatus est, nonne hæc scripta sunt in libro sermonum dierum regum Israël?
2KI 2:1 Factum est autem cum levare vellet Dominus Eliam per turbinem in cælum, ibant Elias et Eliseus de Galgalis.
2KI 2:2 Dixitque Elias ad Eliseum: Sede hic, quia Dominus misit me usque in Bethel. Cui ait Eliseus: Vivit Dominus, et vivit anima tua, quia non derelinquam te. Cumque descendissent Bethel,
2KI 2:3 egressi sunt filii prophetarum qui erant in Bethel, ad Eliseum, et dixerunt ei: Numquid nosti quia hodie Dominus tollet dominum tuum a te? Qui respondit: Et ego novi: silete.
2KI 2:4 Dixit autem Elias ad Eliseum: Sede hic, quia Dominus misit me in Jericho. Et ille ait: Vivit Dominus, et vivit anima tua, quia non derelinquam te. Cumque venissent Jericho,
2KI 2:5 accesserunt filii prophetarum qui erant in Jericho, ad Eliseum, et dixerunt ei: Numquid nosti quia Dominus hodie tollet dominum tuum a te? Et ait: Ego novi: silete.
2KI 2:6 Dixit autem ei Elias: Sede hic, quia Dominus misit me usque ad Jordanem. Qui ait: Vivit Dominus, et vivit anima tua, quia non derelinquam te. Ierunt igitur ambo pariter,
2KI 2:7 et quinquaginta viri de filiis prophetarum secuti sunt eos, qui et steterunt e contra, longe: illi autem ambo stabant super Jordanem.
2KI 2:8 Tulitque Elias pallium suum, et involvit illud, et percussit aquas: quæ divisæ sunt in utramque partem, et transierunt ambo per siccum.
2KI 2:9 Cumque transissent, Elias dixit ad Eliseum: Postula quod vis ut faciam tibi, antequam tollar a te. Dixitque Eliseus: Obsecro ut fiat in me duplex spiritus tuus.
2KI 2:10 Qui respondit: Rem difficilem postulasti: attamen si videris me quando tollar a te, erit tibi quod petisti: si autem non videris, non erit.
2KI 2:11 Cumque pergerent, et incedentes sermocinarentur, ecce currus igneus, et equi ignei diviserunt utrumque: et ascendit Elias per turbinem in cælum.
2KI 2:12 Eliseus autem videbat, et clamabat: Pater mi, pater mi, currus Israël, et auriga ejus. Et non vidit eum amplius: apprehenditque vestimenta sua, et scidit illa in duas partes.
2KI 2:13 Et levavit pallium Eliæ, quod ceciderat ei: reversusque stetit super ripam Jordanis,
2KI 2:14 et pallio Eliæ, quod ceciderat ei, percussit aquas, et non sunt divisæ: et dixit: Ubi est Deus Eliæ etiam nunc? Percussitque aquas, et divisæ sunt huc atque illuc, et transiit Eliseus.
2KI 2:15 Videntes autem filii prophetarum qui erant in Jericho e contra, dixerunt: Requievit spiritus Eliæ super Eliseum. Et venientes in occursum ejus, adoraverunt eum proni in terram,
2KI 2:16 dixeruntque illi: Ecce cum servis tuis sunt quinquaginta viri fortes qui possunt ire, et quærere dominum tuum, ne forte tulerit eum spiritus Domini, et projecerit eum in unum montium, aut in unam vallium. Qui ait: Nolite mittere.
2KI 2:17 Coëgeruntque eum donec acquiesceret, et diceret: Mittite. Et miserunt quinquaginta viros: qui cum quæsissent tribus diebus, non invenerunt.
2KI 2:18 Et reversi sunt ad eum: at ille habitabat in Jericho, et dixit eis: Numquid non dixi vobis: Nolite mittere?
2KI 2:19 Dixerunt quoque viri civitatis ad Eliseum: Ecce habitatio civitatis hujus optima est, sicut tu ipse, domine, perspicis: sed aquæ pessimæ sunt, et terra sterilis.
2KI 2:20 At ille ait: Afferte mihi vas novum, et mittite in illud sal. Quod cum attulissent,
2KI 2:21 egressus ad fontem aquarum misit in illum sal, et ait: Hæc dicit Dominus: Sanavi aquas has, et non erit ultra in eis mors, neque sterilitas.
2KI 2:22 Sanatæ sunt ergo aquæ usque in diem hanc, juxta verbum Elisei quod locutus est.
2KI 2:23 Ascendit autem inde in Bethel: cumque ascenderet per viam, pueri parvi egressi sunt de civitate, et illudebant ei, dicentes: Ascende calve, ascende calve.
2KI 2:24 Qui cum respexisset, vidit eos, et maledixit eis in nomine Domini: egressique sunt duo ursi de saltu, et laceraverunt ex eis quadraginta duos pueros.
2KI 2:25 Abiit autem inde in montem Carmeli, et inde reversus est in Samariam.
2KI 3:1 Joram vero filius Achab regnavit super Israël in Samaria anno decimooctavo Josaphat regis Judæ: regnavitque duodecim annis.
2KI 3:2 Et fecit malum coram Domino, sed non sicut pater suus et mater: tulit enim statuas Baal quas fecerat pater ejus.
2KI 3:3 Verumtamen in peccatis Jeroboam filii Nabat, qui peccare fecit Israël, adhæsit, nec recessit ab eis.
2KI 3:4 Porro Mesa rex Moab nutriebat pecora multa, et solvebat regi Israël centum millia agnorum, et centum millia arietum cum velleribus suis.
2KI 3:5 Cumque mortuus fuisset Achab, prævaricatus est fœdus quod habebat cum rege Israël.
2KI 3:6 Egressus est igitur rex Joram in die illa de Samaria, et recensuit universum Israël.
2KI 3:7 Misitque ad Josaphat regem Juda, dicens: Rex Moab recessit a me: veni mecum contra eum ad prælium. Qui respondit: Ascendam: qui meus est, tuus est: populus meus, populus tuus, et equi mei, equi tui.
2KI 3:8 Dixitque: Per quam viam ascendemus? At ille respondit: Per desertum Idumææ.
2KI 3:9 Perrexerunt igitur rex Israël, et rex Juda, et rex Edom, et circuierunt per viam septem dierum, nec erat aqua exercitui et jumentis quæ sequebantur eos.
2KI 3:10 Dixitque rex Israël: Heu ! heu ! heu ! congregavit nos Dominus tres reges ut traderet in manus Moab.
2KI 3:11 Et ait Josaphat: Estne hic propheta Domini, ut deprecemur Dominum per eum? Et respondit unus de servis regis Israël: Est hic Eliseus filius Saphat, qui fundebat aquam super manus Eliæ.
2KI 3:12 Et ait Josaphat: Est apud eum sermo Domini. Descenditque ad eum rex Israël, et Josaphat rex Juda, et rex Edom.
2KI 3:13 Dixit autem Eliseus ad regem Israël: Quid mihi et tibi est? vade ad prophetas patris tui et matris tuæ. Et ait illi rex Israël: Quare congregavit Dominus tres reges hos ut traderet eos in manus Moab?
2KI 3:14 Dixitque ad eum Eliseus: Vivit Dominus exercituum, in cujus conspectu sto, quod si non vultum Josaphat regis Judæ erubescerem, non attendissem quidem te, nec respexissem.
2KI 3:15 Nunc autem adducite mihi psaltem. Cumque caneret psaltes, facta est super eum manus Domini, et ait:
2KI 3:16 Hæc dicit Dominus: Facite alveum torrentis hujus fossas et fossas.
2KI 3:17 Hæc enim dicit Dominus: Non videbitis ventum, neque pluviam: et alveus iste replebitur aquis, et bibetis vos, et familiæ vestræ, et jumenta vestra.
2KI 3:18 Parumque est hoc in conspectu Domini: insuper tradet etiam Moab in manus vestras.
2KI 3:19 Et percutietis omnem civitatem munitam, et omnem urbem electam, et universum lignum fructiferum succidetis, cunctosque fontes aquarum obturabitis, et omnem agrum egregium operietis lapidibus.
2KI 3:20 Factum est igitur mane, quando sacrificium offerri solet, et ecce aquæ veniebant per viam Edom, et repleta est terra aquis.
2KI 3:21 Universi autem Moabitæ audientes quod ascendissent reges ut pugnarent adversum eos, convocaverunt omnes qui accincti erant balteo desuper, et steterunt in terminis.
2KI 3:22 Primoque mane surgentes, et orto jam sole ex adverso aquarum, viderunt Moabitæ e contra aquas rubras quasi sanguinem,
2KI 3:23 dixeruntque: Sanguis gladii est: pugnaverunt reges contra se, et cæsi sunt mutuo: nunc perge ad prædam, Moab.
2KI 3:24 Perrexeruntque in castra Israël: porro consurgens Israël, percussit Moab: at illi fugerunt coram eis. Venerunt igitur qui vicerant, et percusserunt Moab,
2KI 3:25 et civitates destruxerunt: et omnem agrum optimum, mittentes singuli lapides, repleverunt: et universos fontes aquarum obturaverunt: et omnia ligna fructifera succiderunt, ita ut muri tantum fictiles remanerent: et circumdata est civitas a fundibulariis, et magna ex parte percussa.
2KI 3:26 Quod cum vidisset rex Moab, prævaluisse scilicet hostes, tulit secum septingentos viros educentes gladium, ut irrumperent ad regem Edom: et non potuerunt.
2KI 3:27 Arripiensque filium suum primogenitum, qui regnaturus erat pro eo, obtulit holocaustum super murum: et facta est indignatio magna in Israël, statimque recesserunt ab eo, et reversi sunt in terram suam.
2KI 4:1 Mulier autem quædam de uxoribus prophetarum clamabat ad Eliseum, dicens: Servus tuus vir meus mortuus est, et tu nosti quia servus tuus fuit timens Dominum: et ecce creditor venit ut tollat duos filios meos ad serviendum sibi.
2KI 4:2 Cui dixit Eliseus: Quid vis ut faciam tibi? dic mihi, quid habes in domo tua? At illa respondit: Non habeo ancilla tua quidquam in domo mea, nisi parum olei quo ungar.
2KI 4:3 Cui ait: Vade, pete mutuo ab omnibus vicinis tuis vasa vacua non pauca,
2KI 4:4 et ingredere, et claude ostium tuum cum intrinsecus fueris tu, et filii tui: et mitte inde in omnia vasa hæc, et cum plena fuerint, tolles.
2KI 4:5 Ivit itaque mulier, et clausit ostium super se, et super filios suos: illi offerebant vasa, et illa infundebat.
2KI 4:6 Cumque plena fuissent vasa, dixit ad filium suum: Affer mihi adhuc vas. Et ille respondit: Non habeo. Stetitque oleum.
2KI 4:7 Venit autem illa, et indicavit homini Dei. Et ille: Vade, inquit, vende oleum, et redde creditori tuo: tu autem, et filii tui vivite de reliquo.
2KI 4:8 Facta est autem quædam dies, et transibat Eliseus per Sunam: erat autem ibi mulier magna, quæ tenuit eum ut comederet panem: cumque frequenter inde transiret, divertebat ad eam ut comederet panem.
2KI 4:9 Quæ dixit ad virum suum: Animadverto quod vir Dei sanctus est iste, qui transit per nos frequenter.
2KI 4:10 Faciamus ergo ei cœnaculum parvum, et ponamus ei in eo lectulum, et mensam, et sellam, et candelabrum, ut cum venerit ad nos, maneat ibi.
2KI 4:11 Facta est ergo dies quædam, et veniens divertit in cœnaculum, et requievit ibi.
2KI 4:12 Dixitque ad Giezi puerum suum: Voca Sunamitidem istam. Qui cum vocasset eam, et illa stetisset coram eo,
2KI 4:13 dixit ad puerum suum: Loquere ad eam: Ecce, sedule in omnibus ministrasti nobis: quid vis ut faciam tibi? numquid habes negotium, et vis ut loquar regi, sive principi militiæ? Quæ respondit: In medio populi mei habito.
2KI 4:14 Et ait: Quid ergo vult ut faciam ei? Dixitque Giezi: Ne quæras: filium enim non habet, et vir ejus senex est.
2KI 4:15 Præcepit itaque ut vocaret eam: quæ cum vocata fuisset, et stetisset ante ostium,
2KI 4:16 dixit ad eam: In tempore isto, et in hac eadem hora, si vita comes fuerit, habebis in utero filium. At illa respondit: Noli quæso, domine mi vir Dei, noli mentiri ancillæ tuæ.
2KI 4:17 Et concepit mulier, et peperit filium in tempore, et in hora eadem, qua dixerat Eliseus.
2KI 4:18 Crevit autem puer: et cum esset quædam dies, et egressus isset ad patrem suum, ad messores,
2KI 4:19 ait patri suo: Caput meum doleo, caput meum doleo. At ille dixit puero: Tolle, et duc eum ad matrem suam.
2KI 4:20 Qui cum tulisset, et duxisset eum ad matrem suam, posuit eum illa super genua sua usque ad meridiem, et mortuus est.
2KI 4:21 Ascendit autem, et collocavit eum super lectulum hominis Dei, et clausit ostium: et egressa,
2KI 4:22 vocavit virum suum, et ait: Mitte mecum, obsecro, unum de pueris, et asinam, ut excurram usque ad hominem Dei, et revertar.
2KI 4:23 Qui ait illi: Quam ob causam vadis ad eum? hodie non sunt calendæ, neque sabbatum. Quæ respondit: Vadam.
2KI 4:24 Stravitque asinam, et præcepit puero: Mina, et propera: ne mihi moram facias in eundo: et hoc age quod præcipio tibi.
2KI 4:25 Profecta est igitur, et venit ad virum Dei in montem Carmeli: cumque vidisset eam vir Dei e contra, ait ad Giezi puerum suum: Ecce Sunamitis illa.
2KI 4:26 Vade ergo in occursum ejus, et dic ei: Recte ne agitur circa te, et circa virum tuum, et circa filium tuum? Quæ respondit: Recte.
2KI 4:27 Cumque venisset ad virum Dei in montem, apprehendit pedes ejus: et accessit Giezi ut amoveret eam. Et ait homo Dei: Dimitte illam: anima enim ejus in amaritudine est, et Dominus celavit a me, et non indicavit mihi.
2KI 4:28 Quæ dixit illi: Numquid petivi filium a domino meo? numquid non dixi tibi: Ne illudas me?
2KI 4:29 Et ille ait ad Giezi: Accinge lumbos tuos, et tolle baculum meum in manu tua, et vade. Si occurrerit tibi homo, non salutes eum: et si salutaverit te quispiam, non respondeas illi: et pones baculum meum super faciem pueri.
2KI 4:30 Porro mater pueri ait: Vivit Dominus, et vivit anima tua, non dimittam te. Surrexit ergo, et secutus est eam.
2KI 4:31 Giezi autem præcesserat ante eos, et posuerat baculum super faciem pueri, et non erat vox, neque sensus: reversusque est in occursum ejus, et nuntiavit ei, dicens: Non surrexit puer.
2KI 4:32 Ingressus est ergo Eliseus domum, et ecce puer mortuus jacebat in lectulo ejus:
2KI 4:33 ingressusque clausit ostium super se et super puerum, et oravit ad Dominum.
2KI 4:34 Et ascendit, et incubuit super puerum: posuitque os suum super os ejus, et oculos suos super oculos ejus, et manus suas super manus ejus: et incurvavit se super eum, et calefacta est caro pueri.
2KI 4:35 At ille reversus, deambulavit in domo, semel huc atque illuc: et ascendit, et incubuit super eum: et oscitavit puer septies, aperuitque oculos.
2KI 4:36 At ille vocavit Giezi, et dixit ei: Voca Sunamitidem hanc. Quæ vocata, ingressa est ad eum. Qui ait: Tolle filium tuum.
2KI 4:37 Venit illa, et corruit ad pedes ejus, et adoravit super terram: tulitque filium suum, et egressa est.
2KI 4:38 Et Eliseus reversus est in Galgala. Erat autem fames in terra, et filii prophetarum habitabant coram eo. Dixitque uni de pueris suis: Pone ollam grandem, et coque pulmentum filiis prophetarum.
2KI 4:39 Et egressus est unus in agrum ut colligeret herbas agrestes: invenitque quasi vitem silvestrem, et collegit ex ea colocynthidas agri, et implevit pallium suum, et reversus concidit in ollam pulmenti: nesciebat enim quid esset.
2KI 4:40 Infuderunt ergo sociis ut comederent: cumque gustassent de coctione, clamaverunt, dicentes: Mors in olla, vir Dei. Et non potuerunt comedere.
2KI 4:41 At ille: Afferte, inquit, farinam. Cumque tulissent, misit in ollam, et ait: Infunde turbæ, ut comedant. Et non fuit amplius quidquam amaritudinis in olla.
2KI 4:42 Vir autem quidam venit de Baalsalisa deferens viro Dei panes primitiarum, viginti panes hordeaceos, et frumentum novum in pera sua. At ille dixit: Da populo, ut comedat.
2KI 4:43 Responditque ei minister ejus: Quantum est hoc, ut apponam centum viris? Rursum ille ait: Da populo, ut comedat: hæc enim dicit Dominus: Comedent, et supererit.
2KI 4:44 Posuit itaque coram eis: qui comederunt, et superfuit juxta verbum Domini.
2KI 5:1 Naaman princeps militiæ regis Syriæ erat vir magnus apud dominum suum, et honoratus: per illum enim dedit Dominus salutem Syriæ: erat autem vir fortis et dives, sed leprosus.
2KI 5:2 Porro de Syria egressi fuerant latrunculi, et captivam duxerant de terra Israël puellam parvulam, quæ erat in obsequio uxoris Naaman:
2KI 5:3 quæ ait ad dominam suam: Utinam fuisset dominus meus ad prophetam qui est in Samaria, profecto curasset eum a lepra quam habet.
2KI 5:4 Ingressus est itaque Naaman ad dominum suum, et nuntiavit ei, dicens: Sic et sic locuta est puella de terra Israël.
2KI 5:5 Dixitque ei rex Syriæ: Vade, et mittam litteras ad regem Israël. Qui cum profectus esset, et tulisset secum decem talenta argenti, et sex millia aureos, et decem mutatoria vestimentorum,
2KI 5:6 detulit litteras ad regem Israël in hæc verba: Cum acceperis epistolam hanc, scito quod miserim ad te Naaman servum meum, ut cures eum a lepra sua.
2KI 5:7 Cumque legisset rex Israël litteras, scidit vestimenta sua, et ait: Numquid deus ego sum, ut occidere possim et vivificare, quia iste misit ad me ut curem hominem a lepra sua? animadvertite, et videte quod occasiones quærat adversum me.
2KI 5:8 Quod cum audisset Eliseus vir Dei, scidisse videlicet regem Israël vestimenta sua, misit ad eum, dicens: Quare scidisti vestimenta tua? veniat ad me, et sciat esse prophetam in Israël.
2KI 5:9 Venit ergo Naaman cum equis et curribus, et stetit ad ostium domus Elisei:
2KI 5:10 misitque ad eum Eliseus nuntium, dicens: Vade, et lavare septies in Jordane, et recipiet sanitatem caro tua, atque mundaberis.
2KI 5:11 Iratus Naaman recedebat, dicens: Putabam quod egrederetur ad me, et stans invocaret nomen Domini Dei sui, et tangeret manu sua locum lepræ, et curaret me.
2KI 5:12 Numquid non meliores sunt Abana et Pharphar fluvii Damasci, omnibus aquis Israël, ut laver in eis, et munder? Cum ergo vertisset se, et abiret indignans,
2KI 5:13 accesserunt ad eum servi sui, et locuti sunt ei: Pater, etsi rem grandem dixisset tibi propheta, certe facere debueras: quanto magis quia nunc dixit tibi: Lavare, et mundaberis?
2KI 5:14 Descendit, et lavit in Jordane septies juxta sermonem viri Dei: et restituta est caro ejus sicut caro pueri parvuli, et mundatus est.
2KI 5:15 Reversusque ad virum Dei cum universo comitatu suo, venit, et stetit coram eo, et ait: Vere scio quod non sit alius deus in universa terra, nisi tantum in Israël. Obsecro itaque ut accipias benedictionem a servo tuo.
2KI 5:16 At ille respondit: Vivit Dominus, ante quem sto, quia non accipiam. Cumque vim faceret, penitus non acquievit.
2KI 5:17 Dixitque Naaman: Ut vis: sed, obsecro, concede mihi servo tuo ut tollam onus duorum burdonum de terra: non enim faciet ultra servus tuus holocaustum aut victimam diis alienis, nisi Domino.
2KI 5:18 Hoc autem solum est, de quo depreceris Dominum pro servo tuo, quando ingredietur dominus meus templum Remmon ut adoret: et illo innitente super manum meam, si adoravero in templo Remmon, adorante eo in eodem loco, ut ignoscat mihi Dominus servo tuo pro hac re.
2KI 5:19 Qui dixit ei: Vade in pace. Abiit ergo ab eo electo terræ tempore.
2KI 5:20 Dixitque Giezi puer viri Dei: Pepercit dominus meus Naaman Syro isti, ut non acciperet ab eo quæ attulit: vivit Dominus, quia curram post eum, et accipiam ab eo aliquid.
2KI 5:21 Et secutus est Giezi post tergum Naaman: quem cum vidisset ille currentem ad se, desiliit de curru in occursum ejus, et ait: Rectene sunt omnia?
2KI 5:22 Et ille ait: Recte. Dominus meus misit me ad te dicens: Modo venerunt ad me duo adolescentes de monte Ephraim, ex filiis prophetarum: da eis talentum argenti, et vestes mutatorias duplices.
2KI 5:23 Dixitque Naaman: Melius est ut accipias duo talenta. Et coëgit eum, ligavitque duo talenta argenti in duobus saccis, et duplicia vestimenta, et imposuit duobus pueris suis, qui et portaverunt coram eo.
2KI 5:24 Cumque venisset jam vesperi, tulit de manu eorum, et reposuit in domo, dimisitque viros, et abierunt.
2KI 5:25 Ipse autem ingressus, stetit coram domino suo. Et dixit Eliseus: Unde venis, Giezi? Qui respondit: Non ivit servus tuus quoquam.
2KI 5:26 At ille ait: Nonne cor meum in præsenti erat, quando reversus est homo de curru suo in occursum tui? nunc igitur accepisti argentum, et accepisti vestes ut emas oliveta, et vineas, et oves, et boves, et servos, et ancillas.
2KI 5:27 Sed et lepra Naaman adhærebit tibi, et semini tuo usque in sempiternum. Et egressus est ab eo leprosus quasi nix.
2KI 6:1 Dixerunt autem filii prophetarum ad Eliseum: Ecce locus in quo habitamus coram te, angustus est nobis.
2KI 6:2 Eamus usque ad Jordanem, et tollant singuli de silva materias singulas, ut ædificemus nobis ibi locum ad habitandum. Qui dixit: Ite.
2KI 6:3 Et ait unus ex illis: Veni ergo et tu cum servis tuis. Respondit: Ego veniam.
2KI 6:4 Et abiit cum eis. Cumque venissent ad Jordanem, cædebant ligna.
2KI 6:5 Accidit autem ut cum unus materiam succidisset, caderet ferrum securis in aquam: exclamavitque ille, et ait: Heu ! heu ! heu ! domine mi: et hoc ipsum mutuo acceperam.
2KI 6:6 Dixit autem homo Dei: Ubi cecidit? At ille monstravit ei locum. Præcidit ergo lignum, et misit illuc: natavitque ferrum,
2KI 6:7 et ait: Tolle. Qui extendit manum, et tulit illud.
2KI 6:8 Rex autem Syriæ pugnabat contra Israël, consiliumque iniit cum servis suis, dicens: In loco illo et illo ponamus insidias.
2KI 6:9 Misit itaque vir Dei ad regem Israël, dicens: Cave ne transeas in locum illum: quia ibi Syri in insidiis sunt.
2KI 6:10 Misit itaque rex Israël ad locum quem dixerat ei vir Dei, et præoccupavit eum, et observavit se ibi non semel neque bis.
2KI 6:11 Conturbatumque est cor regis Syriæ pro hac re: et convocatis servis suis, ait: Quare non indicatis mihi quis proditor mei sit apud regem Israël?
2KI 6:12 Dixitque unus servorum ejus: Nequaquam, domine mi rex, sed Eliseus propheta qui est in Israël, indicat regi Israël omnia verba quæcumque locutus fueris in conclavi tuo.
2KI 6:13 Dixitque eis: Ite, et videte ubi sit, ut mittam, et capiam eum. Annuntiaveruntque ei, dicentes: Ecce in Dothan.
2KI 6:14 Misit ergo illuc equos et currus, et robur exercitus: qui cum venissent nocte, circumdederunt civitatem.
2KI 6:15 Consurgens autem diluculo minister viri Dei, egressus vidit exercitum in circuitu civitatis, et equos et currus: nuntiavitque ei, dicens: Heu ! heu ! heu ! domine mi: quid faciemus?
2KI 6:16 At ille respondit: Noli timere: plures enim nobiscum sunt, quam cum illis.
2KI 6:17 Cumque orasset Eliseus, ait: Domine, aperi oculos hujus, ut videat. Et aperuit Dominus oculos pueri, et vidit: et ecce mons plenus equorum et curruum igneorum in circuitu Elisei.
2KI 6:18 Hostes vero descenderunt ad eum: porro Eliseus oravit ad Dominum, dicens: Percute, obsecro, gentem hanc cæcitate. Percussitque eos Dominus ne viderent, juxta verbum Elisei.
2KI 6:19 Dixit autem ad eos Eliseus: Non est hæc via, neque ista est civitas: sequimini me, et ostendam vobis virum quem quæritis. Duxit ergo eos in Samariam:
2KI 6:20 cumque ingressi fuissent in Samariam, dixit Eliseus: Domine, aperi oculos istorum, ut videant. Aperuitque Dominus oculos eorum, et viderunt se esse in medio Samariæ.
2KI 6:21 Dixitque rex Israël ad Eliseum, cum vidisset eos: Numquid percutiam eos, pater mi?
2KI 6:22 At ille ait: Non percuties: neque enim cepisti eos gladio et arcu tuo, ut percutias: sed pone panem et aquam coram eis, ut comedant et bibant, et vadant ad dominum suum.
2KI 6:23 Appositaque est eis ciborum magna præparatio, et comederunt et biberunt, et dimisit eos, abieruntque ad dominum suum, et ultra non venerunt latrones Syriæ in terram Israël.
2KI 6:24 Factum est autem post hæc, congregavit Benadad rex Syriæ universum exercitum suum, et ascendit, et obsidebat Samariam.
2KI 6:25 Factaque est fames magna in Samaria: et tamdiu obsessa est, donec venundaretur caput asini octoginta argenteis, et quarta pars cabi stercoris columbarum quinque argenteis.
2KI 6:26 Cumque rex Israël transiret per murum, mulier quædam exclamavit ad eum, dicens: Salva me, domine mi rex.
2KI 6:27 Qui ait: Non te salvat Dominus: unde te possum salvare? de area, vel de torculari? Dixitque ad eam rex: Quid tibi vis? Quæ respondit:
2KI 6:28 Mulier ista dixit mihi: Da filium tuum, ut comedamus eum hodie, et filium meum comedemus cras.
2KI 6:29 Coximus ergo filium meum, et comedimus. Dixique ei die altera: Da filium tuum, ut comedamus eum. Quæ abscondit filium suum.
2KI 6:30 Quod cum audisset rex, scidit vestimenta sua, et transibat per murum. Viditque omnis populus cilicium quo vestitus erat ad carnem intrinsecus.
2KI 6:31 Et ait rex: Hæc mihi faciat Deus, et hæc addat, si steterit caput Elisei filii Saphat super ipsum hodie.
2KI 6:32 Eliseus autem sedebat in domo sua, et senes sedebant cum eo. Præmisit itaque virum: et antequam veniret nuntius ille, dixit ad senes: Numquid scitis quod miserit filius homicidæ hic, ut præcidatur caput meum? videte ergo: cum venerit nuntius, claudite ostium, et non sinatis eum introire: ecce enim sonitus pedum domini ejus post eum est.
2KI 6:33 Adhuc illo loquente eis, apparuit nuntius qui veniebat ad eum. Et ait: Ecce, tantum malum a Domino est: quid amplius expectabo a Domino?
2KI 7:1 Dixit autem Eliseus: Audite verbum Domini: Hæc dicit Dominus: In tempore hoc cras modius similæ uno statere erit, et duo modii hordei statere uno, in porta Samariæ.
2KI 7:2 Respondens unus de ducibus, super cujus manum rex incumbebat, homini Dei, ait: Si Dominus fecerit etiam cataractas in cælo, numquid poterit esse quod loqueris? Qui ait: Videbis oculis tuis, et inde non comedes.
2KI 7:3 Quatuor ergo viri erant leprosi juxta introitum portæ: qui dixerunt ad invicem: Quid hic esse volumus donec moriamur?
2KI 7:4 sive ingredi voluerimus civitatem, fame moriemur: sive manserimus hic, moriendum nobis est: venite ergo, et transfugiamus ad castra Syriæ: si pepercerint nobis, vivemus: si autem occidere voluerint, nihilominus moriemur.
2KI 7:5 Surrexerunt ergo vesperi, ut venirent ad castra Syriæ. Cumque venissent ad principium castrorum Syriæ, nullum ibidem repererunt.
2KI 7:6 Siquidem Dominus sonitum audiri fecerat in castris Syriæ, curruum, et equorum, et exercitus plurimi: dixeruntque ad invicem: Ecce mercede conduxit adversum nos rex Israël reges Hethæorum et Ægyptiorum, et venerunt super nos.
2KI 7:7 Surrexerunt ergo, et fugerunt in tenebris, et dereliquerunt tentoria sua, et equos et asinos, in castris, fugeruntque animas tantum suas salvare cupientes.
2KI 7:8 Igitur cum venissent leprosi illi ad principium castrorum, ingressi sunt unum tabernaculum, et comederunt et biberunt: tuleruntque inde argentum, et aurum, et vestes, et abierunt, et absconderunt: et rursum reversi sunt ad aliud tabernaculum, et inde similiter auferentes absconderunt.
2KI 7:9 Dixeruntque ad invicem: Non recte facimus: hæc enim dies boni nuntii est. Si tacuerimus et noluerimus nuntiare usque mane, sceleris arguemur: venite, eamus, et nuntiemus in aula regis.
2KI 7:10 Cumque venissent ad portam civitatis, narraverunt eis, dicentes: Ivimus ad castra Syriæ, et nullum ibidem reperimus hominem, nisi equos et asinos alligatos, et fixa tentoria.
2KI 7:11 Ierunt ergo portarii, et nuntiaverunt in palatio regis intrinsecus.
2KI 7:12 Qui surrexit nocte, et ait ad servos suos: Dico vobis quid fecerint nobis Syri: sciunt quia fame laboramus, et idcirco egressi sunt de castris, et latitant in agris, dicentes: Cum egressi fuerint de civitate, capiemus eos vivos, et tunc civitatem ingredi poterimus.
2KI 7:13 Respondit autem unus servorum ejus: Tollamus quinque equos qui remanserunt in urbe (quia ipsi tantum sunt in universa multitudine Israël, alii enim consumpti sunt), et mittentes, explorare poterimus.
2KI 7:14 Adduxerunt ergo duos equos, misitque rex in castra Syrorum, dicens: Ite, et videte.
2KI 7:15 Qui abierunt post eos usque ad Jordanem: ecce autem omnis via plena erat vestibus et vasis quæ projecerant Syri cum turbarentur: reversique nuntii indicaverunt regi.
2KI 7:16 Et egressus populus diripuit castra Syriæ: factusque est modius similæ statere uno, et duo modii hordei statere uno, juxta verbum Domini.
2KI 7:17 Porro rex ducem illum, in cujus manu incumbebat, constituit ad portam: quem conculcavit turba in introitu portæ, et mortuus est, juxta quod locutus fuerat vir Dei, quando descenderat rex ad eum.
2KI 7:18 Factumque est secundum sermonem viri Dei quem dixerat regi, quando ait: Duo modii hordei statere uno erunt, et modius similæ statere uno, hoc eodem tempore cras in porta Samariæ:
2KI 7:19 quando responderat dux ille viro Dei, et dixerat: Etiamsi Dominus fecerit cataractas in cælo, numquid poterit fieri quod loqueris? Et dixit ei: Videbis oculis tuis, et inde non comedes.
2KI 7:20 Evenit ergo ei sicut prædictum fuerat, et conculcavit eum populus in porta, et mortuus est.
2KI 8:1 Eliseus autem locutus est ad mulierem cujus vivere fecerat filium, dicens: Surge, vade tu et domus tua, et peregrinare ubicumque repereris: vocavit enim Dominus famem, et veniet super terram septem annis.
2KI 8:2 Quæ surrexit, et fecit juxta verbum hominis Dei: et vadens cum domo sua, peregrinata est in terra Philisthiim diebus multis.
2KI 8:3 Cumque finiti essent anni septem, reversa est mulier de terra Philisthiim: et egressa est ut interpellaret regem pro domo sua, et pro agris suis.
2KI 8:4 Rex autem loquebatur cum Giezi puero viri Dei, dicens: Narra mihi omnia magnalia quæ fecit Eliseus.
2KI 8:5 Cumque ille narraret regi quomodo mortuum suscitasset, apparuit mulier cujus vivificaverat filium, clamans ad regem pro domo sua, et pro agris suis. Dixitque Giezi: Domine mi rex, hæc est mulier, et hic est filius ejus quem suscitavit Eliseus.
2KI 8:6 Et interrogavit rex mulierem: quæ narravit ei. Deditque ei rex eunuchum unum, dicens: Restitue ei omnia quæ sua sunt, et universos reditus agrorum, a die qua reliquit terram usque ad præsens.
2KI 8:7 Venit quoque Eliseus Damascum, et Benadad rex Syriæ ægrotabat: nuntiaveruntque ei, dicentes: Venit vir Dei huc.
2KI 8:8 Et ait rex ad Hazaël: Tolle tecum munera, et vade in occursum viri Dei, et consule Dominum per eum, dicens: Si evadere potero de infirmitate mea hac?
2KI 8:9 Ivit igitur Hazaël in occursum ejus, habens secum munera, et omnia bona Damasci, onera quadraginta camelorum. Cumque stetisset coram eo, ait: Filius tuus Benadad rex Syriæ misit me ad te, dicens: Si sanari potero de infirmitate mea hac?
2KI 8:10 Dixitque ei Eliseus: Vade, dic ei: Sanaberis: porro ostendit mihi Dominus quia morte morietur.
2KI 8:11 Stetique cum eo, et conturbatus est usque ad suffusionem vultus: flevitque vir Dei.
2KI 8:12 Cui Hazaël ait: Quare dominus meus flet? At ille dixit: Quia scio quæ facturus sis filiis Israël mala. Civitates eorum munitas igne succendes, et juvenes eorum interficies gladio, et parvulos eorum elides, et prægnantes divides.
2KI 8:13 Dixitque Hazaël: Quid enim sum servus tuus canis, ut faciam rem istam magnam? Et ait Eliseus: Ostendit mihi Dominus te regem Syriæ fore.
2KI 8:14 Qui cum recessisset ab Eliseo, venit ad dominum suum. Qui ait ei: Quid dixit tibi Eliseus? At ille respondit: Dixit mihi: Recipies sanitatem.
2KI 8:15 Cumque venisset dies altera, tulit stragulum, et infudit aquam, et expandit super faciem ejus: quo mortuo, regnavit Hazaël pro eo.
2KI 8:16 Anno quinto Joram filii Achab regis Israël, et Josaphat regis Juda, regnavit Joram filius Josaphat rex Juda.
2KI 8:17 Triginta duorum annorum erat cum regnare cœpisset, et octo annis regnavit in Jerusalem.
2KI 8:18 Ambulavitque in viis regum Israël, sicut ambulaverat domus Achab: filia enim Achab erat uxor ejus: et fecit quod malum est in conspectu Domini.
2KI 8:19 Noluit autem Dominus disperdere Judam, propter David servum suum, sicut promiserat ei, ut daret illi lucernam, et filiis ejus cunctis diebus.
2KI 8:20 In diebus ejus recessit Edom ne esset sub Juda, et constituit sibi regem.
2KI 8:21 Venitque Joram Seira, et omnes currus cum eo: et surrexit nocte, percussitque Idumæos qui eum circumdederant, et principes curruum: populus autem fugit in tabernacula sua.
2KI 8:22 Recessit ergo Edom ne esset sub Juda, usque ad diem hanc. Tunc recessit et Lobna in tempore illo.
2KI 8:23 Reliqua autem sermonum Joram, et universa quæ fecit, nonne hæc scripta sunt in libro verborum dierum regum Juda?
2KI 8:24 Et dormivit Joram cum patribus suis, sepultusque est cum eis in civitate David, et regnavit Ochozias filius ejus pro eo.
2KI 8:25 Anno duodecimo Joram filii Achab regis Israël regnavit Ochozias filius Joram regis Judæ.
2KI 8:26 Viginti duorum annorum erat Ochozias cum regnare cœpisset, et uno anno regnavit in Jerusalem: nomen matris ejus Athalia filia Amri regis Israël.
2KI 8:27 Et ambulavit in viis domus Achab: et fecit quod malum est coram Domino, sicut domus Achab: gener enim domus Achab fuit.
2KI 8:28 Abiit quoque cum Joram filio Achab ad præliandum contra Hazaël regem Syriæ in Ramoth Galaad, et vulneraverunt Syri Joram.
2KI 8:29 Qui reversus est ut curaretur in Jezrahel, quia vulneraverant eum Syri in Ramoth præliantem contra Hazaël regem Syriæ. Porro Ochozias filius Joram rex Juda descendit invisere Joram filium Achab in Jezrahel, quia ægrotabat ibi.
2KI 9:1 Eliseus autem prophetes vocavit unum de filiis prophetarum, et ait illi: Accinge lumbos tuos, et tolle lenticulam olei hanc in manu tua, et vade in Ramoth Galaad.
2KI 9:2 Cumque veneris illuc, videbis Jehu filium Josaphat filii Namsi: et ingressus suscitabis eum de medio fratrum suorum, et introduces in interius cubiculum.
2KI 9:3 Tenensque lenticulam olei, fundes super caput ejus, et dices: Hæc dicit Dominus: Unxi te regem super Israël. Aperiesque ostium, et fugies, et non ibi subsistes.
2KI 9:4 Abiit ergo adolescens puer prophetæ in Ramoth Galaad,
2KI 9:5 et ingressus est illuc: ecce autem principes exercitus sedebant: et ait: Verbum mihi ad te, o princeps. Dixitque Jehu: Ad quem ex omnibus nobis? At ille dixit: Ad te, o princeps.
2KI 9:6 Et surrexit, et ingressus est cubiculum: at ille fudit oleum super caput ejus, et ait: Hæc dicit Dominus Deus Israël: Unxi te regem super populum Domini Israël,
2KI 9:7 et percuties domum Achab domini tui, et ulciscar sanguinem servorum meorum prophetarum, et sanguinem omnium servorum Domini de manu Jezabel.
2KI 9:8 Perdamque omnem domum Achab: et interficiam de Achab mingentem ad parietem, et clausum et novissimum in Israël.
2KI 9:9 Et dabo domum Achab sicut domum Jeroboam filii Nabat, et sicut domum Baasa filii Ahia.
2KI 9:10 Jezabel quoque comedent canes in agro Jezrahel, nec erit qui sepeliat eam. Aperuitque ostium, et fugit.
2KI 9:11 Jehu autem egressus est ad servos domini sui: qui dixerunt ei: Rectene sunt omnia? quid venit insanus iste ad te? Qui ait eis: Nostis hominem, et quid locutus sit.
2KI 9:12 At ille responderunt: Falsum est, sed magis narra nobis. Qui ait eis: Hæc et hæc locutus est mihi, et ait: Hæc dicit Dominus: Unxi te regem super Israël.
2KI 9:13 Festinaverunt itaque, et unusquisque tollens pallium suum posuerunt sub pedibus ejus in similitudinem tribunalis, et cecinerunt tuba, atque dixerunt: Regnavit Jehu.
2KI 9:14 Conjuravit ergo Jehu filius Josaphat filii Namsi contra Joram: porro Joram obsederat Ramoth Galaad, ipse et omnis Israël contra Hazaël regem Syriæ:
2KI 9:15 et reversus fuerat ut curaretur in Jezrahel propter vulnera, quia percusserant eum Syri præliantem contra Hazaël regem Syriæ. Dixitque Jehu: Si placet vobis, nemo egrediatur profugus de civitate, ne vadat, et nuntiet in Jezrahel.
2KI 9:16 Et ascendit, et profectus est in Jezrahel: Joram enim ægrotabat ibi, et Ochozias rex Juda descenderat ad visitandum Joram.
2KI 9:17 Igitur speculator qui stabat super turrim Jezrahel, vidit globum Jehu venientis, et ait: Video ego globum. Dixitque Joram: Tolle currum, et mitte in occursum eorum, et dicat vadens: Rectene sunt omnia?
2KI 9:18 Abiit ergo qui ascenderat currum, in occursum ejus, et ait: Hæc dicit rex: Pacatane sunt omnia? Dixitque Jehu: Quid tibi et paci? transi, et sequere me. Nuntiavit quoque speculator, dicens: Venit nuntius ad eos, et non revertitur.
2KI 9:19 Misit etiam currum equorum secundum: venitque ad eos, et ait: Hæc dicit rex: Numquid pax est? Et ait Jehu: Quid tibi et paci? transi, et sequere me.
2KI 9:20 Nuntiavit autem speculator, dicens: Venit usque ad eos, et non revertitur: est autem incessus quasi incessus Jehu filii Namsi, præceps enim graditur.
2KI 9:21 Et ait Joram: Junge currum. Junxeruntque currum ejus, et egressus est Joram rex Israël, et Ochozias rex Juda, singuli in curribus suis, egressique sunt in occursum Jehu, et invenerunt eum in agro Naboth Jezrahelitæ.
2KI 9:22 Cumque vidisset Joram Jehu, dixit: Pax est, Jehu? At ille respondit: Quæ pax? adhuc fornicationes Jezabel matris tuæ, et veneficia ejus multa, vigent.
2KI 9:23 Convertit autem Joram manum suam, et fugiens ait ad Ochoziam: Insidiæ, Ochozia.
2KI 9:24 Porro Jehu tetendit arcum manu, et percussit Joram inter scapulas: et egressa est sagitta per cor ejus, statimque corruit in curru suo.
2KI 9:25 Dixitque Jehu ad Badacer ducem: Tolle, projice eum in agro Naboth Jezrahelitæ: memini enim quando ego et tu sedentes in curru sequebamur Achab patrem hujus, quod Dominus onus hoc levaverit super eum, dicens:
2KI 9:26 Si non pro sanguine Naboth, et pro sanguine filiorum ejus, quem vidi heri, ait Dominus, reddam tibi in agro isto, dicit Dominus. Nunc ergo tolle, et projice eum in agrum juxta verbum Domini.
2KI 9:27 Ochozias autem rex Juda videns hoc, fugit per viam domus horti: persecutusque est eum Jehu, et ait: Etiam hunc percutite in curru suo. Et percusserunt eum in ascensu Gaver, qui est juxta Jeblaam: qui fugit in Mageddo, et mortuus est ibi.
2KI 9:28 Et imposuerunt eum servi ejus super currum suum, et tulerunt in Jerusalem: sepelieruntque eum in sepulchro cum patribus suis in civitate David.
2KI 9:29 Anno undecimo Joram filii Achab, regnavit Ochozias super Judam,
2KI 9:30 venitque Jehu in Jezrahel. Porro Jezabel, introitu ejus audito, depinxit oculos suos stibio, et ornavit caput suum, et respexit per fenestram
2KI 9:31 ingredientem Jehu per portam, et ait: Numquid pax potest esse Zambri, qui interfecit dominum suum?
2KI 9:32 Levavitque Jehu faciem suam ad fenestram, et ait: Quæ est ista? et inclinaverunt se ad eum duo vel tres eunuchi.
2KI 9:33 At ille dixit eis: Præcipitate eam deorsum: et præcipitaverunt eam, aspersusque est sanguine paries, et equorum ungulæ conculcaverunt eam.
2KI 9:34 Cumque introgressus esset ut comederet biberetque, ait: Ite, et videte maledictam illam, et sepelite eam: quia filia regis est.
2KI 9:35 Cumque issent ut sepelirent eam, non invenerunt nisi calvariam, et pedes, et summas manus.
2KI 9:36 Reversique nuntiaverunt ei. Et ait Jehu: Sermo Domini est, quem locutus est per servum suum Eliam Thesbiten, dicens: In agro Jezrahel comedent canes carnes Jezabel,
2KI 9:37 et erunt carnes Jezabel sicut stercus super faciem terræ in agro Jezrahel, ita ut prætereuntes dicant: Hæccine est illa Jezabel?
2KI 10:1 Erant autem Achab septuaginta filii in Samaria: scripsit ergo Jehu litteras, et misit in Samariam, ad optimates civitatis, et ad majores natu, et ad nutritios Achab, dicens:
2KI 10:2 Statim ut acceperitis litteras has, qui habetis filios domini vestri, et currus, et equos, et civitates firmas, et arma,
2KI 10:3 eligite meliorem, et eum qui vobis placuerit de filiis domini vestri, et eum ponite super solium patris sui, et pugnate pro domo domini vestri.
2KI 10:4 Timuerunt illi vehementer, et dixerunt: Ecce duo reges non potuerunt stare coram eo, et quomodo nos valebimus resistere?
2KI 10:5 Miserunt ergo præpositi domus, et præfecti civitatis, et majores natu, et nutritii, ad Jehu, dicentes: Servi tui sumus: quæcumque jusseris faciemus, nec constituemus nobis regem: quæcumque tibi placent, fac.
2KI 10:6 Rescripsit autem eis litteras secundo, dicens: Si mei estis, et obeditis mihi, tollite capita filiorum domini vestri, et venite ad me hac eadem hora cras in Jezrahel. Porro filii regis, septuaginta viri, apud optimates civitates nutriebantur.
2KI 10:7 Cumque venissent litteras ad eos, tulerunt filios regis, et occiderunt septuaginta viros, et posuerunt capita eorum in cophinis, et miserunt ad eum in Jezrahel.
2KI 10:8 Venit autem nuntius, et indicavit ei, dicens: Attulerunt capita filiorum regis. Qui respondit: Ponite ea ad duos acervos juxta introitum portæ usque mane.
2KI 10:9 Cumque diluxisset, egressus est, et stans dixit ad omnem populum: Justi estis: si ego conjuravi contra dominum meum et interfeci eum, quis percussit omnes hos?
2KI 10:10 videte ergo nunc quoniam non cecidit de sermonibus Domini in terram, quos locutus est Dominus super domum Achab: et Dominus fecit quod locutus est in manu servi sui Eliæ.
2KI 10:11 Percussit igitur Jehu omnes qui reliqui erant de domo Achab in Jezrahel, et universos optimates ejus, et notos, et sacerdotes, donec non remanerent ex eo reliquiæ.
2KI 10:12 Et surrexit, et venit in Samariam: cumque venisset ad Cameram pastorum in via,
2KI 10:13 invenit fratres Ochoziæ regis Juda: dixitque ad eos: Quinam estis vos? Qui responderunt: Fratres Ochoziæ sumus, et descendimus ad salutandos filios regis, et filios reginæ.
2KI 10:14 Qui ait: Comprehendite eos vivos. Quos cum comprehendissent vivos, jugulaverunt eos in cisterna juxta Cameram, quadraginta duos viros: et non reliquit ex eis quemquam.
2KI 10:15 Cumque abiisset inde, invenit Jonadab filium Rechab in occursum sibi, et benedixit ei. Et ait ad eum: Numquid est cor tuum rectum, sicut cor meum cum corde tuo? Et ait Jonadab: Est. Si est, inquit, da manum tuam. Qui dedit ei manum suam. At ille levavit eum ad se in currum:
2KI 10:16 dixitque ad eum: Veni mecum, et vide zelum meum pro Domino. Et impositum in curru suo
2KI 10:17 duxit in Samariam. Et percussit omnes qui reliqui fuerant de Achab in Samaria usque ad unum, juxta verbum Domini quod locutus est per Eliam.
2KI 10:18 Congregavit ergo Jehu omnem populum, et dixit ad eos: Achab coluit Baal parum, ego autem colam eum amplius.
2KI 10:19 Nunc igitur omnes prophetas Baal, et universos servos ejus, et cunctos sacerdotes ipsius vocate ad me: nullus sit qui non veniat: sacrificium enim grande est mihi Baal: quicumque defuerit, non vivet. Porro Jehu faciebat hoc insidiose, ut disperderet cultores Baal.
2KI 10:20 Et dixit: Sanctificate diem solemnem Baal. Vocavitque,
2KI 10:21 et misit in universos terminos Israël, et venerunt cuncti servi Baal: non fuit residuus ne unus quidem qui non veniret. Et ingressi sunt templum Baal: et repleta est domus Baal, a summo usque ad summum.
2KI 10:22 Dixitque his qui erant super vestes: Proferte vestimenta universis servis Baal. Et protulerunt eis vestes.
2KI 10:23 Ingressusque Jehu, et Jonadab filius Rechab, templum Baal, ait cultoribus Baal: Perquirite, et videte, ne quis forte vobiscum sit de servis Domini, sed ut sint servi Baal soli.
2KI 10:24 Ingressi sunt igitur ut facerent victimas et holocausta: Jehu autem præparaverat sibi foris octoginta viros, et dixerat eis: Quicumque fugerit de hominibus his, quos ego adduxero in manus vestras, anima ejus erit pro anima illius.
2KI 10:25 Factum est autem, cum completum esset holocaustum, præcepit Jehu militibus et ducibus suis: Ingredimini, et percutite eos: nullus evadat. Percusseruntque eos in ore gladii, et projecerunt milites et duces: et ierunt in civitatem templi Baal,
2KI 10:26 et protulerunt statuam de fano Baal, et combusserunt,
2KI 10:27 et comminuerunt eam. Destruxerunt quoque ædem Baal, et fecerunt pro ea latrinas usque in diem hanc.
2KI 10:28 Delevit itaque Jehu Baal de Israël:
2KI 10:29 verumtamen a peccatis Jeroboam filii Nabat, qui peccare fecit Israël, non recessit, nec dereliquit vitulos aureos qui erant in Bethel et in Dan.
2KI 10:30 Dixit autem Dominus ad Jehu: Quia studiose egisti quod rectum erat, et placebat in oculis meis, et omnia quæ erant in corde meo fecisti contra domum Achab: filii tui usque ad quartam generationem sedebunt super thronum Israël.
2KI 10:31 Porro Jehu non custodivit ut ambularet in lege Domini Dei Israël in toto corde suo: non enim recessit a peccatis Jeroboam, qui peccare fecerat Israël.
2KI 10:32 In diebus illis cœpit Dominus tædere super Israël: percussitque eos Hazaël in universis finibus Israël,
2KI 10:33 a Jordane contra orientalem plagam, omnem terram Galaad, et Gad, et Ruben, et Manasse, ab Aroër, quæ est super torrentem Arnon, et Galaad, et Basan.
2KI 10:34 Reliqua autem verborum Jehu, et universa quæ fecit, et fortitudo ejus, nonne hæc scripta sunt in libro verborum dierum regum Israël?
2KI 10:35 Et dormivit Jehu cum patribus suis, sepelieruntque eum in Samaria: et regnavit Joachaz filius ejus pro eo.
2KI 10:36 Dies autem quos regnavit Jehu super Israël, viginti et octo anni sunt in Samaria.
2KI 11:1 Athalia vero mater Ochoziæ, videns mortuum filium suum, surrexit, et interfecit omne semen regium.
2KI 11:2 Tollens autem Josaba filia regis Joram, soror Ochoziæ, Joas filium Ochoziæ, furata est eum de medio filiorum regis qui interficiebantur, et nutricem ejus de triclinio: et abscondit eum a facie Athaliæ ut non interficeretur.
2KI 11:3 Eratque cum ea sex annis clam in domo Domini: porro Athalia regnavit super terram.
2KI 11:4 Anno autem septimo misit Jojada, et assumens centuriones et milites, introduxit ad se in templum Domini, pepigitque cum eis fœdus: et adjurans eos in domo Domini, ostendit eis filium regis:
2KI 11:5 et præcepit illis, dicens: Iste est sermo, quem facere debetis:
2KI 11:6 tertia pars vestrum introëat sabbato, et observet excubias domus regis. Tertia autem pars sit ad portam Sur, et tertia pars sit ad portam quæ est post habitaculum scutariorum: et custodietis excubias domus Messa.
2KI 11:7 Duæ vero partes e vobis, omnes egredientes sabbato, custodiant excubias domus Domini circa regem.
2KI 11:8 Et vallabitis eum, habentes arma in manibus vestris: si quis autem ingressus fuerit septum templi, interficiatur: eritisque cum rege introëunte et egrediente.
2KI 11:9 Et fecerunt centuriones juxta omnia quæ præceperat eis Jojada sacerdos: et assumentes singuli viros suos qui ingrediebantur sabbato, cum his qui egrediebantur sabbato, venerunt ad Jojadam sacerdotem.
2KI 11:10 Qui dedit eis hastas et arma regis David, quæ erant in domo Domini.
2KI 11:11 Et steterunt singuli habentes arma in manu sua, a parte templi dextera usque ad partem sinistram altaris et ædis, circum regem.
2KI 11:12 Produxitque filium regis, et posuit super eum diadema et testimonium: feceruntque eum regem, et unxerunt: et plaudentes manu, dixerunt: Vivat rex.
2KI 11:13 Audivit autem Athalia vocem populi currentis: et ingressa ad turbas in templum Domini,
2KI 11:14 vidit regem stantem super tribunal juxta morem, et cantores, et tubas prope eum, omnemque populum terræ lætantem, et canentem tubis: et scidit vestimenta sua, clamavitque: Conjuratio, conjuratio.
2KI 11:15 Præcepit autem Jojada centurionibus qui erant super exercitum, et ait eis: Educite eam extra septa templi, et quicumque eam secutus fuerit, feriatur gladio. Dixerat enim sacerdos: Non occidatur in templo Domini.
2KI 11:16 Imposueruntque ei manus, et impegerunt eam per viam introitus equorum, juxta palatium, et interfecta est ibi.
2KI 11:17 Pepigit ergo Jojada fœdus inter Dominum, et inter regem, et inter populum, ut esset populus Domini: et inter regem et populum.
2KI 11:18 Ingressusque est omnis populus terræ templum Baal, et destruxerunt aras ejus, et imagines contriverunt valide: Mathan quoque sacerdotem Baal occiderunt coram altari. Et posuit sacerdos custodias in domo Domini.
2KI 11:19 Tulitque centuriones, et Cerethi et Phelethi legiones, et omnem populum terræ, deduxeruntque regem de domo Domini: et venerunt per viam portæ scutariorum in palatium, et sedit super thronum regum.
2KI 11:20 Lætatusque est omnis populus terræ, et civitas conquievit: Athalia autem occisa est gladio in domo regis.
2KI 11:21 Septemque annorum erat Joas, cum regnare cœpisset.
2KI 12:1 Anno septimo Jehu, regnavit Joas: et quadraginta annis regnavit in Jerusalem. Nomen matris ejus Sebia de Bersabee.
2KI 12:2 Fecitque Joas rectum coram Domino cunctis diebus quibus docuit eum Jojada sacerdos.
2KI 12:3 Verumtamen excelsa non abstulit: adhuc enim populus immolabat, et adolebat in excelsis incensum.
2KI 12:4 Dixitque Joas ad sacerdotes: Omnem pecuniam sanctorum, quæ illata fuerit in templum Domini a prætereuntibus, quæ offertur pro pretio animæ, et quam sponte et arbitrio cordis sui inferunt in templum Domini:
2KI 12:5 accipiant illam sacerdotes juxta ordinem suum, et instaurent sartatecta domus, si quid necessarium viderint instauratione.
2KI 12:6 Igitur usque ad vigesimum tertium annum regis Joas, non instauraverunt sacerdotes sartatecta templi.
2KI 12:7 Vocavitque rex Joas Jojadam pontificem et sacerdotes, dicens eis: Quare sartatecta non instauratis templi? nolite ergo amplius accipere pecuniam juxta ordinem vestrum, sed ad instaurationem templi reddite eam.
2KI 12:8 Prohibitique sunt sacerdotes ultra accipere pecuniam a populo, et instaurare sartatecta domus.
2KI 12:9 Et tulit Jojada pontifex gazophylacium unum, aperuitque foramen desuper, et posuit illud juxta altare ad dexteram ingredientium domum Domini: mittebantque in eo sacerdotes qui custodiebant ostia, omnem pecuniam quæ deferebatur ad templum Domini.
2KI 12:10 Cumque viderent nimiam pecuniam esse in gazophylacio, ascendebat scriba regis, et pontifex, effundebantque et numerabant pecuniam quæ inveniebatur in domo Domini:
2KI 12:11 et dabant eam juxta numerum atque mensuram in manu eorum qui præerant cæmentariis domus Domini: qui impendebant eam in fabris lignorum et in cæmentariis, iis qui operabantur in domo Domini,
2KI 12:12 et sartatecta faciebant: et in iis qui cædebant saxa, et ut emerent ligna, et lapides, qui excidebantur, ita ut impleretur instauratio domus Domini in universis quæ indigebant expensa ad muniendam domum.
2KI 12:13 Verumtamen non fiebant ex eadem pecunia hydriæ templi Domini, et fuscinulæ, et thuribula, et tubæ, et omne vas aureum et argenteum, de pecunia quæ inferebatur in templum Domini.
2KI 12:14 Iis enim qui faciebant opus, dabatur ut instauraretur templum Domini:
2KI 12:15 et non fiebat ratio iis hominibus qui accipiebant pecuniam ut distribuerent eam artificibus, sed in fide tractabant eam.
2KI 12:16 Pecuniam vero pro delicto, et pecuniam pro peccatis non inferebant in templum Domini, quia sacerdotum erat.
2KI 12:17 Tunc ascendit Hazaël rex Syriæ, et pugnabat contra Geth, cepitque eam: et direxit faciem suam ut ascenderet in Jerusalem.
2KI 12:18 Quam ob rem tulit Joas rex Juda omnia sanctificata quæ consecraverant Josaphat, et Joram, et Ochozias, patres ejus reges Juda, et quæ ipse obtulerat: et universum argentum quod inveniri potuit in thesauris templi Domini et in palatio regis: misitque Hazaëli regi Syriæ, et recessit ab Jerusalem.
2KI 12:19 Reliqua autem sermonum Joas, et universa quæ fecit, nonne hæc scripta sunt in libro verborum dierum regum Juda?
2KI 12:20 Surrexerunt autem servi ejus, et conjuraverunt inter se, percusseruntque Joas in domo Mello in descensu Sella.
2KI 12:21 Josachar namque filius Semaath, et Jozabad filius Somer servi ejus, percusserunt eum, et mortuus est: et sepelierunt eum cum patribus suis in civitate David: regnavitque Amasias filius ejus pro eo.
2KI 13:1 Anno vigesimo tertio Joas filii Ochoziæ regis Juda, regnavit Joachaz filius Jehu super Israël in Samaria decem et septem annis.
2KI 13:2 Et fecit malum coram Domino, secutusque est peccata Jeroboam filii Nabat, qui peccare fecit Israël, et non declinavit ab eis.
2KI 13:3 Iratusque est furor Domini contra Israël, et tradidit eos in manu Hazaël regis Syriæ, et in manu Benadad filii Hazaël, cunctis diebus.
2KI 13:4 Deprecatus est autem Joachaz faciem Domini, et audivit eum Dominus: vidit enim angustiam Israël, quia attriverat eos rex Syriæ:
2KI 13:5 et dedit Dominus salvatorem Israëli, et liberatus est de manu regis Syriæ: habitaveruntque filii Israël in tabernaculis suis sicut heri et nudiustertius.
2KI 13:6 Verumtamen non recesserunt a peccatis domus Jeroboam, qui peccare fecit Israël, sed in ipsis ambulaverunt: siquidem et lucus permansit in Samaria.
2KI 13:7 Et non sunt derelicti Joachaz de populo nisi quinquaginta equites, et decem currus, et decem millia peditum: interfecerat enim eos rex Syriæ, et redegerat quasi pulverem in tritura areæ.
2KI 13:8 Reliqua autem sermonum Joachaz, et universa quæ fecit, et fortitudo ejus, nonne hæc scripta sunt in libro sermonum dierum regum Israël?
2KI 13:9 Dormivitque Joachaz cum patribus suis, et sepelierunt eum in Samaria: regnavitque Joas filius ejus pro eo.
2KI 13:10 Anno trigesimo septimo Joas regis Juda, regnavit Joas filius Joachaz super Israël in Samaria sedecim annis.
2KI 13:11 Et fecit quod malum est in conspectu Domini: non declinavit ab omnibus peccatis Jeroboam filii Nabat, qui peccare fecit Israël, sed in ipsis ambulavit.
2KI 13:12 Reliqua autem sermonum Joas, et universa quæ fecit, et fortitudo ejus, quomodo pugnaverit contra Amasiam regem Juda, nonne hæc scripta sunt in libro sermonum dierum regum Israël?
2KI 13:13 Et dormivit Joas cum patribus suis: Jeroboam autem sedit super solium ejus. Porro Joas sepultus est in Samaria cum regibus Israël.
2KI 13:14 Eliseus autem ægrotabat infirmitate, qua et mortuus est: descenditque ad eum Joas rex Israël, et flebat coram eo, dicebatque: Pater mi, pater mi, currus Israël et auriga ejus.
2KI 13:15 Et ait illi Eliseus: Affer arcum et sagittas. Cumque attulisset ad eum arcum et sagittas,
2KI 13:16 dixit ad regem Israël: Pone manum tuam super arcum. Et cum posuisset ille manum suam, superposuit Eliseus manus suas manibus regis,
2KI 13:17 et ait: Aperi fenestram orientalem. Cumque aperuisset, dixit Eliseus: Jace sagittam. Et jecit. Et ait Eliseus: Sagitta salutis Domini, et sagitta salutis contra Syriam: percutiesque Syriam in Aphec, donec consumas eam.
2KI 13:18 Et ait: Tolle sagittas. Qui cum tulisset, rursum dixit ei: Percute jaculo terram. Et cum percussisset tribus vicibus, et stetisset,
2KI 13:19 iratus est vir Dei contra eum, et ait: Si percussisses quinquies, aut sexies, sive septies, percussisses Syriam usque ad consumptionem: nunc autem tribus vicibus percuties eam.
2KI 13:20 Mortuus est ergo Eliseus, et sepelierunt eum. Latrunculi autem de Moab venerunt in terram in ipso anno.
2KI 13:21 Quidam autem sepelientes hominem, viderunt latrunculos, et projecerunt cadaver in sepulchro Elisei. Quod cum tetigisset ossa Elisei, revixit homo, et stetit super pedes suos.
2KI 13:22 Igitur Hazaël rex Syriæ afflixit Israël cunctis diebus Joachaz:
2KI 13:23 et misertus est Dominus eorum, et reversus est ad eos propter pactum suum, quod habebat cum Abraham, et Isaac, et Jacob: et noluit disperdere eos, neque projicere penitus usque in præsens tempus.
2KI 13:24 Mortuus est autem Hazaël rex Syriæ, et regnavit Benadad filius ejus pro eo.
2KI 13:25 Porro Joas filius Joachaz tulit urbes de manu Benadad filii Hazaël, quas tulerat de manu Joachaz patris sui jure prælii: tribus vicibus percussit eum Joas, et reddidit civitates Israël.
2KI 14:1 In anno secundo Joas filii Joachaz regis Israël, regnavit Amasias filius Joas regis Juda.
2KI 14:2 Viginti quinque annorum erat cum regnare cœpisset: viginti autem et novem annis regnavit in Jerusalem. Nomen matris ejus Joadan de Jerusalem.
2KI 14:3 Et fecit rectum coram Domino, verumtamen non ut David pater ejus. Juxta omnia quæ fecit Joas pater suus, fecit:
2KI 14:4 nisi hoc tantum, quod excelsa non abstulit: adhuc enim populus immolabat, et adolebat incensum in excelsis.
2KI 14:5 Cumque obtinuisset regnum, percussit servos suos, qui interfecerant regem patrem suum:
2KI 14:6 filios autem eorum qui occiderant, non occidit, juxta quod scriptum est in libro legis Moysi, sicut præcepit Dominus, dicens: Non morientur patres pro filiis, neque filii morientur pro patribus: sed unusquisque in peccato suo morietur.
2KI 14:7 Ipse percussit Edom in valle Salinarum decem millia, et apprehendit petram in prælio, vocavitque nomen ejus Jectehel usque in præsentem diem.
2KI 14:8 Tunc misit Amasias nuntios ad Joas filium Joachaz filii Jehu regis Israël, dicens: Veni, et videamus nos.
2KI 14:9 Remisitque Joas rex Israël ad Amasiam regem Juda, dicens: Carduus Libani misit ad cedrum quæ est in Libano, dicens: Da filiam tuam filio meo uxorem. Transieruntque bestiæ saltus quæ sunt in Libano, et conculcaverunt carduum.
2KI 14:10 Percutiens invaluisti super Edom, et sublevavit te cor tuum: contentus esto gloria, et sede in domo tua: quare provocas malum, ut cadas tu et Judas tecum?
2KI 14:11 Et non acquievit Amasias. Ascenditque Joas rex Israël, et viderunt se, ipse et Amasias rex Juda, in Bethsames oppido Judæ.
2KI 14:12 Percussusque est Juda coram Israël, et fugerunt unusquisque in tabernacula sua.
2KI 14:13 Amasiam vero regem Juda, filium Joas filii Ochoziæ, cepit Joas rex Israël in Bethsames, et adduxit eum in Jerusalem: et interrupit murum Jerusalem, a porta Ephraim usque ad portam anguli, quadringentis cubitis.
2KI 14:14 Tulitque omne aurum et argentum, et universa vasa quæ inventa sunt in domo Domini et in thesauris regis, et obsides, et reversus est in Samariam.
2KI 14:15 Reliqua autem verborum Joas quæ fecit, et fortitudo ejus qua pugnavit contra Amasiam regem Juda, nonne hæc scripta sunt in libro sermonum dierum regum Israël?
2KI 14:16 Dormivitque Joas cum patribus suis, et sepultus est in Samaria cum regibus Israël, et regnavit Jeroboam filius ejus pro eo.
2KI 14:17 Vixit autem Amasias filius Joas rex Juda postquam mortuus est Joas filius Joachaz regis Israël, quindecim annis.
2KI 14:18 Reliqua autem sermonum Amasiæ, nonne hæc scripta sunt in libro sermonum dierum regum Juda?
2KI 14:19 Factaque est contra eum conjuratio in Jerusalem: at ille fugit in Lachis. Miseruntque post eum in Lachis, et interfecerunt eum ibi:
2KI 14:20 et asportaverunt in equis, sepultusque est in Jerusalem cum patribus suis in civitate David.
2KI 14:21 Tulit autem universus populus Judæ Azariam annos natum sedecim, et constituerunt eum regem pro patre ejus Amasia.
2KI 14:22 Ipse ædificavit Ælath, et restituit eam Judæ, postquam dormivit rex cum patribus suis.
2KI 14:23 Anno quintodecimo Amasiæ filii Joas regis Juda, regnavit Jeroboam filius Joas regis Israël in Samaria, quadraginta et uno anno.
2KI 14:24 Et fecit quod malum est coram Domino: non recessit ab omnibus peccatis Jeroboam filii Nabat, qui peccare fecit Israël.
2KI 14:25 Ipse restituit terminos Israël ab introitu Emath usque ad mare solitudinis, juxta sermonem Domini Dei Israël quem locutus est per servum suum Jonam filium Amathi prophetam, qui erat de Geth, quæ est in Opher.
2KI 14:26 Vidit enim Dominus afflictionem Israël amaram nimis, et quod consumpti essent usque ad clausos carcere et extremos, et non esset qui auxiliaretur Israëli.
2KI 14:27 Nec locutus est Dominus ut deleret nomen Israël de sub cælo, sed salvavit eos in manu Jeroboam filii Joas.
2KI 14:28 Reliqua autem sermonum Jeroboam, et universa quæ fecit, et fortitudo ejus qua præliatus est, et quomodo restituit Damascum et Emath Judæ in Israël, nonne hæc scripta sunt in libro sermonum dierum regum Israël?
2KI 14:29 Dormivitque Jeroboam cum patribus suis regibus Israël, et regnavit Zacharias filius ejus pro eo.
2KI 15:1 Anno vigesimo septimo Jeroboam regis Israël, regnavit Azarias filius Amasiæ regis Juda.
2KI 15:2 Sedecim annorum erat cum regnare cœpisset, et quinquaginta duobus annis regnavit in Jerusalem: nomen matris ejus Jechelia de Jerusalem.
2KI 15:3 Fecitque quod erat placitum coram Domino, juxta omnia quæ fecit Amasias pater ejus.
2KI 15:4 Verumtamen excelsa non est demolitus: adhuc populus sacrificabat, et adolebat incensum in excelsis.
2KI 15:5 Percussit autem Dominus regem, et fuit leprosus usque in diem mortis suæ, et habitabat in domo libera seorsum: Joatham vero filius regis gubernabat palatium, et judicabit populum terræ.
2KI 15:6 Reliqua autem sermonum Azariæ, et universa quæ fecit, nonne hæc scripta sunt in libro verborum dierum regum Juda?
2KI 15:7 Et dormivit Azarias cum patribus suis: sepelieruntque eum cum majoribus suis in civitate David, et regnavit Joatham filius ejus pro eo.
2KI 15:8 Anno trigesimo octavo Azariæ regis Juda, regnavit Zacharias filius Jeroboam super Israël in Samaria sex mensibus.
2KI 15:9 Et fecit quod malum est coram Domino, sicut fecerant patres ejus: non recessit a peccatis Jeroboam filii Nabat, qui peccare fecit Israël.
2KI 15:10 Conjuravit autem contra eum Sellum filius Jabes: percussitque eum palam, et interfecit, regnavitque pro eo.
2KI 15:11 Reliqua autem verborum Zachariæ, nonne hæc scripta sunt in libro sermonum dierum regum Israël?
2KI 15:12 Iste est sermo Domini quem locutus est ad Jehu, dicens: Filii tui usque ad quartam generationem sedebunt super thronum Israël. Factumque est ita.
2KI 15:13 Sellum filius Jabes regnavit trigesimo novo anno Azariæ regis Juda: regnavit autem uno mense in Samaria.
2KI 15:14 Et ascendit Manahem filius Gadi de Thersa, venitque in Samariam, et percussit Sellum filium Jabes in Samaria, et interfecit eum: regnavitque pro eo.
2KI 15:15 Reliqua autem verborum Sellum, et conjuratio ejus, per quam tetendit insidias, nonne hæc scripta sunt in libro sermonum dierum regum Israël?
2KI 15:16 Tunc percussit Manahem Thapsam, et omnes qui erant in ea, et terminos ejus de Thersa: noluerant enim aperire ei: et interfecit omnes prægnantes ejus, et scidit eas.
2KI 15:17 Anno trigesimo nono Azariæ regis Juda, regnavit Manahem filius Gadi super Israël decem annis in Samaria.
2KI 15:18 Fecitque quod erat malum coram Domino: non recessit a peccatis Jeroboam filii Nabat, qui peccare fecit Israël, cunctis diebus ejus.
2KI 15:19 Veniebat Phul rex Assyriorum in terram, et dabat Manahem Phul mille talenta argenti, ut esset ei in auxilium, et firmaret regnum ejus.
2KI 15:20 Indixitque Manahem argentum super Israël cunctis potentibus et divitibus, ut daret regi Assyriorum quinquaginta siclos argenti per singulos: reversusque est rex Assyriorum, et non est moratus in terra.
2KI 15:21 Reliqua autem sermonum Manahem, et universa quæ fecit, nonne hæc scripta sunt in libro sermonum dierum regum Israël?
2KI 15:22 Et dormivit Manahem cum patribus suis: regnavitque Phaceia filius ejus pro eo.
2KI 15:23 Anno quinquagesimo Azariæ regis Juda, regnavit Phaceia filius Manahem super Israël in Samaria biennio.
2KI 15:24 Et fecit quod erat malum coram Domino: non recessit a peccatis Jeroboam filii Nabat, qui peccare fecit Israël.
2KI 15:25 Conjuravit autem adversus eum Phacee filius Romeliæ, dux ejus, et percussit eum in Samaria in turre domus regiæ, juxta Argob et juxta Arie, et cum eo quinquaginta viros de filiis Galaaditarum: et interfecit eum, regnavitque pro eo.
2KI 15:26 Reliqua autem sermonum Phaceia, et universa quæ fecit, nonne hæc scripta sunt in libro sermonum dierum regum Israël?
2KI 15:27 Anno quinquagesimo secundo Azariæ regis Juda, regnavit Phacee filius Romeliæ super Israël in Samaria viginti annis.
2KI 15:28 Et fecit quod erat malum coram Domino: non recessit a peccatis Jeroboam filii Nabat, qui peccare fecit Israël.
2KI 15:29 In diebus Phacee regis Israël, venit Theglathphalasar rex Assur, et cepit Ajon, et Abel-Domum, Maacha et Janoë, et Cedes, et Asor, et Galaad, et Galilæam, et universam terram Nephthali: et transtulit eos in Assyrios.
2KI 15:30 Conjuravit autem et tetendit insidias Osee filius Ela contra Phacee filium Romeliæ, et percussit eum, et interfecit: regnavitque pro eo vigesimo anno Joatham filii Oziæ.
2KI 15:31 Reliqua autem sermonum Phacee, et universa quæ fecit, nonne hæc scripta sunt in libro sermonum dierum regum Israël?
2KI 15:32 Anno secundo Phacee filii Romeliæ regis Israël, regnavit Joatham filius Oziæ regis Juda.
2KI 15:33 Viginti quinque annorum erat cum regnare cœpisset, et sedecim annis regnavit in Jerusalem: nomen matris ejus Jerusa filia Sadoc.
2KI 15:34 Fecitque quod erat placitum coram Domino: juxta omnia quæ fecerat Ozias pater suus, operatus est.
2KI 15:35 Verumtamen excelsa non abstulit: adhuc populus immolabat, et adolebat incensum in excelsis. Ipse ædificavit portam domus Domini sublimissimam.
2KI 15:36 Reliqua autem sermonum Joatham, et universa quæ fecit, nonne hæc scripta sunt in libro verborum dierum regum Juda?
2KI 15:37 In diebus illis cœpit Dominus mittere in Judam Rasin regem Syriæ, et Phacee filium Romeliæ.
2KI 15:38 Et dormivit Joatham cum patribus suis, sepultusque est cum eis in civitate David patris sui: et regnavit Achaz filius ejus pro eo.
2KI 16:1 Anno decimoseptimo Phacee filii Romeliæ, regnavit Achaz filius Joatham regis Juda.
2KI 16:2 Viginti annorum erat Achaz cum regnare cœpisset, et sedecim annis regnavit in Jerusalem. Non fecit quod erat placitum in conspectu Domini Dei sui sicut David pater ejus,
2KI 16:3 sed ambulavit in via regum Israël: insuper et filium suum consecravit, transferens per ignem secundum idola gentium, quæ dissipavit Dominus coram filiis Israël.
2KI 16:4 Immolabat quoque victimas, et adolebat incensum in excelsis, et in collibus, et sub omni ligno frondoso.
2KI 16:5 Tunc ascendit Rasin rex Syriæ, et Phacee filius Romeliæ rex Israël, in Jerusalem ad præliandum: cumque obsiderent Achaz, non valuerunt superare eum.
2KI 16:6 In tempore illo restituit Rasin rex Syriæ, Ailam Syriæ, et ejecit Judæos de Aila: et Idumæi venerunt in Ailam, et habitaverunt ibi usque in diem hanc.
2KI 16:7 Misit autem Achaz nuntios ad Theglathphalasar regem Assyriorum, dicens: Servus tuus, et filius tuus ego sum: ascende, et salvum me fac de manu regis Syriæ, et de manu regis Israël, qui consurrexerunt adversum me.
2KI 16:8 Et cum collegisset argentum et aurum quod inveniri potuit in domo Domini et in thesauris regis, misit regi Assyriorum munera.
2KI 16:9 Qui et acquievit voluntati ejus: ascendit enim rex Assyriorum in Damascum, et vastavit eam, et transtulit habitatores ejus Cyrenen: Rasin autem interfecit.
2KI 16:10 Perrexitque rex Achaz in occursum Theglathphalasar regis Assyriorum in Damascum: cumque vidisset altare Damasci, misit rex Achaz ad Uriam sacerdotem exemplar ejus, et similitudinem juxta omne opus ejus.
2KI 16:11 Exstruxitque Urias sacerdos altare: juxta omnia quæ præceperat rex Achaz de Damasco, ita fecit sacerdos Urias donec veniret rex Achaz de Damasco.
2KI 16:12 Cumque venisset rex de Damasco, vidit altare, et veneratus est illud: ascenditque et immolavit holocausta et sacrificium suum,
2KI 16:13 et libavit libamina, et fudit sanguinem pacificorum quæ obtulerat super altare.
2KI 16:14 Porro altare æreum quod erat coram Domino, transtulit de facie templi, et de loco altaris, et de loco templi Domini: posuitque illud ex latere altaris ad aquilonem.
2KI 16:15 Præcepit quoque rex Achaz Uriæ sacerdoti, dicens: Super altare majus offer holocaustum matutinum, et sacrificium vespertinum, et holocaustum regis, et sacrificium ejus, et holocaustum universi populi terræ, et sacrificia eorum, et libamina eorum: et omnem sanguinem holocausti, et universum sanguinem victimæ super illud effundes: altare vero æreum erit paratum ad voluntatem meam.
2KI 16:16 Fecit igitur Urias sacerdos juxta omnia quæ præceperat rex Achaz.
2KI 16:17 Tulit autem rex Achaz cælatas bases, et luterem qui erat desuper: et mare deposuit de bobus æreis qui sustentabant illud, et posuit super pavimentum stratum lapide.
2KI 16:18 Musach quoque sabbati quod ædificaverat in templo: et ingressum regis exterius convertit in templum Domini propter regem Assyriorum.
2KI 16:19 Reliqua autem verborum Achaz quæ fecit, nonne hæc scripta sunt in libro sermonum dierum regum Juda?
2KI 16:20 Dormivitque Achaz cum patribus suis, et sepultus est cum eis in civitate David: et regnavit Ezechias filius ejus pro eo.
2KI 17:1 Anno duodecimo Achaz regis Juda, regnavit Osee filius Ela in Samaria super Israël novem annis.
2KI 17:2 Fecitque malum coram Domino, sed non sicut reges Israël qui ante eum fuerant.
2KI 17:3 Contra hunc ascendit Salmanasar rex Assyriorum, et factus est ei Osee servus, reddebatque illi tributa.
2KI 17:4 Cumque deprehendisset rex Assyriorum Osee, quod rebellare nitens misisset nuntios ad Sua regem Ægypti ne præstaret tributa regi Assyriorum sicut singulis annis solitus erat, obsedit eum, et vinctum misit in carcerem.
2KI 17:5 Pervagatusque est omnem terram: et ascendens Samariam, obsedit eam tribus annis.
2KI 17:6 Anno autem nono Osee, cepit rex Assyriorum Samariam, et transtulit Israël in Assyrios: posuitque eos in Hala et in Habor juxta fluvium Gozan, in civitatibus Medorum.
2KI 17:7 Factum est enim, cum peccassent filii Israël Domino Deo suo, qui eduxerat eos de terra Ægypti, de manu Pharaonis regis Ægypti, coluerunt deos alienos.
2KI 17:8 Et ambulaverunt juxta ritum gentium quas consumpserat Dominus in conspectu filiorum Israël et regum Israël, quia similiter fecerant.
2KI 17:9 Et offenderunt filii Israël verbis non rectis Dominum Deum suum: et ædificaverunt sibi excelsa in cunctis urbibus suis, a turre custodum usque ad civitatem munitam.
2KI 17:10 Feceruntque sibi statuas et lucos in omni colle sublimi, et subter omne lignum nemorosum:
2KI 17:11 et adolebant ibi incensum super aras in morem gentium quas transtulerat Dominus a facie eorum: feceruntque verba pessima irritantes Dominum.
2KI 17:12 Et coluerunt immunditias de quibus præcepit eis Dominus ne facerent verbum hoc.
2KI 17:13 Et testificatus est Dominus in Israël et in Juda per manum omnium prophetarum et videntium, dicens: Revertimini a viis vestris pessimis, et custodite præcepta mea et cæremonias, juxta omnem legem quam præcepi patribus vestris, et sicut misi ad vos in manu servorum meorum prophetarum.
2KI 17:14 Qui non audierunt, sed induraverunt cervicem suam juxta cervicem patrum suorum, qui noluerunt obedire Domino Deo suo.
2KI 17:15 Et abjecerunt legitima ejus, et pactum quod pepigit cum patribus eorum, et testificationes quibus contestatus est eos: secutique sunt vanitates, et vane egerunt: et secuti sunt gentes quæ erant per circuitum eorum, super quibus præceperat Dominus eis ut non facerent sicut et illæ faciebant.
2KI 17:16 Et dereliquerunt omnia præcepta Domini Dei sui: feceruntque sibi conflatiles duos vitulos, et lucos, et adoraverunt universam militiam cæli: servieruntque Baal,
2KI 17:17 et consecraverunt filios suos et filias suas per ignem: et divinationibus inserviebant, et auguriis: et tradiderunt se ut facerent malum coram Domino, ut irritarent eum.
2KI 17:18 Iratusque est Dominus vehementer Israëli, et abstulit eos a conspectu suo, et non remansit nisi tribus Juda tantummodo.
2KI 17:19 Sed nec ipse Juda custodivit mandata Domini Dei sui: verum ambulavit in erroribus Israël, quos operatus fuerat.
2KI 17:20 Projecitque Dominus omne semen Israël, et afflixit eos, et tradidit eos in manu diripientium, donec projiceret eos a facie sua:
2KI 17:21 ex eo jam tempore quo scissus est Israël a domo David, et constituerunt sibi regem Jeroboam filium Nabat: separavit enim Jeroboam Israël a Domino, et peccare eos fecit peccatum magnum.
2KI 17:22 Et ambulaverunt filii Israël in universis peccatis Jeroboam quæ fecerat: et non recesserunt ab eis,
2KI 17:23 usquequo Dominus auferret Israël a facie sua, sicut locutus fuerat in manu omnium servorum suorum prophetarum: translatusque est Israël de terra sua in Assyrios, usque in diem hanc.
2KI 17:24 Adduxit autem rex Assyriorum de Babylone, et de Cutha, et de Avah, et de Emath, et de Sepharvaim: et collocavit eos in civitatibus Samariæ pro filiis Israël: qui possederunt Samariam, et habitaverunt in urbibus ejus.
2KI 17:25 Cumque ibi habitare cœpissent, non timebant Dominum: et immisit in eos Dominus leones, qui interficiebant eos.
2KI 17:26 Nuntiatumque est regi Assyriorum, et dictum: Gentes quas transtulisti, et habitare fecisti in civitatibus Samariæ, ignorant legitima Dei terræ: et immisit in eos Dominus leones, et ecce interficiunt eos, eo quod ignorent ritum Dei terræ.
2KI 17:27 Præcepit autem rex Assyriorum, dicens: Ducite illuc unum de sacerdotibus quos inde captivos adduxistis, et vadat, et habitet cum eis: et doceat eos legitima Dei terræ.
2KI 17:28 Igitur cum venisset unus de sacerdotibus his qui captivi ducti fuerant de Samaria, habitavit in Bethel, et docebat eos quomodo colerent Dominum.
2KI 17:29 Et unaquæque gens fabricata est deum suum: posueruntque eos in fanis excelsis quæ fecerant Samaritæ, gens et gens in urbibus suis, in quibus habitabat.
2KI 17:30 Viri enim Babylonii fecerunt Sochothbenoth: viri autem Cuthæi fecerunt Nergel: et viri de Emath fecerunt Asima.
2KI 17:31 Porro Hevæi fecerunt Nebahaz et Tharthac. Hi autem qui erant de Sepharvaim, comburebant filios suos igni, Adramelech et Anamelech diis Sepharvaim,
2KI 17:32 et nihilominus colebant Dominum. Fecerunt autem sibi de novissimis sacerdotes excelsorum, et ponebant eos in fanis sublimibus.
2KI 17:33 Et cum Dominum colerent, diis quoque suis serviebant juxta consuetudinem gentium, de quibus translati fuerant Samariam.
2KI 17:34 Usque in præsentem diem morem sequuntur antiquum: non timent Dominum, neque custodiunt cæremonias ejus, judicia, et legem, et mandatum, quod præceperat Dominus filiis Jacob, quem cognominavit Israël:
2KI 17:35 et percusserat cum eis pactum, et mandaverat eis, dicens: Nolite timere deos alienos, et non adoretis eos, neque colatis eos, et non immoletis eis:
2KI 17:36 sed Dominum Deum vestrum, qui eduxit vos de terra Ægypti in fortitudine magna et in brachio extento, ipsum timete, et illum adorate, et ipsi immolate.
2KI 17:37 Cæremonias quoque, et judicia, et legem, et mandatum, quod scripsit vobis, custodite ut faciatis cunctis diebus: et non timeatis deos alienos.
2KI 17:38 Et pactum quod percussit vobiscum, nolite oblivisci: nec colatis deos alienos,
2KI 17:39 sed Dominum Deum vestrum timete, et ipse eruet vos de manu omnium inimicorum vestrorum.
2KI 17:40 Illi vero non audierunt, sed juxta consuetudinem suam pristinam perpetrabant.
2KI 17:41 Fuerunt igitur gentes istæ timentes quidem Dominum, sed nihilominus et idolis suis servientes: nam et filii eorum, et nepotes, sicut fecerunt patres sui, ita faciunt usque in præsentem diem.
2KI 18:1 Anno tertio Osee filii Ela regis Israël, regnavit Ezechias filius Achaz regis Juda.
2KI 18:2 Viginti quinque annorum erat cum regnare cœpisset, et viginti novem annis regnavit in Jerusalem: nomen matris ejus Abi filia Zachariæ.
2KI 18:3 Fecitque quod erat bonum coram Domino, juxta omnia quæ fecerat David pater ejus.
2KI 18:4 Ipse dissipavit excelsa, et contrivit statuas, et succidit lucos, confregitque serpentem æneum quem fecerat Moyses: siquidem usque ad illud tempus filii Israël adolebant ei incensum: vocavitque nomen ejus Nohestan.
2KI 18:5 In Domino Deo Israël speravit: itaque post eum non fuit similis ei de cunctis regibus Juda, sed neque in his qui ante eum fuerunt:
2KI 18:6 et adhæsit Domino, et non recessit a vestigiis ejus, fecitque mandata ejus, quæ præceperat Dominus Moysi.
2KI 18:7 Unde et erat Dominus cum eo, et in cunctis ad quæ procedebat, sapienter se agebat. Rebellavit quoque contra regem Assyriorum, et non servivit ei.
2KI 18:8 Ipse percussit Philisthæos usque ad Gazam, et omnes terminos eorum, a turre custodum usque ad civitatem munitam.
2KI 18:9 Anno quarto regis Ezechiæ, qui erat annus septimus Osee filii Ela regis Israël, ascendit Salmanasar rex Assyriorum in Samariam, et oppugnavit eam,
2KI 18:10 et cepit. Nam post annos tres, anno sexto Ezechiæ, id est nono anno Osee regis Israël, capta est Samaria:
2KI 18:11 et transtulit rex Assyriorum Israël in Assyrios, collocavitque eos in Hala et in Habor fluviis Gozan in civitatibus Medorum:
2KI 18:12 quia non audierunt vocem Domini Dei sui, sed prætergressi sunt pactum ejus: omnia quæ præceperat Moyses servus Domini non audierunt, neque fecerunt.
2KI 18:13 Anno quartodecimo regis Ezechiæ, ascendit Sennacherib rex Assyriorum ad universas civitates Juda munitas, et cepit eas.
2KI 18:14 Tunc misit Ezechias rex Juda nuntios ad regem Assyriorum in Lachis, dicens: Peccavi: recede a me, et omne quod imposueris mihi, feram. Indixit itaque rex Assyriorum Ezechiæ regi Judæ trecenta talenta argenti, et triginta talenta auri.
2KI 18:15 Deditque Ezechias omne argentum quod repertum fuerat in domo Domini et in thesauris regis.
2KI 18:16 In tempore illo confregit Ezechias valvas templi Domini, et laminas auri quas ipse affixerat, et dedit eas regi Assyriorum.
2KI 18:17 Misit autem rex Assyriorum Tharthan, et Rabsaris, et Rabsacen de Lachis ad regem Ezechiam cum manu valida Jerusalem: qui cum ascendissent, venerunt Jerusalem, et steterunt juxta aquæductum piscinæ superioris, quæ est in via Agrifullonis.
2KI 18:18 Vocaveruntque regem: egressus est autem ad eos Eliacim filius Helciæ præpositus domus, et Sobna scriba, et Joahe filius Asaph a commentariis.
2KI 18:19 Dixitque ad eos Rabsaces: Loquimini Ezechiæ: Hæc dicit rex magnus, rex Assyriorum: Quæ est ista fiducia, qua niteris?
2KI 18:20 forsitan inisti consilium, ut præpares te ad prælium. In quo confidis, ut audeas rebellare?
2KI 18:21 an speras in baculo arundineo atque confracto Ægypto, super quem, si incubuerit homo, comminutus ingredietur manum ejus, et perforabit eam? sic est Pharao rex Ægypti omnibus qui confidunt in se.
2KI 18:22 Quod si dixeritis mihi: In Domino Deo nostro habemus fiduciam: nonne iste est, cujus abstulit Ezechias excelsa et altaria, et præcepit Judæ et Jerusalem: Ante altare hoc adorabitis in Jerusalem?
2KI 18:23 Nunc igitur transite ad dominum meum regem Assyriorum, et dabo vobis duo millia equorum, et videte an habere valeatis ascensores eorum.
2KI 18:24 Et quomodo potestis resistere ante unum satrapam de servis domini mei minimis? an fiduciam habes in Ægypto propter currus et equites?
2KI 18:25 Numquid sine Domini voluntate ascendi ad locum istum, ut demolirer eum? Dominus dixit mihi: Ascende ad terram hanc, et demolire eam.
2KI 18:26 Dixerunt autem Eliacim filius Helciæ, et Sobna, et Joahe Rabsaci: Precamur ut loquaris nobis servis tuis syriace: siquidem intelligimus hanc linguam: et non loquaris nobis judaice, audiente populo qui est super murum.
2KI 18:27 Responditque eis Rabsaces, dicens: Numquid ad dominum tuum, et ad te misit me dominus meus, ut loquerer sermones hos, et non potius ad viros qui sedent super murum, ut comedant stercora sua, et bibant urinam suam vobiscum?
2KI 18:28 Stetit itaque Rabsaces, et exclamavit voce magna judaice, et ait: Audite verba regis magni, regis Assyriorum.
2KI 18:29 Hæc dicit rex: Non vos seducat Ezechias: non enim poterit eruere vos de manu mea:
2KI 18:30 neque fiduciam vobis tribuat super Dominum, dicens: Eruens liberabit nos Dominus, et non tradetur civitas hæc in manu regis Assyriorum.
2KI 18:31 Nolite audire Ezechiam. Hæc enim dicit rex Assyriorum: Facite mecum quod vobis est utile, et egredimini ad me: et comedet unusquisque de vinea sua, et de ficu sua: et bibetis aquas de cisternis vestris,
2KI 18:32 donec veniam, et transferam vos in terram quæ similis est terræ vestræ, in terram fructiferam, et fertilem vini, terram panis et vinearum, terram olivarum et olei ac mellis: et vivetis, et non moriemini. Nolite audire Ezechiam, qui vos decipit, dicens: Dominus liberabit nos.
2KI 18:33 Numquid liberaverunt dii gentium terram suam de manu regis Assyriorum?
2KI 18:34 ubi est deus Emath, et Arphad? ubi est deus Sepharvaim, Ana, et Ava? numquid liberaverunt Samariam de manu mea?
2KI 18:35 Quinam illi sunt in universis diis terrarum, qui eruerunt regionem suam de manu mea, ut possit eruere Dominus Jerusalem de manu mea?
2KI 18:36 Tacuit itaque populus, et non respondit ei quidquam: siquidem præceptum regis acceperant ut non responderent ei.
2KI 18:37 Venitque Eliacim filius Helciæ, præpositus domus, et Sobna scriba, et Joahe filius Asaph a commentariis ad Ezechiam scissis vestibus, et nuntiaverunt ei verba Rabsacis.
2KI 19:1 Quæ cum audisset Ezechias rex, scidit vestimenta sua, et opertus est sacco, ingressusque est domum Domini.
2KI 19:2 Et misit Eliacim præpositum domus, et Sobnam scribam, et senes de sacerdotibus, opertos saccis, ad Isaiam prophetam filium Amos.
2KI 19:3 Qui dixerunt: Hæc dicit Ezechias: Dies tribulationis, et increpationis, et blasphemiæ dies iste: venerunt filii usque ad partum, et vires non habet parturiens.
2KI 19:4 Si forte audiat Dominus Deus tuus universa verba Rabsacis, quem misit rex Assyriorum dominus suus ut exprobraret Deum viventem et argueret verbis, quæ audivit Dominus Deus tuus: et fac orationem pro reliquiis quæ repertæ sunt.
2KI 19:5 Venerunt ergo servi regis Ezechiæ ad Isaiam.
2KI 19:6 Dixitque eis Isaias: Hæc dicetis domino vestro: Hæc dicit Dominus: Noli timere a facie sermonum quos audisti, quibus blasphemaverunt pueri regis Assyriorum me.
2KI 19:7 Ecce ego immittam ei spiritum, et audiet nuntium, et revertetur in terram suam, et dejiciam eum gladio in terra sua.
2KI 19:8 Reversus est ergo Rabsaces, et invenit regem Assyriorum expugnantem Lobnam: audierat enim quod recessisset de Lachis.
2KI 19:9 Cumque audisset de Tharaca rege Æthiopiæ, dicentes: Ecce egressus est ut pugnet adversum te: et iret contra eum, misit nuntios ad Ezechiam, dicens:
2KI 19:10 Hæc dicite Ezechiæ regi Juda: Non te seducat Deus tuus in quo habes fiduciam, neque dicas: Non tradetur Jerusalem in manus regis Assyriorum.
2KI 19:11 Tu enim ipse audisti quæ fecerunt reges Assyriorum universis terris, quomodo vastaverunt eas: num ergo solus poteris liberari?
2KI 19:12 Numquid liberaverunt dii gentium singulos quos vastaverunt patres mei, Gozan videlicet, et Haran, et Reseph, et filios Eden qui erant in Thelassar?
2KI 19:13 ubi est rex Emath, et rex Arphad, et rex civitatis Sepharvaim, Ana, et Ava?
2KI 19:14 Itaque cum accepisset Ezechias litteras de manu nuntiorum, et legisset eas, ascendit in domum Domini, et expandit eas coram Domino,
2KI 19:15 et oravit in conspectu ejus, dicens: Domine Deus Israël, qui sedes super cherubim, tu es Deus solus regum omnium terræ: tu fecisti cælum et terram.
2KI 19:16 Inclina aurem tuam, et audi: aperi, Domine, oculos tuos, et vide: audi omnia verba Sennacherib, qui misit ut exprobraret nobis Deum viventem.
2KI 19:17 Vere, Domine, dissipaverunt reges Assyriorum gentes, et terras omnium.
2KI 19:18 Et miserunt deos eorum in ignem: non enim erant dii, sed opera manuum hominum, ex ligno et lapide: et perdiderunt eos.
2KI 19:19 Nunc igitur Domine Deus noster, salvos nos fac de manu ejus, ut sciant omnia regna terræ quia tu es Dominus Deus solus.
2KI 19:20 Misit autem Isaias filius Amos ad Ezechiam, dicens: Hæc dicit Dominus Deus Israël: Quæ deprecatus es me super Sennacherib rege Assyriorum, audivi.
2KI 19:21 Iste est sermo, quem locutus est Dominus de eo: [Sprevit te, et subsannavit te, virgo filia Sion: post tergum tuum caput movit, filia Jerusalem.
2KI 19:22 Cui exprobrasti, et quem blasphemasti? contra quem exaltasti vocem tuam, et elevasti in excelsum oculos tuos? Contra Sanctum Israël.
2KI 19:23 Per manum servorum tuorum exprobrasti Domino, et dixisti: In multitudine curruum meorum ascendi excelsa montium in summitate Libani, et succidi sublimes cedros ejus, et electas abietes illius. Et ingressus sum usque ad terminos ejus, et saltum Carmeli ejus
2KI 19:24 ego succidi. Et bibi aquas alienas, et siccavi vestigiis pedum meorum omnes aquas clausas.
2KI 19:25 Numquid non audisti quid ab initio fecerim? ex diebus antiquis plasmavi illud, et nunc adduxi: eruntque in ruinam collium pugnantium civitates munitæ.
2KI 19:26 Et qui sedent in eis, humiles manu, contremuerunt et confusi sunt: facti sunt velut fœnum agri, et virens herba tectorum, quæ arefacta est antequam veniret ad maturitatem.
2KI 19:27 Habitaculum tuum, et egressum tuum, et introitum tuum, et viam tuam ego præscivi, et furorem tuum contra me.
2KI 19:28 Insanisti in me, et superbia tua ascendit in aures meas: ponam itaque circulum in naribus tuis, et camum in labiis tuis, et reducam te in viam per quam venisti.
2KI 19:29 Tibi autem, Ezechia, hoc erit signum: comede hoc anno quæ repereris: in secundo autem anno, quæ sponte nascuntur: porro in tertio anno seminate et metite: plantate vineas, et comedite fructum earum.
2KI 19:30 Et quodcumque reliquum fuerit de domo Juda, mittet radicem deorsum, et faciet fructum sursum.
2KI 19:31 De Jerusalem quippe egredientur reliquiæ, et quod salvetur de monte Sion: zelus Domini exercituum faciet hoc.
2KI 19:32 Quam ob rem hæc dicit Dominus de rege Assyriorum: Non ingredietur urbem hanc, nec mittet in eam sagittam, nec occupabit eam clypeus, nec circumdabit eam munitio.
2KI 19:33 Per viam qua venit, revertetur: et civitatem hanc non ingredietur, dicit Dominus.
2KI 19:34 Protegamque urbem hanc, et salvabo eam propter me, et propter David servum meum.]
2KI 19:35 Factum est igitur in nocte illa, venit angelus Domini, et percussit in castris Assyriorum centum octoginta quinque millia. Cumque diluculo surrexisset, vidit omnia corpora mortuorum: et recedens abiit,
2KI 19:36 et reversus est Sennacherib rex Assyriorum, et mansit in Ninive.
2KI 19:37 Cumque adoraret in templo Nesroch deum suum, Adramelech et Sarasar filii ejus percusserunt eum gladio, fugeruntque in terram Armeniorum: et regnavit Asarhaddon filius ejus pro eo.
2KI 20:1 In diebus illis ægrotavit Ezechias usque ad mortem: et venit ad eum Isaias filius Amos propheta, dixitque ei: Hæc dicit Dominus Deus: Præcipe domui tuæ: morieris enim tu, et non vives.
2KI 20:2 Qui convertit faciem suam ad parietem, et oravit Dominum, dicens:
2KI 20:3 Obsecro, Domine: memento, quæso, quomodo ambulaverim coram te in veritate, et in corde perfecto, et quod placitum est coram te fecerim. Flevit itaque Ezechias fletu magno.
2KI 20:4 Et antequam egrederetur Isaias mediam partem atrii, factus est sermo Domini ad eum, dicens:
2KI 20:5 Revertere, et dic Ezechiæ duci populi mei: Hæc dicit Dominus Deus David patris tui: Audivi orationem tuam, et vidi lacrimas tuas, et ecce sanavi te: die tertio ascendes templum Domini.
2KI 20:6 Et addam diebus tuis quindecim annos: sed et de manu regis Assyriorum liberabo te, et civitatem hanc: et protegam urbem istam propter me, et propter David servum meum.
2KI 20:7 Dixitque Isaias: Afferte massam ficorum. Quam cum attulissent, et posuissent super ulcus ejus, curatus est.
2KI 20:8 Dixerat autem Ezechias ad Isaiam: Quod erit signum, quia Dominus me sanabit, et quia ascensurus sum die tertia templum Domini?
2KI 20:9 Cui ait Isaias: Hoc erit signum a Domino quod facturus sit Dominus sermonem quem locutus est: vis ut ascendat umbra decem lineis, an ut revertatur totidem gradibus?
2KI 20:10 Et ait Ezechias: Facile est umbram crescere decem lineis: nec hoc volo ut fiat, sed ut revertatur retrorsum decem gradibus.
2KI 20:11 Invocavit itaque Isaias propheta Dominum, et reduxit umbram per lineas quibus jam descenderat in horologio Achaz, retrorsum decem gradibus.
2KI 20:12 In tempore illo misit Berodach Baladan, filius Baladan, rex Babyloniorum, litteras et munera ad Ezechiam: audierat enim quod ægrotasset Ezechias.
2KI 20:13 Lætatus est autem in adventu eorum Ezechias, et ostendit eis domum aromatum, et aurum et argentum, et pigmenta varia, unguenta quoque, et domum vasorum suorum, et omnia quæ habere poterat in thesauris suis. Non fuit quod non monstraret eis Ezechias in domo sua, et in omni potestate sua.
2KI 20:14 Venit autem Isaias propheta ad regem Ezechiam, dixitque ei: Quid dixerunt viri isti? aut unde venerunt ad te? Cui ait Ezechias: De terra longinqua venerunt ad me, de Babylone.
2KI 20:15 At ille respondit: Quid viderunt in domo tua? Ait Ezechias: Omnia quæcumque sunt in domo mea, viderunt: nihil est quod non monstraverim eis in thesauris meis.
2KI 20:16 Dixit itaque Isaias Ezechiæ: Audi sermonem Domini:
2KI 20:17 Ecce dies venient, et auferentur omnia quæ sunt in domo tua, et quæ condiderunt patres tui usque in diem hanc, in Babylonem: non remanebit quidquam, ait Dominus.
2KI 20:18 Sed et de filiis tuis qui egredientur ex te, quos generabis, tollentur, et erunt eunuchi in palatio regis Babylonis.
2KI 20:19 Dixit Ezechias ad Isaiam: Bonus sermo Domini quem locutus es: sit pax et veritas in diebus meis.
2KI 20:20 Reliqua autem sermonum Ezechiæ, et omnis fortitudo ejus, et quomodo fecerit piscinam et aquæductum, et introduxerit aquas in civitatem, nonne hæc scripta sunt in libro sermonum dierum regum Juda?
2KI 20:21 Dormivitque Ezechias cum patribus suis, et regnavit Manasses filius ejus pro eo.
2KI 21:1 Duodecim annorum erat Manasses cum regnare cœpisset, et quinquaginta quinque annis regnavit in Jerusalem: nomen matris ejus Haphsiba.
2KI 21:2 Fecitque malum in conspectu Domini, juxta idola gentium quas delevit Dominus a facie filiorum Israël.
2KI 21:3 Conversusque est, et ædificavit excelsa quæ dissipaverat Ezechias pater ejus: et erexit aras Baal, et fecit lucos sicut fecerat Achab rex Israël, et adoravit omnem militiam cæli, et coluit eam.
2KI 21:4 Exstruxitque aras in domo Domini, de qua dixit Dominus: In Jerusalem ponam nomen meum.
2KI 21:5 Et exstruxit altaria universæ militiæ cæli in duobus atriis templi Domini.
2KI 21:6 Et traduxit filium suum per ignem: et ariolatus est, et observavit auguria, et fecit pythones, et aruspices multiplicavit, ut faceret malum coram Domino, et irritaret eum.
2KI 21:7 Posuit quoque idolum luci quem fecerat, in templo Domini, super quod locutus est Dominus ad David, et ad Salomonem filium ejus: In templo hoc, et in Jerusalem quam elegi de cunctis tribubus Israël, ponam nomen meum in sempiternum.
2KI 21:8 Et ultra non faciam commoveri pedem Israël de terra quam dedi patribus eorum: si tamen custodierint opere omnia quæ præcepi eis, et universam legem quam mandavit eis servus meus Moyses.
2KI 21:9 Illi vero non audierunt: sed seducti sunt a Manasse, ut facerent malum super gentes quas contrivit Dominus a facie filiorum Israël.
2KI 21:10 Locutusque est Dominus in manu servorum suorum prophetarum, dicens:
2KI 21:11 Quia fecit Manasses rex Juda abominationes istas pessimas, super omnia quæ fecerunt Amorrhæi ante eum, et peccare fecit etiam Judam in immunditiis suis:
2KI 21:12 propterea hæc dicit Dominus Deus Israël: Ecce ego inducam mala super Jerusalem et Judam, ut quicumque audierit, tinniant ambæ aures ejus.
2KI 21:13 Et extendam super Jerusalem funiculum Samariæ, et pondus domus Achab: et delebo Jerusalem, sicut deleri solent tabulæ: et delens vertam, et ducam crebrius stylum super faciem ejus.
2KI 21:14 Dimittam vero reliquias hæreditatis meæ, et tradam eas in manus inimicorum ejus, eruntque in vastitatem, et in rapinam cunctis adversariis suis:
2KI 21:15 eo quod fecerint malum coram me, et perseveraverint irritantes me, ex die qua egressi sunt patres eorum ex Ægypto usque ad hanc diem.
2KI 21:16 Insuper et sanguinem innoxium fudit Manasses multum nimis, donec impleret Jerusalem usque ad os: absque peccatis suis quibus peccare fecit Judam, ut faceret malum coram Domino.
2KI 21:17 Reliqua autem sermonum Manasse, ut universa quæ fecit, et peccatum ejus quod peccavit, nonne hæc scripta sunt in libro sermonum dierum regum Juda?
2KI 21:18 Dormivitque Manasses cum patribus suis, et sepultus est in horto domus suæ, in horto Oza: et regnavit Amon filius ejus pro eo.
2KI 21:19 Viginti duorum annorum erat Amon cum regnare cœpisset: duobus quoque annis regnavit in Jerusalem: nomen matris ejus Messalemeth filia Harus de Jeteba.
2KI 21:20 Fecitque malum in conspectu Domini, sicut fecerat Manasses pater ejus.
2KI 21:21 Et ambulavit in omni via per quam ambulaverat pater ejus, servivitque immunditiis quibus servierat pater ejus, et adoravit eas:
2KI 21:22 et dereliquit Dominum Deum patrum suorum, et non ambulavit in via Domini.
2KI 21:23 Tetenderuntque ei insidias servi sui, et interfecerunt regem in domo sua.
2KI 21:24 Percussit autem populus terræ omnes qui conjuraverant contra regem Amon, et constituerunt sibi regem Josiam filium ejus pro eo.
2KI 21:25 Reliqua autem sermonum Amon quæ fecit, nonne hæc scripta sunt in libro sermonum dierum regum Juda?
2KI 21:26 Sepelieruntque eum in sepulchro suo, in horto Oza: et regnavit Josias filius ejus pro eo.
2KI 22:1 Octo annorum erat Josias cum regnare cœpisset: triginta et uno anno regnavit in Jerusalem: nomen matris ejus Idida filia Hadaia de Besecath.
2KI 22:2 Fecitque quod placitum erat coram Domino, et ambulavit per omnes vias David patris sui: non declinavit ad dexteram, sive ad sinistram.
2KI 22:3 Anno autem octavodecimo regis Josiæ, misit rex Saphan filium Aslia filii Messulam scribam templi Domini, dicens ei:
2KI 22:4 Vade ad Helciam sacerdotem magnum, ut confletur pecunia quæ illata est in templum Domini, quam collegerunt janitores templi a populo:
2KI 22:5 deturque fabris per præpositos domus Domini, qui et distribuant eam his qui operantur in templo Domini, ad instauranda sartatecta templi:
2KI 22:6 tignariis videlicet et cæmentariis, et iis qui interrupta componunt: et ut emantur ligna, et lapides de lapicidinis, ad instaurandum templum Domini.
2KI 22:7 Verumtamen non supputetur eis argentum quod accipiunt, sed in potestate habeant, et in fide.
2KI 22:8 Dixit autem Helcias pontifex ad Saphan scribam: Librum legis reperi in domo Domini. Deditque Helcias volumen Saphan, qui et legit illud.
2KI 22:9 Venit quoque Saphan scriba ad regem, et renuntiavit ei quod præceperat, et ait: Conflaverunt servi tui pecuniam quæ reperta est in domo Domini, et dederunt ut distribueretur fabris a præfectis operum templi Domini.
2KI 22:10 Narravit quoque Saphan scriba regi, dicens: Librum dedit mihi Helcias sacerdos. Quem cum legisset Saphan coram rege,
2KI 22:11 et audisset rex verba libri legis Domini, scidit vestimenta sua.
2KI 22:12 Et præcepit Helciæ sacerdoti, et Ahicam filio Saphan, et Achobor filio Micha, et Saphan scribæ, et Asaiæ servo regis, dicens:
2KI 22:13 Ite et consulite Dominum super me, et super populo, et super omni Juda, de verbis voluminis istius, quod inventum est: magna enim ira Domini succensa est contra nos, quia non audierunt patres nostri verba libri hujus, ut facerent omne quod scriptum est nobis.
2KI 22:14 Ierunt itaque Helcias sacerdos, et Ahicam, et Achobor, et Sapham, et Asaia, ad Holdam prophetidem, uxorem Sellum filii Thecuæ filii Araas custodis vestium, quæ habitabat in Jerusalem in Secunda: locutique sunt ad eam.
2KI 22:15 Et illa respondit eis: Hæc dicit Dominus Deus Israël: Dicite viro qui misit vos ad me:
2KI 22:16 Hæc dicit Dominus: Ecce ego adducam mala super locum istum, et super habitatores ejus, omnia verba legis quæ legit rex Juda:
2KI 22:17 quia dereliquerunt me, et sacrificaverunt diis alienis, irritantes me in cunctis operibus manuum suarum: et succendetur indignatio mea in loco hoc, et non extinguetur.
2KI 22:18 Regi autem Juda, qui misit vos ut consuleretis Dominum, sic dicetis: Hæc dicit Dominus Deus Israël: Pro eo quod audisti verba voluminis,
2KI 22:19 et perterritum est cor tuum, et humiliatus es coram Domino, auditis sermonibus contra locum istum et habitatores ejus, quod videlicet fierent in stuporem et in maledictum: et scidisti vestimenta tua, et flevisti coram me, et ego audivi, ait Dominus:
2KI 22:20 idcirco colligam te ad patres tuos, et colligeris ad sepulchrum tuum in pace, ut non videant oculi tui omnia mala quæ inducturus sum super locum istum.
2KI 23:1 Et renuntiaverunt regi quod dixerat. Qui misit: et congregati sunt ad eum omnes senes Juda et Jerusalem.
2KI 23:2 Ascenditque rex templum Domini, et omnes viri Juda, universique qui habitabant in Jerusalem cum eo sacerdotes et prophetæ, et omnis populus a parvo usque ad magnum: legitque, cunctis audientibus, omnia verba libri fœderis, qui inventus est in domo Domini.
2KI 23:3 Stetitque rex super gradum: et fœdus percussit coram Domino, ut ambularent post Dominum, et custodirent præcepta ejus, et testimonia, et cæremonias in omni corde, et in tota anima, et suscitarent verba fœderis hujus, quæ scripta erant in libro illo: acquievitque populus pacto.
2KI 23:4 Et præcepit rex Helciæ pontifici, et sacerdotibus secundi ordinis, et janitoribus, ut projicerent de templo Domini omnia vasa quæ facta fuerant Baal, et in luco, et universæ militiæ cæli: et combussit ea foris Jerusalem in convalle Cedron, et tulit pulverem eorum in Bethel.
2KI 23:5 Et delevit aruspices quos posuerant reges Juda ad sacrificandum in excelsis per civitates Juda, et in circuitu Jerusalem: et eos qui adolebant incensum Baal, et soli, et lunæ, et duodecim signis, et omni militiæ cæli.
2KI 23:6 Et efferri fecit lucum de domo Domini foras Jerusalem in convalle Cedron, et combussit eum ibi, et redegit in pulverem, et projecit super sepulchra vulgi.
2KI 23:7 Destruxit quoque ædiculas effeminatorum quæ erant in domo Domini, pro quibus mulieres texebant quasi domunculas luci.
2KI 23:8 Congregavitque omnes sacerdotes de civitatibus Juda, et contaminavit excelsa ubi sacrificabant sacerdotes de Gabaa usque Bersabee, et destruxit aras portarum in introitu ostii Josue principis civitatis, quod erat ad sinistram portæ civitatis.
2KI 23:9 Verumtamen non ascendebant sacerdotes excelsorum ad altare Domini in Jerusalem: sed tantum comedebant azyma in medio fratrum suorum.
2KI 23:10 Contaminavit quoque Topheth, quod est in convalle filii Ennom, ut nemo consecraret filium suum aut filiam per ignem, Moloch.
2KI 23:11 Abstulit quoque equos quos dederant reges Juda soli in introitu templi Domini juxta exedram Nathanmelech eunuchi, qui erat in Pharurim: currus autem solis combussit igni.
2KI 23:12 Altaria quoque quæ erant super tecta cœnaculi Achaz, quæ fecerant reges Juda, et altaria quæ fecerat Manasses in duobus atriis templi Domini, destruxit rex, et cucurrit inde, et dispersit cinerem eorum in torrentem Cedron.
2KI 23:13 Excelsa quoque, quæ erant in Jerusalem ad dexteram partem montis offensionis, quæ ædificaverat Salomon rex Israël Astaroth idolo Sidoniorum, et Chamos offensioni Moab, et Melchom abominationi filiorum Ammon, polluit rex.
2KI 23:14 Et contrivit statuas, et succidit lucos: replevitque loca eorum ossibus mortuorum.
2KI 23:15 Insuper et altare quod erat in Bethel, et excelsum quod fecerat Jeroboam filius Nabat, qui peccare fecit Israël: et altare illud, et excelsum destruxit, atque combussit, et comminuit in pulverem, succenditque etiam lucum.
2KI 23:16 Et conversus Josias, vidit ibi sepulchra quæ erant in monte: misitque et tulit ossa de sepulchris, et combussit ea super altare, et polluit illud juxta verbum Domini quod locutus est vir Dei, qui prædixerat verba hæc.
2KI 23:17 Et ait: Quis est titulus ille, quem video? Responderuntque ei cives urbis illius: Sepulchrum est hominis Dei, qui venit de Juda, et prædixit verba hæc, quæ fecisti super altare Bethel.
2KI 23:18 Et ait: Dimitte eum: nemo commoveat ossa ejus. Et intacta manserunt ossa illius cum ossibus prophetæ qui venerat de Samaria.
2KI 23:19 Insuper et omnia fana excelsorum quæ erant in civitatibus Samariæ, quæ fecerant reges Israël ad irritandum Dominum, abstulit Josias: et fecit eis secundum omnia opera quæ fecerat in Bethel.
2KI 23:20 Et occidit universos sacerdotes excelsorum qui erant ibi super altaria, et combussit ossa humana super ea: reversusque est Jerusalem.
2KI 23:21 Et præcepit omni populo, dicens: Facite Phase Domino Deo vestro, secundum quod scriptum est in libro fœderis hujus.
2KI 23:22 Nec enim factum est Phase tale a diebus judicum qui judicaverunt Israël, et omnium dierum regum Israël et regum Juda,
2KI 23:23 sicut in octavodecimo anno regis Josiæ factum est Phase istud Domino in Jerusalem.
2KI 23:24 Sed et pythones, et ariolos, et figuras idolorum, et immunditias, et abominationes, quæ fuerant in terra Juda et Jerusalem, abstulit Josias: ut statueret verba legis quæ scripta sunt in libro quem invenit Helcias sacerdos in templo Domini.
2KI 23:25 Similis illi non fuit ante eum rex, qui reverteretur ad Dominum in omni corde suo, et in tota anima sua, et in universa virtute sua juxta omnem legem Moysi: neque post eum surrexit similis illi.
2KI 23:26 Verumtamen non est aversus Dominus ab ira furoris sui magni quo iratus est furor ejus contra Judam propter irritationes quibus provocaverat eum Manasses.
2KI 23:27 Dixit itaque Dominus: Etiam Judam auferam a facie mea, sicut abstuli Israël: et projiciam civitatem hanc quam elegi Jerusalem, et domum de qua dixi: Erit nomen meum ibi.
2KI 23:28 Reliqua autem sermonum Josiæ, et universa quæ fecit, nonne hæc scripta sunt in libro verborum dierum regum Juda?
2KI 23:29 In diebus ejus ascendit Pharao Nechao rex Ægypti contra regem Assyriorum ad flumen Euphraten, et abiit Josias rex in occursum ejus: et occisus est in Mageddo cum vidisset eum.
2KI 23:30 Et portaverunt eum servi sui mortuum de Mageddo: et pertulerunt in Jerusalem, et sepelierunt eum in sepulchro suo. Tulitque populus terræ Joachaz filium Josiæ: et unxerunt eum, et constituerunt eum regem pro patre suo.
2KI 23:31 Viginti trium annorum erat Joachaz cum regnare cœpisset, et tribus mensibus regnavit in Jerusalem: nomen matris ejus Amital filia Jeremiæ de Lobna.
2KI 23:32 Et fecit malum coram Domino, juxta omnia quæ fecerant patres ejus.
2KI 23:33 Vinxitque eum Pharao Nechao in Rebla, quæ est in terra Emath, ne regnaret in Jerusalem: et imposuit mulctam terræ centum talentis argenti, et talento auri.
2KI 23:34 Regemque constituit Pharao Nechao Eliacim filium Josiæ pro Josia patre ejus: vertitque nomen ejus Joakim. Porro Joachaz tulit, et duxit in Ægyptum, et mortuus est ibi.
2KI 23:35 Argentum autem et aurum dedit Joakim Pharaoni, cum indixisset terræ per singulos, ut conferretur juxta præceptum Pharaonis: et unumquemque juxta vires suas exegit, tam argentum quam aurum, de populo terræ, ut daret Pharaoni Nechao.
2KI 23:36 Viginti quinque annorum erat Joakim cum regnare cœpisset, et undecim annis regnavit in Jerusalem: nomen matris ejus Zebida filia Phadaia de Ruma.
2KI 23:37 Et fecit malum coram Domino juxta omnia quæ fecerant patres ejus.
2KI 24:1 In diebus ejus ascendit Nabuchodonosor rex Babylonis, et factus est ei Joakim servus tribus annis: et rursum rebellavit contra eum.
2KI 24:2 Immisitque ei Dominus latrunculos Chaldæorum, et latrunculos Syriæ, et latrunculos Moab, et latrunculos filiorum Ammon: et immisit eos in Judam ut disperderent eum, juxta verbum Domini quod locutus fuerat per servos suos prophetas.
2KI 24:3 Factum est autem hoc per verbum Domini contra Judam, ut auferret eum coram se propter peccata Manasse universa quæ fecit,
2KI 24:4 et propter sanguinem innoxium quem effudit, et implevit Jerusalem cruore innocentium: et ob hanc rem noluit Dominus propitiari.
2KI 24:5 Reliqua autem sermonum Joakim, et universa quæ fecit, nonne hæc scripta sunt in libro sermonum dierum regum Juda? Et dormivit Joakim cum patribus suis:
2KI 24:6 et regnavit Joachin filius ejus pro eo.
2KI 24:7 Et ultra non addidit rex Ægypti ut egrederetur de terra sua: tulerat enim rex Babylonis, a rivo Ægypti usque ad fluvium Euphraten, omnia quæ fuerant regis Ægypti.
2KI 24:8 Decem et octo annorum erat Joachin cum regnare cœpisset, et tribus mensibus regnavit in Jerusalem: nomen matris ejus Nohesta filia Elnathan de Jerusalem.
2KI 24:9 Et fecit malum coram Domino, juxta omnia quæ fecerat pater ejus.
2KI 24:10 In tempore illo ascenderunt servi Nabuchodonosor regis Babylonis in Jerusalem, et circumdata est urbs munitionibus.
2KI 24:11 Venitque Nabuchodonosor rex Babylonis ad civitatem cum servis suis ut oppugnarent eam.
2KI 24:12 Egressusque est Joachin rex Juda ad regem Babylonis, ipse et mater ejus, et servi ejus, et principes ejus, et eunuchi ejus: et suscepit eum rex Babylonis anno octavo regni sui.
2KI 24:13 Et protulit inde omnes thesauros domus Domini, et thesauros domus regiæ: et concidit universa vasa aurea quæ fecerat Salomon rex Israël in templo Domini juxta verbum Domini.
2KI 24:14 Et transtulit omnem Jerusalem, et universos principes, et omnes fortes exercitus, decem millia, in captivitatem, et omnem artificem et clusorem: nihilque relictum est, exceptis pauperibus populi terræ.
2KI 24:15 Transtulit quoque Joachin in Babylonem, et matrem regis, et uxores regis, et eunuchos ejus: et judices terræ duxit in captivitatem de Jerusalem in Babylonem.
2KI 24:16 Et omnes viros robustos, septem millia, et artifices, et clusores mille, omnes viros fortes et bellatores: duxitque eos rex Babylonis captivos in Babylonem.
2KI 24:17 Et constituit Matthaniam patruum ejus pro eo: imposuitque nomen ei Sedeciam.
2KI 24:18 Vigesimum et primum annum ætatis habebat Sedecias cum regnare cœpisset, et undecim annis regnavit in Jerusalem: nomen matris ejus erat Amital filia Jeremiæ de Lobna.
2KI 24:19 Et fecit malum coram Domino, juxta omnia quæ fecerat Joakim.
2KI 24:20 Irascebatur enim Dominus contra Jerusalem et contra Judam, donec projiceret eos a facie sua: recessitque Sedecias a rege Babylonis.
2KI 25:1 Factum est autem anno nono regni ejus, mense decimo, decima die mensis, venit Nabuchodonosor rex Babylonis, ipse et omnis exercitus ejus, in Jerusalem, et circumdederunt eam: et exstruxerunt in circuitu ejus munitiones.
2KI 25:2 Et clausa est civitas atque vallata usque ad undecimum annum regis Sedeciæ,
2KI 25:3 nona die mensis: prævaluitque fames in civitate, nec erat panis populo terræ.
2KI 25:4 Et interrupta est civitas: et omnes viri bellatores nocte fugerunt per viam portæ quæ est inter duplicem murum ad hortum regis. Porro Chaldæi obsidebant in circuitu civitatem. Fugit itaque Sedecias per viam quæ ducit ad campestria solitudinis.
2KI 25:5 Et persecutus est exercitus Chaldæorum regem, comprehenditque eum in planitie Jericho: et omnes bellatores qui erant cum eo, dispersi sunt, et reliquerunt eum.
2KI 25:6 Apprehensum ergo regem duxerunt ad regem Babylonis in Reblatha: qui locutus est cum eo judicium.
2KI 25:7 Filios autem Sedeciæ occidit coram eo, et oculos ejus effodit, vinxitque eum catenis, et adduxit in Babylonem.
2KI 25:8 Mense quinto, septima die mensis, ipse est annus nonusdecimus regis Babylonis, venit Nabuzardan princeps exercitus, servus regis Babylonis, in Jerusalem.
2KI 25:9 Et succendit domum Domini, et domum regis: et domos Jerusalem, omnemque domum combussit igni.
2KI 25:10 Et muros Jerusalem in circuitu destruxit omnis exercitus Chaldæorum, qui erat cum principe militum.
2KI 25:11 Reliquam autem populi partem quæ remanserat in civitate, et perfugas qui transfugerant ad regem Babylonis, et reliquum vulgus transtulit Nabuzardan princeps militiæ.
2KI 25:12 Et de pauperibus terræ reliquit vinitores et agricolas.
2KI 25:13 Columnas autem æreas quæ erant in templo Domini, et bases, et mare æreum quod erat in domo Domini, confregerunt Chaldæi, et transtulerunt æs omne in Babylonem.
2KI 25:14 Ollas quoque æreas, et trullas, et tridentes, et scyphos, et mortariola, et omnia vasa ærea, in quibus ministrabant, tulerunt.
2KI 25:15 Necnon et thuribula, et phialas: quæ aurea, aurea, et quæ argentea, argentea tulit princeps militiæ,
2KI 25:16 id est, columnas duas, mare unum, et bases quas fecerat Salomon in templo Domini: non erat pondus æris omnium vasorum.
2KI 25:17 Decem et octo cubitos altitudinis habebat columna una: et capitellum æreum super se altitudinis trium cubitorum: et retiaculum, et malogranata super capitellum columnæ, omnia ærea: similem et columna secunda habebat ornatum.
2KI 25:18 Tulit quoque princeps militiæ Saraiam sacerdotem primum, et Sophoniam sacerdotem secundum, et tres janitores.
2KI 25:19 Et de civitate eunuchum unum, qui erat præfectus super bellatores viros: et quinque viros de his qui steterant coram rege, quos reperit in civitate: et Sopher principem exercitus, qui probabat tyrones de populo terræ: et sexaginta viros e vulgo, qui inventi fuerant in civitate.
2KI 25:20 Quos tollens Nabuzardan princeps militum, duxit ad regem Babylonis in Reblatha.
2KI 25:21 Percussitque eos rex Babylonis, et interfecit eos in Reblatha in terra Emath: et translatus est Juda de terra sua.
2KI 25:22 Populo autem qui relictus erat in terra Juda, quem dimiserat Nabuchodonosor rex Babylonis, præfecit Godoliam filium Ahicam filii Saphan.
2KI 25:23 Quod cum audissent omnes duces militum, ipsi et viri qui erant cum eis, videlicet quod constituisset rex Babylonis Godoliam, venerunt ad Godoliam in Maspha, Ismahel filius Nathaniæ, et Johanan filius Caree, et Saraia filius Thanehumeth Netophathites, et Jezonias filius Maachathi, ipsi et socii eorum.
2KI 25:24 Juravitque Godolias ipsis et sociis eorum, dicens: Nolite timere servire Chaldæis: manete in terra, et servite regi Babylonis, et bene erit vobis.
2KI 25:25 Factum est autem in mense septimo, venit Ismahel filius Nathaniæ filii Elisama de semine regio, et decem viri cum eo: percusseruntque Godoliam, qui et mortuus est: sed et Judæos et Chaldæos qui erant cum eo in Maspha.
2KI 25:26 Consurgensque omnis populus a parvo usque ad magnum, et principes militum, venerunt in Ægyptum timentes Chaldæos.
2KI 25:27 Factum est vero in anno trigesimo septimo transmigrationis Joachin regis Juda, mense duodecimo, vigesima septima die mensis: sublevavit Evilmerodach rex Babylonis, anno quo regnare cœperat, caput Joachin regis Juda de carcere.
2KI 25:28 Et locutus est ei benigne, et posuit thronum ejus super thronum regum qui erant cum eo in Babylone.
2KI 25:29 Et mutavit vestes ejus quas habuerat in carcere, et comedebat panem semper in conspectu ejus cunctis diebus vitæ suæ.
2KI 25:30 Annonam quoque constituit ei sine intermissione, quæ et dabatur ei a rege per singulos dies omnibus diebus vitæ suæ.
1CH 1:1 Adam, Seth, Enos,
1CH 1:2 Cainan, Malaleel, Jared,
1CH 1:3 Henoch, Mathusale, Lamech,
1CH 1:4 Noë, Sem, Cham, et Japtheth.
1CH 1:5 Filii Japheth: Gomer, et Magog, et Madai, et Javan, Thubal, Mosoch, Thiras.
1CH 1:6 Porro filii Gomer: Ascenez, et Riphath, et Thogorma.
1CH 1:7 Filii autem Javan: Elisa et Tharsis, Cethim et Dodanim.
1CH 1:8 Filii Cham: Chus, et Mesraim, et Phut, et Chanaan.
1CH 1:9 Filii autem Chus: Saba, et Hevila, Sabatha, et Regma, et Sabathacha. Porro filii Regma: Saba, et Dadan.
1CH 1:10 Chus autem genuit Nemrod: iste cœpit esse potens in terra.
1CH 1:11 Mesraim vero genuit Ludim, et Anamim, et Laabim, et Nephtuim,
1CH 1:12 Phetrusim quoque, et Casluim: de quibus egressi sunt Philisthiim, et Caphtorim.
1CH 1:13 Chanaan vero genuit Sidonem primogenitum suum, Hethæum quoque,
1CH 1:14 et Jebusæum, et Amorrhæum, et Gergesæum,
1CH 1:15 Hevæumque et Aracæum, et Sinæum.
1CH 1:16 Aradium quoque, et Samaræum, et Hamathæum.
1CH 1:17 Filii Sem: Ælam, et Assur, et Arphaxad, et Lud, et Aram, et Hus, et Hul, et Gether, et Mosoch.
1CH 1:18 Arphaxad autem genuit Sale, qui et ipse genuit Heber.
1CH 1:19 Porro Heber nati sunt duo filii: nomen uni Phaleg, quia in diebus ejus divisa est terra; et nomen fratris ejus Jectan.
1CH 1:20 Jectan autem genuit Elmodad, et Saleph, et Asarmoth, et Jare,
1CH 1:21 Adoram quoque, et Huzal, et Decla,
1CH 1:22 Hebal etiam, et Abimaël, et Saba, necnon
1CH 1:23 et Ophir, et Hevila, et Jobab: omnes isti filii Jectan.
1CH 1:24 Sem, Arphaxad, Sale,
1CH 1:25 Heber, Phaleg, Ragau,
1CH 1:26 Serug, Nachor, Thare,
1CH 1:27 Abram: iste est Abraham.
1CH 1:28 Filii autem Abraham, Isaac et Ismahel.
1CH 1:29 Et hæ generationes eorum. Primogenitus Ismahelis, Nabaioth, et Cedar, et Adbeel, et Mabsam,
1CH 1:30 et Masma, et Duma, Massa, Hadad, et Thema,
1CH 1:31 Jetur, Naphis, Cedma: hi sunt filii Ismahelis.
1CH 1:32 Filii autem Ceturæ concubinæ Abraham, quos genuit: Zamran, Jecsan, Madan, Madian, Jesboc, et Sue. Porro filii Jecsan: Saba, et Dadan. Filii autem Dadan: Assurim, et Latussim, et Laomim.
1CH 1:33 Filii autem Madian: Epha, et Epher, et Henoch, et Abida, et Eldaa: omnes hi filii Ceturæ.
1CH 1:34 Genuit autem Abraham Isaac: cujus fuerunt filii Esau, et Israël.
1CH 1:35 Filii Esau: Eliphaz, Rahuel, Jehus, Ihelom, et Core.
1CH 1:36 Filii Eliphaz: Theman, Omar, Sephi, Gathan, Cenez, Thamna, Amalec.
1CH 1:37 Filii Rahuel: Nahath, Zara, Samma, Meza.
1CH 1:38 Filii Seir: Lotan, Sobal, Sebeon, Ana, Dison, Eser, Disan.
1CH 1:39 Filii Lotan: Hori, Homam. Soror autem Lotan fuit Thamna.
1CH 1:40 Filii Sobal: Alian, et Manahath, et Ebal, Sephi et Onam. Filii Sebeon: Aja et Ana. Filii Ana: Dison.
1CH 1:41 Filii Dison: Hamram, et Heseban, et Jethran, et Charan.
1CH 1:42 Filii Eser: Balaan, et Zavan, et Jacan. Filii Disan: Hus et Aran.
1CH 1:43 Isti sunt reges qui imperaverunt in terra Edom, antequam esset rex super filios Israël. Bale filius Beor: et nomen civitatis ejus, Denaba.
1CH 1:44 Mortuus est autem Bale, et regnavit pro eo Jobab filius Zare de Bosra.
1CH 1:45 Cumque et Jobab fuisset mortuus, regnavit pro eo Husam de terra Themanorum.
1CH 1:46 Obiit quoque et Husam, et regnavit pro eo Adad filius Badad, qui percussit Madian in terra Moab: et nomen civitatis ejus Avith.
1CH 1:47 Cumque et Adad fuisset mortuus, regnavit pro eo Semla de Masreca.
1CH 1:48 Sed et Semla mortuus est, et regnavit pro eo Saul de Rohoboth, quæ juxta amnem sita est.
1CH 1:49 Mortuo quoque Saul, regnavit pro eo Balanan filius Achobor.
1CH 1:50 Sed et hic mortuus est, et regnavit pro eo Adad: cujus urbis nomen fuit Phau, et appellata est uxor ejus Meetabel filia Matred filiæ Mezaab.
1CH 1:51 Adad autem mortuo, duces pro regibus in Edom esse cœperunt: dux Thamna, dux Alva, dux Jetheth,
1CH 1:52 dux Oolibama, dux Ela, dux Phinon,
1CH 1:53 dux Cenez, dux Theman, dux Mabsar,
1CH 1:54 dux Magdiel, dux Hiram: hi duces Edom.
1CH 2:1 Filii autem Israël: Ruben, Simeon, Levi, Juda, Issachar, et Zabulon,
1CH 2:2 Dan, Joseph, Benjamin, Nephthali, Gad, et Aser.
1CH 2:3 Filii Juda: Her, Onan, et Sela: hi tres nati sunt ei de filia Sue Chananitide. Fuit autem Her primogenitus Juda malus coram Domino, et occidit eum.
1CH 2:4 Thamar autem nurus ejus peperit ei Phares et Zara: omnes ergo filii Juda, quinque.
1CH 2:5 Filii autem Phares: Hesron et Hamul.
1CH 2:6 Filii quoque Zaræ: Zamri, et Ethan, et Eman, Chalchal quoque, et Dara, simul quinque.
1CH 2:7 Filii Charmi: Achar, qui turbavit Israël, et peccavit in furto anathematis.
1CH 2:8 Filii Ethan: Azarias.
1CH 2:9 Filii autem Hesron qui nati sunt ei: Jerameel, et Ram, et Calubi.
1CH 2:10 Porro Ram genuit Aminadab. Aminadab autem genuit Nahasson, principem filiorum Juda.
1CH 2:11 Nahasson quoque genuit Salma, de quo ortus est Booz.
1CH 2:12 Booz vero genuit Obed, qui et ipse genuit Isai.
1CH 2:13 Isai autem genuit primogenitum Eliab, secundum Abinadab, tertium Simmaa,
1CH 2:14 quartum Nathanaël, quintum Raddai,
1CH 2:15 sextum Asom, septimum David.
1CH 2:16 Quorum sorores fuerunt Sarvia et Abigail. Filii Sarviæ: Abisai, Joab, et Asaël, tres.
1CH 2:17 Abigail autem genuit Amasa, cujus pater fuit Jether Ismahelites.
1CH 2:18 Caleb vero filius Hesron accepit uxorem nomine Azuba, de qua genuit Jerioth: fueruntque filii ejus Jaser, et Sobab, et Ardon.
1CH 2:19 Cumque mortua fuisset Azuba, accepit uxorem Caleb Ephratha, quæ peperit ei Hur.
1CH 2:20 Porro Hur genuit Uri, et Uri genuit Bezeleel.
1CH 2:21 Post hæc ingressus est Hesron ad filiam Machir patris Galaad, et accepit eam cum esset annorum sexaginta: quæ peperit ei Segub.
1CH 2:22 Sed et Segub genuit Jair, et possedit viginti tres civitates in terra Galaad.
1CH 2:23 Cepitque Gessur et Aram oppida Jair, et Canath, et viculos ejus sexaginta civitatum: omnes isti filii Machir patris Galaad.
1CH 2:24 Cum autem mortuus esset Hesron, ingressus est Caleb ad Ephratha. Habuit quoque Hesron uxorem Abia, quæ peperit ei Assur patrem Thecuæ.
1CH 2:25 Nati sunt autem filii Jerameel primogeniti Hesron, Ram primogenitus ejus, et Buna, et Aram, et Asom, et Achia.
1CH 2:26 Duxit quoque uxorem alteram Jerameel, nomine Atara, quæ fuit mater Onam.
1CH 2:27 Sed et filii Ram primogeniti Jerameel fuerunt Moos, Jamin, et Achar.
1CH 2:28 Onam autem habuit filios Semei et Jada. Filii autem Semei: Nadab et Abisur.
1CH 2:29 Nomen vero uxoris Abisur, Abihail, quæ peperit ei Ahobban et Molid.
1CH 2:30 Filii autem Nadab fuerunt Saled et Apphaim. Mortuus est autem Saled absque liberis.
1CH 2:31 Filius vero Apphaim, Jesi: qui Jesi genuit Sesan. Porro Sesan genuit Oholai.
1CH 2:32 Filii autem Jada fratris Semei: Jether, et Jonathan. Sed et Jether mortuus est absque liberis.
1CH 2:33 Porro Jonathan genuit Phaleth, et Ziza. Isti fuerunt filii Jerameel.
1CH 2:34 Sesan autem non habuit filios, sed filias: et servum ægyptium nomine Jeraa.
1CH 2:35 Deditque ei filiam suam uxorem: quæ peperit ei Ethei.
1CH 2:36 Ethei autem genuit Nathan, et Nathan genuit Zabad.
1CH 2:37 Zabad quoque genuit Ophlal, et Ophlal genuit Obed.
1CH 2:38 Obed genuit Jehu, Jehu genuit Azariam,
1CH 2:39 Azarias genuit Helles, et Helles genuit Elasa.
1CH 2:40 Elasa genuit Sisamoi, Sisamoi genuit Sellum,
1CH 2:41 Sellum genuit Icamiam, Icamia autem genuit Elisama.
1CH 2:42 Filii autem Caleb fratris Jerameel: Mesa primogenitus ejus; ipse est pater Ziph: et filii Maresa patris Hebron.
1CH 2:43 Porro filii Hebron, Core, et Taphua, et Recem, et Samma.
1CH 2:44 Samma autem genuit Raham, patrem Jercaam, et Recem genuit Sammai.
1CH 2:45 Filius Sammai, Maon: et Maon pater Bethsur.
1CH 2:46 Epha autem concubina Caleb peperit Haran, et Mosa, et Gezez. Porro Haran genuit Gezez.
1CH 2:47 Filii autem Jahaddai, Regom, et Joathan, et Gesan, et Phalet, et Epha, et Saaph.
1CH 2:48 Concubina Caleb Maacha, peperit Saber, et Tharana.
1CH 2:49 Genuit autem Saaph pater Madmena Sue, patrem Machbena et patrem Gabaa. Filia vero Caleb fuit Achsa.
1CH 2:50 Hi erant filii Caleb, filii Hur primogeniti Ephratha, Sobal pater Cariathiarim.
1CH 2:51 Salma pater Bethlehem, Hariph pater Bethgader.
1CH 2:52 Fuerunt autem filii Sobal patris Cariathiarim, qui videbat dimidium requietionum.
1CH 2:53 Et de cognatione Cariathiarim, Jethrei, et Aphuthei, et Semathei, et Maserei. Ex his egressi sunt Saraitæ, et Esthaolitæ.
1CH 2:54 Filii Salma, Bethlehem, et Netophathi, coronæ domus Joab, et dimidium requietionis Sarai:
1CH 2:55 cognationes quoque scribarum habitantium in Jabes, canentes atque resonantes, et in tabernaculis commorantes. Hi sunt Cinæi, qui venerunt de Calore patris domus Rechab.
1CH 3:1 David vero hos habuit filios, qui ei nati sunt in Hebron: primogenitum Amnon ex Achinoam Jezrahelitide, secundum Daniel de Abigail Carmelitide,
1CH 3:2 tertium Absalom filium Maacha filiæ Tholmai regis Gessur, quartum Adoniam filium Aggith,
1CH 3:3 quintum Saphathiam ex Abital, sextum Jethraham de Egla uxore sua.
1CH 3:4 Sex ergo nati sunt ei in Hebron, ubi regnavit septem annis et sex mensibus. Triginta autem et tribus annis regnavit in Jerusalem.
1CH 3:5 Porro in Jerusalem nati sunt ei filii, Simmaa, et Sobab, et Nathan, et Salomon, quatuor de Bethsabee filia Ammiel:
1CH 3:6 Jebaar quoque et Elisama,
1CH 3:7 et Eliphaleth, et Noge, et Nepheg, et Japhia,
1CH 3:8 necnon Elisama, et Eliada, et Elipheleth, novem:
1CH 3:9 omnes hi, filii David absque filiis concubinarum: habueruntque sororem Thamar.
1CH 3:10 Filius autem Salomonis, Roboam: cujus Abia filius genuit Asa. De hoc quoque natus est Josaphat,
1CH 3:11 pater Joram: qui Joram genuit Ochoziam, ex quo ortus est Joas:
1CH 3:12 et hujus Amasias filius genuit Azariam. Porro Azariæ filius Joatham
1CH 3:13 procreavit Achaz patrem Ezechiæ, de quo natus est Manasses.
1CH 3:14 Sed et Manasses genuit Amon patrem Josiæ.
1CH 3:15 Filii autem Josiæ fuerunt: primogenitus Johanan, secundus Joakim, tertius Sedecias, quartus Sellum.
1CH 3:16 De Joakim natus est Jechonias, et Sedecias.
1CH 3:17 Filii Jechoniæ fuerunt: Asir, Salathiel,
1CH 3:18 Melchiram, Phadaia, Senneser, et Jecemia, Sama, et Nadabia.
1CH 3:19 De Phadaia orti sunt Zorobabel et Semei. Zorobabel genuit Mosollam, Hananiam, et Salomith sororem eorum:
1CH 3:20 Hasaban quoque, et Ohol, et Barachian, et Hasadian, Josabhesed, quinque.
1CH 3:21 Filius autem Hananiæ, Phaltias pater Jeseiæ, cujus filius Raphaia: hujus quoque filius, Arnan, de quo natus est Obdia, cujus filius fuit Sechenias.
1CH 3:22 Filius Secheniæ, Semeia: cujus filii Hattus, et Jegaal, et Baria, et Naaria, et Saphat, sex numero.
1CH 3:23 Filius Naariæ, Elioënai, et Ezechias, et Ezricam, tres.
1CH 3:24 Filii Elioënai, Oduia, et Eliasub, et Pheleia, et Accub, et Johanan, et Dalaia, et Anani, septem.
1CH 4:1 Filii Juda: Phares, Hesron, et Charmi, et Hur, et Sobal.
1CH 4:2 Raia vero filius Sobal genuit Jahath, de quo nati sunt Ahumai, et Laad: hæ cognationes Sarathi.
1CH 4:3 Ista quoque stirps Etam: Jezrahel, et Jesema, et Jedebos. Nomen quoque sororis eorum, Asalelphuni.
1CH 4:4 Phanuel autem pater Gedor, et Ezer pater Hosa: isti sunt filii Hur primogeniti Ephratha patris Bethlehem.
1CH 4:5 Assur vero patri Thecuæ erant duæ uxores, Halaa et Naara.
1CH 4:6 Peperit autem ei Naara, Oozam, et Hepher, et Themani, et Ahasthari: isti sunt filii Naara.
1CH 4:7 Porro filii Halaa, Sereth, Isaar et Ethnan.
1CH 4:8 Cos autem genuit Anob, et Soboba, et cognationem Aharehel filii Arum.
1CH 4:9 Fuit autem Jabes inclytus præ fratribus suis, et mater ejus vocavit nomen illius Jabes, dicens: Quia peperi eum in dolore.
1CH 4:10 Invocavit vero Jabes Deum Israël, dicens: Si benedicens benedixeris mihi, et dilataveris terminos meos, et fuerit manus tua mecum, et feceris me a malitia non opprimi. Et præstitit Deus quæ precatus est.
1CH 4:11 Caleb autem frater Sua genuit Mahir, qui fuit pater Esthon.
1CH 4:12 Porro Esthon genuit Bethrapha, et Phesse, et Tehinna patrem urbis Naas: hi sunt viri Recha.
1CH 4:13 Filii autem Cenez, Othoniel, et Saraia. Porro filii Othoniel, Hathath, et Maonathi.
1CH 4:14 Maonathi genuit Ophra, Saraia autem genuit Joab patrem Vallis artificum: ibi quippe artifices erant.
1CH 4:15 Filii vero Caleb filii Jephone, Hir, et Ela, et Naham. Filii quoque Ela: Cenez.
1CH 4:16 Filii quoque Jaleleel: Ziph, et Zipha, Thiria, et Asraël.
1CH 4:17 Et filii Ezra, Jether, et Mered, et Epher, et Jalon, genuitque Mariam, et Sammai, et Jesba patrem Esthamo.
1CH 4:18 Uxor quoque ejus Judaia, peperit Jared patrem Gedor, et Heber patrem Socho, et Icuthiel patrem Zanoë: hi autem filii Bethiæ filiæ Pharaonis, quam accepit Mered.
1CH 4:19 Et filii uxoris Odaiæ sororis Naham patris Ceila, Garmi, et Esthamo, qui fuit de Machathi.
1CH 4:20 Filii quoque Simon, Amnon, et Rinna filius Hanan, et Thilon. Et filii Jesi, Zoheth, et Benzoheth.
1CH 4:21 Filii Sela, filii Juda: Her pater Lecha, et Laada pater Maresa, et cognationes domus operantium byssum in domo juramenti.
1CH 4:22 Et qui stare fecit solem, virique Mendacii, et Securus, et Incendens, qui principes fuerunt in Moab, et qui reversi sunt in Lahem: hæc autem verba vetera.
1CH 4:23 Hi sunt figuli habitantes in plantationibus et in sepibus, apud regem in operibus ejus: commoratique sunt ibi.
1CH 4:24 Filii Simeon: Namuel et Jamin, Jarib, Zara, Saul.
1CH 4:25 Sellum filius ejus, Mapsam filius ejus, Masma filius ejus.
1CH 4:26 Filii Masma: Hamuel filius ejus, Zachur filius ejus, Semei filius ejus.
1CH 4:27 Filii Semei sedecim, et filiæ sex: fratres autem ejus non habuerunt filios multos, et universa cognatio non potuit adæquare summam filiorum Juda.
1CH 4:28 Habitaverunt autem in Bersabee, et Molada, et Hasarsuhal,
1CH 4:29 et in Bala, et in Asom, et in Tholad,
1CH 4:30 et in Bathuel, et in Horma, et in Siceleg,
1CH 4:31 et in Bethmarchaboth, et in Hasarsusim, et in Bethberai, et in Saarim: hæ civitates eorum usque ad regem David.
1CH 4:32 Villæ quoque eorum: Etam, et Aën, Remmon, et Thochen, et Asan, civitates quinque.
1CH 4:33 Et universi viculi eorum per circuitum civitatum istarum usque ad Baal: hæc est habitatio eorum, et sedium distributio.
1CH 4:34 Mosobab quoque et Jemlech, et Josa filius Amasiæ,
1CH 4:35 et Joël, et Jehu filius Josabiæ filii Saraiæ filii Asiel,
1CH 4:36 et Elioënai, et Jacoba, et Isuhaia, et Asaia, et Adiel, et Ismiel, et Banaia,
1CH 4:37 Ziza quoque filius Sephei filii Allon filii Idaia filii Semri filii Samaia.
1CH 4:38 Isti sunt nominati principes in cognationibus suis, et in domo affinitatum suarum multiplicati sunt vehementer.
1CH 4:39 Et profecti sunt ut ingrederentur in Gador usque ad orientem vallis, et ut quærerent pascua gregibus suis.
1CH 4:40 Inveneruntque pascuas uberes, et valde bonas, et terram latissimam et quietam et fertilem, in qua ante habitaverant de stirpe Cham.
1CH 4:41 Hi ergo venerunt, quos supra descripsimus nominatim, in diebus Ezechiæ regis Juda: et percusserunt tabernacula eorum, et habitatores qui inventi fuerant ibi, et deleverunt eos usque in præsentem diem: habitaveruntque pro eis, quoniam uberrimas pascuas ibidem repererunt.
1CH 4:42 De filiis quoque Simeon abierunt in montem Seir viri quingenti, habentes principes Phalthiam et Naariam et Raphaiam et Oziel filios Jesi:
1CH 4:43 et percusserunt reliquias, quæ evadere potuerant, Amalecitarum, et habitaverunt ibi pro eis usque ad diem hanc.
1CH 5:1 Filii quoque Ruben primogeniti Israël. (Ipse quippe fuit primogenitus ejus: sed cum violasset thorum patris sui, data sunt primogenita ejus filiis Joseph filii Israël, et non est ille reputatus in primogenitum.
1CH 5:2 Porro Judas, qui erat fortissimus inter fratres suos, de stirpe ejus principes germinati sunt: primogenita autem reputata sunt Joseph.)
1CH 5:3 Filii ergo Ruben primogeniti Israël: Enoch, et Phallu, Esron, et Carmi.
1CH 5:4 Filii Joël: Samia filius ejus, Gog filius ejus, Semei filius ejus,
1CH 5:5 Micha filius ejus, Reia filius ejus, Baal filius ejus,
1CH 5:6 Beera filius ejus, quem captivum duxit Thelgathphalnasar rex Assyriorum, et fuit princeps in tribu Ruben.
1CH 5:7 Fratres autem ejus, et universa cognatio ejus, quando numerabantur per familias suas, habuerunt principes Jehiel, et Zachariam.
1CH 5:8 Porro Bala filius Azaz filii Samma filii Joël, ipse habitavit in Aroër usque ad Nebo, et Beelmeon.
1CH 5:9 Contra orientalem quoque plagam habitavit usque ad introitum eremi, et flumen Euphraten. Multum quippe jumentorum numerum possidebant in terra Galaad.
1CH 5:10 In diebus autem Saul præliati sunt contra Agareos, et interfecerunt illos, habitaveruntque pro eis in tabernaculis eorum, in omni plaga quæ respicit ad orientem Galaad.
1CH 5:11 Filii vero Gad e regione eorum habitaverunt in terra Basan usque Selcha:
1CH 5:12 Joël in capite, et Saphan secundus: Janai autem et Saphat in Basan.
1CH 5:13 Fratres vero eorum secundum domos cognationum suarum, Michaël, et Mosollam, et Sebe, et Jorai, et Jachan, et Zie, et Heber, septem.
1CH 5:14 Hi filii Abihail, filii Huri, filii Jara, filii Galaad, filii Michaël, filii Jesesi, filii Jeddo, filii Buz.
1CH 5:15 Fratres quoque, filii Abdiel filii Guni, princeps domus in familiis suis.
1CH 5:16 Et habitaverunt in Galaad, et in Basan, et in viculis ejus, et in cunctis suburbanis Saron, usque ad terminos.
1CH 5:17 Omnes hi numerati sunt in diebus Joathan regis Juda, et in diebus Jeroboam regis Israël.
1CH 5:18 Filii Ruben, et Gad, et dimidiæ tribus Manasse, viri bellatores, scuta portantes et gladios, et tendentes arcum, eruditique ad prælia, quadraginta quatuor millia et septingenti sexaginta, procedentes ad pugnam.
1CH 5:19 Dimicaverunt contra Agareos: Ituræi vero, et Naphis, et Nodab
1CH 5:20 præbuerunt eis auxilium. Traditique sunt in manus eorum Agarei, et universi qui fuerant cum eis, quia Deum invocaverunt cum præliarentur: et exaudivit eos, eo quod credidissent in eum.
1CH 5:21 Ceperuntque omnia quæ possederant, camelorum quinquaginta millia, et ovium ducenta quinquaginta millia, et asinos duo millia, et animas hominum centum millia.
1CH 5:22 Vulnerati autem multi corruerunt: fuit enim bellum Domini. Habitaveruntque pro eis usque ad transmigrationem.
1CH 5:23 Filii quoque dimidiæ tribus Manasse possederunt terram a finibus Basan usque Baal, Hermon, et Sanir, et montem Hermon: ingens quippe numerus erat.
1CH 5:24 Et hi fuerunt principes domus cognationis eorum: Epher, et Jesi, et Eliel, et Ezriel, et Jeremia, et Odoia, et Jediel, viri fortissimi et potentes, et nominati duces in familiis suis.
1CH 5:25 Reliquerunt autem Deum patrum suorum, et fornicati sunt post deos populorum terræ, quos abstulit Deus coram eis.
1CH 5:26 Et suscitavit Deus Israël spiritum Phul regis Assyriorum, et spiritum Thelgathphalnasar regis Assur: et transtulit Ruben, et Gad, et dimidiam tribum Manasse, et adduxit eos in Lahela, et in Habor, et Ara, et fluvium Gozan, usque ad diem hanc.
1CH 6:1 Filii Levi: Gerson, Caath, et Merari.
1CH 6:2 Filii Caath: Amram, Isaar, Hebron, et Oziel.
1CH 6:3 Filii Amram: Aaron, Moyses, et Maria. Filii Aaron: Nadab et Abiu, Eleazar, et Ithamar.
1CH 6:4 Eleazar genuit Phinees, et Phinees genuit Abisue.
1CH 6:5 Abisue vero genuit Bocci, et Bocci genuit Ozi.
1CH 6:6 Ozi genuit Zaraiam, et Zaraias genuit Meraioth.
1CH 6:7 Porro Meraioth genuit Amariam, et Amarias genuit Achitob.
1CH 6:8 Achitob genuit Sadoc, et Sadoc genuit Achimaas,
1CH 6:9 Achimaas genuit Azariam, Azarias genuit Johanan,
1CH 6:10 Johanan genuit Azariam: ipse est qui sacerdotio functus est in domo quam ædificavit Salomon in Jerusalem.
1CH 6:11 Genuit autem Azarias Amariam, et Amarias genuit Achitob,
1CH 6:12 Achitob genuit Sadoc, et Sadoc genuit Sellum,
1CH 6:13 Sellum genuit Helciam, et Helcias genuit Azariam,
1CH 6:14 Azarias genuit Saraiam, et Saraias genuit Josedec.
1CH 6:15 Porro Josedec egressus est, quando transtulit Dominus Judam et Jerusalem per manus Nabuchodonosor.
1CH 6:16 Filii ergo Levi: Gersom, Caath, et Merari.
1CH 6:17 Et hæc nomina filiorum Gersom: Lobni, et Semei.
1CH 6:18 Filii Caath: Amram, et Isaar, et Hebron, et Oziel.
1CH 6:19 Filii Merari: Moholi et Musi. Hæ autem cognationes Levi secundum familias eorum.
1CH 6:20 Gersom: Lobni filius ejus, Jahath filius ejus, Zamma filius ejus,
1CH 6:21 Joah filius ejus, Addo filius ejus, Zara filius ejus, Jethrai filius ejus.
1CH 6:22 Filii Caath: Aminadab filius ejus, Core filius ejus, Asir filius ejus,
1CH 6:23 Elcana filius ejus, Abiasaph filius ejus, Asir filius ejus,
1CH 6:24 Thahath filius ejus, Uriel filius ejus, Ozias filius ejus, Saul filius ejus.
1CH 6:25 Filii Elcana, Amasai et Achimoth
1CH 6:26 et Elcana. Filii Elcana: Sophai filius ejus, Nahath filius ejus,
1CH 6:27 Eliab filius ejus, Jeroham filius ejus, Elcana filius ejus.
1CH 6:28 Filii Samuel: primogenitus Vasseni, et Abia.
1CH 6:29 Filii autem Merari, Moholi: Lobni filius ejus, Semei filius ejus, Oza filius ejus,
1CH 6:30 Sammaa filius ejus, Haggia filius ejus, Asaia filius ejus.
1CH 6:31 Isti sunt quos constituit David super cantores domus Domini, ex quo collocata est arca:
1CH 6:32 et ministrabant coram tabernaculo testimonii, canentes donec ædificaret Salomon domum Domini in Jerusalem: stabant autem juxta ordinem suum in ministerio.
1CH 6:33 Hi vero sunt qui assistebant cum filiis suis, de filiis Caath, Hemam cantor filius Johel, filii Samuel,
1CH 6:34 filii Elcana, filii Jeroham, filii Eliel, filii Thohu,
1CH 6:35 filii Suph, filii Elcana, filii Mahath, filii Amasai,
1CH 6:36 filii Elcana, filii Johel, filii Azariæ, filii Sophoniæ,
1CH 6:37 filii Thahath, filii Asir, filii Abiasaph, filii Core,
1CH 6:38 filii Isaar, filii Caath, filii Levi, filii Israël.
1CH 6:39 Et frater ejus Asaph, qui stabat a dextris ejus, Asaph filius Barachiæ, filii Samaa,
1CH 6:40 filii Michaël, filii Basaiæ, filii Melchiæ,
1CH 6:41 filii Athanai, filii Zara, filii Adaia,
1CH 6:42 filii Ethan, filii Zamma, filii Semei,
1CH 6:43 filii Jeth, filii Gersom, filii Levi.
1CH 6:44 Filii autem Merari fratres eorum, ad sinistram, Ethan filius Cusi, filii Abdi, filii Maloch,
1CH 6:45 filii Hasabiæ, filii Amasiæ, filii Helciæ,
1CH 6:46 filii Amasai, filii Boni, filii Somer,
1CH 6:47 filii Moholi, filii Musi, filii Merari, filii Levi.
1CH 6:48 Fratres quoque eorum Levitæ, qui ordinati sunt in cunctum ministerium tabernaculi domus Domini.
1CH 6:49 Aaron vero et filii ejus adolebant incensum super altare holocausti, et super altare thymiamatis, in omne opus Sancti sanctorum: et ut precarentur pro Israël juxta omnia quæ præceperat Moyses servus Dei.
1CH 6:50 Hi sunt autem filii Aaron: Eleazar filius ejus, Phinees filius ejus, Abisue filius ejus,
1CH 6:51 Bocci filius ejus, Ozi filius ejus, Zarahia filius ejus,
1CH 6:52 Meraioth filius ejus, Amarias filius ejus, Achitob filius ejus,
1CH 6:53 Sadoc filius ejus, Achimaas filius ejus.
1CH 6:54 Et hæc habitacula eorum per vicos atque confinia, filiorum scilicet Aaron, juxta cognationes Caathitarum: ipsis enim sorte contigerant.
1CH 6:55 Dederunt igitur eis Hebron in terra Juda, et suburbana ejus per circuitum:
1CH 6:56 agros autem civitatis, et villas, Caleb filio Jephone.
1CH 6:57 Porro filiis Aaron dederunt civitates ad confugiendum Hebron, et Lobna, et suburbana ejus,
1CH 6:58 Jether quoque, et Esthemo cum suburbanis suis, sed et Helon, et Dabir cum suburbanis suis,
1CH 6:59 Asan quoque, et Bethsemes, et suburbana earum.
1CH 6:60 De tribu autem Benjamin, Gabee et suburbana ejus, et Almath cum suburbanis suis, Anathoth quoque cum suburbanis suis: omnes civitates, tredecim, per cognationes suas.
1CH 6:61 Filiis autem Caath residuis de cognatione sua dederunt ex dimidia tribu Manasse in possessionem urbes decem.
1CH 6:62 Porro filiis Gersom per cognationes suas de tribu Issachar, et de tribu Aser, et de tribu Nephthali, et de tribu Manasse in Basan, urbes tredecim.
1CH 6:63 Filiis autem Merari per cognationes suas de tribu Ruben, et de tribu Gad, et de tribu Zabulon, dederunt sorte civitates duodecim.
1CH 6:64 Dederunt quoque filii Israël Levitis civitates, et suburbana earum:
1CH 6:65 dederuntque per sortem, ex tribu filiorum Juda, et ex tribu filiorum Simeon, et ex tribu filiorum Benjamin urbes has, quas vocaverunt nominibus suis,
1CH 6:66 et his, qui erant de cognatione filiorum Caath, fueruntque civitates in terminis eorum de tribu Ephraim.
1CH 6:67 Dederunt ergo eis urbes ad confugiendum, Sichem cum suburbanis suis in monte Ephraim, et Gazer cum suburbanis suis,
1CH 6:68 Jecmaam quoque cum suburbanis suis, et Bethoron similiter,
1CH 6:69 necnon et Helon cum suburbanis suis, et Gethremmon in eumdem modum.
1CH 6:70 Porro ex dimidia tribu Manasse, Aner et suburbana ejus, Balaam et suburbana ejus: his videlicet, qui de cognatione filiorum Caath reliqui erant.
1CH 6:71 Filiis autem Gersom de cognatione dimidiæ tribus Manasse, Gaulon in Basan, et suburbana ejus, et Astaroth cum suburbanis suis.
1CH 6:72 De tribu Issachar, Cedes et suburbanis suis, et Dabereth cum suburbanis suis,
1CH 6:73 Ramoth quoque et suburbana ejus, et Anem cum suburbanis suis.
1CH 6:74 De tribu vero Aser: Masal cum suburbanis suis, et Abdon similiter,
1CH 6:75 Hucac quoque et suburbana ejus, et Rohob cum suburbanis suis.
1CH 6:76 Porro de tribu Nephthali, Cedes in Galilæa et suburbana ejus, Hamon cum suburbanis suis, et Cariathaim et suburbana ejus.
1CH 6:77 Filiis autem Merari residuis: de tribu Zabulon, Remmono et suburbana ejus, et Thabor cum suburbanis sus:
1CH 6:78 trans Jordanem quoque ex adverso Jericho contra orientem Jordanis, de tribu Ruben, Bosor in solitudine cum suburbanis suis, et Jassa cum suburbanis suis,
1CH 6:79 Cademoth quoque et suburbana ejus, et Mephaat cum suburbanis suis.
1CH 6:80 Necnon et de tribu Gad, Ramoth in Galaad et suburbana ejus, et Manaim cum suburbanis suis,
1CH 6:81 sed et Hesebon cum suburbanis suis, et Jezer cum suburbanis suis.
1CH 7:1 Porro filii Issachar: Thola, et Phua, Jasub, et Simeron, quatuor.
1CH 7:2 Filii Thola: Ozi, et Raphaia, et Jeriel, et Jemai, et Jebsem, et Samuel, principes per domos cognationum suarum. De stirpe Thola viri fortissimi numerati sunt in diebus David, viginti duo millia sexcenti.
1CH 7:3 Filii Ozi: Izrahia, de quo nati sunt Michaël, et Obadia, et Joël, et Jesia, quinque omnes principes.
1CH 7:4 Cumque eis per familias et populos suos, accincti ad prælium, viri fortissimi, triginta sex millia: multas enim habuerunt uxores, et filios.
1CH 7:5 Fratres quoque eorum per omnem cognationem Issachar robustissimi ad pugnandum, octoginta septem millia numerati sunt.
1CH 7:6 Filii Benjamin: Bela, et Bechor, et Jadihel, tres.
1CH 7:7 Filii Bela: Esbon, et Ozi, et Oziel, et Jerimoth, et Urai, quinque principes familiarum, et ad pugnandum robustissimi: numerus autem eorum, viginti duo millia et triginta quatuor.
1CH 7:8 Porro filii Bechor: Zamira, et Joas, et Eliezer, et Elioënai, et Amri, et Jerimoth, et Abia, et Anathoth, et Almath: omnes hi filii Bechor.
1CH 7:9 Numerati sunt autem per familias suas principes cognationum suarum ad bella fortissimi, viginti millia et ducenti.
1CH 7:10 Porro filii Jadihel: Balan. Filii autem Balan: Jehus, et Benjamin, et Aod, et Chanana, et Zethan, et Tharsis, et Ahisahar:
1CH 7:11 omnes hi filii Jadihel, principes cognationum suarum viri fortissimi, decem et septem millia et ducenti ad prælium procedentes.
1CH 7:12 Sepham quoque et Hapham filii Hir: et Hasim filii Aher.
1CH 7:13 Filii autem Nephthali: Jaziel, et Guni, et Jeser, et Sellum, filii Bala.
1CH 7:14 Porro filius Manasse, Esriel: concubinaque ejus Syra peperit Machir patrem Galaad.
1CH 7:15 Machir autem accepit uxores filiis suis Happhim, et Saphan: et habuit sororem nomine Maacha: nomen autem secundi, Salphaad, natæque sunt Salphaad filiæ.
1CH 7:16 Et peperit Maacha uxor Machir filium, vocavitque nomen ejus Phares: porro nomen fratris ejus, Sares: et filii ejus, Ulam, et Recen.
1CH 7:17 Filius autem Ulam, Badan: hi sunt filii Galaad, filii Machir, filii Manasse.
1CH 7:18 Soror autem ejus Regina peperit Virum decorum, et Abiezer, et Mohola.
1CH 7:19 Erant autem filii Semida, Ahin, et Sechem, et Leci, et Aniam.
1CH 7:20 Filii autem Ephraim: Suthala, Bared filius ejus, Thahath filius ejus, Elada filius ejus, Thahath filius ejus, hujus filius Zabad,
1CH 7:21 et hujus filius Suthula, et hujus filius Ezer et Elad: occiderunt autem eos viri Geth indigenæ, quia descenderant ut invaderent possessiones eorum.
1CH 7:22 Luxit igitur Ephraim pater eorum multis diebus, et venerunt fratres ejus ut consolarentur eum.
1CH 7:23 Ingressusque est ad uxorem suam: quæ concepit, et peperit filium, et vocavit nomen ejus Beria, eo quod in malis domus ejus ortus esset:
1CH 7:24 filia autem ejus fuit Sara, quæ ædificavit Bethoron inferiorem et superiorem, et Ozensara.
1CH 7:25 Porro filius ejus Rapha, et Reseph, et Thale, de quo natus est Thaan,
1CH 7:26 qui genuit Laadan: hujus quoque filius Ammiud, qui genuit Elisama,
1CH 7:27 de quo ortus est Nun, qui habuit filium Josue.
1CH 7:28 Possessio autem eorum et habitatio, Bethel cum filiabus suis, et contra orientem Noran, ad occidentalem plagam Gazer et filiæ ejus, Sichem quoque cum filiabus suis, usque ad Aza cum filiabus ejus.
1CH 7:29 Juxta filios quoque Manasse, Bethsan et filias ejus, Thanach et filias ejus, Mageddo et filias ejus, Dor et filias ejus: in his habitaverunt filii Joseph, filii Israël.
1CH 7:30 Filii Aser: Jemna, et Jesua, et Jessui, et Baria, et Sara soror eorum.
1CH 7:31 Filii autem Baria: Heber, et Melchiel: ipse est pater Barsaith.
1CH 7:32 Heber autem genuit Jephlat, et Somer, et Hotham, et Suaa sororem eorum.
1CH 7:33 Filii Jephlat: Phosech, et Chamaal, et Asoth: hi filii Jephlat.
1CH 7:34 Porro filii Somer: Ahi, et Roaga, et Haba, et Aram.
1CH 7:35 Filii autem Helem fratris ejus: Supha, et Jemna, et Selles, et Amal.
1CH 7:36 Filii Supha: Sue, Harnapher, et Sual, et Beri, et Jamra,
1CH 7:37 Bosor, et Hod, et Samma, et Salusa, et Jethran, et Bera.
1CH 7:38 Filii Jether: Jephone, et Phaspha, et Ara.
1CH 7:39 Filii autem Olla: Aree, et Haniel, et Resia.
1CH 7:40 Omnes hi filii Aser, principes cognationum, electi atque fortissimi duces ducum: numerus autem eorum ætatis quæ apta esset ad bellum, viginti sex millia.
1CH 8:1 Benjamin autem genuit Bale primogenitum suum, Asbel secundum, Ahara tertium,
1CH 8:2 Nohaa quartum, et Rapha quintum.
1CH 8:3 Fueruntque filii Bale: Addar, et Gera, et Abiud,
1CH 8:4 Abisue quoque et Naaman, et Ahoë,
1CH 8:5 sed et Gera, et Sephuphan, et Huram.
1CH 8:6 Hi sunt filii Ahod, principes cognationum habitantium in Gabaa, qui translati sunt in Manahath.
1CH 8:7 Naaman autem, et Achia, et Gera, ipse transtulit eos, et genuit Osa, et Ahiud.
1CH 8:8 Porro Saharaim genuit in regione Moab, postquam dimisit Husim et Bara uxores suas.
1CH 8:9 Genuit autem de Hodes uxore sua Jobab, et Sebia, et Mosa, et Molchom,
1CH 8:10 Jehus quoque, et Sechia, et Marma: hi sunt filii ejus principes in familiis suis.
1CH 8:11 Mehusim vero genuit Abitob et Elphaal.
1CH 8:12 Porro filii Elphaal: Heber, et Misaam, et Samad: hic ædificavit Ono, et Lod, et filias ejus.
1CH 8:13 Baria autem et Sama principes cognationum habitantium in Ajalon: hi fugaverunt habitatores Geth.
1CH 8:14 Et Ahio, et Sesac, et Jerimoth,
1CH 8:15 et Zabadia, et Arod, et Heder,
1CH 8:16 Michaël quoque, et Jespha, et Joha filii Baria.
1CH 8:17 Et Zabadia, et Mosollam, et Hezeci, et Heber,
1CH 8:18 et Jesamari, et Jezlia, et Jobab filii Elphaal,
1CH 8:19 et Jacim, et Zechri, et Zabdi,
1CH 8:20 et Elioënai, et Selethai, et Eliel,
1CH 8:21 et Adaia, et Baraia, et Samarath, filii Semei.
1CH 8:22 Et Jespham, et Heber, et Eliel,
1CH 8:23 et Abdon, et Zechri, et Hanan,
1CH 8:24 et Hanania, et Ælam, et Anathothia,
1CH 8:25 et Jephdaia, et Phanuel, filii Sesac.
1CH 8:26 Et Samsari, et Sohoria, et Otholia,
1CH 8:27 et Jersia, et Elia, et Zechri, filii Jeroham.
1CH 8:28 Hi patriarchæ, et cognationum principes, qui habitaverunt in Jerusalem.
1CH 8:29 In Gabaon autem habitaverunt Abigabaon, et nomen uxoris ejus Maacha:
1CH 8:30 filiusque ejus primogenitus Abdon, et Sur, et Cis, et Baal, et Nadab,
1CH 8:31 Gedor quoque, et Ahio, et Zacher, et Macelloth:
1CH 8:32 et Macelloth genuit Samaa: habitaveruntque ex adverso fratrum suorum in Jerusalem cum fratribus suis.
1CH 8:33 Ner autem genuit Cis, et Cis genuit Saul. Porro Saul genuit Jonathan, et Melchisua, et Abinadab, et Esbaal.
1CH 8:34 Filius autem Jonathan, Meribbaal: et Meribbaal genuit Micha.
1CH 8:35 Filii Micha, Phithon, et Melech, et Tharaa, et Ahaz.
1CH 8:36 Et Ahaz genuit Joada, et Joada genuit Alamath, et Azmoth, et Zamri: porro Zamri genuit Mosa,
1CH 8:37 et Mosa genuit Banaa, cujus filius fuit Rapha, de quo ortus est Elasa, qui genuit Asel.
1CH 8:38 Porro Asel sex filii fuerunt his nominibus: Ezricam, Bocru, Ismahel, Saria, Obdia, et Hanan: omnes hi filii Asel.
1CH 8:39 Filii autem Esec fratris ejus, Ulam primogenitus, et Jehus secundus, et Eliphalet tertius.
1CH 8:40 Fueruntque filii Ulam viri robustissimi, et magno robore tendentes arcum: et multos habentes filios ac nepotes, usque ad centum quinquaginta. Omnes hi filii Benjamin.
1CH 9:1 Universus ergo Israël dinumeratus est, et summa eorum scripta est in libro regum Israël et Juda: translatique sunt in Babylonem propter delictum suum.
1CH 9:2 Qui autem habitaverunt primi in possessionibus et in urbibus suis: Israël, et sacerdotes, et Levitæ, et Nathinæi.
1CH 9:3 Commorati sunt in Jerusalem de filiis Juda, et de filiis Benjamin, de filiis quoque Ephraim, et Manasse.
1CH 9:4 Othei filius Ammiud, filii Amri, filii Omrai, filii Bonni, de filiis Phares filii Juda.
1CH 9:5 Et de Siloni: Asaia primogenitus, et filii ejus.
1CH 9:6 De filiis autem Zara, Jehuel, et fratres eorum, sexcenti nonaginta.
1CH 9:7 Porro de filiis Benjamin: Salo filius Mosollam, filii Oduia, filii Asana,
1CH 9:8 et Jobania filius Jeroham, et Ela filius Ozi, filii Mochori, et Mosollam filius Saphatiæ, filii Rahuel, filii Jebaniæ,
1CH 9:9 et fratres eorum per familias suas, nongenti quinquaginta sex. Omnes hi principes cognationum per domos patrum suorum.
1CH 9:10 De sacerdotibus autem: Jedaia, Jojarib, et Jachin:
1CH 9:11 Azarias quoque filius Helciæ, filii Mosollam, filii Sadoc, filii Maraioth, filii Achitob, pontifex domus Dei.
1CH 9:12 Porro Adaias filius Jeroham, filii Phassur, filii Melchiæ, et Maasai filius Adiel filii Jezra, filii Mosollam, filii Mosollamith, filii Emmer.
1CH 9:13 Fratres quoque eorum principes per familias suas, mille septingenti sexaginta, fortissimi robore ad faciendum opus ministerii in domo Dei.
1CH 9:14 De Levitis autem: Semeia filius Hassub filii Ezricam, filii Hasebia de filiis Merari.
1CH 9:15 Bacbacar quoque carpentarius, et Galal, et Mathania filius Micha, filii Zechri, filii Asaph:
1CH 9:16 et Obdia filius Semeiæ, filii Galal, filii Idithun: et Barachia filius Asa, filii Elcana, qui habitavit in atriis Netophati.
1CH 9:17 Janitores autem: Sellum, et Accub, et Telmon, et Ahimam: et frater eorum Sellum princeps,
1CH 9:18 usque ad illud tempus, in porta regis ad orientem, observabant per vices suas de filiis Levi.
1CH 9:19 Sellum vero filius Core filii Abiasaph, filii Core, cum fratribus suis, et domo patris sui, hi sunt Coritæ super opera ministerii, custodes vestibulorum tabernaculi: et familiæ eorum per vices castrorum Domini custodientes introitum.
1CH 9:20 Phinees autem filius Eleazari erat dux eorum coram Domino.
1CH 9:21 Porro Zacharias filius Mosollamia, janitor portæ tabernaculi testimonii.
1CH 9:22 Omnes hi electi in ostiarios per portas, ducenti duodecim: et descripti in villis propriis, quos constituerunt David, et Samuel videns, in fide sua,
1CH 9:23 tam ipsos quam filios eorum, in ostiis domus Domini et in tabernaculo vicibus suis.
1CH 9:24 Per quatuor ventos erant ostiarii: id est, ad orientem, et ad occidentem, et ad aquilonem, et ad austrum.
1CH 9:25 Fratres autem eorum in viculis morabantur, et veniebant in sabbatis suis de tempore usque ad tempus.
1CH 9:26 His quatuor Levitis creditus erat omnis numerus janitorum, et erant super exedras et thesauros domus Domini.
1CH 9:27 Per gyrum quoque templi Domini morabantur in custodiis suis: ut cum tempus fuisset, ipsi mane aperirent fores.
1CH 9:28 De horum genere erant et super vasa ministerii: ad numerum enim et inferebantur vasa, et efferebantur.
1CH 9:29 De ipsis et qui credita habebant utensilia sanctuarii, præerant similæ, et vino, et oleo, et thuri, et aromatibus.
1CH 9:30 Filii autem sacerdotum unguenta ex aromatibus conficiebant.
1CH 9:31 Et Mathathias Levites primogenitus Sellum Coritæ, præfectus erat eorum quæ in sartagine frigebantur.
1CH 9:32 Porro de filiis Caath fratribus eorum, super panes erant propositionis, ut semper novos per singula sabbata præpararent.
1CH 9:33 Hi sunt principes cantorum per familias Levitarum, qui in exedris morabantur, ut die ac nocte jugiter suo ministerio deservirent.
1CH 9:34 Capita Levitarum, per familias suas principes, manserunt in Jerusalem.
1CH 9:35 In Gabaon autem commorati sunt pater Gabaon Jehiel, et nomen uxoris ejus Maacha.
1CH 9:36 Filius primogenitus ejus Abdon, et Sur, et Cis, et Baal, et Ner, et Nadab,
1CH 9:37 Gedor quoque, et Ahio, et Zacharias, et Macelloth.
1CH 9:38 Porro Macelloth genuit Samaan: isti habitaverunt e regione fratrum suorum in Jerusalem cum fratribus suis.
1CH 9:39 Ner autem genuit Cis, et Cis genuit Saul, et Saul genuit Jonathan, et Melchisua, et Abinadab, et Esbaal.
1CH 9:40 Filius autem Jonathan, Meribbaal: et Meribbaal genuit Micha.
1CH 9:41 Porro filii Micha, Phithon, et Melech, et Tharaa, et Ahaz.
1CH 9:42 Ahaz autem genuit Jara, et Jara genuit Alamath, et Azmoth, et Zamri. Zamri autem genuit Mosa.
1CH 9:43 Mosa vero genuit Banaa, cujus filius Raphaia, genuit Elasa, de quo ortus est Asel.
1CH 9:44 Porro Asel sex filios habuit, his nominibus: Ezricam, Bocru, Ismahel, Saria, Obdia, Hanan: hi sunt filii Asel.
1CH 10:1 Philisthiim autem pugnabant contra Israël, fugeruntque viri Israël Palæsthinos, et ceciderunt vulnerati in monte Gelboë.
1CH 10:2 Cumque appropinquassent Philisthæi, persequentes Saul et filios ejus, percusserunt Jonathan, et Abinadab, et Melchisua filios Saul.
1CH 10:3 Et aggravatum est prælium contra Saul, inveneruntque eum sagittarii, et vulneraverunt jaculis.
1CH 10:4 Et dixit Saul ad armigerum suum: Evagina gladium tuum, et interfice me, ne forte veniant incircumcisi isti, et illudant mihi. Noluit autem armiger ejus hoc facere, timore perterritus: arripuit ergo Saul ensem, et irruit in eum.
1CH 10:5 Quod cum vidisset armiger ejus, videlicet mortuum esse Saul, irruit etiam ipse in gladium suum, et mortuus est.
1CH 10:6 Interiit ergo Saul: et tres filii ejus, et omnis domus illius pariter concidit.
1CH 10:7 Quod cum vidissent viri Israël qui habitabant in campestribus, fugerunt: et Saul ac filiis ejus mortuis, dereliquerunt urbes suas, et huc illucque dispersi sunt: veneruntque Philisthiim, et habitaverunt in eis.
1CH 10:8 Die igitur altero detrahentes Philisthiim spolia cæsorum, invenerunt Saul et filios ejus jacentes in monte Gelboë.
1CH 10:9 Cumque spoliassent eum, et amputassent caput, armisque nudassent, miserunt in terram suam, ut circumferretur, et ostenderetur idolorum templis, et populis:
1CH 10:10 arma autem ejus consecraverunt in fano dei sui, et caput affixerunt in templo Dagon.
1CH 10:11 Hoc cum audissent viri Jabes Galaad, omnia scilicet quæ Philisthiim fecerant super Saul,
1CH 10:12 consurrexerunt singuli virorum fortium, et tulerunt cadavera Saul et filiorum ejus: attuleruntque ea in Jabes, et sepelierunt ossa eorum subter quercum, quæ erat in Jabes, et jejunaverunt septem diebus.
1CH 10:13 Mortuus est ergo Saul propter iniquitates suas, eo quod prævaricatus sit mandatum Domini quod præceperat, et non custodierit illud: sed insuper etiam pythonissam consuluerit,
1CH 10:14 nec speraverit in Domino: propter quod interfecit eum, et transtulit regnum ejus ad David filium Isai.
1CH 11:1 Congregatus est igitur omnis Israël ad David in Hebron, dicens: Os tuum sumus, et caro tua.
1CH 11:2 Heri quoque et nudiustertius cum adhuc regnaret Saul, tu eras qui educebas et introducebas Israël: tibi enim dixit Dominus Deus tuus: Tu pasces populum meum Israël, et tu eris princeps super eum.
1CH 11:3 Venerunt ergo omnes majores natu Israël ad regem in Hebron, et iniit David cum eis fœdus coram Domino: unxeruntque eum regem super Israël, juxta sermonem Domini quem locutus est in manu Samuel.
1CH 11:4 Abiit quoque David et omnis Israël in Jerusalem: hæc est Jebus, ubi erant Jebusæi habitatores terræ.
1CH 11:5 Dixeruntque qui habitabant in Jebus ad David: Non ingredieris huc. Porro David cepit arcem Sion, quæ est civitas David,
1CH 11:6 dixitque: Omnis qui percusserit Jebusæum in primis, erit princeps et dux. Ascendit igitur primus Joab filius Sarviæ, et factus est princeps.
1CH 11:7 Habitavit autem David in arce, et idcirco appellata est civitas David.
1CH 11:8 Ædificavitque urbem in circuitu a Mello usque ad gyrum; Joab autem reliqua urbis exstruxit.
1CH 11:9 Proficiebatque David vadens et crescens, et Dominus exercituum erat cum eo.
1CH 11:10 Hi principes virorum fortium David, qui adjuverunt eum ut rex fieret super omnem Israël, juxta verbum Domini quod locutus est ad Israël.
1CH 11:11 Et iste numerus robustorum David: Jesbaam filius Hachamoni princeps inter triginta: iste levavit hastam suam super trecentos vulneratos una vice.
1CH 11:12 Et post eum Eleazar filius patrui ejus Ahohites, qui erat inter tres potentes.
1CH 11:13 Iste fuit cum David in Phesdomim, quando Philisthiim congregati sunt ad locum illum in prælium: et erat ager regionis illius plenus hordeo, fugeratque populus a facie Philisthinorum.
1CH 11:14 Hi steterunt in medio agri, et defenderunt eum: cumque percussissent Philisthæos, dedit Dominus salutem magnam populo suo.
1CH 11:15 Descenderunt autem tres de triginta principibus ad petram, in qua erat David, ad speluncam Odollam, quando Philisthiim fuerant castrametati in valle Raphaim.
1CH 11:16 Porro David erat in præsidio, et statio Philisthinorum in Bethlehem.
1CH 11:17 Desideravit igitur David, et dixit: O si quis daret mihi aquam de cisterna Bethlehem, quæ est in porta !
1CH 11:18 Tres ergo isti per media castra Philisthinorum perrexerunt, et hauserunt aquam de cisterna Bethlehem quæ erat in porta, et attulerunt ad David ut biberet. Qui noluit, sed magis libavit illam Domino,
1CH 11:19 dicens: Absit ut in conspectu Dei mei hoc faciam, et sanguinem istorum virorum bibam: quia in periculo animarum suarum attulerunt mihi aquam. Et ob hanc causam noluit bibere: hæc fecerunt tres robustissimi.
1CH 11:20 Abisai quoque frater Joab ipse erat princeps trium, et ipse levavit hastam suam contra trecentos vulneratos, et ipse erat inter tres nominatissimus,
1CH 11:21 et inter tres secundos inclytus, et princeps eorum: verumtamen usque ad tres primos non pervenerat.
1CH 11:22 Banaias filius Jojadæ viri robustissimi, qui multa opera perpetrarat, de Cabseel: ipse percussit duos ariel Moab, et ipse descendit et interfecit leonem in media cisterna tempore nivis.
1CH 11:23 Et ipse percussit virum ægyptium, cujus statura erat quinque cubitorum, et habebat lanceam ut liciatorium texentium: descendit igitur ad eum cum virga, et rapuit hastam quam tenebat manu, et interfecit eum hasta sua.
1CH 11:24 Hæc fecit Banaias filius Jojadæ, qui erat inter tres robustos nominatissimus,
1CH 11:25 inter triginta primus, verumtamen ad tres usque non pervenerat: posuit autem eum David ad auriculam suam.
1CH 11:26 Porro fortissimi viri in exercitu, Asahel frater Joab, et Elchanan filius patrui ejus de Bethlehem,
1CH 11:27 Sammoth Arorites, Helles Pharonites,
1CH 11:28 Ira filius Acces Thecuites, Abiezer Anathothites,
1CH 11:29 Sobbochai Husathites, Ilai Ahohites,
1CH 11:30 Maharai Netophathites, Heled filius Baana Netophathites,
1CH 11:31 Ethai filius Ribai de Gabaath filiorum Benjamin, Banaia Pharatonites,
1CH 11:32 Hurai de torrente Gaas, Abiel Arbathites, Azmoth Bauramites, Eliaba Salabonites.
1CH 11:33 Filii Assem Gezonites, Jonathan filius Sage Ararites,
1CH 11:34 Ahiam filius Sachar Ararites,
1CH 11:35 Eliphal filius Ur,
1CH 11:36 Hepher Mecherathites, Ahia Phelonites,
1CH 11:37 Hesro Carmelites, Naarai filius Asbai,
1CH 11:38 Joël frater Nathan, Mibahar filius Agarai,
1CH 11:39 Selec Ammonites, Naharai Berothites armiger Joab filii Sarviæ,
1CH 11:40 Ira Jethræus, Gareb Jethræus,
1CH 11:41 Urias Hethæus, Zabad filius Oholi,
1CH 11:42 Adina filius Siza Rubenites princeps Rubenitarum, et cum eo triginta:
1CH 11:43 Hanan filius Maacha, et Josaphat Mathanites,
1CH 11:44 Ozia Astarothites, Samma, et Jehiel filii Hotham Arorites,
1CH 11:45 Jedihel filius Samri, et Joha frater ejus Thosaites,
1CH 11:46 Eliel Mahumites, et Jeribai, et Josaia filii Elnaëm, et Jethma Moabites, Eliel, et Obed, et Jasiel de Masobia.
1CH 12:1 Hi quoque venerunt ad David in Siceleg, cum adhuc fugeret Saul filium Cis, qui erant fortissimi et egregii pugnatores,
1CH 12:2 tendentes arcum, et utraque manu fundis saxa jacientes, et dirigentes sagittas, de fratribus Saul ex Benjamin.
1CH 12:3 Princeps Ahiecer, et Joas filii Samaa Gabaathites, et Jaziel, et Phallet filii Azmoth, et Baracha, et Jehu Anathotites.
1CH 12:4 Samaias quoque Gabaonites fortissimus inter triginta et super triginta. Jeremias, et Jeheziel, et Johanan, et Jezabad Gaderothites.
1CH 12:5 Et Eluzai, et Jerimuth, et Baalia, et Samaria, et Saphatia Haruphites.
1CH 12:6 Elcana, et Jesia, et Azareel, et Joëzer, et Jesbaam de Carehim:
1CH 12:7 Joëla quoque, et Zabadia filii Jeroham de Gedor.
1CH 12:8 Sed et de Gaddi transfugerunt ad David cum lateret in deserto, viri robustissimi, et pugnatores optimi, tenentes clypeum et hastam: facies eorum quasi facies leonis, et veloces quasi capreæ in montibus:
1CH 12:9 Ezer princeps, Obdias secundus, Eliab tertius,
1CH 12:10 Masmana quartus, Jeremias quintus,
1CH 12:11 Ethi sextus, Eliel septimus,
1CH 12:12 Johanan octavus, Elzebad nonus,
1CH 12:13 Jeremias decimus, Machbanai undecimus.
1CH 12:14 Hi de filiis Gad principes exercitus: novissimus centum militibus præerat, et maximus mille.
1CH 12:15 Isti sunt qui transierunt Jordanem mense primo, quando inundare consuevit super ripas suas: et omnes fugaverunt qui morabantur in vallibus ad orientalem plagam et occidentalem.
1CH 12:16 Venerunt autem et de Benjamin et de Juda ad præsidium in quo morabatur David.
1CH 12:17 Egressusque est David obviam eis, et ait: Si pacifice venistis ad me ut auxiliemini mihi, cor meum jungatur vobis: si autem insidiamini mihi pro adversariis meis, cum ego iniquitatem in manibus non habeam, videat Deus patrum nostrorum, et judicet.
1CH 12:18 Spiritus vero induit Amasai principem inter triginta, et ait: Tui sumus, o David, et tecum, fili Isai. Pax, pax tibi, et pax adjutoribus tuis: te enim adjuvat Deus tuus. Suscepit ergo eos David, et constituit principes turmæ.
1CH 12:19 Porro de Manasse transfugerunt ad David, quando veniebat cum Philisthiim adversus Saul ut pugnaret: et non dimicavit cum eis, quia inito consilio remiserunt eum principes Philisthinorum, dicentes: Periculo capitis nostri revertetur ad dominum suum Saul.
1CH 12:20 Quando igitur reversus est in Siceleg, transfugerunt ad eum de Manasse, Ednas, et Jozabad, et Jedihel, et Michaël, et Ednas, et Jozabad, et Eliu, et Salathi, principes millium in Manasse.
1CH 12:21 Hi præbuerunt auxilium David adversus latrunculos: omnes enim erant viri fortissimi, et facti sunt principes in exercitu.
1CH 12:22 Sed et per singulos dies veniebant ad David ad auxiliandum ei, usque dum fieret grandis numerus, quasi exercitus Dei.
1CH 12:23 Iste quoque est numerus principum exercitus qui venerunt ad David cum esset in Hebron, ut transferrent regnum Saul ad eum, juxta verbum Domini.
1CH 12:24 Filii Juda portantes clypeum et hastam, sex millia octingenti expediti ad prælium.
1CH 12:25 De filiis Simeon virorum fortissimorum ad pugnandum, septem millia centum.
1CH 12:26 De filiis Levi, quatuor millia sexcenti.
1CH 12:27 Jojoda quoque princeps de stirpe Aaron, et cum eo tria millia septingenti.
1CH 12:28 Sadoc etiam puer egregiæ indolis, et domus patris ejus, principes viginti duo.
1CH 12:29 De filiis autem Benjamin fratribus Saul, tria millia: magna enim pars eorum adhuc sequebatur domum Saul.
1CH 12:30 Porro de filiis Ephraim viginti millia octingenti, fortissimi robore, viri nominati in cognationibus suis.
1CH 12:31 Et ex dimidia tribu Manasse, decem et octo millia, singuli per nomina sua, venerunt ut constituerent regem David.
1CH 12:32 De filiis quoque Issachar viri eruditi, qui noverant singula tempora ad præcipiendum quid facere deberet Israël, principes ducenti: omnis autem reliqua tribus eorum consilium sequebatur.
1CH 12:33 Porro de Zabulon qui egrediebantur ad prælium, et stabant in acie instructi armis bellicis, quinquaginta millia venerunt in auxilium, non in corde duplici.
1CH 12:34 Et de Nephthali, principes mille, et cum eis instructi clypeo et hasta, triginta et septem millia.
1CH 12:35 De Dan etiam præparati ad prælium, viginti octo millia sexcenti.
1CH 12:36 Et de Aser egredientes ad pugnam, et in acie provocantes, quadraginta millia.
1CH 12:37 Trans Jordanem autem de filiis Ruben, et de Gad, et dimidia parte tribus Manasse, instructi armis bellicis, centum viginti millia.
1CH 12:38 Omnes isti viri bellatores expediti ad pugnandum, corde perfecto venerunt in Hebron, ut constituerent regem David super universum Israël: sed et omnes reliqui ex Israël uno corde erant, ut rex fieret David.
1CH 12:39 Fueruntque ibi apud David tribus diebus comedentes et bibentes: præparaverant enim eis fratres sui.
1CH 12:40 Sed et qui juxta eos erant, usque ad Issachar, et Zabulon, et Nephthali, afferebant panes in asinis, et camelis, et mulis, et bobus ad vescendum: farinam, palathas, uvam passam, vinum, oleum, boves, arietes ad omnem copiam: gaudium quippe erat in Israël.
1CH 13:1 Iniit autem consilium David cum tribunis, et centurionibus, et universis principibus,
1CH 13:2 et ait ad omnem cœtum Israël: Si placet vobis, et a Domino Deo nostro egreditur sermo quem loquor, mittamus ad fratres nostros reliquos in universas regiones Israël, et ad sacerdotes et Levitas qui habitant in suburbanis urbium, ut congregentur ad nos,
1CH 13:3 et reducamus arcam Dei nostri ad nos: non enim requisivimus eam in diebus Saul.
1CH 13:4 Et respondit universa multitudo ut ita fieret: placuerat enim sermo omni populo.
1CH 13:5 Congregavit ergo David cunctum Israël, a Sihor Ægypti usque dum ingrediaris Emath, ut adduceret arcam Dei de Cariathiarim.
1CH 13:6 Et ascendit David, et omnis vir Israël, ad collem Cariathiarim, qui est in Juda, ut afferret inde arcam Domini Dei sedentis super cherubim, ubi invocatum est nomen ejus.
1CH 13:7 Imposueruntque arcam Dei super plaustrum novum, de domo Abinadab: Oza autem, et frater ejus minabant plaustrum.
1CH 13:8 Porro David, et universus Israël, ludebant coram Deo omni virtute in canticis, et in citharis, et psalteriis, et tympanis, et cymbalis, et tubis.
1CH 13:9 Cum autem pervenisset ad aream Chidon, tetendit Oza manum suam, ut sustentaret arcam: bos quippe lasciviens paululum inclinaverat eam.
1CH 13:10 Iratus est itaque Dominus contra Ozam, et percussit eum, eo quod tetigisset arcam: et mortuus est ibi coram Domino.
1CH 13:11 Contristatusque est David, eo quod divisisset Dominus Ozam: vocavitque locum illum Divisio Ozæ, usque in præsentem diem.
1CH 13:12 Et timuit Deum tunc temporis, dicens: Quomodo possum ad me introducere arcam Dei?
1CH 13:13 et ob hanc causam non adduxit eam ad se, hoc est, in civitatem David, sed avertit in domum Obededom Gethæi.
1CH 13:14 Mansit ergo arca Dei in domo Obededom tribus mensibus: et benedixit Dominus domui ejus, et omnibus quæ habebat.
1CH 14:1 Misit quoque Hiram rex Tyri nuntios ad David, et ligna cedrina, et artifices parietum, lignorumque, ut ædificarent ei domum.
1CH 14:2 Cognovitque David quod confirmasset eum Dominus in regem super Israël, et sublevatum esset regnum suum super populum ejus Israël.
1CH 14:3 Accepit quoque David alias uxores in Jerusalem, genuitque filios et filias.
1CH 14:4 Et hæc nomina eorum, qui nati sunt ei in Jerusalem: Samua, et Sobab, Nathan, et Salomon,
1CH 14:5 Jebahar, et Elisua, et Eliphalet,
1CH 14:6 Noga quoque, et Napheg, et Japhia,
1CH 14:7 Elisama, et Baaliada, et Eliphalet.
1CH 14:8 Audientes autem Philisthiim eo quod unctus esset David regem super universum Israël, ascenderunt omnes ut quærerent eum: quod cum audisset David, egressus est obviam eis.
1CH 14:9 Porro Philisthiim venientes, diffusi sunt in valle Raphaim.
1CH 14:10 Consuluitque David Dominum, dicens: Si ascendam ad Philisthæos, et si trades eos in manu mea? Et dixit ei Dominus: Ascende, et tradam eos in manu tua.
1CH 14:11 Cumque illi ascendissent in Baalpharasim, percussit eos ibi David, et dixit: Divisit Deus inimicos meos per manum meam, sicut dividuntur aquæ: et idcirco vocatum est nomen illius loci Baalpharasim.
1CH 14:12 Dereliqueruntque ibi deos suos, quos David jussit exuri.
1CH 14:13 Alia etiam vice Philisthiim irruerunt, et diffusi sunt in valle.
1CH 14:14 Consuluitque rursum David Deum, et dixit ei Deus: Non ascendas post eos: recede ab eis, et venies contra illos ex adverso pyrorum.
1CH 14:15 Cumque audieris sonitum gradientis in cacumine pyrorum, tunc egredieris ad bellum: egressus est enim Deus ante te, ut percutiat castra Philisthiim.
1CH 14:16 Fecit ergo David sicut præceperat ei Deus, et percussit castra Philisthinorum, de Gabaon usque Gazera.
1CH 14:17 Divulgatumque est nomen David in universis regionibus, et Dominus dedit pavorem ejus super omnes gentes.
1CH 15:1 Fecit quoque sibi domos in civitate David: et ædificavit locum arcæ Dei, tetenditque ei tabernaculum.
1CH 15:2 Tunc dixit David: Illicitum est ut a quocumque portetur arca Dei nisi a Levitis, quos elegit Dominus ad portandum eam, et ad ministrandum sibi usque in æternum.
1CH 15:3 Congregavitque universum Israël in Jerusalem, ut afferretur arca Dei in locum suum, quem præparaverat ei:
1CH 15:4 necnon et filios Aaron, et Levitas.
1CH 15:5 De filiis Caath, Uriel princeps fuit, et fratres ejus centum viginti.
1CH 15:6 De filiis Merari, Asaia princeps: et fratres ejus ducenti viginti.
1CH 15:7 De filiis Gersom, Joël princeps: et fratres ejus centum triginta.
1CH 15:8 De filiis Elisaphan, Semeias princeps: et fratres ejus ducenti.
1CH 15:9 De filiis Hebron, Eliel princeps: et fratres ejus octoginta.
1CH 15:10 De filiis Oziel, Aminadab princeps: et fratres ejus centum duodecim.
1CH 15:11 Vocavitque David Sadoc et Abiathar sacerdotes, et Levitas, Uriel, Asaiam, Joël, Semeiam, Eliel, et Aminadab:
1CH 15:12 et dixit ad eos: Vos, qui estis principes familiarum Leviticarum, sanctificamini cum fratribus vestris, et afferte arcam Domini Dei Israël ad locum qui ei præparatus est:
1CH 15:13 ne ut a principio, quia non eratis præsentes, percussit nos Dominus; sic et nunc fiat, illicitum quid nobis agentibus.
1CH 15:14 Sanctificati sunt ergo sacerdotes et Levitæ ut portarent arcam Domini Dei Israël.
1CH 15:15 Et tulerunt filii Levi arcam Dei, sicut præceperat Moyses juxta verbum Domini, humeris suis in vectibus.
1CH 15:16 Dixitque David principibus Levitarum, ut constituerent de fratribus suis cantores in organis musicorum, nablis videlicet, et lyris, et cymbalis, ut resonaret in excelsis sonitus lætitiæ.
1CH 15:17 Constitueruntque Levitas: Heman filium Joël, et de fratribus ejus Asaph filium Barachiæ: de filiis vero Merari, fratribus eorum: Ethan filium Casaiæ.
1CH 15:18 Et cum eis fratres eorum: in secundo ordine, Zachariam, et Ben, et Jaziel, et Semiramoth, et Jahiel, et Ani, Eliab, et Banaiam, et Maasiam, et Mathathiam, et Eliphalu, et Maceniam, et Obededom, et Jehiel, janitores.
1CH 15:19 Porro cantores, Heman, Asaph, et Ethan, in cymbalis æneis concrepantes.
1CH 15:20 Zacharias autem, et Oziel, et Semiramoth, et Jahiel, et Ani, et Eliab, et Maasias, et Banaias in nablis arcana cantabant.
1CH 15:21 Porro Mathathias, et Eliphalu, et Macenias, et Obededom, et Jehiel, et Ozaziu, in citharis pro octava canebant epinicion.
1CH 15:22 Chonenias autem princeps Levitarum, prophetiæ præerat, ad præcinendam melodiam: erat quippe valde sapiens.
1CH 15:23 Et Barachias, et Elcana, janitores arcæ.
1CH 15:24 Porro Sebenias, et Josaphat, et Nathanaël, et Amasai, et Zacharias, et Banaias, et Eliezer sacerdotes, clangebant tubis coram arca Dei: et Obededom et Jehias erant janitores arcæ.
1CH 15:25 Igitur David, et omnes majores natu Israël, et tribuni, ierunt ad deportandam arcam fœderis Domini de domo Obededom cum lætitia.
1CH 15:26 Cumque adjuvisset Deus Levitas qui portabant arcam fœderis Domini, immolabantur septem tauri, et septem arietes.
1CH 15:27 Porro David erat indutus stola byssina, et universi Levitæ qui portabant arcam, cantoresque, et Chonenias princeps prophetiæ inter cantores: David autem etiam indutus erat ephod lineo.
1CH 15:28 Universusque Israël deducebant arcam fœderis Domini in jubilo, et sonitu buccinæ, et tubis, et cymbalis, et nablis, et citharis concrepantes.
1CH 15:29 Cumque pervenisset arca fœderis Domini usque ad civitatem David, Michol filia Saul prospiciens per fenestram vidit regem David saltantem atque ludentem, et despexit eum in corde suo.
1CH 16:1 Attulerunt igitur arcam Dei, et constituerunt eam in medio tabernaculi quod tetenderat ei David: et obtulerunt holocausta et pacifica coram Deo.
1CH 16:2 Cumque complesset David offerens holocausta et pacifica, benedixit populo in nomine Domini.
1CH 16:3 Et divisit universis per singulos, a viro usque ad mulierem, tortam panis, et partem assæ carnis bubalæ, et frixam oleo similam.
1CH 16:4 Constituitque coram arca Domini de Levitis, qui ministrarent, et recordarentur operum ejus, et glorificarent atque laudarent Dominum Deum Israël:
1CH 16:5 Asaph principem, et secundum ejus Zachariam: porro Jahiel, et Semiramoth, et Jehiel, et Mathathiam, et Eliab, et Banaiam, et Obededom: Jehiel super organa psalterii et lyras: Asaph autem ut cymbalis personaret:
1CH 16:6 Banaiam vero et Jaziel sacerdotes canere tuba jugiter coram arca fœderis Domini.
1CH 16:7 In illo die fecit David principem ad confitendum Domino Asaph et fratres ejus:
1CH 16:8 [Confitemini Domino, et invocate nomen ejus: notas facite in populis adinventiones ejus.
1CH 16:9 Cantate ei, et psallite ei, et narrate omnia mirabilia ejus.
1CH 16:10 Laudate nomen sanctum ejus: lætetur cor quærentium Dominum.
1CH 16:11 Quærite Dominum, et virtutem ejus: quærite faciem ejus semper.
1CH 16:12 Recordamini mirabilium ejus quæ fecit; signorum illius, et judiciorum oris ejus,
1CH 16:13 semen Israël servi ejus, filii Jacob electi ejus.
1CH 16:14 Ipse Dominus Deus noster: in universa terra judicia ejus.
1CH 16:15 Recordamini in sempiternum pacti ejus: sermonis quem præcepit in mille generationes,
1CH 16:16 quem pepigit cum Abraham, et juramenti illius cum Isaac.
1CH 16:17 Et constituit illud Jacob in præceptum, et Israël in pactum sempiternum,
1CH 16:18 dicens: Tibi dabo terram Chanaan, funiculum hæreditatis vestræ:
1CH 16:19 cum essent pauci numero, parvi et coloni ejus.
1CH 16:20 Et transierunt de gente in gentem, et de regno ad populum alterum.
1CH 16:21 Non dimisit quemquam calumniari eos, sed increpavit pro eis reges.
1CH 16:22 Nolite tangere christos meos, et in prophetis meis nolite malignari.
1CH 16:23 Cantate Domino omnis terra; annuntiate ex die in diem salutare ejus:
1CH 16:24 narrate in gentibus gloriam ejus; in cunctis populis mirabilia ejus.
1CH 16:25 Quia magnus Dominus, et laudabilis nimis, et horribilis super omnes deos.
1CH 16:26 Omnes enim dii populorum idola: Dominus autem cælos fecit.
1CH 16:27 Confessio et magnificentia coram eo: fortitudo et gaudium in loco ejus.
1CH 16:28 Afferte Domino, familiæ populorum: afferte Domino gloriam et imperium.
1CH 16:29 Date Domino gloriam; nomini ejus levate sacrificium, et venite in conspectu ejus: et adorate Dominum in decore sancto.
1CH 16:30 Commoveatur a facie ejus omnis terra: ipse enim fundavit orbem immobilem.
1CH 16:31 Lætentur cæli, et exultet terra, et dicant in nationibus: Dominus regnavit.
1CH 16:32 Tonet mare et plenitudo ejus; exultent agri, et omnia quæ in eis sunt.
1CH 16:33 Tunc laudabunt ligna saltus coram Domino: quia venit judicare terram.
1CH 16:34 Confitemini Domino, quoniam bonus: quoniam in æternum misericordia ejus.
1CH 16:35 Et dicite: Salva nos, Deus salvator noster, et congrega nos, et erue de gentibus: ut confiteamur nomini sancto tuo, et exultemus in carminibus tuis.
1CH 16:36 Benedictus Dominus Deus Israël, ab æterno usque in æternum.] Et dicat omnis populo: Amen, et hymnum Domino.
1CH 16:37 Reliquit itaque ibi coram arca fœderis Domini Asaph et fratres ejus, ut ministrarent in conspectu arcæ jugiter per singulos dies, et vices suas.
1CH 16:38 Porro Obededom, et fratres ejus sexaginta octo: et Obededom filium Idithun, et Hosa, constituit janitores;
1CH 16:39 Sadoc autem sacerdotem, et fratres ejus sacerdotes, coram tabernaculo Domini in excelso quod erat in Gabaon,
1CH 16:40 ut offerrent holocausta Domino super altare holocautomatis jugiter, mane et vespere, juxta omnia quæ scripta sunt in lege Domini, quam præcepit Israëli.
1CH 16:41 Et post eum Heman, et Idithun, et reliquos electos, unumquemque vocabulo suo ad confitendum Domino, quoniam in æternum misericordia ejus.
1CH 16:42 Heman quoque et Idithun canentes tuba, et quatientes cymbala et omnia musicorum organa ad canendum Deo: filios autem Idithun fecit esse portarios.
1CH 16:43 Reversusque est omnis populus in domum suam: et David, ut benediceret etiam domui suæ.
1CH 17:1 Cum autem habitaret David in domo sua, dixit ad Nathan prophetam: Ecce ego habito in domo cedrina: arca autem fœderis Domini sub pellibus est.
1CH 17:2 Et ait Nathan ad David: Omnia quæ in corde tuo sunt, fac: Deus enim tecum est.
1CH 17:3 Igitur nocte illa factus est sermo Dei ad Nathan, dicens:
1CH 17:4 Vade, et loquere David servo meo: Hæc dicit Dominus: Non ædificabis tu mihi domum ad habitandum.
1CH 17:5 Neque enim mansi in domo ex eo tempore quo eduxi Israël usque ad diem hanc: sed fui semper mutans loca tabernaculi, et in tentorio
1CH 17:6 manens cum omni Israël. Numquid locutus sum saltem uni judicum Israël, quibus præceperam ut pascerent populum meum, et dixi: Quare non ædificastis mihi domum cedrinam?
1CH 17:7 Nunc itaque sic loqueris ad servum meum David: Hæc dicit Dominus exercituum: Ego tuli te, cum in pascuis sequereris gregem, ut esses dux populi mei Israël:
1CH 17:8 et fui tecum quocumque perrexisti, et interfeci omnes inimicos tuos coram te, fecique tibi nomen quasi unius magnorum qui celebrantur in terra.
1CH 17:9 Et dedi locum populo meo Israël: plantabitur, et habitabit in eo, et ultra non commovebitur: nec filii iniquitatis atterent eos, sicut a principio,
1CH 17:10 ex diebus quibus dedi judices populo meo Israël, et humiliavi universos inimicos tuos. Annuntio ergo tibi, quod ædificaturus sit tibi Dominus domum.
1CH 17:11 Cumque impleveris dies tuos ut vadas ad patres tuos, suscitabo semen tuum post te, quod erit de filiis tuis: et stabiliam regnum ejus.
1CH 17:12 Ipse ædificabit mihi domum, et firmabo solium ejus usque in æternum.
1CH 17:13 Ego ero ei in patrem, et ipse erit mihi in filium: et misericordiam meam non auferam ab eo, sicut abstuli ab eo qui ante te fuit.
1CH 17:14 Et statuam eum in domo mea, et in regno meo usque in sempiternum: et thronus ejus erit firmissimus in perpetuum.
1CH 17:15 Juxta omnia verba hæc, et juxta universam visionem istam, sic locutus est Nathan ad David.
1CH 17:16 Cumque venisset rex David, et sedisset coram Domino, dixit: Quis ego sum, Domine Deus, et quæ domus mea, ut præstares mihi talia?
1CH 17:17 sed et hoc parum visum est in conspectu tuo, ideoque locutus es super domum servi tui etiam in futurum: et fecisti me spectabilem super omnes homines, Domine Deus.
1CH 17:18 Quid ultra addere potest David, cum ita glorificaveris servum tuum, et cognoveris eum?
1CH 17:19 Domine, propter famulum tuum juxta cor tuum fecisti omnem magnificentiam hanc, et nota esse voluisti universa magnalia.
1CH 17:20 Domine, non est similis tui, et non est alius deus absque te, ex omnibus quos audivimus auribus nostris.
1CH 17:21 Quis enim est alius, ut populus tuus Israël, gens una in terra, ad quam perrexit Deus ut liberaret et faceret populum sibi, et magnitudine sua atque terroribus ejiceret nationes a facie ejus, quem de Ægypto liberarat?
1CH 17:22 Et posuisti populum tuum Israël tibi in populum usque in æternum, et tu, Domine, factus es Deus ejus.
1CH 17:23 Nunc igitur Domine, sermo quem locutus es famulo tuo et super domum ejus confirmetur in perpetuum, et fac sicut locutus es.
1CH 17:24 Permaneatque et magnificetur nomen tuum usque in sempiternum, et dicatur: Dominus exercituum Deus Israël, et domus David servi ejus permanens coram eo.
1CH 17:25 Tu enim, Domine Deus meus, revelasti auriculam servi tui, ut ædificares ei domum: et idcirco invenit servus tuus fiduciam, ut oret coram te.
1CH 17:26 Nunc ergo Domine, tu es Deus, et locutus es ad servum tuum tanta beneficia.
1CH 17:27 Et cœpisti benedicere domui servi tui, ut sit semper coram te: te enim, Domine, benedicente, benedicta erit in perpetuum.
1CH 18:1 Factum est autem post hæc, ut percuteret David Philisthiim, et humiliaret eos, et tolleret Geth et filias ejus de manu Philisthiim,
1CH 18:2 percuteretque Moab, et fierent Moabitæ servi David, offerentes ei munera.
1CH 18:3 Eo tempore percussit David etiam Adarezer regem Soba regionis Hemath, quando perrexit ut dilataret imperium suum usque ad flumen Euphraten.
1CH 18:4 Cepit ergo David mille quadrigas ejus, et septem millia equitum, ac viginti millia virorum peditum, subnervavitque omnes equos curruum, exceptis centum quadrigis, quas reservavit sibi.
1CH 18:5 Supervenit autem et Syrus Damascenus, ut auxilium præberet Adarezer regi Soba: sed et hujus percussit David viginti duo millia virorum.
1CH 18:6 Et posuit milites in Damasco, ut Syria quoque serviret sibi, et offerret munera. Adjuvitque eum Dominus in cunctis ad quæ perrexerat.
1CH 18:7 Tulit quoque David pharetras aureas, quas habuerant servi Adarezer, et attulit eas in Jerusalem.
1CH 18:8 Necnon de Thebath et Chun urbibus Adarezer æris plurimum, de quo fecit Salomon mare æneum, et columnas, et vasa ænea.
1CH 18:9 Quod cum audisset Thou rex Hemath, percussisse videlicet David omnem exercitum Adarezer regis Soba,
1CH 18:10 misit Adoram filium suum ad regem David, ut postularet ab eo pacem, et congratularetur ei quod percussisset et expugnasset Adarezer: adversarius quippe erat Thou Adarezer.
1CH 18:11 Sed et omnia vasa aurea, et argentea, et ænea consecravit David rex Domino, cum argento et auro quod tulerat ex universis gentibus, tam de Idumæa, et Moab, et filiis Ammon, quam de Philisthiim et Amalec.
1CH 18:12 Abisai vero filius Sarviæ percussit Edom in valle Salinarum, decem et octo millia:
1CH 18:13 et constituit in Edom præsidium, ut serviret Idumæa David: salvavitque Dominus David in cunctis ad quæ perrexerat.
1CH 18:14 Regnavit ergo David super universum Israël, et faciebat judicium atque justitiam cuncto populo suo.
1CH 18:15 Porro Joab filius Sarviæ erat super exercitum, et Josaphat filius Ahilud a commentariis:
1CH 18:16 Sadoc autem filius Achitob, et Ahimelech filius Abiathar, sacerdotes: et Susa, scriba:
1CH 18:17 Banaias quoque filius Jojadæ super legiones Cerethi et Phelethi: porro filii David, primi ad manum regis.
1CH 19:1 Accidit autem ut moreretur Naas rex filiorum Ammon, et regnaret filius ejus pro eo.
1CH 19:2 Dixitque David: Faciam misericordiam cum Hanon filio Naas: præstitit enim mihi pater ejus gratiam. Misitque David nuntios ad consolandum eum super morte patris sui. Qui cum pervenissent in terram filiorum Ammon ut consolarentur Hanon,
1CH 19:3 dixerunt principes filiorum Ammon ad Hanon: Tu forsitan putas, quod David honoris causa in patrem tuum miserit qui consolentur te: nec animadvertis quod ut explorent, et investigent, et scrutentur terram tuam, venerint ad te servi ejus.
1CH 19:4 Igitur Hanon pueros David decalvavit, et rasit, et præcidit tunicas eorum a natibus usque ad pedes, et dimisit eos.
1CH 19:5 Qui cum abiissent, et hoc mandassent David, misit in occursum eorum (grandem enim contumeliam sustinuerant) et præcepit ut manerent in Jericho, donec cresceret barba eorum, et tunc reverterentur.
1CH 19:6 Videntes autem filii Ammon quod injuriam fecissent David, tam Hanon quam reliquus populus, miserunt mille talenta argenti, ut conducerent sibi de Mesopotamia, et de Syria Maacha, et de Soba currus et equites.
1CH 19:7 Conduxeruntque triginta duo millia curruum, et regem Maacha cum populo ejus. Qui cum venissent, castrametati sunt e regione Medaba. Filii quoque Ammon congregati de urbibus suis venerunt ad bellum.
1CH 19:8 Quod cum audisset David, misit Joab, et omnem exercitum virorum fortium:
1CH 19:9 egressique filii Ammon, direxerunt aciem juxta portam civitatis; reges autem, qui ad auxilium ejus venerant, separatim in agro steterunt.
1CH 19:10 Igitur Joab, intelligens bellum ex adverso et post tergum contra se fieri, elegit viros fortissimos de universo Israël, et perrexit contra Syrum.
1CH 19:11 Reliquam autem partem populi dedit sub manu Abisai fratris sui: et perrexerunt contra filios Ammon.
1CH 19:12 Dixitque: Si vicerit me Syrus, auxilio eris mihi: si autem superaverint te filii Ammon, ero tibi in præsidium.
1CH 19:13 Confortare, et agamus viriliter pro populo nostro, et pro urbibus Dei nostri: Dominus autem, quod in conspectu suo bonum est, faciet.
1CH 19:14 Perrexit ergo Joab et populus qui cum eo erat, contra Syrum ad prælium: et fugavit eos.
1CH 19:15 Porro filii Ammon videntes quod fugisset Syrus, ipsi quoque fugerunt Abisai fratrem ejus, et ingressi sunt civitatem: reversusque est etiam Joab in Jerusalem.
1CH 19:16 Videns autem Syrus quod cecidisset coram Israël, misit nuntios, et adduxit Syrum, qui erat trans fluvium: Sophach autem princeps militiæ Adarezer erat dux eorum.
1CH 19:17 Quod cum nuntiatum esset David, congregavit universum Israël, et transivit Jordanem, irruitque in eos et direxit ex adverso aciem, illis contra pugnantibus.
1CH 19:18 Fugit autem Syrus Israël, et interfecit David de Syris septem millia curruum, et quadraginta millia peditum, et Sophach exercitus principem.
1CH 19:19 Videntes autem servi Adarezer se ab Israël esse superatos, transfugerunt ad David, et servierunt ei: noluitque ultra Syria auxilium præbere filiis Ammon.
1CH 20:1 Factum est autem post anni circulum, eo tempore quo solent reges ad bella procedere, congregavit Joab exercitum, et robur militiæ, et vastavit terram filiorum Ammon: perrexitque et obsedit Rabba. Porro David manebat in Jerusalem, quando Joab percussit Rabba et destruxit eam.
1CH 20:2 Tulit autem David coronam Melchom de capite ejus, et invenit in ea auri pondo talentum, et pretiosissimas gemmas, fecitque sibi inde diadema: manubias quoque urbis plurimas tulit;
1CH 20:3 populum autem, qui erat in ea, eduxit, et fecit super eos tribulas, et trahas, et ferrata carpenta transire, ita ut dissecarentur et contererentur. Sic fecit David cunctis urbibus filiorum Ammon: et reversus est cum omni populo suo in Jerusalem.
1CH 20:4 Post hæc initum est bellum in Gazer adversum Philisthæos, in quo percussit Sobochai Husathites, Saphai de genere Raphaim, et humiliavit eos.
1CH 20:5 Aliud quoque bellum gestum est adversus Philisthæos, in quo percussit Adeodatus filius Saltus Bethlehemites fratrem Goliath Gethæi, cujus hastæ lignum erat quasi liciatorium texentium.
1CH 20:6 Sed et aliud bellum accidit in Geth, in quo fuit homo longissimus, senos habens digitos, id est, simul viginti quatuor: qui et ipse de Rapha fuerat stirpe generatus.
1CH 20:7 Hic blasphemavit Israël: et percussit eum Jonathan filius Samaa fratris David. Hi sunt filii Rapha in Geth, qui ceciderunt in manu David et servorum ejus.
1CH 21:1 Consurrexit autem Satan contra Israël, et concitavit David ut numeraret Israël.
1CH 21:2 Dixitque David ad Joab et ad principes populi: Ite, et numerate Israël a Bersabee usque Dan: et afferte mihi numerum ut sciam.
1CH 21:3 Responditque Joab: Augeat Dominus populum suum centuplum quam sunt: nonne, domine mi rex, omnes servi tui sunt? quare hoc quærit dominus meus, quod in peccatum reputetur Israëli?
1CH 21:4 Sed sermo regis magis prævaluit: egressusque est Joab, et circuivit universum Israël: et reversus est Jerusalem,
1CH 21:5 deditque David numerum eorum quos circuierat: et inventus est omnis numerus Israël, mille millia et centum millia virorum educentium gladium: de Juda autem quadringenta septuaginta millia bellatorum.
1CH 21:6 Nam Levi et Benjamin non numeravit: eo quod Joab invitus exsequeretur regis imperium.
1CH 21:7 Displicuit autem Deo quod jussum erat: et percussit Israël.
1CH 21:8 Dixitque David ad Deum: Peccavi nimis ut hoc facerem: obsecro, aufer iniquitatem servi tui, quia insipienter egi.
1CH 21:9 Et locutus est Dominus ad Gad videntem David, dicens:
1CH 21:10 Vade, et loquere ad David, et dic ei: Hæc dicit Dominus: Trium tibi optionem do: unum, quod volueris, elige, et faciam tibi.
1CH 21:11 Cumque venisset Gad ad David, dixit ei: Hæc dicit Doinus: Elige, quod volueris:
1CH 21:12 aut tribus annis famem; aut tribus mensibus te fugere hostes tuos, et gladium eorum non posse evadere; aut tribus diebus gladium Domini, et pestilentiam versari in terra, et angelum Domini interficere in universis finibus Israël: nunc igitur vide quid respondeam ei qui misit me.
1CH 21:13 Et dixit David ad Gad: Ex omni parte me angustiæ premunt: sed melius mihi est ut incidam in manus Domini, quia multæ sunt miserationes ejus, quam in manus hominum.
1CH 21:14 Misit ergo Dominus pestilentiam in Israël: et ceciderunt de Israël septuaginta millia virorum.
1CH 21:15 Misit quoque angelum in Jerusalem ut percuteret eam: cumque percuteretur, vidit Dominus, et misertus est super magnitudine mali: et imperavit angelo qui percutiebat: Sufficit, jam cesset manus tua. Porro angelus Domini stabat juxta aream Ornan Jebusæi.
1CH 21:16 Levansque David oculos suos, vidit angelum Domini stantem inter cælum et terram, et evaginatum gladium in manu ejus, et versum contra Jerusalem: et ceciderunt tam ipse quam majores natu, vestiti ciliciis, proni in terram.
1CH 21:17 Dixitque David ad Deum: Nonne ego sum, qui jussi ut numeraretur populus? ego, qui peccavi? ego, qui malum feci? iste grex, quid commeruit? Domine Deus meus, vertatur, obsecro, manus tua in me, et in domum patris mei: populus autem tuus non percutiatur.
1CH 21:18 Angelus autem Domini præcepit Gad ut diceret Davidi ut ascenderet, exstrueretque altare Domino Deo in area Ornan Jebusæi.
1CH 21:19 Ascendit ergo David juxta sermonem Gad, quem locutus ei fuerat ex nomine Domini.
1CH 21:20 Porro Ornan cum suspexisset et vidisset angelum, quatuorque filii ejus cum eo, absconderunt se: nam eo tempore terebat in area triticum.
1CH 21:21 Igitur cum veniret David ad Ornan, conspexit eum Ornan, et processit ei obviam de area, et adoravit eum pronus in terram.
1CH 21:22 Dixitque ei David: Da mihi locum areæ tuæ, ut ædificem in ea altare Domino: ita ut quantum valet argenti accipias, et cesset plaga a populo.
1CH 21:23 Dixit autem Ornan ad David: Tolle, et faciat dominus meus rex quodcumque ei placet: sed et boves do in holocaustum, et tribulas in ligna, et triticum in sacrificium: omnia libens præbebo.
1CH 21:24 Dixitque ei rex David: Nequaquam ita fiet, sed argentum dabo quantum valet: neque enim tibi auferre debeo, et sic offerre Domino holocausta gratuita.
1CH 21:25 Dedit ergo David Ornan pro loco siclos auri justissimi ponderis sexcentos.
1CH 21:26 Et ædificavit ibi altare Domino, obtulitque holocausta et pacifica, et invocavit Dominum; et exaudivit eum in igne de cælo super altare holocausti.
1CH 21:27 Præcepitque Dominus angelo, et convertit gladium suum in vaginam.
1CH 21:28 Protinus ergo David, videns quod exaudisset eum Dominus in area Ornan Jebusæi, immolavit ibi victimas.
1CH 21:29 Tabernaculum autem Domini, quod fecerat Moyses in deserto, et altare holocaustorum, ea tempestate erat in excelso Gabaon.
1CH 21:30 Et non prævaluit David ire ad altare ut ibi obsecraret Deum: nimio enim fuerat in timore perterritus, videns gladium angeli Domini.
1CH 22:1 Dixitque David: Hæc est domus Dei, et hoc altare in holocaustum Israëli.
1CH 22:2 Et præcepit ut congregarentur omnes proselyti de terra Israël, et constituit ex eis latomos ad cædendos lapides et poliendos, ut ædificaretur domus Dei.
1CH 22:3 Ferrum quoque plurimum ad clavos januarum, et ad commissuras atque juncturas, præparavit David: et æris pondus innumerabile.
1CH 22:4 Ligna quoque cedrina non poterant æstimari, quæ Sidonii et Tyrii deportaverant ad David.
1CH 22:5 Et dixit David: Solomon filius meus puer parvulus est et delicatus: domus autem, quam ædificari volo Domino, talis esse debet ut in cunctis regionibus nominetur: præparabo ergo ei necessaria. Et ob hanc causam ante mortem suam omnes præparavit impensas.
1CH 22:6 Vocavitque Salomonem filium suum, et præcepit ei ut ædificaret domum Domino Deo Israël.
1CH 22:7 Dixitque David ad Salomonem: Fili mi, voluntatis meæ fuit ut ædificarem domum nomini Domini Dei mei:
1CH 22:8 sed factus est sermo Domini ad me, dicens: Multum sanguinem effudisti, et plurima bella bellasti: non poteris ædificare domum nomini meo, tanto effuso sanguine coram me:
1CH 22:9 filius qui nascetur tibi, erit vir quietissimus: faciam enim eum requiescere ab omnibus inimicis suis per circuitum: et ob hanc causam Pacificus vocabitur: et pacem et otium dabo in Israël cunctis diebus ejus.
1CH 22:10 Ipse ædificabit domum nomini meo, et ipse erit mihi in filium, et ego ero illi in patrem: firmaboque solium regni ejus super Israël in æternum.
1CH 22:11 Nunc ergo fili mi, sit Dominus tecum, et prosperare, et ædifica domum Domino Deo tuo sicut locutus est de te.
1CH 22:12 Det quoque Dominus prudentiam et sensum ut regere possis Israël, et custodire legem Domini Dei tui.
1CH 22:13 Tunc enim proficere poteris, si custodieris mandata et judicia quæ præcepit Dominus Moysi ut doceret Israël. Confortare, et viriliter age: ne timeas, neque paveas.
1CH 22:14 Ecce ego in paupertate mea præparavi impensas domus Domini, auri talenta centum millia, et argenti mille millia talentorum: æris vero et ferri non est pondus, vincitur enim numerus magnitudine; ligna et lapides præparavi ad universa impendia.
1CH 22:15 Habes quoque plurimos artifices, latomos, et cæmentarios, artificesque lignorum, et omnium artium ad faciendum opus prudentissimos,
1CH 22:16 in auro et argento et ære et ferro, cujus non est numerus. Surge igitur et fac, et erit Dominus tecum.
1CH 22:17 Præcepit quoque David cunctis principibus Israël ut adjuvarent Salomonem filium suum:
1CH 22:18 Cernitis, inquiens, quod Dominus Deus vester vobiscum sit, et dederit vobis requiem per circuitum, et tradiderit omnes inimicos vestros in manus vestras, et subjecta sit terra coram Domino, et coram populo ejus.
1CH 22:19 Præbete igitur corda vestra et animas vestras, ut quæratis Dominum Deum vestrum: et consurgite, et ædificate sanctuarium Domino Deo, ut introducatur arca fœderis Domini, et vasa Domino consecrata, in domum quæ ædificatur nomini Domini.
1CH 23:1 Igitur David, senex et plenus dierum, regem constituit Salomonem filium suum super Israël.
1CH 23:2 Et congregavit omnes principes Israël, et sacerdotes atque Levitas.
1CH 23:3 Numeratique sunt Levitæ a triginta annis et supra: et inventa sunt triginta octo millia virorum.
1CH 23:4 Ex his electi sunt, et distributi in ministerium domus Domini, viginti quatuor millia: præpositorum autem et judicum, sex millia.
1CH 23:5 Porro quatuor millia janitores, et totidem psaltæ, canentes Domino in organis quæ fecerat ad canendum.
1CH 23:6 Et distribuit eos David per vices filiorum Levi, Gerson videlicet, et Caath, et Merari.
1CH 23:7 Filii Gerson: Leedan, et Semei.
1CH 23:8 Filii Leedan: princeps Jahiel, et Zethan, et Joël, tres.
1CH 23:9 Filii Semei: Salomith, et Hosiel, et Aran, tres: isti principes familiarum Leedan.
1CH 23:10 Porro filii Semei: Leheth, et Ziza, et Jaus, et Baria: isti filii Semei, quatuor.
1CH 23:11 Erat autem Leheth prior, Ziza secundus: porro Jaus et Baria non habuerunt plurimos filios, et idcirco in una familia, unaque domo computati sunt.
1CH 23:12 Filii Caath: Amram, et Isaar, Hebron, et Oziel, quatuor.
1CH 23:13 Filii Amram: Aaron et Moyses. Separatusque est Aaron ut ministraret in Sancto sanctorum, ipse et filii ejus in sempiternum, et adoleret incensum Domino secundum ritum suum, ac benediceret nomini ejus in perpetuum.
1CH 23:14 Moysi quoque hominis Dei filii annumerati sunt in tribu Levi.
1CH 23:15 Filii Moysi: Gersom et Eliezer.
1CH 23:16 Filii Gersom: Subuel primus.
1CH 23:17 Fuerunt autem filii Eliezer: Rohobia primus: et non erant Eliezer filii alii. Porro filii Rohobia multiplicati sunt nimis.
1CH 23:18 Filii Isaar: Salomith primus.
1CH 23:19 Filii Hebron: Jeriau primus, Amarias secundus, Jahaziel tertius, Jecmaam quartus.
1CH 23:20 Filii Oziel: Micha primus, Jesia secundus.
1CH 23:21 Filii Merari: Moholi, et Musi. Filii Moholi: Eleazar et Cis.
1CH 23:22 Mortuus est autem Eleazar, et non habuit filios, sed filias: acceperuntque eas filii Cis fratres earum.
1CH 23:23 Filii Musi: Moholi, et Eder, et Jerimoth, tres.
1CH 23:24 Hi filii Levi in cognationibus et familiis suis, principes per vices, et numerum capitum singulorum qui faciebant opera ministerii domus Domini, a viginti annis et supra.
1CH 23:25 Dixit enim David: Requiem dedit Dominus Deus Israël populo suo, et habitationem Jerusalem usque in æternum.
1CH 23:26 Nec erit officii Levitarum ut ultra portent tabernaculum et omnia vasa ejus ad ministrandum.
1CH 23:27 Juxta præcepta quoque David novissima, supputabitur numerus filiorum Levi a viginti annis et supra.
1CH 23:28 Et erunt sub manu filiorum Aaron in cultum domus Domini, in vestibulis, et in exedris, et in loco purificationis, et in sanctuario, et in universis operibus ministerii templi Domini.
1CH 23:29 Sacerdotes autem, super panes propositionis, et ad similæ sacrificium, et ad lagana azyma, et sartaginem, et ad torrendum, et super omne pondus atque mensuram.
1CH 23:30 Levitæ vero ut stent mane ad confitendum et canendum Domino: similiterque ad vesperam,
1CH 23:31 tam in oblatione holocaustorum Domini, quam in sabbatis et calendis et solemnitatibus reliquis juxta numerum et cæremonias uniuscujusque rei, jugiter coram Domino.
1CH 23:32 Et custodiant observationes tabernaculi fœderis, et ritum sanctuarii, et observationem filiorum Aaron fratrum suorum, ut ministrent in domo Domini.
1CH 24:1 Porro filiis Aaron hæ partitiones erant. Filii Aaron: Nadab, et Abiu, et Eleazar, et Ithamar.
1CH 24:2 Mortui sunt autem Nadab et Abiu ante patrem suum absque liberis: sacerdotioque functus est Eleazar, et Ithamar.
1CH 24:3 Et divisit eos David, id est, Sadoc de filiis Eleazari, et Ahimelech de filiis Ithamar, secundum vices suas et ministerium.
1CH 24:4 Inventique sunt multo plures filii Eleazar in principibus viris, quam filii Ithamar. Divisit autem eis, hoc est, filiis Eleazar, principes per familias sedecim: et filiis Ithamar per familias et domos suas octo.
1CH 24:5 Porro divisit utrasque inter se familias sortibus: erant enim principes sanctuarii, et principes Dei, tam de filiis Eleazar quam de filiis Ithamar.
1CH 24:6 Descripsitque eos Semeias filius Nathanaël scriba Levites, coram rege et principibus, et Sadoc sacerdote, et Ahimelech filio Abiathar, principibus quoque familiarum sacerdotalium, et Leviticarum: unam domum, quæ ceteris præerat, Eleazar: et alteram domum, quæ sub se habebat ceteros, Ithamar.
1CH 24:7 Exivit autem sors prima Jojarib, secunda Jedei,
1CH 24:8 tertia Harim, quarta Seorim,
1CH 24:9 quinta Melchia, sexta Maiman,
1CH 24:10 septima Accos, octava Abia,
1CH 24:11 nona Jesua, decima Sechenia,
1CH 24:12 undecima Eliasib, duodecima Jacim,
1CH 24:13 tertiadecima Hoppha, decimaquarta Isbaab,
1CH 24:14 decimaquinta Belga, decimasexta Emmer,
1CH 24:15 decimaseptima Hezir, decimaoctava Aphses,
1CH 24:16 decimanona Pheteia, vigesima Hezechiel,
1CH 24:17 vigesima prima Jachin, vigesima secunda Gamul,
1CH 24:18 vigesima tertia Dalaiau, vigesima quarta Maaziau.
1CH 24:19 Hæ vices eorum secundum ministeria sua, ut ingrediantur domum Domini, et juxta ritum suum sub manu Aaron patris eorum, sicut præceperat Dominus Deus Israël.
1CH 24:20 Porro filiorum Levi qui reliqui fuerant, de filiis Amram erat Subaël, et de filiis Subaël, Jehedeia.
1CH 24:21 De filiis quoque Rohobiæ, princeps Jesias.
1CH 24:22 Isaari vero filius Salemoth, filiusque Salemoth Jahath:
1CH 24:23 filiusque ejus Jeriau primus, Amarias secundus, Jahaziel tertius, Jecmaan quartus.
1CH 24:24 Filius Oziel, Micha: filius Micha, Samir.
1CH 24:25 Frater Micha, Jesia: filiusque Jesiæ, Zacharias.
1CH 24:26 Filii Merari: Moholi, et Musi. Filius Oziau: Benno.
1CH 24:27 Filius quoque Merari: Oziau, et Soam, et Zachur, et Hebri.
1CH 24:28 Porro Moholi filius, Eleazar, qui non habebat liberos.
1CH 24:29 Filius vero Cis, Jerameel.
1CH 24:30 Filii Musi: Moholi, Eder et Jerimoth: isti filii Levi secundum domos familiarum suarum.
1CH 24:31 Miseruntque et ipsi sortes contra fratres suos filios Aaron coram David rege, et Sadoc, et Ahimelech, et principibus familiarum sacerdotalium et Leviticarum, tam majores quam minores: omnes sors æqualiter dividebat.
1CH 25:1 Igitur David et magistratus exercitus segregaverunt in ministerium filios Asaph, et Heman, et Idithun, qui prophetarent in citharis, et psalteriis, et cymbalis secundum numerum suum, dedicato sibi officio servientes.
1CH 25:2 De filiis Asaph: Zachur, et Joseph, et Nathania, et Asarela, filii Asaph: sub manu Asaph prophetantis juxta regem.
1CH 25:3 Porro Idithun: filii Idithun, Godolias, Sori, Jeseias, et Hasabias, et Mathathias, sex, sub manu patris sui Idithun, qui in cithara prophetabat super confitentes et laudantes Dominum.
1CH 25:4 Heman quoque: filii Heman, Bocciau, Mathaniau, Oziel, Subuel, et Jerimoth, Hananias, Hanani, Eliatha, Geddelthi, et Romemthiezer, et Jesbacassa, Mellothi, Othir, Mahazioth:
1CH 25:5 omnes isti filii Heman videntis regis in sermonibus Dei, ut exaltaret cornu: deditque Deus Heman filios quatuordecim, et filias tres.
1CH 25:6 Universi sub manu patris sui ad cantandum in templo Domini distributi erant, in cymbalis, et psalteriis, et citharis, in ministeria domus Domini juxta regem: Asaph videlicet, et Idithun, et Heman.
1CH 25:7 Fuit autem numerus eorum cum fratribus suis, qui erudiebant canticum Domini, cuncti doctores, ducenti octoginta octo.
1CH 25:8 Miseruntque sortes per vices suas, ex æquo tam major quam minor, doctus pariter et indoctus.
1CH 25:9 Egressaque est sors prima Joseph, qui erat de Asaph. Secunda Godoliæ, ipsi et filiis ejus, et fratribus ejus duodecim.
1CH 25:10 Tertia Zachur, filiis et fratribus ejus duodecim.
1CH 25:11 Quarta Isari, filiis et fratribus ejus duodecim.
1CH 25:12 Quinta Nathaniæ, filiis et fratribus ejus duodecim.
1CH 25:13 Sexta Bocciau, filiis et fratribus ejus duodecim.
1CH 25:14 Septima Isreela, filiis et fratribus ejus duodecim.
1CH 25:15 Octava Jesaiæ, filiis et fratribus ejus duodecim.
1CH 25:16 Nona Mathaniæ, filiis et fratribus ejus duodecim.
1CH 25:17 Decima Semeiæ, filiis et fratribus ejus duodecim.
1CH 25:18 Undecima Azareel, filiis et fratribus ejus duodecim.
1CH 25:19 Duodecima Hasabiæ, filiis et fratribus ejus duodecim.
1CH 25:20 Tertiadecima Subaël, filiis et fratribus ejus duodecim.
1CH 25:21 Quartadecima Mathathiæ, filiis et fratribus ejus duodecim.
1CH 25:22 Quintadecima Jerimoth, filiis et fratribus ejus duodecim.
1CH 25:23 Sextadecima Hananiæ, filiis et fratribus ejus duodecim.
1CH 25:24 Septimadecima Jesbacassæ, filiis et fratribus ejus duodecim.
1CH 25:25 Octavadecima Hanani, filiis et fratribus ejus duodecim.
1CH 25:26 Nonadecima Mellothi, filiis et fratribus ejus duodecim.
1CH 25:27 Vigesima Eliatha, filiis et fratribus ejus duodecim.
1CH 25:28 Vigesima prima Othir, filiis et fratribus ejus duodecim.
1CH 25:29 Vigesima secunda Geddelthi, filiis et fratribus ejus duodecim.
1CH 25:30 Vigesima tertia Mahazioth, filiis et fratribus ejus duodecim.
1CH 25:31 Vigesima quarta Romemthiezer, filiis et fratribus ejus duodecim.
1CH 26:1 Divisiones autem janitorum: de Coritis Meselemia, filius Core, de filiis Asaph.
1CH 26:2 Filii Meselemiæ: Zacharias primogenitus, Jadihel secundus, Zabadias tertius, Jathanaël quartus,
1CH 26:3 Ælam quintus, Johanan sextus, Elioënai septimus.
1CH 26:4 Filii autem Obededom: Semeias primogenitus, Jozabad secundus, Joaha tertius, Sachar quartus, Nathanaël quintus,
1CH 26:5 Ammiel sextus, Issachar septimus, Phollathi octavus: quia benedixit illi Dominus.
1CH 26:6 Semei autem filio ejus nati sunt filii, præfecti familiarum suarum: erant enim viri fortissimi.
1CH 26:7 Filii ergo Semeiæ: Othni, et Raphaël, et Obed, Elzabad, fratres ejus viri fortissimi: Eliu quoque et Samachias.
1CH 26:8 Omnes hi, de filiis Obededom: ipsi, et filii et fratres eorum, fortissimi ad ministrandum, sexaginta duo de Obededom.
1CH 26:9 Porro Meselemiæ filii, et fratres eorum robustissimi, decem et octo.
1CH 26:10 De Hosa autem, id est, de filiis Merari: Semri princeps (non enim habuerat primogenitum, et idcirco posuerat eum pater ejus in principem),
1CH 26:11 Helcias secundus, Tabelias tertius, Zacharias quartus: omnes hi filii et fratres Hosa, tredecim.
1CH 26:12 Hi divisi sunt in janitores, ut semper principes custodiarum, sicut et fratres eorum ministrarent in domo Domini.
1CH 26:13 Missæ sunt ergo sortes ex æquo, et parvis et magnis, per familias suas in unamquamque portarum.
1CH 26:14 Cecidit ergo sors orientalis, Selemiæ. Porro Zachariæ filio ejus, viro prudentissimo et erudito, sortito obtigit plaga septentrionalis.
1CH 26:15 Obededom vero et filiis ejus ad austrum: in qua parte domus erat seniorum concilium.
1CH 26:16 Sephim et Hosa ad occidentem, juxta portam, quæ ducit ad viam ascensionis: custodia contra custodiam.
1CH 26:17 Ad orientem vero Levitæ sex: et ad aquilonem, quatuor per diem: atque ad meridiem similiter in die quatuor: et ubi erat concilium bini et bini.
1CH 26:18 In cellulis quoque janitorum ad occidentem quatuor in via, binique per cellulas.
1CH 26:19 Hæ sunt divisiones janitorum filiorum Core et Merari.
1CH 26:20 Porro Achias erat super thesauros domus Dei, et vasa sanctorum.
1CH 26:21 Filii Ledan, filii Gersonni: de Ledan principes familiarum Ledan, et Gersonni, Jehieli.
1CH 26:22 Filii Jehieli: Zathan, et Joël fratres ejus super thesauros domus Domini.
1CH 26:23 Amramitis, et Isaaritis, et Hebronitis, et Ozihelitis.
1CH 26:24 Subaël autem filius Gersom filii Moysi, præpositus thesauris.
1CH 26:25 Fratres quoque ejus Eliezer, cujus filius Rahabia, et hujus filius Isaias, et hujus filius Joram, hujus quoque filius Zechri, et hujus filius Selemith.
1CH 26:26 Ipse Selemith, et fratres ejus, super thesauros sanctorum quæ sanctificavit David rex, et principes familiarum, et tribuni, et centuriones, et duces exercitus,
1CH 26:27 de bellis et manubiis præliorum, quæ consecraverant ad instaurationem et supellectilem templi Domini.
1CH 26:28 Hæc autem universa sanctificavit Samuel videns, et Saul filius Cis, et Abner filius Ner, et Joab filius Sarviæ: omnes qui sanctificaverant ea per manum Selemith et fratrum ejus.
1CH 26:29 Isaaritis vero præerat Chonenias, et filii ejus ad opera forinsecus super Israël ad docendum et judicandum eos.
1CH 26:30 Porro de Hebronitis Hasabias, et fratres ejus viri fortissimi, mille septingenti præerant Israëli trans Jordanem contra occidentem, in cunctis operibus Domini, et in ministerium regis.
1CH 26:31 Hebronitarum autem princeps fuit Jeria secundum familias et cognationes eorum. Quadragesimo anno regni David recensiti sunt, et inventi sunt viri fortissimi in Jazer Galaad,
1CH 26:32 fratresque ejus robustioris ætatis, duo millia septingenti principes familiarum. Præposuit autem eos David rex Rubenitis, et Gadditis, et dimidiæ tribui Manasse, in omne ministerium Dei et regis.
1CH 27:1 Filii autem Israël secundum numerum suum, principes familiarum, tribuni, et centuriones, et præfecti, qui ministrabant regi juxta turmas suas, ingredientes et egredientes per singulos menses in anno, viginti quatuor millibus singuli præerant.
1CH 27:2 Primæ turmæ in primo mense Jesboam præerat filius Zabdiel, et sub eo viginti quatuor millia;
1CH 27:3 de filiis Phares, princeps cunctorum principum in exercitu mense primo.
1CH 27:4 Secundi mensis habebat turmam Dudia Ahohites, et post se alter nomine Macelloth, qui regebat partem exercitus viginti quatuor millium.
1CH 27:5 Dux quoque turmæ tertiæ in mense tertio erat Banaias filius Jojadæ sacerdos: et in divisione sua viginti quatuor millia.
1CH 27:6 Ipse est Banaias fortissimus inter triginta, et super triginta: præerat autem turmæ ipsius Amizabad filius ejus.
1CH 27:7 Quartus, mense quarto, Asahel frater Joab, et Zabadias filius ejus post eum: et in turma ejus viginti quatuor millia.
1CH 27:8 Quintus, mense quinto, princeps Samaoth Jezerites: et in turma ejus viginti quatuor millia.
1CH 27:9 Sextus, mense sexto, Hira filius Acces Thecuites: et in turma ejus viginti quatuor millia.
1CH 27:10 Septimus, mense septimo, Helles Phallonites de filiis Ephraim: et in turma ejus viginti quatuor millia.
1CH 27:11 Octavus, mense octavo, Sobochai Husathites de stirpe Zarahi: et in turma ejus viginti quatuor millia.
1CH 27:12 Nonus, mense nono, Abiezer Anathothites de filiis Jemini: et in turma ejus viginti quatuor millia.
1CH 27:13 Decimus, mense decimo, Marai, et ipse Netophathites de stirpe Zarai: et in turma ejus viginti quatuor millia.
1CH 27:14 Undecimus, mense undecimo, Banaias Pharathonites de filiis Ephraim: et in turma ejus viginti quatuor millia.
1CH 27:15 Duodecimus, mense duodecimo, Holdai Netophathites, de stirpe Gothoniel: et in turma ejus viginti quatuor millia.
1CH 27:16 Porro tribubus præerant Israël, Rubenitis, dux Eliezer filius Zechri: Simeonitis, dux Saphatias filius Maacha:
1CH 27:17 Levitis, Hasabias filius Camuel: Aaronitis, Sadoc:
1CH 27:18 Juda, Eliu frater David: Issachar, Amri filius Michaël.
1CH 27:19 Zabulonitis, Jesmaias filius Abdiæ: Nephthalitibus, Jerimoth filius Ozriel:
1CH 27:20 filiis Ephraim, Osee filius Ozaziu: dimidiæ tribui Manasse, Joël filius Phadaiæ:
1CH 27:21 et dimidiæ tribui Manasse in Galaad, Jaddo filius Zachariæ: Benjamin autem, Jasiel filius Abner:
1CH 27:22 Dan vero, Ezrihel filius Jeroham: hi principes filiorum Israël.
1CH 27:23 Noluit autem David numerare eos a viginti annis inferius: quia dixerat Dominus ut multiplicaret Israël quasi stellas cæli.
1CH 27:24 Joab filius Sarviæ cœperat numerare, nec complevit: quia super hoc ira irruerat in Israël, et idcirco numerus eorum qui fuerant recensiti, non est relatus in fastos regis David.
1CH 27:25 Super thesauros autem regis fuit Azmoth filius Adiel: his autem thesauris, qui erant in urbibus, et in vicis, et in turribus, præsidebat Jonathan filius Oziæ.
1CH 27:26 Operi autem rustico, et agricolis qui exercebant terram, præerat Ezri filius Chelub:
1CH 27:27 vinearumque cultoribus, Semeias Romathites: cellis autem vinariis, Zabdias Aphonites.
1CH 27:28 Nam super oliveta et ficeta quæ erant in campestribus, Balanam Gederites: super apothecas autem olei, Joas.
1CH 27:29 Porro armentis quæ pascebantur in Saron, præpositus fuit Setrai Saronites: et super boves in vallibus, Saphat filius Adli:
1CH 27:30 super camelos vero, Ubil Ismahelites: et super asinos, Jadias Meronathites:
1CH 27:31 super oves quoque, Jaziz Agareus: omnes hi, principes substantiæ regis David.
1CH 27:32 Jonathan autem patruus David, consiliarius, vir prudens et litteratus: ipse et Jahiel filius Hachamoni erant cum filiis regis.
1CH 27:33 Achitophel etiam consiliarius regis, et Chusai Arachites amicus regis.
1CH 27:34 Post Achitophel fuit Jojada filius Banaiæ, et Abiathar. Princeps autem exercitus regis erat Joab.
1CH 28:1 Convocavit igitur David omnes principes Israël, duces tribuum, et præpositos turmarum, qui ministrabant regi: tribunos quoque et centuriones, et qui præerant substantiæ et possessionibus regis, filiosque suos cum eunuchis, et potentes et robustissimos quosque in exercitu Jerusalem.
1CH 28:2 Cumque surrexisset rex, et stetisset, ait: Audite me, fratres mei et populus meus: cogitavi ut ædificarem domum, in qua requiesceret arca fœderis Domini, et scabellum pedum Dei nostri: et ad ædificandum, omnia præparavi.
1CH 28:3 Deus autem dixit mihi: Non ædificabis domum nomini meo, eo quod sis vir bellator, et sanguinem fuderis.
1CH 28:4 Sed elegit Dominus Deus Israël me de universa domo patris mei, ut essem rex super Israël in sempiternum: de Juda enim elegit principes: porro de domo Juda, domum patris mei, et de filiis patris mei placuit ei ut me eligeret regem super cunctum Israël.
1CH 28:5 Sed et de filiis meis (filios enim mihi multos dedit Dominus) elegit Salomonem filium meum ut sederet in throno regni Domini super Israël,
1CH 28:6 dixitque mihi: Salomon filius tuus ædificabit domum meam, et atria mea: ipsum enim elegi mihi in filium, et ego ero ei in patrem.
1CH 28:7 Et firmabo regnum ejus usque in æternum, si perseveraverit facere præcepta mea et judicia, sicut et hodie.
1CH 28:8 Nunc ergo coram universo cœtu Israël audiente Deo nostro, custodite, et perquirite cuncta mandata Domini Dei nostri: ut possideatis terram bonam, et relinquatis eam filiis vestris post vos usque in sempiternum.
1CH 28:9 Tu autem, Salomon fili mi, scito Deum patris tui, et servito ei corde perfecto, animo voluntario: omnia enim corda scrutatur Dominus, et universas mentium cogitationes intelligit. Si quæsieris eum, invenies: si autem dereliqueris eum, projiciet te in æternum.
1CH 28:10 Nunc ergo quia elegit te Dominus ut ædificares domum sanctuarii, confortare, et perfice.
1CH 28:11 Dedit autem David Salomoni filio suo descriptionem porticus, et templi, et cellariorum, et cœnaculi, et cubiculorum in adytis, et domus propitiationis,
1CH 28:12 necnon et omnium quæ cogitaverat atriorum et exedrarum per circuitum in thesauros domus Domini, et in thesauros sanctorum,
1CH 28:13 divisionumque sacerdotalium et Leviticarum, in omnia opera domus Domini, et in universa vasa ministerii templi Domini.
1CH 28:14 Aurum in pondere per singula vasa ministerii. Argenti quoque pondus pro vasorum et operum diversitate.
1CH 28:15 Sed et in candelabra aurea, et ad lucernas eorum, aurum pro mensura uniuscujusque candelabri et lucernarum. Similiter et in candelabra argentea, et in lucernas eorum, pro diversitate mensuræ, pondus argenti tradidit.
1CH 28:16 Aurum quoque dedit in mensas propositionis pro diversitate mensarum: similiter et argentum in alias mensas argenteas.
1CH 28:17 Ad fuscinulas quoque, et phialas, et thuribula ex auro purissimo, et leunculos aureos pro qualitate mensuræ pondus distribuit in leunculum et leunculum. Similiter et in leones argenteos diversum argenti pondus separavit.
1CH 28:18 Altari autem, in quo adoletur incensum, aurum purissimum dedit: ut ex ipso fieret similitudo quadrigæ cherubim extendentium alas, et velantium arcam fœderis Domini.
1CH 28:19 Omnia, inquit, venerunt scripta manu Domini ad me, ut intelligerem universa opera exemplaris.
1CH 28:20 Dixit quoque David Salomoni filio suo: Viriliter age, et confortare, et fac: ne timeas, et ne paveas: Dominus enim Deus meus tecum erit, et non dimittet te nec derelinquet, donec perficias omne opus ministerii domus Domini.
1CH 28:21 Ecce divisiones sacerdotum et Levitarum: in omne ministerium domus Domini assistunt tibi, et parati sunt, et noverunt tam principes quam populus facere omnia præcepta tua.
1CH 29:1 Locutusque est David rex ad omnem ecclesiam: Salomonem filium meum unum elegit Deus, adhuc puerum et tenellum: opus namque grande est, neque enim homini præparatur habitatio, sed Deo.
1CH 29:2 Ego autem totis viribus meis præparavi impensas domus Dei mei. Aurum ad vasa aurea, et argentum in argentea, æs in ænea, ferrum in ferrea, ligna ad lignea: et lapides onychinos, et quasi stibinos, et diversorum colorum, omnemque pretiosum lapidem, et marmor Parium abundantissime:
1CH 29:3 et super hæc quæ obtuli in domum Dei mei de peculio meo aurum et argentum, do in templum Dei mei, exceptis his quæ præparavi in ædem sanctam.
1CH 29:4 Tria millia talenta auri de auro Ophir, et septem millia talentorum argenti probatissimi ad deaurandos parietes templi.
1CH 29:5 Et ubicumque opus est aurum de auro, et ubicumque opus est argentum de argento, opera fiant per manus artificum: et si quis sponte offert, impleat manum suam hodie, et offerat quod voluerit Domino.
1CH 29:6 Polliciti sunt itaque principes familiarum, et proceres tribuum Israël, tribuni quoque, et centuriones, et principes possessionum regis.
1CH 29:7 Dederuntque in opera domus Dei auri talenta quinque millia, et solidos decem millia: argenti talenta decem millia, et æris talenta decem et octo millia: ferri quoque centum millia talentorum.
1CH 29:8 Et apud quemcumque inventi sunt lapides, dederunt in thesauros domus Domini per manum Jahiel Gersonitis.
1CH 29:9 Lætatusque est populus cum vota sponte promitterent, quia corde toto offerebant ea Domino: sed et David rex lætatus est gaudio magno.
1CH 29:10 Et benedixit Domino coram universa multitudine, et ait: Benedictus es, Domine Deus Israël patris nostri, ab æterno in æternum.
1CH 29:11 Tua est, Domine, magnificentia, et potentia, et gloria, atque victoria: et tibi laus: cuncta enim quæ in cælo sunt et in terra, tua sunt: tuum, Domine, regnum, et tu es super omnes principes.
1CH 29:12 Tuæ divitiæ, et tua est gloria: tu dominaris omnium. In manu tua virtus et potentia: in manu tua magnitudo, et imperium omnium.
1CH 29:13 Nunc igitur Deus noster, confitemur tibi, et laudamus nomen tuum inclytum.
1CH 29:14 Quis ego, et quis populus meus, ut possimus hæc tibi universa promittere? Tua sunt omnia: et quæ de manu tua accepimus, dedimus tibi.
1CH 29:15 Peregrini enim sumus coram te, et advenæ, sicut omnes patres nostri. Dies nostri quasi umbra super terram, et nulla est mora.
1CH 29:16 Domine Deus noster, omnis hæc copia quam paravimus ut ædificaretur domus nomini sancto tuo, de manu tua est, et tua sunt omnia.
1CH 29:17 Scio, Deus meus, quod probes corda, et simplicitatem diligas, unde et ego in simplicitate cordis mei lætus obtuli universa hæc: et populum tuum qui hic repertus est, vidi cum ingenti gaudio tibi offerre donaria.
1CH 29:18 Domine Deus Abraham, et Isaac, et Israël patrum nostrorum, custodi in æternum hanc voluntatem cordis eorum, et semper in venerationem tui mens ista permaneat.
1CH 29:19 Salomoni quoque filio meo da cor perfectum, ut custodiat mandata tua, testimonia tua, et cæremonias tuas, et faciat universa: et ædificet ædem, cujus impensas paravi.
1CH 29:20 Præcepit autem David universæ ecclesiæ: Benedicite Domino Deo nostro. Et benedixit omnis ecclesia Domino Deo patrum suorum: et inclinaverunt se, et adoraverunt Deum, et deinde regem.
1CH 29:21 Immolaveruntque victimas Domino: et obtulerunt holocausta die sequenti, tauros mille, arietes mille, agnos mille cum libaminibus suis, et universo ritu abundantissime in omnem Israël.
1CH 29:22 Et comederunt, et biberunt coram Domino in die illo cum grandi lætitia. Et unxerunt secundo Salomonem filium David. Unxerunt autem eum Domino in principem, et Sadoc in pontificem.
1CH 29:23 Seditque Salomon super solium Domini in regem pro David patre suo, et cunctis placuit: et paruit illi omnis Israël.
1CH 29:24 Sed et universi principes, et potentes, et cuncti filii regis David dederunt manum, et subjecti fuerunt Salomoni regi.
1CH 29:25 Magnificavit ergo Dominus Salomonem super omnem Israël: et dedit illi gloriam regni, qualem nullus habuit ante eum rex Israël.
1CH 29:26 Igitur David filius Isai regnavit super universum Israël.
1CH 29:27 Et dies quibus regnavit super Israël, fuerunt quadraginta anni: in Hebron regnavit septem annis, et in Jerusalem annis triginta tribus.
1CH 29:28 Et mortuus est in senectute bona, plenus dierum, et divitiis, et gloria: et regnavit Salomon filius ejus pro eo.
1CH 29:29 Gesta autem David regis priora et novissima scripta sunt in libro Samuelis videntis, et in libro Nathan prophetæ, atque in volumine Gad videntis:
1CH 29:30 universique regni ejus, et fortitudinis, et temporum quæ transierunt sub eo, sive in Israël, sive in cunctis regnis terrarum.
2CH 1:1 Confortatus est ergo Salomon filius David in regno suo, et Dominus Deus ejus erat cum eo, et magnificavit eum in excelsum.
2CH 1:2 Præcepitque Salomon universo Israëli, tribunis, et centurionibus, et ducibus, et judicibus omnis Israël, et principibus familiarum:
2CH 1:3 et abiit cum universa multitudine in excelsum Gabaon, ubi erat tabernaculum fœderis Dei, quod fecit Moyses famulus Dei in solitudine.
2CH 1:4 Arcam autem Dei adduxerat David de Cariathiarim in locum quem præparaverat ei, et ubi fixerat illi tabernaculum, hoc est, in Jerusalem.
2CH 1:5 Altare quoque æneum quod fabricatus fuerat Beseleel filius Uri filii Hur, ibi erat coram tabernaculo Domini: quod et requisivit Salomon, et omnis ecclesia.
2CH 1:6 Ascenditque Salomon ad altare æneum, coram tabernaculo fœderis Domini, et obtulit in eo mille hostias.
2CH 1:7 Ecce autem in ipsa nocte apparuit ei Deus, dicens: Postula quod vis, ut dem tibi.
2CH 1:8 Dixitque Salomon Deo: Tu fecisti cum David patre meo misericordiam magnam, et constituisti me regem pro eo.
2CH 1:9 Nunc ergo Domine Deus, impleatur sermo tuus quem pollicitus es David patri meo: tu enim me fecisti regem super populum tuum multum, qui tam innumerabilis est quam pulvis terræ.
2CH 1:10 Da mihi sapientiam et intelligentiam, ut ingrediar et egrediar coram populo tuo: quis enim potest hunc populum tuum digne, qui tam grandis est, judicare?
2CH 1:11 Dixit autem Deus ad Salomonem: Quia hoc magis placuit cordi tuo, et non postulasti divitias, et substantiam, et gloriam, neque animas eorum qui te oderant, sed nec dies vitæ plurimos: petisti autem sapientiam et scientiam, ut judicare possis populum meum super quem constitui te regem:
2CH 1:12 sapientia et scientia data sunt tibi: divitias autem et substantiam et gloriam dabo tibi, ita ut nullus in regibus nec ante te nec post te fuerit similis tui.
2CH 1:13 Venit ergo Salomon ab excelso Gabaon in Jerusalem coram tabernaculo fœderis, et regnavit super Israël.
2CH 1:14 Congregavitque sibi currus et equites, et facti sunt ei mille quadringenti currus, et duodecim millia equitum: et fecit eos esse in urbibus quadrigarum, et cum rege in Jerusalem.
2CH 1:15 Præbuitque rex argentum et aurum in Jerusalem quasi lapides, et cedros quasi sycomoros quæ nascuntur in campestribus multitudine magna.
2CH 1:16 Adducebantur autem ei equi de Ægypto et de Coa a negotiatoribus regis, qui ibant et emebant pretio,
2CH 1:17 quadrigam equorum sexcentis argenteis, et equum centum quinquaginta: similiter de universis regnis Hethæorum, et a regibus Syriæ emptio celebrabatur.
2CH 2:1 Decrevit autem Salomon ædificare domum nomini Domini, et palatium sibi.
2CH 2:2 Et numeravit septuaginta millia virorum portantium humeris, et octoginta millia qui cæderent lapides in montibus, præpositosque eorum tria millia sexcentos.
2CH 2:3 Misit quoque ad Hiram regem Tyri, dicens: Sicut egisti cum David patre meo, et misisti ei ligna cedrina ut ædificaret sibi domum, in qua et habitavit:
2CH 2:4 sic fac mecum ut ædificem domum nomini Domini Dei mei, ut consecrem eam ad adolendum incensum coram illo, et fumiganda aromata, et ad propositionem panum sempiternam, et ad holocautomata mane, et vespere, sabbatis quoque, et neomeniis, et solemnitatibus Domini Dei nostri in sempiternum, quæ mandata sunt Israëli.
2CH 2:5 Domus enim quam ædificare cupio, magna est: magnus est enim Deus noster super omnes deos.
2CH 2:6 Quis ergo poterit prævalere, ut ædificet ei dignam domum? si cælum, et cæli cælorum, capere eum nequeunt, quantus ego sum, ut possim ædificare ei domum? sed ad hoc tantum, ut adoleatur incensum coram illo.
2CH 2:7 Mitte ergo mihi virum eruditum, qui noverit operari in auro, et argento, ære, et ferro, purpura, coccino, et hyacintho: et qui sciat sculpere cælaturas cum his artificibus quos mecum habeo in Judæa, et Jerusalem, quos præparavit David pater meus.
2CH 2:8 Sed et ligna cedrina mitte mihi, et arceuthina, et pinea de Libano: scio enim quod servi tui noverint cædere ligna de Libano: et erunt servi mei cum servis tuis,
2CH 2:9 ut parentur mihi ligna plurima. Domus enim quam cupio ædificare, magna est nimis, et inclyta.
2CH 2:10 Præterea operariis qui cæsuri sunt ligna, servis tuis, dabo in cibaria tritici coros viginti millia, et hordei coros totidem, et vini viginti millia metretas, olei quoque sata viginti millia.
2CH 2:11 Dixit autem Hiram rex Tyri per litteras quas miserat Salomoni: Quia dilexit Dominus populum suum, idcirco te regnare fecit super eum.
2CH 2:12 Et addidit, dicens: Benedictus Dominus Deus Israël, qui fecit cælum et terram: qui dedit David regi filium sapientem et eruditum et sensatum atque prudentem, ut ædificaret domum Domino, et palatium sibi.
2CH 2:13 Misi ergo tibi virum prudentem et scientissimum Hiram patrem meum,
2CH 2:14 filium mulieris de filiabus Dan, cujus pater fuit Tyrius, qui novit operari in auro, et argento, ære, et ferro, et marmore, et lignis, in purpura quoque, et hyacintho, et bysso, et coccino: et qui scit cælare omnem sculpturam, et adinvenire prudenter quodcumque in opere necessarium est cum artificibus tuis, et cum artificibus domini mei David patris tui.
2CH 2:15 Triticum ergo, et hordeum, et oleum, et vinum, quæ pollicitus es, domine mi, mitte servis tuis.
2CH 2:16 Nos autem cædemus ligna de Libano, quot necessaria habueris, et applicabimus ea ratibus per mare in Joppe: tuum autem erit transferre ea in Jerusalem.
2CH 2:17 Numeravit igitur Salomon omnes viros proselytos qui erant in terra Israël, post dinumerationem quam dinumeravit David pater ejus, et inventi sunt centum quinquaginta millia, et tria millia sexcenti.
2CH 2:18 Fecitque ex eis septuaginta millia qui humeris onera portarent, et octoginta millia qui lapides in montibus cæderent: tria autem millia et sexcentos præpositos operum populi.
2CH 3:1 Et cœpit Salomon ædificare domum Domini in Jerusalem in monte Moria, qui demonstratus fuerat David patri ejus, in loco quem paraverat David in area Ornan Jebusæi.
2CH 3:2 Cœpit autem ædificare mense secundo, anno quarto regni sui.
2CH 3:3 Et hæc sunt fundamenta quæ jecit Salomon, ut ædificaret domum Dei: longitudinis cubitos in mensura prima sexaginta, latitudinis cubitos viginti.
2CH 3:4 Porticum vero ante frontem, quæ tendebatur in longum juxta mensuram latitudinis domus, cubitorum viginti: porro altitudo centum viginti cubitorum erat: et deauravit eam intrinsecus auro mundissimo.
2CH 3:5 Domum quoque majorem texit tabulis ligneis abiegnis, et laminas auri obrizi affixit per totum: sculpsitque in ea palmas, et quasi catenulas se invicem complectentes.
2CH 3:6 Stravit quoque pavimentum templi pretiosissimo marmore, decore multo.
2CH 3:7 Porro aurum erat probatissimum, de cujus laminis texit domum, et trabes ejus, et postes, et parietes, et ostia: et cælavit cherubim in parietibus.
2CH 3:8 Fecit quoque domum Sancti sanctorum: longitudinem juxta latitudinem domus cubitorum viginti: et latitudinem similiter viginti cubitorum: et laminis aureis texit eam, quasi talentis sexcentis.
2CH 3:9 Sed et clavos fecit aureos, ita ut singuli clavi siclos quinquagenos appenderent: cœnacula quoque texit auro.
2CH 3:10 Fecit etiam in domo Sancti sanctorum cherubim duos, opere statuario: et texit eos auro.
2CH 3:11 Alæ cherubim viginti cubitis extendebantur, ita ut una ala haberet cubitos quinque et tangeret parietem domus: et altera quinque cubitos habens, alam tangeret alterius cherub.
2CH 3:12 Similiter cherub alterius ala, quinque habebat cubitos, et tangebat parietem: et ala ejus altera quinque cubitorum, alam cherub alterius contingebat.
2CH 3:13 Igitur alæ utriusque cherubim expansæ erant et extendebantur per cubitos viginti: ipsi autem stabant erectis pedibus, et facies eorum erant versæ ad exteriorem domum.
2CH 3:14 Fecit quoque velum ex hyacintho, purpura, cocco, et bysso: et intexuit ei cherubim.
2CH 3:15 Ante fores etiam templi duas columnas, quæ triginta et quinque cubitos habebant altitudinis: porro capita earum, quinque cubitorum.
2CH 3:16 Necnon et quasi catenulas in oraculo, et superposuit eas capitibus columnarum: malogranata etiam centum, quæ catenulis interposuit.
2CH 3:17 Ipsas quoque columnas posuit in vestibulo templi, unam a dextris, et alteram a sinistris: eam quæ a dextris erat, vocavit Jachin: et quæ ad lævam, Booz.
2CH 4:1 Fecit quoque altare æneum viginti cubitorum longitudinis, et viginti cubitorum latitudinis, et decem cubitorum altitudinis.
2CH 4:2 Mare etiam fusile decem cubitis a labio usque ad labium, rotundum per circuitum: quinque cubitos habebat altitudinis, et funiculus triginta cubitorum ambiebat gyrum ejus.
2CH 4:3 Similitudo quoque boum erat subter illud, et decem cubitis quædam extrinsecus cælaturæ, quasi duobus versibus alvum maris circuibant. Boves autem erant fusiles:
2CH 4:4 et ipsum mare super duodecim boves impositum erat, quorum tres respiciebant ad aquilonem, et alii tres ad occidentem: porro tres alii meridiem, et tres qui reliqui erant, orientem, habentes mare superpositum: posteriora autem boum erant intrinsecus sub mari.
2CH 4:5 Porro vastitas ejus habebat mensuram palmi, et labium illius erat quasi labium calicis, vel repandi lilii: capiebatque tria millia metretas.
2CH 4:6 Fecit quoque conchas decem: et posuit quinque a dextris, et quinque a sinistris, ut lavarent in eis omnia quæ in holocaustum oblaturi erant: porro in mari sacerdotes lavabantur.
2CH 4:7 Fecit autem et candelabra aurea decem secundum speciem qua jussa erant fieri: et posuit ea in templo, quinque a dextris, et quinque a sinistris.
2CH 4:8 Necnon et mensas decem: et posuit eas in templo, quinque a dextris, et quinque a sinistris: phialas quoque aureas centum.
2CH 4:9 Fecit etiam atrium sacerdotum, et basilicam grandem: et ostia in basilica, quæ texit ære.
2CH 4:10 Porro mare posuit in latere dextro contra orientem ad meridiem.
2CH 4:11 Fecit autem Hiram lebetes, et creagras, et phialas: et complevit omne opus regis in domo Dei:
2CH 4:12 hoc est, columnas duas, et epistylia, et capita, et quasi quædam retiacula, quæ capita tegerent super epistylia.
2CH 4:13 Malogranata quoque quadringenta, et retiacula duo ita ut bini ordines malogranatorum singulis retiaculis jungerentur, quæ protegerent epistylia, et capita columnarum.
2CH 4:14 Bases etiam fecit, et conchas, quas superposuit basibus:
2CH 4:15 mare unum, boves quoque duodecim sub mari,
2CH 4:16 et lebetes, et creagras, et phialas. Omnia vasa fecit Salomoni Hiram pater ejus in domo Domini ex ære mundissimo.
2CH 4:17 In regione Jordanis, fudit ea rex in argillosa terra inter Sochot et Saredatha.
2CH 4:18 Erat autem multitudo vasorum innumerabilis, ita ut ignoraretur pondus æris.
2CH 4:19 Fecitque Salomon omnia vasa domus Dei, et altare aureum, et mensas, et super eas panes propositionis:
2CH 4:20 candelabra quoque cum lucernis suis ut lucerent ante oraculum juxta ritum ex auro purissimo:
2CH 4:21 et florentia quædam, et lucernas, et forcipes aureos: omnia de auro mundissimo facta sunt.
2CH 4:22 Thymiateria quoque, et thuribula, et phialas, et mortariola ex auro purissimo. Et ostia cælavit templi interioris, id est, in Sancta sanctorum: et ostia templi forinsecus aurea. Sicque completum est omne opus quod fecit Salomon in domo Domini.
2CH 5:1 Intulit igitur Salomon omnia quæ voverat David pater suus: argentum, et aurum, et universa vasa posuit in thesauris domus Dei.
2CH 5:2 Post quæ congregavit majores natu Israël, et cunctos principes tribuum, et capita familiarum de filiis Israël in Jerusalem, ut adducerent arcam fœderis Domini de civitate David, quæ est Sion.
2CH 5:3 Venerunt itaque ad regem omnes viri Israël in die solemni mensis septimi.
2CH 5:4 Cumque venissent cuncti seniorum Israël, portaverunt Levitæ arcam,
2CH 5:5 et intulerunt eam, et omnem paraturam tabernaculi. Porro vasa sanctuarii, quæ erant in tabernaculo, portaverunt sacerdotes cum Levitis.
2CH 5:6 Rex autem Salomon, et universus cœtus Israël, et omnes qui fuerunt congregati ante arcam, immolabant arietes et boves absque ullo numero: tanta enim erat multitudo victimarum.
2CH 5:7 Et intulerunt sacerdotes arcam fœderis Domini in locum suum, id est, ad oraculum templi, in Sancta sanctorum subter alas cherubim:
2CH 5:8 ita ut cherubim expanderent alas suas super locum in quo posita erat arca, et ipsam arcam tegerent cum vectibus suis.
2CH 5:9 Vectium autem quibus portabatur arca, quia paululum longiores erant, capita parebant ante oraculum: si vero quis paululum fuisset extrinsecus, eos videre non poterat. Fuit itaque arca ibi usque in præsentem diem.
2CH 5:10 Nihilque erat aliud in arca, nisi duæ tabulæ quas posuerat Moyses in Horeb, quando legem dedit Dominus filiis Israël egredientibus ex Ægypto.
2CH 5:11 Egressis autem sacerdotibus de sanctuario (omnes enim sacerdotes qui ibi potuerant inveniri, sanctificati sunt: nec adhuc in illo tempore vices et ministeriorum ordo inter eos divisus erat),
2CH 5:12 tam Levitæ quam cantores, id est, et qui sub Asaph erant, et qui sub Eman, et qui sub Idithun, filii et fratres eorum vestiti byssinis, cymbalis, et psalteriis, et citharis concrepabant, stantes ad orientalem plagam altaris: et cum eis sacerdotes centum viginti canentes tubis.
2CH 5:13 Igitur cunctis pariter, et tubis, et voce, et cymbalis, et organis, et diversi generis musicorum concinentibus, et vocem in sublime tollentibus, longe sonitus audiebatur, ita ut cum Dominum laudare cœpissent et dicere: Confitemini Domino quoniam bonus, quoniam in æternum misericordia ejus: impleretur domus Dei nube,
2CH 5:14 nec possent sacerdotes stare et ministrare propter caliginem. Compleverat enim gloria Domini domum Dei.
2CH 6:1 Tunc Salomon ait: Dominus pollicitus est ut habitaret in caligine:
2CH 6:2 ego autem ædificavi domum nomini ejus, ut habitaret ibi in perpetuum.
2CH 6:3 Et convertit rex faciem suam, et benedixit universæ multitudini Israël (nam omnis turba stabat intenta), et ait:
2CH 6:4 Benedictus Dominus Deus Israël, qui quod locutus est David patri meo, opere complevit, dicens:
2CH 6:5 A die qua eduxi populum meum de terra Ægypti, non elegi civitatem de cunctis tribubus Israël ut ædificaretur in ea domus nomini meo, neque elegi quemquam alium virum ut esset dux in populo Israël:
2CH 6:6 sed elegi Jerusalem ut sit nomen meum in ea, et elegi David ut constituerem eum super populum meum Israël.
2CH 6:7 Cumque fuisset voluntatis David patris mei ut ædificaret domum nomini Domini Dei Israël,
2CH 6:8 dixit Dominus ad eum: Quia hæc fuit voluntas tua, ut ædificares domum nomini meo, bene quidem fecisti hujuscemodi habere voluntatem:
2CH 6:9 sed non tu ædificabis domum: verum filius tuus, qui egredietur de lumbis tuis, ipse ædificabit domum nomini meo.
2CH 6:10 Complevit ergo Dominus sermonem suum quem locutus fuerat: et ego surrexi pro David patre meo, et sedi super thronum Israël, sicut locutus est Dominus: et ædificavi domum nomini Domini Dei Israël.
2CH 6:11 Et posui in ea arcam in qua est pactum Domini quod pepigit cum filiis Israël.
2CH 6:12 Stetit ergo coram altari Domini ex adverso universæ multitudinis Israël, et extendit manus suas.
2CH 6:13 Siquidem fecerat Salomon basim æneam, et posuerat eam in medio basilicæ, habentem quinque cubitos longitudinis, et quinque cubitos latitudinis, et tres cubitos altitudinis: stetitque super eam, et deinceps flexis genibus contra universam multitudinem Israël, et palmis in cælum levatis,
2CH 6:14 ait: Domine Deus Israël, non est similis tui deus in cælo et in terra: qui custodis pactum et misericordiam cum servis tuis qui ambulant coram te in toto corde suo:
2CH 6:15 qui præstitisti servo tuo David patri meo quæcumque locutus fueras ei: et quæ ore promiseras, opere complesti, sicut et præsens tempus probat.
2CH 6:16 Nunc ergo Domine Deus Israël, imple servo tuo patri meo David quæcumque locutus es, dicens: Non deficiet ex te vir coram me, qui sedeat super thronum Israël: ita tamen si custodierint filii tui vias suas, et ambulaverint in lege mea, sicut et tu ambulasti coram me.
2CH 6:17 Et nunc Domine Deus Israël, firmetur sermo tuus quem locutus es servo tuo David.
2CH 6:18 Ergone credibile est ut habitet Deus cum hominibus super terram? si cælum et cæli cælorum non te capiunt, quanto magis domus ista quam ædificavi?
2CH 6:19 Sed ad hoc tantum facta est, ut respicias orationem servi tui, et obsecrationem ejus, Domine Deus meus, et audias preces quas fundit famulus tuus coram te:
2CH 6:20 ut aperias oculos tuos super domum istam diebus ac noctibus, super locum in quo pollicitus es ut invocaretur nomen tuum,
2CH 6:21 et exaudires orationem quam servus tuus orat in eo: et exaudias preces famuli tui, et populi tui Israël. Quicumque oraverit in loco isto, exaudi de habitaculo tuo, id est, de cælis, et propitiare.
2CH 6:22 Si peccaverit quispiam in proximum suum, et jurare contra eum paratus venerit, seque maledicto constrinxerit coram altari in domo ista:
2CH 6:23 tu audies de cælo, et facies judicium servorum tuorum, ita ut reddas iniquo viam suam in caput proprium, et ulciscaris justum, retribuens ei secundum justitiam suam.
2CH 6:24 Si superatus fuerit populus tuus Israël ab inimicis (peccabunt enim tibi), et conversi egerint pœnitentiam, et obsecraverint nomen tuum, et fuerint deprecati in loco isto,
2CH 6:25 tu exaudies de cælo: et propitiare peccato populi tui Israël, et reduc eos in terram quam dedisti eis, et patribus eorum.
2CH 6:26 Si clauso cælo pluvia non fluxerit propter peccata populi, et deprecati te fuerint in loco isto, et confessi nomini tuo, et conversi a peccatis suis, cum eos afflixeris,
2CH 6:27 exaudi de cælo, Domine, et dimitte peccata servis tuis et populi tui Israël, et doce eos viam bonam, per quam ingrediantur: et da pluviam terræ quam dedisti populo tuo ad possidendum.
2CH 6:28 Fames si orta fuerit in terra, et pestilentia, ærugo, et aurugo, et locusta, et bruchus: et hostes, vastatis regionibus, portas obsederint civitatis, omnisque plaga et infirmitas presserit:
2CH 6:29 si quis de populo tuo Israël fuerit deprecatus, cognoscens plagam et infirmitatem suam, et expanderit manus suas in domo hac,
2CH 6:30 tu exaudies de cælo, de sublimi scilicet habitaculo tuo: et propitiare, et redde unicuique secundum vias suas, quas nosti eum habere in corde suo (tu enim solus nosti corda filiorum hominum):
2CH 6:31 ut timeant te, et ambulent in viis tuis cunctis diebus quibus vivunt super faciem terræ quam dedisti patribus nostris.
2CH 6:32 Externum quoque, qui non est de populo tuo Israël, si venerit de terra longinqua propter nomen tuum magnum, et propter manum tuam robustam, et brachium tuum extentum, et adoraverit in loco isto,
2CH 6:33 tu exaudies de cælo firmissimo habitaculo tuo, et facies cuncta pro quibus invocaverit te ille peregrinus: ut sciant omnes populi terræ nomen tuum, et timeant te sicut populus tuus Israël, et cognoscant quia nomen tuum invocatum est super domum hanc quam ædificavi.
2CH 6:34 Si egressus fuerit populus tuus ad bellum contra adversarios suos per viam in qua miseris eos, adorabunt te contra viam in qua civitas hæc est, quam elegisti, et domus quam ædificavi nomini tuo,
2CH 6:35 tu exaudies de cælo preces eorum, et obsecrationem: et ulciscaris.
2CH 6:36 Si autem peccaverint tibi (neque enim est homo qui non peccet), et iratus fueris eis, et tradideris hostibus, et captivos duxerint eos in terram longinquam, vel certe quæ juxta est,
2CH 6:37 et conversi in corde suo in terra ad quam captivi ducti fuerant, egerint pœnitentiam, et deprecati te fuerint in terra captivitatis suæ, dicentes: Peccavimus: inique fecimus, injuste egimus:
2CH 6:38 et reversi fuerint ad te in toto corde suo, et in tota anima sua, in terra captivitatis suæ ad quam ducti sunt, adorabunt te contra viam terræ suæ, quam dedisti patribus eorum, et urbis quam elegisti, et domus quam ædificavi nomini tuo:
2CH 6:39 tu exaudies de cælo, hoc est, de firmo habitaculo tuo, preces eorum: et facias judicium, et dimittas populo tuo, quamvis peccatori:
2CH 6:40 tu es enim Deus meus: aperiantur, quæso, oculi tui, et aures tuæ intentæ sint ad orationem quæ fit in loco isto.
2CH 6:41 Nunc igitur consurge, Domine Deus, in requiem tuam, tu et arca fortitudinis tuæ: sacerdotes tui, Domine Deus, induantur salutem, et sancti tui lætentur in bonis.
2CH 6:42 Domine Deus, ne averteris faciem christi tui: memento misericordiarum David servi tui.
2CH 7:1 Cumque complesset Salomon fundens preces, ignis descendit de cælo, et devoravit holocausta et victimas: et majestas Domini implevit domum.
2CH 7:2 Nec poterant sacerdotes ingredi templum Domini, eo quod implesset majestas Domini templum Domini.
2CH 7:3 Sed et omnes filii Israël videbant descendentem ignem, et gloriam Domini super domum: et corruentes proni in terram super pavimentum stratum lapide, adoraverunt, et laudaverunt Dominum, quoniam bonus, quoniam in sæculum misericordia ejus.
2CH 7:4 Rex autem et omnis populus immolabant victimas coram Domino.
2CH 7:5 Mactavit igitur rex Salomon hostias, boum viginti duo millia, arietum centum viginti millia: et dedicavit domum Dei rex, et universus populus.
2CH 7:6 Sacerdotes autem stabant in officiis suis, et Levitæ in organis carminum Domini, quæ fecit David rex ad laudandum Dominum: Quoniam in æternum misericordia ejus, hymnos David canentes per manus suas: porro sacerdotes canebant tubis ante eos, cunctusque Israël stabat.
2CH 7:7 Sanctificavit quoque Salomon medium atrii ante templum Domini: obtulerat enim ibi holocausta et adipes pacificorum: quia altare æneum quod fecerat, non poterat sustinere holocausta et sacrificia et adipes.
2CH 7:8 Fecit ergo Salomon solemnitatem in tempore illo septem diebus, et omnis Israël cum eo, ecclesia magna valde, ab introitu Emath usque ad torrentem Ægypti.
2CH 7:9 Fecitque die octavo collectam, eo quod dedicasset altare septem diebus, et solemnitatem celebrasset diebus septem.
2CH 7:10 Igitur in die vigesimo tertio mensis septimi, dimisit populos ad tabernacula sua, lætantes atque gaudentes super bono quod fecerat Dominus Davidi, et Salomoni, et Israëli populo suo.
2CH 7:11 Complevitque Salomon domum Domini, et domum regis, et omnia quæ disposuerat in corde suo ut faceret in domo Domini, et in domo sua, et prosperatus est.
2CH 7:12 Apparuit autem ei Dominus nocte, et ait: Audivi orationem tuam, et elegi locum istum mihi in domum sacrificii.
2CH 7:13 Si clausero cælum, et pluvia non fluxerit, et mandavero et præcepero locustæ ut devoret terram, et misero pestilentiam in populum meum:
2CH 7:14 conversus autem populus meus, super quos invocatum est nomen meum, deprecatus me fuerit, et exquisierit faciem meam, et egerit pœnitentiam a viis suis pessimis: et ego exaudiam de cælo, et propitius ero peccatis eorum, et sanabo terram eorum.
2CH 7:15 Oculi quoque mei erunt aperti, et aures meæ erectæ ad orationem ejus, qui in loco isto oraverit.
2CH 7:16 Elegi enim, et sanctificavi locum istum, ut sit nomen meum ibi in sempiternum, et permaneant oculi mei et cor meum ibi cunctis diebus.
2CH 7:17 Tu quoque si ambulaveris coram me, sicut ambulaverit David pater tuus, et feceris juxta omnia quæ præcepi tibi, et justitias meas judiciaque servaveris:
2CH 7:18 suscitabo thronum regni tui, sicut pollicitus sum David patri tuo, dicens: Non auferetur de stirpe tua vir qui sit princeps in Israël.
2CH 7:19 Si autem aversi fueritis, et dereliqueritis justitias meas, et præcepta mea quæ proposui vobis, et abeuntes servieritis diis alienis, et adoraveritis eos,
2CH 7:20 evellam vos de terra mea quam dedi vobis: et domum hanc, quam sanctificavi nomini meo, projiciam a facie mea, et tradam eam in parabolam, et in exemplum cunctis populis.
2CH 7:21 Et domus ista erit in proverbium universis transeuntibus, et dicent stupentes: Quare fecit Dominus sic terræ huic, et domui huic?
2CH 7:22 Respondebuntque: Quia dereliquerunt Dominum Deum patrum suorum, qui eduxit eos de terra Ægypti, et apprehenderunt deos alienos, et adoraverunt eos, et coluerunt: idcirco venerunt super eos universa hæc mala.
2CH 8:1 Expletis autem viginti annis postquam ædificavit Salomon domum Domini et domum suam,
2CH 8:2 civitates quas dederat Hiram Salomoni, ædificavit, et habitare ibi fecit filios Israël.
2CH 8:3 Abiit quoque in Emath Suba, et obtinuit eam.
2CH 8:4 Et ædificavit Palmyram in deserto, et alias civitates munitissimas ædificavit in Emath.
2CH 8:5 Exstruxitque Bethoron superiorem, et Bethoron inferiorem, civitates muratas habentes portas et vectes et seras:
2CH 8:6 Balaath etiam et omnes urbes firmissimas quæ fuerunt Salomonis, cunctasque urbes quadrigarum, et urbes equitum. Omnia quæcumque voluit Salomon atque disposuit, ædificavit in Jerusalem, et in Libano, et in universa terra potestatis suæ.
2CH 8:7 Omnem populum qui derelictus fuerat de Hethæis, et Amorrhæis, et Pherezæis, et Hevæis, et Jebusæis, qui non erant de stirpe Israël,
2CH 8:8 de filiis eorum, et de posteris, quos non interfecerant filii Israël, subjugavit Salomon in tributarios, usque in diem hanc.
2CH 8:9 Porro de filiis Israël non posuit ut servirent operibus regis: ipsi enim erant viri bellatores, et duces primi, et principes quadrigarum et equitum ejus.
2CH 8:10 Omnes autem principes exercitus regis Salomonis fuerunt ducenti quinquaginta, qui erudiebant populum.
2CH 8:11 Filiam vero Pharaonis transtulit de civitate David in domum quam ædificaverat ei. Dixit enim rex: Non habitabit uxor mea in domo David regis Israël, eo quod sanctificata sit: quia ingressa est in eam arca Domini.
2CH 8:12 Tunc obtulit Salomon holocausta Domino super altare Domini, quod exstruxerat ante porticum,
2CH 8:13 ut per singulos dies offerretur in eo juxta præceptum Moysi in sabbatis et in calendis, et in festis diebus, ter per annum, id est, in solemnitate azymorum, et in solemnitatem hebdomadarum, et in solemnitate tabernaculorum.
2CH 8:14 Et constituit juxta dispositionem David patris sui officia sacerdotum in ministeriis suis, et Levitas in ordine suo, ut laudarent et ministrarent coram sacerdotibus juxta ritum uniuscujusque diei, et janitores in divisionibus suis per portam et portam: sic enim præceperat David homo Dei.
2CH 8:15 Nec prætergressi sunt de mandatis regis tam sacerdotes quam Levitæ, ex omnibus quæ præceperat, et in custodiis thesaurorum.
2CH 8:16 Omnes impensas præparatas habuit Salomon ex eo die quo fundavit domum Domini usque in diem quo perfecit eam.
2CH 8:17 Tunc abiit Salomon in Asiongaber, et in Ailath ad oram maris Rubri, quæ est in terra Edom.
2CH 8:18 Misit autem ei Hiram per manus servorum suorum naves, et nautas gnaros maris, et abierunt cum servis Salomonis in Ophir, tuleruntque inde quadringenta quinquaginta talenta auri, et attulerunt ad regem Salomonem.
2CH 9:1 Regina quoque Saba, cum audisset famam Salomonis, venit ut tentaret eum in ænigmatibus in Jerusalem, cum magnis opibus et camelis, qui portabant aromata, et auri plurimum, gemmasque pretiosas. Cumque venisset ad Salomonem, locuta est ei quæcumque erant in corde suo.
2CH 9:2 Et exposuit ei Salomon omnia quæ proposuerat: nec quidquam fuit, quod non perspicuum ei fecerit.
2CH 9:3 Quæ postquam vidit, sapientiam scilicet Salomonis, et domum quam ædificaverat,
2CH 9:4 necnon et cibaria mensæ ejus, et habitacula servorum, et officia ministrorum ejus, et vestimenta eorum, pincernas quoque et vestes eorum, et victimas quas immolabat in domo Domini: non erat præ stupore ultra in ea spiritus.
2CH 9:5 Dixitque ad regem: Verus est sermo quem audieram in terra mea de virtutibus et sapientia tua.
2CH 9:6 Non credebam narrantibus donec ipsa venissem, et vidissent oculi mei, et probassem vix medietatem sapientiæ tuæ mihi fuisse narratam: vicisti famam virtutibus tuis.
2CH 9:7 Beati viri tui, et beati servi tui, qui assistunt coram te omni tempore, et audiunt sapientiam tuam.
2CH 9:8 Sit Dominus Deus tuus benedictus, qui voluit te ordinare super thronum suum, regem Domini Dei tui. Quia diligit Deus Israël, et vult servare eum in æternum, idcirco posuit te super eum regem ut facias judicia atque justitiam.
2CH 9:9 Dedit autem regi centum viginti talenta auri, et aromata multa nimis, et gemmas pretiosissimas: non fuerunt aromata talia, ut hæc quæ dedit regina Saba regi Salomoni.
2CH 9:10 Sed et servi Hiram cum servis Salomonis attulerunt aurum de Ophir, et ligna thyina, et gemmas pretiosissimas:
2CH 9:11 de quibus fecit rex, de lignis scilicet thyinis, gradus in domo Domini, et in domo regia, citharas quoque, et psalteria cantoribus: numquam visa sunt in terra Juda ligna talia.
2CH 9:12 Rex autem Salomon dedit reginæ Saba cuncta quæ voluit, et quæ postulavit, et multo plura quam attulerat ad eum: quæ reversa abiit in terram suam cum servis suis.
2CH 9:13 Erat autem pondus auri quod afferebatur Salomoni per singulos annos, sexcenta sexaginta sex talenta auri,
2CH 9:14 excepta ea summa quam legati diversarum gentium et negotiatores afferre consueverant, omnesque reges Arabiæ, et satrapæ terrarum, qui comportabant aurum et argentum Salomoni.
2CH 9:15 Fecit igitur rex Salomon ducentas hastas aureas de summa sexcentorum aureorum, qui in singulis hastis expendebantur:
2CH 9:16 trecenta quoque scuta aurea trecentorum aureorum, quibus tegebantur singula scuta: posuitque ea rex in armentario, quod erat consitum nemore.
2CH 9:17 Fecit quoque rex solium eburneum grande, et vestivit illud auro mundissimo.
2CH 9:18 Sex quoque gradus, quibus ascendebatur ad solium, et scabellum aureum, et brachiola duo altrinsecus, et duos leones stantes juxta brachiola,
2CH 9:19 sed et alios duodecim leunculos stantes super sex gradus ex utraque parte: non fuit tale solium in universis regnis.
2CH 9:20 Omnia quoque vasa convivii regis erant aurea, et vasa domus saltus Libani ex auro purissimo. Argentum enim in diebus illis pro nihilo reputabatur.
2CH 9:21 Siquidem naves regis ibant in Tharsis cum servis Hiram, semel in annis tribus: et deferebant inde aurum, et argentum, et ebur, et simias, et pavos.
2CH 9:22 Magnificatus est igitur Salomon super omnes reges terræ præ divitiis et gloria.
2CH 9:23 Omnesque reges terrarum desiderabant videre faciem Salomonis, ut audirent sapientiam quam dederat Deus in corde ejus:
2CH 9:24 et deferebant ei munera, vasa argentea et aurea, et vestes, et arma, et aromata, equos, et mulos, per singulos annos.
2CH 9:25 Habuit quoque Salomon quadraginta millia equorum in stabulis, et curruum equitumque duodecim millia: constituitque eos in urbibus quadrigarum, et ubi erat rex in Jerusalem.
2CH 9:26 Exercuit etiam potestatem super cunctos reges a flumine Euphrate usque ad terram Philisthinorum, et usque ad terminos Ægypti.
2CH 9:27 Tantamque copiam præbuit argenti in Jerusalem quasi lapidum: et cedrorum tantam multitudinem velut sycomororum quæ gignuntur in campestribus.
2CH 9:28 Adducebantur autem ei equi de Ægypto, cunctisque regionibus.
2CH 9:29 Reliqua autem operum Salomonis priorum et novissimorum scripta sunt in verbis Nathan prophetæ, et in libris Ahiæ Silonitis, in visione quoque Addo videntis contra Jeroboam filium Nabat.
2CH 9:30 Regnavit autem Salomon in Jerusalem super omnem Israël quadraginta annis.
2CH 9:31 Dormivitque cum patribus suis, et sepelierunt eum in civitate David: regnavitque Roboam filius ejus pro eo.
2CH 10:1 Profectus est autem Roboam in Sichem: illuc enim cunctus Israël convenerat ut constituerent eum regem.
2CH 10:2 Quod cum audisset Jeroboam filius Nabat, qui erat in Ægypto (fugerat quippe illuc ante Salomonem), statim reversus est.
2CH 10:3 Vocaveruntque eum, et venit cum universo Israël: et locuti sunt ad Roboam, dicentes:
2CH 10:4 Pater tuus durissimo jugo nos pressit: tu leviora impera patre tuo, qui nobis imposuit gravem servitutem, et paululum de onere subleva, ut serviamus tibi.
2CH 10:5 Qui ait: Post tres dies revertimini ad me. Cumque abiisset populus,
2CH 10:6 iniit consilium cum senibus qui steterant coram patre ejus Salomone dum adhuc viveret, dicens: Quid datis consilii ut respondeam populo?
2CH 10:7 Qui dixerunt ei: Si placueris populo huic, et leniveris eos verbis clementibus, servient tibi omni tempore.
2CH 10:8 At ille reliquit consilium senum, et cum juvenibus tractare cœpit, qui cum eo nutriti fuerant, et erant in comitatu illius.
2CH 10:9 Dixitque ad eos: Quid vobis videtur? vel respondere quid debeo populo huic, qui dixit mihi: Subleva jugum quod imposuit nobis pater tuus?
2CH 10:10 At illi responderunt ut juvenes, et nutriti cum eo in deliciis, atque dixerunt: Sic loqueris populo qui dixit tibi: Pater tuus aggravavit jugum nostrum, tu subleva: et sic respondebis ei: Minimus digitus meus grossior est lumbis patris mei.
2CH 10:11 Pater meus imposuit vobis grave jugum, et ego majus pondus apponam; pater meus cecidit vos flagellis, ego vero cædam vos scorpionibus.
2CH 10:12 Venit ergo Jeroboam et universus populus ad Roboam die tertio, sicut præceperat eis.
2CH 10:13 Responditque rex dura, derelicto consilio seniorum:
2CH 10:14 locutusque est juxta juvenum voluntatem: Pater meus grave vobis imposuit jugum, quod ego gravius faciam; pater meus cecidit vos flagellis, ego vero cædam vos scorpionibus.
2CH 10:15 Et non acquievit populi precibus: erat enim voluntatis Dei ut compleretur sermo ejus quem locutus fuerat per manum Ahiæ Silonitis ad Jeroboam filium Nabat.
2CH 10:16 Populus autem universus rege duriora dicente, sic locutus est ad eum: Non est nobis pars in David, neque hæreditas in filio Isai. Revertere in tabernacula tua, Israël; tu autem pasce domum tuam David. Et abiit Israël in tabernacula sua.
2CH 10:17 Super filios autem Israël qui habitabant in civitatibus Juda, regnavit Roboam.
2CH 10:18 Misitque rex Roboam Aduram, qui præerat tributis, et lapidaverunt eum filii Israël, et mortuus est: porro rex Roboam currum festinavit ascendere, et fugit in Jerusalem.
2CH 10:19 Recessitque Israël a domo David, usque ad diem hanc.
2CH 11:1 Venit autem Roboam in Jerusalem, et convocavit universam domum Juda et Benjamin, centum octoginta millia electorum atque bellantium, ut dimicaret contra Israël, et converteret ad se regnum suum.
2CH 11:2 Factusque est sermo Domini ad Semeiam hominem Dei, dicens:
2CH 11:3 Loquere ad Roboam filium Salomonis regem Juda, et ad universum Israël, qui est in Juda et Benjamin:
2CH 11:4 Hæc dicit Dominus: Non ascendetis, neque pugnabitis contra fratres vestros: revertatur unusquisque in domum suam, quia mea hoc gestum est voluntate. Qui cum audissent sermonem Domini, reversi sunt, nec perrexerunt contra Jeroboam.
2CH 11:5 Habitavit autem Roboam in Jerusalem, et ædificavit civitates muratas in Juda.
2CH 11:6 Exstruxitque Bethlehem, et Etam, et Thecue,
2CH 11:7 Bethsur quoque, et Socho, et Odollam,
2CH 11:8 necnon et Geth, et Maresa, et Ziph,
2CH 11:9 sed et Aduram, et Lachis, et Azeca,
2CH 11:10 Saraa quoque, et Ajalon, et Hebron, quæ erant in Juda et Benjamin, civitates munitissimas.
2CH 11:11 Cumque clausisset eas muris, posuit in eis principes, ciborumque horrea, hoc est, olei, et vini.
2CH 11:12 Sed et in singulis urbibus fecit armamentarium scutorum et hastarum, firmavitque eas summa diligentia, et imperavit super Judam et Benjamin.
2CH 11:13 Sacerdotes autem et Levitæ qui erant in universo Israël, venerunt ad eum de cunctis sedibus suis,
2CH 11:14 relinquentes suburbana et possessiones suas, et transeuntes ad Judam et Jerusalem: eo quod abjecisset eos Jeroboam et posteri ejus, ne sacerdotio Domini fungerentur.
2CH 11:15 Qui constituit sibi sacerdotes excelsorum, et dæmoniorum, vitulorumque quos fecerat.
2CH 11:16 Sed et de cunctis tribubus Israël, quicumque dederant cor suum ut quærerent Dominum Deum Israël, venerunt in Jerusalem ad immolandum victimas suas coram Domino Deo patrum suorum.
2CH 11:17 Et roboraverunt regnum Juda, et confirmaverunt Roboam filium Salomonis per tres annos: ambulaverunt enim in viis David et Salomonis, annis tantum tribus.
2CH 11:18 Duxit autem Roboam uxorem Mahalath filiam Jerimoth filii David: Abihail quoque filiam Eliab filii Isai,
2CH 11:19 quæ peperit ei filios Jehus, et Somoriam, et Zoom.
2CH 11:20 Post hanc quoque accepit Maacha filiam Absalom, quæ peperit ei Abia, et Ethai, et Ziza, et Salomith.
2CH 11:21 Amavit autem Roboam Maacha filiam Absalom super omnes uxores suas et concubinas: nam uxores decem et octo duxerat, concubinas autem sexaginta: et genuit viginti octo filios, et sexaginta filias.
2CH 11:22 Constituit vero in capite Abiam filium Maacha ducem super omnes fratres suos: ipsum enim regem facere cogitabat,
2CH 11:23 quia sapientior fuit, et potentior super omnes filios ejus, et in cunctis finibus Juda et Benjamin, et in universis civitatibus muratis: præbuitque eis escas plurimas, et multas petivit uxores.
2CH 12:1 Cumque roboratum fuisset regnum Roboam et confortatum, dereliquit legem Domini, et omnis Israël cum eo.
2CH 12:2 Anno autem quinto regni Roboam, ascendit Sesac rex Ægypti in Jerusalem (quia peccaverant Domino)
2CH 12:3 cum mille ducentis curribus, et sexaginta millibus equitum: nec erat numerus vulgi quod venerat cum eo ex Ægypto, Libyes scilicet, et Troglodytæ, et Æthiopes.
2CH 12:4 Cepitque civitates munitissimas in Juda, et venit usque in Jerusalem.
2CH 12:5 Semeias autem propheta ingressus est ad Roboam, et principes Juda qui congregati fuerant in Jerusalem, fugientes Sesac: dixitque ad eos: Hæc dicit Dominus: Vos reliquistis me, et ego reliqui vos in manu Sesac.
2CH 12:6 Consternatique principes Israël et rex, dixerunt: Justus est Dominus.
2CH 12:7 Cumque vidisset Dominus quod humiliati essent, factus est sermo Domini ad Semeiam, dicens: Quia humiliati sunt, non disperdam eos, daboque eis pauxillum auxilii, et non stillabit furor meus super Jerusalem per manum Sesac.
2CH 12:8 Verumtamen servient ei, ut sciant distantiam servitutis meæ, et servitutis regni terrarum.
2CH 12:9 Recessit itaque Sesac rex Ægypti ab Jerusalem, sublatis thesauris domus Domini et domus regis: omniaque secum tulit, et clypeos aureos quos fecerat Salomon:
2CH 12:10 pro quibus fecit rex æneos, et tradidit illos principibus scutariorum, qui custodiebant vestibulum palatii.
2CH 12:11 Cumque introiret rex domum Domini, veniebant scutarii et tollebant eos, iterumque referebant eos ad armamentarium suum.
2CH 12:12 Verumtamen quia humiliati sunt, aversa est ab eis ira Domini, nec deleti sunt penitus: siquidem et in Juda inventa sunt opera bona.
2CH 12:13 Confortatus est ergo rex Roboam in Jerusalem, atque regnavit: quadraginta autem et unius anni erat cum regnare cœpisset, et decem et septem annis regnavit in Jerusalem, urbe quam elegit Dominus ut confirmaret nomen suum ibi, de cunctis tribubus Israël: nomen autem matris ejus Naama Ammanitis.
2CH 12:14 Fecit autem malum, et non præparavit cor suum ut quæreret Dominum.
2CH 12:15 Opera vero Roboam prima et novissima scripta sunt in libris Semeiæ prophetæ, et Addo videntis, et diligenter exposita: pugnaveruntque adversum se Roboam et Jeroboam cunctis diebus.
2CH 12:16 Et dormivit Roboam cum patribus suis, sepultusque est in civitate David: et regnavit Abia filius ejus pro eo.
2CH 13:1 Anno octavodecimo regis Jeroboam, regnavit Abia super Judam.
2CH 13:2 Tribus annis regnavit in Jerusalem, nomenque matris ejus Michaia filia Uriel de Gabaa: et erat bellum inter Abiam et Jeroboam.
2CH 13:3 Cumque iniisset Abia certamen, et haberet bellicosissimos viros, et electorum quadringenta millia: Jeroboam instruxit econtra aciem octingenta millia virorum, qui et ipsi electi erant, et ad bella fortissimi.
2CH 13:4 Stetit ergo Abia super montem Semeron, qui erat in Ephraim, et ait: Audi, Jeroboam, et omnis Israël.
2CH 13:5 Num ignoratis quod Dominus Deus Israël dederit regnum David super Israël in sempiternum, ipsi et filiis ejus in pactum salis?
2CH 13:6 Et surrexit Jeroboam filius Nabat, servus Salomonis filii David, et rebellavit contra dominum suum.
2CH 13:7 Congregatique sunt ad eum viri vanissimi, et filii Belial, et prævaluerunt contra Roboam filium Salomonis: porro Roboam erat rudis, et corde pavido, nec potuit resistere eis.
2CH 13:8 Nunc ergo vos dicitis quod resistere possitis regno Domini, quod possidet per filios David, habetisque grandem populi multitudinem, atque vitulos aureos quos fecit vobis Jeroboam in deos.
2CH 13:9 Et ejecistis sacerdotes Domini, filios Aaron, atque Levitas, et fecistis vobis sacerdotes sicut omnes populi terrarum: quicumque venerit, et initiaverit manum suam in tauro de bobus, et in arietibus septem, fit sacerdos eorum qui non sunt dii.
2CH 13:10 Noster autem Dominus, Deus est, quem non relinquimus, sacerdotesque ministrant Domino, de filiis Aaron, et Levitæ sunt in ordine suo:
2CH 13:11 holocausta quoque offerunt Domino per singulos dies mane et vespere, et thymiama juxta legis præcepta confectum, et proponuntur panes in mensa mundissima, estque apud nos candelabrum aureum, et lucernæ ejus, ut accendantur semper ad vesperam: nos quippe custodimus præcepta Domini Dei nostri, quem vos reliquistis.
2CH 13:12 Ergo in exercitu nostro dux Deus est, et sacerdotes ejus, qui clangunt tubis, et resonant contra vos: filii Israël, nolite pugnare contra Dominum Deum patrum vestrorum, quia non vobis expedit.
2CH 13:13 Hæc illo loquente, Jeroboam retro moliebatur insidias. Cumque ex adverso hostium staret, ignorantem Judam suo ambiebat exercitu.
2CH 13:14 Respiciensque Judas, vidit instare bellum ex adverso et post tergum, et clamavit ad Dominum, ac sacerdotes tubis canere cœperunt.
2CH 13:15 Omnesque viri Juda vociferati sunt: et ecce illis clamantibus, perterruit Deus Jeroboam, et omnem Israël qui stabat ex adverso Abia et Juda.
2CH 13:16 Fugeruntque filii Israël Judam, et tradidit eos Deus in manu eorum.
2CH 13:17 Percussit ergo eos Abia et populus ejus plaga magna: et corruerunt vulnerati ex Israël quingenta millia virorum fortium.
2CH 13:18 Humiliatique sunt filii Israël in tempore illo, et vehementissime confortati filii Juda, eo quod sperassent in Domino Deo patrum suorum.
2CH 13:19 Persecutus est autem Abia fugientem Jeroboam, et cepit civitates ejus, Bethel et filias ejus, et Jesana cum filiabus suis, Ephron quoque et filias ejus:
2CH 13:20 nec valuit ultra resistere Jeroboam in diebus Abia: quem percussit Dominus, et mortuus est.
2CH 13:21 Igitur Abia, confortato imperio suo, accepit uxores quatuordecim: procreavitque viginti duos filios, et sedecim filias.
2CH 13:22 Reliqua autem sermonum Abia, viarumque et operum ejus, scripta sunt diligentissime in libro Addo prophetæ.
2CH 14:1 Dormivit autem Abia cum patribus suis, et sepelierunt eum in civitate David: regnavitque Asa filius ejus pro eo, in cujus diebus quievit terra annis decem.
2CH 14:2 Fecit autem Asa quod bonum et placitum erat in conspectu Dei sui, et subvertit altaria peregrini cultus, et excelsa.
2CH 14:3 Et confregit statuas, lucosque succidit:
2CH 14:4 et præcepit Judæ ut quæreret Dominum Deum patrum suorum, et faceret legem, et universa mandata:
2CH 14:5 et abstulit de cunctis urbibus Juda aras et fana, et regnavit in pace.
2CH 14:6 Ædificavit quoque urbes munitas in Juda, quia quietus erat, et nulla temporibus ejus bella surrexerant, pacem Domino largiente.
2CH 14:7 Dixit autem Judæ: Ædificemus civitates istas, et vallemus muris, et roboremus turribus, et portis, et seris, donec a bellis quieta sunt omnia, eo quod quæsierimus Dominum Deum patrum nostrorum, et dederit nobis pacem per gyrum. Ædificaverunt igitur, et nullum in exstruendo impedimentum fuit.
2CH 14:8 Habuit autem Asa in exercitu suo portantium scuta et hastas de Juda trecenta millia, de Benjamin vero scutariorum et sagittariorum ducenta octoginta millia: omnes isti viri fortissimi.
2CH 14:9 Egressus est autem contra eos Zara Æthiops cum exercitu suo, decies centena millia, et curribus trecentis: et venit usque Maresa.
2CH 14:10 Porro Asa perrexit obviam ei, et instruxit aciem ad bellum in valle Sephata, quæ est juxta Maresa:
2CH 14:11 et invocavit Dominum Deum, et ait: Domine, non est apud te ulla distantia, utrum in paucis auxilieris, an in pluribus. Adjuva nos, Domine Deus noster: in te enim, et in tuo nomine habentes fiduciam, venimus contra hanc multitudinem. Domine, Deus noster tu es: non prævaleat contra te homo.
2CH 14:12 Exterruit itaque Dominus Æthiopes coram Asa et Juda: fugeruntque Æthiopes.
2CH 14:13 Et persecutus est eos Asa, et populus qui cum eo erat, usque Gerara: et ruerunt Æthiopes usque ad internecionem, quia Domino cædente contriti sunt, et exercitu illius præliante. Tulerunt ergo spolia multa,
2CH 14:14 et percusserunt civitates omnes per circuitum Geraræ: grandis quippe cunctos terror invaserat: et diripuerunt urbes, et multam prædam asportaverunt.
2CH 14:15 Sed et caulas ovium destruentes, tulerunt pecorum infinitam multitudinem, et camelorum: reversique sunt in Jerusalem.
2CH 15:1 Azarias autem filius Oded, facto in se spiritu Dei,
2CH 15:2 egressus est in occursum Asa, et dixit ei: Audite me, Asa, et omnis Juda et Benjamin: Dominus vobiscum, quia fuistis cum eo. Si quæsieritis eum, invenietis: si autem dereliqueritis eum, derelinquet vos.
2CH 15:3 Transibant autem multi dies in Israël absque Deo vero, et absque sacerdote doctore, et absque lege.
2CH 15:4 Cumque reversi fuerint in angustia sua ad Dominum Deum Israël, et quæsierint eum, reperient eum.
2CH 15:5 In tempore illo, non erit pax egredienti et ingredienti, sed terrores undique in cunctis habitatoribus terrarum:
2CH 15:6 pugnavit enim gens contra gentem, et civitas contra civitatem, quia Dominus conturbabit eos in omni angustia.
2CH 15:7 Vos ergo confortamini, et non dissolvantur manus vestræ: erit enim merces operi vestro.
2CH 15:8 Quod cum audisset Asa, verba scilicet, et prophetiam Azariæ filii Oded prophetæ, confortatus est, et abstulit idola de omni terra Juda et de Benjamin, et ex urbibus quas ceperat, montis Ephraim: et dedicavit altare Domini quod erat ante porticum Domini.
2CH 15:9 Congregavitque universum Judam et Benjamin, et advenas cum eis de Ephraim, et de Manasse, et de Simeon: plures enim ad eum confugerant ex Israël, videntes quod Dominus Deus illius esset cum eo.
2CH 15:10 Cumque venissent in Jerusalem mense tertio, anno decimoquinto regni Asa,
2CH 15:11 immolaverunt Domino in die illa de manubiis et præda quam adduxerant, boves septingentos, et arietes septem millia.
2CH 15:12 Et intravit ex more ad corroborandum fœdus ut quærerent Dominum Deum patrum suorum in toto corde, et in tota anima sua.
2CH 15:13 Si quis autem, inquit, non quæsierit Dominum Deum Israël, moriatur, a minimo usque ad maximum, a viro usque ad mulierem.
2CH 15:14 Juraveruntque Domino voce magna in jubilo, et in clangore tubæ, et in sonitu buccinarum,
2CH 15:15 omnes qui erant in Juda, cum execratione: in omni enim corde suo juraverunt, et in tota voluntate quæsierunt eum, et invenerunt: præstititque eis Dominus requiem per circuitum.
2CH 15:16 Sed et Maacham matrem Asa regis ex augusto deposuit imperio, eo quod fecisset in luco simulacrum Priapi: quod omne contrivit, et in frustra comminuens combussit in torrente Cedron.
2CH 15:17 Excelsa autem derelicta sunt in Israël: attamen cor Asa erat perfectum cunctis diebus ejus,
2CH 15:18 eaque quæ voverat pater suus, et ipse, intulit in domum Domini, argentum, et aurum, vasorumque diversam supellectilem.
2CH 15:19 Bellum vero non fuit usque ad trigesimum quintum annum regni Asa.
2CH 16:1 Anno autem trigesimo sexto regni ejus, ascendit Baasa rex Israël in Judam, et muro circumdabat Rama, ut nullus tute posset egredi et ingredi de regno Asa.
2CH 16:2 Protulit ergo Asa argentum et aurum de thesauris domus Domini, et de thesauris regis, misitque ad Benadad regem Syriæ, qui habitabat in Damasco, dicens:
2CH 16:3 Fœdus inter me et te est; pater quoque meus et pater tuus habuere concordiam: quam ob rem misi tibi argentum et aurum, ut rupto fœdere quod habes cum Baasa rege Israël, facias eum a me recedere.
2CH 16:4 Quo comperto, Benadad misit principes exercituum suorum ad urbes Israël: qui percusserunt Ahion, et Dan, et Abelmaim, et universas urbes Nephthali muratas.
2CH 16:5 Quod cum audisset Baasa, desiit ædificare Rama, et intermisit opus suum.
2CH 16:6 Porro Asa rex assumpsit universum Judam, et tulerunt lapides de Rama, et ligna quæ ædificationi præparaverat Baasa, ædificavitque ex eis Gabaa et Maspha.
2CH 16:7 In tempore illo venit Hanani propheta ad Asa regem Juda, et dixit ei: Quia habuisti fiduciam in rege Syriæ, et non in Domino Deo tuo, idcirco evasit Syriæ regis exercitus de manu tua.
2CH 16:8 Nonne Æthiopes et Libyes multo plures erant quadrigis, et equitibus, et multitudine nimia, quos cum Domino credidisses, tradidit in manu tua?
2CH 16:9 Oculi enim Domini contemplantur universam terram, et præbent fortitudinem his qui corde perfecto credunt in eum. Stulte igitur egisti, et propter hoc ex præsenti tempore adversum te bella consurgent.
2CH 16:10 Iratusque Asa adversus videntem, jussit eum mitti in nervum: valde quippe super hoc fuerat indignatus: et interfecit de populo in tempore illo plurimos.
2CH 16:11 Opera autem Asa prima et novissima scripta sunt in libro regum Juda et Israël.
2CH 16:12 Ægrotavit etiam Asa anno trigesimo nono regni sui, dolore pedum vehementissimo, et nec in infirmitate sua quæsivit Dominum, sed magis in medicorum arte confisus est.
2CH 16:13 Dormivitque cum patribus suis, et mortuus est anno quadragesimo primo regni sui.
2CH 16:14 Et sepelierunt eum in sepulchro suo quod foderat sibi in civitate David: posueruntque eum super lectum suum plenum aromatibus et unguentibus meretriciis, quæ erant pigmentariorum arte confecta, et combusserunt super eum ambitione nimia.
2CH 17:1 Regnavit autem Josaphat filius ejus pro eo, et invaluit contra Israël.
2CH 17:2 Constituitque militum numeros in cunctis urbibus Juda quæ erant vallatæ muris. Præsidiaque disposuit in terra Juda, et in civitatibus Ephraim quas ceperat Asa pater ejus.
2CH 17:3 Et fuit Dominus cum Josaphat, quia ambulavit in viis David patris sui primis: et non speravit in Baalim,
2CH 17:4 sed in Deo patris sui: et perrexit in præceptis illius, et non juxta peccata Israël.
2CH 17:5 Confirmavitque Dominus regnum in manu ejus, et dedit omnis Juda munera Josaphat: factæque sunt ei infinitæ divitiæ, et multa gloria.
2CH 17:6 Cumque sumpsisset cor ejus audaciam propter vias Domini, etiam excelsa et lucos de Juda abstulit.
2CH 17:7 Tertio autem anno regni sui misit de principibus suis Benhail, et Obdiam, et Zachariam, et Nathanaël, et Michæam, ut docerent in civitatibus Juda:
2CH 17:8 et cum eis Levitas Semeiam, et Nathaniam, et Zabadiam, Asaël quoque, et Semiramoth, et Jonathan, Adoniamque et Thobiam, et Thobadoniam Levitas, et cum eis Elisama, et Joran sacerdotes:
2CH 17:9 docebantque populum in Juda, habentes librum legis Domini, et circuibant cunctas urbes Juda, atque erudiebant populum.
2CH 17:10 Itaque factus est pavor Domini super omnia regna terrarum quæ erant per gyrum Juda, nec audebant bellare contra Josaphat.
2CH 17:11 Sed et Philisthæi Josaphat munera deferebant, et vectigal argenti: Arabes quoque adducebant pecora, arietum septem millia septingenta, et hircorum totidem.
2CH 17:12 Crevit ergo Josaphat, et magnificatus est usque in sublime: atque ædificavit in Juda domos ad instar turrium, urbesque muratas.
2CH 17:13 Et multa opera paravit in urbibus Juda: viri quoque bellatores et robusti erant in Jerusalem,
2CH 17:14 quorum iste numerus per domos atque familias singulorum: in Juda principes exercitus, Ednas dux, et cum eo robustissimi viri trecenta millia.
2CH 17:15 Post hunc Johanan princeps, et cum eo ducenta octoginta millia.
2CH 17:16 Post istum quoque Amasias filius Zechri, consecratus Domino, et cum eo ducenta millia virorum fortium.
2CH 17:17 Hunc sequebatur robustus ad prælia Eliada, et cum eo tenentium arcum et clypeum ducenta millia.
2CH 17:18 Post istum etiam Jozabad, et cum eo centum octoginta millia expeditorum militum.
2CH 17:19 Hi omnes erant ad manum regis, exceptis aliis quos posuerat in urbibus muratis in universo Juda.
2CH 18:1 Fuit ergo Josaphat dives et inclytus multum, et affinitate conjunctus est Achab.
2CH 18:2 Descenditque post annos ad eum in Samariam: ad cujus adventum mactavit Achab arietes et boves plurimos, ipsi, et populo qui venerat cum eo: persuasitque illi ut ascenderet in Ramoth Galaad.
2CH 18:3 Dixitque Achab rex Israël ad Josaphat regem Juda: Veni mecum in Ramoth Galaad. Cui ille respondit: Ut ego, et tu: sicut populus tuus, sic et populus meus: tecumque erimus in bello.
2CH 18:4 Dixitque Josaphat ad regem Israël: Consule, obsecro, impræsentiarum sermonem Domini.
2CH 18:5 Congregavit igitur rex Israël prophetarum quadringentos viros, et dixit ad eos: In Ramoth Galaad ad bellandum ire debemus, an quiescere? At illi: Ascende, inquiunt, et tradet Deus in manu regis.
2CH 18:6 Dixitque Josaphat: Numquid non est hic prophetes Domini, ut ab illo etiam requiramus?
2CH 18:7 Et ait rex Israël ad Josaphat: Est vir unus a quo possumus quærere Domini voluntatem: sed ego odi eum, quia non prophetat mihi bonum, sed malum omni tempore: est autem Michæas filius Jemla. Dixitque Josaphat: Ne loquaris, rex, hoc modo.
2CH 18:8 Vocavit ergo rex Israël unum de eunuchis, et dixit ei: Voca cito Michæam filium Jemla.
2CH 18:9 Porro rex Israël, et Josaphat rex Juda, uterque sedebant in solio suo, vestiti cultu regio: sedebant autem in area juxta portam Samariæ, omnesque prophetæ vaticinabantur coram eis.
2CH 18:10 Sedecias vero filius Chanaana fecit sibi cornua ferrea, et ait: Hæc dicit Dominus: His ventilabis Syriam, donec conteras eam.
2CH 18:11 Omnesque prophetæ similiter prophetabant, atque dicebant: Ascende in Ramoth Galaad, et prosperaberis, et tradet eos Dominus in manu regis.
2CH 18:12 Nuntius autem qui ierat ad vocandum Michæam, ait illi: En verba omnium prophetarum uno ore bona regi annuntiant: quæso ergo te ut et sermo tuus ab eis non dissentiat, loquarisque prospera.
2CH 18:13 Cui respondit Michæas: Vivit Dominus, quia quodcumque dixerit mihi Deus meus, hoc loquar.
2CH 18:14 Venit ergo ad regem. Cui rex ait: Michæa, ire debemus in Ramoth Galaad ad bellandum, an quiescere? Cui ille respondit: Ascendite: cuncta enim prospera evenient, et tradentur hostes in manus vestras.
2CH 18:15 Dixitque rex: Iterum atque iterum te adjuro, ut mihi non loquaris, nisi quod verum est in nomine Domini.
2CH 18:16 At ille ait: Vidi universum Israël dispersum in montibus, sicut oves absque pastore: et dixit Dominus: Non habent isti dominos: revertatur unusquisque in domum suam in pace.
2CH 18:17 Et ait rex Israël ad Josaphat: Nonne dixi tibi quod non prophetaret iste mihi quidquam boni, sed ea quæ mala sunt?
2CH 18:18 At ille: Idcirco, ait, audite verbum Domini: vidi Dominum sedentem in solio suo, et omnem exercitum cæli assistentem ei a dextris et a sinistris.
2CH 18:19 Et dixit Dominus: Quis decipiet Achab regem Israël ut ascendat et corruat in Ramoth Galaad? Cumque diceret unus hoc modo, et alter alio,
2CH 18:20 processit spiritus, et stetit coram Domino, et ait: Ego decipiam eum. Cui Dominus: In quo, inquit, decipies?
2CH 18:21 At ille respondit: Egrediar, et ero spiritus mendax in ore omnium prophetarum ejus. Dixitque Dominus: Decipies, et prævalebis: egredere, et fac ita.
2CH 18:22 Nunc igitur, ecce Dominus dedit spiritum mendacii in ore omnium prophetarum tuorum, et Dominus locutus est de te mala.
2CH 18:23 Accessit autem Sedecias filius Chanaana, et percussit Michææ maxillam, et ait: Per quam viam transivit spiritus Domini a me, ut loqueretur tibi?
2CH 18:24 Dixitque Michæas: Tu ipse videbis in die illo, quando ingressus fueris cubiculum de cubiculo ut abscondaris.
2CH 18:25 Præcepit autem rex Israël, dicens: Tollite Michæam, et ducite eum ad Amon principem civitatis, et ad Joas filium Amelech.
2CH 18:26 Et dicetis: Hæc dicit rex: Mittite hunc in carcerem, et date ei panis modicum, et aquæ pauxillum, donec revertar in pace.
2CH 18:27 Dixitque Michæas: Si reversus fueris in pace, non est locutus Dominus in me. Et ait: Audite, omnes populi.
2CH 18:28 Igitur ascenderunt rex Israël et Josaphat rex Juda in Ramoth Galaad.
2CH 18:29 Dixitque rex Israël ad Josaphat: Mutabo habitum, et sic ad pugnam vadam: tu autem induere vestibus tuis. Mutatoque rex Israël habitu, venit ad bellum.
2CH 18:30 Rex autem Syriæ præceperat ducibus equitatus sui, dicens: Ne pugnetis contra minimum aut contra maximum, nisi contra solum regem Israël.
2CH 18:31 Itaque cum vidissent principes equitatus Josaphat, dixerunt: Rex Israël est iste. Et circumdederunt eum dimicantes: at ille clamavit ad Dominum, et auxiliatus est ei, atque avertit eos ab illo.
2CH 18:32 Cum enim vidissent duces equitatus quod non esset rex Israël, reliquerunt eum.
2CH 18:33 Accidit autem ut unus e populo sagittam in incertum jaceret, et percuteret regem Israël inter cervicem et scapulas. At ille aurigæ suo ait: Converte manum tuam, et educ me de acie, quia vulneratus sum.
2CH 18:34 Et finita est pugna in die illo: porro rex Israël stabat in curru suo contra Syros usque ad vesperam, et mortuus est occidente sole.
2CH 19:1 Reversus est autem Josaphat rex Juda in domum suam pacifice in Jerusalem.
2CH 19:2 Cui occurrit Jehu filius Henani videns, et ait ad eum: Impio præbes auxilium, et his qui oderunt Dominum amicitia jungeris, et idcirco iram quidem Domini merebaris:
2CH 19:3 sed bona opera inventa sunt in te, eo quod abstuleris lucos de terra Juda, et præparaveris cor tuum ut requireres Dominum Deum patrum tuorum.
2CH 19:4 Habitavit ergo Josaphat in Jerusalem, rursumque egressus est ad populum de Bersabee usque ad montem Ephraim, et revocavit eos ad Dominum Deum patrum suorum.
2CH 19:5 Constituitque judices terræ in cunctis civitatibus Juda munitis per singula loca,
2CH 19:6 et præcipiens judicibus: Videte, ait, quid faciatis: non enim hominis exercetis judicium, sed Domini: et quodcumque judicaveritis, in vos redundabit.
2CH 19:7 Sit timor Domini vobiscum, et cum diligentia cuncta facite: non est enim apud Dominum Deum nostrum iniquitas, nec personarum acceptio, nec cupido munerum.
2CH 19:8 In Jerusalem quoque constituit Josaphat Levitas, et sacerdotes, et principes familiarum ex Israël, ut judicium et causam Domini judicarent habitatoribus ejus.
2CH 19:9 Præcepitque eis, dicens: Sic agetis in timore Domini fideliter et corde perfecto.
2CH 19:10 Omnem causam quæ venerit ad vos fratrum vestrorum, qui habitant in urbibus suis inter cognationem et cognationem, ubicumque quæstio est de lege, de mandato, de cæremoniis, de justificationibus: ostendite eis, ut non peccent in Dominum, et ne veniat ira super vos et super fratres vestros: sic ergo agentes non peccabitis.
2CH 19:11 Amarias autem sacerdos et pontifex vester in his quæ ad Deum pertinent, præsidebit: porro Zabadias filius Ismahel, qui est dux in domo Juda, super ea opera erit quæ ad regis officium pertinent: habetisque magistros Levitas coram vobis. Confortamini, et agite diligenter, et erit Dominus vobiscum in bonis.
2CH 20:1 Post hæc congregati sunt filii Moab et filii Ammon, et cum eis de Ammonitis, ad Josaphat, ut pugnarent contra eum.
2CH 20:2 Veneruntque nuntii, et indicaverunt Josaphat, dicentes: Venit contra te multitudo magna de his locis quæ trans mare sunt, et de Syria: et ecce consistunt in Asasonthamar, quæ est Engaddi.
2CH 20:3 Josaphat autem timore perterritus, totum se contulit ad rogandum Dominum, et prædicavit jejunium universo Juda.
2CH 20:4 Congregatusque est Judas ad deprecandum Dominum: sed et omnes de urbibus suis venerunt ad obsecrandum eum.
2CH 20:5 Cumque stetisset Josaphat in medio cœtu Juda et Jerusalem, in domo Domini ante atrium novum,
2CH 20:6 ait: Domine Deus patrum nostrorum, tu es Deus in cælo, et dominaris cunctis regnis gentium: in manu tua est fortitudo et potentia, nec quisquam tibi potest resistere.
2CH 20:7 Nonne tu, Deus noster, interfecisti omnes habitatores terræ hujus coram populo tuo Israël, et dedisti eam semini Abraham amici tui in sempiternum?
2CH 20:8 Habitaveruntque in ea, et exstruxerunt in illa sanctuarium nomini tuo, dicentes:
2CH 20:9 Si irruerint super nos mala, gladius judicii, pestilentia, et fames, stabimus coram domo hac in conspectu tuo, in qua invocatum est nomen tuum: et clamabimus ad te in tribulationibus nostris, et exaudies, salvosque facies.
2CH 20:10 Nunc igitur, ecce filii Ammon, et Moab, et mons Seir, per quos non concessisti Israël ut transirent quando egrediebantur de Ægypto, sed declinaverunt ab eis, et non interfecerunt illos,
2CH 20:11 e contrario agunt, et nituntur ejicere nos de possessione quam tradidisti nobis.
2CH 20:12 Deus noster, ergo non judicabis eos? in nobis quidem non est tanta fortitudo, ut possimus huic multitudini resistere, quæ irruit super nos. Sed cum ignoremus quid agere debeamus, hoc solum habemus residui, ut oculos nostros dirigamus ad te.
2CH 20:13 Omnis vero Juda stabat coram Domino cum parvulis, et uxoribus, et liberis suis.
2CH 20:14 Erat autem Jahaziel filius Zachariæ filii Banaiæ filii Jehiel filii Mathaniæ, Levites de filiis Asaph, super quem factus est spiritus Domini, in medio turbæ,
2CH 20:15 et ait: Attendite, omnis Juda, et qui habitatis Jerusalem, et tu, rex Josaphat: hæc dicit Dominus vobis: Nolite timere, nec paveatis hanc multitudinem: non est enim vestra pugna, sed Dei.
2CH 20:16 Cras descendetis contra eos: ascensuri enim sunt per clivum nomine Sis, et invenietis illos in summitate torrentis qui est contra solitudinem Jeruel.
2CH 20:17 Non eritis vos qui dimicabitis, sed tantummodo confidenter state, et videbitis auxilium Domini super vos, o Juda et Jerusalem: nolite timere, nec paveatis: cras egrediemini contra eos, et Dominus erit vobiscum.
2CH 20:18 Josaphat ergo, et Juda, et omnes habitatores Jerusalem ceciderunt proni in terram coram Domino, et adoraverunt eum.
2CH 20:19 Porro Levitæ de filiis Caath et de filiis Core laudabant Dominum Deum Israël voce magna in excelsum.
2CH 20:20 Cumque mane surrexissent, egressi sunt per desertum Thecue: profectisque eis, stans Josaphat in medio eorum, dixit: Audite me, viri Juda, et omnes habitatores Jerusalem: credite in Domino Deo vestro, et securi eritis: credite prophetis ejus, et cuncta evenient prospera.
2CH 20:21 Deditque consilium populo, et statuit cantores Domini ut laudarent eum in turmis suis, et antecederent exercitum, ac voce consona dicerent: Confitemini Domino quoniam in æternum misericordia ejus.
2CH 20:22 Cumque cœpissent laudes canere, vertit Dominus insidias eorum in semetipsos, filiorum scilicet Ammon, et Moab, et montis Seir, qui egressi fuerant ut pugnarent contra Judam: et percussi sunt.
2CH 20:23 Namque filii Ammon et Moab consurrexerunt adversum habitatores montis Seir, ut interficerent et delerent eos: cumque hoc opere perpetrassent, etiam in semetipsos versi, mutuis concidere vulneribus.
2CH 20:24 Porro Juda, cum venisset ad speculam quæ respicit solitudinem, vidit procul omnem late regionem plenam cadaveribus, nec superesse quemquam qui necem potuisset evadere.
2CH 20:25 Venit ergo Josaphat, et omnis populus cum eo, ad detrahenda spolia mortuorum: inveneruntque inter cadavera variam supellectilem, vestes quoque, et vasa pretiosissima, et diripuerunt ita ut omnia portare non possent, nec per tres dies spolia auferre præ prædæ magnitudine.
2CH 20:26 Die autem quarto congregati sunt in Valle benedictionis: etenim quoniam ibi benedixerant Domino, vocaverunt locum illum Vallis benedictionis usque in præsentem diem.
2CH 20:27 Reversusque est omnis vir Juda, et habitatores Jerusalem, et Josaphat ante eos, in Jerusalem cum lætitia magna, eo quod dedisset eis Dominus gaudium de inimicis suis.
2CH 20:28 Ingressique sunt in Jerusalem cum psalteriis, et citharis, et tubis in domum Domini.
2CH 20:29 Irruit autem pavor Domini super universa regna terrarum cum audissent quod pugnasset Dominus contra inimicos Israël.
2CH 20:30 Quievitque regnum Josaphat, et præbuit ei Deus pacem per circuitum.
2CH 20:31 Regnavit igitur Josaphat super Judam, et erat triginta quinque annorum cum regnare cœpisset: viginti autem et quinque annis regnavit in Jerusalem, et nomen matris ejus Azuba filia Selahi.
2CH 20:32 Et ambulavit in via patris suis Asa, nec declinavit ab ea, faciens quæ placita erant coram Domino.
2CH 20:33 Verumtamen excelsa non abstulit, et adhuc populus non direxerat cor suum ad Dominum Deum patrum suorum.
2CH 20:34 Reliqua autem gestorum Josaphat priorum et novissimorum scripta sunt in verbis Jehu filii Hanani, quæ digessit in libros regum Israël.
2CH 20:35 Post hæc iniit amicitias Josaphat rex Juda cum Ochozia rege Israël, cujus opera fuerunt impiissima.
2CH 20:36 Et particeps fuit ut facerent naves quæ irent in Tharsis: feceruntque classem in Asiongaber.
2CH 20:37 Prophetavit autem Eliezer filius Dodau de Maresa ad Josaphat, dicens: Quia habuisti fœdus cum Ochozia, percussit Dominus opera tua, contritæque sunt naves, nec potuerunt ire in Tharsis.
2CH 21:1 Dormivit autem Josaphat cum patribus suis, et sepultus est cum eis in civitate David: regnavitque Joram filius ejus pro eo.
2CH 21:2 Qui habuit fratres filios Josaphat, Azariam, et Jahiel, et Zachariam, et Azariam, et Michaël, et Saphatiam: omnes hi filii Josaphat regis Juda.
2CH 21:3 Deditque eis pater suus multa munera argenti et auri, et pensitationes, cum civitatibus munitissimis in Juda: regnum autem tradidit Joram, eo quod esset primogenitus.
2CH 21:4 Surrexit ergo Joram super regnum patris sui: cumque se confirmasset, occidit omnes fratres suos gladio, et quosdam de principibus Israël.
2CH 21:5 Triginta duorum annorum erat Joram cum regnare cœpisset, et octo annis regnavit in Jerusalem.
2CH 21:6 Ambulavitque in viis regum Israël, sicut egerat domus Achab: filia quippe Achab erat uxor ejus: et fecit malum in conspectu Domini.
2CH 21:7 Noluit autem Dominus disperdere domum David propter pactum quod inierat cum eo: et quia promiserat ut daret ei lucernam, et filiis ejus omni tempore.
2CH 21:8 In diebus illis rebellavit Edom, ne esset subditus Judæ, et constituit sibi regem.
2CH 21:9 Cumque transisset Joram cum principibus suis, et cuncto equitatu qui erat secum, surrexit nocte, et percussit Edom, qui se circumdederat, et omnes duces equitatus ejus.
2CH 21:10 Attamen rebellavit Edom, ne esset sub ditione Juda usque ad hanc diem: eo tempore et Lobna recessit ne esset sub manu illius. Dereliquerat enim Dominum Deum patrum suorum:
2CH 21:11 insuper et excelsa fabricatus est in urbibus Juda, et fornicari fecit habitatores Jerusalem, et prævaricari Judam.
2CH 21:12 Allatæ sunt autem ei litteræ ab Elia propheta, in quibus scriptum erat: Hæc dicit Dominus Deus David patris tui: Quoniam non ambulasti in viis Josaphat patris tui, et in viis Asa regis Juda,
2CH 21:13 sed incessisti per iter regum Israël, et fornicari fecisti Judam et habitatores Jerusalem, imitatus fornicationem domus Achab, insuper et fratres tuos, domum patris tui, meliores te, occidisti:
2CH 21:14 ecce Dominus percutiet te plaga magna cum populo tuo, et filiis, et uxoribus tuis, universaque substantia tua.
2CH 21:15 Tu autem ægrotabis pessimo languore uteri tui, donec egrediantur vitalia tua paulatim per singulos dies.
2CH 21:16 Suscitavit ergo Dominus contra Joram spiritum Philisthinorum, et Arabum qui confines sunt Æthiopibus:
2CH 21:17 et ascenderunt in terram Juda, et vastaverunt eam, diripueruntque cunctam substantiam quæ inventa est in domo regis, insuper et filios ejus, et uxores: nec remansit ei filius, nisi Joachaz, qui minimus natu erat.
2CH 21:18 Et super hæc omnia percussit eum Dominus alvi languore insanabili.
2CH 21:19 Cumque diei succederet dies, et temporum spatia volverentur, duorum annorum expletus est circulus: et sic longa consumptus tabe, ita ut egereret etiam viscera sua, languore pariter, et vita caruit. Mortuusque est in infirmitate pessima, et non fecit ei populus secundum morem combustionis exequias, sicut fecerat majoribus ejus.
2CH 21:20 Triginta duorum annorum fuit cum regnare cœpisset, et octo annis regnavit in Jerusalem. Ambulavitque non recte, et sepelierunt eum in civitate David, verumtamen non in sepulchro regum.
2CH 22:1 Constituerunt autem habitatores Jerusalem Ochoziam filium ejus minimum regem pro eo: omnes enim majores natu, qui ante eum fuerant, interfecerant latrones Arabum qui irruerant in castra: regnavitque Ochozias filius Joram regis Juda.
2CH 22:2 Quadraginta duorum annorum erat Ochozias cum regnare cœpisset, et uno anno regnavit in Jerusalem: et nomen matris ejus Athalia filia Amri.
2CH 22:3 Sed et ipse ingressus est per vias domus Achab: mater enim ejus impulit eum ut impie ageret.
2CH 22:4 Fecit igitur malum in conspectu Domini, sicut domus Achab: ipsi enim fuerunt ei consiliarii post mortem patris sui, in interitum ejus:
2CH 22:5 ambulavitque in consiliis eorum. Et perrexit cum Joram filio Achab rege Israël in bellum contra Hazaël regem Syriæ in Ramoth Galaad: vulneraveruntque Syri Joram.
2CH 22:6 Qui reversus est ut curaretur in Jezrahel: multas enim plagas acceperat in supradicto certamine. Igitur Ochozias filius Joram rex Juda descendit ut inviseret Joram filium Achab in Jezrahel ægrotantem.
2CH 22:7 Voluntatis quippe fuit Dei adversus Ochoziam, ut veniret ad Joram: et cum venisset, et egrederetur cum eo adversum Jehu filium Namsi, quem unxit Dominus ut deleret domum Achab.
2CH 22:8 Cum ergo everteret Jehu domum Achab, invenit principes Juda, et filios fratrum Ochoziæ, qui ministrabant ei, et interfecit illos.
2CH 22:9 Ipsum quoque perquirens Ochoziam, comprehendit latitantem in Samaria: adductumque ad se, occidit: et sepelierunt eum, eo quod esset filius Josaphat, qui quæsierat Dominum in toto corde suo. Nec erat ultra spes aliqua ut de stirpe quis regnaret Ochoziæ:
2CH 22:10 siquidem Athalia mater ejus, videns quod mortuus esset filius suus, surrexit, et interfecit omnem stirpem regiam domus Joram.
2CH 22:11 Porro Josabeth filia regis tulit Joas filium Ochoziæ, et furata est eum de medio filiorum regis, cum interficerentur: absconditque eum cum nutrice sua in cubiculo lectulorum: Josabeth autem, quæ absconderat eum, erat filia regis Joram, uxor Jojadæ pontificis, soror Ochoziæ: et idcirco Athalia non interfecit eum.
2CH 22:12 Fuit ergo cum eis in domo Dei absconditus sex annis, quibus regnavit Athalia super terram.
2CH 23:1 Anno autem septimo, confortatus Jojada, assumpsit centuriones, Azariam videlicet filium Jeroham, et Ismahel filium Johanan, Azariam quoque filium Obed, et Maasiam filium Adaiæ, et Elisaphat filium Zechri: et iniit cum eis fœdus.
2CH 23:2 Qui circumeuntes Judam, congregaverunt Levitas de cunctis urbibus Juda, et principes familiarum Israël, veneruntque in Jerusalem.
2CH 23:3 Iniit ergo omnis multitudo pactum in domo Dei cum rege, dixitque ad eos Jojada: Ecce filius regis regnabit, sicut locutus est Dominus super filios David.
2CH 23:4 Iste est ergo sermo quem facietis:
2CH 23:5 tertia pars vestrum qui veniunt ad sabbatum, sacerdotum, et Levitarum, et janitorum erit in portis: tertia vero pars ad domum regis: et tertia ad portam quæ appellatur Fundamenti: omne vero reliquum vulgus sit in atriis domus Domini.
2CH 23:6 Nec quispiam alius ingrediatur domum Domini, nisi sacerdotes, et qui ministrant de Levitis: ipsi tantummodo ingrediantur, quia sanctificati sunt: et omne reliquum vulgus observet custodias Domini.
2CH 23:7 Levitæ autem circumdent regem, habentes singuli arma sua (et siquis alius ingressus fuerit templum, interficiatur), sintque cum rege et intrante et egrediente.
2CH 23:8 Fecerunt ergo Levitæ, et universus Juda, juxta omnia quæ præceperat Jojada pontifex: et assumpserunt singuli viros qui sub se erant, et veniebant per ordinem sabbati, cum his qui impleverant sabbatum et egressuri erant: siquidem Jojada pontifex non dimiserat abire turmas quæ sibi per singulas hebdomadas succedere consueverant.
2CH 23:9 Deditque Jojada sacerdos centurionibus lanceas, clypeosque et peltas regis David, quas consecraverat in domo Domini.
2CH 23:10 Constituitque omnem populum tenentium pugiones a parte templi dextra, usque ad partem templi sinistram, coram altari et templo, per circuitum regis.
2CH 23:11 Et eduxerunt filium regis, et imposuerunt ei diadema et testimonium, dederuntque in manu ejus tenendam legem, et constituerunt eum regem: unxit quoque illum Jojada pontifex, et filii ejus: imprecatique sunt ei, atque dixerunt: Vivat rex.
2CH 23:12 Quod cum audisset Athalia, vocem scilicet currentium atque laudantium regem, ingressa est ad populum in templum Domini.
2CH 23:13 Cumque vidisset regem stantem super gradum in introitu, et principes, turmasque circa eum, omnemque populum terræ gaudentem, atque clangentem tubis, et diversi generis organis concinentem, vocemque laudantium, scidit vestimenta sua, et ait: Insidiæ, insidiæ.
2CH 23:14 Egressus autem Jojada pontifex ad centuriones et principes exercitus, dixit eis: Educite illam extra septa templi, et interficiatur foris gladio. Præcepitque sacerdos ne occideretur in domo Domini,
2CH 23:15 et imposuerunt cervicibus ejus manus: cumque intrasset portam equorum domus regis, interfecerunt eam ibi.
2CH 23:16 Pepigit autem Jojada fœdus inter se, universumque populum, et regem, ut esset populus Domini.
2CH 23:17 Itaque ingressus est omnis populus domum Baal, et destruxerunt eam, et altaria ac simulacra illius confregerunt: Mathan quoque sacerdotem Baal interfecerunt ante aras.
2CH 23:18 Constituit autem Jojada præpositos in domo Domini sub manibus sacerdotum et Levitarum quos distribuit David in domo Domini, ut offerrent holocausta Domino, sicut scriptum est in lege Moysi, in gaudio et canticis, juxta dispositionem David.
2CH 23:19 Constituit quoque janitores in portis domus Domini, ut non ingrederetur eam immundus in omni re.
2CH 23:20 Assumpsitque centuriones, et fortissimos viros, ac principes populi, et omne vulgus terræ, et fecerunt descendere regem de domo Domini, et introire per medium portæ superioris in domum regis, et collocaverunt eum in solio regali.
2CH 23:21 Lætatusque est omnis populus terræ, et urbs quievit: porro Athalia interfecta est gladio.
2CH 24:1 Septem annorum erat Joas cum regnare cœpisset, et quadraginta annis regnavit in Jerusalem: nomen matris ejus Sebia de Bersabee.
2CH 24:2 Fecitque quod bonum est coram Domino cunctis diebus Jojadæ sacerdotis.
2CH 24:3 Accepit autem ei Jojada uxores duas, e quibus genuit filios et filias.
2CH 24:4 Post quæ placuit Joas ut instauraret domum Domini.
2CH 24:5 Congregavitque sacerdotes et Levitas, et dixit eis: Egredimini ad civitates Juda, et colligite de universo Israël pecuniam ad sartatecta templi Dei vestri per singulos annos, festinatoque hoc facite. Porro Levitæ egere negligentius.
2CH 24:6 Vocavitque rex Jojadam principem, et dixit ei: Quare tibi non fuit curæ, ut cogeres Levitas inferre de Juda et de Jerusalem pecuniam quæ constituta est a Moyse servo Domini, ut inferret eam omnis multitudo Israël in tabernaculum testimonii?
2CH 24:7 Athalia enim impiissima, et filii ejus, destruxerunt domum Dei, et de universis quæ sanctificata fuerant in templo Domini, ornaverunt fanum Baalim.
2CH 24:8 Præcepit ergo rex, et fecerunt arcam: posueruntque eam juxta portam domus Domini forinsecus.
2CH 24:9 Et prædicatum est in Juda et Jerusalem ut deferrent singuli pretium Domino, quod constituit Moyses servus Dei super omnem Israël in deserto.
2CH 24:10 Lætatique sunt cuncti principes, et omnis populus, et ingressi contulerunt in arcam Domini, atque miserunt ita ut impleretur.
2CH 24:11 Cumque tempus esset ut deferrent arcam coram rege per manus Levitarum (videbant enim multam pecuniam), ingrediebatur scriba regis, et quem primus sacerdos constituerat, effundebantque pecuniam quæ erat in arca, porro arcam reportabant ad locum suum: sicque faciebant per singulos dies. Et congregata est infinita pecunia,
2CH 24:12 quam dederunt rex et Jojada his qui præerant operibus domus Domini: at illi conducebant ex ea cæsores lapidum, et artifices operum singulorum ut instaurarent domum Domini: fabros quoque ferri et æris, ut quod cadere cœperat, fulciretur.
2CH 24:13 Egeruntque hi qui operabantur industrie, et obducebatur parietum cicatrix per manus eorum, ac suscitaverunt domum Domini in statum pristinum, et firmiter eam stare fecerunt.
2CH 24:14 Cumque complessent omnia opera, detulerunt coram rege et Jojada reliquam partem pecuniæ: de qua facta sunt vasa templi in ministerium, et ad holocausta, phialæ quoque, et cetera vasa aurea et argentea: offerebantur holocausta in domo Domini jugiter cunctis diebus Jojadæ.
2CH 24:15 Senuit autem Jojada plenus dierum, et mortuus est cum esset centum triginta annorum:
2CH 24:16 sepelieruntque eum in civitate David cum regibus, eo quod fecisset bonum cum Israël, et cum domo ejus.
2CH 24:17 Postquam autem obiit Jojada, ingressi sunt principes Juda, et adoraverunt regem: qui delinitus obsequiis eorum, acquievit eis.
2CH 24:18 Et dereliquerunt templum Domini Dei patrum suorum, servieruntque lucis et sculptilibus: et facta est ira contra Judam et Jerusalem propter hoc peccatum.
2CH 24:19 Mittebatque eis prophetas ut reverterentur ad Dominum, quos protestantes illi audire nolebant.
2CH 24:20 Spiritus itaque Dei induit Zachariam filium Jojadæ sacerdotem, et stetit in conspectu populi, et dixit eis: Hæc dicit Dominus Deus: Quare transgredimini præceptum Domini, quod vobis non proderit, et dereliquistis Dominum ut derelinqueret vos?
2CH 24:21 Qui congregati adversus eum, miserunt lapides juxta regis imperium in atrio domus Domini.
2CH 24:22 Et non est recordatus Joas rex misericordiæ quam fecerat Jojada pater illius secum, sed interfecit filium ejus. Qui cum moreretur, ait: Videat Dominus, et requirat.
2CH 24:23 Cumque evolutus esset annus, ascendit contra eum exercitus Syriæ: venitque in Judam et Jerusalem, et interfecit cunctos principes populi, atque universam prædam miserunt regi in Damascum.
2CH 24:24 Et certe cum permodicus venisset numerus Syrorum, tradidit Dominus in manibus eorum infinitam multitudinem, eo quod dereliquissent Dominum Deum patrum suorum: in Joas quoque ignominiosa exercuere judicia.
2CH 24:25 Et abeuntes dimiserunt eum in languoribus magnis: surrexerunt autem contra eum servi sui in ultionem sanguinis filii Jojadæ sacerdotis, et occiderunt eum in lectulo suo, et mortuus est: sepelieruntque eum in civitate David, sed non in sepulchris regum.
2CH 24:26 Insidiati vero sunt ei Zabad filius Semaath Ammanitidis, et Jozabad filius Semmarith Moabitidis.
2CH 24:27 Porro filii ejus, ac summa pecuniæ quæ adunata fuerat sub eo, et instauratio domus Dei, scripta sunt diligentius in libro regum: regnavit autem Amasias filius ejus pro eo.
2CH 25:1 Viginti quinque annorum erat Amasias cum regnare cœpisset, et viginti novem annis regnavit in Jerusalem: nomen matris ejus Joadan de Jerusalem.
2CH 25:2 Fecitque bonum in conspectu Domini, verumtamen non in corde perfecto.
2CH 25:3 Cumque roboratum sibi videret imperium, jugulavit servos qui occiderant regem patrem suum,
2CH 25:4 sed filios eorum non interfecit, sicut scriptum est in libro legis Moysi, ubi præcepit Dominus, dicens: Non occidentur patres pro filiis, neque filii pro patribus suis, sed unusquisque in suo peccato morietur.
2CH 25:5 Congregavit igitur Amasias Judam, et constituit eos per familias, tribunosque et centuriones in universo Juda et Benjamin: et recensuit a viginti annis supra, invenitque trecenta millia juvenum qui egrederentur ad pugnam, et tenerent hastam et clypeum:
2CH 25:6 mercede quoque conduxit de Israël centum millia robustorum, centum talentis argenti.
2CH 25:7 Venit autem homo Dei ad illum, et ait: O rex, ne egrediatur tecum exercitus Israël: non est enim Dominus cum Israël, et cunctis filiis Ephraim:
2CH 25:8 quod si putas in robore exercitus bella consistere, superari te faciet Deus ab hostibus: Dei quippe est et adjuvare, et in fugam convertere.
2CH 25:9 Dixitque Amasias ad hominem Dei: Quid ergo fiet de centum talentis, quæ dedi militibus Israël? Et respondit ei homo Dei: Habet Dominus unde tibi dare possit multo his plura.
2CH 25:10 Separavit itaque Amasias exercitum qui venerat ad eum ex Ephraim, ut reverteretur in locum suum: at illi contra Judam vehementer irati, reversi sunt in regionem suam.
2CH 25:11 Porro Amasias confidenter eduxit populum suum, et abiit in vallem Salinarum, percussitque filios Seir decem millia:
2CH 25:12 et alia decem millia virorum ceperunt filii Juda, et adduxerunt ad præruptum cujusdam petræ, præcipitaveruntque eos de summo in præceps: qui universi crepuerunt.
2CH 25:13 At ille exercitus quem remiserat Amasias ne secum iret ad prælium, diffusus est in civitatibus Juda, a Samaria usque ad Bethoron, et interfectis tribus millibus, diripuit prædam magnam.
2CH 25:14 Amasias vero post cædem Idumæorum, et allatos deos filiorum Seir, statuit illos in deos sibi, et adorabat eos, et illis adolebat incensum.
2CH 25:15 Quam ob rem iratus Dominus contra Amasiam misit ad illum prophetam, qui diceret ei: Cur adorasti deos qui non liberaverunt populum suum de manu tua?
2CH 25:16 Cumque hæc ille loqueretur, respondit ei: Num consiliarius regis es? quiesce, ne interficiam te. Discedensque propheta: Scio, inquit, quod cogitaverit Deus occidere te quia fecisti hoc malum, et insuper non acquievisti consilio meo.
2CH 25:17 Igitur Amasias rex Juda inito pessimo consilio, misit ad Joas filium Joachaz filii Jehu regem Israël, dicens: Veni, videamus nos mutuo.
2CH 25:18 At ille remisit nuntios, dicens: Carduus qui est in Libano misit ad cedrum Libani, dicens: Da filiam tuam filio meo uxorem: et ecce bestiæ quæ erant in silva Libani, transierunt, et conculcaverunt carduum.
2CH 25:19 Dixisti: Percussi Edom, et idcirco erigitur cor tuum in superbiam: sede in domo tua: cur malum adversum te provocas, ut cadas et tu, et Juda tecum?
2CH 25:20 Noluit audire Amasias, eo quod Domini esset voluntas ut traderetur in manus hostium propter deos Edom.
2CH 25:21 Ascendit igitur Joas rex Israël, et mutuos sibi præbuere conspectus: Amasias autem rex Juda erat in Bethsames Juda:
2CH 25:22 corruitque Juda coram Israël, et fugit in tabernacula sua.
2CH 25:23 Porro Amasiam regem Juda, filium Joas filii Joachaz, cepit Joas rex Israël in Bethsames, et adduxit in Jerusalem: destruxitque murum ejus a porta Ephraim usque ad portam anguli quadringentis cubitis.
2CH 25:24 Omne quoque aurum et argentum, et universa vasa quæ repererat in domo Dei, et apud Obededom in thesauris etiam domus regiæ, necnon et filios obsidum, reduxit in Samariam.
2CH 25:25 Vixit autem Amasias filius Joas rex Juda, postquam mortuus est Joas filius Joachaz rex Israël, quindecim annis.
2CH 25:26 Reliqua autem sermonum Amasiæ priorum et novissimorum scripta sunt in libro regum Juda et Israël.
2CH 25:27 Qui postquam recessit a Domino, tetenderunt ei insidias in Jerusalem. Cumque fugisset in Lachis, miserunt, et interfecerunt eum ibi.
2CH 25:28 Reportantesque super equos, sepelierunt eum cum patribus suis in civitate David.
2CH 26:1 Omnis autem populus Juda filium ejus Oziam, annorum sedecim, constituit regem pro Amasia patre suo.
2CH 26:2 Ipse ædificavit Ailath, et restituit eam ditioni Juda, postquam dormivit rex cum patribus suis.
2CH 26:3 Sedecim annorum erat Ozias cum regnare cœpisset, et quinquaginta duobus annis regnavit in Jerusalem: nomen matris ejus Jechelia de Jerusalem.
2CH 26:4 Fecitque quod erat rectum in oculis Domini, juxta omnia quæ fecerat Amasias pater ejus.
2CH 26:5 Et exquisivit Dominum in diebus Zachariæ intelligentis et videntis Deum: cumque requireret Dominum, direxit eum in omnibus.
2CH 26:6 Denique egressus est, et pugnavit contra Philisthiim, et destruxit murum Geth, et murum Jabniæ, murumque Azoti: ædificavit quoque oppida in Azoto et in Philisthiim.
2CH 26:7 Et adjuvit eum Deus contra Philisthiim, et contra Arabes qui habitabant in Gurbaal, et contra Ammonitas.
2CH 26:8 Appendebantque Ammonitæ munera Oziæ: et divulgatum est nomen ejus usque ad introitum Ægypti propter crebras victorias.
2CH 26:9 Ædificavitque Ozias turres in Jerusalem super portam anguli, et super portam vallis, et reliquas in eodem muri latere, firmavitque eas.
2CH 26:10 Exstruxit etiam turres in solitudine, et effodit cisternas plurimas, eo quod haberet multa pecora tam in campestribus quam in eremi vastitate: vineas quoque habuit et vinitores, in montibus et in Carmelo: erat quippe homo agriculturæ deditus.
2CH 26:11 Fuit autem exercitus bellatorum ejus, qui procedebant ad prælia sub manu Jehiel scribæ, Maasiæque doctoris, et sub manu Hananiæ, qui erat de ducibus regis.
2CH 26:12 Omnisque numerus principum per familias, virorum fortium duorum millium sexcentorum.
2CH 26:13 Et sub eis universus exercitus trecentorum et septem millium quingentorum, qui erant apti ad bella, et pro rege contra adversarios dimicabant.
2CH 26:14 Præparavit quoque eis Ozias, id est, cuncto exercitui, clypeos, et hastas, et galeas, et loricas, arcusque et fundas ad jaciendos lapides.
2CH 26:15 Et fecit in Jerusalem diversi generis machinas, quas in turribus collocavit et in angulis murorum, ut mitterent sagittas, et saxa grandia: egressumque est nomen ejus procul, eo quod auxiliaretur ei Dominus, et corroborasset illum.
2CH 26:16 Sed cum roboratus esset, elevatum est cor ejus in interitum suum, et neglexit Dominum Deum suum: ingressusque templum Domini, adolere voluit incensum super altare thymiamatis.
2CH 26:17 Statimque ingressus post eum Azarias sacerdos, et cum eo sacerdotes Domini octoginta, viri fortissimi,
2CH 26:18 restiterunt regi, atque dixerunt: Non est tui officii, Ozia, ut adoleas incensum Domino, sed sacerdotum, hoc est, filiorum Aaron, qui consecrati sunt ad hujuscemodi ministerium: egredere de sanctuario, ne contempseris: quia non reputabitur tibi in gloriam hoc a Domino Deo.
2CH 26:19 Iratusque Ozias, tenens in manu thuribulum ut adoleret incensum, minabatur sacerdotibus. Statimque orta est lepra in fronte ejus coram sacerdotibus, in domo Domini super altare thymiamatis.
2CH 26:20 Cumque respexisset eum Azarias pontifex, et omnes reliqui sacerdotes, viderunt lepram in fronte ejus, et festinato expulerunt eum. Sed et ipse perterritus, acceleravit egredi, eo quod sensisset illico plagam Domini.
2CH 26:21 Fuit igitur Ozias rex leprosus usque ad diem mortis suæ, et habitavit in domo separata plenus lepra, ob quam ejectus fuerat de domo Domini. Porro Joatham filius ejus rexit domum regis, et judicabat populum terræ.
2CH 26:22 Reliqua autem sermonum Oziæ priorum et novissimorum scripsit Isaias filius Amos propheta.
2CH 26:23 Dormivitque Ozias cum patribus suis, et sepelierunt eum in agro regalium sepulchrorum, eo quod esset leprosus: regnavitque Joatham filius ejus pro eo.
2CH 27:1 Viginti quinque annorum erat Joatham cum regnare cœpisset, et sedecim annis regnavit in Jerusalem: nomen matris ejus Jerusa filia Sadoc.
2CH 27:2 Fecitque quod rectum erat coram Domino, juxta omnia quæ fecerat Ozias pater suus, excepto quod non est ingressus templum Domini: et adhuc populus delinquebat.
2CH 27:3 Ipse ædificavit portam domus Domini excelsam, et in muro Ophel multa construxit.
2CH 27:4 Urbes quoque ædificavit in montibus Juda, et in saltibus castella et turres.
2CH 27:5 Ipse pugnavit contra regem filiorum Ammon, et vicit eos, dederuntque ei filii Ammon in tempore illo centum talenta argenti, et decem millia coros tritici, ac totidem coros hordei: hæc ei præbuerunt filii Ammon in anno secundo et tertio.
2CH 27:6 Corroboratusque est Joatham, eo quod direxisset vias suas coram Domino Deo suo.
2CH 27:7 Reliqua autem sermonum Joatham, et omnes pugnæ ejus et opera, scripta sunt in libro regum Israël et Juda.
2CH 27:8 Viginti quinque annorum erat cum regnare cœpisset, et sedecim annis regnavit in Jerusalem.
2CH 27:9 Dormivitque Joatham cum patribus suis, et sepelierunt eum in civitate David: et regnavit Achaz filius ejus pro eo.
2CH 28:1 Viginti annorum erat Achaz cum regnare cœpisset, et sedecim annis regnavit in Jerusalem. Non fecit rectum in conspectu Domini sicut David pater ejus,
2CH 28:2 sed ambulavit in viis regum Israël, insuper et statuas fudit Baalim.
2CH 28:3 Ipse est qui adolevit incensum in valle Benennom, et lustravit filios suos in igne juxta ritum gentium quas interfecit Dominus in adventu filiorum Israël.
2CH 28:4 Sacrificabat quoque, et thymiama succendebat in excelsis, et in collibus, et sub omni ligno frondoso.
2CH 28:5 Tradiditque eum Dominus Deus ejus in manu regis Syriæ, qui percussit eum, magnamque prædam cepit de ejus imperio, et adduxit in Damascum: manibus quoque regis Israël traditus est, et percussus plaga grandi.
2CH 28:6 Occiditque Phacee filius Romeliæ, de Juda centum viginti millia in die uno, omnes viros bellatores: eo quod reliquissent Dominum Deum patrum suorum.
2CH 28:7 Eodem tempore occidit Zechri, vir potens ex Ephraim, Maasiam filium regis, et Ezricam ducem domus ejus, Elcanam quoque secundum a rege.
2CH 28:8 Ceperuntque filii Israël de fratribus suis ducenta millia mulierum, puerorum, et puellarum, et infinitam prædam: pertuleruntque eam in Samariam.
2CH 28:9 Ea tempestate erat ibi propheta Domini, nomine Oded: qui egressus obviam exercitui venienti in Samariam, dixit eis: Ecce iratus Dominus Deus patrum vestrorum contra Juda, tradidit eos in manibus vestris, et occidistis eos atrociter, ita ut ad cælum pertingeret vestra crudelitas.
2CH 28:10 Insuper filios Juda et Jerusalem vultis vobis subjicere in servos et ancillas: quod nequaquam facto opus est: peccastis enim super hoc Domino Deo vestro.
2CH 28:11 Sed audite consilium meum, et reducite captivos quos adduxistis de fratribus vestris, quia magnus furor Domini imminet vobis.
2CH 28:12 Steterunt itaque viri de principibus filiorum Ephraim, Azarias filius Johanan, Barachias filius Mosollamoth, Ezechias filius Sellum, et Amasa filius Adali, contra eos qui veniebant de prælio,
2CH 28:13 et dixerunt eis: Non introducetis huc captivos, ne peccemus Domino. Quare vultis adjicere super peccata nostra, et vetera cumulare delicta? grande quippe peccatum est, et ira furoris Domini imminet super Israël.
2CH 28:14 Dimiseruntque viri bellatores prædam, et universa quæ ceperant, coram principibus, et omni multitudine.
2CH 28:15 Steteruntque viri quos supra memoravimus, et apprehendentes captivos, omnesque qui nudi erant, vestierunt de spoliis: cumque vestissent eos, et calceassent, et refecissent cibo ac potu, unxissentque propter laborem, et adhibuissent eis curam: quicumque ambulare non poterant, et erant imbecillo corpore, imposuerunt eos jumentis, et adduxerunt Jericho civitatem palmarum ad fratres eorum, ipsique reversi sunt in Samariam.
2CH 28:16 Tempore illo misit rex Achaz ad regem Assyriorum, postulans auxilium.
2CH 28:17 Veneruntque Idumæi, et percusserunt multos ex Juda, et ceperunt prædam magnam.
2CH 28:18 Philisthiim quoque diffusi sunt per urbes campestres, et ad meridiem Juda: ceperuntque Bethsames, et Ajalon, et Gaderoth, Socho quoque, et Thamnan, et Gamzo, cum viculis suis, et habitaverunt in eis.
2CH 28:19 Humiliaverat enim Dominus Judam propter Achaz regem Juda, eo quod nudasset eum auxilio, et contemptui habuisset Dominum.
2CH 28:20 Adduxitque contra eum Thelgathphalnasar regem Assyriorum, qui et afflixit eum, et nullo resistente vastavit.
2CH 28:21 Igitur Achaz, spoliata domo Domini, et domo regum ac principum, dedit regi Assyriorum munera, et tamen nihil ei profuit.
2CH 28:22 Insuper et tempore angustiæ suæ auxit contemptum in Dominum, ipse per se rex Achaz,
2CH 28:23 immolavit diis Damasci victimas percussoribus suis, et dixit: Dii regum Syriæ auxiliantur eis, quos ego placabo hostiis, et aderunt mihi: cum e contrario ipsi fuerint ruinæ ei, et universo Israël.
2CH 28:24 Direptis itaque Achaz omnibus vasis domus Dei, atque confractis, clausit januas templi Dei, et fecit sibi altaria in universis angulis Jerusalem.
2CH 28:25 In omnibus quoque urbibus Juda exstruxit aras ad cremandum thus, atque ad iracundiam provocavit Dominum Deum patrum suorum.
2CH 28:26 Reliqua autem sermonum ejus, et omnium operum suorum priorum et novissimorum, scripta sunt in libro regum Juda et Israël.
2CH 28:27 Dormivitque Achaz cum patribus suis, et sepelierunt eum in civitate Jerusalem: neque enim receperunt eum in sepulchra regum Israël. Regnavitque Ezechias filius ejus pro eo.
2CH 29:1 Igitur Ezechias regnare cœpit, cum viginti quinque esset annorum, et viginti novem annis regnavit in Jerusalem: nomen matris ejus Abia filia Zachariæ.
2CH 29:2 Fecitque quod erat placitum in conspectu Domini, juxta omnia quæ fecerat David pater ejus.
2CH 29:3 Ipse, anno et mense primo regni sui, aperuit valvas domus Domini, et instauravit eas.
2CH 29:4 Adduxitque sacerdotes atque Levitas, et congregavit eos in plateam orientalem.
2CH 29:5 Dixitque ad eos: Audite me, Levitæ, et sanctificamini: mundate domum Domini Dei patrum vestrorum, et auferte omnem immunditiam de sanctuario.
2CH 29:6 Peccaverunt patres nostri, et fecerunt malum in conspectu Domini Dei nostri, derelinquentes eum: averterunt facies suas a tabernaculo Domini, et præbuerunt dorsum.
2CH 29:7 Clauserunt ostia quæ erant in porticu, et extinxerunt lucernas, incensumque non adoleverunt, et holocausta non obtulerunt in sanctuario Deo Israël.
2CH 29:8 Concitatus est itaque furor Domini super Judam et Jerusalem, tradiditque eos in commotionem, et in interitum, et in sibilum, sicut ipsi cernitis oculis vestris.
2CH 29:9 En corruerunt patres nostri gladiis: filii nostri, et filiæ nostræ, et conjuges captivæ ductæ sunt propter hoc scelus.
2CH 29:10 Nunc ergo placet mihi ut ineamus fœdus cum Domino Deo Israël, et avertet a nobis furorem iræ suæ.
2CH 29:11 Filii mei, nolite negligere: vos elegit Dominus ut stetis coram eo, et ministretis illi, colatisque eum, et cremetis ei incensum.
2CH 29:12 Surrexerunt ergo Levitæ: Mahath filius Amasai, et Joël filius Azariæ de filiis Caath: porro de filiis Merari, Cis filius Abdi, et Azarias filius Jalaleel. De filiis autem Gersom, Joah filius Zemma, et Eden filius Joah.
2CH 29:13 At vero de filiis Elisaphan, Samri, et Jahiel. De filiis quoque Asaph, Zacharias, et Mathanias:
2CH 29:14 necnon de filiis Heman, Jahiel, et Semei: sed et de filiis Idithun, Semeias, et Oziel.
2CH 29:15 Congregaveruntque fratres suos, et sanctificati sunt, et ingressi sunt juxta mandatum regis et imperium Domini, ut expiarent domum Dei.
2CH 29:16 Sacerdotes quoque ingressi templum Domini ut sanctificarent illud, extulerunt omnem immunditiam quam intro repererant in vestibulo domus Domini: quam tulerunt Levitæ, et asportaverunt ad torrentem Cedron foras.
2CH 29:17 Cœperunt autem prima die mensis primi mundare, et in die octavo ejusdem mensis ingressi sunt porticum templi Domini, expiaveruntque templum diebus octo, et in die sextadecima mensis ejusdem, quod cœperant, impleverunt.
2CH 29:18 Ingressi quoque sunt ad Ezechiam regem, et dixerunt ei: Sanctificavimus omnem domum Domini, et altare holocausti, vasaque ejus, necnon et mensam propositionis cum omnibus vasis suis,
2CH 29:19 cunctamque templi supellectilem, quam polluerat rex Achaz in regno suo, postquam prævaricatus est: et ecce exposita sunt omnia coram altare Domini.
2CH 29:20 Consurgensque diluculo Ezechias rex, adunavit omnes principes civitatis, et ascendit in domum Domini:
2CH 29:21 obtuleruntque simul tauros septem, et arietes septem, agnos septem, et hircos septem pro peccato, pro regno, pro sanctuario, pro Juda: dixitque sacerdotibus filiis Aaron, ut offerrent super altare Domini.
2CH 29:22 Mactaverunt igitur tauros, et susceperunt sanguinem sacerdotes, et fuderunt illum super altare: mactaverunt etiam arietes, et illorum sanguinem super altare fuderunt, immolaveruntque agnos, et fuderunt super altare sanguinem.
2CH 29:23 Applicuerunt hircos pro peccato coram rege, et universa multitudine, imposueruntque manus suas super eos:
2CH 29:24 et immolaverunt illos sacerdotes, et asperserunt sanguinem eorum coram altare pro piaculo universi Israëlis: pro omni quippe Israël præceperat rex ut holocaustum fieret, et pro peccato.
2CH 29:25 Constituit quoque Levitas in domo Domini cum cymbalis, et psalteriis, et citharis secundum dispositionem David regis, et Gad videntis, et Nathan prophetæ: siquidem Domini præceptum fuit per manum prophetarum ejus.
2CH 29:26 Steteruntque Levitæ tenentes organa David, et sacerdotes tubas.
2CH 29:27 Et jussit Ezechias ut offerrent holocausta super altare: cumque offerrentur holocausta, cœperunt laudes canere Domino, et clangere tubis, atque in diversis organis quæ David rex Israël præparaverat, concrepare.
2CH 29:28 Omni autem turba adorante, cantores, et ii qui tenebant tubas, erant in officio suo donec compleretur holocaustum.
2CH 29:29 Cumque finita esset oblatio, incurvatus est rex, et omnes qui erant cum eo, et adoraverunt.
2CH 29:30 Præcepitque Ezechias et principes Levitis, ut laudarent Dominum sermonibus David, et Asaph videntis: qui laudaverunt eum magna lætitia, et incurvato genu adoraverunt.
2CH 29:31 Ezechias autem etiam hæc addidit: Implestis manus vestras Domino: accedite, et offerte victimas et laudes in domo Domini. Obtulit ergo universa multitudo hostias, et laudes, et holocausta, mente devota.
2CH 29:32 Porro numerus holocaustorum quæ obtulit multitudo, hic fuit: tauros septuaginta, arietes centum, agnos ducentos.
2CH 29:33 Sanctificaveruntque Domino boves sexcentos, et oves tria millia.
2CH 29:34 Sacerdotes vero pauci erant, nec poterant sufficere ut pelles holocaustorum detraherent: unde et Levitæ fratres eorum adjuverunt eos, donec impleretur opus, et sanctificarentur antistites: Levitæ quippe faciliori ritu sanctificantur quam sacerdotes.
2CH 29:35 Fuerunt ergo holocausta plurima, adipes pacificorum, et libamina holocaustorum: et completus est cultus domus Domini.
2CH 29:36 Lætatusque est Ezechias et omnis populus, eo quod ministerium Domini esset expletum: de repente quippe hoc fieri placuerat.
2CH 30:1 Misit quoque Ezechias ad omnem Israël et Judam: scripsitque epistolas ad Ephraim et Manassen ut venirent ad domum Domini in Jerusalem, et facerent Phase Domino Deo Israël.
2CH 30:2 Inito ergo consilio regis et principum, et universi cœtus Jerusalem, decreverunt ut facerent Phase mense secundo.
2CH 30:3 Non enim potuerant facere in tempore suo, quia sacerdotes qui possent sufficere, sanctificati non fuerant, et populus nondum congregatus fuerat in Jerusalem.
2CH 30:4 Placuitque sermo regi, et omni multitudini.
2CH 30:5 Et decreverunt ut mitterent nuntios in universum Israël, de Bersabee usque Dan, ut venirent, et facerent Phase Domino Deo Israël in Jerusalem: multi enim non fecerant sicut lege præscriptum est.
2CH 30:6 Perrexeruntque cursores cum epistolis ex regis imperio, et principum ejus, in universum Israël et Judam, juxta id quod rex jusserat, prædicantes: Filii Israël, revertimini ad Dominum Deum Abraham, et Isaac, et Israël: et revertetur ad reliquias quæ effugerunt manum regis Assyriorum.
2CH 30:7 Nolite fieri sicut patres vestri et fratres, qui recesserunt a Domino Deo patrum suorum, qui tradidit eos in interitum, ut ipsi cernitis.
2CH 30:8 Nolite indurare cervices vestras, sicut patres vestri: tradite manus Domino, et venite ad sanctuarium ejus quod sanctificavit in æternum: servite Domino Deo patrum vestrorum, et avertetur a vobis ira furoris ejus.
2CH 30:9 Si enim vos reversi fueritis ad Dominum, fratres vestri et filii habebunt misericordiam coram dominis suis, qui illos duxerunt captivos, et revertentur in terram hanc: pius enim et clemens est Dominus Deus vester, et non avertet faciem suam a vobis, si reversi fueritis ad eum.
2CH 30:10 Igitur cursores pergebant velociter de civitate in civitatem per terram Ephraim et Manasse usque ad Zabulon, illis irridentibus et subsannantibus eos.
2CH 30:11 Attamen quidam viri ex Aser, et Manasse, et Zabulon acquiescentes consilio, venerunt Jerusalem.
2CH 30:12 In Juda vero facta est manus Domini ut daret eis cor unum, ut facerent juxta præceptum regis et principum verbum Domini.
2CH 30:13 Congregatique sunt in Jerusalem populi multi ut facerent solemnitatem azymorum, in mense secundo:
2CH 30:14 et surgentes destruxerunt altaria quæ erant in Jerusalem, atque universa in quibus idolis adolebatur incensum, subvertentes, projecerunt in torrentem Cedron.
2CH 30:15 Immolaverunt autem Phase quartadecima die mensis secundi. Sacerdotes quoque atque Levitæ tandem sanctificati, obtulerunt holocausta in domo Domini:
2CH 30:16 steteruntque in ordine suo juxta dispositionem et legem Moysi hominis Dei: sacerdotes vero suscipiebant effundendum sanguinem de manibus Levitarum,
2CH 30:17 eo quod multa turba sanctificata non esset: et idcirco immolarent Levitæ Phase his qui non occurrerant sanctificari Domino.
2CH 30:18 Magna etiam pars populi de Ephraim, et Manasse, et Issachar, et Zabulon, quæ sanctificata non fuerat, comedit Phase non juxta quod scriptum est: et oravit pro eis Ezechias, dicens: Dominus bonus propitiabitur
2CH 30:19 cunctis, qui in toto corde requirunt Dominum Deum patrum suorum: et non imputabit eis quod minus sanctificati sunt.
2CH 30:20 Quem exaudivit Dominus, et placatus est populo.
2CH 30:21 Feceruntque filii Israël, qui inventi sunt in Jerusalem, solemnitatem azymorum septem diebus in lætitia magna, laudantes Dominum per singulos dies: Levitæ quoque et sacerdotes per organa quæ suo officio congruebant.
2CH 30:22 Et locutus est Ezechias ad cor omnium Levitarum qui habebant intelligentiam bonam super Domino: et comederunt septem diebus solemnitatis, immolantes victimas pacificorum, et laudantes Dominum Deum patrum suorum.
2CH 30:23 Placuitque universæ multitudini ut celebrarent etiam alios dies septem: quod et fecerunt cum ingenti gaudio.
2CH 30:24 Ezechias enim rex Juda præbuerat multitudini mille tauros, et septem millia ovium: principes vero dederant populo tauros mille, et oves decem millia: sanctificata est ergo sacerdotum plurima multitudo.
2CH 30:25 Et hilaritate perfusa omnis turba Juda, tam sacerdotum et Levitarum, quam universæ frequentiæ quæ venerat ex Israël: proselytorum quoque de terra Israël, et habitantium in Juda.
2CH 30:26 Factaque est grandis celebritas in Jerusalem, qualis a diebus Salomonis filii David regis Israël in ea urbe non fuerat.
2CH 30:27 Surrexerunt autem sacerdotes atque Levitæ benedicentes populo: et exaudita est vox eorum, pervenitque oratio in habitaculum sanctum cæli.
2CH 31:1 Cumque hæc fuissent rite celebrata, egressus est omnis Israël qui inventus fuerat in urbibus Juda, et fregerunt simulacra, succideruntque lucos, demoliti sunt excelsa, et altaria destruxerunt, non solum de universo Juda et Benjamin, sed et de Ephraim quoque et Manasse, donec penitus everterent: reversique sunt omnes filii Israël in possessiones et civitates suas.
2CH 31:2 Ezechias autem constituit turmas sacerdotales et Leviticas per divisiones suas, unumquemque in officio proprio, tam sacerdotum videlicet quam Levitarum, ad holocausta et pacifica, ut ministrarent et confiterentur, canerentque in portis castrorum Domini.
2CH 31:3 Pars autem regis erat, ut de propria ejus substantia offerretur holocaustum, mane semper et vespere: sabbatis quoque, et calendis, et solemnitatibus ceteris, sicut scriptum est in lege Moysi.
2CH 31:4 Præcepit etiam populo habitantium Jerusalem ut darent partes sacerdotibus et Levitis, ut possent vacare legi Domini.
2CH 31:5 Quod cum percrebruisset in auribus multitudinis, plurimas obtulere primitias filii Israël frumenti, vini, et olei: mellis quoque, et omnium quæ gignit humus, decimas obtulerunt.
2CH 31:6 Sed et filii Israël et Juda qui habitabant in urbibus Juda, obtulerunt decimas boum et ovium, decimasque sanctorum quæ voverant Domino Deo suo: atque universa portantes, fecerunt acervos plurimos.
2CH 31:7 Mense tertio cœperunt acervorum jacere fundamenta, et mense septimo compleverunt eos.
2CH 31:8 Cumque ingressi fuissent Ezechias et principes ejus, viderunt acervos, et benedixerunt Domino ac populo Israël.
2CH 31:9 Interrogavitque Ezechias sacerdotes et Levitas, cur ita jacerent acervi.
2CH 31:10 Respondit illi Azarias sacerdos primus de stirpe Sadoc, dicens: Ex quo cœperunt offerri primitiæ in domo Domini, comedimus, et saturati sumus, et remanserunt plurima, eo quod benedixerit Dominus populo suo: reliquarum autem copia est ista, quam cernis.
2CH 31:11 Præcepit igitur Ezechias ut præpararent horrea in domo Domini. Quod cum fecissent,
2CH 31:12 intulerunt tam primitias quam decimas, et quæcumque voverant, fideliter. Fuit autem præfectus eorum Chonenias Levita, et Semei frater ejus secundus,
2CH 31:13 post quem Jahiel, et Azarias, et Nahath, et Asaël, et Jerimoth, Jozabad quoque, et Eliel, et Jesmachias, et Mahath, et Banaias, præpositi sub manibus Choneniæ et Semei fratris ejus, ex imperio Ezechiæ regis et Azariæ pontificis domus Dei, ad quos omnia pertinebant.
2CH 31:14 Core vero filius Jemna Levites, et janitor orientalis portæ, præpositus erat iis quæ sponte offerebantur Domino, primitiisque et consecratis in Sancta sanctorum.
2CH 31:15 Et sub cura ejus Eden, et Benjamin, Jesue, et Semeias, Amarias quoque, et Sechenias in civitatibus sacerdotum, ut fideliter distribuerent fratribus suis partes, minoribus atque majoribus:
2CH 31:16 exceptis maribus ab annis tribus et supra, cunctis qui ingrediebantur templum Domini, et quidquid per singulos dies conducebat in ministerio, atque observationibus juxta divisiones suas,
2CH 31:17 sacerdotibus per familias, et Levitis a vigesimo anno et supra, per ordines et turmas suas,
2CH 31:18 universæque multitudini tam uxoribus quam liberis eorum utriusque sexus, fideliter cibi de his quæ sanctificata fuerant, præbebantur.
2CH 31:19 Sed et filiorum Aaron per agros, et suburbana urbium singularum, dispositi erant viri, qui partes distribuerent universo sexui masculino de sacerdotibus et Levitis.
2CH 31:20 Fecit ergo Ezechias universa quæ diximus in omni Juda: operatusque est bonum et rectum, et verum coram Domino Deo suo,
2CH 31:21 in universa cultura ministerii domus Domini, juxta legem et cæremonias, volens requirere Deum suum in toto corde suo: fecitque, et prosperatus est.
2CH 32:1 Post quæ et hujuscemodi veritatem, venit Sennacherib rex Assyriorum, et ingressus Judam, obsedit civitates munitas, volens eas capere.
2CH 32:2 Quod cum vidisset Ezechias, venisse scilicet Sennacherib, et totum belli impetum verti contra Jerusalem,
2CH 32:3 inito cum principibus consilio, virisque fortissimis, ut obturarent capita fontium qui erant extra urbem: et hoc omnium decernente sententia,
2CH 32:4 congregavit plurimam multitudinem, et obturaverunt cunctos fontes, et rivum qui fluebat in medio terræ, dicentes: Ne veniant reges Assyriorum, et inveniant aquarum abundantiam.
2CH 32:5 Ædificavit quoque, agens industrie, omnem murum qui fuerat dissipatus, et exstruxit turres desuper, et forinsecus alterum murum: instauravitque Mello in civitate David, et fecit universi generis armaturam et clypeos:
2CH 32:6 constituitque principes bellatorum in exercitu, et convocavit universos in platea portæ civitatis, ac locutus est ad cor eorum, dicens:
2CH 32:7 Viriliter agite, et confortamini: nolite timere, nec paveatis regem Assyriorum, et universam multitudinem quæ est cum eo: multo enim plures nobiscum sunt, quam cum illo.
2CH 32:8 Cum illo enim est brachium carneum: nobiscum Dominus Deus noster, qui auxiliator est noster, pugnatque pro nobis. Confortatusque est populus hujuscemodi verbis Ezechiæ regis Juda.
2CH 32:9 Quæ postquam gesta sunt, misit Sennacherib rex Assyriorum servos suos in Jerusalem (ipse enim cum universo exercitu obsidebat Lachis) ad Ezechiam regem Juda, et ad omnem populum qui erat in urbe, dicens:
2CH 32:10 Hæc dicit Sennacherib rex Assyriorum: In quo habentes fiduciam sedetis obsessi in Jerusalem?
2CH 32:11 num Ezechias decipit vos, ut tradat morti in fame et siti, affirmans quod Dominus Deus vester liberet vos de manu regis Assyriorum?
2CH 32:12 Numquid non iste est Ezechias, qui destruxit excelsa illius, et altaria, et præcepit Juda et Jerusalem, dicens: Coram altari uno adorabitis, et in ipso comburetis incensum?
2CH 32:13 an ignoratis quæ ego fecerim, et patres mei, cunctis terrarum populis? numquid prævaluerunt dii gentium, omniumque terrarum, liberare regionem suam de manu mea?
2CH 32:14 Quis est de universis diis gentium, quas vastaverunt patres mei, qui potuerit eruere populum suum de manu mea, ut possit etiam Deus vester eruere vos de hac manu?
2CH 32:15 non vos ergo decipiat Ezechias, nec vana persuasione deludat, neque credatis ei. Si enim nullus potuit deus cunctarum gentium atque regnorum liberare populum suum de manu mea, et de manu patrum meorum, consequenter nec Deus vester poterit eruere vos de manu mea.
2CH 32:16 Sed et alia multa locuti sunt servi ejus contra Dominum Deum, et contra Ezechiam servum ejus.
2CH 32:17 Epistolas quoque scripsit plenas blasphemiæ in Dominum Deum Israël, et locutus est adversus eum: Sicut dii gentium ceterarum non potuerunt liberare populum suum de manu mea, sic et Deus Ezechiæ eruere non poterit populum suum de manu ista.
2CH 32:18 Insuper et clamore magno, lingua judaica, contra populum qui sedebat in muris Jerusalem, personabat, ut terreret eos, et caperet civitatem.
2CH 32:19 Locutusque est contra Deum Jerusalem, sicut adversum deos populorum terræ, opera manuum hominum.
2CH 32:20 Oraverunt igitur Ezechias rex, et Isaias filius Amos prophetes, adversum hanc blasphemiam, ac vociferati sunt usque in cælum.
2CH 32:21 Et misit Dominus angelum, qui percussit omnem virum robustum, et bellatorem, et principem exercitus regis Assyriorum: reversusque est cum ignominia in terram suam. Cumque ingressus esset domum dei sui, filii qui egressi fuerant de utero ejus interfecerunt eum gladio.
2CH 32:22 Salvavitque Dominus Ezechiam et habitatores Jerusalem de manu Sennacherib regis Assyriorum, et de manu omnium, et præstitit eis quietem per circuitum.
2CH 32:23 Multi etiam deferebant hostias et sacrificia Domino in Jerusalem, et munera Ezechiæ regi Juda: qui exaltatus est post hæc coram cunctis gentibus.
2CH 32:24 In diebus illis ægrotavit Ezechias usque ad mortem, et oravit Dominum: exaudivitque eum, et dedit ei signum.
2CH 32:25 Sed non juxta beneficia quæ acceperat, retribuit, quia elevatum est cor ejus: et facta est contra eum ira, et contra Judam et Jerusalem.
2CH 32:26 Humiliatusque est postea, eo quod exaltatum fuisset cor ejus, tam ipse quam habitatores Jerusalem: et idcirco non venit super eos ira Domini in diebus Ezechiæ.
2CH 32:27 Fuit autem Ezechias dives, et inclytus valde, et thesauros sibi plurimos congregavit argenti, et auri, et lapidis pretiosi, aromatum, et armorum universi generis, et vasorum magni pretii.
2CH 32:28 Apothecas quoque frumenti, vini, et olei, et præsepia omnium jumentorum, caulasque pecorum,
2CH 32:29 et urbes ædificavit sibi: habebat quippe greges ovium et armentorum innumerabiles, eo quod dedisset ei Dominus substantiam multam nimis.
2CH 32:30 Ipse est Ezechias, qui obturavit superiorem fontem aquarum Gihon, et avertit eas subter ad occidentem urbis David: in omnibus operibus suis fecit prospere quæ voluit.
2CH 32:31 Attamen in legatione principum Babylonis, qui missi fuerant ad eum ut interrogarent de portento quod acciderat super terram, dereliquit eum Deus ut tentaretur, et nota fierent omnia quæ erant in corde ejus.
2CH 32:32 Reliqua autem sermonum Ezechiæ, et misericordiarum ejus, scripta sunt in visione Isaiæ filii Amos prophetæ, et in libro regum Juda et Israël.
2CH 32:33 Dormivitque Ezechias cum patribus suis, et sepelierunt eum super sepulchra filiorum David: et celebravit ejus exequias universus Juda, et omnes habitatores Jerusalem: regnavitque Manasses filius ejus pro eo.
2CH 33:1 Duodecim annorum erat Manasses cum regnare cœpisset, et quinquaginta quinque annis regnavit in Jerusalem.
2CH 33:2 Fecit autem malum coram Domino, juxta abominationes gentium quas subvertit Dominus coram filiis Israël:
2CH 33:3 et conversus instauravit excelsa quæ demolitus fuerat Ezechias pater ejus: construxitque aras Baalim, et fecit lucos, et adoravit omnem militiam cæli, et coluit eam.
2CH 33:4 Ædificavit quoque altaria in domo Domini, de qua dixerat Dominus: In Jerusalem erit nomen meum in æternum.
2CH 33:5 Ædificavit autem ea cuncto exercitui cæli in duobus atriis domus Domini.
2CH 33:6 Transireque fecit filios suos per ignem in valle Benennom: observabat somnia, sectabatur auguria, maleficis artibus inserviebat, habebat secum magos et incantatores, multaque mala operatus est coram Domino ut irritaret eum.
2CH 33:7 Sculptile quoque et conflatile signum posuit in domo Dei, de qua locutus est Deus ad David, et ad Salomonem filium ejus, dicens: In domo hac, et in Jerusalem quam elegi de cunctis tribubus Israël, ponam nomen meum in sempiternum.
2CH 33:8 Et moveri non faciam pedem Israël de terra quam tradidi patribus eorum: ita dumtaxat si custodierint facere quæ præcepi eis, cunctamque legem, et cæremonias atque judicia, per manum Moysi.
2CH 33:9 Igitur Manasses seduxit Judam, et habitatores Jerusalem, ut facerent malum super omnes gentes quas subverterat Dominus a facie filiorum Israël.
2CH 33:10 Locutusque est Dominus ad eum, et ad populum illius, et attendere noluerunt.
2CH 33:11 Idcirco superinduxit eis principes exercitus regis Assyriorum: ceperuntque Manassen, et vinctum catenis atque compedibus duxerunt in Babylonem.
2CH 33:12 Qui postquam coangustatus est, oravit Dominum Deum suum: et egit pœnitentiam valde coram Deo patrum suorum.
2CH 33:13 Deprecatusque est eum, et obsecravit intente: et exaudivit orationem ejus, reduxitque eum Jerusalem in regnum suum, et cognovit Manasses quod Dominus ipse esset Deus.
2CH 33:14 Post hæc ædificavit murum extra civitatem David ad occidentem Gihon in convalle, ab introitu portæ piscium per circuitum usque ad Ophel, et exaltavit illum vehementer: constituitque principes exercitus in cunctis civitatibus Juda munitis:
2CH 33:15 et abstulit deos alienos, et simulacrum de domo Domini: aras quoque, quas fecerat in monte domus Domini et in Jerusalem: et projecit omnia extra urbem.
2CH 33:16 Porro instauravit altare Domini, et immolavit super illud victimas, et pacifica, et laudem: præcepitque Judæ ut serviret Domino Deo Israël.
2CH 33:17 Attamen adhuc populus immolabat in excelsis Domino Deo suo.
2CH 33:18 Reliqua autem gestorum Manasse, et obsecratio ejus ad Deum suum, verba quoque videntium qui loquebantur ad eum in nomine Domini Dei Israël, continentur in sermonibus regum Israël.
2CH 33:19 Oratio quoque ejus et exauditio, et cuncta peccata atque contemptus, loca etiam in quibus ædificavit excelsa, et fecit lucos et statuas antequam ageret pœnitentiam, scripta sunt in sermonibus Hozai.
2CH 33:20 Dormivit ergo Manasses cum patribus suis, et sepelierunt eum in domo sua: regnavitque pro eo filius ejus Amon.
2CH 33:21 Viginti duorum annorum erat Amon cum regnare cœpisset, et duobus annis regnavit in Jerusalem.
2CH 33:22 Fecitque malum in conspectu Domini, sicut fecerat Manasses pater ejus: et cunctis idolis quæ Manasses fuerat fabricatus, immolavit atque servivit.
2CH 33:23 Et non est reveritus faciem Domini, sicut reveritus est Manasses pater ejus, et multo majora deliquit.
2CH 33:24 Cumque conjurassent adversus eum servi sui, interfecerunt eum in domo sua.
2CH 33:25 Porro reliqua populi multitudo, cæsis iis qui Amon percusserant, constituit regem Josiam filium ejus pro eo.
2CH 34:1 Octo annorum erat Josias cum regnare cœpisset, et triginta et uno anno regnavit in Jerusalem.
2CH 34:2 Fecitque quod erat rectum in conspectu Domini, et ambulavit in viis David patris sui: non declinavit neque ad dextram, neque ad sinistram.
2CH 34:3 Octavo autem anno regni sui, cum adhuc esset puer, cœpit quærere Deum patris sui David: et duodecimo anno postquam regnare cœperat, mundavit Judam et Jerusalem ab excelsis, et lucis, simulacrisque et sculptilibus.
2CH 34:4 Destruxeruntque coram eo aras Baalim, et simulacra quæ superposita fuerant, demoliti sunt: lucos etiam et sculptilia succidit atque comminuit, et super tumulos eorum qui eis immolare consueverant, fragmenta dispersit.
2CH 34:5 Ossa præterea sacerdotum combussit in altaribus idolorum, mundavitque Judam et Jerusalem.
2CH 34:6 Sed et in urbibus Manasse, et Ephraim, et Simeon, usque Nephthali, cuncta subvertit.
2CH 34:7 Cumque altaria dissipasset, et lucos et sculptilia contrivisset in frustra, cunctaque delubra demolitus esset de universa terra Israël, reversus est in Jerusalem.
2CH 34:8 Igitur anno octavodecimo regni sui, mundata jam terra et templo Domini, misit Saphan filium Eseliæ, et Maasiam principem civitatis, et Joha filium Joachaz a commentariis, ut instaurarent domum Domini Dei sui.
2CH 34:9 Qui venerunt ad Helciam sacerdotem magnum: acceptamque ab eo pecuniam quæ illata fuerat in domum Domini, et quam congregaverant Levitæ, et janitores de Manasse, et Ephraim, et universis reliquiis Israël, ab omni quoque Juda, et Benjamin, et habitatoribus Jerusalem,
2CH 34:10 tradiderunt in manibus eorum qui præerant operariis in domo Domini, ut instaurarent templum, et infirma quæque sarcirent.
2CH 34:11 At illi dederunt eam artificibus et cæmentariis, ut emerent lapides de lapicidinis, et ligna ad commissuras ædificii, et ad contignationem domorum quas destruxerant reges Juda.
2CH 34:12 Qui fideliter cuncta faciebant. Erant autem præpositi operantium Jahath et Abdias de filiis Merari, Zacharias et Mosollam de filiis Caath, qui urgebant opus: omnes Levitæ scientes organis canere.
2CH 34:13 Super eos vero qui ad diversos usus onera portabant, erant scribæ, et magistri de Levitis, janitores.
2CH 34:14 Cumque efferrent pecuniam quæ illata fuerat in templum Domini, reperit Helcias sacerdos librum legis Domini per manum Moysi.
2CH 34:15 Et ait ad Saphan scribam: Librum legis inveni in domo Domini: et tradidit ei.
2CH 34:16 At ille intulit volumen ad regem, et nuntiavit ei, dicens: Omnia quæ dedisti in manu servorum tuorum, ecce complentur.
2CH 34:17 Argentum quod repertum est in domo Domini, conflaverunt, datumque est præfectis artificum, et diversa opera fabricantium.
2CH 34:18 Præterea tradidit mihi Helcias sacerdos hunc librum. Quem cum rege præsente recitasset,
2CH 34:19 audissetque ille verba legis, scidit vestimenta sua:
2CH 34:20 et præcepit Helciæ, et Ahicam filio Saphan, et Abdon filio Micha, Saphan quoque scribæ, et Asaæ servo regis, dicens:
2CH 34:21 Ite, et orate Dominum pro me, et pro reliquiis Israël et Juda, super universis sermonibus libri istius, qui repertus est: magnus enim furor Domini stillavit super nos, eo quod non custodierint patres nostri verba Domini ut facerent omnia quæ scripta sunt in isto volumine.
2CH 34:22 Abiit ergo Helcias, et hi qui simul a rege missi fuerant, ad Oldam prophetidem, uxorem Sellum filii Thecuath filii Hasra custodis vestium, quæ habitabat in Jerusalem in Secunda: et locuti sunt ei verba quæ supra narravimus.
2CH 34:23 At illa respondit eis: Hæc dicit Dominus Deus Israël: Dicite viro qui misit vos ad me:
2CH 34:24 Hæc dicit Dominus: Ecce ego inducam mala super locum istum et super habitatores ejus, cunctaque maledicta quæ scripta sunt in libro hoc, quem legerunt coram rege Juda.
2CH 34:25 Quia dereliquerunt me, et sacrificaverunt diis alienis, ut me ad iracundiam provocarent in cunctis operibus manuum suarum, idcirco stillabit furor meus super locum istum, et non extinguetur.
2CH 34:26 Ad regem autem Juda, qui misit vos pro Domino deprecando, sic loquimini: Hæc dicit Dominus Deus Israël: Quoniam audisti verba voluminis,
2CH 34:27 atque emollitum est cor tuum, et humiliatus es in conspectu Dei super his quæ dicta sunt contra locum hunc et habitatores Jerusalem, reveritusque faciem meam scidisti vestimenta tua, et flevisti coram me: ego quoque exaudivi te, dicit Dominus.
2CH 34:28 Jam enim colligam te ad patres tuos, et infereris in sepulchrum tuum in pace: nec videbunt oculi tui omne malum quod ego inducturus sum super locum istum, et super habitatores ejus. Retulerunt itaque regi cuncta quæ dixerat.
2CH 34:29 At ille convocatis universis majoribus natu Juda et Jerusalem,
2CH 34:30 ascendit in domum Domini, unaque omnes viri Juda et habitatores Jerusalem, sacerdotes et Levitæ, et cunctus populus a minimo usque ad maximum. Quibus audientibus in domo Domini, legit rex omnia verba voluminis:
2CH 34:31 et stans in tribunali suo, percussit fœdus coram Domino ut ambularet post eum, et custodiret præcepta, et testimonia, et justificationes ejus in toto corde suo, et in tota anima sua, faceretque quæ scripta sunt in volumine illo, quod legerat.
2CH 34:32 Adjuravit quoque super hoc omnes qui reperti fuerant in Jerusalem et Benjamin: et fecerunt habitatores Jerusalem juxta pactum Domini Dei patrum suorum.
2CH 34:33 Abstulit ergo Josias cunctas abominationes de universis regionibus filiorum Israël: et fecit omnes qui residui erant in Israël, servire Domino Deo suo. Cunctis diebus ejus non recesserunt a Domino Deo patrum suorum.
2CH 35:1 Fecit autem Josias in Jerusalem Phase Domino, quod immolatum est quartadecima die mensis primi:
2CH 35:2 et constituit sacerdotes in officiis suis, hortatusque est eos ut ministrarent in domo Domini:
2CH 35:3 Levitis quoque, ad quorum eruditionem omnis Israël sanctificabatur Domino, locutus est: Ponite arcam in sanctuario templi, quod ædificavit Salomon filius David rex Israël, nequaquam enim eam ultra portabitis: nunc autem ministrate Domino Deo vestro, et populo ejus Israël.
2CH 35:4 Et præparate vos per domos et cognationes vestras in divisionibus singulorum, sicut præcepit David rex Israël, et descripsit Salomon filius ejus.
2CH 35:5 Et ministrate in sanctuario per familias turmasque Leviticas,
2CH 35:6 et sanctificati immolate Phase: fratres etiam vestros, ut possint juxta verba quæ locutus est Dominus in manu Moysi facere, præparate.
2CH 35:7 Dedit præterea Josias omni populo qui ibi fuerat inventus in solemnitate Phase, agnos et hædos de gregibus et reliqui pecoris triginta millia, boum quoque tria millia: hæc de regis universa substantia.
2CH 35:8 Duces quoque ejus sponte quod voverant, obtulerunt, tam populo quam sacerdotibus et Levitis. Porro Helcias, et Zacharias, et Jahiel principes domus Domini dederunt sacerdotibus ad faciendum Phase pecora commixtim duo millia sexcenta, et boves trecentos.
2CH 35:9 Chonenias autem, et Semeias, etiam Nathanaël fratres ejus, necnon Hasabias, et Jehiel, et Jozabad principes Levitarum, dederunt ceteris Levitis ad celebrandum Phase quinque millia pecorum, et boves quingentos.
2CH 35:10 Præparatumque est ministerium, et steterunt sacerdotes in officio suo: Levitæ quoque in turmis, juxta regis imperium.
2CH 35:11 Et immolatum est Phase: asperseruntque sacerdotes manu sua sanguinem, et Levitæ detraxerunt pelles holocaustorum:
2CH 35:12 et separaverunt ea ut darent per domos et familias singulorum, et offerrentur Domino, sicut scriptum est in libro Moysi: de bobus quoque fecerunt similiter.
2CH 35:13 Et assaverunt Phase super ignem, juxta quod in lege scriptum est: pacificas vero hostias coxerunt in lebetibus, et cacabis, et ollis, et festinato distribuerunt universæ plebi:
2CH 35:14 sibi autem et sacerdotibus postea paraverunt, nam in oblatione holocaustorum et adipum usque ad noctem sacerdotes fuerunt occupati, unde Levitæ sibi et sacerdotibus filiis Aaron paraverunt novissimis.
2CH 35:15 Porro cantores filii Asaph stabant in ordine suo, juxta præceptum David, et Asaph, et Heman, et Idithun prophetarum regis: janitores vero per portas singulas observabant, ita ut nec puncto quidem discederent a ministerio: quam ob rem et fratres eorum Levitæ paraverunt eis cibos.
2CH 35:16 Omnis igitur cultura Domini rite completa est in die illa, ut facerent Phase, et offerrent holocausta super altare Domini, juxta præceptum regis Josiæ.
2CH 35:17 Feceruntque filii Israël, qui reperti fuerant ibi, Phase in tempore illo, et solemnitatem azymorum septem diebus.
2CH 35:18 Non fuit Phase simile huic in Israël a diebus Samuelis prophetæ: sed nec quisquam de cunctis regibus Israël fecit Phase sicut Josias, sacerdotibus, et Levitis, et omni Judæ et Israël qui repertus fuerat, et habitantibus in Jerusalem.
2CH 35:19 Octavodecimo anno regni Josiæ hoc Phase celebratum est.
2CH 35:20 Postquam instauraverat Josias templum, ascendit Nechao rex Ægypti ad pugnandum in Charcamis juxta Euphraten: et processit in occursum ejus Josias.
2CH 35:21 At ille, missis ad eum nuntiis, ait: Quid mihi et tibi est, rex Juda? non adversum te hodie venio, sed contra aliam pugno domum, ad quam me Deus festinato ire præcepit: desine adversum Deum facere, qui mecum est, ne interficiat te.
2CH 35:22 Noluit Josias reverti, sed præparavit contra eum bellum, nec acquievit sermonibus Nechao ex ore Dei: verum perrexit ut dimicaret in campo Mageddo.
2CH 35:23 Ibique vulneratus a sagittariis, dixit pueris suis: Educite me de prælio, quia oppido vulneratus sum.
2CH 35:24 Qui transtulerunt eum de curru in alterum currum, qui sequebatur eum more regio, et asportaverunt eum in Jerusalem: mortuusque est, et sepultus in mausoleo patrum suorum, et universus Juda et Jerusalem luxerunt eum.
2CH 35:25 Jeremias maxime: cujus omnes cantores atque cantatrices, usque in præsentem diem, lamentationes super Josiam replicant, et quasi lex obtinuit in Israël: Ecce scriptum fertur in lamentationibus.
2CH 35:26 Reliqua autem sermonum Josiæ, et misericordiarum ejus, quæ lege præcepta sunt Domini,
2CH 35:27 opera quoque illius prima et novissima, scripta sunt in libro regum Juda et Israël.
2CH 36:1 Tulit ergo populus terræ Joachaz filium Josiæ, et constituit regem pro patre suo in Jerusalem.
2CH 36:2 Viginti trium annorum erat Joachaz cum regnare cœpisset, et tribus mensibus regnavit in Jerusalem.
2CH 36:3 Amovit autem eum rex Ægypti cum venisset in Jerusalem, et condemnavit terram centum talentis argenti, et talento auri.
2CH 36:4 Constituitque pro eo regem Eliakim fratrem ejus super Judam et Jerusalem, et vertit nomen ejus Joakim: ipsum vero Joachaz tulit secum, et abduxit in Ægyptum.
2CH 36:5 Viginti quinque annorum erat Joakim cum regnare cœpisset, et undecim annis regnavit in Jerusalem: fecitque malum coram Domino Deo suo.
2CH 36:6 Contra hunc ascendit Nabuchodonosor rex Chaldæorum, et vinctum catenis duxit in Babylonem.
2CH 36:7 Ad quam et vasa Domini transtulit, et posuit ea in templo suo.
2CH 36:8 Reliqua autem verborum Joakim, et abominationum ejus quas operatus est, et quæ inventa sunt in eo, continentur in libro regum Juda et Israël. Regnavit autem Joachin filius ejus pro eo.
2CH 36:9 Octo annorum erat Joachin cum regnare cœpisset, et tribus mensibus ac decem diebus regnavit in Jerusalem: fecitque malum in conspectu Domini.
2CH 36:10 Cumque anni circulus volveretur, misit Nabuchodonosor rex, qui adduxerunt eum in Babylonem, asportatis simul pretiosissimis vasis domus Domini. Regem vero constituit Sedeciam patruum ejus super Judam et Jerusalem.
2CH 36:11 Viginti et unius anni erat Sedecias cum regnare cœpisset, et undecim annis regnavit in Jerusalem:
2CH 36:12 fecitque malum in oculis Domini Dei sui, nec erubuit faciem Jeremiæ prophetæ, loquentis ad se ex ore Domini.
2CH 36:13 A rege quoque Nabuchodonosor recessit, qui adjuraverat eum per Deum: et induravit cervicem suam et cor ut non reverteretur ad Dominum Deum Israël.
2CH 36:14 Sed et universi principes sacerdotum et populus prævaricati sunt inique juxta universas abominationes gentium, et polluerunt domum Domini quam sanctificaverat sibi in Jerusalem.
2CH 36:15 Mittebat autem Dominus Deus patrum suorum ad illos per manum nuntiorum suorum de nocte consurgens, et quotidie commonens: eo quod parceret populo et habitaculo suo.
2CH 36:16 At illi subsannabant nuntios Dei, et parvipendebant sermones ejus, illudebantque prophetis, donec ascenderet furor Domini in populum ejus, et esset nulla curatio.
2CH 36:17 Adduxit enim super eos regem Chaldæorum, et interfecit juvenes eorum gladio in domo sanctuarii sui: non est misertus adolescentis, et virginis, et senis, nec decrepiti quidem, sed omnes tradidit in manibus ejus.
2CH 36:18 Universaque vasa domus Domini, tam majora quam minora, et thesauros templi, et regis, et principum, transtulit in Babylonem.
2CH 36:19 Incenderunt hostes domum Dei, destruxeruntque murum Jerusalem: universas turres combusserunt, et quidquid pretiosum fuerat, demoliti sunt.
2CH 36:20 Si quis evaserat gladium, ductus in Babylonem servivit regi et filiis ejus, donec imperaret rex Persarum,
2CH 36:21 et compleretur sermo Domini ex ore Jeremiæ, et celebraret terra sabbata sua: cunctis enim diebus desolationis egit sabbatum usque dum complerentur septuaginta anni.
2CH 36:22 Anno autem primo Cyri regis Persarum, ad explendum sermonem Domini quem locutus fuerat per os Jeremiæ, suscitavit Dominus spiritum Cyri regis Persarum: qui jussit prædicari in universo regno suo, etiam per scripturam, dicens:
2CH 36:23 Hæc dicit Cyrus rex Persarum: Omnia regna terræ dedit mihi Dominus Deus cæli, et ipse præcepit mihi ut ædificarem ei domum in Jerusalem, quæ est in Judæa: quis ex vobis est in omni populo ejus? sit Dominus Deis suus cum eo, et ascendat.
EZR 1:1 In anno primo Cyri regis Persarum, ut compleretur verbum Domini ex ore Jeremiæ, suscitavit Dominus spiritum Cyri regis Persarum: et traduxit vocem in omni regno suo, etiam per scripturam, dicens:
EZR 1:2 Hæc dicit Cyrus rex Persarum: Omnia regna terræ dedit mihi Dominus Deus cæli, et ipse præcepit mihi ut ædificarem ei domum in Jerusalem, quæ est in Judæa.
EZR 1:3 Quis est in vobis de universo populo ejus? Sit Deus illius cum ipso. Ascendat in Jerusalem, quæ est in Judæa, et ædificet domum Domini Dei Israël: ipse est Deus qui est in Jerusalem.
EZR 1:4 Et omnes reliqui in cunctis locis ubicumque habitant, adjuvent eum viri de loco suo argento et auro, et substantia, et pecoribus, excepto quod voluntarie offerunt templo Dei, quod est in Jerusalem.
EZR 1:5 Et surrexerunt principes patrum de Juda et Benjamin, et sacerdotes, et Levitæ, et omnis cujus Deus suscitavit spiritum, ut ascenderent ad ædificandum templum Domini, quod erat in Jerusalem.
EZR 1:6 Universique qui erant in circuitu, adjuverunt manus eorum in vasis argenteis et aureis, in substantia et jumentis, in supellectili, exceptis his quæ sponte obtulerant.
EZR 1:7 Rex quoque Cyrus protulit vasa templi Domini, quæ tulerat Nabuchodonosor de Jerusalem, et posuerat ea in templo dei sui.
EZR 1:8 Protulit autem ea Cyrus rex Persarum per manum Mithridatis filii Gazabar, et annumeravit ea Sassabasar principi Juda.
EZR 1:9 Et hic est numerus eorum: phialæ aureæ triginta, phialæ argenteæ mille, cultri viginti novem, scyphi aurei triginta,
EZR 1:10 scyphi argentei secundi quadringenti decem, vasa alia mille.
EZR 1:11 Omnia vasa aurea et argentea quinque millia quadringenta: universa tulit Sassabasar cum his qui ascendebant de transmigratione Babylonis in Jerusalem.
EZR 2:1 Hi sunt autem provinciæ filii, qui ascenderunt de captivitate, quam transtulerat Nabuchodonosor rex Babylonis in Babylonem, et reversi sunt in Jerusalem et Judam, unusquisque in civitatem suam.
EZR 2:2 Qui venerunt cum Zorobabel, Josue, Nehemia, Saraia, Rahelaia, Mardochai, Belsan, Mesphar, Beguai, Rehum, Baana. Numerus virorum populi Israël:
EZR 2:3 filii Pharos duo millia centum septuaginta duo.
EZR 2:4 Filii Sephatia, trecenti septuaginta duo.
EZR 2:5 Filii Area, septingenti septuaginta quinque.
EZR 2:6 Filii Phahath Moab, filiorum Josue: Joab, duo millia octingenti duodecim.
EZR 2:7 Filii Ælam, mille ducenti quinquaginta quatuor.
EZR 2:8 Filii Zethua, nongenti quadraginta quinque.
EZR 2:9 Filii Zachai, septingenti sexaginta.
EZR 2:10 Filii Bani, sexcenti quadraginta duo.
EZR 2:11 Filii Bebai, sexcenti viginti tres.
EZR 2:12 Filii Azgad, mille ducenti viginti duo.
EZR 2:13 Filii Adonicam, sexcenti sexaginta sex.
EZR 2:14 Filii Beguai, duo millia quinquaginta sex.
EZR 2:15 Filii Adin, quadringenti quinquaginta quatuor.
EZR 2:16 Filii Ather, qui erant ex Ezechia, nonaginta octo.
EZR 2:17 Filii Besai, trecenti viginti tres.
EZR 2:18 Filii Jora, centum duodecim.
EZR 2:19 Filii Hasum, ducenti viginti tres.
EZR 2:20 Filii Gebbar, nonaginta quinque.
EZR 2:21 Filii Bethlehem, centum viginti tres.
EZR 2:22 Viri Netupha, quinquaginta sex.
EZR 2:23 Viri Anathoth, centum viginti octo.
EZR 2:24 Filii Azmaveth, quadraginta duo.
EZR 2:25 Filii Cariathiarim, Cephira et Beroth, septingenti quadraginta tres.
EZR 2:26 Filii Rama et Gabaa, sexcenti viginti unus.
EZR 2:27 Viri Machmas, centum viginti duo.
EZR 2:28 Viri Bethel et Hai, ducenti viginti tres.
EZR 2:29 Filii Nebo, quinquaginta duo.
EZR 2:30 Filii Megbis, centum quinquaginta sex.
EZR 2:31 Filii Ælam alterius, mille ducenti quinquaginta quatuor.
EZR 2:32 Filii Harim, trecenti viginti.
EZR 2:33 Filii Lod Hadid, et Ono, septingenti viginti quinque.
EZR 2:34 Filii Jericho, trecenti quadraginta quinque.
EZR 2:35 Filii Senaa, tria millia sexcenti triginta.
EZR 2:36 Sacerdotes: filii Jadaia in domo Josue, nongenti septuaginta tres.
EZR 2:37 Filii Emmer, mille quinquaginta duo.
EZR 2:38 Filii Pheshur, mille ducenti quadraginta septem.
EZR 2:39 Filii Harim, mille decem et septem.
EZR 2:40 Levitæ: filii Josue et Cedmihel filiorum Odoviæ, septuaginta quatuor.
EZR 2:41 Cantores: filii Asaph, centum viginti octo.
EZR 2:42 Filii janitorum: filii Sellum, filii Ater, filii Telmon, filii Accub, filii Hatitha, filii Sobai: universi centum triginta novem.
EZR 2:43 Nathinæi: filii Siha, filii Hasupha, filii Tabbaoth,
EZR 2:44 filii Ceros, filii Siaa, filii Phadon,
EZR 2:45 filii Lebana, filii Hagaba, filii Accub,
EZR 2:46 filii Hagab, filii Semlai, filii Hanan,
EZR 2:47 filii Gaddel, filii Gaher, filii Raaia,
EZR 2:48 filii Rasin, filii Necoda, filii Gazam,
EZR 2:49 filii Aza, filii Phasea, filii Besee,
EZR 2:50 filii Asena, filii Munim, filii Nephusim,
EZR 2:51 filii Bacbuc, filii Hacupha, filii Harhur,
EZR 2:52 filii Besluth, filii Mahida, filii Harsa,
EZR 2:53 filii Bercos, filii Sisara, filii Thema,
EZR 2:54 filii Nasia, filii Hatipha,
EZR 2:55 filii servorum Salomonis, filii Sotai, filii Sophereth, filii Pharuda,
EZR 2:56 filii Jala, filii Dercon, filii Geddel,
EZR 2:57 filii Saphatia, filii Hatil, filii Phochereth, qui erant de Asebaim, filii Ami:
EZR 2:58 omnes Nathinæi, et filii servorum Salomonis, trecenti nonaginta duo.
EZR 2:59 Et hi qui ascenderunt de Thelmala, Thelharsa, Cherub, et Adon, et Emer: et non potuerunt indicare domum patrum suorum et semen suum, utrum ex Israël essent.
EZR 2:60 Filii Dalaia, filii Tobia, filii Necoda, sexcenti quinquaginta duo.
EZR 2:61 Et de filiis sacerdotum: filii Hobia, filii Accos, filii Berzellai, qui accepit de filiabus Berzellai Galaaditis, uxorem, et vocatus est nomine eorum:
EZR 2:62 hi quæsierunt scripturam genealogiæ suæ, et non invenerunt, et ejecti sunt de sacerdotio.
EZR 2:63 Et dixit Athersatha eis ut non comederent de Sancto sanctorum, donec surgeret sacerdos doctus atque perfectus.
EZR 2:64 Omnis multitudo quasi unus, quadraginta duo millia trecenti sexaginta:
EZR 2:65 exceptis servis eorum, et ancillis, qui erant septem millia trecenti triginta septem: et in ipsis cantores atque cantatrices ducenti.
EZR 2:66 Equi eorum septingenti triginta sex, muli eorum, ducenti quadraginta quinque,
EZR 2:67 cameli eorum, quadringenti triginta quinque, asini eorum, sex millia septingenti viginti.
EZR 2:68 Et de principibus patrum, cum ingrederentur templum Domini, quod est in Jerusalem, sponte obtulerunt in domum Dei ad exstruendam eam in loco suo.
EZR 2:69 Secundum vires suas dederunt impensas operis, auri solidos sexaginta millia et mille, argenti mnas quinque millia, et vestes sacerdotales centum.
EZR 2:70 Habitaverunt ergo sacerdotes, et Levitæ, et de populo, et cantores, et janitores, et Nathinæi, in urbibus suis, universusque Israël in civitatibus suis.
EZR 3:1 Jamque venerat mensis septimus, et erant filii Israël in civitatibus suis: congregatus est ergo populus quasi vir unus in Jerusalem.
EZR 3:2 Et surrexit Josue filius Josedec, et fratres ejus sacerdotes, et Zorobabel filius Salathiel, et fratres ejus, et ædificaverunt altare Dei Israël ut offerrent in eo holocautomata, sicut scriptum est in lege Moysi viri Dei.
EZR 3:3 Collocaverunt autem altare Dei super bases suas, deterrentibus eos per circuitum populis terrarum: et obtulerunt super illud holocaustum Domino mane et vespere.
EZR 3:4 Feceruntque solemnitatem tabernaculorum, sicut scriptum est, et holocaustum diebus singulis per ordinem secundum præceptum opus diei in die suo.
EZR 3:5 Et post hæc holocaustum juge, tam in calendis quam in universis solemnitatibus Domini quæ erant consecratæ, et in omnibus in quibus ultro offerebatur munus Domino.
EZR 3:6 A primo die mensis septimi cœperunt offerre holocaustum Domino: porro templum Dei nondum fundatum erat.
EZR 3:7 Dederunt autem pecunias latomis et cæmentariis: cibum quoque, et potum, et oleum Sidoniis Tyriisque, ut deferrent ligna cedrina de Libano ad mare Joppe, juxta quod præceperat Cyrus rex Persarum eis.
EZR 3:8 Anno autem secundo adventus eorum ad templum Dei in Jerusalem, mense secundo, cœperunt Zorobabel filius Salathiel, et Josue filius Josedec, et reliqui de fratribus eorum sacerdotes, et Levitæ, et omnes qui venerant de captivitate in Jerusalem, et constituerunt Levitas a viginti annis et supra, ut urgerent opus Domini.
EZR 3:9 Stetitque Josue et filii ejus et fratres ejus, Cedmihel et filii ejus, et filii Juda, quasi vir unus, ut instarent super eos qui faciebant opus in templo Dei: filii Henadad, et filii eorum, et fratres eorum Levitæ.
EZR 3:10 Fundato igitur a cæmentariis templo Domini, steterunt sacerdotes in ornatu suo cum tubis, et Levitæ filii Asaph in cymbalis, ut laudarent Deum per manus David regis Israël.
EZR 3:11 Et concinebant in hymnis, et confessione Domino: Quoniam bonus, quoniam in æternum misericordia ejus super Israël. Omnis quoque populus vociferabatur clamore magno in laudando Dominum, eo quod fundatum esset templum Domini.
EZR 3:12 Plurimi etiam de sacerdotibus et Levitis, et principes patrum, et seniores, qui viderant templum prius cum fundatum esset, et hoc templum, in oculis eorum, flebant voce magna: et multi vociferantes in lætitia, elevabant vocem.
EZR 3:13 Nec poterat quisquam agnoscere vocem clamoris lætantium, et vocem fletus populi: commistim enim populus vociferabatur clamore magno, et vox audiebatur procul.
EZR 4:1 Audierunt autem hostes Judæ et Benjamin, quia filii captivitatis ædificarent templum Domino Deo Israël:
EZR 4:2 et accedentes ad Zorobabel, et ad principes patrum, dixerunt eis: Ædificemus vobiscum, quia ita ut vos, quærimus Deum vestrum: ecce nos immolavimus victimas a diebus Asor Haddan regis Assur, qui adduxit nos huc.
EZR 4:3 Et dixit eis Zorobabel, et Josue, et reliqui principes patrum Israël: Non est vobis et nobis ut ædificemus domum Deo nostro, sed nos ipsi soli ædificabimus Domino Deo nostro, sicut præcepit nobis Cyrus rex Persarum.
EZR 4:4 Factum est igitur ut populus terræ impediret manus populi Judæ, et turbaret eos in ædificando.
EZR 4:5 Conduxerunt autem adversus eos consiliatores, ut destruerent consilium eorum omnibus diebus Cyri regis Persarum, et usque ad regnum Darii regis Persarum.
EZR 4:6 In regno autem Assueri, in principio regni ejus, scripserunt accusationem adversus habitatores Judæ et Jerusalem.
EZR 4:7 Et in diebus Artaxerxis scripsit Beselam, Mithridates, et Thabeel, et reliqui qui erant in consilio eorum, ad Artaxerxem regem Persarum: epistola autem accusationis scripta erat syriace, et legebatur sermone syro.
EZR 4:8 Reum Beelteem, et Samsai scriba, scripserunt epistolam unam de Jerusalem Artaxerxi regi, hujuscemodi:
EZR 4:9 Reum Beelteem, et Samsai scriba, et reliqui consiliatores eorum, Dinæi, et Apharsathachæi, Terphalæi, Apharsæi, Erchuæi, Babylonii, Susanechæi, Dievi, et Ælamitæ,
EZR 4:10 et ceteri de gentibus, quas transtulit Asenaphar magnus et gloriosus, et habitare eas fecit in civitatibus Samariæ, et in reliquis regionibus trans flumen in pace
EZR 4:11 (hoc est exemplar epistolæ, quam miserunt ad eum), Artaxerxi regi, servi tui, viri qui sunt trans fluvium, salutem dicunt.
EZR 4:12 Notum sit regi quia Judæi, qui ascenderunt a te ad nos, venerunt in Jerusalem civitatem rebellem et pessimam, quam ædificant exstruentes muros ejus, et parietes componentes.
EZR 4:13 Nunc igitur notum sit regi, quia si civitas illa ædificata fuerit, et muri ejus instaurati, tributum, et vectigal, et annuos reditus non dabunt, et usque ad reges hæc noxa perveniet.
EZR 4:14 Nos autem memores salis, quod in palatio comedimus, et quia læsiones regis videre nefas ducimus, idcirco misimus et nuntiavimus regi,
EZR 4:15 ut recenseas in libris historiarum patrum tuorum, et invenies scriptum in commentariis: et scies quoniam urbs illa, urbs rebellis est, et nocens regibus et provinciis, et bella concitantur in ea ex diebus antiquis: quam ob rem et civitas ipsa destructa est.
EZR 4:16 Nuntiamus nos regi, quoniam si civitas illa ædificata fuerit, et muri ipsius instaurati, possessionem trans fluvium non habebis.
EZR 4:17 Verbum misit rex ad Reum Beelteem, et Samsai scribam, et ad reliquos, qui erant in consilio eorum habitatores Samariæ, et ceteris trans fluvium, salutem dicens et pacem.
EZR 4:18 Accusatio, quam misistis ad nos, manifeste lecta est coram me,
EZR 4:19 et a me præceptum est: et recensuerunt, inveneruntque quoniam civitas illa a diebus antiquis adversum reges rebellat, et seditiones, et prælia concitantur in ea:
EZR 4:20 nam et reges fortissimi fuerunt in Jerusalem, qui et dominati sunt omni regioni quæ trans fluvium est: tributum quoque et vectigal, et reditus accipiebant.
EZR 4:21 Nunc ergo audite sententiam: prohibeatis viros illos, ut urbs illa non ædificetur donec si forte a me jussum fuerit.
EZR 4:22 Videte ne negligenter hoc impleatis, et paulatim crescat malum contra reges.
EZR 4:23 Itaque exemplum edicti Artaxerxis regis lectum est coram Reum Beelteem, et Samsai scriba, et consiliariis eorum: et abierunt festini in Jerusalem ad Judæos, et prohibuerunt eos in brachio et robore.
EZR 4:24 Tunc intermissum est opus domus Domini in Jerusalem, et non fiebat usque ad annum secundum regni Darii regis Persarum.
EZR 5:1 Prophetaverunt autem Aggæus propheta, et Zacharias filius Addo, prophetantes ad Judæos qui erant in Judæa et Jerusalem, in nomine Dei Israël.
EZR 5:2 Tunc surrexerunt Zorobabel filius Salathiel, et Josue filius Josedec, et cœperunt ædificare templum Dei in Jerusalem, et cum eis prophetæ Dei adjuvantes eos.
EZR 5:3 In ipso autem tempore venit ad eos Thathanai, qui erat dux trans flumen, et Stharbuzanai, et consiliarii eorum: sicque dixerunt eis: Quis dedit vobis consilium ut domum hanc ædificaretis, et muros ejus instauraretis?
EZR 5:4 Ad quod respondimus eis, quæ essent nomina hominum auctorum ædificationis illius.
EZR 5:5 Oculus autem Dei eorum factus est super senes Judæorum, et non potuerunt inhibere eos. Placuitque ut res ad Darium referretur, et tunc satisfacerent adversus accusationem illam.
EZR 5:6 Exemplar epistolæ, quam misit Thathanai dux regionis trans flumen, et Stharbuzanai, et consiliatores ejus Arphasachæi, qui erant trans flumen, ad Darium regem.
EZR 5:7 Sermo, quem miserant ei, sic scriptus erat: Dario regi pax omnis.
EZR 5:8 Notum sit regi, isse nos ad Judæam provinciam, ad domum Dei magni, quæ ædificatur lapide impolito, et ligna ponuntur in parietibus: opusque illud diligenter exstruitur, et crescit in manibus eorum.
EZR 5:9 Interrogavimus ergo senes illos, et ita diximus eis: Quis dedit vobis potestatem ut domum hanc ædificaretis, et muros hos instauraretis?
EZR 5:10 Sed et nomina eorum quæsivimus ab eis, ut nuntiaremus tibi: scripsimusque nomina eorum virorum, qui sunt principes in eis.
EZR 5:11 Hujuscemodi autem sermonem responderunt nobis dicentes: Nos sumus servi Dei cæli et terræ, et ædificamus templum, quod erat exstructum ante hos annos multos, quodque rex Israël magnus ædificaverat, et exstruxerat.
EZR 5:12 Postquam autem ad iracundiam provocaverunt patres nostri Deum cæli, tradidit eos in manus Nabuchodonosor regis Babylonis Chaldæi, domum quoque hanc destruxit, et populum ejus transtulit in Babylonem.
EZR 5:13 Anno autem primo Cyri regis Babylonis, Cyrus rex proposuit edictum ut domus Dei hæc ædificaretur.
EZR 5:14 Nam et vasa templi Dei aurea et argentea, quæ Nabuchodonosor tulerat de templo, quod erat in Jerusalem, et asportaverat ea in templum Babylonis, protulit Cyrus rex de templo Babylonis, et data sunt Sassabasar vocabulo, quem et principem constituit,
EZR 5:15 dixitque ei: Hæc vasa tolle, et vade, et pone ea in templo, quod est in Jerusalem, et domus Dei ædificetur in loco suo.
EZR 5:16 Tunc itaque Sassabasar ille venit et posuit fundamenta templi Dei in Jerusalem, et ex eo tempore usque nunc ædificatur, et necdum completum est.
EZR 5:17 Nunc ergo si videtur regi bonum, recenseat in bibliotheca regis, quæ est in Babylone, utrumnam a Cyro rege jussum fuerit ut ædificaretur domus Dei in Jerusalem, et voluntatem regis super hac re mittat ad nos.
EZR 6:1 Tunc Darius rex præcepit: et recensuerunt in bibliotheca librorum, qui erant repositi in Babylone.
EZR 6:2 Et inventum est in Ecbatanis, quod est castrum in Medena provincia, volumen unum: talisque scriptus erat in eo commentarius:
EZR 6:3 Anno primo Cyri regis, Cyrus rex decrevit ut domus Dei ædificaretur, quæ est in Jerusalem, in loco ubi immolent hostias, et ut ponant fundamenta supportantia altitudinem cubitorum sexaginta, et latitudinem cubitorum sexaginta,
EZR 6:4 ordines de lapidibus impolitis tres, et sic ordines de lignis novis: sumptus autem de domo regis dabuntur.
EZR 6:5 Sed et vasa templi Dei aurea et argentea, quæ Nabuchodonosor tulerat de templo Jerusalem, et attulerat ea in Babylonem, reddantur, et referantur in templum in Jerusalem in locum suum, quæ et posita sunt in templo Dei.
EZR 6:6 Nunc ergo Thathanai dux regionis, quæ est trans flumen, Stharbuzanai, et consiliarii vestri Apharsachæi, qui estis trans flumen, procul recedite ab illis,
EZR 6:7 et dimittite fieri templum Dei illud a duce Judæorum, et a senioribus eorum, ut domum Dei illam ædificent in loco suo.
EZR 6:8 Sed et a me præceptum est quid oporteat fieri a presbyteris Judæorum illis ut ædificetur domus Dei, scilicet ut de arca regis, id est, de tributis quæ dantur de regione trans flumen, studiose sumptus dentur viris illis, ne impediatur opus.
EZR 6:9 Quod si necesse fuerit, et vitulos, et agnos, et hædos in holocaustum Deo cæli, frumentum, sal, vinum, et oleum, secundum ritum sacerdotum, qui sunt in Jerusalem, detur eis per singulos dies, ne sit in aliquo querimonia.
EZR 6:10 Et offerant oblationes Deo cæli, orentque pro vita regis, et filiorum ejus.
EZR 6:11 A me ergo positum est decretum: ut omnis homo qui hanc mutaverit jussionem, tollatur lignum de domum ipsius, et erigatur, et configatur in eo, domus autem ejus publicetur.
EZR 6:12 Deus autem, qui habitare fecit nomen suum ibi, dissipet omnia regna, et populum qui extenderit manum suam ut repugnet, et dissipet domum Dei illam, quæ est in Jerusalem. Ego Darius statui decretum, quod studiose impleri volo.
EZR 6:13 Igitur Thathanai dux regionis trans flumen, et Stharbuzanai, et consiliarii ejus, secundum quod præceperat Darius rex, sic diligenter executi sunt.
EZR 6:14 Seniores autem Judæorum ædificabant, et prosperabantur juxta prophetiam Aggæi prophetæ, et Zachariæ filii Addo: et ædificaverunt et construxerunt, jubente Deo Israël, et jubente Cyro, et Dario, et Artaxerxe regibus Persarum:
EZR 6:15 et compleverunt domum Dei istam, usque ad diem tertium mensis Adar, qui est annus sextus regni Darii regis.
EZR 6:16 Fecerunt autem filii Israël sacerdotes et Levitæ, et reliqui filiorum transmigrationis, dedicationem domus Dei in gaudio.
EZR 6:17 Et obtulerunt in dedicationem domus Dei, vitulos centum, arietes ducentos, agnos quadringentos, hircos caprarum pro peccato totius Israël duodecim, juxta numerum tribuum Israël.
EZR 6:18 Et statuerunt sacerdotes in ordinibus suis, et Levitas in vicibus suis, super opera Dei in Jerusalem, sicut scriptum est in libro Moysi.
EZR 6:19 Fecerunt autem filii Israël transmigrationis Pascha, quartadecima die mensis primi.
EZR 6:20 Purificati enim fuerant sacerdotes et Levitæ quasi unus: omnes mundi ad immolandum Pascha universis filiis transmigrationis, et fratribus suis sacerdotibus, et sibi.
EZR 6:21 Et comederunt filii Israël, qui reversi fuerant de transmigratione, et omnes qui se separaverant a coinquinatione gentium terræ ad eos, ut quærerent Dominum Deum Israël.
EZR 6:22 Et fecerunt solemnitatem azymorum septem diebus in lætitia, quoniam lætificaverat eos Dominus, et converterat cor regis Assur ad eos, ut adjuvaret manus eorum in opere domus Domini Dei Israël.
EZR 7:1 Post hæc autem verba in regno Artaxerxis regis Persarum, Esdras filius Saraiæ, filii Azariæ, filii Helciæ,
EZR 7:2 filii Sellum, filii Sadoc, filii Achitob,
EZR 7:3 filii Amariæ, filii Azariæ, filii Maraioth,
EZR 7:4 filii Zarahiæ, filii Ozi, filii Bocci,
EZR 7:5 filii Abisue, filii Phinees, filii Eleazar, filii Aaron sacerdotis ab initio.
EZR 7:6 Ipse Esdras ascendit de Babylone, et ipse scriba velox in lege Moysi, quam Dominus Deus dedit Israël: et dedit ei rex secundum manum Domini Dei ejus super eum, omnem petitionem ejus.
EZR 7:7 Et ascenderunt de filiis Israël, et de filiis sacerdotum, et de filiis Levitarum, et de cantoribus, et de janitoribus, et de Nathinæis, in Jerusalem, anno septimo Artaxerxis regis.
EZR 7:8 Et venerunt in Jerusalem mense quinto, ipse est annus septimus regis.
EZR 7:9 Quia in primo die mensis primi cœpit ascendere de Babylone, et in primo die mensis quinti venit in Jerusalem, juxta manum Dei sui bonam super se.
EZR 7:10 Esdras enim paravit cor suum, ut investigaret legem Domini, et faceret et doceret in Israël præceptum et judicium.
EZR 7:11 Hoc est autem exemplar epistolæ edicti, quod dedit rex Artaxerxes Esdræ sacerdoti, scribæ erudito in sermonibus et præceptis Domini, et cæremoniis ejus in Israël.
EZR 7:12 Artaxerxes rex regum Esdræ sacerdoti scribæ legis Dei cæli doctissimo, salutem.
EZR 7:13 A me decretum est, ut cuicumque placuerit in regno meo de populo Israël, et de sacerdotibus ejus, et de Levitis, ire in Jerusalem, tecum vadat.
EZR 7:14 A facie enim regis, et septem consiliatorum ejus, missus es, ut visites Judæam et Jerusalem in lege Dei tui, quæ est in manu tua:
EZR 7:15 et ut feras argentum et aurum quod rex, et consiliatores ejus, sponte obtulerunt Deo Israël, cujus in Jerusalem tabernaculum est.
EZR 7:16 Et omne argentum et aurum quodcumque inveneris in universa provincia Babylonis, et populus offerre voluerit, et de sacerdotibus quæ sponte obtulerint domui Dei sui, quæ est in Jerusalem,
EZR 7:17 libere accipe, et studiose eme de hac pecunia vitulos, arietes, agnos, et sacrificia, et libamina eorum, et offer ea super altare templi Dei vestri, quod est in Jerusalem.
EZR 7:18 Sed et si quid tibi et fratribus tuis placuerit de reliquo argento et auro ut faciatis, juxta voluntatem Dei vestri facite.
EZR 7:19 Vasa quoque, quæ dantur tibi in ministerium domus Dei tui, trade in conspectu Dei in Jerusalem.
EZR 7:20 Sed et cetera, quibus opus fuerit in domum Dei tui, quantumcumque necesse est ut expendas, dabitur de thesauro, et de fisco regis,
EZR 7:21 et a me. Ego Artaxerxes rex, statui atque decrevi omnibus custodibus arcæ publicæ, qui sunt trans flumen, ut quodcumque petierit a vobis Esdras sacerdos, scriba legis Dei cæli, absque mora detis,
EZR 7:22 usque ad argenti talenta centum, et usque ad frumenti coros centum, et usque ad vini batos centum, et usque ad batos olei centum, sal vero absque mensura.
EZR 7:23 Omne quod ad ritum Dei cæli pertinet, tribuatur diligenter in domo Dei cæli: ne forte irascatur contra regnum regis, et filiorum ejus.
EZR 7:24 Vobis quoque notum facimus de universis sacerdotibus, et Levitis, et cantoribus, et janitoribus, Nathinæis, et ministris domus Dei hujus, ut vectigal, et tributum, et annonas non habeatis potestatem imponendi super eos.
EZR 7:25 Tu autem Esdra, secundum sapientiam Dei tui, quæ est in manu tua, constitue judices et præsides, ut judicent omni populo qui est trans flumen, his videlicet qui noverunt legem Dei tui: sed et imperitos docete libere.
EZR 7:26 Et omnis qui non fecerit legem Dei tui, et legem regis, diligenter, judicium erit de eo sive in mortem, sive in exilium, sive in condemnationem substantiæ ejus, vel certe in carcerem.
EZR 7:27 Benedictus Dominus Deus patrum nostrorum, qui dedit hoc in corde regis ut glorificaret domum Domini quæ est in Jerusalem,
EZR 7:28 et in me inclinavit misericordiam suam coram rege et consiliatoribus ejus, et universis principibus regis potentibus: et ego confortatus manu Domini Dei mei, quæ erat in me, congregavi de Israël principes qui ascenderent mecum.
EZR 8:1 Hi sunt ergo principes familiarum, et genealogia eorum, qui ascenderunt mecum in regno Artaxerxis regis de Babylone.
EZR 8:2 De filiis Phinees, Gersom. De filiis Ithamar, Daniel. De filiis David, Hattus.
EZR 8:3 De filiis Secheniæ, filiis Pharos, Zacharias: et cum eo numerati sunt viri centum quinquaginta.
EZR 8:4 De filiis Phahath Moab, Elioënai filius Zarehe, et cum eo ducenti viri.
EZR 8:5 De filiis Secheniæ, filius Ezechiel, et cum eo trecenti viri.
EZR 8:6 De filiis Adan, Abed filius Jonathan, et cum eo quinquaginta viri.
EZR 8:7 De filiis Alam, Isaias filius Athaliæ, et cum eo septuaginta viri.
EZR 8:8 De filiis Saphatiæ, Zebedia filius Michaël, et cum eo octoginta viri.
EZR 8:9 De filiis Joab, Obedia filius Jahiel, et cum eo ducenti decem et octo viri.
EZR 8:10 De filiis Selomith, filius Josphiæ, et cum eo centum sexaginta viri.
EZR 8:11 De filiis Bebai, Zacharias filius Bebai, et cum eo viginti octo viri.
EZR 8:12 De filiis Azgad, Johanan filius Eccetan, et cum eo centum et decem viri.
EZR 8:13 De filiis Adonicam, qui erant novissimi: et hæc nomina eorum: Elipheleth, et Jehiel, et Samaias, et cum eis sexaginta viri.
EZR 8:14 De filii Begui, Uthai et Zachur, et cum eis septuaginta viri.
EZR 8:15 Congregavi autem eos ad fluvium qui decurrit ad Ahava, et mansimus ibi tribus diebus: quæsivique in populo et in sacerdotibus de filiis Levi, et non inveni ibi.
EZR 8:16 Itaque misi Eliezer, et Ariel, et Semeiam, et Elnathan, et Jarib, et alterum Elnathan, et Nathan, et Zachariam, et Mosollam principes: et Jojarib, et Elnathan sapientes.
EZR 8:17 Et misi eos ad Eddo, qui est primus in Chasphiæ loco, et posui in ore eorum verba, quæ loquerentur ad Eddo, et fratres ejus Nathinæos in loco Chasphiæ, ut adducerent nobis ministros domus Dei nostri.
EZR 8:18 Et adduxerunt nobis per manum Dei nostri bonam super nos, virum doctissimum de filiis Moholi filii Levi, filii Israël, et Sarabiam et filios ejus et fratres ejus decem et octo,
EZR 8:19 et Hasabiam, et cum eo Isaiam de filiis Merari, fratresque ejus, et filios ejus viginti:
EZR 8:20 et de Nathinæis, quos dederat David et principes ad ministeria Levitarum, Nathinæos ducentos viginti: omnes hi suis nominibus vocabantur.
EZR 8:21 Et prædicavi ibi jejunium juxta fluvium Ahava, ut affligeremur coram Domino Deo nostro, et peteremus ab eo viam rectam nobis et filiis nostris, universæque substantiæ nostræ.
EZR 8:22 Erubui enim petere a rege auxilium et equites, qui defenderent nos ab inimico in via: quia dixeramus regi: Manus Dei nostri est super omnes qui quærunt eum in bonitate: et imperium ejus, et fortitudo ejus, et furor, super omnes qui derelinquunt eum.
EZR 8:23 Jejunavimus autem, et rogavimus Deum nostrum per hoc: et evenit nobis prospere.
EZR 8:24 Et separavi de principibus sacerdotum duodecim, Sarabiam, et Hasabiam, et cum eis de fratribus eorum decem:
EZR 8:25 appendique eis argentum et aurum, et vasa consecrata domus Dei nostri, quæ obtulerat rex et consiliatores ejus, et principes ejus, universusque Israël eorum qui inventi fuerant:
EZR 8:26 et appendi in manibus eorum argenti talenta sexcenta quinquaginta, et vasa argentea centum, auri centum talenta:
EZR 8:27 et crateres aureos viginti, qui habebant solidos millenos, et vasa æris fulgentis optimi duo, pulchra ut aurum.
EZR 8:28 Et dixi eis: Vos sancti Domini, et vasa sancta, et argentum et aurum, quod sponte oblatum est Domino Deo patrum nostrorum:
EZR 8:29 vigilate et custodite, donec appendatis coram principibus sacerdotum, et Levitarum, et ducibus familiarum Israël in Jerusalem, in thesaurum domus Domini.
EZR 8:30 Susceperunt autem sacerdotes et Levitæ pondus argenti, et auri, et vasorum, ut deferrent Jerusalem in domum Dei nostri.
EZR 8:31 Promovimus ergo a flumine Ahava duodecimo die mensis primi ut pergeremus Jerusalem: et manus Dei nostri fuit super nos, et liberavit nos de manu inimici et insidiatoris in via.
EZR 8:32 Et venimus Jerusalem, et mansimus ibi tribus diebus.
EZR 8:33 Die autem quarta appensum est argentum, et aurum, et vasa in domo Dei nostri per manum Meremoth filii Uriæ sacerdotis, et cum eo Eleazar filius Phinees, cumque eis Jozabed filius Josue, et Noadaia filius Bennoi Levitæ,
EZR 8:34 juxta numerum et pondus omnium: descriptumque est omne pondus in tempore illo.
EZR 8:35 Sed et qui venerant de captivitate filii transmigrationis, obtulerunt holocautomata Deo Israël, vitulos duodecim pro omni populo Israël, arietes nonaginta sex, agnos septuaginta septem, hircos pro peccato duodecim: omnia in holocaustum Domino.
EZR 8:36 Dederunt autem edicta regis satrapis qui erant de conspectu regis, et ducibus trans flumen, et elevaverunt populum et domum Dei.
EZR 9:1 Postquam autem hæc completa sunt, accesserunt ad me principes, dicentes: Non est separatus populus Israël, sacerdotes et Levitæ, a populis terrarum et abominationibus eorum: Chananæi videlicet, et Hethæi, et Pherezæi, et Jebusæi, et Ammonitarum, et Moabitarum, et Ægyptiorum, et Amorrhæorum:
EZR 9:2 tulerunt enim de filiabus eorum sibi et filiis suis, et commiscuerunt semen sanctum cum populis terrarum: manus etiam principum et magistratuum fuit in transgressione hac prima.
EZR 9:3 Cumque audissem sermonem istum, scidi pallium meum et tunicam, et evelli capillos capitis mei et barbæ, et sedi mœrens.
EZR 9:4 Convenerunt autem ad me omnes qui timebant verbum Dei Israël, pro transgressione eorum qui de captivitate venerant, et ego sedebam tristis usque ad sacrificium vespertinum:
EZR 9:5 et in sacrificio vespertino, surrexi de afflictione mea, et scisso pallio et tunica, curvavi genua mea, et expandi manus meas ad Dominum Deum meum.
EZR 9:6 Et dixi: Deus meus, confundor et erubesco levare faciem meam ad te: quoniam iniquitates nostræ multiplicatæ sunt super caput nostrum, et delicta nostra creverunt usque ad cælum,
EZR 9:7 a diebus patrum nostrorum: sed et nos ipsi peccavimus graviter usque ad diem hanc, et in iniquitatibus nostris traditi sumus ipsi, et reges nostri, et sacerdotes nostri, in manum regum terrarum, et in gladium, et in captivitatem, et in rapinam, et in confusionem vultus, sicut et die hac.
EZR 9:8 Et nunc quasi parum et ad momentum facta est deprecatio nostra apud Dominum Deum nostrum, ut dimitterentur nobis reliquiæ, et daretur nobis paxillus in loco sancto ejus, et illuminaret oculos nostros Deus noster, et daret nobis vitam modicam in servitute nostra:
EZR 9:9 quia servi sumus, et in servitute nostra non dereliquit nos Deus noster, sed inclinavit super nos misericordiam coram rege Persarum, ut daret nobis vitam, et sublimaret domum Dei nostri, et exstrueret solitudines ejus, et daret nobis sepem in Juda et Jerusalem.
EZR 9:10 Et nunc quid dicemus, Deus noster, post hæc? Quia dereliquimus mandata tua,
EZR 9:11 quæ præcepisti in manu servorum tuorum prophetarum, dicens: Terra, ad quam vos ingredimini ut possideatis eam, terra immunda est juxta immunditiam populorum, ceterarumque terrarum, abominationibus eorum qui repleverunt eam ab ore usque ad os in coinquinatione sua.
EZR 9:12 Nunc ergo filias vestras ne detis filiis eorum, et filias eorum ne accipiatis filiis vestris, et non quæratis pacem eorum et prosperitatem eorum usque in æternum: ut confortemini, et comedatis quæ bona sunt terræ, et hæredes habeatis filios vestros usque in sæculum.
EZR 9:13 Et post omnia quæ venerunt super nos in operibus nostris pessimis, et in delicto nostro magno, quia tu, Deus noster, liberasti nos de iniquitate nostra, et dedisti nobis salutem sicut est hodie,
EZR 9:14 ut non converteremur, et irrita faceremus mandata tua, neque matrimonia jungeremus cum populis abominationum istarum. Numquid iratus es nobis usque ad consummationem, ne dimitteres nobis reliquias ad salutem?
EZR 9:15 Domine Deus Israël, justus es tu: quoniam derelicti sumus, qui salvaremur sicut die hac. Ecce coram te sumus in delicto nostro: non enim stari potest coram te super hoc.
EZR 10:1 Sic ergo orante Esdra, et implorante eo et flente, et jacente ante templum Dei, collectus est ad eum de Israël cœtus grandis nimis virorum et mulierum et puerorum, et flevit populus fletu multo.
EZR 10:2 Et respondit Sechenias filius Jehiel de filiis Ælam, et dixit Esdræ: Nos prævaricati sumus in Deum nostrum, et duximus uxores alienigenas de populis terræ: et nunc, si est pœnitentia in Israël super hoc,
EZR 10:3 percutiamus fœdus cum Domino Deo nostro, ut projiciamus universas uxores, et eos qui de his nati sunt, juxta voluntatem Domini, et eorum qui timent præceptum Domini Dei nostri: secundum legem fiat.
EZR 10:4 Surge, tuum est decernere, nosque erimus tecum: confortare, et fac.
EZR 10:5 Surrexit ergo Esdras, et adjuravit principes sacerdotum et Levitarum, et omnem Israël, ut facerent secundum verbum hoc: et juraverunt.
EZR 10:6 Et surrexit Esdras ante domum Dei, et abiit ad cubiculum Johanan filii Eliasib, et ingressus est illuc: panem non comedit, et aquam non bibit: lugebat enim transgressionem eorum, qui venerant de captivitate.
EZR 10:7 Et missa est vox in Juda et in Jerusalem omnibus filiis transmigrationis, ut congregarentur in Jerusalem:
EZR 10:8 et omnis qui non venerit in tribus diebus juxta consilium principum et seniorum, auferetur universa substantia ejus, et ipse abjicietur de cœtu transmigrationis.
EZR 10:9 Convenerunt igitur omnes viri Juda et Benjamin in Jerusalem tribus diebus: ipse est mensis nonus, vigesimo die mensis: et sedit omnis populus in platea domus Dei, trementes pro peccato, et pluviis.
EZR 10:10 Et surrexit Esdras sacerdos, et dixit ad eos: Vos transgressi estis, et duxistis uxores alienigenas, ut adderetis super delictum Israël.
EZR 10:11 Et nunc date confessionem Domino Deo patrum vestrorum, et facite placitum ejus, et separamini a populis terræ, et ab uxoribus alienigenis.
EZR 10:12 Et respondit universa multitudo, dixitque voce magna: Juxta verbum tuum ad nos, sic fiat.
EZR 10:13 Verumtamen quia populus multus est, et tempus pluviæ, et non sustinemus stare foris, et opus non est diei unius vel duorum (vehementer quippe peccavimus in sermone isto),
EZR 10:14 constituantur principes in universa multitudine: et omnes in civitatibus nostris qui duxerunt uxores alienigenas veniant in temporibus statutis, et cum his seniores per civitatem et civitatem, et judices ejus, donec avertatur ira Dei nostri a nobis super peccato hoc.
EZR 10:15 Igitur Jonathan filius Azahel, et Jaasia filius Thecue, steterunt super hoc, et Messollam et Sebethai Levites adjuverunt eos:
EZR 10:16 feceruntque sic filii transmigrationis. Et abierunt Esdras sacerdos, et viri principes familiarum, in domos patrum suorum, et omnes per nomina sua, et sederunt in die primo mensis decimi ut quærerent rem.
EZR 10:17 Et consummati sunt omnes viri, qui duxerant uxores alienigenas, usque ad diem primam mensis primi.
EZR 10:18 Et inventi sunt de filiis sacerdotum qui duxerant uxores alienigenas. De filiis Josue filii Josedec, et fratres ejus, Maasia, et Eliezer, et Jarib, et Godolia.
EZR 10:19 Et dederunt manus suas ut ejicerent uxores suas, et pro delicto suo arietem de ovibus offerrent.
EZR 10:20 Et de filiis Emmer, Hanani, et Zebedia.
EZR 10:21 Et de filiis Harim, Maasia, et Elia, et Semeia, et Jehiel, et Ozias.
EZR 10:22 Et de filiis Pheshur, Elioënai, Maasia, Ismaël, Nathanaël, Jozabed, et Elasa.
EZR 10:23 Et de filiis Levitarum, Jozabed, et Semei, et Celaia, ipse est Calita, Phataia, Juda, et Eliezer.
EZR 10:24 Et de cantoribus, Eliasib. Et de janitoribus, Sellum, et Telem, et Uri.
EZR 10:25 Et ex Israël, de filiis Pharos, Remeia, et Jesia, et Melchia, et Miamin, et Eliezer, et Melchia, et Banea.
EZR 10:26 Et de filiis Ælam, Mathania, Zacharias, et Jehiel, et Abdi, et Jerimoth, et Elia.
EZR 10:27 Et de filiis Zethua, Elioënai, Eliasib, Mathania, et Jerimuth, et Zabad, et Aziza.
EZR 10:28 Et de filiis Bebai, Johanan, Hanania, Zabbai, Athalai.
EZR 10:29 Et de filiis Bani, Mosollam, et Melluch, et Adaia, Jasub, et Saal, et Ramoth.
EZR 10:30 Et de filiis Phahath Moab, Edna, et Chalal, Banaias, et Maasias, Mathanias, Beseleel, Bennui, et Manasse.
EZR 10:31 Et de filiis Herem, Eliezer, Josue, Melchias, Semeias, Simeon,
EZR 10:32 Benjamin, Maloch, Samarias.
EZR 10:33 Et de filiis Hasom, Mathanai, Mathatha, Zabad, Eliphelet, Jermai, Manasse, Semei.
EZR 10:34 De filiis Bani, Maadi, Amram, et Vel,
EZR 10:35 Baneas, et Badaias, Cheliau,
EZR 10:36 Vania, Marimuth, et Eliasib,
EZR 10:37 Mathanias, Mathanai, et Jasi,
EZR 10:38 et Bani, et Bennui, Semei,
EZR 10:39 et Salmias, et Nathan, et Adaias,
EZR 10:40 et Mechnedebai, Sisai, Sarai,
EZR 10:41 Ezrel, et Selemiau, Semeria,
EZR 10:42 Sellum, Amaria, Joseph.
EZR 10:43 De filiis Nebo, Jehiel, Mathathias, Zabad, Zabina, Jeddu, et Joël, et Banaia.
EZR 10:44 Omnes hi acceperant uxores alienigenas, et fuerunt ex eis mulieres, quæ pepererant filios.
NEH 1:1 Verba Nehemiæ filii Helchiæ. Et factum est in mense Casleu, anno vigesimo, et ego eram in Susis castro.
NEH 1:2 Et venit Hanani, unus de fratribus meis, ipse et viri ex Juda: et interrogavi eos de Judæis qui remanserant, et supererant de captivitate, et Jerusalem.
NEH 1:3 Et dixerunt mihi: Qui remanserunt, et relicti sunt de captivitate ibi in provincia, in afflictione magna sunt, et in opprobrio: et murus Jerusalem dissipatus est, et portæ ejus combustæ sunt igni.
NEH 1:4 Cumque audissem verba hujuscemodi, sedi, et flevi, et luxi diebus multis: jejunabam, et orabam ante faciem Dei cæli:
NEH 1:5 et dixi: Quæso, Domine Deus cæli fortis, magne atque terribilis, qui custodis pactum et misericordiam cum his qui te diligunt, et custodiunt mandata tua:
NEH 1:6 fiant aures tuæ auscultantes, et oculi tui aperti, ut audias orationem servi tui, quam ego oro coram te hodie nocte et die pro filiis Israël servis tuis: et confiteor pro peccatis filiorum Israël, quibus peccaverunt tibi: ego et domus patris mei peccavimus,
NEH 1:7 vanitate seducti sumus, et non custodivimus mandatum tuum, et cæremonias, et judicia quæ præcepisti Moysi famulo tuo.
NEH 1:8 Memento verbi quod mandasti Moysi servo tuo, dicens: Cum transgressi fueritis, ego dispergam vos in populos:
NEH 1:9 et si revertamini ad me, et custodiatis præcepta mea, et faciatis ea: etiamsi abducti fueritis ad extrema cæli, inde congregabo vos, et reducam in locum quem elegi ut habitaret nomen meum ibi.
NEH 1:10 Et ipsi servi tui, et populus tuus, quos redemisti in fortitudine tua magna, et in manu tua valida.
NEH 1:11 Obsecro, Domine, sit auris tua attendens ad orationem servi tui, et ad orationem servorum tuorum, qui volunt timere nomen tuum: et dirige servum tuum hodie, et da ei misericordiam ante virum hunc. Ego enim eram pincerna regis.
NEH 2:1 Factum est autem in mense Nisan, anno vigesimo Artaxerxis regis: et vinum erat ante eum, et levavi vinum, et dedi regi: et eram quasi languidus ante faciem ejus.
NEH 2:2 Dixitque mihi rex: Quare vultus tuus tristis est, cum te ægrotum non videam? non est hoc frustra, sed malum nescio quod in corde tuo est. Et timui valde, ac nimis:
NEH 2:3 et dixi regi: Rex, in æternum vive: quare non mœreat vultus meus, quia civitas domus sepulchrorum patris mei deserta est, et portæ ejus combustæ sunt igni?
NEH 2:4 Et ait mihi rex: Pro qua re postulas? Et oravi Deum cæli,
NEH 2:5 et dixi ad regem: Si videtur regi bonum, et si placet servus tuus ante faciem tuam, ut mittas me in Judæam ad civitatem sepulchri patris mei, et ædificabo eam.
NEH 2:6 Dixitque mihi rex, et regina quæ sedebat juxta eum: Usque ad quod tempus erit iter tuum, et quando reverteris? Et placuit ante vultum regis, et misit me: et constitui ei tempus.
NEH 2:7 Et dixi regi: Si regi videtur bonum, epistolas det mihi ad duces regionis trans flumen, ut traducant me, donec veniam in Judæam:
NEH 2:8 et epistolam ad Asaph custodem saltus regis, ut det mihi ligna, ut tegere possim portas turris domus, et muros civitatis, et domum quam ingressus fuero. Et dedit mihi rex juxta manum Dei mei bonam mecum.
NEH 2:9 Et veni ad duces regionis trans flumen, dedique eis epistolas regis. Miserat autem rex mecum principes militum, et equites.
NEH 2:10 Et audierunt Sanaballat Horonites, et Tobias servus Ammanites: et contristati sunt afflictione magna, quod venisset homo qui quæreret prosperitatem filiorum Israël.
NEH 2:11 Et veni Jerusalem, et eram ibi tribus diebus.
NEH 2:12 Et surrexi nocte ego, et viri pauci mecum, et non indicavi cuiquam quid Deus dedisset in corde meo ut facerem in Jerusalem: et jumentum non erat mecum, nisi animal cui sedebam.
NEH 2:13 Et egressus sum per portam vallis nocte, et ante fontem draconis, et ad portam stercoris, et considerabam murum Jerusalem dissipatum, et portas ejus consumptas igni.
NEH 2:14 Et transivi ad portam fontis, et ad aquæductum regis, et non erat locus jumento cui sedebam ut transiret.
NEH 2:15 Et ascendi per torrentem nocte, et considerabam murum, et reversus veni ad portam vallis, et redii.
NEH 2:16 Magistratus autem nesciebant quo abiissem, aut quid ego facerem: sed et Judæis, et sacerdotibus, et optimatibus, et magistratibus, et reliquis qui faciebant opus, usque ad id loci nihil indicaveram.
NEH 2:17 Et dixi eis: Vos nostis afflictionem in qua sumus: quia Jerusalem deserta est, et portæ ejus consumptæ sunt igni: venite, et ædificemus muros Jerusalem, et non simus ultra opprobrium.
NEH 2:18 Et indicavi eis manum Dei mei, quod esset bona mecum, et verba regis quæ locutus esset mihi, et aio: Surgamus, et ædificemus. Et confortatæ sunt manus eorum in bono.
NEH 2:19 Audierunt autem Sanaballat Horonites, et Tobias servus Ammanites, et Gosem Arabs, et subsannaverunt nos, et despexerunt, dixeruntque: Quæ est hæc res quam facitis? numquid contra regem vos rebellatis?
NEH 2:20 Et reddidi eis sermonem, dixique ad eos: Deus cæli ipse nos juvat, et nos servi ejus sumus: surgamus et ædificemus: vobis autem non est pars, et justitia, et memoria in Jerusalem.
NEH 3:1 Et surrexit Eliasib sacerdos magnus, et fratres ejus sacerdotes, et ædificaverunt portam gregis: ipsi sanctificaverunt eam, et statuerunt valvas ejus, et usque ad turrim centum cubitorum sanctificaverunt eam, usque ad turrim Hananeel.
NEH 3:2 Et juxta eum ædificaverunt viri Jericho: et juxta eum ædificavit Zachur filius Amri.
NEH 3:3 Portam autem piscium ædificaverunt filii Asnaa: ipsi texerunt eam, et statuerunt valvas ejus, et seras, et vectes. Et juxta eos ædificavit Marimuth filius Uriæ, filii Accus.
NEH 3:4 Et juxta eum ædificavit Mosollam filius Barachiæ, filii Mesezebel: et juxta eos ædificavit Sadoc filius Baana.
NEH 3:5 Et juxta eos ædificaverunt Thecueni: optimates autem eorum non supposuerunt colla sua in opere Domini sui.
NEH 3:6 Et portam veterem ædificaverunt Jojada filius Phasea, et Mosollam filius Besodia: ipsi texerunt eam, et statuerunt valvas ejus, et seras, et vectes.
NEH 3:7 Et juxta eos ædificaverunt Meltias Gabaonites, et Jadon Meronathites, viri de Gabaon et Maspha, pro duce qui erat in regione trans flumen.
NEH 3:8 Et juxta eum ædificavit Eziel filius Araia aurifex: et juxta eum ædificavit Ananias filius pigmentarii: et dimiserunt Jerusalem usque ad murum plateæ latioris.
NEH 3:9 Et juxta eum ædificavit Raphaia filius Hur, princeps vici Jerusalem.
NEH 3:10 Et juxta eum ædificavit Jedaia filius Haromaph contra domum suam: et juxta eum ædificavit Hattus filius Haseboniæ.
NEH 3:11 Mediam partem vici ædificavit Melchias filius Herem, et Hasub filius Phahath Moab, et turrim furnorum.
NEH 3:12 Et juxta eum ædificavit Sellum filius Alohes, princeps mediæ partis vici Jerusalem, ipse et filiæ ejus.
NEH 3:13 Et portam vallis ædificavit Hanun, et habitatores Zanoë: ipsi ædificaverunt eam, et statuerunt valvas ejus, et seras, et vectes, et mille cubitos in muro usque ad portam sterquilinii.
NEH 3:14 Et portam sterquilinii ædificavit Melchias filius Rechab, princeps vici Bethacharam: ipse ædificavit eam, et statuit valvas ejus, et seras, et vectes.
NEH 3:15 Et portam fontis ædificavit Sellum filius Cholhoza, princeps pagi Maspha: ipse ædificavit eam, et texit, et statuit valvas ejus, et seras, et vectes, et muros piscinæ Siloë in hortum regis, et usque ad gradus qui descendunt de civitate David.
NEH 3:16 Post eum ædificavit Nehemias filius Azboc, princeps dimidiæ partis vici Bethsur, usque contra sepulchrum David, et usque ad piscinam quæ grandi opere constructa est, et usque ad domum fortium.
NEH 3:17 Post eum ædificaverunt Levitæ, Rehum filius Benni: post eum ædificavit Hasebias princeps dimidiæ partis vici Ceilæ in vico suo.
NEH 3:18 Post eum ædificaverunt fratres eorum: Bavai filius Enadad, princeps dimidiæ partis Ceilæ:
NEH 3:19 et ædificavit juxta eum Azer filius Josue, princeps Maspha, mensuram secundam, contra ascensum firmissimi anguli.
NEH 3:20 Post eum in monte ædificavit Baruch filius Zachai mensuram secundam, ab angulo usque ad portam domus Eliasib sacerdotis magni.
NEH 3:21 Post eum ædificavit Merimuth filius Uriæ filii Haccus, mensuram secundam, a porta domus Eliasib, donec extenderetur domus Eliasib.
NEH 3:22 Et post eum ædificaverunt sacerdotes, viri de campestribus Jordanis.
NEH 3:23 Post eum ædificavit Benjamin et Hasub contra domum suam: et post eum ædificavit Azarias filius Maasiæ filii Ananiæ contra domum suam.
NEH 3:24 Post eum ædificavit Bennui filius Henadad mensuram secundam, a domo Azariæ usque ad flexuram, et usque ad angulum.
NEH 3:25 Phalel filius Ozi contra flexuram, et turrim quæ eminet de domo regis excelsa, id est, in atrio carceris: post eum Phadaia filius Pharos.
NEH 3:26 Nathinæi autem habitabant in Ophel usque contra portam aquarum ad orientem, et turrim quæ prominebat.
NEH 3:27 Post eum ædificaverunt Thecueni mensuram secundam e regione, a turre magna et eminente usque ad murum templi.
NEH 3:28 Sursum autem a porta equorum ædificaverunt sacerdotes, unusquisque contra domum suam.
NEH 3:29 Post eos ædificavit Sadoc filius Emmer contra domum suam. Et post eum ædificavit Semaia filius Secheniæ, custos portæ orientalis.
NEH 3:30 Post eum ædificavit Hanania filius Selemiæ, et Hanun filius Seleph sextus, mensuram secundam: post eum ædificavit Mosollam filius Barachiæ, contra gazophylacium suum. Post eum ædificavit Melchias filius aurificis usque ad domum Nathinæorum, et scruta vendentium contra portam judicialem, et usque ad cœnaculum anguli.
NEH 3:31 Et inter cœnaculum anguli in porta gregis, ædificaverunt aurifices et negotiatores.
NEH 4:1 Factum est autem, cum audisset Sanaballat quod ædificaremus murum, iratus est valde: et motus nimis subsannavit Judæos,
NEH 4:2 et dixit coram fratribus suis, et frequentia Samaritanorum: Quid Judæi faciunt imbecilles? num dimittent eos gentes? num sacrificabunt, et complebunt in una die? numquid ædificare poterunt lapides de acervis pulveris, qui combusti sunt?
NEH 4:3 Sed et Tobias Ammanites, proximus ejus, ait: Ædificent: si ascenderit vulpes, transiliet murum eorum lapideum.
NEH 4:4 Audi, Deus noster, quia facti sumus despectui: converte opprobrium super caput eorum, et da eos in despectionem in terra captivitatis.
NEH 4:5 Ne operias iniquitatem eorum, et peccatum eorum coram facie tua non deleatur, quia irriserunt ædificantes.
NEH 4:6 Itaque ædificavimus murum, et conjunximus totum usque ad partem dimidiam: et provocatum est cor populi ad operandum.
NEH 4:7 Factum est autem, cum audisset Sanaballat, et Tobias, et Arabes, et Ammanitæ, et Azotii, quod obducta esset cicatrix muri Jerusalem, et quod cœpissent interrupta concludi, irati sunt nimis.
NEH 4:8 Et congregati sunt omnes pariter ut venirent, et pugnarent contra Jerusalem, et molirentur insidias.
NEH 4:9 Et oravimus Deum nostrum, et posuimus custodes super murum die ac nocte contra eos.
NEH 4:10 Dixit autem Judas: Debilitata est fortitudo portantis, et humus nimia est, et nos non poterimus ædificare murum.
NEH 4:11 Et dixerunt hostes nostri: Nesciant, et ignorent donec veniamus in medium eorum, et interficiamus eos, et cessare faciamus opus.
NEH 4:12 Factum est autem venientibus Judæis qui habitabant juxta eos, et dicentibus nobis per decem vices, ex omnibus locis quibus venerant ad nos,
NEH 4:13 statui in loco post murum per circuitum populum in ordinem cum gladiis suis, et lanceis, et arcubus.
NEH 4:14 Et perspexi atque surrexi: et aio ad optimates et magistratus, et ad reliquam partem vulgi: Nolite timere a facie eorum: Domini magni et terribilis mementote, et pugnate pro fratribus vestris, filiis vestris, et filiabus vestris, et uxoribus vestris, et domibus vestris.
NEH 4:15 Factum est autem, cum audissent inimici nostri nuntiatum esse nobis, dissipavit Deus consilium eorum. Et reversi sumus omnes ad muros, unusquisque ad opus suum.
NEH 4:16 Et factum est a die illa, media pars juvenum eorum faciebat opus, et media parata erat ad bellum: et lanceæ, et scuta, et arcus, et loricæ, et principes post eos in omni domo Juda.
NEH 4:17 Ædificantium in muro, et portantium onera, et imponentium: una manu sua faciebat opus, et altera tenebat gladium:
NEH 4:18 ædificentium enim unusquisque gladio erat accinctus renes. Et ædificabant, et clangebant buccina juxta me.
NEH 4:19 Et dixi ad optimates, et ad magistratus, et ad reliquam partem vulgi: Opus grande est et latum, et nos separati sumus in muro procul alter ab altero:
NEH 4:20 in loco quocumque audieritis clangorem tubæ, illuc concurrite ad nos: Deus noster pugnabit pro nobis.
NEH 4:21 Et nos ipsi faciamus opus, et media pars nostrum teneat lanceas ab ascensu auroræ donec egrediantur astra.
NEH 4:22 In tempore quoque illo dixi populo: Unusquisque cum puero suo maneat in medio Jerusalem, et sint nobis vices per noctem et diem ad operandum.
NEH 4:23 Ego autem et fratres mei, et pueri mei, et custodes, qui erant post me, non deponebamus vestimenta nostra: unusquisque tantum nudabatur ad baptismum.
NEH 5:1 Et factus est clamor populi et uxorum ejus magnus adversus fratres suos Judæos.
NEH 5:2 Et erant qui dicerent: Filii nostri et filiæ nostræ multæ sunt nimis: accipiamus pro pretio eorum frumentum, et comedamus, et vivamus.
NEH 5:3 Et erant qui dicerent: Agros nostros, et vineas, et domus nostras opponamus, et accipiamus frumentum in fame.
NEH 5:4 Et alii dicebant: Mutuo sumamus pecunias in tributa regis, demusque agros nostros et vineas:
NEH 5:5 et nunc sicut carnes fratrum nostrorum, sic carnes nostræ sunt: et sicut filii eorum, ita et filii nostri: ecce nos subjugamus filios nostros et filias nostras in servitutem, et de filiabus nostris sunt famulæ, nec habemus unde possint redimi: et agros nostros et vineas nostras alii possident.
NEH 5:6 Et iratus sum nimis cum audissem clamorem eorum secundum verba hæc:
NEH 5:7 cogitavitque cor meum mecum, et increpavi optimates et magistratus, et dixi eis: Usurasne singuli a fratribus vestris exigitis? Et congregavi adversum eos concionem magnam,
NEH 5:8 et dixi eis: Nos, ut scitis, redemimus fratres nostros Judæos, qui venditi fuerant gentibus secundum possibilitatem nostram: et vos igitur vendetis fratres vestros, et redimemus eos? Et siluerunt, nec invenerunt quid responderent.
NEH 5:9 Dixique ad eos: Non est bona res quam facitis: quare non in timore Dei nostri ambulastis, ne exprobretur nobis a gentibus inimicis nostris?
NEH 5:10 Et ego, et fratres mei, et pueri mei commodavimus plurimis pecuniam et frumentum. Non repetamus in commune istud: æs alienum concedamus quod debetur nobis.
NEH 5:11 Reddite eis hodie agros suos, et vineas suas, et oliveta sua, et domos suas: quin potius et centesimum pecuniæ, frumenti, vini et olei, quam exigere soletis ab eis, date pro illis.
NEH 5:12 Et dixerunt: Reddemus, et ab eis nihil quæremus: sicque faciemus ut loqueris. Et vocavi sacerdotes, et adjuravi eos ut facerent juxta quod dixeram.
NEH 5:13 Insuper excussi sinum meum, et dixi: Sic excutiat Deus omnem virum qui non compleverit verbum istud, de domo sua, et de laboribus suis: sic excutiatur, et vacuus fiat. Et dixit universa multitudo: Amen: et laudaverunt Deum. Fecit ergo populus sicut erat dictum.
NEH 5:14 A die autem illa, qua præceperat rex mihi ut essem dux in terra Juda, ab anno vigesimo usque ad annum trigesimum secundum Artaxerxis regis per annos duodecim, ego et fratres mei annonas quæ ducibus debebantur non comedimus.
NEH 5:15 Duces autem primi, qui fuerant ante me, gravaverunt populum, et acceperunt ab eis in pane, et vino, et pecunia, quotidie siclos quadraginta: sed et ministri eorum depresserunt populum. Ego autem non feci ita propter timorem Dei:
NEH 5:16 quin potius in opere muri ædificavi, et agrum non emi, et omnes pueri mei congregati ad opus erant.
NEH 5:17 Judæi quoque et magistratus centum quinquaginta viri, et qui veniebant ad nos de gentibus quæ in circuitu nostro sunt, in mensa mea erant.
NEH 5:18 Parabatur autem mihi per dies singulos bos unus, arietes sex electi, exceptis volatilibus, et inter dies decem vina diversa, et alia multa tribuebam: insuper et annonas ducatus mei non quæsivi: valde enim attenuatus erat populus.
NEH 5:19 Memento mei, Deus meus, in bonum, secundum omnia quæ feci populo huic.
NEH 6:1 Factum est autem, cum audisset Sanaballat, et Tobias, et Gossem Arabs, et ceteri inimici nostri, quod ædificassem ego murum, et non esset in ipso residua interruptio (usque ad tempus autem illud valvas non posueram in portis),
NEH 6:2 miserunt Sanaballat et Gossem ad me, dicentes: Veni, et percutiamus fœdus pariter in viculis in campo Ono. Ipsi autem cogitabant ut facerent mihi malum.
NEH 6:3 Misi ergo ad eos nuntios, dicens: Opus grande ego facio, et non possum descendere, ne forte negligatur cum venero, et descendero ad vos.
NEH 6:4 Miserunt autem ad me secundum verbum hoc per quatuor vices: et respondi eis juxta sermonem priorem.
NEH 6:5 Et misit ad me Sanaballat juxta verbum prius quinta vice puerum suum, et epistolam habebat in manu sua scriptam hoc modo:
NEH 6:6 In gentibus auditum est, et Gossem dixit, quod tu et Judæi cogitetis rebellare, et propterea ædifices murum, et levare te velis super eos regem: propter quam causam
NEH 6:7 et prophetas posueris, qui prædicent de te in Jerusalem, dicentes: Rex in Judæa est. Auditurus est rex verba hæc: idcirco nunc veni, ut ineamus consilium pariter.
NEH 6:8 Et misi ad eos, dicens: Non est factum secundum verba hæc, quæ tu loqueris: de corde enim tuo tu componis hæc.
NEH 6:9 Omnes enim hi terrebant nos, cogitantes quod cessarent manus nostræ ab opere, et quiesceremus: quam ob causam magis confortavi manus meas.
NEH 6:10 Et ingressus sum domum Semaiæ filii Dalaiæ filii Metabeel secreto. Qui ait: Tractemus nobiscum in domo Dei in medio templi, et claudamus portas ædis: quia venturi sunt ut interficiant te, et nocte venturi sunt ad occidendum te.
NEH 6:11 Et dixi: Num quisquam similis mei fugit? et quis ut ego ingredietur templum, et vivet? non ingrediar.
NEH 6:12 Et intellexi quod Deus non misisset eum, sed quasi vaticinans locutus esset ad me, et Tobias et Sanaballat conduxissent eum.
NEH 6:13 Acceperat enim pretium, ut territus facerem, et peccarem, et haberent malum quod exprobrarent mihi.
NEH 6:14 Memento mei, Domine, pro Tobia et Sanaballat, juxta opera eorum talia: sed et Noadiæ prophetæ, et ceterorum prophetarum, qui terrebant me.
NEH 6:15 Completus est autem murus vigesimo quinto die mensis Elul, quinquaginta duobus diebus.
NEH 6:16 Factum est ergo cum audissent omnes inimici nostri, ut timerent universæ gentes quæ erant in circuitu nostro, et conciderent intra semetipsos, et scirent quod a Deo factum esset opus hoc.
NEH 6:17 Sed et in diebus illis multæ optimatum Judæorum epistolæ mittebantur ad Tobiam, et a Tobia veniebant ad eos.
NEH 6:18 Multi enim erant in Judæa habentes juramentum ejus, quia gener erat Secheniæ filii Area, et Johanan filius ejus acceperat filiam Mosollam filii Barachiæ:
NEH 6:19 sed et laudabant eum coram me, et verba mea nuntiabant ei: et Tobias mittebat epistolas ut terreret me.
NEH 7:1 Postquam autem ædificatus est murus, et posui valvas, et recensui janitores, et cantores, et Levitas,
NEH 7:2 præcepi Hanani fratri meo, et Hananiæ principi domus de Jerusalem (ipse enim quasi vir verax et timens Deum plus ceteris videbatur),
NEH 7:3 et dixi eis: Non aperiantur portæ Jerusalem usque ad calorem solis. Cumque adhuc assisterent, clausæ portæ sunt, et oppilatæ: et posui custodes de habitatoribus Jerusalem, singulos per vices suas, et unumquemque contra domum suam.
NEH 7:4 Civitas autem erat lata nimis et grandis, et populus parvus in medio ejus, et non erant domus ædificatæ.
NEH 7:5 Deus autem dedit in corde meo, et congregavi optimates, et magistratus, et vulgus, ut recenserem eos: et inveni librum census eorum qui ascenderant primum, et inventum est scriptum in eo.
NEH 7:6 Isti filii provinciæ, qui ascenderunt de captivitate migrantium, quos transtulerat Nabuchodonosor rex Babylonis, et reversi sunt in Jerusalem et in Judæam, unusquisque in civitatem suam.
NEH 7:7 Qui venerunt cum Zorobabel, Josue, Nehemias, Azarias, Raamias, Nahamani, Mardochæus, Belsam, Mespharath, Begoai, Nahum, Baana. Numerus virorum populi Israël:
NEH 7:8 filii Pharos, duo millia centum septuaginta duo:
NEH 7:9 filii Saphatia, trecenti septuaginta duo:
NEH 7:10 filii Area, sexcenti quinquaginta duo:
NEH 7:11 filii Phahathmoab filiorum Josue et Joab, duo millia octingenti decem et octo:
NEH 7:12 filii Ælam, mille ducenti quinquaginta quatuor:
NEH 7:13 filii Zethua, octingenti quadraginta quinque:
NEH 7:14 filii Zachai, septingenti sexaginta:
NEH 7:15 filii Bannui, sexcenti quadraginta octo:
NEH 7:16 filii Bebai, sexcenti viginti octo:
NEH 7:17 filii Azgad, duo millia trecenti viginti duo:
NEH 7:18 filii Adonicam, sexcenti sexaginta septem:
NEH 7:19 filii Beguai, duo millia sexaginta septem:
NEH 7:20 filii Adin, sexcenti quinquaginta quinque:
NEH 7:21 filii Ater, filii Hezeciæ, nonaginta octo:
NEH 7:22 filii Hasem, trecenti viginti octo:
NEH 7:23 filii Besai, trecenti viginti quatuor:
NEH 7:24 filii Hareph, centum duodecim:
NEH 7:25 filii Gabaon, nonaginta quinque:
NEH 7:26 filii Bethlehem et Netupha, centum octoginta octo.
NEH 7:27 Viri Anathoth, centum viginti octo.
NEH 7:28 Viri Bethazmoth, quadraginta duo.
NEH 7:29 Viri Cariathiarim, Cephira, et Beroth, septingenti quadraginta tres.
NEH 7:30 Viri Rama et Geba, sexcenti viginti unus.
NEH 7:31 Viri Machmas, centum viginti duo.
NEH 7:32 Viri Bethel et Hai, centum viginti tres.
NEH 7:33 Viri Nebo alterius, quinquaginta duo.
NEH 7:34 Viri Ælam alterius, mille ducenti quinquaginta quatuor.
NEH 7:35 Filii Harem, trecenti viginti.
NEH 7:36 Filii Jericho, trecenti quadraginta quinque.
NEH 7:37 Filii Lod Hadid et Ono, septingenti viginti unus.
NEH 7:38 Filii Senaa, tria millia nongenti triginta.
NEH 7:39 Sacerdotes: filii Idaia in domo Josue, nongenti septuaginta tres.
NEH 7:40 Filii Emmer, mille quinquaginta duo.
NEH 7:41 Filii Phashur, mille ducenti quadraginta septem.
NEH 7:42 Filii Arem, mille decem et septem. Levitæ:
NEH 7:43 filii Josue et Cedmihel filiorum
NEH 7:44 Oduiæ, septuaginta quatuor. Cantores:
NEH 7:45 filii Asaph, centum quadraginta octo.
NEH 7:46 Janitores: filii Sellum, filii Ater, filii Telmon, filii Accub, filii Hatita, filii Sobai: centum triginta octo.
NEH 7:47 Nathinæi: filii Soha, filii Hasupha, filii Tebbaoth,
NEH 7:48 filii Ceros, filii Siaa, filii Phadon, filii Lebana, filii Hagaba, filii Selmai,
NEH 7:49 filii Hanan, filii Geddel, filii Gaher,
NEH 7:50 filii Raaia, filii Rasin, filii Necoda,
NEH 7:51 filii Gezem, filii Aza, filii Phasea,
NEH 7:52 filii Besai, filii Munim, filii Nephussim,
NEH 7:53 filii Bacbuc, filii Hacupha, filii Harhur,
NEH 7:54 filii Besloth, filii Mahida, filii Harsa,
NEH 7:55 filii Bercos, filii Sisara, filii Thema,
NEH 7:56 filii Nasia, filii Hatipha,
NEH 7:57 filii servorum Salomonis, filii Sothai, filii Sophereth, filii Pharida,
NEH 7:58 filii Jahala, filii Darcon, filii Jeddel,
NEH 7:59 filii Saphatia, filii Hatil, filii Phochereth, qui erat ortus ex Sabaim filio Amon.
NEH 7:60 Omnes Nathinæi, et filii servorum Salomonis, trecenti nonaginta duo.
NEH 7:61 Hi sunt autem qui ascenderunt de Thelmela, Thelharsa, Cherub, Addon, et Emmer: et non potuerunt indicare domum patrum suorum, et semen suum, utrum ex Israël essent,
NEH 7:62 filii Dalaia, filii Tobia, filii Necoda, sexcenti quadraginta duo.
NEH 7:63 Et de sacerdotibus, filii Habia, filii Accos, filii Berzellai, qui accepit de filiabus Berzellai Galaaditis uxorem, et vocatus est nomine eorum.
NEH 7:64 Hi quæsierunt scripturam suam in censu, et non invenerunt: et ejecti sunt de sacerdotio.
NEH 7:65 Dixitque Athersatha eis ut non manducarent de Sanctis sanctorum, donec staret sacerdos doctus et eruditus.
NEH 7:66 Omnis multitudo quasi vir unus quadraginta duo millia trecenti sexaginta,
NEH 7:67 absque servis et ancillis eorum, qui erant septem millia trecenti triginta septem, et inter eos cantores et cantatrices, ducenti quadraginta quinque.
NEH 7:68 Equi eorum, septingenti triginta sex: muli eorum, ducenti quadraginta quinque:
NEH 7:69 cameli eorum, quadringenti triginta quinque: asini, sex millia septingenti viginti.
NEH 7:70 Nonnulli autem de principibus familiarum dederunt in opus. Athersatha dedit in thesaurum auri drachmas mille, phialas quinquaginta, tunicas sacerdotales quingentas triginta.
NEH 7:71 Et de principibus familiarum dederunt in thesaurum operis, auri drachmas viginti millia, et argenti mnas duo millia ducentas.
NEH 7:72 Et quod dedit reliquus populus, auri drachmas viginti millia, et argenti mnas duo millia, et tunicas sacerdotales sexaginta septem.
NEH 7:73 Habitaverunt autem sacerdotes, et Levitæ, et janitores, et cantores, et reliquum vulgus, et Nathinæi, et omnis Israël, in civitatibus suis.
NEH 8:1 Et venerat mensis septimus: filii autem Israël erant in civitatibus suis. Congregatusque est omnis populus quasi vir unus ad plateam quæ est ante portam aquarum: et dixerunt Esdræ scribæ ut afferret librum legis Moysi, quam præceperat Dominus Israëli.
NEH 8:2 Attulit ergo Esdras sacerdos legem coram multitudine virorum et mulierum, cunctisque qui poterant intelligere, in die prima mensis septimi.
NEH 8:3 Et legit in eo aperte in platea quæ erat ante portam aquarum, de mane usque ad mediam diem, in conspectu virorum et mulierum, et sapientium: et aures omnis populi erant erectæ ad librum.
NEH 8:4 Stetit autem Esdras scriba super gradum ligneum, quem fecerat ad loquendum: et steterunt juxta eum Mathathias, et Semeia, et Ania, et Uria, et Helcia, et Maasia, ad dexteram ejus: et ad sinistram, Phadaia, Misaël, et Melchia, et Hasum, et Hasbadana, Zacharia, et Mosollam.
NEH 8:5 Et aperuit Esdras librum coram omni populo: super universum quippe populum eminebat: et cum aperuisset eum, stetit omnis populus.
NEH 8:6 Et benedixit Esdras Domino Deo magno: et respondit omnis populus: Amen, amen, elevans manus suas: et incurvati sunt, et adoraverunt Deum proni in terram.
NEH 8:7 Porro Josue, et Bani, et Serebia, Jamin, Accub, Septhai, Odia, Maasia, Celita, Azarias, Jozabed, Hanan, Phalaia, Levitæ, silentium faciebant in populo ad audiendam legem: populus autem stabat in gradu suo.
NEH 8:8 Et legerunt in libro legis Dei distincte, et aperte ad intelligendum: et intellexerunt cum legeretur.
NEH 8:9 Dixit autem Nehemias (ipse est Athersatha) et Esdras sacerdos et scriba, et Levitæ interpretantes universo populo: Dies sanctificatus est Domino Deo nostro: nolite lugere, et nolite flere. Flebat enim omnis populus cum audiret verba legis.
NEH 8:10 Et dixit eis: Ite, comedite pinguia, et bibite mulsum, et mittite partes his qui non præparaverunt sibi, quia sanctus dies Domini est: et nolite contristari: gaudium etenim Domini est fortitudo nostra.
NEH 8:11 Levitæ autem silentium faciebant in omni populo, dicentes: Tacete, quia dies sanctus est, et nolite dolere.
NEH 8:12 Abiit itaque omnis populus ut comederet, et biberet, et mitteret partes, et faceret lætitiam magnam: quia intellexerant verba quæ docuerat eos.
NEH 8:13 Et in die secundo congregati sunt principes familiarum universi populi, sacerdotes et Levitæ, ad Esdram scribam, ut interpretaretur eis verba legis.
NEH 8:14 Et invenerunt scriptum in lege præcepisse Dominum in manu Moysi ut habitent filii Israël in tabernaculis in die solemni, mense septimo:
NEH 8:15 et ut prædicent, et divulgent vocem in universis urbibus suis, et in Jerusalem, dicentes: Egredimini in montem, et afferte frondes olivæ, et frondes ligni pulcherrimi, frondes myrti, et ramos palmarum, et frondes ligni nemorosi, ut fiant tabernacula, sicut scriptum est.
NEH 8:16 Et egressus est populus, et attulerunt. Feceruntque sibi tabernacula unusquisque in domate suo: et in atriis suis, et in atriis domus Dei, et in platea portæ aquarum, et in platea portæ Ephraim.
NEH 8:17 Fecit ergo universa ecclesia eorum qui redierant de captivitate, tabernacula, et habitaverunt in tabernaculis: non enim fecerant a diebus Josue filii Nun taliter filii Israël usque ad diem illum. Et fuit lætitia magna nimis.
NEH 8:18 Legit autem in libro legis Dei per dies singulos, a die primo usque ad diem novissimum. Et fecerunt solemnitatem septem diebus, et in die octavo collectam juxta ritum.
NEH 9:1 In die autem vigesimo quarto mensis hujus, convenerunt filii Israël in jejunio et in saccis, et humus super eos.
NEH 9:2 Et separatum est semen filiorum Israël ab omni filio alienigena: et steterunt, et confitebantur peccata sua, et iniquitates patrum suorum.
NEH 9:3 Et consurrexerunt ad standum: et legerunt in volumine legis Domini Dei sui, quater in die, et quater confitebantur, et adorabant Dominum Deum suum.
NEH 9:4 Surrexerunt autem super gradum Levitarum Josue, et Bani, et Cedmihel, Sabania, Bonni, Sarebias, Bani, et Chanani: et clamaverunt voce magna ad Dominum Deum suum.
NEH 9:5 Et dixerunt Levitæ Josue, et Cedmihel, Bonni, Hasebnia, Serebia, Odaia, Sebnia, Phathathia: Surgite, benedicite Domino Deo vestro ab æterno usque in æternum: et benedicant nomini gloriæ tuæ excelso in omni benedictione et laude.
NEH 9:6 Tu ipse, Domine, solus, tu fecisti cælum, et cælum cælorum, et omnem exercitum eorum: terram, et universa quæ in ea sunt: maria, et omnia quæ in eis sunt: et tu vivificas omnia hæc, et exercitus cæli te adorat.
NEH 9:7 Tu ipse, Domine Deus, qui elegisti Abram, et eduxisti eum de igne Chaldæorum, et posuisti nomen ejus Abraham:
NEH 9:8 et invenisti cor ejus fidele coram te, et percussisti cum eo fœdus ut dares ei terram Chananæi, Hethæi, et Amorrhæi, et Pherezæi, et Jebusæi, et Gergesæi, ut dares semini ejus: et implesti verba tua, quoniam justus es.
NEH 9:9 Et vidisti afflictionem patrum nostrorum in Ægypto, clamoremque eorum audisti super mare Rubrum.
NEH 9:10 Et dedisti signa atque portenta in Pharaone, et in universis servis ejus, et in omni populo terræ illius: cognovisti enim quia superbe egerant contra eos: et fecisti tibi nomen, sicut et in hac die.
NEH 9:11 Et mare divisisti ante eos, et transierunt per medium maris in sicco: persecutores autem eorum projecisti in profundum, quasi lapidem in aquas validas.
NEH 9:12 Et in columna nubis ductor eorum fuisti per diem, et in columna ignis per noctem, ut appareret eis via per quam ingrediebantur.
NEH 9:13 Ad montem quoque Sinai descendisti, et locutus es cum eis de cælo, et dedisti eis judicia recta, et legem veritatis, cæremonias, et præcepta bona:
NEH 9:14 et sabbatum sanctificatum tuum ostendisti eis: et mandata, et cæremonias, et legem præcepisti eis in manu Moysi servi tui.
NEH 9:15 Panem quoque de cælo dedisti eis in fame eorum, et aquam de petra eduxisti eis sitientibus, et dixisti eis ut ingrederentur et possiderent terram, super quam levasti manum tuam ut traderes eis.
NEH 9:16 Ipsi vero et patres nostri superbe egerunt, et induraverunt cervices suas, et non audierunt mandata tua.
NEH 9:17 Et noluerunt audire, et non sunt recordati mirabilium tuorum quæ feceras eis. Et induraverunt cervices suas, et dederunt caput ut converterentur ad servitutem suam, quasi per contentionem. Tu autem, Deus propitius, clemens, et misericors, longanimis, et multæ miserationis, non dereliquisti eos,
NEH 9:18 et quidem cum fecissent sibi vitulum conflatilem, et dixissent: Iste est deus tuus, qui eduxit te de Ægypto: feceruntque blasphemias magnas:
NEH 9:19 tu autem in misericordiis tuis multis non dimisisti eos in deserto: columna nubis non recessit ab eis per diem ut duceret eos in viam, et columna ignis per noctem ut ostenderet eis iter per quod ingrederentur.
NEH 9:20 Et spiritum tuum bonum dedisti, qui doceret eos: et manna tuum non prohibuisti ab ore eorum, et aquam dedisti eis in siti.
NEH 9:21 Quadraginta annis pavisti eos in deserto, nihilque eis defuit: vestimenta eorum non inveteraverunt, et pedes eorum non sunt attriti.
NEH 9:22 Et dedisti eis regna, et populos, et partitus es eis sortes: et possederunt terram Sehon, et terram regis Hesebon, et terram Og regis Basan.
NEH 9:23 Et multiplicasti filios eorum sicut stellas cæli, et adduxisti eos ad terram de qua dixeras patribus eorum ut ingrederentur et possiderent.
NEH 9:24 Et venerunt filii, et possederunt terram, et humiliasti coram eis habitatores terræ Chananæos, et dedisti eos in manu eorum, et reges eorum, et populos terræ, ut facerent eis sicut placebant illis.
NEH 9:25 Ceperunt itaque urbes munitas et humum pinguem, et possederunt domos plenas cunctis bonis: cisternas ab aliis fabricatas, vineas, et oliveta, et ligna pomifera multa: et comederunt, et saturati sunt, et impinguati sunt, et abundaverunt deliciis in bonitate tua magna.
NEH 9:26 Provocaverunt autem te ad iracundiam, et recesserunt a te, et projecerunt legem tuam post terga sua: et prophetas tuos occiderunt, qui contestabantur eos ut reverterentur ad te: feceruntque blasphemias grandes.
NEH 9:27 Et dedisti eos in manu hostium suorum, et afflixerunt eos. Et in tempore tribulationis suæ clamaverunt ad te, et tu de cælo audisti, et secundum miserationes tuas multas dedisti eis salvatores, qui salvarent eos de manu hostium suorum.
NEH 9:28 Cumque requievissent, reversi sunt ut facerent malum in conspectu tuo, et dereliquisti eos in manu inimicorum suorum, et possederunt eos. Conversique sunt, et clamaverunt ad te: tu autem de cælo exaudisti, et liberasti eos in misericordiis tuis, multis temporibus.
NEH 9:29 Et contestatus es eos ut reverterentur ad legem tuam. Ipsi vero superbe egerunt, et non audierunt mandata tua, et in judiciis tuis peccaverunt, quæ faciet homo, et vivet in eis: et dederunt humerum recedentem, et cervicem suam induraverunt, nec audierunt.
NEH 9:30 Et protraxisti super eos annos multos, et contestatus es eos in spiritu tuo per manum prophetarum tuorum: et non audierunt, et tradidisti eos in manu populorum terrarum.
NEH 9:31 In misericordiis autem tuis plurimis non fecisti eos in consumptionem, nec dereliquisti eos: quoniam Deus miserationum et clemens es tu.
NEH 9:32 Nunc itaque Deus noster magne, fortis et terribilis, custodiens pactum et misericordiam, ne avertas a facie tua omnem laborem, qui invenit nos, reges nostros, et principes nostros, et sacerdotes nostros, et prophetas nostros, et patres nostros, et omnem populum tuum a diebus regis Assur usque in diem hanc.
NEH 9:33 Et tu justus es in omnibus quæ venerunt super nos: quia veritatem fecisti, nos autem impie egimus.
NEH 9:34 Reges nostri, principes nostri, sacerdotes nostri et patres nostri non fecerunt legem tuam, et non attenderunt mandata tua, et testimonia tua quæ testificatus es in eis.
NEH 9:35 Et ipsi in regnis suis, et in bonitate tua multa quam dederas eis, et in terra latissima et pingui quam tradideras in conspectu eorum, non servierunt tibi, nec reversi sunt a studiis suis pessimis.
NEH 9:36 Ecce nos ipsi hodie servi sumus: et terra quam dedisti patribus nostris ut comederent panem ejus, et quæ bona sunt ejus, et nos ipsi servi sumus in ea.
NEH 9:37 Et fruges ejus multiplicantur regibus quos posuisti super nos propter peccata nostra: et corporibus nostris dominantur, et jumentis nostris secundum voluntatem suam: et in tribulatione magna sumus.
NEH 9:38 Super omnibus ergo his nos ipsi percutimus fœdus, et scribimus: et signant principes nostri, Levitæ nostri, et sacerdotes nostri.
NEH 10:1 Signatores autem fuerunt Nehemias, Athersatha filius Hachelai, et Sedecias,
NEH 10:2 Saraias, Azarias, Jeremias,
NEH 10:3 Pheshur, Amarias, Melchias,
NEH 10:4 Hattus, Sebenia, Melluch,
NEH 10:5 Harem, Merimuth, Obdias,
NEH 10:6 Daniel, Genthon, Baruch,
NEH 10:7 Mosollam, Abia, Miamin,
NEH 10:8 Maazia, Belgai, Semeia: hi sacerdotes.
NEH 10:9 Porro Levitæ, Josue filius Azaniæ, Bennui de filiis Henadad, Cedmihel,
NEH 10:10 et fratres eorum, Sebenia, Odaia, Celita, Phalaia, Hanan,
NEH 10:11 Micha, Rohob, Hasebia,
NEH 10:12 Zachur, Serebia, Sabania,
NEH 10:13 Odaia, Bani, Baninu.
NEH 10:14 Capita populi, Pharos, Phahathmoab, Ælam, Zethu, Bani,
NEH 10:15 Bonni, Azgad, Bebai,
NEH 10:16 Adonia, Begoai, Adin,
NEH 10:17 Ater, Hezecia, Azur,
NEH 10:18 Odaia, Hasum, Besai,
NEH 10:19 Hareph, Anathoth, Nebai,
NEH 10:20 Megphias, Mosollam, Hazir,
NEH 10:21 Mesizabel, Sadoc, Jeddua,
NEH 10:22 Pheltia, Hanan, Anaia,
NEH 10:23 Osee, Hanania, Hasub,
NEH 10:24 Alohes, Phalea, Sobec,
NEH 10:25 Rehum, Hasebna, Maasia,
NEH 10:26 Echaia, Hanan, Anan,
NEH 10:27 Melluch, Haran, Baana.
NEH 10:28 Et reliqui de populo, sacerdotes, Levitæ, janitores, et cantores, Nathinæi, et omnes qui se separaverunt de populis terrarum ad legem Dei, uxores eorum, filii eorum, et filiæ eorum,
NEH 10:29 omnes qui poterant sapere spondentes pro fratribus suis, optimates eorum, et qui veniebant ad pollicendum et jurandum ut ambularent in lege Dei, quam dederat in manu Moysi servi Dei: ut facerent et custodirent universa mandata Domini Dei nostri, et judicia ejus et cæremonias ejus:
NEH 10:30 et ut non daremus filias nostras populo terræ, et filias eorum non acciperemus filiis nostris.
NEH 10:31 Populi quoque terræ, qui important venalia, et omnia ad usum, per diem sabbati ut vendant, non accipiemus ab eis in sabbato et in die sanctificato. Et dimittemus annum septimum, et exactionem universæ manus.
NEH 10:32 Et statuemus super nos præcepta, ut demus tertiam partem sicli per annum ad opus domus Dei nostri,
NEH 10:33 ad panes propositionis, et ad sacrificium sempiternum, et in holocaustum sempiternum in sabbatis, in calendis, in solemnitatibus, et in sanctificatis, et pro peccato: ut exoretur pro Israël, et in omnem usum domus Dei nostri.
NEH 10:34 Sortes ergo misimus super oblationem lignorum inter sacerdotes, et Levitas, et populum, ut inferrentur in domum Dei nostri per domos patrum nostrorum, per tempora, a temporibus anni usque ad annum: ut arderent super altare Domini Dei nostri, sicut scriptum est in lege Moysi:
NEH 10:35 et ut afferremus primogenita terræ nostræ, et primitiva universi fructus omnis ligni, ab anno in annum, in domo Domini:
NEH 10:36 et primitiva filiorum nostrorum et pecorum nostrorum, sicut scriptum est in lege, et primitiva boum nostrorum et ovium nostrarum, ut offerrentur in domo Dei nostri, sacerdotibus qui ministrant in domo Dei nostri:
NEH 10:37 et primitias ciborum nostrorum, et libaminum nostrorum, et poma omnis ligni, vindemiæ quoque et olei, afferemus sacerdotibus ad gazophylacium Dei nostri, et decimam partem terræ nostræ Levitis. Ipsi Levitæ decimas accipient ex omnibus civitatibus operum nostrorum.
NEH 10:38 Erit autem sacerdos filius Aaron cum Levitis in decimis Levitarum, et Levitæ offerent decimam partem decimæ suæ in domo Dei nostri ad gazophylacium in domum thesauri.
NEH 10:39 Ad gazophylacium enim deportabunt filii Israël, et filii Levi, primitias frumenti, vini, et olei: et ibi erunt vasa sanctificata, et sacerdotes, et cantores, et janitores, et ministri: et non dimittemus domum Dei nostri.
NEH 11:1 Habitaverunt autem principes populi in Jerusalem: reliqua vero plebs misit sortem, ut tollerent unam partem de decem qui habitaturi essent in Jerusalem civitate sancta, novem vero partes in civitatibus.
NEH 11:2 Benedixit autem populus omnibus viris qui se sponte obtulerant ut habitarent in Jerusalem.
NEH 11:3 Hi sunt itaque principes provinciæ qui habitaverunt in Jerusalem, et in civitatibus Juda. Habitavit autem unusquisque in possessione sua, in urbibus suis, Israël, sacerdotes, Levitæ, Nathinæi, et filii servorum Salomonis.
NEH 11:4 Et in Jerusalem habitaverunt de filiis Juda, et de filiis Benjamin: de filiis Juda, Athaias filius Aziam, filii Zachariæ, filii Amariæ, filii Saphatiæ, filii Melaleel: de filiis Phares,
NEH 11:5 Maasia filius Baruch, filius Cholhoza, filius Hazia, filius Adaia, filius Jojarib, filius Zachariæ, filius Silonitis:
NEH 11:6 omnes hi filii Phares, qui habitaverunt in Jerusalem, quadringenti sexaginta octo viri fortes.
NEH 11:7 Hi sunt autem filii Benjamin: Sellum filius Mosollam, filius Joëd, filius Phadaia, filius Colaia, filius Masia, filius Etheel, filius Isaia,
NEH 11:8 et post eum Gebbai, Sellai, nongenti viginti octo,
NEH 11:9 et Joël filius Zechri præpositus eorum, et Judas filius Senua super civitatem secundus.
NEH 11:10 Et de sacerdotibus, Idaia filius Joarib, Jachin,
NEH 11:11 Saraia filius Helciæ, filius Mosollam, filius Sadoc, filius Meraioth, filius Achitob princeps domus Dei,
NEH 11:12 et fratres eorum facientes opera templi: octingenti viginti duo. Et Adaia filius Jeroham, filius Phelelia, filius Amsi, filius Zachariæ, filius Pheshur, filius Melchiæ,
NEH 11:13 et fratres ejus principes patrum: ducenti quadraginta duo. Et Amassai filius Azreel, filius Ahazi, filius Mosollamoth, filius Emmer,
NEH 11:14 et fratres eorum potentes nimis: centum viginti octo, et præpositus eorum Zabdiel filius potentium.
NEH 11:15 Et de Levitis, Semeia filius Hasub, filius Azaricam, filius Hasabia, filius Boni,
NEH 11:16 et Sabathai et Jozabed, super omnia opera quæ erant forinsecus in domo Dei, a principibus Levitarum.
NEH 11:17 Et Mathania filius Micha, filius Zebedei, filius Asaph, princeps ad laudandum et ad confitendum in oratione, et Becbecia secundus de fratribus ejus, et Abda filius Samua, filius Galal, filius Idithun:
NEH 11:18 omnes Levitæ in civitate sancta ducenti octoginta quatuor.
NEH 11:19 Et janitores, Accub, Telmon, et fratres eorum, qui custodiebant ostia: centum septuaginta duo.
NEH 11:20 Et reliqui ex Israël sacerdotes et Levitæ in universis civitatibus Juda, unusquisque in possessione sua.
NEH 11:21 Et Nathinæi, qui habitabant in Ophel, et Siaha, et Gaspha de Nathinæis.
NEH 11:22 Et episcopus Levitarum in Jerusalem, Azzi filius Bani, filius Hasabiæ, filius Mathaniæ, filius Michæ. De filiis Asaph, cantores in ministerio domus Dei.
NEH 11:23 Præceptum quippe regis super eos erat, et ordo in cantoribus per dies singulos,
NEH 11:24 et Phathahia filius Mesezebel, de filiis Zara filii Juda in manu regis, juxta omne verbum populi,
NEH 11:25 et in domibus per omnes regiones eorum. De filiis Juda habitaverunt in Cariatharbe et in filiabus ejus: et in Dibon, et in filiabus ejus: et in Cabseel, et in viculis ejus:
NEH 11:26 et in Jesue, et in Molada, et in Bethphaleth,
NEH 11:27 et in Hasersual, et in Bersabee, et in filiabus ejus,
NEH 11:28 et in Siceleg, et in Mochona, et in filiabus ejus,
NEH 11:29 et in Remmon, et in Saraa, et in Jerimuth,
NEH 11:30 Zanoa, Odollam, et in villis earum, Lachis et regionibus ejus, et Azeca, et filiabus ejus. Et manserunt in Bersabee usque ad vallem Ennom.
NEH 11:31 Filii autem Benjamin, a Geba, Mechmas, et Hai, et Bethel, et filiabus ejus
NEH 11:32 Anathoth, Nob, Anania,
NEH 11:33 Asor, Rama, Gethaim,
NEH 11:34 Hadid, Seboim, et Neballat, Lod,
NEH 11:35 et Ono valle artificum.
NEH 11:36 Et de Levitis portiones Judæ et Benjamin.
NEH 12:1 Hi sunt autem sacerdotes et Levitæ, qui ascenderunt cum Zorobabel filio Salathiel, et Josue: Saraia, Jeremias, Esdras,
NEH 12:2 Amaria, Melluch, Hattus,
NEH 12:3 Sebenias, Rheum, Merimuth,
NEH 12:4 Addo, Genthon, Abia,
NEH 12:5 Miamin, Madia, Belga,
NEH 12:6 Semeia, et Jojarib, Idaia, Sellum, Amoc, Helcias,
NEH 12:7 Idaia. Isti principes sacerdotum, et fratres eorum in diebus Josue.
NEH 12:8 Porro Levitæ, Jesua, Bennui, Cedmihel, Sarebia, Juda, Mathanias, super hymnos ipsi et fratres eorum:
NEH 12:9 et Becbecia atque Hanni, et fratres eorum, unusquisque in officio suo.
NEH 12:10 Josue autem genuit Joacim, et Joacim genuit Eliasib, et Eliasib genuit Jojada,
NEH 12:11 et Jojada genuit Jonathan, et Jonathan genuit Jeddoa.
NEH 12:12 In diebus autem Joacim erant sacerdotes et principes familiarum: Saraiæ, Maraia: Jeremiæ, Hanania:
NEH 12:13 Esdræ, Mosollam: Amariæ, Johanan:
NEH 12:14 Milicho, Jonathan: Sebeniæ, Joseph:
NEH 12:15 Haram, Edna: Maraioth, Helci:
NEH 12:16 Adaiæ, Zacharia: Genthon, Mosollam:
NEH 12:17 Abiæ, Zechri: Miamin et Moadiæ, Phelti:
NEH 12:18 Belgæ, Sammua: Semaiæ, Jonathan:
NEH 12:19 Jojarib, Mathanai: Jodaiæ, Azzi:
NEH 12:20 Sellai, Celai: Amoc, Heber:
NEH 12:21 Helciæ, Hasebia: Idaiæ, Nathanaël.
NEH 12:22 Levitæ in diebus Eliasib, et Jojada, et Johanan, et Jeddoa, scripti principes familiarum, et sacerdotes in regno Darii Persæ.
NEH 12:23 Filii Levi principes familiarum, scripti in libro verborum dierum, et usque ad dies Jonathan, filii Eliasib.
NEH 12:24 Et principes Levitarum, Hasebia, Serebia, et Josue filius Cedmihel: et fratres eorum per vices suas, ut laudarent et confiterentur juxta præceptum David viri Dei, et observarent æque per ordinem.
NEH 12:25 Mathania, et Becbecia, Obedia, Mosollam, Telmon, Accub, custodes portarum et vestibulorum ante portas.
NEH 12:26 Hi in diebus Joacim filii Josue, filii Josedec, et in diebus Nehemiæ ducis, et Esdræ sacerdotis scribæque.
NEH 12:27 In dedicatione autem muri Jerusalem, requisierunt Levitas de omnibus locis suis ut adducerent eos in Jerusalem, et facerent dedicationem et lætitiam in actione gratiarum, et cantico, et in cymbalis, psalteriis, et citharis.
NEH 12:28 Congregati sunt autem filii cantorum de campestribus circa Jerusalem, et de villis Nethuphathi,
NEH 12:29 et de domo Galgal, et de regionibus Geba et Azmaveth: quoniam villas ædificaverunt sibi cantores in circuitu Jerusalem.
NEH 12:30 Et mundati sunt sacerdotes et Levitæ, et mundaverunt populum, et portas, et murum.
NEH 12:31 Ascendere autem feci principes Juda super murum, et statui duos magnos choros laudantium. Et ierunt ad dexteram super murum ad portam sterquilinii.
NEH 12:32 Et ivit post eos Osaias, et media pars principum Juda,
NEH 12:33 et Azarias, Esdras, et Mosollam, Judas, et Benjamin, et Semeia, et Jeremias.
NEH 12:34 Et de filiis sacerdotum in tubis, Zacharias filius Jonathan, filius Semeiæ, filius Mathaniæ, filius Michaiæ, filius Zechur, filius Asaph,
NEH 12:35 et fratres ejus Semeia, et Azareel, Malalai, Galalai, Maai, Nathanaël, et Judas, et Hanani, in vasis cantici David viri Dei: et Esdras scriba ante eos in porta fontis.
NEH 12:36 Et contra eos ascenderunt in gradibus civitatis David in ascensu muri super domum David, et usque ad portam aquarum ad orientem.
NEH 12:37 Et chorus secundus gratias referentium ibat ex adverso, et ego post eum, et media pars populi super murum, et super turrim furnorum, et usque ad murum latissimum,
NEH 12:38 et super portam Ephraim, et super portam antiquam, et super portam piscium et turrim Hananeel, et turrim Emath, et usque ad portam gregis: et steterunt in porta custodiæ,
NEH 12:39 steteruntque duo chori laudantium in domo Dei, et ego, et dimidia pars magistratuum mecum.
NEH 12:40 Et sacerdotes, Eliachim, Maasia, Miamin, Michea, Elioënai, Zacharia, Hanania in tubis,
NEH 12:41 et Maasia, et Semeia, et Eleazar, et Azzi, et Johanan, et Melchia, et Ælam, et Ezer. Et clare cecinerunt cantores, et Jezraia præpositus:
NEH 12:42 et immolaverunt in die illa victimas magnas, et lætati sunt: Deus enim lætificaverat eos lætitia magna: sed et uxores eorum et liberi gavisi sunt, et audita est lætitia Jerusalem procul.
NEH 12:43 Recensuerunt quoque in die illa viros super gazophylacia thesauri ad libamina, et ad primitias, et ad decimas, ut introferrent per eos principes civitatis in decore gratiarum actionis, sacerdotes et Levitas: quia lætificatus est Juda in sacerdotibus et Levitis adstantibus.
NEH 12:44 Et custodierunt observationem Dei sui, et observationem expiationis, et cantores, et janitores juxta præceptum David, et Salomonis filii ejus,
NEH 12:45 quia in diebus David et Asaph ab exordio erant principes constituti cantorum in carmine laudantium et confitentium Deo.
NEH 12:46 Et omnis Israël in diebus Zorobabel et in diebus Nehemiæ, dabant partes cantoribus et janitoribus per dies singulos, et sanctificabant Levitas, et Levitæ sanctificabant filios Aaron.
NEH 13:1 In die autem illo, lectum est in volumine Moysi, audiente populo: et inventum est scriptum in eo, quod non debeant introire Ammonites et Moabites in ecclesiam Dei usque in æternum:
NEH 13:2 eo quod non occurrerint filiis Israël cum pane et aqua, et conduxerint adversum eos Balaam ad maledicendum eis: et convertit Deus noster maledictionem in benedictionem.
NEH 13:3 Factum est autem, cum audissent legem, separaverunt omnem alienigenam ab Israël.
NEH 13:4 Et super hoc erat Eliasib sacerdos, qui fuerat præpositus in gazophylacio domus Dei nostri, et proximus Tobiæ.
NEH 13:5 Fecit ergo sibi gazophylacium grande, et ibi erant ante eum reponentes munera, et thus, et vasa, et decimam frumenti, vini, et olei, partes Levitarum, et cantorum, et janitorum, et primitias sacerdotales.
NEH 13:6 In omnibus autem his non fui in Jerusalem, quia anno trigesimo secundo Artaxerxis regis Babylonis veni ad regem, et in fine dierum rogavi regem.
NEH 13:7 Et veni in Jerusalem, et intellexi malum quod fecerat Eliasib Tobiæ, ut faceret ei thesaurum in vestibulis domus Dei.
NEH 13:8 Et malum mihi visum est valde. Et projeci vasa domus Tobiæ foras de gazophylacio:
NEH 13:9 præcepique et emundaverunt gazophylacia: et retuli ibi vasa domus Dei, sacrificium, et thus.
NEH 13:10 Et cognovi quod partes Levitarum non fuissent datæ, et fugisset unusquisque in regionem suam de Levitis, et cantoribus, et de his qui ministrabant:
NEH 13:11 et egi causam adversus magistratus, et dixi: Quare dereliquimus domum Dei? et congregavi eos, et feci stare in stationibus suis.
NEH 13:12 Et omnis Juda apportabat decimam frumenti, vini, et olei, in horrea.
NEH 13:13 Et constituimus super horrea Selemiam sacerdotem, et Sadoc scribam, et Phadaiam de Levitis, et juxta eos Hanan filium Zachur, filium Mathaniæ: quoniam fideles comprobati sunt, et ipsis creditæ sunt partes fratrum suorum.
NEH 13:14 Memento mei, Deus meus, pro hoc, et ne deleas miserationes meas quas feci in domo Dei mei, et in cæremoniis ejus.
NEH 13:15 In diebus illis vidi in Juda calcantes torcularia in sabbato, portantes acervos, et onerantes super asinos vinum, et uvas, et ficus, et omne onus, et inferentes in Jerusalem, die sabbati. Et contestatus sum ut in die qua vendere liceret, venderent.
NEH 13:16 Et Tyrii habitaverunt in ea, inferentes pisces, et omnia venalia: et vendebant in sabbatis filiis Juda in Jerusalem.
NEH 13:17 Et objurgavi optimates Juda, et dixi eis: Quæ est hæc res mala quam vos facitis, et profanatis diem sabbati?
NEH 13:18 numquid non hæc fecerunt patres nostri, et adduxit Deus noster super nos omne malum hoc, et super civitatem hanc? et vos additis iracundiam super Israël violando sabbatum.
NEH 13:19 Factum est autem, cum quievissent portæ Jerusalem in die sabbati, dixi: et clauserunt januas, et præcepi ut non aperirent eas usque post sabbatum: et de pueris meis constitui super portas, ut nullus inferret onus in die sabbati.
NEH 13:20 Et manserunt negotiatores, et vendentes universa venalia, foris Jerusalem semel et bis.
NEH 13:21 Et contestatus sum eos, et dixi eis: Quare manetis ex adverso muri? si secundo hoc feceritis, manum mittam in vos. Itaque ex tempore illo non venerunt in sabbato.
NEH 13:22 Dixi quoque Levitis ut mundarentur, et venirent ad custodiendas portas, et sanctificandam diem sabbati: et pro hoc ergo memento mei, Deus meus, et parce mihi secundum multitudinem miserationum tuarum.
NEH 13:23 Sed et in diebus illis vidi Judæos ducentes uxores Azotidas, Ammonitidas, et Moabitidas.
NEH 13:24 Et filii eorum ex media parte loquebantur azotice, et nesciebant loqui judaice, et loquebantur juxta linguam populi et populi.
NEH 13:25 Et objurgavi eos, et maledixi. Et cecidi ex eis viros, et decalvavi eos, et adjuravi in Deo ut non darent filias suas filiis eorum, et non acciperent de filiabus eorum filiis suis et sibimetipsis, dicens:
NEH 13:26 Numquid non in hujuscemodi re peccavit Salomon rex Israël? et certe in gentibus multis non erat rex similis ei, et dilectus Deo suo erat, et posuit eum Deus regem super omnem Israël: et ipsum ergo duxerunt ad peccatum mulieres alienigenæ.
NEH 13:27 Numquid et nos inobedientes faciemus omne malum grande hoc ut prævaricemur in Deo nostro, et ducamus uxores peregrinas?
NEH 13:28 De filiis autem Jojada filii Eliasib sacerdotis magni, gener erat Sanaballat Horonites, quem fugavi a me.
NEH 13:29 Recordare, Domine Deus meus, adversum eos qui polluunt sacerdotium, jusque sacerdotale et Leviticum.
NEH 13:30 Igitur mundavi eos ab omnibus alienigenis, et constitui ordines sacerdotum et Levitarum, unumquemque in ministerio suo:
NEH 13:31 et in oblatione lignorum in temporibus constitutis, et in primitivis: memento mei, Deus meus, in bonum. Amen.
EST 1:1 In diebus Assueri, qui regnavit ab India usque Æthiopiam super centum viginti septem provincias,
EST 1:2 quando sedit in solio regni sui, Susan civitas regni ejus exordium fuit.
EST 1:3 Tertio igitur anno imperii sui fecit grande convivium cunctis principibus et pueris suis, fortissimis Persarum, et Medorum inclytis, et præfectis provinciarum coram se,
EST 1:4 ut ostenderet divitias gloriæ regni sui, ac magnitudinem atque jactantiam potentiæ suæ, multo tempore, centum videlicet et octoginta diebus.
EST 1:5 Cumque implerentur dies convivii, invitavit omnem populum, qui inventus est in Susan, a maximo usque ad minimum: et jussit septem diebus convivium præparari in vestibulo horti, et nemoris quod regio cultu et manu consitum erat.
EST 1:6 Et pendebant ex omni parte tentoria ærii coloris et carbasini ac hyacinthini, sustentata funibus byssinis atque purpureis, qui eburneis circulis inserti erant, et columnis marmoreis fulciebantur. Lectuli quoque aurei et argentei, super pavimentum smaragdino et pario stratum lapide, dispositi erant: quod mira varietate pictura decorabat.
EST 1:7 Bibebant autem qui invitati erant aureis poculis, et aliis atque aliis vasis cibi inferebantur. Vinum quoque, ut magnificentia regia dignum erat, abundans, et præcipuum ponebatur.
EST 1:8 Nec erat qui nolentes cogeret ad bibendum, sed sicut rex statuerat, præponens mensis singulos de principibus suis ut sumeret unusquisque quod vellet.
EST 1:9 Vasthi quoque regina fecit convivium feminarum in palatio, ubi rex Assuerus manere consueverat.
EST 1:10 Itaque die septimo, cum rex esset hilarior, et post nimiam potationem incaluisset mero, præcepit Maumam, et Bazatha, et Harbona, et Bagatha, et Abgatha, et Zethar, et Charchas, septem eunuchis qui in conspectu ejus ministrabant,
EST 1:11 ut introducerent reginam Vasthi coram rege, posito super caput ejus diademate, ut ostenderet cunctis populis et principibus pulchritudinem illius: erat enim pulchra valde.
EST 1:12 Quæ renuit, et ad regis imperium quod per eunuchos mandaverat, venire contempsit. Unde iratus rex, et nimio furore succensus,
EST 1:13 interrogavit sapientes, qui ex more regio semper ei aderant, et illorum faciebat cuncta consilio, scientium leges, ac jura majorum
EST 1:14 (erant autem primi et proximi, Charsena, et Sethar, et Admatha, et Tharsis, et Mares, et Marsana, et Mamuchan, septem duces Persarum, atque Medorum, qui videbant faciem regis, et primi post eum residere soliti erant):
EST 1:15 cui sententiæ Vasthi regina subjaceret, quæ Assueri regis imperium, quod per eunuchos mandaverat, facere noluisset.
EST 1:16 Responditque Mamuchan, audiente rege atque principibus: Non solum regem læsit regina Vasthi, sed et omnes populos et principes qui sunt in cunctis provinciis regis Assueri.
EST 1:17 Egredietur enim sermo reginæ ad omnes mulieres, ut contemnant viros suos, et dicant: Rex Assuerus jussit ut regina Vasthi intraret ad eum, et illa noluit.
EST 1:18 Atque hoc exemplo omnes principum conjuges Persarum atque Medorum parvipendent imperia maritorum: unde regis justa est indignatio.
EST 1:19 Si tibi placet, egrediatur edictum a facie tua, et scribatur juxta legem Persarum atque Medorum, quam præteriri illicitum est, ut nequaquam ultra Vasthi ingrediatur ad regem, sed regnum illius altera, quæ melior est illa, accipiat.
EST 1:20 Et hoc in omne (quod latissimum est) provinciarum tuarum divulgetur imperium, et cunctæ uxores, tam majorum quam minorum, deferant maritis suis honorem.
EST 1:21 Placuit consilium ejus regi et principibus: fecitque rex juxta consilium Mamuchan,
EST 1:22 et misit epistolas ad universas provincias regni sui, ut quæque gens audire et legere poterat, diversis linguis et litteris, esse viros principes ac majores in domibus suis: et hoc per cunctos populos divulgari.
EST 2:1 His ita gestis, postquam regis Assueri indignatio deferbuerat, recordatus est Vasthi, et quæ fecisset, vel quæ passa esset:
EST 2:2 dixeruntque pueri regis ac ministri ejus: Quærantur regi puellæ virgines ac speciosæ,
EST 2:3 et mittantur qui considerent per universas provincias puellas speciosas et virgines: et adducant eas ad civitatem Susan, et tradant eas in domum feminarum sub manu Egei eunuchi, qui est præpositus et custos mulierum regiarum: et accipiant mundum muliebrem, et cetera ad usus necessaria.
EST 2:4 Et quæcumque inter omnes oculis regis placuerit, ipsa regnet pro Vasthi. Placuit sermo regi: et ita, ut suggesserant, jussit fieri.
EST 2:5 Erat vir Judæus in Susan civitate, vocabulo Mardochæus filius Jair, filii Semei, filii Cis, de stirpe Jemini,
EST 2:6 qui translatus fuerat de Jerusalem eo tempore quo Jechoniam regem Juda Nabuchodonosor rex Babylonis transtulerat,
EST 2:7 qui fuit nutritius filiæ fratris sui Edissæ, quæ altero nomine vocabatur Esther, et utrumque parentem amiserat: pulchra nimis, et decora facie. Mortuisque patre ejus ac matre, Mardochæus sibi eam adoptavit in filiam.
EST 2:8 Cumque percrebruisset regis imperium, et juxta mandatum illius multæ pulchræ virgines adducerentur Susan, et Egeo traderentur eunucho, Esther quoque inter ceteras puellas ei tradita est, ut servaretur in numero feminarum.
EST 2:9 Quæ placuit ei, et invenit gratiam in conspectu illius. Et præcepit eunucho, ut acceleraret mundum muliebrem, et traderet ei partes suas, et septem puellas speciosissimas de domo regis, et tam ipsam quam pedissequas ejus ornaret atque excoleret.
EST 2:10 Quæ noluit indicare ei populum et patriam suam: Mardochæus enim præceperat ei, ut de hac re omnino reticeret:
EST 2:11 qui deambulabat quotidie ante vestibulum domus, in qua electæ virgines servabantur, curam agens salutis Esther, et scire volens quid ei accideret.
EST 2:12 Cum autem venisset tempus singularum per ordinem puellarum ut intrarent ad regem, expletis omnibus quæ ad cultum muliebrem pertinebant, mensis duodecimus vertebatur: ita dumtaxat, ut sex mensibus oleo ungerentur myrrhino, et aliis sex quibusdam pigmentis et aromatibus uterentur.
EST 2:13 Ingredientesque ad regem, quidquid postulassent ad ornatum pertinens, accipiebant: et ut eis placuerat, compositæ de triclinio feminarum ad regis cubiculum transibant.
EST 2:14 Et quæ intraverat vespere, egrediebatur mane, atque inde in secundas ædes deducebatur, quæ sub manu Susagazi eunuchi erant, qui concubinis regis præsidebat: nec habebat potestatem ad regem ultra redeundi, nisi voluisset rex, et eam venire jussisset ex nomine.
EST 2:15 Evoluto autem tempore per ordinem, instabat dies quo Esther filia Abihail fratris Mardochæi, quam sibi adoptaverat in filiam, deberet intrare ad regem. Quæ non quæsivit muliebrem cultum, sed quæcumque voluit Egeus eunuchus custos virginum, hæc ei ad ornatum dedit. Erat enim formosa valde, et incredibili pulchritudine: omnium oculis gratiosa et amabilis videbatur.
EST 2:16 Ducta est itaque ad cubiculum regis Assueri mense decimo, qui vocatur Tebeth, septimo anno regni ejus.
EST 2:17 Et adamavit eam rex plus quam omnes mulieres, habuitque gratiam et misericordiam coram eo super omnes mulieres: et posuit diadema regni in capite ejus, fecitque eam regnare in loco Vasthi.
EST 2:18 Et jussit convivium præparari permagnificum cunctis principibus et servis suis pro conjunctione et nuptiis Esther. Et dedit requiem universis provinciis, ac dona largitus est juxta magnificentiam principalem.
EST 2:19 Cumque secundo quærerentur virgines et congregarentur, Mardochæus manebat ad januam regis:
EST 2:20 necdum prodiderat Esther patriam et populum suum, juxta mandatum ejus. Quidquid enim ille præcipiebat, observabat Esther: et ita cuncta faciebat ut eo tempore solita erat, quo eam parvulam nutriebat.
EST 2:21 Eo igitur tempore, quo Mardochæus ad regis januam morabatur, irati sunt Bagathan et Thares duo eunuchi regis, qui janitores erant, et in primo palatii limine præsidebant: volueruntque insurgere in regem, et occidere eum.
EST 2:22 Quod Mardochæum non latuit, statimque nuntiavit reginæ Esther: et illa regi ex nomine Mardochæi, qui ad se rem detulerat.
EST 2:23 Quæsitum est, et inventum: et appensus est uterque eorum in patibulo. Mandatumque est historiis, et annalibus traditum coram rege.
EST 3:1 Post hæc rex Assuerus exaltavit Aman filium Amadathi, qui erat de stirpe Agag: et posuit solium ejus super omnes principes quos habebat.
EST 3:2 Cunctique servi regis, qui in foribus palatii versabantur, flectebant genua, et adorabant Aman: sic enim præceperat eis imperator: solus Mardochæus non flectebat genu, neque adorabat eum.
EST 3:3 Cui dixerunt pueri regis, qui ad fores palatii præsidebant: Cur præter ceteros non observas mandatum regis?
EST 3:4 Cumque hoc crebrius dicerent, et ille nollet audire, nuntiaverunt Aman, scire cupientes utrum perseveraret in sententia: dixerat enim eis se esse Judæum.
EST 3:5 Quod cum audisset Aman, et experimento probasset quod Mardochæus non flecteret sibi genu, nec se adoraret, iratus est valde,
EST 3:6 et pro nihilo duxit in unum Mardochæum mittere manus suas: audierat enim quod esset gentis Judææ; magisque voluit omnem Judæorum, qui erant in regno Assueri, perdere nationem.
EST 3:7 Mense primo (cujus vocabulum est Nisan), anno duodecimo regni Assueri, missa est sors in urnam, quæ hebraice dicitur phur, coram Aman, quo die et quo mense gens Judæorum deberet interfici: et exivit mensis duodecimus, qui vocatur Adar.
EST 3:8 Dixitque Aman regi Assuero: Est populus per omnes provincias regni tui dispersus, et a se mutuo separatus, novis utens legibus et cæremoniis, insuper et regis scita contemnens: et optime nosti quod non expediat regno tuo ut insolescat per licentiam.
EST 3:9 Si tibi placet, decerne, ut pereat, et decem millia talentorum appendam arcariis gazæ tuæ.
EST 3:10 Tulit ergo rex annulum, quo utebatur, de manu sua, et dedit eum Aman filio Amadathi de progenie Agag, hosti Judæorum,
EST 3:11 dixitque ad eum: Argentum, quod tu polliceris, tuum sit; de populo age quod tibi placet.
EST 3:12 Vocatique sunt scribæ regis mense primo Nisan, tertiadecima die ejusdem mensis: et scriptum est, ut jusserat Aman, ad omnes satrapas regis, et judices provinciarum, diversarumque gentium, ut quæque gens legere poterat et audire pro varietate linguarum ex nomine regis Assueri: et litteræ signatæ ipsius annulo
EST 3:13 missæ sunt per cursores regis ad universas provincias, ut occiderent atque delerent omnes Judæos, a puero usque ad senem, parvulos et mulieres, uno die, hoc est tertiodecimo mensis duodecimi, qui vocatur Adar; et bona eorum diriperent.
EST 3:14 Summa autem epistolarum hæc fuit, ut omnes provinciæ scirent, et pararent se ad prædictam diem.
EST 3:15 Festinabant cursores, qui missi erant, regis imperium explere. Statimque in Susan pependit edictum, rege et Aman celebrante convivium, et cunctis Judæis, qui in urbe erant, flentibus.
EST 4:1 Quæ cum audisset Mardochæus, scidit vestimenta sua, et indutus est sacco, spargens cinerem capiti: et in platea mediæ civitatis voce magna clamabat, ostendens amaritudinem animi sui,
EST 4:2 et hoc ejulatu usque ad fores palatii gradiens. Non enim erat licitum indutum sacco aulam regis intrare.
EST 4:3 In omnibus quoque provinciis, oppidis, ac locis, ad quæ crudele regis dogma pervenerat, planctus ingens erat apud Judæos, jejunium, ululatus, et fletus, sacco et cinere multis pro strato utentibus.
EST 4:4 Ingressæ autem sunt puellæ Esther et eunuchi, nuntiaveruntque ei. Quod audiens consternata est, et vestem misit, ut ablato sacco induerent eum: quam accipere noluit.
EST 4:5 Accitoque Athach eunucho, quem rex ministrum ei dederat, præcepit ei ut iret ad Mardochæum, et disceret ab eo cur hoc faceret.
EST 4:6 Egressusque Athach, ivit ad Mardochæum stantem in platea civitatis, ante ostium palatii:
EST 4:7 qui indicavit ei omnia quæ acciderant: quomodo Aman promisisset ut in thesauros regis pro Judæorum nece inferret argentum.
EST 4:8 Exemplar quoque edicti, quod pendebat in Susan, dedit ei, ut reginæ ostenderet, et moneret eam ut intraret ad regem et deprecaretur eum pro populo suo.
EST 4:9 Regressus Athach, nuntiavit Esther omnia quæ Mardochæus dixerat.
EST 4:10 Quæ respondit ei, et jussit ut diceret Mardochæo:
EST 4:11 Omnes servi regis, et cunctæ, quæ sub ditione ejus sunt, norunt provinciæ, quod sive vir, sive mulier non vocatus, interius atrium regis intraverit, absque ulla cunctatione statim interficiatur: nisi forte rex auream virgam ad eum tetenderit pro signo clementiæ, atque ita possit vivere. Ego igitur quomodo ad regem intrare potero, quæ triginta jam diebus non sum vocata ad eum?
EST 4:12 Quod cum audisset Mardochæus,
EST 4:13 rursum mandavit Esther, dicens: Ne putes quod animam tuam tantum liberes, quia in domo regis es præ cunctis Judæis:
EST 4:14 si enim nunc silueris, per aliam occasionem liberabuntur Judæi: et tu, et domus patris tui, peribitis. Et quis novit utrum idcirco ad regnum veneris, ut in tali tempore parareris?
EST 4:15 Rursumque Esther hæc Mardochæo verba mandavit:
EST 4:16 Vade, et congrega omnes Judæos quos in Susan repereris, et orate pro me. Non comedatis et non bibatis tribus diebus et tribus noctibus: et ego cum ancillis meis similiter jejunabo, et tunc ingrediar ad regem contra legem faciens, non vocata, tradensque me morti et periculo.
EST 4:17 Ivit itaque Mardochæus, et fecit omnia quæ ei Esther præceperat.
EST 5:1 Die autem tertio induta est Esther regalibus vestimentis, et stetit in atrio domus regiæ, quod erat interius, contra basilicam regis: at ille sedebat super solium suum in consistorio palatii contra ostium domus.
EST 5:2 Cumque vidisset Esther reginam stantem, placuit oculis ejus, et extendit contra eam virgam auream, quam tenebat manu: quæ accedens, osculata est summitatem virgæ ejus.
EST 5:3 Dixitque ad eam rex: Quid vis, Esther regina? quæ est petitio tua? etiam si dimidiam partem regni petieris, dabitur tibi.
EST 5:4 At illa respondit: Si regi placet, obsecro ut venias ad me hodie, et Aman tecum, ad convivium quod paravi.
EST 5:5 Statimque rex: Vocate, inquit, cito Aman ut Esther obediat voluntati. Venerunt itaque rex et Aman ad convivium, quod eis regina paraverat.
EST 5:6 Dixitque ei rex, postquam vinum biberat abundanter: Quid petis ut detur tibi? et pro qua re postulas? etiam si dimidiam partem regni mei petieris, impetrabis.
EST 5:7 Cui respondit Esther: Petitio mea, et preces sunt istæ:
EST 5:8 si inveni in conspectu regis gratiam, et si regi placet ut det mihi quod postulo, et meam impleat petitionem: veniat rex et Aman ad convivium quod paravi eis, et cras aperiam regi voluntatem meam.
EST 5:9 Egressus est itaque illo die Aman lætus et alacer. Cumque vidisset Mardochæum sedentem ante fores palatii, et non solum non assurrexisse sibi, sed nec motum quidem de loco sessionis suæ, indignatus est valde:
EST 5:10 et dissimulata ira reversus in domum suam, convocavit ad se amicos suos, et Zares uxorem suam,
EST 5:11 et exposuit illis magnitudinem divitiarum suarum, filiorumque turbam, et quanta eum gloria super omnes principes et servos suos rex elevasset.
EST 5:12 Et post hæc ait: Regina quoque Esther nullum alium vocavit ad convivium cum rege præter me: apud quam etiam cras cum rege pransurus sum.
EST 5:13 Et cum hæc omnia habeam, nihil me habere puto, quamdiu videro Mardochæum Judæum sedentem ante fores regias.
EST 5:14 Responderuntque ei Zares uxor ejus, et ceteri amici: Jube parari excelsam trabem, habentem altitudinis quinquaginta cubitos, et dic mane regi ut appendatur super eam Mardochæus, et sic ibis cum rege lætus ad convivium. Placuit ei consilium, et jussit excelsam parari crucem.
EST 6:1 Noctem illam duxit rex insomnem, jussitque sibi afferri historias et annales priorum temporum. Quæ cum illo præsente legerentur,
EST 6:2 ventum est ad illum locum ubi scriptum erat quomodo nuntiasset Mardochæus insidias Bagathan et Thares eunuchorum, regem Assuerum jugulare cupientium.
EST 6:3 Quod cum audisset rex, ait: Quid pro hac fide honoris ac præmii Mardochæus consecutus est? Dixerunt ei servi illius ac ministri: Nihil omnino mercedis accepit.
EST 6:4 Statimque rex: Quis est, inquit, in atrio? Aman quippe interius atrium domus regiæ intraverat, ut suggereret regi, et juberet Mardochæum affigi patibulo, quod ei fuerat præparatum.
EST 6:5 Responderunt pueri: Aman stat in atrio. Dixitque rex: Ingrediatur.
EST 6:6 Cumque esset ingressus, ait illi: Quid debet fieri viro, quem rex honorare desiderat? Cogitans autem in corde suo Aman, et reputans quod nullum alium rex, nisi se, vellet honorare,
EST 6:7 respondit: Homo, quem rex honorare cupit,
EST 6:8 debet indui vestibus regiis, et imponi super equum, qui de sella regis est, et accipere regium diadema super caput suum:
EST 6:9 et primus de regiis principibus ac tyrannis teneat equum ejus, et per plateam civitatis incedens clamet, et dicat: Sic honorabitur, quemcumque voluerit rex honorare.
EST 6:10 Dixitque ei rex: Festina, et sumpta stola et equo, fac, ut locutus es, Mardochæo Judæo, qui sedet ante fores palatii. Cave ne quidquam de his, quæ locutus es, prætermittas.
EST 6:11 Tulit itaque Aman stolam et equum, indutumque Mardochæum in platea civitatis, et impositum equo præcedebat, atque clamabat: Hoc honore condignus est, quemcumque rex voluerit honorare.
EST 6:12 Reversusque est Mardochæus ad januam palatii: et Aman festinavit ire in domum suam, lugens et operto capite:
EST 6:13 narravitque Zares uxori suæ, et amicis, omnia quæ evenissent sibi. Cui responderunt sapientes quos habebat in consilio, et uxor ejus: Si de semine Judæorum est Mardochæus, ante quem cadere cœpisti, non poteris ei resistere, sed cades in conspectu ejus.
EST 6:14 Adhuc illis loquentibus, venerunt eunuchi regis, et cito eum ad convivium, quod regina paraverat, pergere compulerunt.
EST 7:1 Intravit itaque rex et Aman, ut biberent cum regina.
EST 7:2 Dixitque ei rex etiam secunda die, postquam vino incaluerat: Quæ est petitio tua, Esther, ut detur tibi? et quid vis fieri? etiam si dimidiam partem regni mei petieris, impetrabis.
EST 7:3 Ad quem illa respondit: Si inveni gratiam in oculis tuis o rex, et si tibi placet, dona mihi animam meam pro qua rogo, et populum meum pro quo obsecro.
EST 7:4 Traditi enim sumus ego et populus meus, ut conteramur, jugulemur, et pereamus. Atque utinam in servos et famulas venderemur: esset tolerabile malum, et gemens tacerem: nunc autem hostis noster est, cujus crudelitas redundat in regem.
EST 7:5 Respondensque rex Assuerus, ait: Quis est iste, et cujus potentiæ, ut hæc audeat facere?
EST 7:6 Dixitque Esther: Hostis et inimicus noster pessimus iste est Aman. Quod ille audiens, illico obstupuit, vultum regis ac reginæ ferre non sustinens.
EST 7:7 Rex autem iratus surrexit, et de loco convivii intravit in hortum arboribus consitum. Aman quoque surrexit ut rogaret Esther reginam pro anima sua: intellexit enim a rege sibi paratum malum.
EST 7:8 Qui cum reversus esset de horto nemoribus consito, et intrasset convivii locum, reperit Aman super lectulum corruisse in quo jacebat Esther, et ait: Etiam reginam vult opprimere, me præsente, in domo mea. Necdum verbum de ore regis exierat, et statim operuerunt faciem ejus.
EST 7:9 Dixitque Harbona, unus de eunuchis, qui stabant in ministerio regis: En lignum quod paraverat Mardochæo, qui locutus est pro rege, stat in domo Aman, habens altitudinis quinquaginta cubitos. Cui dixit rex: Appendite eum in eo.
EST 7:10 Suspensus est itaque Aman in patibulo quod paraverat Mardochæo: et regis ira quievit.
EST 8:1 Die illo dedit rex Assuerus Esther reginæ domum Aman adversarii Judæorum, et Mardochæus ingressus est ante faciem regis. Confessa est enim ei Esther quod esset patruus suus.
EST 8:2 Tulitque rex annulum, quem ab Aman recipi jusserat, et tradidit Mardochæo. Esther autem constituit Mardochæum super domum suam.
EST 8:3 Nec his contenta, procidit ad pedes regis, flevitque, et locuta ad eum oravit ut malitiam Aman Agagitæ, et machinationes ejus pessimas quas excogitaverat contra Judæos, juberet irritas fieri.
EST 8:4 At ille ex more sceptrum aureum protendit manu, quo signum clementiæ monstrabatur: illaque consurgens stetit ante eum,
EST 8:5 et ait: Si placet regi, et si inveni gratiam in oculis ejus, et deprecatio mea non ei videtur esse contraria, obsecro ut novis epistolis, veteres Aman litteræ, insidiatoris et hostis Judæorum, quibus eos in cunctis regis provinciis perire præceperat, corrigantur.
EST 8:6 Quomodo enim potero sustinere necem et interfectionem populi mei?
EST 8:7 Responditque rex Assuerus Esther reginæ, et Mardochæo Judæo: Domum Aman concessi Esther, et ipsum jussi affigi cruci, quia ausus est manum mittere in Judæos.
EST 8:8 Scribite ergo Judæis, sicut vobis placet, regis nomine, signantes litteras annulo meo. Hæc enim consuetudo erat, ut epistolis, quæ ex regis nomine mittebantur et illius annulo signatæ erant, nemo auderet contradicere.
EST 8:9 Accitisque scribis et librariis regis (erat autem tempus tertii mensis, qui appellatur Siban) vigesima et tertia die illius scriptæ sunt epistolæ, ut Mardochæus voluerat, ad Judæos, et ad principes, procuratoresque et judices, qui centum viginti septem provinciis ab India usque ad Æthiopiam præsidebant: provinciæ atque provinciæ, populo et populo juxta linguas et litteras suas, et Judæis, prout legere poterant et audire.
EST 8:10 Ipsæque epistolæ, quæ regis nomine mittebantur, annulo ipsius obsignatæ sunt, et missæ per veredarios: qui per omnes provincias discurrentes, veteres litteras novis nuntiis prævenirent.
EST 8:11 Quibus imperavit rex, ut convenirent Judæos per singulas civitates, et in unum præciperent congregari ut starent pro animabus suis, et omnes inimicos suos cum conjugibus ac liberis et universis domibus, interficerent atque delerent, et spolia eorum diriperent.
EST 8:12 Et constituta est per omnes provincias una ultionis dies, id est tertiadecima mensis duodecimi Adar.
EST 8:13 Summaque epistolæ hæc fuit, ut in omnibus terris ac populis qui regis Assueri subjacebant imperio, notum fieret paratos esse Judæos ad capiendam vindictam de hostibus suis.
EST 8:14 Egressique sunt veredarii celeres nuntia perferentes, et edictum regis pependit in Susan.
EST 8:15 Mardochæus autem de palatio et de conspectu regis egrediens, fulgebat vestibus regiis, hyacinthinis videlicet et æriis, coronam auream portans in capite, et amictus serico pallio atque purpureo. Omnisque civitas exultavit atque lætata est.
EST 8:16 Judæis autem nova lux oriri visa est, gaudium, honor, et tripudium.
EST 8:17 Apud omnes populos, urbes, atque provincias, quocumque regis jussa veniebant, mira exultatio, epulæ atque convivia, et festus dies: in tantum ut plures alterius gentis et sectæ eorum religioni et cæremoniis jungerentur. Grandis enim cunctos judaici nominis terror invaserat.
EST 9:1 Igitur duodecimi mensis, quem Adar vocari ante jam diximus, tertiadecima die, quando cunctis Judæis interfectio parabatur, et hostes eorum inhiabant sanguini, versa vice Judæi superiores esse cœperunt, et se de adversariis vindicare.
EST 9:2 Congregatique sunt per singulas civitates, oppida, et loca, ut extenderent manum contra inimicos, et persecutores suos. Nullusque ausus est resistere, eo quod omnes populos magnitudinis eorum formido penetrarat.
EST 9:3 Nam et provinciarum judices, et duces, et procuratores, omnisque dignitas quæ singulis locis ac operibus præerat, extollebant Judæos timore Mardochæi,
EST 9:4 quem principem esse palatii, et plurimum posse cognoverant: fama quoque nominis ejus crescebat quotidie, et per cunctorum ora volitabat.
EST 9:5 Itaque percusserunt Judæi inimicos suos plaga magna, et occiderunt eos, reddentes eis quod sibi paraverant facere:
EST 9:6 in tantum ut etiam in Susan quingentos viros interficerent, extra decem filios Aman Agagitæ hostis Judæorum: quorum ista sunt nomina:
EST 9:7 Pharsandatha, et Delphon, et Esphatha,
EST 9:8 et Phoratha, et Adalia, et Aridatha,
EST 9:9 et Phermesta, et Arisai, et Aridai, et Jezatha.
EST 9:10 Quos cum occidissent, prædas de substantiis eorum tangere noluerunt.
EST 9:11 Statimque numerus eorum, qui occisi erant in Susan, ad regem relatus est.
EST 9:12 Qui dixit reginæ: In urbe Susan interfecerunt Judæi quingentos viros, et alios decem filios Aman: quantam putas eos exercere cædem in universis provinciis? quid ultra postulas, et quid vis ut fieri jubeam?
EST 9:13 Cui illa respondit: Si regi placet, detur potestas Judæis, ut sicut fecerunt hodie in Susan, sic et cras faciant, et decem filii Aman in patibulis suspendantur.
EST 9:14 Præcepitque rex ut ita fieret. Statimque in Susan pependit edictum, et decem filii Aman suspensi sunt.
EST 9:15 Congregatis Judæis quartadecima die mensis Adar, interfecti sunt in Susan trecenti viri: nec eorum ab illis direpta substantia est.
EST 9:16 Sed et per omnes provincias quæ ditioni regis subjacebant, pro animabus suis steterunt Judæi, interfectis hostibus ac persecutoribus suis: in tantum ut septuaginta quinque millia occisorum implerentur, et nullus de substantiis eorum quidquam contingeret.
EST 9:17 Dies autem tertiusdecimus mensis Adar primus apud omnes interfectionis fuit, et quartadecima die cædere desierunt. Quem constituerunt esse solemnem, ut in eo omni tempore deinceps vacarent epulis, gaudio, atque conviviis.
EST 9:18 At hi, qui in urbe Susan cædem exercuerant, tertiodecimo et quartodecimo die ejusdem mensis in cæde versati sunt: quintodecimo autem die percutere desierunt. Et idcirco eumdem diem constituerunt solemnem epularum atque lætitiæ.
EST 9:19 Hi vero Judæi, qui in oppidis non muratis ac villis morabantur, quartumdecimum diem mensis Adar conviviorum et gaudii decreverunt, ita ut exultent in eo, et mittant sibi mutuo partes epularum et ciborum.
EST 9:20 Scripsit itaque Mardochæus omnia hæc, et litteris comprehensa misit ad Judæos qui in omnibus regis provinciis morabantur, tam in vicino positis, quam procul,
EST 9:21 ut quartamdecimam et quintamdecimam diem mensis Adar pro festis susciperent, et revertente semper anno solemni celebrarent honore:
EST 9:22 quia in ipsis diebus se ulti sunt Judæi de inimicis suis, et luctus atque tristitia in hilaritatem gaudiumque conversa sunt, essentque dies isti epularum atque lætitiæ, et mitterent sibi invicem ciborum partes, et pauperibus munuscula largirentur.
EST 9:23 Susceperuntque Judæi in solemnem ritum cuncta quæ eo tempore facere cœperant, et quæ Mardochæus litteris facienda mandaverat.
EST 9:24 Aman enim, filius Amadathi stirpis Agag, hostis et adversarius Judæorum, cogitavit contra eos malum, ut occideret illos atque deleret: et misit phur, quod nostra lingua vertitur in sortem.
EST 9:25 Et postea ingressa est Esther ad regem, obsecrans ut conatus ejus litteris regis irriti fierent, et malum quod contra Judæos cogitaverat, reverteretur in caput ejus. Denique et ipsum et filios ejus affixerunt cruci,
EST 9:26 atque ex illo tempore dies isti appellati sunt phurim, id est sortium: eo quod phur, id est sors, in urnam missa fuerit. Et cuncta quæ gesta sunt, epistolæ, id est, libri hujus volumine, continentur:
EST 9:27 quæque sustinuerunt, et quæ deinceps immutata sunt, susceperunt Judæi super se et semen suum, et super cunctos qui religioni eorum voluerunt copulari, ut nulli liceat duos hos dies absque solemnitate transigere, quos scriptura testatur, et certa expetunt tempora, annis sibi jugiter succedentibus.
EST 9:28 Isti sunt dies, quos nulla umquam delebit oblivio, et per singulas generationes cunctæ in toto orbe provinciæ celebrabunt: nec est ulla civitas, in qua dies phurim, id est sortium, non observentur a Judæis, et ab eorum progenie, quæ his cæremoniis obligata est.
EST 9:29 Scripseruntque Esther regina filia Abihail, et Mardochæus Judæus, etiam secundam epistolam, ut omni studio dies ista solemnis sanciretur in posterum:
EST 9:30 et miserunt ad omnes Judæos qui in centum viginti septem provinciis regis Assueri versabantur, ut haberent pacem, et susciperent veritatem,
EST 9:31 observantes dies sortium, et suo tempore cum gaudio celebrarent: sicut constituerant Mardochæus et Esther, et illi observanda susceperunt a se, et a semine suo, jejunia, et clamores, et sortium dies,
EST 9:32 et omnia quæ libri hujus, qui vocatur Esther, historia continentur.
EST 10:1 Rex vero Assuerus omnem terram et cunctas maris insulas fecit tributarias:
EST 10:2 cujus fortitudo et imperium, et dignitas atque sublimitas, qua exaltavit Mardochæum, scripta sunt in libris Medorum, atque Persarum:
EST 10:3 et quomodo Mardochæus judaici generis secundus a rege Assuero fuerit, et magnus apud Judæos, et acceptabilis plebi fratrum suorum, quærens bona populo suo, et loquens ea quæ ad pacem seminis sui pertinerent.
EST 10:4 Dixitque Mardochæus: A Deo facta sunt ista.
EST 10:5 Recordatus sum somnii quod videram, hæc eadem significantis: nec eorum quidquam irritum fuit.
EST 10:6 Parvus fons, qui crevit in fluvium, et in lucem solemque conversus est, et in aquas plurimas redundavit: Esther est quam rex accepit uxorem, et voluit esse reginam.
EST 10:7 Duo autem dracones: ego sum, et Aman.
EST 10:8 Gentes, quæ convenerant: hi sunt, qui conati sunt delere nomen Judæorum.
EST 10:9 Gens autem mea Israël est, quæ clamavit ad Dominum, et salvum fecit Dominus populum suum: liberavitque nos ab omnibus malis, et fecit signa magna atque portenta inter gentes:
EST 10:10 et duas sortes esse præcepit, unam populi Dei, et alteram cunctarum gentium.
EST 10:11 Venitque utraque sors in statutum ex illo jam tempore diem coram Deo universis gentibus:
EST 10:12 et recordatus est Dominus populi sui, ac misertus est hæreditatis suæ.
EST 10:13 Et observabuntur dies isti in mense Adar quartadecima et quintadecima die ejusdem mensis, cum omni studio et gaudio, in unum cœtum populi congregati, in cunctas deinceps generationes populi Israël.
EST 11:1 Anno quarto regnantibus Ptolemæo et Cleopatra, attulerunt Dosithæus, qui se sacerdotem et Levitici generis ferebat, et Ptolemæus filius ejus, hanc epistolam phurim, quam dixerunt interpretatum esse Lysimachum Ptolemæi filium in Jerusalem.
EST 11:2 Anno secundo, regnante Artaxerxe maximo, prima die mensis Nisan, vidit somnium Mardochæus filius Jairi, filii Semei, filii Cis, de tribu Benjamin:
EST 11:3 homo Judæus, qui habitabat in urbe Susis, vir magnus, et inter primos aulæ regiæ.
EST 11:4 Erat autem de eo numero captivorum, quos transtulerat Nabuchodonosor rex Babylonis de Jerusalem cum Jechonia rege Juda.
EST 11:5 Et hoc ejus somnium fuit: apparuerunt voces, et tumultus, et tonitrua, et terræmotus, et conturbatio super terram:
EST 11:6 et ecce duo dracones magni, paratique contra se in prælium.
EST 11:7 Ad quorum clamorem cunctæ concitatæ sunt nationes, ut pugnarent contra gentem justorum.
EST 11:8 Fuitque dies illa tenebrarum et discriminis, tribulationis et angustiæ, et ingens formido super terram.
EST 11:9 Conturbataque est gens justorum timentium mala sua, et præparata ad mortem.
EST 11:10 Clamaveruntque ad Deum: et illis vociferantibus, fons parvus creavit in fluvium maximum, et in aquas plurimas redundavit.
EST 11:11 Lux et sol ortus est, et humiles exaltati sunt, et devoraverunt inclytos.
EST 11:12 Quod cum vidisset Mardochæus, et surrexisset de strato, cogitabat quid Deus facere vellet: et fixum habebat in animo, scire cupiens quid significaret somnium.
EST 12:1 Morabatur autem eo tempore in aula regis cum Bagatha et Thara eunuchis regis, qui janitores erant palatii.
EST 12:2 Cumque intellexisset cogitationes eorum, et curas diligentius pervidisset, didicit quod conarentur in regem Artaxerxem manus mittere, et nuntiavit super eo regi.
EST 12:3 Qui de utroque, habita quæstione, confessos jussit duci ad mortem.
EST 12:4 Rex autem quod gestum erat, scripsit in commentariis: sed et Mardochæus rei memoriam litteris tradidit.
EST 12:5 Præcepitque ei rex, ut in aula palatii moraretur, datis ei pro delatione muneribus.
EST 12:6 Aman vero filius Amadathi Bugæus erat gloriosissimus coram rege, et voluit nocere Mardochæo et populo ejus pro duobus eunuchis regis qui fuerant interfecti. Et diripuerunt bona, vel substantias eorum. Epistolæ autem hoc exemplar fuit.
EST 13:1 Rex maximus Artaxerxes ab India usque Æthiopiam, centum viginti septem provinciarum principibus et ducibus qui ejus imperio subjecti sunt, salutem.
EST 13:2 Cum plurimis gentibus imperarem, et universum orbem meæ ditioni subjugassem, volui nequaquam abuti potentiæ magnitudine, sed clementia et lenitate gubernare subjectos, ut absque ullo terrore vitam silentio transigentes, optata cunctis mortalibus pace fruerentur.
EST 13:3 Quærente autem me a consiliariis meis quomodo posset hoc impleri, unus qui sapientia et fide ceteros præcellebat, et erat post regem secundus, Aman nomine,
EST 13:4 indicavit mihi in toto orbe terrarum populum esse dispersum, qui novis uteretur legibus, et, contra omnium gentium consuetudinem faciens, regum jussa contemneret, et universarum concordiam nationum sua dissensione violaret.
EST 13:5 Quod cum didicissemus, videntes unam gentem rebellem adversus omne hominum genus perversis uti legibus, nostrisque jussionibus contraire, et turbare subjectarum nobis provinciarum pacem atque concordiam,
EST 13:6 jussimus ut quoscumque Aman, qui omnibus provinciis præpositus est et secundus a rege, et quem patris loco colimus, monstraverit, cum conjugibus ac liberis deleantur ab inimicis suis, nullusque eorum misereatur, quartadecima die duodecimi mensis Adar anni præsentis:
EST 13:7 ut nefarii homines uno die ad inferos descendentes, reddant imperio nostro pacem, quam turbaverant. Pergensque Mardochæus, fecit omnia quæ ei mandaverat Esther.
EST 13:8 Mardochæus autem deprecatus est Dominum, memor omnium operum ejus,
EST 13:9 et dixit: Domine, Domine rex omnipotens, in ditione enim tua cuncta sunt posita, et non est qui possit tuæ resistere voluntati, si decreveris salvare Israël.
EST 13:10 Tu fecisti cælum et terram, et quidquid cæli ambitu continetur.
EST 13:11 Dominus omnium es, nec est qui resistat majestati tuæ.
EST 13:12 Cuncta nosti, et scis quia non pro superbia et contumelia, et aliqua gloriæ cupiditate, fecerim hoc, ut non adorarem Aman superbissimum
EST 13:13 (libenter enim pro salute Israël etiam vestigia pedum ejus deosculari paratus essem),
EST 13:14 sed timui ne honorem Dei mei transferrem ad hominem, et ne quemquam adorarem, excepto Deo meo.
EST 13:15 Et nunc, Domine rex, Deus Abraham, miserere populi tui, quia volunt nos inimici nostri perdere, et hæreditatem tuam delere.
EST 13:16 Ne despicias partem tuam, quam redemisti tibi de Ægypto.
EST 13:17 Exaudi deprecationem meam, et propitius esto sorti et funiculo tuo, et converte luctum nostrum in gaudium, ut viventes laudemus nomen tuum, Domine: et ne claudas ora te canentium.
EST 13:18 Omnis quoque Israël pari mente et obsecratione clamavit ad Dominum, eo quod eis certa mors impenderet.
EST 14:1 Esther quoque regina confugit ad Dominum, pavens periculum quod imminebat.
EST 14:2 Cumque deposuisset vestes regias, fletibus et luctui apta indumenta suscepit, et pro unguentis variis, cinere et stercore implevit caput, et corpus suum humiliavit jejuniis: omniaque loca, in quibus antea lætari consueverat, crinium laceratione complevit.
EST 14:3 Et deprecabatur Dominum Deum Israël, dicens: Domine mi, qui rex noster es solus, adjuva me solitariam, et cujus præter te nullus est auxiliator alius.
EST 14:4 Periculum meum in manibus meis est.
EST 14:5 Audivi a patre meo quod tu, Domine, tulisses Israël de cunctis gentibus, et patres nostros ex omnibus retro majoribus suis, ut possideres hæreditatem sempiternam, fecistique eis sicut locutus es.
EST 14:6 Peccavimus in conspectu tuo, et idcirco tradidisti nos in manus inimicorum nostrorum:
EST 14:7 coluimus enim deos eorum. Justus es Domine:
EST 14:8 et nunc non eis sufficit, quod durissima nos opprimunt servitute, sed robur manuum suarum, idolorum potentiæ deputantes,
EST 14:9 volunt tua mutare promissa, et delere hæreditatem tuam, et claudere ora laudantium te, atque extinguere gloriam templi et altaris tui,
EST 14:10 ut aperiant ora gentium, et laudent idolorum fortitudinem, et prædicent carnalem regem in sempiternum.
EST 14:11 Ne tradas, Domine, sceptrum tuum his, qui non sunt, ne rideant ad ruinam nostram: sed converte consilium eorum super eos, et eum qui in nos cœpit sævire, disperde.
EST 14:12 Memento, Domine, et ostende te nobis in tempore tribulationis nostræ, et da mihi fiduciam, Domine rex deorum, et universæ potestatis:
EST 14:13 tribue sermonem compositum in ore meo in conspectu leonis, et transfer cor illius in odium hostis nostri, ut et ipse pereat, et ceteri qui ei consentiunt.
EST 14:14 Nos autem libera manu tua, et adjuva me, nullum aliud auxilium habentem nisi te, Domine, qui habes omnium scientiam,
EST 14:15 et nosti quia oderim gloriam iniquorum, et detester cubile incircumcisorum, et omnis alienigenæ.
EST 14:16 Tu scis necessitatem meam, quod abominer signum superbiæ et gloriæ meæ, quod est super caput meum in diebus ostentationis meæ, et detester illud quasi pannum menstruatæ, et non portem in diebus silentii mei,
EST 14:17 et quod non comederim in mensa Aman, nec mihi placuerit convivium regis, et non biberim vinum libaminum:
EST 14:18 et numquam lætata sit ancilla tua, ex quo huc translata sum usque in præsentem diem, nisi in te, Domine Deus Abraham.
EST 14:19 Deus fortis super omnes, exaudi vocem eorum qui nullam aliam spem habent, et libera nos de manu iniquorum, et erue me a timore meo.
EST 15:1 Et mandavit ei (haud dubium quin esset Mardochæus) ut ingrederetur ad regem, et rogaret pro populo suo et pro patria sua.
EST 15:2 Memorare, inquit, dierum humilitatis tuæ, quomodo nutrita sis in manu mea, quia Aman secundus a rege locutus est contra nos in mortem:
EST 15:3 et tu invoca Dominum, et loquere regi pro nobis, et libera nos de morte.
EST 15:4 Die autem tertio deposuit vestimenta ornatus sui, et circumdata est gloria sua.
EST 15:5 Cumque regio fulgeret habitu, et invocasset omnium rectorem et salvatorem Deum, assumpsit duas famulas,
EST 15:6 et super unam quidem innitebatur, quasi præ deliciis et nimia teneritudine corpus suum ferre non sustinens:
EST 15:7 altera autem famularum sequebatur dominam, defluentia in humum indumenta sustentans.
EST 15:8 Ipsa autem roseo colore vultum perfusa, et gratis ac nitentibus oculis, tristem celabat animum, et nimio timore contractum.
EST 15:9 Ingressa igitur cuncta per ordinem ostia, stetit contra regem, ubi ille residebat super solium regni sui, indutus vestibus regiis, auroque fulgens, et pretiosis lapidibus: eratque terribilis aspectu.
EST 15:10 Cumque elevasset faciem, et ardentibus oculis furorem pectoris indicasset, regina corruit, et in pallorem colore mutato, lassum super ancillulam reclinavit caput.
EST 15:11 Convertitque Deus spiritum regis in mansuetudinem, et festinus ac metuens exilivit de solio, et sustentans eam ulnis suis donec rediret ad se, his verbis blandiebatur:
EST 15:12 Quid habes, Esther? ego sum frater tuus: noli metuere.
EST 15:13 Non morieris: non enim pro te, sed pro omnibus hæc lex constituta est.
EST 15:14 Accede igitur, et tange sceptrum.
EST 15:15 Cumque illa reticeret, tulit auream virgam, et posuit super collum ejus, et osculatus est eam, et ait: Cur mihi non loqueris?
EST 15:16 Quæ respondit: Vidi te, domine, quasi angelum Dei, et conturbatum est cor meum præ timore gloriæ tuæ.
EST 15:17 Valde enim mirabilis es, domine, et facies tua plena est gratiarum.
EST 15:18 Cumque loqueretur, rursus corruit, et pene exanimata est.
EST 15:19 Rex autem turbabatur, et omnes ministri ejus consolabantur eam.
EST 16:1 Rex magnus Artaxerxes ab India usque Æthiopiam, centum viginti septem provinciarum ducibus ac principibus qui nostræ jussioni obediunt, salutem dicit.
EST 16:2 Multi bonitate principum et honore, qui in eos collatus est, abusi sunt in superbiam:
EST 16:3 et non solum subjectos regibus nituntur opprimere, sed datam sibi gloriam non ferentes, in ipsos qui dederunt, moliuntur insidias.
EST 16:4 Nec contenti sunt gratias non agere beneficiis, et humanitatis in se jura violare, sed Dei quoque cuncta cernentis arbitrantur se posse fugere sententiam.
EST 16:5 Et in tantum vesaniæ proruperunt, ut eos qui credita sibi officia diligenter observant, et ita cuncta agunt ut omnium laude digni sint, mendaciorum cuniculis conentur subvertere,
EST 16:6 dum aures principum simplices, et ex sua natura alios æstimantes, callida fraude decipiunt.
EST 16:7 Quæ res et ex veteribus probatur historiis, et ex his quæ geruntur quotidie, quomodo malis quorumdam suggestionibus regum studia depraventur.
EST 16:8 Unde providendum est paci omnium provinciarum.
EST 16:9 Nec putare debetis, si diversa jubeamus, ex animi nostri venire levitate, sed pro qualitate et necessitate temporum, ut reipublicæ poscit utilitas, ferre sententiam.
EST 16:10 Et ut manifestius quod dicimus intelligatis, Aman filius Amadathi, et animo et gente Macedo, alienusque a Persarum sanguine, et pietatem nostram sua crudelitate commaculans, peregrinus a nobis susceptus est:
EST 16:11 et tantam in se expertus humanitatem, ut pater noster vocaretur, et adoraretur ab omnibus post regem secundus:
EST 16:12 qui in tantum arrogantiæ tumorem sublatus est, ut regno privare nos niteretur et spiritu.
EST 16:13 Nam Mardochæum, cujus fide et beneficiis vivimus, et consortem regni nostri Esther cum omni gente sua, novis quibusdam atque inauditis machinis expetivit in mortem:
EST 16:14 hoc cogitans ut illis interfectis, insidiaretur nostræ solitudini, et regnum Persarum transferret in Macedonas.
EST 16:15 Nos autem a pessimo mortalium Judæos neci destinatos, in nulla penitus culpa reperimus, sed e contrario justis utentes legibus,
EST 16:16 et filios altissimi et maximi semperque viventis Dei, cujus beneficio et patribus nostris et nobis regnum est traditum, et usque hodie custoditur.
EST 16:17 Unde eas litteras, quas sub nomine nostro ille direxerat, sciatis esse irritas.
EST 16:18 Pro quo scelere ante portas hujus urbis, id est, Susan, et ipse qui machinatus est, et omnis cognatio ejus pendet in patibulis: non nobis, sed Deo reddente ei quod meruit.
EST 16:19 Hoc autem edictum, quod nunc mittimus, in cunctis urbibus proponatur, ut liceat Judæis uti legibus suis.
EST 16:20 Quibus debetis esse adminiculo, ut eos qui se ad necem eorum paraverant, possint interficere tertiadecima die mensis duodecimi, qui vocatur Adar.
EST 16:21 Hanc enim diem, Deus omnipotens, mœroris et luctus, eis vertit in gaudium.
EST 16:22 Unde et vos inter ceteros festos dies, hanc habetote diem, et celebrate eam cum omni lætitia, ut et in posterum cognoscatur,
EST 16:23 omnes qui fideliter Persis obediunt, dignam pro fide recipere mercedem; qui autem insidiantur regno eorum, perire pro scelere.
EST 16:24 Omnis autem provincia et civitas quæ noluerit solemnitatis hujus esse particeps, gladio et igne pereat, et sic deleatur, ut non solum hominibus, sed etiam bestiis invia sit in sempiternum, pro exemplo contemptus et inobedientiæ.
JOB 1:1 Vir erat in terra Hus, nomine Job: et erat vir ille simplex, et rectus, ac timens Deum, et recedens a malo.
JOB 1:2 Natique sunt ei septem filii, et tres filiæ.
JOB 1:3 Et fuit possessio ejus septem millia ovium, et tria millia camelorum, quingenta quoque juga boum, et quingentæ asinæ, ac familia multa nimis: eratque vir ille magnus inter omnes orientales.
JOB 1:4 Et ibant filii ejus, et faciebant convivium per domos, unusquisque in die suo. Et mittentes vocabant tres sorores suas, ut comederent et biberent cum eis.
JOB 1:5 Cumque in orbem transissent dies convivii, mittebat ad eos Job, et sanctificabat illos: consurgensque diluculo, offerebat holocausta pro singulis. Dicebat enim: Ne forte peccaverint filii mei, et benedixerint Deo in cordibus suis. Sic faciebat Job cunctis diebus.
JOB 1:6 Quadam autem die, cum venissent filii Dei ut assisterent coram Domino, affuit inter eos etiam Satan.
JOB 1:7 Cui dixit Dominus: Unde venis? Qui respondens, ait: Circuivi terram, et perambulavi eam.
JOB 1:8 Dixitque Dominus ad eum: Numquid considerasti servum meum Job, quod non sit ei similis in terra, homo simplex et rectus, ac timens Deum, et recedens a malo?
JOB 1:9 Cui respondens Satan, ait: Numquid Job frustra timet Deum?
JOB 1:10 nonne tu vallasti eum, ac domum ejus, universamque substantiam per circuitum; operibus manuum ejus benedixisti, et possessio ejus crevit in terra?
JOB 1:11 sed extende paululum manum tuam et tange cuncta quæ possidet, nisi in faciem benedixerit tibi.
JOB 1:12 Dixit ergo Dominus ad Satan: Ecce universa quæ habet in manu tua sunt: tantum in eum ne extendas manum tuam. Egressusque est Satan a facie Domini.
JOB 1:13 Cum autem quadam die filii et filiæ ejus comederent et biberent vinum in domo fratris sui primogeniti,
JOB 1:14 nuntius venit ad Job, qui diceret: Boves arabant, et asinæ pascebantur juxta eos:
JOB 1:15 et irruerunt Sabæi, tuleruntque omnia, et pueros percusserunt gladio: et evasi ego solus, ut nuntiarem tibi.
JOB 1:16 Cumque adhuc ille loqueretur, venit alter, et dixit: Ignis Dei cecidit e cælo, et tactas oves puerosque consumpsit: et effugi ego solus, ut nuntiarem tibi.
JOB 1:17 Sed et illo adhuc loquente, venit alius, et dixit: Chaldæi fecerunt tres turmas, et invaserunt camelos, et tulerunt eos, necnon et pueros percusserunt gladio: et ego fugi solus, ut nuntiarem tibi.
JOB 1:18 Adhuc loquebatur ille, et ecce alius intravit, et dixit: Filiis tuis et filiabus vescentibus et bibentibus vinum in domo fratris sui primogeniti,
JOB 1:19 repente ventus vehemens irruit a regione deserti, et concussit quatuor angulos domus: quæ corruens oppressit liberos tuos, et mortui sunt: et effugi ego solus, ut nuntiarem tibi.
JOB 1:20 Tunc surrexit Job, et scidit vestimenta sua: et tonso capite corruens in terram, adoravit,
JOB 1:21 et dixit: Nudus egressus sum de utero matris meæ, et nudus revertar illuc. Dominus dedit, Dominus abstulit; sicut Domino placuit, ita factum est. Sit nomen Domini benedictum.
JOB 1:22 In omnibus his non peccavit Job labiis suis, neque stultum quid contra Deum locutus est.
JOB 2:1 Factum est autem, cum quadam die venissent filii Dei, et starent coram Domino, venisset quoque Satan inter eos, et staret in conspectu ejus,
JOB 2:2 ut diceret Dominus ad Satan: Unde venis? Qui respondens ait: Circuivi terram, et perambulavi eam.
JOB 2:3 Et dixit Dominus ad Satan: Numquid considerasti servum meum Job, quod non sit ei similis in terra, vir simplex et rectus, ac timens Deum, et recedens a malo, et adhuc retinens innocentiam? tu autem commovisti me adversus eum, ut affligerem eum frustra.
JOB 2:4 Cui respondens Satan, ait: Pellem pro pelle, et cuncta quæ habet homo dabit pro anima sua;
JOB 2:5 alioquin mitte manum tuam, et tange os ejus et carnem, et tunc videbis quod in faciem benedicat tibi.
JOB 2:6 Dixit ergo Dominus ad Satan: Ecce in manu tua est: verumtamen animam illius serva.
JOB 2:7 Egressus igitur Satan a facie Domini, percussit Job ulcere pessimo, a planta pedis usque ad verticem ejus;
JOB 2:8 qui testa saniem radebat, sedens in sterquilinio.
JOB 2:9 Dixit autem illi uxor sua: Adhuc tu permanes in simplicitate tua? Benedic Deo, et morere.
JOB 2:10 Qui ait ad illam: Quasi una de stultis mulieribus locuta es: si bona suscepimus de manu Dei, mala quare non suscipiamus? In omnibus his non peccavit Job labiis suis.
JOB 2:11 Igitur audientes tres amici Job omne malum quod accidisset ei, venerunt singuli de loco suo, Eliphaz Themanites, et Baldad Suhites, et Sophar Naamathites. Condixerant enim ut pariter venientes visitarent eum, et consolarentur.
JOB 2:12 Cumque elevassent procul oculos suos, non cognoverunt eum, et exclamantes ploraverunt, scissisque vestibus sparserunt pulverem super caput suum in cælum.
JOB 2:13 Et sederunt cum eo in terra septem diebus et septem noctibus: et nemo loquebatur ei verbum: videbant enim dolorem esse vehementem.
JOB 3:1 Post hæc aperuit Job os suum, et maledixit diei suo,
JOB 3:2 et locutus est:
JOB 3:3 [Pereat dies in qua natus sum, et nox in qua dictum est: Conceptus est homo.
JOB 3:4 Dies ille vertatur in tenebras: non requirat eum Deus desuper, et non illustretur lumine.
JOB 3:5 Obscurent eum tenebræ et umbra mortis; occupet eum caligo, et involvatur amaritudine.
JOB 3:6 Noctem illam tenebrosus turbo possideat; non computetur in diebus anni, nec numeretur in mensibus.
JOB 3:7 Sit nox illa solitaria, nec laude digna.
JOB 3:8 Maledicant ei qui maledicunt diei, qui parati sunt suscitare Leviathan.
JOB 3:9 Obtenebrentur stellæ caligine ejus; expectet lucem, et non videat, nec ortum surgentis auroræ.
JOB 3:10 Quia non conclusit ostia ventris qui portavit me, nec abstulit mala ab oculis meis.
JOB 3:11 Quare non in vulva mortuus sum? egressus ex utero non statim perii?
JOB 3:12 Quare exceptus genibus? cur lactatus uberibus?
JOB 3:13 Nunc enim dormiens silerem, et somno meo requiescerem
JOB 3:14 cum regibus et consulibus terræ, qui ædificant sibi solitudines;
JOB 3:15 aut cum principibus qui possident aurum, et replent domos suas argento;
JOB 3:16 aut sicut abortivum absconditum non subsisterem, vel qui concepti non viderunt lucem.
JOB 3:17 Ibi impii cessaverunt a tumultu, et ibi requieverunt fessi robore.
JOB 3:18 Et quondam vincti pariter sine molestia, non audierunt vocem exactoris.
JOB 3:19 Parvus et magnus ibi sunt, et servus liber a domino suo.
JOB 3:20 Quare misero data est lux, et vita his qui in amaritudine animæ sunt:
JOB 3:21 qui expectant mortem, et non venit, quasi effodientes thesaurum;
JOB 3:22 gaudentque vehementer cum invenerint sepulchrum?
JOB 3:23 viro cujus abscondita est via et circumdedit eum Deus tenebris?
JOB 3:24 Antequam comedam, suspiro; et tamquam inundantes aquæ, sic rugitus meus:
JOB 3:25 quia timor quem timebam evenit mihi, et quod verebar accidit.
JOB 3:26 Nonne dissimulavi? nonne silui? nonne quievi? et venit super me indignatio.]
JOB 4:1 Respondens autem Eliphaz Themanites, dixit:
JOB 4:2 [Si cœperimus loqui tibi, forsitan moleste accipies; sed conceptum sermonem tenere quis poterit?
JOB 4:3 Ecce docuisti multos, et manus lassas roborasti;
JOB 4:4 vacillantes confirmaverunt sermones tui, et genua trementia confortasti.
JOB 4:5 Nunc autem venit super te plaga, et defecisti; tetigit te, et conturbatus es.
JOB 4:6 Ubi est timor tuus, fortitudo tua, patientia tua, et perfectio viarum tuarum?
JOB 4:7 Recordare, obsecro te, quis umquam innocens periit? aut quando recti deleti sunt?
JOB 4:8 Quin potius vidi eos qui operantur iniquitatem, et seminant dolores, et metunt eos,
JOB 4:9 flante Deo perisse, et spiritu iræ ejus esse consumptos.
JOB 4:10 Rugitus leonis, et vox leænæ, et dentes catulorum leonum contriti sunt.
JOB 4:11 Tigris periit, eo quod non haberet prædam, et catuli leonis dissipati sunt.
JOB 4:12 Porro ad me dictum est verbum absconditum, et quasi furtive suscepit auris mea venas susurri ejus.
JOB 4:13 In horrore visionis nocturnæ, quando solet sopor occupare homines,
JOB 4:14 pavor tenuit me, et tremor, et omnia ossa mea perterrita sunt;
JOB 4:15 et cum spiritus, me præsente, transiret, inhorruerunt pili carnis meæ.
JOB 4:16 Stetit quidam, cujus non agnoscebam vultum, imago coram oculis meis, et vocem quasi auræ lenis audivi.
JOB 4:17 Numquid homo, Dei comparatione, justificabitur? aut factore suo purior erit vir?
JOB 4:18 Ecce qui serviunt ei, non sunt stabiles, et in angelis suis reperit pravitatem;
JOB 4:19 quanto magis hi qui habitant domos luteas, qui terrenum habent fundamentum, consumentur velut a tinea?
JOB 4:20 De mane usque ad vesperam succidentur; et quia nullus intelligit, in æternum peribunt.
JOB 4:21 Qui autem reliqui fuerint, auferentur ex eis; morientur, et non in sapientia.]
JOB 5:1 [Voca ergo, si est qui tibi respondeat, et ad aliquem sanctorum convertere.
JOB 5:2 Vere stultum interficit iracundia, et parvulum occidit invidia.
JOB 5:3 Ego vidi stultum firma radice, et maledixi pulchritudini ejus statim.
JOB 5:4 Longe fient filii ejus a salute, et conterentur in porta, et non erit qui eruat.
JOB 5:5 Cujus messem famelicus comedet, et ipsum rapiet armatus, et bibent sitientes divitias ejus.
JOB 5:6 Nihil in terra sine causa fit, et de humo non oritur dolor.
JOB 5:7 Homo nascitur ad laborem, et avis ad volatum.
JOB 5:8 Quam ob rem ego deprecabor Dominum, et ad Deum ponam eloquium meum:
JOB 5:9 qui facit magna et inscrutabilia, et mirabilia absque numero;
JOB 5:10 qui dat pluviam super faciem terræ, et irrigat aquis universa;
JOB 5:11 qui ponit humiles in sublime, et mœrentes erigit sospitate;
JOB 5:12 qui dissipat cogitationes malignorum, ne possint implere manus eorum quod cœperant;
JOB 5:13 qui apprehendit sapientes in astutia eorum, et consilium pravorum dissipat.
JOB 5:14 Per diem incurrent tenebras, et quasi in nocte, sic palpabunt in meridie.
JOB 5:15 Porro salvum faciet egenum a gladio oris eorum, et de manu violenti pauperem.
JOB 5:16 Et erit egeno spes; iniquitas autem contrahet os suum.
JOB 5:17 Beatus homo qui corripitur a Deo: increpationem ergo Domini ne reprobes:
JOB 5:18 quia ipse vulnerat, et medetur; percutit, et manus ejus sanabunt.
JOB 5:19 In sex tribulationibus liberabit te, et in septima non tangent te malum.
JOB 5:20 In fame eruet te de morte, et in bello de manu gladii.
JOB 5:21 A flagello linguæ absconderis, et non timebis calamitatem cum venerit.
JOB 5:22 In vastitate et fame ridebis, et bestias terræ non formidabis.
JOB 5:23 Sed cum lapidibus regionum pactum tuum, et bestiæ terræ pacificæ erunt tibi.
JOB 5:24 Et scies quod pacem habeat tabernaculum tuum; et visitans speciem tuam, non peccabis.
JOB 5:25 Scies quoque quoniam multiplex erit semen tuum, et progenies tua quasi herba terræ.
JOB 5:26 Ingredieris in abundantia sepulchrum, sicut infertur acervus tritici in tempore suo.
JOB 5:27 Ecce hoc, ut investigavimus, ita est: quod auditum, mente pertracta.]
JOB 6:1 Respondens autem Job, dixit:
JOB 6:2 [Utinam appenderentur peccata mea quibus iram merui, et calamitas quam patior, in statera !
JOB 6:3 Quasi arena maris hæc gravior appareret; unde et verba mea dolore sunt plena:
JOB 6:4 quia sagittæ Domini in me sunt, quarum indignatio ebibit spiritum meum; et terrores Domini militant contra me.
JOB 6:5 Numquid rugiet onager cum habuerit herbam? aut mugiet bos cum ante præsepe plenum steterit?
JOB 6:6 aut poterit comedi insulsum, quod non est sale conditum? aut potest aliquis gustare quod gustatum affert mortem?
JOB 6:7 Quæ prius nolebat tangere anima mea, nunc, præ angustia, cibi mei sunt.
JOB 6:8 Quis det ut veniat petitio mea, et quod expecto tribuat mihi Deus?
JOB 6:9 et qui cœpit, ipse me conterat; solvat manum suam, et succidat me?
JOB 6:10 Et hæc mihi sit consolatio, ut affligens me dolore, non parcat, nec contradicam sermonibus Sancti.
JOB 6:11 Quæ est enim fortitudo mea, ut sustineam? aut quis finis meus, ut patienter agam?
JOB 6:12 Nec fortitudo lapidum fortitudo mea, nec caro mea ænea est.
JOB 6:13 Ecce non est auxilium mihi in me, et necessarii quoque mei recesserunt a me.
JOB 6:14 Qui tollit ab amico suo misericordiam, timorem Domini derelinquit.
JOB 6:15 Fratres mei præterierunt me, sicut torrens qui raptim transit in convallibus.
JOB 6:16 Qui timent pruinam, irruet super eos nix.
JOB 6:17 Tempore quo fuerint dissipati, peribunt; et ut incaluerit, solventur de loco suo.
JOB 6:18 Involutæ sunt semitæ gressuum eorum; ambulabunt in vacuum, et peribunt.
JOB 6:19 Considerate semitas Thema, itinera Saba, et expectate paulisper.
JOB 6:20 Confusi sunt, quia speravi: venerunt quoque usque ad me, et pudore cooperti sunt.
JOB 6:21 Nunc venistis; et modo videntes plagam meam, timetis.
JOB 6:22 Numquid dixi: Afferte mihi, et de substantia vestra donate mihi?
JOB 6:23 vel: Liberate me de manu hostis, et de manu robustorum eruite me?
JOB 6:24 Docete me, et ego tacebo: et si quid forte ignoravi, instruite me.
JOB 6:25 Quare detraxistis sermonibus veritatis, cum e vobis nullus sit qui possit arguere me?
JOB 6:26 Ad increpandum tantum eloquia concinnatis, et in ventum verba profertis.
JOB 6:27 Super pupillum irruitis, et subvertere nitimini amicum vestrum.
JOB 6:28 Verumtamen quod cœpistis explete: præbete aurem, et videte an mentiar.
JOB 6:29 Respondete, obsecro, absque contentione; et loquentes id quod justum est, judicate.
JOB 6:30 Et non invenietis in lingua mea iniquitatem, nec in faucibus meis stultitia personabit.]
JOB 7:1 [Militia est vita hominis super terram, et sicut dies mercenarii dies ejus.
JOB 7:2 Sicut servus desiderat umbram, et sicut mercenarius præstolatur finem operis sui,
JOB 7:3 sic et ego habui menses vacuos, et noctes laboriosas enumeravi mihi.
JOB 7:4 Si dormiero, dicam: Quando consurgam? et rursum expectabo vesperam, et replebor doloribus usque ad tenebras.
JOB 7:5 Induta est caro mea putredine, et sordibus pulveris cutis mea aruit et contracta est.
JOB 7:6 Dies mei velocius transierunt quam a texente tela succiditur, et consumpti sunt absque ulla spe.
JOB 7:7 Memento quia ventus est vita mea, et non revertetur oculus meus ut videat bona.
JOB 7:8 Nec aspiciet me visus hominis; oculi tui in me, et non subsistam.
JOB 7:9 Sicut consumitur nubes, et pertransit, sic qui descenderit ad inferos, non ascendet.
JOB 7:10 Nec revertetur ultra in domum suam, neque cognoscet eum amplius locus ejus.
JOB 7:11 Quapropter et ego non parcam ori meo: loquar in tribulatione spiritus mei; confabulabor cum amaritudine animæ meæ.
JOB 7:12 Numquid mare ego sum, aut cetus, quia circumdedisti me carcere?
JOB 7:13 Si dixero: Consolabitur me lectulus meus, et relevabor loquens mecum in strato meo:
JOB 7:14 terrebis me per somnia, et per visiones horrore concuties.
JOB 7:15 Quam ob rem elegit suspendium anima mea, et mortem ossa mea.
JOB 7:16 Desperavi: nequaquam ultra jam vivam: parce mihi, nihil enim sunt dies mei.
JOB 7:17 Quid est homo, quia magnificas eum? aut quid apponis erga eum cor tuum?
JOB 7:18 Visitas eum diluculo, et subito probas illum.
JOB 7:19 Usquequo non parcis mihi, nec dimittis me ut glutiam salivam meam?
JOB 7:20 Peccavi; quid faciam tibi, o custos hominum? quare posuisti me contrarium tibi, et factus sum mihimetipsi gravis?
JOB 7:21 Cur non tollis peccatum meum, et quare non aufers iniquitatem meam? ecce nunc in pulvere dormiam, et si mane me quæsieris, non subsistam.]
JOB 8:1 Respondens autem Baldad Suhites, dixit:
JOB 8:2 [Usquequo loqueris talia, et spiritus multiplex sermones oris tui?
JOB 8:3 Numquid Deus supplantat judicium? aut Omnipotens subvertit quod justum est?
JOB 8:4 Etiam si filii tui peccaverunt ei, et dimisit eos in manu iniquitatis suæ:
JOB 8:5 tu tamen si diluculo consurrexeris ad Deum, et Omnipotentem fueris deprecatus;
JOB 8:6 si mundus et rectus incesseris: statim evigilabit ad te, et pacatum reddet habitaculum justitiæ tuæ,
JOB 8:7 in tantum ut si priora tua fuerint parva, et novissima tua multiplicentur nimis.
JOB 8:8 Interroga enim generationem pristinam, et diligenter investiga patrum memoriam
JOB 8:9 (hesterni quippe sumus, et ignoramus, quoniam sicut umbra dies nostri sunt super terram),
JOB 8:10 et ipsi docebunt te, loquentur tibi, et de corde suo proferent eloquia.
JOB 8:11 Numquid vivere potest scirpus absque humore? aut crescere carectum sine aqua?
JOB 8:12 Cum adhuc sit in flore, nec carpatur manu, ante omnes herbas arescit.
JOB 8:13 Sic viæ omnium qui obliviscuntur Deum, et spes hypocritæ peribit.
JOB 8:14 Non ei placebit vecordia sua, et sicut tela aranearum fiducia ejus.
JOB 8:15 Innitetur super domum suam, et non stabit; fulciet eam, et non consurget.
JOB 8:16 Humectus videtur antequam veniat sol, et in ortu suo germen ejus egredietur.
JOB 8:17 Super acervum petrarum radices ejus densabuntur, et inter lapides commorabitur.
JOB 8:18 Si absorbuerit eum de loco suo, negabit eum, et dicet: Non novi te.
JOB 8:19 Hæc est enim lætitia viæ ejus, ut rursum de terra alii germinentur.
JOB 8:20 Deus non projiciet simplicem, nec porriget manum malignis,
JOB 8:21 donec impleatur risu os tuum, et labia tua jubilo.
JOB 8:22 Qui oderunt te induentur confusione, et tabernaculum impiorum non subsistet.]
JOB 9:1 Et respondens Job, ait:
JOB 9:2 [Vere scio quod ita sit, et quod non justificetur homo compositus Deo.
JOB 9:3 Si voluerit contendere cum eo, non poterit ei respondere unum pro mille.
JOB 9:4 Sapiens corde est, et fortis robore: quis restitit ei, et pacem habuit?
JOB 9:5 Qui transtulit montes, et nescierunt hi quos subvertit in furore suo.
JOB 9:6 Qui commovet terram de loco suo, et columnæ ejus concutiuntur.
JOB 9:7 Qui præcipit soli, et non oritur, et stellas claudit quasi sub signaculo.
JOB 9:8 Qui extendit cælos solus, et graditur super fluctus maris.
JOB 9:9 Qui facit Arcturum et Oriona, et Hyadas et interiora austri.
JOB 9:10 Qui facit magna, et incomprehensibilia, et mirabilia, quorum non est numerus.
JOB 9:11 Si venerit ad me, non videbo eum; si abierit, non intelligam.
JOB 9:12 Si repente interroget, quis respondebit ei? vel quis dicere potest: Cur ita facis?
JOB 9:13 Deus, cujus iræ nemo resistere potest, et sub quo curvantur qui portant orbem.
JOB 9:14 Quantus ergo sum ego, ut respondeam ei, et loquar verbis meis cum eo?
JOB 9:15 qui etiam si habuero quippiam justum, non respondebo: sed meum judicem deprecabor.
JOB 9:16 Et cum invocantem exaudierit me, non credo quod audierit vocem meam.
JOB 9:17 In turbine enim conteret me, et multiplicabit vulnera mea, etiam sine causa.
JOB 9:18 Non concedit requiescere spiritum meum, et implet me amaritudinibus.
JOB 9:19 Si fortitudo quæritur, robustissimus est; si æquitas judicii, nemo audet pro me testimonium dicere.
JOB 9:20 Si justificare me voluero, os meum condemnabit me; si innocentem ostendero, pravum me comprobabit.
JOB 9:21 Etiam si simplex fuero, hoc ipsum ignorabit anima mea, et tædebit me vitæ meæ.
JOB 9:22 Unum est quod locutus sum: et innocentem et impium ipse consumit.
JOB 9:23 Si flagellat, occidat semel, et non de pœnis innocentum rideat.
JOB 9:24 Terra data est in manus impii; vultum judicum ejus operit. Quod si non ille est, quis ergo est?
JOB 9:25 Dies mei velociores fuerunt cursore; fugerunt, et non viderunt bonum.
JOB 9:26 Pertransierunt quasi naves poma portantes; sicut aquila volans ad escam.
JOB 9:27 Cum dixero: Nequaquam ita loquar: commuto faciem meam, et dolore torqueor.
JOB 9:28 Verebar omnia opera mea, sciens quod non parceres delinquenti.
JOB 9:29 Si autem et sic impius sum, quare frustra laboravi?
JOB 9:30 Si lotus fuero quasi aquis nivis, et fulserint velut mundissimæ manus meæ,
JOB 9:31 tamen sordibus intinges me, et abominabuntur me vestimenta mea.
JOB 9:32 Neque enim viro qui similis mei est, respondebo; nec qui mecum in judicio ex æquo possit audiri.
JOB 9:33 Non est qui utrumque valeat arguere, et ponere manum suam in ambobus.
JOB 9:34 Auferat a me virgam suam, et pavor ejus non me terreat.
JOB 9:35 Loquar, et non timebo eum; neque enim possum metuens respondere.]
JOB 10:1 [Tædet animam meam vitæ meæ; dimittam adversum me eloquium meum: loquar in amaritudine animæ meæ.
JOB 10:2 Dicam Deo: Noli me condemnare; indica mihi cur me ita judices.
JOB 10:3 Numquid bonum tibi videtur, si calumnieris me, et opprimas me opus manuum tuarum, et consilium impiorum adjuves?
JOB 10:4 Numquid oculi carnei tibi sunt? aut sicut videt homo, et tu videbis?
JOB 10:5 Numquid sicut dies hominis dies tui, et anni tui sicut humana sunt tempora,
JOB 10:6 ut quæras iniquitatem meam, et peccatum meum scruteris,
JOB 10:7 et scias quia nihil impium fecerim, cum sit nemo qui de manu tua possit eruere?
JOB 10:8 Manus tuæ fecerunt me, et plasmaverunt me totum in circuitu: et sic repente præcipitas me?
JOB 10:9 Memento, quæso, quod sicut lutum feceris me, et in pulverem reduces me.
JOB 10:10 Nonne sicut lac mulsisti me, et sicut caseum me coagulasti?
JOB 10:11 Pelle et carnibus vestisti me; ossibus et nervis compegisti me.
JOB 10:12 Vitam et misericordiam tribuisti mihi, et visitatio tua custodivit spiritum meum.
JOB 10:13 Licet hæc celes in corde tuo, tamen scio quia universorum memineris.
JOB 10:14 Si peccavi, et ad horam pepercisti mihi, cur ab iniquitate mea mundum me esse non pateris?
JOB 10:15 Et si impius fuero, væ mihi est; et si justus, non levabo caput, saturatus afflictione et miseria.
JOB 10:16 Et propter superbiam quasi leænam capies me, reversusque mirabiliter me crucias.
JOB 10:17 Instauras testes tuos contra me, et multiplicas iram tuam adversum me, et pœnæ militant in me.
JOB 10:18 Quare de vulva eduxisti me? qui utinam consumptus essem, ne oculus me videret.
JOB 10:19 Fuissem quasi non essem, de utero translatus ad tumulum.
JOB 10:20 Numquid non paucitas dierum meorum finietur brevi? dimitte ergo me, ut plangam paululum dolorem meum,
JOB 10:21 antequam vadam, et non revertar, ad terram tenebrosam, et opertam mortis caligine:
JOB 10:22 terram miseriæ et tenebrarum, ubi umbra mortis et nullus ordo, sed sempiternus horror inhabitat.]
JOB 11:1 Respondens autem Sophar Naamathites, dixit:
JOB 11:2 [Numquid qui multa loquitur, non et audiet? aut vir verbosus justificabitur?
JOB 11:3 Tibi soli tacebunt homines? et cum ceteros irriseris, a nullo confutaberis?
JOB 11:4 Dixisti enim: Purus est sermo meus, et mundus sum in conspectu tuo.
JOB 11:5 Atque utinam Deus loqueretur tecum, et aperiret labia sua tibi,
JOB 11:6 ut ostenderet tibi secreta sapientiæ, et quod multiplex esset lex ejus: et intelligeres quod multo minora exigaris ab eo quam meretur iniquitas tua !
JOB 11:7 Forsitan vestigia Dei comprehendes, et usque ad perfectum Omnipotentem reperies?
JOB 11:8 Excelsior cælo est, et quid facies? profundior inferno, et unde cognosces?
JOB 11:9 Longior terra mensura ejus, et latior mari.
JOB 11:10 Si subverterit omnia, vel in unum coarctaverit, quis contradicet ei?
JOB 11:11 Ipse enim novit hominum vanitatem; et videns iniquitatem, nonne considerat?
JOB 11:12 Vir vanus in superbiam erigitur, et tamquam pullum onagri se liberum natum putat.
JOB 11:13 Tu autem firmasti cor tuum, et expandisti ad eum manus tuas.
JOB 11:14 Si iniquitatem quæ est in manu tua abstuleris a te, et non manserit in tabernaculo tuo injustitia,
JOB 11:15 tunc levare poteris faciem tuam absque macula; et eris stabilis, et non timebis.
JOB 11:16 Miseriæ quoque oblivisceris, et quasi aquarum quæ præterierunt recordaberis.
JOB 11:17 Et quasi meridianus fulgor consurget tibi ad vesperam; et cum te consumptum putaveris, orieris ut lucifer.
JOB 11:18 Et habebis fiduciam, proposita tibi spe: et defossus securus dormies.
JOB 11:19 Requiesces, et non erit qui te exterreat; et deprecabuntur faciem tuam plurimi.
JOB 11:20 Oculi autem impiorum deficient, et effugium peribit ab eis: et spes illorum abominatio animæ.]
JOB 12:1 Respondens autem Job, dixit:
JOB 12:2 [Ergo vos estis soli homines, et vobiscum morietur sapientia?
JOB 12:3 Et mihi est cor sicut et vobis, nec inferior vestri sum; quis enim hæc quæ nostis ignorat?
JOB 12:4 Qui deridetur ab amico suo, sicut ego, invocabit Deum, et exaudiet eum: deridetur enim justi simplicitas.
JOB 12:5 Lampas contempta apud cogitationes divitum parata ad tempus statutum.
JOB 12:6 Abundant tabernacula prædonum, et audacter provocant Deum, cum ipse dederit omnia in manus eorum.
JOB 12:7 Nimirum interroga jumenta, et docebunt te; et volatilia cæli, et indicabunt tibi.
JOB 12:8 Loquere terræ, et respondebit tibi, et narrabunt pisces maris.
JOB 12:9 Quis ignorat quod omnia hæc manus Domini fecerit?
JOB 12:10 In cujus manu anima omnis viventis, et spiritus universæ carnis hominis.
JOB 12:11 Nonne auris verba dijudicat? et fauces comedentis, saporem?
JOB 12:12 In antiquis est sapientia, et in multo tempore prudentia.
JOB 12:13 Apud ipsum est sapientia et fortitudo; ipse habet consilium et intelligentiam.
JOB 12:14 Si destruxerit, nemo est qui ædificet; si incluserit hominem, nullus est qui aperiat.
JOB 12:15 Si continuerit aquas, omnia siccabuntur; et si emiserit eas, subvertent terram.
JOB 12:16 Apud ipsum est fortitudo et sapientia; ipse novit et decipientem, et eum qui decipitur.
JOB 12:17 Adducit consiliarios in stultum finem, et judices in stuporem.
JOB 12:18 Balteum regum dissolvit, et præcingit fune renes eorum.
JOB 12:19 Ducit sacerdotes inglorios, et optimates supplantat:
JOB 12:20 commutans labium veracium, et doctrinam senum auferens.
JOB 12:21 Effundit despectionem super principes, eos qui oppressi fuerant relevans.
JOB 12:22 Qui revelat profunda de tenebris, et producit in lucem umbram mortis.
JOB 12:23 Qui multiplicat gentes, et perdit eas, et subversas in integrum restituit.
JOB 12:24 Qui immutat cor principum populi terræ, et decipit eos ut frustra incedant per invium:
JOB 12:25 palpabunt quasi in tenebris, et non in luce, et errare eos faciet quasi ebrios.]
JOB 13:1 [Ecce omnia hæc vidit oculus meus, et audivit auris mea, et intellexi singula.
JOB 13:2 Secundum scientiam vestram et ego novi: nec inferior vestri sum.
JOB 13:3 Sed tamen ad Omnipotentem loquar, et disputare cum Deo cupio:
JOB 13:4 prius vos ostendens fabricatores mendacii, et cultores perversorum dogmatum.
JOB 13:5 Atque utinam taceretis, ut putaremini esse sapientes.
JOB 13:6 Audite ergo correptionem meam, et judicium labiorum meorum attendite.
JOB 13:7 Numquid Deus indiget vestro mendacio, ut pro illo loquamini dolos?
JOB 13:8 numquid faciem ejus accipitis, et pro Deo judicare nitimini?
JOB 13:9 aut placebit ei quem celare nihil potest? aut decipietur, ut homo, vestris fraudulentiis?
JOB 13:10 Ipse vos arguet, quoniam in abscondito faciem ejus accipitis.
JOB 13:11 Statim ut se commoverit, turbabit vos, et terror ejus irruet super vos.
JOB 13:12 Memoria vestra comparabitur cineri, et redigentur in lutum cervices vestræ.
JOB 13:13 Tacete paulisper, ut loquar quodcumque mihi mens suggesserit.
JOB 13:14 Quare lacero carnes meas dentibus meis, et animam meam porto in manibus meis?
JOB 13:15 Etiam si occiderit me, in ipso sperabo: verumtamen vias meas in conspectu ejus arguam.
JOB 13:16 Et ipse erit salvator meus: non enim veniet in conspectu ejus omnis hypocrita.
JOB 13:17 Audite sermonem meum, et ænigmata percipite auribus vestris.
JOB 13:18 Si fuero judicatus, scio quod justus inveniar.
JOB 13:19 Quis est qui judicetur mecum? veniat: quare tacens consumor?
JOB 13:20 Duo tantum ne facias mihi, et tunc a facie tua non abscondar:
JOB 13:21 manum tuam longe fac a me, et formido tua non me terreat.
JOB 13:22 Voca me, et ego respondebo tibi: aut certe loquar, et tu responde mihi.
JOB 13:23 Quantas habeo iniquitates et peccata? scelera mea et delicta ostende mihi.
JOB 13:24 Cur faciem tuam abscondis, et arbitraris me inimicum tuum?
JOB 13:25 Contra folium, quod vento rapitur, ostendis potentiam tuam, et stipulam siccam persequeris:
JOB 13:26 scribis enim contra me amaritudines, et consumere me vis peccatis adolescentiæ meæ.
JOB 13:27 Posuisti in nervo pedem meum, et observasti omnes semitas meas, et vestigia pedum meorum considerasti:
JOB 13:28 qui quasi putredo consumendus sum, et quasi vestimentum quod comeditur a tinea.]
JOB 14:1 [Homo natus de muliere, brevi vivens tempore, repletur multis miseriis.
JOB 14:2 Qui quasi flos egreditur et conteritur, et fugit velut umbra, et numquam in eodem statu permanet.
JOB 14:3 Et dignum ducis super hujuscemodi aperire oculos tuos, et adducere eum tecum in judicium?
JOB 14:4 Quis potest facere mundum de immundo conceptum semine? nonne tu qui solus es?
JOB 14:5 Breves dies hominis sunt: numerus mensium ejus apud te est: constituisti terminos ejus, qui præteriri non poterunt.
JOB 14:6 Recede paululum ab eo, ut quiescat, donec optata veniat, sicut mercenarii, dies ejus.
JOB 14:7 Lignum habet spem: si præcisum fuerit, rursum virescit, et rami ejus pullulant.
JOB 14:8 Si senuerit in terra radix ejus, et in pulvere emortuus fuerit truncus illius,
JOB 14:9 ad odorem aquæ germinabit, et faciet comam, quasi cum primum plantatum est.
JOB 14:10 Homo vero cum mortuus fuerit, et nudatus, atque consumptus, ubi, quæso, est?
JOB 14:11 Quomodo si recedant aquæ de mari, et fluvius vacuefactus arescat:
JOB 14:12 sic homo, cum dormierit, non resurget: donec atteratur cælum, non evigilabit, nec consurget de somno suo.
JOB 14:13 Quis mihi hoc tribuat, ut in inferno protegas me, et abscondas me donec pertranseat furor tuus, et constituas mihi tempus in quo recorderis mei?
JOB 14:14 Putasne mortuus homo rursum vivat? cunctis diebus quibus nunc milito, expecto donec veniat immutatio mea.
JOB 14:15 Vocabis me, et ego respondebo tibi: operi manuum tuarum porriges dexteram.
JOB 14:16 Tu quidem gressus meos dinumerasti: sed parce peccatis meis.
JOB 14:17 Signasti quasi in sacculo delicta mea, sed curasti iniquitatem meam.
JOB 14:18 Mons cadens defluit, et saxum transfertur de loco suo:
JOB 14:19 lapides excavant aquæ, et alluvione paulatim terra consumitur: et hominem ergo similiter perdes.
JOB 14:20 Roborasti eum paululum, ut in perpetuum transiret: immutabis faciem ejus, et emittes eum.
JOB 14:21 Sive nobiles fuerint filii ejus, sive ignobiles, non intelliget.
JOB 14:22 Attamen caro ejus, dum vivet, dolebit, et anima illius super semetipso lugebit.]
JOB 15:1 Respondens autem Eliphaz Themanites, dixit:
JOB 15:2 [Numquid sapiens respondebit quasi in ventum loquens, et implebit ardore stomachum suum?
JOB 15:3 Arguis verbis eum qui non est æqualis tibi, et loqueris quod tibi non expedit.
JOB 15:4 Quantum in te est, evacuasti timorem, et tulisti preces coram Deo.
JOB 15:5 Docuit enim iniquitas tua os tuum, et imitaris linguam blasphemantium.
JOB 15:6 Condemnabit te os tuum, et non ego: et labia tua respondebunt tibi.
JOB 15:7 Numquid primus homo tu natus es, et ante colles formatus?
JOB 15:8 numquid consilium Dei audisti, et inferior te erit ejus sapientia?
JOB 15:9 Quid nosti quod ignoremus? quid intelligis quod nesciamus?
JOB 15:10 Et senes et antiqui sunt in nobis, multo vetustiores quam patres tui.
JOB 15:11 Numquid grande est ut consoletur te Deus? sed verba tua prava hoc prohibent.
JOB 15:12 Quid te elevat cor tuum, et quasi magna cogitans attonitos habes oculos?
JOB 15:13 Quid tumet contra Deum spiritus tuus, ut proferas de ore tuo hujuscemodi sermones?
JOB 15:14 Quid est homo ut immaculatus sit, et ut justus appareat natus de muliere?
JOB 15:15 Ecce inter sanctos ejus nemo immutabilis, et cæli non sunt mundi in conspectu ejus.
JOB 15:16 Quanto magis abominabilis et inutilis homo, qui bibit quasi aquam iniquitatem?
JOB 15:17 Ostendam tibi: audi me: quod vidi, narrabo tibi.
JOB 15:18 Sapientes confitentur, et non abscondunt patres suos:
JOB 15:19 quibus solis data est terra, et non transivit alienus per eos.
JOB 15:20 Cunctis diebus suis impius superbit, et numerus annorum incertus est tyrannidis ejus.
JOB 15:21 Sonitus terroris semper in auribus illius: et cum pax sit, ille semper insidias suspicatur.
JOB 15:22 Non credit quod reverti possit de tenebris ad lucem, circumspectans undique gladium.
JOB 15:23 Cum se moverit ad quærendum panem, novit quod paratus sit in manu ejus tenebrarum dies.
JOB 15:24 Terrebit eum tribulatio, et angustia vallabit eum, sicut regem qui præparatur ad prælium.
JOB 15:25 Tetendit enim adversus Deum manum suam, et contra Omnipotentem roboratus est.
JOB 15:26 Cucurrit adversus eum erecto collo, et pingui cervice armatus est.
JOB 15:27 Operuit faciem ejus crassitudo, et de lateribus ejus arvina dependet.
JOB 15:28 Habitavit in civitatibus desolatis, et in domibus desertis, quæ in tumulos sunt redactæ.
JOB 15:29 Non ditabitur, nec perseverabit substantia ejus, nec mittet in terra radicem suam.
JOB 15:30 Non recedet de tenebris: ramos ejus arefaciet flamma, et auferetur spiritu oris sui.
JOB 15:31 Non credet, frustra errore deceptus, quod aliquo pretio redimendus sit.
JOB 15:32 Antequam dies ejus impleantur peribit, et manus ejus arescent.
JOB 15:33 Lædetur quasi vinea in primo flore botrus ejus, et quasi oliva projiciens florem suum.
JOB 15:34 Congregatio enim hypocritæ sterilis, et ignis devorabit tabernacula eorum qui munera libenter accipiunt.
JOB 15:35 Concepit dolorem, et peperit iniquitatem, et uterus ejus præparat dolos.]
JOB 16:1 Respondens autem Job, dixit:
JOB 16:2 [Audivi frequenter talia: consolatores onerosi omnes vos estis.
JOB 16:3 Numquid habebunt finem verba ventosa? aut aliquid tibi molestum est, si loquaris?
JOB 16:4 Poteram et ego similia vestri loqui, atque utinam esset anima vestra pro anima mea:
JOB 16:5 consolarer et ego vos sermonibus, et moverem caput meum super vos;
JOB 16:6 roborarem vos ore meo, et moverem labia mea, quasi parcens vobis.
JOB 16:7 Sed quid agam? Si locutus fuero, non quiescet dolor meus, et si tacuero, non recedet a me.
JOB 16:8 Nunc autem oppressit me dolor meus, et in nihilum redacti sunt omnes artus mei.
JOB 16:9 Rugæ meæ testimonium dicunt contra me, et suscitatur falsiloquus adversus faciem meam, contradicens mihi.
JOB 16:10 Collegit furorem suum in me, et comminans mihi, infremuit contra me dentibus suis: hostis meus terribilibus oculis me intuitus est.
JOB 16:11 Aperuerunt super me ora sua, et exprobrantes percusserunt maxillam meam: satiati sunt pœnis meis.
JOB 16:12 Conclusit me Deus apud iniquum, et manibus impiorum me tradidit.
JOB 16:13 Ego ille quondam opulentus, repente contritus sum: tenuit cervicem meam, confregit me, et posuit me sibi quasi in signum.
JOB 16:14 Circumdedit me lanceis suis; convulneravit lumbos meos: non pepercit, et effudit in terra viscera mea.
JOB 16:15 Concidit me vulnere super vulnus: irruit in me quasi gigas.
JOB 16:16 Saccum consui super cutem meam, et operui cinere carnem meam.
JOB 16:17 Facies mea intumuit a fletu, et palpebræ meæ caligaverunt.
JOB 16:18 Hæc passus sum absque iniquitate manus meæ, cum haberem mundas ad Deum preces.
JOB 16:19 Terra, ne operias sanguinem meum, neque inveniat in te locum latendi clamor meus:
JOB 16:20 ecce enim in cælo testis meus, et conscius meus in excelsis.
JOB 16:21 Verbosi amici mei: ad Deum stillat oculus meus:
JOB 16:22 atque utinam sic judicaretur vir cum Deo, quomodo judicatur filius hominis cum collega suo.
JOB 16:23 Ecce enim breves anni transeunt, et semitam per quam non revertar ambulo.]
JOB 17:1 [Spiritus meus attenuabitur; dies mei breviabuntur: et solum mihi superest sepulchrum.
JOB 17:2 Non peccavi, et in amaritudinibus moratur oculus meus.
JOB 17:3 Libera me, Domine, et pone me juxta te, et cujusvis manus pugnet contra me.
JOB 17:4 Cor eorum longe fecisti a disciplina: propterea non exaltabuntur.
JOB 17:5 Prædam pollicetur sociis, et oculi filiorum ejus deficient.
JOB 17:6 Posuit me quasi in proverbium vulgi, et exemplum sum coram eis.
JOB 17:7 Caligavit ab indignatione oculus meus, et membra mea quasi in nihilum redacta sunt.
JOB 17:8 Stupebunt justi super hoc, et innocens contra hypocritam suscitabitur.
JOB 17:9 Et tenebit justus viam suam, et mundis manibus addet fortitudinem.
JOB 17:10 Igitur omnes vos convertimini, et venite, et non inveniam in vobis ullum sapientem.
JOB 17:11 Dies mei transierunt; cogitationes meæ dissipatæ sunt, torquentes cor meum.
JOB 17:12 Noctem verterunt in diem, et rursum post tenebras spero lucem.
JOB 17:13 Si sustinuero, infernus domus mea est, et in tenebris stravi lectulum meum.
JOB 17:14 Putredini dixi: Pater meus es; Mater mea, et soror mea, vermibus.
JOB 17:15 Ubi est ergo nunc præstolatio mea? et patientiam meam quis considerat?
JOB 17:16 In profundissimum infernum descendent omnia mea: putasne saltem ibi erit requies mihi?]
JOB 18:1 Respondens autem Baldad Suhites, dixit:
JOB 18:2 [Usque ad quem finem verba jactabitis? intelligite prius, et sic loquamur.
JOB 18:3 Quare reputati sumus ut jumenta, et sorduimus coram vobis?
JOB 18:4 Qui perdis animam tuam in furore tuo, numquid propter te derelinquetur terra, et transferentur rupes de loco suo?
JOB 18:5 Nonne lux impii extinguetur, nec splendebit flamma ignis ejus?
JOB 18:6 Lux obtenebrescet in tabernaculo illius, et lucerna quæ super eum est extinguetur.
JOB 18:7 Arctabuntur gressus virtutis ejus, et præcipitabit eum consilium suum.
JOB 18:8 Immisit enim in rete pedes suos, et in maculis ejus ambulat.
JOB 18:9 Tenebitur planta illius laqueo, et exardescet contra eum sitis.
JOB 18:10 Abscondita est in terra pedica ejus, et decipula illius super semitam.
JOB 18:11 Undique terrebunt eum formidines, et involvent pedes ejus.
JOB 18:12 Attenuetur fame robur ejus, et inedia invadat costas illius.
JOB 18:13 Devoret pulchritudinem cutis ejus; consumat brachia illius primogenita mors.
JOB 18:14 Avellatur de tabernaculo suo fiducia ejus, et calcet super eum, quasi rex, interitus.
JOB 18:15 Habitent in tabernaculo illius socii ejus qui non est; aspergatur in tabernaculo ejus sulphur.
JOB 18:16 Deorsum radices ejus siccentur: sursum autem atteratur messis ejus.
JOB 18:17 Memoria illius pereat de terra, et non celebretur nomen ejus in plateis.
JOB 18:18 Expellet eum de luce in tenebras, et de orbe transferet eum.
JOB 18:19 Non erit semen ejus, neque progenies in populo suo, nec ullæ reliquiæ in regionibus ejus.
JOB 18:20 In die ejus stupebunt novissimi, et primos invadet horror.
JOB 18:21 Hæc sunt ergo tabernacula iniqui, et iste locus ejus qui ignorat Deum.]
JOB 19:1 Respondens autem Job, dixit:
JOB 19:2 [Usquequo affligitis animam meam, et atteritis me sermonibus?
JOB 19:3 En decies confunditis me, et non erubescitis opprimentes me.
JOB 19:4 Nempe etsi ignoravi, mecum erit ignorantia mea.
JOB 19:5 At vos contra me erigimini, et arguitis me opprobriis meis.
JOB 19:6 Saltem nunc intelligite quia Deus non æquo judicio afflixerit me, et flagellis suis me cinxerit.
JOB 19:7 Ecce clamabo, vim patiens, et nemo audiet; vociferabor, et non est qui judicet.
JOB 19:8 Semitam meam circumsepsit, et transire non possum: et in calle meo tenebras posuit.
JOB 19:9 Spoliavit me gloria mea, et abstulit coronam de capite meo.
JOB 19:10 Destruxit me undique, et pereo: et quasi evulsæ arbori abstulit spem meam.
JOB 19:11 Iratus est contra me furor ejus, et sic me habuit quasi hostem suum.
JOB 19:12 Simul venerunt latrones ejus, et fecerunt sibi viam per me, et obsederunt in gyro tabernaculum meum.
JOB 19:13 Fratres meos longe fecit a me, et noti mei quasi alieni recesserunt a me.
JOB 19:14 Dereliquerunt me propinqui mei, et qui me noverant obliti sunt mei.
JOB 19:15 Inquilini domus meæ et ancillæ meæ sicut alienum habuerunt me, et quasi peregrinus fui in oculis eorum.
JOB 19:16 Servum meum vocavi, et non respondit: ore proprio deprecabar illum.
JOB 19:17 Halitum meum exhorruit uxor mea, et orabam filios uteri mei.
JOB 19:18 Stulti quoque despiciebant me: et cum ab eis recessissem, detrahebant mihi.
JOB 19:19 Abominati sunt me quondam consiliarii mei, et quem maxime diligebam, aversatus est me.
JOB 19:20 Pelli meæ, consumptis carnibus, adhæsit os meum, et derelicta sunt tantummodo labia circa dentes meos.
JOB 19:21 Miseremini mei, miseremini mei saltem vos, amici mei, quia manus Domini tetigit me.
JOB 19:22 Quare persequimini me sicut Deus, et carnibus meis saturamini?
JOB 19:23 Quis mihi tribuat ut scribantur sermones mei? quis mihi det ut exarentur in libro
JOB 19:24 stylo ferreo et plumbi lamina, vel celte sculpantur in silice?
JOB 19:25 Scio enim quod redemptor meus vivit, et in novissimo die de terra surrecturus sum:
JOB 19:26 et rursum circumdabor pelle mea, et in carne mea videbo Deum meum:
JOB 19:27 quem visurus sum ego ipse, et oculi mei conspecturi sunt, et non alius: reposita est hæc spes mea in sinu meo.
JOB 19:28 Quare ergo nunc dicitis: Persequamur eum, et radicem verbi inveniamus contra eum?
JOB 19:29 Fugite ergo a facie gladii, quoniam ultor iniquitatum gladius est: et scitote esse judicium.]
JOB 20:1 Respondens autem Sophar Naamathites, dixit:
JOB 20:2 [Idcirco cogitationes meæ variæ succedunt sibi, et mens in diversa rapitur.
JOB 20:3 Doctrinam qua me arguis audiam, et spiritus intelligentiæ meæ respondebit mihi.
JOB 20:4 Hoc scio a principio, ex quo positus est homo super terram,
JOB 20:5 quod laus impiorum brevis sit, et gaudium hypocritæ ad instar puncti.
JOB 20:6 Si ascenderit usque ad cælum superbia ejus, et caput ejus nubes tetigerit,
JOB 20:7 quasi sterquilinium in fine perdetur, et qui eum viderant, dicent: Ubi est?
JOB 20:8 Velut somnium avolans non invenietur: transiet sicut visio nocturna.
JOB 20:9 Oculus qui eum viderat non videbit, neque ultra intuebitur eum locus suus.
JOB 20:10 Filii ejus atterentur egestate, et manus illius reddent ei dolorem suum.
JOB 20:11 Ossa ejus implebuntur vitiis adolescentiæ ejus, et cum eo in pulvere dormient.
JOB 20:12 Cum enim dulce fuerit in ore ejus malum, abscondet illud sub lingua sua.
JOB 20:13 Parcet illi, et non derelinquet illud, et celabit in gutture suo.
JOB 20:14 Panis ejus in utero illius vertetur in fel aspidum intrinsecus.
JOB 20:15 Divitias quas devoravit evomet, et de ventre illius extrahet eas Deus.
JOB 20:16 Caput aspidum suget, et occidet eum lingua viperæ.
JOB 20:17 (Non videat rivulos fluminis, torrentes mellis et butyri.)
JOB 20:18 Luet quæ fecit omnia, nec tamen consumetur: juxta multitudinem adinventionum suarum, sic et sustinebit.
JOB 20:19 Quoniam confringens nudavit pauperes: domum rapuit, et non ædificavit eam.
JOB 20:20 Nec est satiatus venter ejus: et cum habuerit quæ concupierat, possidere non poterit.
JOB 20:21 Non remansit de cibo ejus, et propterea nihil permanebit de bonis ejus.
JOB 20:22 Cum satiatus fuerit, arctabitur: æstuabit, et omnis dolor irruet super eum.
JOB 20:23 Utinam impleatur venter ejus, ut emittat in eum iram furoris sui, et pluat super illum bellum suum.
JOB 20:24 Fugiet arma ferrea, et irruet in arcum æreum.
JOB 20:25 Eductus, et egrediens de vagina sua, et fulgurans in amaritudine sua: vadent et venient super eum horribiles.
JOB 20:26 Omnes tenebræ absconditæ sunt in occultis ejus; devorabit eum ignis qui non succenditur: affligetur relictus in tabernaculo suo.
JOB 20:27 Revelabunt cæli iniquitatem ejus, et terra consurget adversus eum.
JOB 20:28 Apertum erit germen domus illius: detrahetur in die furoris Dei.
JOB 20:29 Hæc est pars hominis impii a Deo, et hæreditas verborum ejus a Domino.]
JOB 21:1 Respondens autem Job, dixit:
JOB 21:2 [Audite, quæso, sermones meos, et agite pœnitentiam.
JOB 21:3 Sustinete me, et ego loquar: et post mea, si videbitur, verba, ridete.
JOB 21:4 Numquid contra hominem disputatio mea est, ut merito non debeam contristari?
JOB 21:5 Attendite me et obstupescite, et superponite digitum ori vestro.
JOB 21:6 Et ego, quando recordatus fuero, pertimesco, et concutit carnem meam tremor.
JOB 21:7 Quare ergo impii vivunt, sublevati sunt, confortatique divitiis?
JOB 21:8 Semen eorum permanet coram eis: propinquorum turba et nepotum in conspectu eorum.
JOB 21:9 Domus eorum securæ sunt et pacatæ, et non est virga Dei super illos.
JOB 21:10 Bos eorum concepit, et non abortivit: vacca peperit, et non est privata fœtu suo.
JOB 21:11 Egrediuntur quasi greges parvuli eorum, et infantes eorum exultant lusibus.
JOB 21:12 Tenent tympanum et citharam, et gaudent ad sonitum organi.
JOB 21:13 Ducunt in bonis dies suos, et in puncto ad inferna descendunt.
JOB 21:14 Qui dixerunt Deo: Recede a nobis, et scientiam viarum tuarum nolumus.
JOB 21:15 Quis est Omnipotens, ut serviamus ei? et quid nobis prodest si oraverimus illum?
JOB 21:16 Verumtamen quia non sunt in manu eorum bona sua, consilium impiorum longe sit a me.
JOB 21:17 Quoties lucerna impiorum extinguetur, et superveniet eis inundatio, et dolores dividet furoris sui?
JOB 21:18 Erunt sicut paleæ ante faciem venti, et sicut favilla quam turbo dispergit.
JOB 21:19 Deus servabit filiis illius dolorem patris, et cum reddiderit, tunc sciet.
JOB 21:20 Videbunt oculi ejus interfectionem suam, et de furore Omnipotentis bibet.
JOB 21:21 Quid enim ad eum pertinet de domo sua post se, et si numerus mensium ejus dimidietur?
JOB 21:22 Numquid Deus docebit quispiam scientiam, qui excelsos judicat?
JOB 21:23 Iste moritur robustus et sanus, dives et felix:
JOB 21:24 viscera ejus plena sunt adipe, et medullis ossa illius irrigantur:
JOB 21:25 alius vero moritur in amaritudine animæ absque ullis opibus:
JOB 21:26 et tamen simul in pulvere dormient, et vermes operient eos.
JOB 21:27 Certe novi cogitationes vestras, et sententias contra me iniquas.
JOB 21:28 Dicitis enim: Ubi est domus principis? et ubi tabernacula impiorum?
JOB 21:29 Interrogate quemlibet de viatoribus, et hæc eadem illum intelligere cognoscetis:
JOB 21:30 quia in diem perditionis servatur malus, et ad diem furoris ducetur.
JOB 21:31 Quis arguet coram eo viam ejus? et quæ fecit, quis reddet illi?
JOB 21:32 Ipse ad sepulchra ducetur, et in congerie mortuorum vigilabit.
JOB 21:33 Dulcis fuit glareis Cocyti, et post se omnem hominem trahet, et ante se innumerabiles.
JOB 21:34 Quomodo igitur consolamini me frustra, cum responsio vestra repugnare ostensa sit veritati?]
JOB 22:1 Respondens autem Eliphaz Themanites, dixit:
JOB 22:2 [Numquid Deo potest comparari homo, etiam cum perfectæ fuerit scientiæ?
JOB 22:3 Quid prodest Deo, si justus fueris? aut quid ei confers, si immaculata fuerit via tua?
JOB 22:4 Numquid timens arguet te, et veniet tecum in judicium,
JOB 22:5 et non propter malitiam tuam plurimam, et infinitas iniquitates tuas?
JOB 22:6 Abstulisti enim pignus fratrum tuorum sine causa, et nudos spoliasti vestibus.
JOB 22:7 Aquam lasso non dedisti, et esurienti subtraxisti panem.
JOB 22:8 In fortitudine brachii tui possidebas terram, et potentissimus obtinebas eam.
JOB 22:9 Viduas dimisisti vacuas, et lacertos pupillorum comminuisti.
JOB 22:10 Propterea circumdatus es laqueis, et conturbat te formido subita.
JOB 22:11 Et putabas te tenebras non visurum, et impetu aquarum inundantium non oppressum iri?
JOB 22:12 an non cogitas quod Deus excelsior cælo sit, et super stellarum verticem sublimetur?
JOB 22:13 Et dicis: Quid enim novit Deus? et quasi per caliginem judicat.
JOB 22:14 Nubes latibulum ejus, nec nostra considerat, et circa cardines cæli perambulat.
JOB 22:15 Numquid semitam sæculorum custodire cupis, quam calcaverunt viri iniqui,
JOB 22:16 qui sublati sunt ante tempus suum, et fluvius subvertit fundamentum eorum?
JOB 22:17 Qui dicebant Deo: Recede a nobis: et quasi nihil posset facere Omnipotens, æstimabant eum,
JOB 22:18 cum ille implesset domos eorum bonis: quorum sententia procul sit a me.
JOB 22:19 Videbunt justi, et lætabuntur, et innocens subsannabit eos:
JOB 22:20 nonne succisa est erectio eorum? et reliquias eorum devoravit ignis?
JOB 22:21 Acquiesce igitur ei, et habeto pacem, et per hæc habebis fructus optimos.
JOB 22:22 Suscipe ex ore illius legem, et pone sermones ejus in corde tuo.
JOB 22:23 Si reversus fueris ad Omnipotentem, ædificaberis, et longe facies iniquitatem a tabernaculo tuo.
JOB 22:24 Dabit pro terra silicem, et pro silice torrentes aureos.
JOB 22:25 Eritque Omnipotens contra hostes tuos, et argentum coacervabitur tibi.
JOB 22:26 Tunc super Omnipotentem deliciis afflues, et elevabis ad Deum faciem tuam.
JOB 22:27 Rogabis eum, et exaudiet te, et vota tua reddes.
JOB 22:28 Decernes rem, et veniet tibi, et in viis tuis splendebit lumen.
JOB 22:29 Qui enim humiliatus fuerit, erit in gloria, et qui inclinaverit oculos, ipse salvabitur.
JOB 22:30 Salvabitur innocens: salvabitur autem in munditia manuum suarum.]
JOB 23:1 Respondens autem Job, ait:
JOB 23:2 [Nunc quoque in amaritudine est sermo meus, et manus plagæ meæ aggravata est super gemitum meum.
JOB 23:3 Quis mihi tribuat ut cognoscam et inveniam illum, et veniam usque ad solium ejus?
JOB 23:4 Ponam coram eo judicium, et os meum replebo increpationibus:
JOB 23:5 ut sciam verba quæ mihi respondeat, et intelligam quid loquatur mihi.
JOB 23:6 Nolo multa fortitudine contendat mecum, nec magnitudinis suæ mole me premat.
JOB 23:7 Proponat æquitatem contra me, et perveniat ad victoriam judicium meum.
JOB 23:8 Si ad orientem iero, non apparet; si ad occidentem, non intelligam eum.
JOB 23:9 Si ad sinistram, quid agam? non apprehendam eum; si me vertam ad dexteram, non videbo illum.
JOB 23:10 Ipse vero scit viam meam, et probavit me quasi aurum quod per ignem transit.
JOB 23:11 Vestigia ejus secutus est pes meus: viam ejus custodivi, et non declinavi ex ea.
JOB 23:12 A mandatis labiorum ejus non recessi, et in sinu meo abscondi verba oris ejus.
JOB 23:13 Ipse enim solus est, et nemo avertere potest cogitationem ejus: et anima ejus quodcumque voluit, hoc fecit.
JOB 23:14 Cum expleverit in me voluntatem suam, et alia multa similia præsto sunt ei.
JOB 23:15 Et idcirco a facie ejus turbatus sum, et considerans eum, timore sollicitor.
JOB 23:16 Deus mollivit cor meum, et Omnipotens conturbavit me.
JOB 23:17 Non enim perii propter imminentes tenebras, nec faciem meam operuit caligo.]
JOB 24:1 [Ab Omnipotente non sunt abscondita tempora: qui autem noverunt eum, ignorant dies illius.
JOB 24:2 Alii terminos transtulerunt; diripuerunt greges, et paverunt eos.
JOB 24:3 Asinum pupillorum abegerunt, et abstulerunt pro pignore bovem viduæ.
JOB 24:4 Subverterunt pauperum viam, et oppresserunt pariter mansuetos terræ.
JOB 24:5 Alii quasi onagri in deserto egrediuntur ad opus suum: vigilantes ad prædam, præparant panem liberis.
JOB 24:6 Agrum non suum demetunt, et vineam ejus, quem vi oppresserint, vindemiant.
JOB 24:7 Nudos dimittunt homines, indumenta tollentes, quibus non est operimentum in frigore:
JOB 24:8 quos imbres montium rigant, et non habentes velamen, amplexantur lapides.
JOB 24:9 Vim fecerunt deprædantes pupillos, et vulgum pauperem spoliaverunt.
JOB 24:10 Nudis et incedentibus absque vestitu, et esurientibus tulerunt spicas.
JOB 24:11 Inter acervos eorum meridiati sunt, qui calcatis torcularibus sitiunt.
JOB 24:12 De civitatibus fecerunt viros gemere, et anima vulneratorum clamavit: et Deus inultum abire non patitur.
JOB 24:13 Ipsi fuerunt rebelles lumini: nescierunt vias ejus, nec reversi sunt per semitas ejus.
JOB 24:14 Mane primo consurgit homicida; interficit egenum et pauperem: per noctem vero erit quasi fur.
JOB 24:15 Oculus adulteri observat caliginem, dicens: Non me videbit oculus: et operiet vultum suum.
JOB 24:16 Perfodit in tenebris domos, sicut in die condixerant sibi, et ignoraverunt lucem.
JOB 24:17 Si subito apparuerit aurora, arbitrantur umbram mortis: et sic in tenebris quasi in luce ambulant.
JOB 24:18 Levis est super faciem aquæ: maledicta sit pars ejus in terra, nec ambulet per viam vinearum.
JOB 24:19 Ad nimium calorem transeat ab aquis nivium, et usque ad inferos peccatum illius.
JOB 24:20 Obliviscatur ejus misericordia; dulcedo illius vermes: non sit in recordatione, sed conteratur quasi lignum infructuosum.
JOB 24:21 Pavit enim sterilem quæ non parit, et viduæ bene non fecit.
JOB 24:22 Detraxit fortes in fortitudine sua, et cum steterit, non credet vitæ suæ.
JOB 24:23 Dedit ei Deus locum pœnitentiæ, et ille abutitur eo in superbiam: oculi autem ejus sunt in viis illius.
JOB 24:24 Elevati sunt ad modicum, et non subsistent: et humiliabuntur sicut omnia, et auferentur, et sicut summitates spicarum conterentur.
JOB 24:25 Quod si non est ita, quis me potest arguere esse mentitum, et ponere ante Deum verba mea?]
JOB 25:1 Respondens autem Baldad Suhites, dixit:
JOB 25:2 [Potestas et terror apud eum est, qui facit concordiam in sublimibus suis.
JOB 25:3 Numquid est numerus militum ejus? et super quem non surget lumen illius?
JOB 25:4 Numquid justificari potest homo comparatus Deo? aut apparere mundus natus de muliere?
JOB 25:5 Ecce luna etiam non splendet, et stellæ non sunt mundæ in conspectu ejus:
JOB 25:6 quanto magis homo putredo, et filius hominis vermis?]
JOB 26:1 Respondens autem Job dixit:
JOB 26:2 [Cujus adjutor es? numquid imbecillis? et sustentas brachium ejus qui non est fortis?
JOB 26:3 Cui dedisti consilium? forsitan illi qui non habet sapientiam: et prudentiam tuam ostendisti plurimam.
JOB 26:4 Quem docere voluisti? nonne eum qui fecit spiramentum?
JOB 26:5 Ecce gigantes gemunt sub aquis, et qui habitant cum eis.
JOB 26:6 Nudus est infernus coram illo, et nullum est operimentum perditioni.
JOB 26:7 Qui extendit aquilonem super vacuum, et appendit terram super nihilum.
JOB 26:8 Qui ligat aquas in nubibus suis, ut non erumpant pariter deorsum.
JOB 26:9 Qui tenet vultum solii sui, et expandit super illud nebulam suam.
JOB 26:10 Terminum circumdedit aquis, usque dum finiantur lux et tenebræ.
JOB 26:11 Columnæ cæli contremiscunt, et pavent ad nutum ejus.
JOB 26:12 In fortitudine illius repente maria congregata sunt, et prudentia ejus percussit superbum.
JOB 26:13 Spiritus ejus ornavit cælos, et obstetricante manu ejus, eductus est coluber tortuosus.
JOB 26:14 Ecce hæc ex parte dicta sunt viarum ejus: et cum vix parvam stillam sermonis ejus audierimus, quis poterit tonitruum magnitudinis illius intueri?]
JOB 27:1 Addidit quoque Job, assumens parabolam suam, et dixit:
JOB 27:2 [Vivit Deus, qui abstulit judicium meum, et Omnipotens, qui ad amaritudinem adduxit animam meam.
JOB 27:3 Quia donec superest halitus in me, et spiritus Dei in naribus meis,
JOB 27:4 non loquentur labia mea iniquitatem, nec lingua mea meditabitur mendacium.
JOB 27:5 Absit a me ut justos vos esse judicem: donec deficiam, non recedam ab innocentia mea.
JOB 27:6 Justificationem meam, quam cœpi tenere, non deseram: neque enim reprehendit me cor meum in omni vita mea.
JOB 27:7 Sit ut impius, inimicus meus, et adversarius meus quasi iniquus.
JOB 27:8 Quæ est enim spes hypocritæ, si avare rapiat, et non liberet Deus animam ejus?
JOB 27:9 Numquid Deus audiet clamorem ejus, cum venerit super eum angustia?
JOB 27:10 aut poterit in Omnipotente delectari, et invocare Deum omni tempore?
JOB 27:11 Docebo vos per manum Dei quæ Omnipotens habeat, nec abscondam.
JOB 27:12 Ecce vos omnes nostis: et quid sine causa vana loquimini?
JOB 27:13 Hæc est pars hominis impii apud Deum, et hæreditas violentorum, quam ob Omnipotente suscipient.
JOB 27:14 Si multiplicati fuerint filii ejus, in gladio erunt, et nepotes ejus non saturabuntur pane:
JOB 27:15 qui reliqui fuerint ex eo sepelientur in interitu, et viduæ illius non plorabunt.
JOB 27:16 Si comportaverit quasi terram argentum, et sicut lutum præparaverit vestimenta:
JOB 27:17 præparabit quidem, sed justus vestietur illis, et argentum innocens dividet.
JOB 27:18 Ædificavit sicut tinea domum suam, et sicut custos fecit umbraculum.
JOB 27:19 Dives, cum dormierit, nihil secum auferet: aperiet oculos suos, et nihil inveniet.
JOB 27:20 Apprehendet eum quasi aqua inopia: nocte opprimet eum tempestas.
JOB 27:21 Tollet eum ventus urens, et auferet, et velut turbo rapiet eum de loco suo.
JOB 27:22 Et mittet super eum, et non parcet: de manu ejus fugiens fugiet.
JOB 27:23 Stringet super eum manus suas, et sibilabit super illum, intuens locum ejus.]
JOB 28:1 [Habet argentum venarum suarum principia, et auro locus est in quo conflatur.
JOB 28:2 Ferrum de terra tollitur, et lapis solutus calore in æs vertitur.
JOB 28:3 Tempus posuit tenebris, et universorum finem ipse considerat: lapidem quoque caliginis et umbram mortis.
JOB 28:4 Dividit torrens a populo peregrinante eos quos oblitus est pes egentis hominis, et invios.
JOB 28:5 Terra de qua oriebatur panis, in loco suo igni subversa est.
JOB 28:6 Locus sapphiri lapides ejus, et glebæ illius aurum.
JOB 28:7 Semitam ignoravit avis, nec intuitus est eam oculus vulturis.
JOB 28:8 Non calcaverunt eam filii institorum, nec pertransivit per eam leæna.
JOB 28:9 Ad silicem extendit manum suam: subvertit a radicibus montes.
JOB 28:10 In petris rivos excidit, et omne pretiosum vidit oculus ejus.
JOB 28:11 Profunda quoque fluviorum scrutatus est, et abscondita in lucem produxit.
JOB 28:12 Sapientia vero ubi invenitur? et quis est locus intelligentiæ?
JOB 28:13 Nescit homo pretium ejus, nec invenitur in terra suaviter viventium.
JOB 28:14 Abyssus dicit: Non est in me, et mare loquitur: Non est mecum.
JOB 28:15 Non dabitur aurum obrizum pro ea, nec appendetur argentum in commutatione ejus.
JOB 28:16 Non conferetur tinctis Indiæ coloribus, nec lapidi sardonycho pretiosissimo vel sapphiro.
JOB 28:17 Non adæquabitur ei aurum vel vitrum, nec commutabuntur pro ea vasa auri.
JOB 28:18 Excelsa et eminentia non memorabuntur comparatione ejus: trahitur autem sapientia de occultis.
JOB 28:19 Non adæquabitur ei topazius de Æthiopia, nec tincturæ mundissimæ componetur.
JOB 28:20 Unde ergo sapientia venit? et quis est locus intelligentiæ?
JOB 28:21 Abscondita est ab oculis omnium viventium: volucres quoque cæli latet.
JOB 28:22 Perditio et mors dixerunt: Auribus nostris audivimus famam ejus.
JOB 28:23 Deus intelligit viam ejus, et ipse novit locum illius.
JOB 28:24 Ipse enim fines mundi intuetur, et omnia quæ sub cælo sunt respicit.
JOB 28:25 Qui fecit ventis pondus, et aquas appendit in mensura.
JOB 28:26 Quando ponebat pluviis legem, et viam procellis sonantibus:
JOB 28:27 tunc vidit illam et enarravit, et præparavit, et investigavit.
JOB 28:28 Et dixit homini: Ecce timor Domini, ipsa est sapientia; et recedere a malo, intelligentia.]
JOB 29:1 Addidit quoque Job, assumens parabolam suam, et dixit:
JOB 29:2 [Quis mihi tribuat ut sim juxta menses pristinos, secundum dies quibus Deus custodiebat me?
JOB 29:3 Quando splendebat lucerna ejus super caput meum, et ad lumen ejus ambulabam in tenebris:
JOB 29:4 sicut fui in diebus adolescentiæ meæ, quando secreto Deus erat in tabernaculo meo:
JOB 29:5 quando erat Omnipotens mecum, et in circuitu meo pueri mei:
JOB 29:6 quando lavabam pedes meos butyro, et petra fundebat mihi rivos olei:
JOB 29:7 quando procedebam ad portam civitatis, et in platea parabant cathedram mihi.
JOB 29:8 Videbant me juvenes, et abscondebantur: et senes assurgentes stabant.
JOB 29:9 Principes cessabant loqui, et digitum superponebant ori suo.
JOB 29:10 Vocem suam cohibebant duces, et lingua eorum gutturi suo adhærebat.
JOB 29:11 Auris audiens beatificabat me, et oculus videns testimonium reddebat mihi:
JOB 29:12 eo quod liberassem pauperem vociferantem, et pupillum cui non esset adjutor.
JOB 29:13 Benedictio perituri super me veniebat, et cor viduæ consolatus sum.
JOB 29:14 Justitia indutus sum, et vestivi me, sicut vestimento et diademate, judicio meo.
JOB 29:15 Oculus fui cæco, et pes claudo.
JOB 29:16 Pater eram pauperum, et causam quam nesciebam diligentissime investigabam.
JOB 29:17 Conterebam molas iniqui, et de dentibus illius auferebam prædam.
JOB 29:18 Dicebamque: In nidulo meo moriar, et sicut palma multiplicabo dies.
JOB 29:19 Radix mea aperta est secus aquas, et ros morabitur in messione mea.
JOB 29:20 Gloria mea semper innovabitur, et arcus meus in manu mea instaurabitur.
JOB 29:21 Qui me audiebant, expectabant sententiam, et intenti tacebant ad consilium meum.
JOB 29:22 Verbis meis addere nihil audebant, et super illos stillabat eloquium meum.
JOB 29:23 Expectabant me sicut pluviam, et os suum aperiebant quasi ad imbrem serotinum.
JOB 29:24 Siquando ridebam ad eos, non credebant: et lux vultus mei non cadebat in terram.
JOB 29:25 Si voluissem ire ad eos, sedebam primus: cumque sederem quasi rex, circumstante exercitu, eram tamen mœrentium consolator.]
JOB 30:1 [Nunc autem derident me juniores tempore, quorum non dignabar patres ponere cum canibus gregis mei:
JOB 30:2 quorum virtus manuum mihi erat pro nihilo, et vita ipsa putabantur indigni:
JOB 30:3 egestate et fame steriles, qui rodebant in solitudine, squallentes calamitate et miseria.
JOB 30:4 Et mandebant herbas, et arborum cortices, et radix juniperorum erat cibus eorum:
JOB 30:5 qui de convallibus ista rapientes, cum singula reperissent, ad ea cum clamore currebant.
JOB 30:6 In desertis habitabant torrentium, et in cavernis terræ, vel super glaream:
JOB 30:7 qui inter hujuscemodi lætabantur, et esse sub sentibus delicias computabant:
JOB 30:8 filii stultorum et ignobilium, et in terra penitus non parentes.
JOB 30:9 Nunc in eorum canticum versus sum, et factus sum eis in proverbium.
JOB 30:10 Abominantur me, et longe fugiunt a me, et faciem meam conspuere non verentur.
JOB 30:11 Pharetram enim suam aperuit, et afflixit me, et frenum posuit in os meum.
JOB 30:12 Ad dexteram orientis calamitates meæ illico surrexerunt: pedes meos subverterunt, et oppresserunt quasi fluctibus semitis suis.
JOB 30:13 Dissipaverunt itinera mea; insidiati sunt mihi, et prævaluerunt: et non fuit qui ferret auxilium.
JOB 30:14 Quasi rupto muro, et aperta janua, irruerunt super me, et ad meas miserias devoluti sunt.
JOB 30:15 Redactus sum in nihilum: abstulisti quasi ventus desiderium meum, et velut nubes pertransiit salus mea.
JOB 30:16 Nunc autem in memetipso marcescit anima mea, et possident me dies afflictionis.
JOB 30:17 Nocte os meum perforatur doloribus, et qui me comedunt, non dormiunt.
JOB 30:18 In multitudine eorum consumitur vestimentum meum, et quasi capito tunicæ succinxerunt me.
JOB 30:19 Comparatus sum luto, et assimilatus sum favillæ et cineri.
JOB 30:20 Clamo ad te, et non exaudis me: sto, et non respicis me.
JOB 30:21 Mutatus es mihi in crudelem, et in duritia manus tuæ adversaris mihi.
JOB 30:22 Elevasti me, et quasi super ventum ponens; elisisti me valide.
JOB 30:23 Scio quia morti trades me, ubi constituta est domus omni viventi.
JOB 30:24 Verumtamen non ad consumptionem eorum emittis manum tuam: et si corruerint, ipse salvabis.
JOB 30:25 Flebam quondam super eo qui afflictus erat, et compatiebatur anima mea pauperi.
JOB 30:26 Expectabam bona, et venerunt mihi mala: præstolabar lucem, et eruperunt tenebræ.
JOB 30:27 Interiora mea efferbuerunt absque ulla requie: prævenerunt me dies afflictionis.
JOB 30:28 Mœrens incedebam sine furore; consurgens, in turba clamabam.
JOB 30:29 Frater fui draconum, et socius struthionum.
JOB 30:30 Cutis mea denigrata est super me, et ossa mea aruerunt præ caumate.
JOB 30:31 Versa est in luctum cithara mea, et organum meum in vocem flentium.]
JOB 31:1 [Pepigi fœdus cum oculis meis, ut ne cogitarem quidem de virgine.
JOB 31:2 Quam enim partem haberet in me Deus desuper, et hæreditatem Omnipotens de excelsis?
JOB 31:3 Numquid non perditio est iniquo, et alienatio operantibus injustitiam?
JOB 31:4 Nonne ipse considerat vias meas, et cunctos gressus meos dinumerat?
JOB 31:5 Si ambulavi in vanitate, et festinavit in dolo pes meus,
JOB 31:6 appendat me in statera justa, et sciat Deus simplicitatem meam.
JOB 31:7 Si declinavit gressus meus de via, et si secutum est oculos meos cor meum, et si manibus meis adhæsit macula,
JOB 31:8 seram, et alius comedat, et progenies mea eradicetur.
JOB 31:9 Si deceptum est cor meum super muliere, et si ad ostium amici mei insidiatus sum,
JOB 31:10 scortum alterius sit uxor mea, et super illam incurventur alii.
JOB 31:11 Hoc enim nefas est, et iniquitas maxima.
JOB 31:12 Ignis est usque ad perditionem devorans, et omnia eradicans genimina.
JOB 31:13 Si contempsi subire judicium cum servo meo et ancilla mea, cum disceptarent adversum me:
JOB 31:14 quid enim faciam cum surrexerit ad judicandum Deus? et cum quæsierit, quid respondebo illi?
JOB 31:15 Numquid non in utero fecit me, qui et illum operatus est, et formavit me in vulva unus?
JOB 31:16 Si negavi quod volebant pauperibus, et oculos viduæ expectare feci;
JOB 31:17 si comedi buccellam meam solus, et non comedit pupillus ex ea
JOB 31:18 (quia ab infantia mea crevit mecum miseratio, et de utero matris meæ egressa est mecum);
JOB 31:19 si despexi pereuntem, eo quod non habuerit indumentum, et absque operimento pauperem;
JOB 31:20 si non benedixerunt mihi latera ejus, et de velleribus ovium mearum calefactus est;
JOB 31:21 si levavi super pupillum manum meam, etiam cum viderem me in porta superiorem:
JOB 31:22 humerus meus a junctura sua cadat, et brachium meum cum suis ossibus confringatur.
JOB 31:23 Semper enim quasi tumentes super me fluctus timui Deum, et pondus ejus ferre non potui.
JOB 31:24 Si putavi aurum robur meum, et obrizo dixi: Fiducia mea;
JOB 31:25 si lætatus sum super multis divitiis meis, et quia plurima reperit manus mea;
JOB 31:26 si vidi solem cum fulgeret, et lunam incedentem clare,
JOB 31:27 et lætatum est in abscondito cor meum, et osculatus sum manum meam ore meo:
JOB 31:28 quæ est iniquitas maxima, et negatio contra Deum altissimum.
JOB 31:29 Si gavisus sum ad ruinam ejus qui me oderat, et exsultavi quod invenisset eum malum:
JOB 31:30 non enim dedi ad peccandum guttur meum, ut expeterem maledicens animam ejus.
JOB 31:31 Si non dixerunt viri tabernaculi mei: Quis det de carnibus ejus, ut saturemur?
JOB 31:32 foris non mansit peregrinus: ostium meum viatori patuit.
JOB 31:33 Si abscondi quasi homo peccatum meum, et celavi in sinu meo iniquitatem meam;
JOB 31:34 si expavi ad multitudinem nimiam, et despectio propinquorum terruit me: et non magis tacui, nec egressus sum ostium.
JOB 31:35 Quis mihi tribuat auditorem, ut desiderium meum audiat Omnipotens, et librum scribat ipse qui judicat,
JOB 31:36 ut in humero meo portem illum, et circumdem illum quasi coronam mihi?
JOB 31:37 Per singulos gradus meos pronuntiabo illum, et quasi principi offeram eum.
JOB 31:38 Si adversum me terra mea clamat, et cum ipsa sulci ejus deflent:
JOB 31:39 si fructus ejus comedi absque pecunia, et animam agricolarum ejus afflixi:
JOB 31:40 pro frumento oriatur mihi tribulus, et pro hordeo spina.] Finita sunt verba Job.
JOB 32:1 Omiserunt autem tres viri isti respondere Job, eo quod justus sibi videretur.
JOB 32:2 Et iratus indignatusque est Eliu filius Barachel Buzites, de cognatione Ram: iratus est autem adversum Job, eo quod justum se esse diceret coram Deo.
JOB 32:3 Porro adversum amicos ejus indignatus est, eo quod non invenissent responsionem rationabilem, sed tantummodo condemnassent Job.
JOB 32:4 Igitur Eliu expectavit Job loquentem, eo quod seniores essent qui loquebantur.
JOB 32:5 Cum autem vidisset quod tres respondere non potuissent, iratus est vehementer.
JOB 32:6 Respondensque Eliu filius Barachel Buzites, dixit: [Junior sum tempore, vos autem antiquiores: idcirco, demisso capite, veritus sum vobis indicare meam sententiam.
JOB 32:7 Sperabam enim quod ætas prolixior loqueretur, et annorum multitudo doceret sapientiam.
JOB 32:8 Sed, ut video, spiritus est in hominibus, et inspiratio Omnipotentis dat intelligentiam.
JOB 32:9 Non sunt longævi sapientes, nec senes intelligunt judicium.
JOB 32:10 Ideo dicam: Audite me: ostendam vobis etiam ego meam sapientiam.
JOB 32:11 Expectavi enim sermones vestros; audivi prudentiam vestram, donec disceptaremini sermonibus;
JOB 32:12 et donec putabam vos aliquid dicere, considerabam: sed, ut video, non est qui possit arguere Job, et respondere ex vobis sermonibus ejus.
JOB 32:13 Ne forte dicatis: Invenimus sapientiam: Deus projecit eum, non homo.
JOB 32:14 Nihil locutus est mihi: et ego non secundum sermones vestros respondebo illi.
JOB 32:15 Extimuerunt, nec responderunt ultra, abstuleruntque a se eloquia.
JOB 32:16 Quoniam igitur expectavi, et non sunt locuti: steterunt, nec ultra responderunt:
JOB 32:17 respondebo et ego partem meam, et ostendam scientiam meam.
JOB 32:18 Plenus sum enim sermonibus, et coarctat me spiritus uteri mei.
JOB 32:19 En venter meus quasi mustum absque spiraculo, quod lagunculas novas disrumpit.
JOB 32:20 Loquar, et respirabo paululum: aperiam labia mea, et respondebo.
JOB 32:21 Non accipiam personam viri, et Deum homini non æquabo.
JOB 32:22 Nescio enim quamdiu subsistam, et si post modicum tollat me factor meus.]
JOB 33:1 [Audi igitur, Job, eloquia mea, et omnes sermones meos ausculta.
JOB 33:2 Ecce aperui os meum: loquatur lingua mea in faucibus meis.
JOB 33:3 Simplici corde meo sermones mei, et sententiam puram labia mea loquentur.
JOB 33:4 Spiritus Dei fecit me, et spiraculum Omnipotentis vivificavit me.
JOB 33:5 Si potes, responde mihi, et adversus faciem meam consiste.
JOB 33:6 Ecce, et me sicut et te fecit Deus, et de eodem luto ego quoque formatus sum.
JOB 33:7 Verumtamen miraculum meum non te terreat, et eloquentia mea non sit tibi gravis.
JOB 33:8 Dixisti ergo in auribus meis, et vocem verborum tuorum audivi:
JOB 33:9 Mundus sum ego, et absque delicto: immaculatus, et non est iniquitas in me.
JOB 33:10 Quia querelas in me reperit, ideo arbitratus est me inimicum sibi.
JOB 33:11 Posuit in nervo pedes meos; custodivit omnes semitas meas.
JOB 33:12 Hoc est ergo in quo non es justificatus: respondebo tibi, quia major sit Deus homine.
JOB 33:13 Adversus eum contendis, quod non ad omnia verba responderit tibi?
JOB 33:14 Semel loquitur Deus, et secundo idipsum non repetit.
JOB 33:15 Per somnium, in visione nocturna, quando irruit sopor super homines, et dormiunt in lectulo,
JOB 33:16 tunc aperit aures virorum, et erudiens eos instruit disciplina,
JOB 33:17 ut avertat hominem ab his quæ facit, et liberet eum de superbia,
JOB 33:18 eruens animam ejus a corruptione, et vitam illius ut non transeat in gladium.
JOB 33:19 Increpat quoque per dolorem in lectulo, et omnia ossa ejus marcescere facit.
JOB 33:20 Abominabilis ei fit in vita sua panis, et animæ illius cibus ante desiderabilis.
JOB 33:21 Tabescet caro ejus, et ossa, quæ tecta fuerant, nudabuntur.
JOB 33:22 Appropinquavit corruptioni anima ejus, et vita illius mortiferis.
JOB 33:23 Si fuerit pro eo angelus loquens, unus de millibus, ut annuntiet hominis æquitatem,
JOB 33:24 miserebitur ejus, et dicet: Libera eum, ut non descendat in corruptionem: inveni in quo ei propitier.
JOB 33:25 Consumpta est caro ejus a suppliciis: revertatur ad dies adolescentiæ suæ.
JOB 33:26 Deprecabitur Deum, et placabilis ei erit: et videbit faciem ejus in jubilo, et reddet homini justitiam suam.
JOB 33:27 Respiciet homines, et dicet: Peccavi, et vere deliqui, et ut eram dignus, non recepi.
JOB 33:28 Liberavit animam suam, ne pergeret in interitum, sed vivens lucem videret.
JOB 33:29 Ecce hæc omnia operatur Deus tribus vicibus per singulos,
JOB 33:30 ut revocet animas eorum a corruptione, et illuminet luce viventium.
JOB 33:31 Attende, Job, et audi me: et tace, dum ego loquor.
JOB 33:32 Si autem habes quod loquaris, responde mihi: loquere, volo enim te apparere justum.
JOB 33:33 Quod si non habes, audi me: tace, et docebo te sapientiam.]
JOB 34:1 Pronuntians itaque Eliu, etiam hæc locutus est:
JOB 34:2 [Audite, sapientes, verba mea: et eruditi, auscultate me.
JOB 34:3 Auris enim verba probat, et guttur escas gustu dijudicat.
JOB 34:4 Judicium eligamus nobis, et inter nos videamus quid sit melius.
JOB 34:5 Quia dixit Job: Justus sum, et Deus subvertit judicium meum.
JOB 34:6 In judicando enim me mendacium est: violenta sagitta mea absque ullo peccato.
JOB 34:7 Quis est vir ut est Job, qui bibit subsannationem quasi aquam:
JOB 34:8 qui graditur cum operantibus iniquitatem, et ambulat cum viris impiis?
JOB 34:9 Dixit enim: Non placebit vir Deo, etiam si cucurrerit cum eo.
JOB 34:10 Ideo, viri cordati, audite me: absit a Deo impietas, et ab Omnipotente iniquitas.
JOB 34:11 Opus enim hominis reddet ei, et juxta vias singulorum restituet eis.
JOB 34:12 Vere enim Deus non condemnabit frustra, nec Omnipotens subvertet judicium.
JOB 34:13 Quem constituit alium super terram? aut quem posuit super orbem quem fabricatus est?
JOB 34:14 Si direxerit ad eum cor suum, spiritum illius et flatum ad se trahet.
JOB 34:15 Deficiet omnis caro simul, et homo in cinerem revertetur.
JOB 34:16 Si habes ergo intellectum, audi quod dicitur, et ausculta vocem eloquii mei:
JOB 34:17 numquid qui non amat judicium sanari potest? et quomodo tu eum qui justus est in tantum condemnas?
JOB 34:18 Qui dicit regi: Apostata; qui vocat duces impios;
JOB 34:19 qui non accipit personas principum, nec cognovit tyrannum cum disceptaret contra pauperem: opus enim manuum ejus sunt universi.
JOB 34:20 Subito morientur, et in media nocte turbabuntur populi: et pertransibunt, et auferent violentum absque manu.
JOB 34:21 Oculi enim ejus super vias hominum, et omnes gressus eorum considerat.
JOB 34:22 Non sunt tenebræ, et non est umbra mortis, ut abscondantur ibi qui operantur iniquitatem,
JOB 34:23 neque enim ultra in hominis potestate est, ut veniat ad Deum in judicium.
JOB 34:24 Conteret multos, et innumerabiles, et stare faciet alios pro eis.
JOB 34:25 Novit enim opera eorum, et idcirco inducet noctem, et conterentur.
JOB 34:26 Quasi impios percussit eos in loco videntium:
JOB 34:27 qui quasi de industria recesserunt ab eo, et omnes vias ejus intelligere noluerunt:
JOB 34:28 ut pervenire facerent ad eum clamorem egeni, et audiret vocem pauperum.
JOB 34:29 Ipso enim concedente pacem, quis est qui condemnet? ex quo absconderit vultum, quis est qui contempletur eum, et super gentes, et super omnes homines?
JOB 34:30 Qui regnare facit hominem hypocritam propter peccata populi.
JOB 34:31 Quia ergo ego locutus sum ad Deum, te quoque non prohibebo.
JOB 34:32 Si erravi, tu doce me; si iniquitatem locutus sum, ultra non addam.
JOB 34:33 Numquid a te Deus expetit eam, quia displicuit tibi? tu enim cœpisti loqui, et non ego: quod si quid nosti melius, loquere.
JOB 34:34 Viri intelligentes loquantur mihi, et vir sapiens audiat me.
JOB 34:35 Job autem stulte locutus est, et verba illius non sonant disciplinam.
JOB 34:36 Pater mi, probetur Job usque ad finem: ne desinas ab homine iniquitatis:
JOB 34:37 quia addit super peccata sua blasphemiam, inter nos interim constringatur: et tunc ad judicium provocet sermonibus suis Deum.]
JOB 35:1 Igitur Eliu hæc rursum locutus est:
JOB 35:2 [Numquid æqua tibi videtur tua cogitatio, ut diceres: Justior sum Deo?
JOB 35:3 Dixisti enim: Non tibi placet quod rectum est: vel quid tibi proderit, si ego peccavero?
JOB 35:4 Itaque ego respondebo sermonibus tuis, et amicis tuis tecum.
JOB 35:5 Suspice cælum, et intuere: et contemplare æthera quod altior te sit.
JOB 35:6 Si peccaveris, quid ei nocebis? et si multiplicatæ fuerint iniquitates tuæ, quid facies contra eum?
JOB 35:7 Porro si juste egeris, quid donabis ei? aut quid de manu tua accipiet?
JOB 35:8 Homini qui similis tui est, nocebit impietas tua: et filium hominis adjuvabit justitia tua.
JOB 35:9 Propter multitudinem calumniatorum clamabunt, et ejulabunt propter vim brachii tyrannorum.
JOB 35:10 Et non dixit: Ubi est Deus qui fecit me, qui dedit carmina in nocte;
JOB 35:11 qui docet nos super jumenta terræ, et super volucres cæli erudit nos?
JOB 35:12 Ibi clamabunt, et non exaudiet, propter superbiam malorum.
JOB 35:13 Non ergo frustra audiet Deus, et Omnipotens causas singulorum intuebitur.
JOB 35:14 Etiam cum dixeris: Non considerat: judicare coram illo, et expecta eum.
JOB 35:15 Nunc enim non infert furorem suum, nec ulciscitur scelus valde.
JOB 35:16 Ergo Job frustra aperit os suum, et absque scientia verba multiplicat.]
JOB 36:1 Addens quoque Eliu, hæc locutus est:
JOB 36:2 [Sustine me paululum, et indicabo tibi: adhuc enim habeo quod pro Deo loquar.
JOB 36:3 Repetam scientiam meam a principio, et operatorem meum probabo justum.
JOB 36:4 Vere enim absque mendacio sermones mei, et perfecta scientia probabitur tibi.
JOB 36:5 Deus potentes non abjicit, cum et ipse sit potens:
JOB 36:6 sed non salvat impios, et judicium pauperibus tribuit.
JOB 36:7 Non auferet a justo oculos suos: et reges in solio collocat in perpetuum, et illi eriguntur.
JOB 36:8 Et si fuerint in catenis, et vinciantur funibus paupertatis,
JOB 36:9 indicabit eis opera eorum, et scelera eorum, quia violenti fuerunt.
JOB 36:10 Revelabit quoque aurem eorum, ut corripiat: et loquetur, ut revertantur ab iniquitate.
JOB 36:11 Si audierint et observaverint, complebunt dies suos in bono, et annos suos in gloria:
JOB 36:12 si autem non audierint, transibunt per gladium, et consumentur in stultitia.
JOB 36:13 Simulatores et callidi provocant iram Dei, neque clamabunt cum vincti fuerint.
JOB 36:14 Morietur in tempestate anima eorum, et vita eorum inter effeminatos.
JOB 36:15 Eripiet de angustia sua pauperem, et revelabit in tribulatione aurem ejus.
JOB 36:16 Igitur salvabit te de ore angusto latissime, et non habente fundamentum subter se: requies autem mensæ tuæ erit plena pinguedine.
JOB 36:17 Causa tua quasi impii judicata est: causam judiciumque recipies.
JOB 36:18 Non te ergo superet ira ut aliquem opprimas: nec multitudo donorum inclinet te.
JOB 36:19 Depone magnitudinem tuam absque tribulatione, et omnes robustos fortitudine.
JOB 36:20 Ne protrahas noctem, ut ascendant populi pro eis.
JOB 36:21 Cave ne declines ad iniquitatem: hanc enim cœpisti sequi post miseriam.
JOB 36:22 Ecce Deus excelsus in fortitudine sua, et nullus ei similis in legislatoribus.
JOB 36:23 Quis poterit scrutari vias ejus? aut quis potest ei dicere: Operatus es iniquitatem?
JOB 36:24 Memento quod ignores opus ejus, de quo cecinerunt viri.
JOB 36:25 Omnes homines vident eum: unusquisque intuetur procul.
JOB 36:26 Ecce Deus magnus vincens scientiam nostram: numerus annorum ejus inæstimabilis.
JOB 36:27 Qui aufert stillas pluviæ, et effundit imbres ad instar gurgitum,
JOB 36:28 qui de nubibus fluunt quæ prætexunt cuncta desuper.
JOB 36:29 Si voluerit extendere nubes quasi tentorium suum,
JOB 36:30 et fulgurare lumine suo desuper, cardines quoque maris operiet.
JOB 36:31 Per hæc enim judicat populos, et dat escas multis mortalibus.
JOB 36:32 In manibus abscondit lucem, et præcepit ei ut rursus adveniat.
JOB 36:33 Annuntiat de ea amico suo, quod possessio ejus sit, et ad eam possit ascendere.]
JOB 37:1 [Super hoc expavit cor meum, et emotum est de loco suo.
JOB 37:2 Audite auditionem in terrore vocis ejus, et sonum de ore illius procedentem.
JOB 37:3 Subter omnes cælos ipse considerat, et lumen illius super terminos terræ.
JOB 37:4 Post eum rugiet sonitus; tonabit voce magnitudinis suæ: et non investigabitur, cum audita fuerit vox ejus.
JOB 37:5 Tonabit Deus in voce sua mirabiliter, qui facit magna et inscrutabilia;
JOB 37:6 qui præcipit nivi ut descendat in terram, et hiemis pluviis, et imbri fortitudinis suæ;
JOB 37:7 qui in manu omnium hominum signat, ut noverint singuli opera sua.
JOB 37:8 Ingredietur bestia latibulum, et in antro suo morabitur.
JOB 37:9 Ab interioribus egredietur tempestas, et ab Arcturo frigus.
JOB 37:10 Flante Deo, concrescit gelu, et rursum latissimæ funduntur aquæ.
JOB 37:11 Frumentum desiderat nubes, et nubes spargunt lumen suum.
JOB 37:12 Quæ lustrant per circuitum, quocumque eas voluntas gubernantis duxerit, ad omne quod præceperit illis super faciem orbis terrarum:
JOB 37:13 sive in una tribu, sive in terra sua, sive in quocumque loco misericordiæ suæ eas jusserit inveniri.
JOB 37:14 Ausculta hæc, Job: sta, et considera mirabilia Dei.
JOB 37:15 Numquid scis quando præceperit Deus pluviis, ut ostenderent lucem nubium ejus?
JOB 37:16 Numquid nosti semitas nubium magnas, et perfectas scientias?
JOB 37:17 Nonne vestimenta tua calida sunt, cum perflata fuerit terra austro?
JOB 37:18 Tu forsitan cum eo fabricatus es cælos, qui solidissimi quasi ære fusi sunt.
JOB 37:19 Ostende nobis quid dicamus illi: nos quippe involvimur tenebris.
JOB 37:20 Quis narrabit ei quæ loquor? etiam si locutus fuerit homo, devorabitur.
JOB 37:21 At nunc non vident lucem: subito aër cogetur in nubes, et ventus transiens fugabit eas.
JOB 37:22 Ab aquilone aurum venit, et ad Deum formidolosa laudatio.
JOB 37:23 Digne eum invenire non possumus: magnus fortitudine, et judicio, et justitia: et enarrari non potest.
JOB 37:24 Ideo timebunt eum viri, et non audebunt contemplari omnes qui sibi videntur esse sapientes.]
JOB 38:1 Respondens autem Dominus Job de turbine, dixit:
JOB 38:2 [Quis est iste involvens sententias sermonibus imperitis?
JOB 38:3 Accinge sicut vir lumbos tuos: interrogabo te, et responde mihi.
JOB 38:4 Ubi eras quando ponebam fundamenta terræ? indica mihi, si habes intelligentiam.
JOB 38:5 Quis posuit mensuras ejus, si nosti? vel quis tetendit super eam lineam?
JOB 38:6 Super quo bases illius solidatæ sunt? aut quis demisit lapidem angularem ejus,
JOB 38:7 cum me laudarent simul astra matutina, et jubilarent omnes filii Dei?
JOB 38:8 Quis conclusit ostiis mare, quando erumpebat quasi de vulva procedens;
JOB 38:9 cum ponerem nubem vestimentum ejus, et caligine illud quasi pannis infantiæ obvolverem?
JOB 38:10 Circumdedi illud terminis meis, et posui vectem et ostia,
JOB 38:11 et dixi: Usque huc venies, et non procedes amplius, et hic confringes tumentes fluctus tuos.
JOB 38:12 Numquid post ortum tuum præcepisti diluculo, et ostendisti auroræ locum suum?
JOB 38:13 Et tenuisti concutiens extrema terræ, et excussisti impios ex ea?
JOB 38:14 Restituetur ut lutum signaculum, et stabit sicut vestimentum:
JOB 38:15 auferetur ab impiis lux sua, et brachium excelsum confringetur.
JOB 38:16 Numquid ingressus es profunda maris, et in novissimis abyssi deambulasti?
JOB 38:17 Numquid apertæ sunt tibi portæ mortis, et ostia tenebrosa vidisti?
JOB 38:18 Numquid considerasti latitudinem terræ? indica mihi, si nosti, omnia:
JOB 38:19 in qua via lux habitet, et tenebrarum quis locus sit:
JOB 38:20 ut ducas unumquodque ad terminos suos, et intelligas semitas domus ejus.
JOB 38:21 Sciebas tunc quod nasciturus esses, et numerum dierum tuorum noveras?
JOB 38:22 Numquid ingressus es thesauros nivis, aut thesauros grandinis aspexisti,
JOB 38:23 quæ præparavi in tempus hostis, in diem pugnæ et belli?
JOB 38:24 Per quam viam spargitur lux, dividitur æstus super terram?
JOB 38:25 Quis dedit vehementissimo imbri cursum, et viam sonantis tonitrui,
JOB 38:26 ut plueret super terram absque homine in deserto, ubi nullus mortalium commoratur;
JOB 38:27 ut impleret inviam et desolatam, et produceret herbas virentes?
JOB 38:28 Quis est pluviæ pater? vel quis genuit stillas roris?
JOB 38:29 De cujus utero egressa est glacies? et gelu de cælo quis genuit?
JOB 38:30 In similitudinem lapidis aquæ durantur, et superficies abyssi constringitur.
JOB 38:31 Numquid conjungere valebis micantes stellas Pleiadas, aut gyrum Arcturi poteris dissipare?
JOB 38:32 Numquid producis luciferum in tempore suo, et vesperum super filios terræ consurgere facis?
JOB 38:33 Numquid nosti ordinem cæli, et pones rationem ejus in terra?
JOB 38:34 Numquid elevabis in nebula vocem tuam, et impetus aquarum operiet te?
JOB 38:35 Numquid mittes fulgura, et ibunt, et revertentia dicent tibi: Adsumus?
JOB 38:36 Quis posuit in visceribus hominis sapientiam? vel quis dedit gallo intelligentiam?
JOB 38:37 Quis enarrabit cælorum rationem? et concentum cæli quis dormire faciet?
JOB 38:38 Quando fundebatur pulvis in terra, et glebæ compingebantur?
JOB 38:39 Numquid capies leænæ prædam, et animam catulorum ejus implebis,
JOB 38:40 quando cubant in antris, et in specubus insidiantur?
JOB 38:41 Quis præparat corvo escam suam, quando pulli ejus clamant ad Deum, vagantes, eo quod non habeant cibos?]
JOB 39:1 [Numquid nosti tempus partus ibicum in petris, vel parturientes cervas observasti?
JOB 39:2 Dinumerasti menses conceptus earum, et scisti tempus partus earum?
JOB 39:3 Incurvantur ad fœtum, et pariunt, et rugitus emittunt.
JOB 39:4 Separantur filii earum, et pergunt ad pastum: egrediuntur, et non revertuntur ad eas.
JOB 39:5 Quis dimisit onagrum liberum, et vincula ejus quis solvit?
JOB 39:6 cui dedi in solitudine domum, et tabernacula ejus in terra salsuginis.
JOB 39:7 Contemnit multitudinem civitatis: clamorem exactoris non audit.
JOB 39:8 Circumspicit montes pascuæ suæ, et virentia quæque perquirit.
JOB 39:9 Numquid volet rhinoceros servire tibi, aut morabitur ad præsepe tuum?
JOB 39:10 Numquid alligabis rhinocerota ad arandum loro tuo, aut confringet glebas vallium post te?
JOB 39:11 Numquid fiduciam habebis in magna fortitudine ejus, et derelinques ei labores tuos?
JOB 39:12 Numquid credes illi quod sementem reddat tibi, et aream tuam congreget?
JOB 39:13 Penna struthionis similis est pennis herodii et accipitris.
JOB 39:14 Quando derelinquit ova sua in terra, tu forsitan in pulvere calefacies ea?
JOB 39:15 Obliviscitur quod pes conculcet ea, aut bestia agri conterat.
JOB 39:16 Duratur ad filios suos, quasi non sint sui: frustra laboravit, nullo timore cogente.
JOB 39:17 Privavit enim eam Deus sapientia, nec dedit illi intelligentiam.
JOB 39:18 Cum tempus fuerit, in altum alas erigit: deridet equum et ascensorem ejus.
JOB 39:19 Numquid præbebis equo fortitudinem, aut circumdabis collo ejus hinnitum?
JOB 39:20 Numquid suscitabis eum quasi locustas? gloria narium ejus terror.
JOB 39:21 Terram ungula fodit; exultat audacter: in occursum pergit armatis.
JOB 39:22 Contemnit pavorem, nec cedit gladio.
JOB 39:23 Super ipsum sonabit pharetra; vibrabit hasta et clypeus:
JOB 39:24 fervens et fremens sorbet terram, nec reputat tubæ sonare clangorem.
JOB 39:25 Ubi audierit buccinam, dicit: Vah ! procul odoratur bellum: exhortationem ducum, et ululatum exercitus.
JOB 39:26 Numquid per sapientiam tuam plumescit accipiter, expandens alas suas ad austrum?
JOB 39:27 Numquid ad præceptum tuum elevabitur aquila, et in arduis ponet nidum suum?
JOB 39:28 In petris manet, et in præruptis silicibus commoratur, atque inaccessis rupibus.
JOB 39:29 Inde contemplatur escam, et de longe oculi ejus prospiciunt.
JOB 39:30 Pulli ejus lambent sanguinem: et ubicumque cadaver fuerit, statim adest.]
JOB 39:31 Et adjecit Dominus, et locutus est ad Job:
JOB 39:32 [Numquid qui contendit cum Deo, tam facile conquiescit? utique qui arguit Deum, debet respondere ei.]
JOB 39:33 Respondens autem Job Domino, dixit:
JOB 39:34 [Qui leviter locutus sum, respondere quid possum? manum meam ponam super os meum.
JOB 39:35 Unum locutus sum, quod utinam non dixissem: et alterum, quibus ultra non addam.]
JOB 40:1 Respondens autem Dominus Job de turbine, dixit:
JOB 40:2 [Accinge sicut vir lumbos tuos: interrogabo te, et indica mihi.
JOB 40:3 Numquid irritum facies judicium meum, et condemnabis me, ut tu justificeris?
JOB 40:4 Et si habes brachium sicut Deus? et si voce simili tonas?
JOB 40:5 Circumda tibi decorem, et in sublime erigere, et esto gloriosus, et speciosis induere vestibus.
JOB 40:6 Disperge superbos in furore tuo, et respiciens omnem arrogantem humilia.
JOB 40:7 Respice cunctos superbos, et confunde eos, et contere impios in loco suo.
JOB 40:8 Absconde eos in pulvere simul, et facies eorum demerge in foveam.
JOB 40:9 Et ego confitebor quod salvare te possit dextera tua.
JOB 40:10 Ecce behemoth quem feci tecum, fœnum quasi bos comedet.
JOB 40:11 Fortitudo ejus in lumbis ejus, et virtus illius in umbilico ventris ejus.
JOB 40:12 Stringit caudam suam quasi cedrum; nervi testiculorum ejus perplexi sunt.
JOB 40:13 Ossa ejus velut fistulæ æris; cartilago illius quasi laminæ ferreæ.
JOB 40:14 Ipse est principium viarum Dei: qui fecit eum applicabit gladium ejus.
JOB 40:15 Huic montes herbas ferunt: omnes bestiæ agri ludent ibi.
JOB 40:16 Sub umbra dormit in secreto calami, et in locis humentibus.
JOB 40:17 Protegunt umbræ umbram ejus: circumdabunt eum salices torrentis.
JOB 40:18 Ecce absorbebit fluvium, et non mirabitur, et habet fiduciam quod influat Jordanis in os ejus.
JOB 40:19 In oculis ejus quasi hamo capiet eum, et in sudibus perforabit nares ejus.
JOB 40:20 An extrahere poteris Leviathan hamo, et fune ligabis linguam ejus?
JOB 40:21 Numquid pones circulum in naribus ejus, aut armilla perforabis maxillam ejus?
JOB 40:22 Numquid multiplicabit ad te preces, aut loquetur tibi mollia?
JOB 40:23 Numquid feriet tecum pactum, et accipies eum servum sempiternum?
JOB 40:24 Numquid illudes ei quasi avi, aut ligabis eum ancillis tuis?
JOB 40:25 Concident eum amici? divident illum negotiatores?
JOB 40:26 Numquid implebis sagenas pelle ejus, et gurgustium piscium capite illius?
JOB 40:27 Pone super eum manum tuam: memento belli, nec ultra addas loqui.
JOB 40:28 Ecce spes ejus frustrabitur eum, et videntibus cunctis præcipitabitur.]
JOB 41:1 [Non quasi crudelis suscitabo eum: quis enim resistere potest vultui meo?
JOB 41:2 Quis ante dedit mihi, ut reddam ei? omnia quæ sub cælo sunt, mea sunt.
JOB 41:3 Non parcam ei, et verbis potentibus, et ad deprecandum compositis.
JOB 41:4 Quis revelabit faciem indumenti ejus? et in medium oris ejus quis intrabit?
JOB 41:5 Portas vultus ejus quis aperiet? per gyrum dentium ejus formido.
JOB 41:6 Corpus illius quasi scuta fusilia, compactum squamis se prementibus.
JOB 41:7 Una uni conjungitur, et ne spiraculum quidem incedit per eas.
JOB 41:8 Una alteri adhærebit, et tenentes se nequaquam separabuntur.
JOB 41:9 Sternutatio ejus splendor ignis, et oculi ejus ut palpebræ diluculi.
JOB 41:10 De ore ejus lampades procedunt, sicut tædæ ignis accensæ.
JOB 41:11 De naribus ejus procedit fumus, sicut ollæ succensæ atque ferventis.
JOB 41:12 Halitus ejus prunas ardere facit, et flamma de ore ejus egreditur.
JOB 41:13 In collo ejus morabitur fortitudo, et faciem ejus præcedit egestas.
JOB 41:14 Membra carnium ejus cohærentia sibi: mittet contra eum fulmina, et ad locum alium non ferentur.
JOB 41:15 Cor ejus indurabitur tamquam lapis, et stringetur quasi malleatoris incus.
JOB 41:16 Cum sublatus fuerit, timebunt angeli, et territi purgabuntur.
JOB 41:17 Cum apprehenderit eum gladius, subsistere non poterit, neque hasta, neque thorax:
JOB 41:18 reputabit enim quasi paleas ferrum, et quasi lignum putridum æs.
JOB 41:19 Non fugabit eum vir sagittarius: in stipulam versi sunt ei lapides fundæ.
JOB 41:20 Quasi stipulam æstimabit malleum, et deridebit vibrantem hastam.
JOB 41:21 Sub ipso erunt radii solis, et sternet sibi aurum quasi lutum.
JOB 41:22 Fervescere faciet quasi ollam profundum mare, et ponet quasi cum unguenta bulliunt.
JOB 41:23 Post eum lucebit semita: æstimabit abyssum quasi senescentem.
JOB 41:24 Non est super terram potestas quæ comparetur ei, qui factus est ut nullum timeret.
JOB 41:25 Omne sublime videt: ipse est rex super universos filios superbiæ.]
JOB 42:1 Respondens autem Job Domino, dixit:
JOB 42:2 [Scio quia omnia potes, et nulla te latet cogitatio.
JOB 42:3 Quis est iste qui celat consilium absque scientia? ideo insipienter locutus sum, et quæ ultra modum excederent scientiam meam.
JOB 42:4 Audi, et ego loquar: interrogabo te, et responde mihi.
JOB 42:5 Auditu auris audivi te: nunc autem oculus meus videt te.
JOB 42:6 Idcirco ipse me reprehendo, et ago pœnitentiam in favilla et cinere.]
JOB 42:7 Postquam autem locutus est Dominus verba hæc ad Job, dixit ad Eliphaz Themanitem: Iratus est furor meus in te, et in duos amicos tuos, quoniam non estis locuti coram me rectum, sicut servus meus Job.
JOB 42:8 Sumite ergo vobis septem tauros et septem arietes, et ite ad servum meum Job, et offerte holocaustum pro vobis: Job autem servus meus orabit pro vobis. Faciem ejus suscipiam, ut non vobis imputetur stultitia: neque enim locuti estis ad me recta, sicut servus meus Job.
JOB 42:9 Abierunt ergo Eliphaz Themanites, et Baldad Suhites, et Sophar Naamathites, et fecerunt sicut locutus fuerat Dominus ad eos: et suscepit Dominus faciem Job.
JOB 42:10 Dominus quoque conversus est ad pœnitentiam Job, cum oraret ille pro amicis suis: et addidit Dominus omnia quæcumque fuerant Job, duplicia.
JOB 42:11 Venerunt autem ad eum omnes fratres sui, et universæ sorores suæ, et cuncti qui noverant eum prius, et comederunt cum eo panem in domo ejus: et moverunt super eum caput, et consolati sunt eum super omni malo quod intulerat Dominus super eum: et dederunt ei unusquisque ovem unam, et inaurem auream unam.
JOB 42:12 Dominus autem benedixit novissimis Job magis quam principio ejus: et facta sunt ei quatuordecim millia ovium, et sex millia camelorum, et mille juga boum, et mille asinæ.
JOB 42:13 Et fuerunt ei septem filii, et tres filiæ.
JOB 42:14 Et vocavit nomen unius Diem, et nomen secundæ Cassiam, et nomen tertiæ Cornustibii.
JOB 42:15 Non sunt autem inventæ mulieres speciosæ sicut filiæ Job in universa terra: deditque eis pater suus hæreditatem inter fratres earum.
JOB 42:16 Vixit autem Job post hæc centum quadraginta annis, et vidit filios suos, et filios filiorum suorum usque ad quartam generationem: et mortuus est senex, et plenus dierum.
PSA 1:1 [Beatus vir qui non abiit in consilio impiorum, et in via peccatorum non stetit, et in cathedra pestilentiæ non sedit;
PSA 1:2 sed in lege Domini voluntas ejus, et in lege ejus meditabitur die ac nocte.
PSA 1:3 Et erit tamquam lignum quod plantatum est secus decursus aquarum, quod fructum suum dabit in tempore suo: et folium ejus non defluet; et omnia quæcumque faciet prosperabuntur.
PSA 1:4 Non sic impii, non sic; sed tamquam pulvis quem projicit ventus a facie terræ.
PSA 1:5 Ideo non resurgent impii in judicio, neque peccatores in concilio justorum:
PSA 1:6 quoniam novit Dominus viam justorum, et iter impiorum peribit.]
PSA 2:1 [Quare fremuerunt gentes, et populi meditati sunt inania?
PSA 2:2 Astiterunt reges terræ, et principes convenerunt in unum adversus Dominum, et adversus christum ejus.
PSA 2:3 Dirumpamus vincula eorum, et projiciamus a nobis jugum ipsorum.
PSA 2:4 Qui habitat in cælis irridebit eos, et Dominus subsannabit eos.
PSA 2:5 Tunc loquetur ad eos in ira sua, et in furore suo conturbabit eos.
PSA 2:6 Ego autem constitutus sum rex ab eo super Sion, montem sanctum ejus, prædicans præceptum ejus.
PSA 2:7 Dominus dixit ad me: Filius meus es tu; ego hodie genui te.
PSA 2:8 Postula a me, et dabo tibi gentes hæreditatem tuam, et possessionem tuam terminos terræ.
PSA 2:9 Reges eos in virga ferrea, et tamquam vas figuli confringes eos.
PSA 2:10 Et nunc, reges, intelligite; erudimini, qui judicatis terram.
PSA 2:11 Servite Domino in timore, et exsultate ei cum tremore.
PSA 2:12 Apprehendite disciplinam, nequando irascatur Dominus, et pereatis de via justa.
PSA 2:13 Cum exarserit in brevi ira ejus, beati omnes qui confidunt in eo.]
PSA 3:1 Psalmus David, cum fugeret a facie Absalom filii sui.
PSA 3:2 [Domine, quid multiplicati sunt qui tribulant me? Multi insurgunt adversum me;
PSA 3:3 multi dicunt animæ meæ: Non est salus ipsi in Deo ejus.
PSA 3:4 Tu autem Domine, susceptor meus es, gloria mea, et exaltans caput meum.
PSA 3:5 Voce mea ad Dominum clamavi; et exaudivit me de monte sancto suo.
PSA 3:6 Ego dormivi, et soporatus sum; et exsurrexi, quia Dominus suscepit me.
PSA 3:7 Non timebo millia populi circumdantis me. Exsurge, Domine; salvum me fac, Deus meus.
PSA 3:8 Quoniam tu percussisti omnes adversantes mihi sine causa; dentes peccatorum contrivisti.
PSA 3:9 Domini est salus; et super populum tuum benedictio tua.]
PSA 4:1 In finem, in carminibus. Psalmus David.
PSA 4:2 [Cum invocarem exaudivit me Deus justitiæ meæ, in tribulatione dilatasti mihi. Miserere mei, et exaudi orationem meam.
PSA 4:3 Filii hominum, usquequo gravi corde? ut quid diligitis vanitatem, et quæritis mendacium?
PSA 4:4 Et scitote quoniam mirificavit Dominus sanctum suum; Dominus exaudiet me cum clamavero ad eum.
PSA 4:5 Irascimini, et nolite peccare; quæ dicitis in cordibus vestris, in cubilibus vestris compungimini.
PSA 4:6 Sacrificate sacrificium justitiæ, et sperate in Domino. Multi dicunt: Quis ostendit nobis bona?
PSA 4:7 Signatum est super nos lumen vultus tui, Domine: dedisti lætitiam in corde meo.
PSA 4:8 A fructu frumenti, vini, et olei sui, multiplicati sunt.
PSA 4:9 In pace in idipsum dormiam, et requiescam;
PSA 4:10 quoniam tu, Domine, singulariter in spe constituisti me.]
PSA 5:1 In finem, pro ea quæ hæreditatem consequitur. Psalmus David.
PSA 5:2 [Verba mea auribus percipe, Domine; intellige clamorem meum.
PSA 5:3 Intende voci orationis meæ, rex meus et Deus meus.
PSA 5:4 Quoniam ad te orabo, Domine: mane exaudies vocem meam.
PSA 5:5 Mane astabo tibi, et videbo quoniam non Deus volens iniquitatem tu es.
PSA 5:6 Neque habitabit juxta te malignus, neque permanebunt injusti ante oculos tuos.
PSA 5:7 Odisti omnes qui operantur iniquitatem; perdes omnes qui loquuntur mendacium. Virum sanguinum et dolosum abominabitur Dominus.
PSA 5:8 Ego autem in multitudine misericordiæ tuæ introibo in domum tuam; adorabo ad templum sanctum tuum in timore tuo.
PSA 5:9 Domine, deduc me in justitia tua: propter inimicos meos dirige in conspectu tuo viam meam.
PSA 5:10 Quoniam non est in ore eorum veritas; cor eorum vanum est.
PSA 5:11 Sepulchrum patens est guttur eorum; linguis suis dolose agebant: judica illos, Deus. Decidant a cogitationibus suis; secundum multitudinem impietatum eorum expelle eos, quoniam irritaverunt te, Domine.
PSA 5:12 Et lætentur omnes qui sperant in te; in æternum exsultabunt, et habitabis in eis. Et gloriabuntur in te omnes qui diligunt nomen tuum,
PSA 5:13 quoniam tu benedices justo. Domine, ut scuto bonæ voluntatis tuæ coronasti nos.]
PSA 6:1 In finem, in carminibus. Psalmus David. Pro octava.
PSA 6:2 [Domine, ne in furore tuo arguas me, neque in ira tua corripias me.
PSA 6:3 Miserere mei, Domine, quoniam infirmus sum; sana me, Domine, quoniam conturbata sunt ossa mea.
PSA 6:4 Et anima mea turbata est valde; sed tu, Domine, usquequo?
PSA 6:5 Convertere, Domine, et eripe animam meam; salvum me fac propter misericordiam tuam.
PSA 6:6 Quoniam non est in morte qui memor sit tui; in inferno autem quis confitebitur tibi?
PSA 6:7 Laboravi in gemitu meo; lavabo per singulas noctes lectum meum: lacrimis meis stratum meum rigabo.
PSA 6:8 Turbatus est a furore oculus meus; inveteravi inter omnes inimicos meos.
PSA 6:9 Discedite a me omnes qui operamini iniquitatem, quoniam exaudivit Dominus vocem fletus mei.
PSA 6:10 Exaudivit Dominus deprecationem meam; Dominus orationem meam suscepit.
PSA 6:11 Erubescant, et conturbentur vehementer, omnes inimici mei; convertantur, et erubescant valde velociter.]
PSA 7:1 Psalmus David, quem cantavit Domino pro verbis Chusi, filii Jemini.
PSA 7:2 [Domine Deus meus, in te speravi; salvum me fac ex omnibus persequentibus me, et libera me:
PSA 7:3 nequando rapiat ut leo animam meam, dum non est qui redimat, neque qui salvum faciat.
PSA 7:4 Domine Deus meus, si feci istud, si est iniquitas in manibus meis,
PSA 7:5 si reddidi retribuentibus mihi mala, decidam merito ab inimicis meis inanis.
PSA 7:6 Persequatur inimicus animam meam, et comprehendat; et conculcet in terra vitam meam, et gloriam meam in pulverem deducat.
PSA 7:7 Exsurge, Domine, in ira tua, et exaltare in finibus inimicorum meorum: et exsurge, Domine Deus meus, in præcepto quod mandasti,
PSA 7:8 et synagoga populorum circumdabit te: et propter hanc in altum regredere:
PSA 7:9 Dominus judicat populos. Judica me, Domine, secundum justitiam meam, et secundum innocentiam meam super me.
PSA 7:10 Consumetur nequitia peccatorum, et diriges justum, scrutans corda et renes, Deus.
PSA 7:11 Justum adjutorium meum a Domino, qui salvos facit rectos corde.
PSA 7:12 Deus judex justus, fortis, et patiens; numquid irascitur per singulos dies?
PSA 7:13 Nisi conversi fueritis, gladium suum vibrabit; arcum suum tetendit, et paravit illum.
PSA 7:14 Et in eo paravit vasa mortis, sagittas suas ardentibus effecit.
PSA 7:15 Ecce parturiit injustitiam; concepit dolorem, et peperit iniquitatem.
PSA 7:16 Lacum aperuit, et effodit eum; et incidit in foveam quam fecit.
PSA 7:17 Convertetur dolor ejus in caput ejus, et in verticem ipsius iniquitas ejus descendet.
PSA 7:18 Confitebor Domino secundum justitiam ejus, et psallam nomini Domini altissimi.]
PSA 8:1 In finem, pro torcularibus. Psalmus David.
PSA 8:2 [Domine, Dominus noster, quam admirabile est nomen tuum in universa terra ! quoniam elevata est magnificentia tua super cælos.
PSA 8:3 Ex ore infantium et lactentium perfecisti laudem propter inimicos tuos, ut destruas inimicum et ultorem.
PSA 8:4 Quoniam videbo cælos tuos, opera digitorum tuorum, lunam et stellas quæ tu fundasti.
PSA 8:5 Quid est homo, quod memor es ejus? aut filius hominis, quoniam visitas eum?
PSA 8:6 Minuisti eum paulominus ab angelis; gloria et honore coronasti eum;
PSA 8:7 et constituisti eum super opera manuum tuarum.
PSA 8:8 Omnia subjecisti sub pedibus ejus, oves et boves universas, insuper et pecora campi,
PSA 8:9 volucres cæli, et pisces maris qui perambulant semitas maris.
PSA 8:10 Domine, Dominus noster, quam admirabile est nomen tuum in universa terra !]
PSA 9:1 In finem, pro occultis filii. Psalmus David.
PSA 9:2 [Confitebor tibi, Domine, in toto corde meo; narrabo omnia mirabilia tua.
PSA 9:3 Lætabor et exsultabo in te; psallam nomini tuo, Altissime.
PSA 9:4 In convertendo inimicum meum retrorsum; infirmabuntur, et peribunt a facie tua.
PSA 9:5 Quoniam fecisti judicium meum et causam meam; sedisti super thronum, qui judicas justitiam.
PSA 9:6 Increpasti gentes, et periit impius: nomen eorum delesti in æternum, et in sæculum sæculi.
PSA 9:7 Inimici defecerunt frameæ in finem, et civitates eorum destruxisti. Periit memoria eorum cum sonitu;
PSA 9:8 et Dominus in æternum permanet. Paravit in judicio thronum suum,
PSA 9:9 et ipse judicabit orbem terræ in æquitate: judicabit populos in justitia.
PSA 9:10 Et factus est Dominus refugium pauperi; adjutor in opportunitatibus, in tribulatione.
PSA 9:11 Et sperent in te qui noverunt nomen tuum, quoniam non dereliquisti quærentes te, Domine.
PSA 9:12 Psallite Domino qui habitat in Sion; annuntiate inter gentes studia ejus:
PSA 9:13 quoniam requirens sanguinem eorum recordatus est; non est oblitus clamorem pauperum.
PSA 9:14 Miserere mei, Domine: vide humilitatem meam de inimicis meis,
PSA 9:15 qui exaltas me de portis mortis, ut annuntiem omnes laudationes tuas in portis filiæ Sion:
PSA 9:16 exultabo in salutari tuo. Infixæ sunt gentes in interitu quem fecerunt; in laqueo isto quem absconderunt comprehensus est pes eorum.
PSA 9:17 Cognoscetur Dominus judicia faciens; in operibus manuum suarum comprehensus est peccator.
PSA 9:18 Convertantur peccatores in infernum, omnes gentes quæ obliviscuntur Deum.
PSA 9:19 Quoniam non in finem oblivio erit pauperis; patientia pauperum non peribit in finem.
PSA 9:20 Exsurge, Domine; non confortetur homo: judicentur gentes in conspectu tuo.
PSA 9:21 Constitue, Domine, legislatorem super eos, ut sciant gentes quoniam homines sunt.
PSA 9:22 Ut quid, Domine, recessisti longe; despicis in opportunitatibus, in tribulatione?
PSA 9:23 Dum superbit impius, incenditur pauper: comprehenduntur in consiliis quibus cogitant.
PSA 9:24 Quoniam laudatur peccator in desideriis animæ suæ, et iniquus benedicitur.
PSA 9:25 Exacerbavit Dominum peccator: secundum multitudinem iræ suæ, non quæret.
PSA 9:26 Non est Deus in conspectu ejus; inquinatæ sunt viæ illius in omni tempore. Auferuntur judicia tua a facie ejus; omnium inimicorum suorum dominabitur.
PSA 9:27 Dixit enim in corde suo: Non movebor a generatione in generationem, sine malo.
PSA 9:28 Cujus maledictione os plenum est, et amaritudine, et dolo; sub lingua ejus labor et dolor.
PSA 9:29 Sedet in insidiis cum divitibus in occultis, ut interficiat innocentem.
PSA 9:30 Oculi ejus in pauperem respiciunt; insidiatur in abscondito, quasi leo in spelunca sua. Insidiatur ut rapiat pauperem; rapere pauperem dum attrahit eum.
PSA 9:31 In laqueo suo humiliabit eum; inclinabit se, et cadet cum dominatus fuerit pauperum.
PSA 9:32 Dixit enim in corde suo: Oblitus est Deus; avertit faciem suam, ne videat in finem.
PSA 9:33 Exsurge, Domine Deus, exaltetur manus tua; ne obliviscaris pauperum.
PSA 9:34 Propter quid irritavit impius Deum? dixit enim in corde suo: Non requiret.
PSA 9:35 Vides, quoniam tu laborem et dolorem consideras, ut tradas eos in manus tuas. Tibi derelictus est pauper; orphano tu eris adjutor.
PSA 9:36 Contere brachium peccatoris et maligni; quæretur peccatum illius, et non invenietur.
PSA 9:37 Dominus regnabit in æternum, et in sæculum sæculi; peribitis, gentes, de terra illius.
PSA 9:38 Desiderium pauperum exaudivit Dominus; præparationem cordis eorum audivit auris tua:
PSA 9:39 judicare pupillo et humili, ut non apponat ultra magnificare se homo super terram.]
PSA 10:1 In finem. Psalmus David.
PSA 10:2 [In Domino confido; quomodo dicitis animæ meæ: Transmigra in montem sicut passer?
PSA 10:3 Quoniam ecce peccatores intenderunt arcum; paraverunt sagittas suas in pharetra, ut sagittent in obscuro rectos corde:
PSA 10:4 quoniam quæ perfecisti destruxerunt; justus autem, quid fecit?
PSA 10:5 Dominus in templo sancto suo; Dominus in cælo sedes ejus. Oculi ejus in pauperem respiciunt; palpebræ ejus interrogant filios hominum.
PSA 10:6 Dominus interrogat justum et impium; qui autem diligit iniquitatem, odit animam suam.
PSA 10:7 Pluet super peccatores laqueos; ignis et sulphur, et spiritus procellarum, pars calicis eorum.
PSA 10:8 Quoniam justus Dominus, et justitias dilexit: æquitatem vidit vultus ejus.]
PSA 11:1 In finem, pro octava. Psalmus David.
PSA 11:2 [Salvum me fac, Domine, quoniam defecit sanctus, quoniam diminutæ sunt veritates a filiis hominum.
PSA 11:3 Vana locuti sunt unusquisque ad proximum suum; labia dolosa, in corde et corde locuti sunt.
PSA 11:4 Disperdat Dominus universa labia dolosa, et linguam magniloquam.
PSA 11:5 Qui dixerunt: Linguam nostram magnificabimus; labia nostra a nobis sunt. Quis noster dominus est?
PSA 11:6 Propter miseriam inopum, et gemitum pauperum, nunc exsurgam, dicit Dominus. Ponam in salutari; fiducialiter agam in eo.
PSA 11:7 Eloquia Domini, eloquia casta; argentum igne examinatum, probatum terræ, purgatum septuplum.
PSA 11:8 Tu, Domine, servabis nos, et custodies nos a generatione hac in æternum.
PSA 11:9 In circuitu impii ambulant: secundum altitudinem tuam multiplicasti filios hominum.]
PSA 12:1 In finem. Psalmus David. [Usquequo, Domine, oblivisceris me in finem? usquequo avertis faciem tuam a me?
PSA 12:2 quamdiu ponam consilia in anima mea; dolorem in corde meo per diem?
PSA 12:3 usquequo exaltabitur inimicus meus super me?
PSA 12:4 Respice, et exaudi me, Domine Deus meus. Illumina oculos meos, ne umquam obdormiam in morte;
PSA 12:5 nequando dicat inimicus meus: Prævalui adversus eum. Qui tribulant me exsultabunt si motus fuero;
PSA 12:6 ego autem in misericordia tua speravi. Exsultabit cor meum in salutari tuo. Cantabo Domino qui bona tribuit mihi; et psallam nomini Domini altissimi.]
PSA 13:1 In finem. Psalmus David. [Dixit insipiens in corde suo: Non est Deus. Corrupti sunt, et abominabiles facti sunt in studiis suis; non est qui faciat bonum, non est usque ad unum.
PSA 13:2 Dominus de cælo prospexit super filios hominum, ut videat si est intelligens, aut requirens Deum.
PSA 13:3 Omnes declinaverunt, simul inutiles facti sunt. Non est qui faciat bonum, non est usque ad unum. Sepulchrum patens est guttur eorum; linguis suis dolose agebant. Venenum aspidum sub labiis eorum, quorum os maledictione et amaritudine plenum est; veloces pedes eorum ad effundendum sanguinem. Contritio et infelicitas in viis eorum, et viam pacis non cognoverunt; non est timor Dei ante oculos eorum.
PSA 13:4 Nonne cognoscent omnes qui operantur iniquitatem, qui devorant plebem meam sicut escam panis?
PSA 13:5 Dominum non invocaverunt; illic trepidaverunt timore, ubi non erat timor.
PSA 13:6 Quoniam Dominus in generatione justa est: consilium inopis confudistis, quoniam Dominus spes ejus est.
PSA 13:7 Quis dabit ex Sion salutare Israël? Cum averterit Dominus captivitatem plebis suæ, exsultabit Jacob, et lætabitur Israël.]
PSA 14:1 Psalmus David. [Domine, quis habitabit in tabernaculo tuo? aut quis requiescet in monte sancto tuo?
PSA 14:2 Qui ingreditur sine macula, et operatur justitiam;
PSA 14:3 qui loquitur veritatem in corde suo: qui non egit dolum in lingua sua, nec fecit proximo suo malum, et opprobrium non accepit adversus proximos suos.
PSA 14:4 Ad nihilum deductus est in conspectu ejus malignus; timentes autem Dominum glorificat. Qui jurat proximo suo, et non decipit;
PSA 14:5 qui pecuniam suam non dedit ad usuram, et munera super innocentem non accepit: qui facit hæc non movebitur in æternum.]
PSA 15:1 Tituli inscriptio, ipsi David. [Conserva me, Domine, quoniam speravi in te.
PSA 15:2 Dixi Domino: Deus meus es tu, quoniam bonorum meorum non eges.
PSA 15:3 Sanctis qui sunt in terra ejus, mirificavit omnes voluntates meas in eis.
PSA 15:4 Multiplicatæ sunt infirmitates eorum: postea acceleraverunt. Non congregabo conventicula eorum de sanguinibus, nec memor ero nominum eorum per labia mea.
PSA 15:5 Dominus pars hæreditatis meæ, et calicis mei: tu es qui restitues hæreditatem meam mihi.
PSA 15:6 Funes ceciderunt mihi in præclaris; etenim hæreditas mea præclara est mihi.
PSA 15:7 Benedicam Dominum qui tribuit mihi intellectum; insuper et usque ad noctem increpuerunt me renes mei.
PSA 15:8 Providebam Dominum in conspectu meo semper: quoniam a dextris est mihi, ne commovear.
PSA 15:9 Propter hoc lætatum est cor meum, et exsultavit lingua mea; insuper et caro mea requiescet in spe.
PSA 15:10 Quoniam non derelinques animam meam in inferno, nec dabis sanctum tuum videre corruptionem. Notas mihi fecisti vias vitæ; adimplebis me lætitia cum vultu tuo: delectationes in dextera tua usque in finem.]
PSA 16:1 Oratio David. [Exaudi, Domine, justitiam meam; intende deprecationem meam. Auribus percipe orationem meam, non in labiis dolosis.
PSA 16:2 De vultu tuo judicium meum prodeat; oculi tui videant æquitates.
PSA 16:3 Probasti cor meum, et visitasti nocte; igne me examinasti, et non est inventa in me iniquitas.
PSA 16:4 Ut non loquatur os meum opera hominum: propter verba labiorum tuorum, ego custodivi vias duras.
PSA 16:5 Perfice gressus meos in semitis tuis, ut non moveantur vestigia mea.
PSA 16:6 Ego clamavi, quoniam exaudisti me, Deus; inclina aurem tuam mihi, et exaudi verba mea.
PSA 16:7 Mirifica misericordias tuas, qui salvos facis sperantes in te.
PSA 16:8 A resistentibus dexteræ tuæ custodi me ut pupillam oculi. Sub umbra alarum tuarum protege me
PSA 16:9 a facie impiorum qui me afflixerunt. Inimici mei animam meam circumdederunt;
PSA 16:10 adipem suum concluserunt: os eorum locutum est superbiam.
PSA 16:11 Projicientes me nunc circumdederunt me; oculos suos statuerunt declinare in terram.
PSA 16:12 Susceperunt me sicut leo paratus ad prædam, et sicut catulus leonis habitans in abditis.
PSA 16:13 Exsurge, Domine: præveni eum, et supplanta eum: eripe animam meam ab impio; frameam tuam
PSA 16:14 ab inimicis manus tuæ. Domine, a paucis de terra divide eos in vita eorum; de absconditis tuis adimpletus est venter eorum. Saturati sunt filiis, et dimiserunt reliquias suas parvulis suis.
PSA 16:15 Ego autem in justitia apparebo conspectui tuo; satiabor cum apparuerit gloria tua.]
PSA 17:1 In finem. Puero Domini David, qui locutus est Domino verba cantici hujus, in die qua eripuit eum Dominus de manu omnium inimicorum ejus, et de manu Saul, et dixit:
PSA 17:2 [Diligam te, Domine, fortitudo mea.
PSA 17:3 Dominus firmamentum meum, et refugium meum, et liberator meus. Deus meus adjutor meus, et sperabo in eum; protector meus, et cornu salutis meæ, et susceptor meus.
PSA 17:4 Laudans invocabo Dominum, et ab inimicis meis salvus ero.
PSA 17:5 Circumdederunt me dolores mortis, et torrentes iniquitatis conturbaverunt me.
PSA 17:6 Dolores inferni circumdederunt me; præoccupaverunt me laquei mortis.
PSA 17:7 In tribulatione mea invocavi Dominum, et ad Deum meum clamavi: et exaudivit de templo sancto suo vocem meam; et clamor meus in conspectu ejus introivit in aures ejus.
PSA 17:8 Commota est, et contremuit terra; fundamenta montium conturbata sunt, et commota sunt: quoniam iratus est eis.
PSA 17:9 Ascendit fumus in ira ejus, et ignis a facie ejus exarsit; carbones succensi sunt ab eo.
PSA 17:10 Inclinavit cælos, et descendit, et caligo sub pedibus ejus.
PSA 17:11 Et ascendit super cherubim, et volavit; volavit super pennas ventorum.
PSA 17:12 Et posuit tenebras latibulum suum; in circuitu ejus tabernaculum ejus, tenebrosa aqua in nubibus aëris.
PSA 17:13 Præ fulgore in conspectu ejus nubes transierunt; grando et carbones ignis.
PSA 17:14 Et intonuit de cælo Dominus, et Altissimus dedit vocem suam: grando et carbones ignis.
PSA 17:15 Et misit sagittas suas, et dissipavit eos; fulgura multiplicavit, et conturbavit eos.
PSA 17:16 Et apparuerunt fontes aquarum, et revelata sunt fundamenta orbis terrarum, ab increpatione tua, Domine, ab inspiratione spiritus iræ tuæ.
PSA 17:17 Misit de summo, et accepit me; et assumpsit me de aquis multis.
PSA 17:18 Eripuit me de inimicis meis fortissimis, et ab his qui oderunt me. Quoniam confortati sunt super me;
PSA 17:19 prævenerunt me in die afflictionis meæ: et factus est Dominus protector meus.
PSA 17:20 Et eduxit me in latitudinem; salvum me fecit, quoniam voluit me,
PSA 17:21 et retribuet mihi Dominus secundum justitiam meam, et secundum puritatem manuum mearum retribuet mihi:
PSA 17:22 quia custodivi vias Domini, nec impie gessi a Deo meo;
PSA 17:23 quoniam omnia judicia ejus in conspectu meo, et justitias ejus non repuli a me.
PSA 17:24 Et ero immaculatus cum eo; et observabo me ab iniquitate mea.
PSA 17:25 Et retribuet mihi Dominus secundum justitiam meam, et secundum puritatem manuum mearum in conspectu oculorum ejus.
PSA 17:26 Cum sancto sanctus eris, et cum viro innocente innocens eris,
PSA 17:27 et cum electo electus eris, et cum perverso perverteris.
PSA 17:28 Quoniam tu populum humilem salvum facies, et oculos superborum humiliabis.
PSA 17:29 Quoniam tu illuminas lucernam meam, Domine; Deus meus, illumina tenebras meas.
PSA 17:30 Quoniam in te eripiar a tentatione; et in Deo meo transgrediar murum.
PSA 17:31 Deus meus, impolluta via ejus; eloquia Domini igne examinata: protector est omnium sperantium in se.
PSA 17:32 Quoniam quis deus præter Dominum? aut quis deus præter Deum nostrum?
PSA 17:33 Deus qui præcinxit me virtute, et posuit immaculatam viam meam;
PSA 17:34 qui perfecit pedes meos tamquam cervorum, et super excelsa statuens me;
PSA 17:35 qui docet manus meas ad prælium. Et posuisti, ut arcum æreum, brachia mea,
PSA 17:36 et dedisti mihi protectionem salutis tuæ: et dextera tua suscepit me, et disciplina tua correxit me in finem, et disciplina tua ipsa me docebit.
PSA 17:37 Dilatasti gressus meos subtus me, et non sunt infirmata vestigia mea.
PSA 17:38 Persequar inimicos meos, et comprehendam illos; et non convertar donec deficiant.
PSA 17:39 Confringam illos, nec poterunt stare; cadent subtus pedes meos.
PSA 17:40 Et præcinxisti me virtute ad bellum, et supplantasti insurgentes in me subtus me.
PSA 17:41 Et inimicos meos dedisti mihi dorsum, et odientes me disperdidisti.
PSA 17:42 Clamaverunt, nec erat qui salvos faceret; ad Dominum, nec exaudivit eos.
PSA 17:43 Et comminuam eos ut pulverem ante faciem venti; ut lutum platearum delebo eos.
PSA 17:44 Eripies me de contradictionibus populi; constitues me in caput gentium.
PSA 17:45 Populus quem non cognovi servivit mihi; in auditu auris obedivit mihi.
PSA 17:46 Filii alieni mentiti sunt mihi, filii alieni inveterati sunt, et claudicaverunt a semitis suis.
PSA 17:47 Vivit Dominus, et benedictus Deus meus, et exaltetur Deus salutis meæ.
PSA 17:48 Deus qui das vindictas mihi, et subdis populos sub me; liberator meus de inimicis meis iracundis.
PSA 17:49 Et ab insurgentibus in me exaltabis me; a viro iniquo eripies me.
PSA 17:50 Propterea confitebor tibi in nationibus, Domine, et nomini tuo psalmum dicam;
PSA 17:51 magnificans salutes regis ejus, et faciens misericordiam christo suo David, et semini ejus usque in sæculum.]
PSA 18:1 In finem. Psalmus David.
PSA 18:2 [Cæli enarrant gloriam Dei, et opera manuum ejus annuntiat firmamentum.
PSA 18:3 Dies diei eructat verbum, et nox nocti indicat scientiam.
PSA 18:4 Non sunt loquelæ, neque sermones, quorum non audiantur voces eorum.
PSA 18:5 In omnem terram exivit sonus eorum, et in fines orbis terræ verba eorum.
PSA 18:6 In sole posuit tabernaculum suum; et ipse tamquam sponsus procedens de thalamo suo. Exsultavit ut gigas ad currendam viam;
PSA 18:7 a summo cælo egressio ejus. Et occursus ejus usque ad summum ejus; nec est qui se abscondat a calore ejus.
PSA 18:8 Lex Domini immaculata, convertens animas; testimonium Domini fidele, sapientiam præstans parvulis.
PSA 18:9 Justitiæ Domini rectæ, lætificantes corda; præceptum Domini lucidum, illuminans oculos.
PSA 18:10 Timor Domini sanctus, permanens in sæculum sæculi; judicia Domini vera, justificata in semetipsa,
PSA 18:11 desiderabilia super aurum et lapidem pretiosum multum, et dulciora super mel et favum.
PSA 18:12 Etenim servus tuus custodit ea; in custodiendis illis retributio multa.
PSA 18:13 Delicta quis intelligit? ab occultis meis munda me;
PSA 18:14 et ab alienis parce servo tuo. Si mei non fuerint dominati, tunc immaculatus ero, et emundabor a delicto maximo.
PSA 18:15 Et erunt ut complaceant eloquia oris mei, et meditatio cordis mei in conspectu tuo semper. Domine, adjutor meus, et redemptor meus.]
PSA 19:1 In finem. Psalmus David.
PSA 19:2 [Exaudiat te Dominus in die tribulationis; protegat te nomen Dei Jacob.
PSA 19:3 Mittat tibi auxilium de sancto, et de Sion tueatur te.
PSA 19:4 Memor sit omnis sacrificii tui, et holocaustum tuum pingue fiat.
PSA 19:5 Tribuat tibi secundum cor tuum, et omne consilium tuum confirmet.
PSA 19:6 Lætabimur in salutari tuo; et in nomine Dei nostri magnificabimur.
PSA 19:7 Impleat Dominus omnes petitiones tuas; nunc cognovi quoniam salvum fecit Dominus christum suum. Exaudiet illum de cælo sancto suo, in potentatibus salus dexteræ ejus.
PSA 19:8 Hi in curribus, et hi in equis; nos autem in nomine Domini Dei nostri invocabimus.
PSA 19:9 Ipsi obligati sunt, et ceciderunt; nos autem surreximus, et erecti sumus.
PSA 19:10 Domine, salvum fac regem, et exaudi nos in die qua invocaverimus te.]
PSA 20:1 In finem. Psalmus David.
PSA 20:2 [Domine, in virtute tua lætabitur rex, et super salutare tuum exsultabit vehementer.
PSA 20:3 Desiderium cordis ejus tribuisti ei, et voluntate labiorum ejus non fraudasti eum.
PSA 20:4 Quoniam prævenisti eum in benedictionibus dulcedinis; posuisti in capite ejus coronam de lapide pretioso.
PSA 20:5 Vitam petiit a te, et tribuisti ei longitudinem dierum, in sæculum, et in sæculum sæculi.
PSA 20:6 Magna est gloria ejus in salutari tuo; gloriam et magnum decorem impones super eum.
PSA 20:7 Quoniam dabis eum in benedictionem in sæculum sæculi; lætificabis eum in gaudio cum vultu tuo.
PSA 20:8 Quoniam rex sperat in Domino, et in misericordia Altissimi non commovebitur.
PSA 20:9 Inveniatur manus tua omnibus inimicis tuis; dextera tua inveniat omnes qui te oderunt.
PSA 20:10 Pones eos ut clibanum ignis in tempore vultus tui: Dominus in ira sua conturbabit eos, et devorabit eos ignis.
PSA 20:11 Fructum eorum de terra perdes, et semen eorum a filiis hominum,
PSA 20:12 quoniam declinaverunt in te mala; cogitaverunt consilia quæ non potuerunt stabilire.
PSA 20:13 Quoniam pones eos dorsum; in reliquiis tuis præparabis vultum eorum.
PSA 20:14 Exaltare, Domine, in virtute tua; cantabimus et psallemus virtutes tuas.]
PSA 21:1 In finem, pro susceptione matutina. Psalmus David.
PSA 21:2 [Deus, Deus meus, respice in me: quare me dereliquisti? longe a salute mea verba delictorum meorum.
PSA 21:3 Deus meus, clamabo per diem, et non exaudies; et nocte, et non ad insipientiam mihi.
PSA 21:4 Tu autem in sancto habitas, laus Israël.
PSA 21:5 In te speraverunt patres nostri; speraverunt, et liberasti eos.
PSA 21:6 Ad te clamaverunt, et salvi facti sunt; in te speraverunt, et non sunt confusi.
PSA 21:7 Ego autem sum vermis, et non homo; opprobrium hominum, et abjectio plebis.
PSA 21:8 Omnes videntes me deriserunt me; locuti sunt labiis, et moverunt caput.
PSA 21:9 Speravit in Domino, eripiat eum: salvum faciat eum, quoniam vult eum.
PSA 21:10 Quoniam tu es qui extraxisti me de ventre, spes mea ab uberibus matris meæ.
PSA 21:11 In te projectus sum ex utero; de ventre matris meæ Deus meus es tu:
PSA 21:12 ne discesseris a me, quoniam tribulatio proxima est, quoniam non est qui adjuvet.
PSA 21:13 Circumdederunt me vituli multi; tauri pingues obsederunt me.
PSA 21:14 Aperuerunt super me os suum, sicut leo rapiens et rugiens.
PSA 21:15 Sicut aqua effusus sum, et dispersa sunt omnia ossa mea: factum est cor meum tamquam cera liquescens in medio ventris mei.
PSA 21:16 Aruit tamquam testa virtus mea, et lingua mea adhæsit faucibus meis: et in pulverem mortis deduxisti me.
PSA 21:17 Quoniam circumdederunt me canes multi; concilium malignantium obsedit me. Foderunt manus meas et pedes meos;
PSA 21:18 dinumeraverunt omnia ossa mea. Ipsi vero consideraverunt et inspexerunt me.
PSA 21:19 Diviserunt sibi vestimenta mea, et super vestem meam miserunt sortem.
PSA 21:20 Tu autem, Domine, ne elongaveris auxilium tuum a me; ad defensionem meam conspice.
PSA 21:21 Erue a framea, Deus, animam meam, et de manu canis unicam meam.
PSA 21:22 Salva me ex ore leonis, et a cornibus unicornium humilitatem meam.
PSA 21:23 Narrabo nomen tuum fratribus meis; in medio ecclesiæ laudabo te.
PSA 21:24 Qui timetis Dominum, laudate eum; universum semen Jacob, glorificate eum.
PSA 21:25 Timeat eum omne semen Israël, quoniam non sprevit, neque despexit deprecationem pauperis, nec avertit faciem suam a me: et cum clamarem ad eum, exaudivit me.
PSA 21:26 Apud te laus mea in ecclesia magna; vota mea reddam in conspectu timentium eum.
PSA 21:27 Edent pauperes, et saturabuntur, et laudabunt Dominum qui requirunt eum: vivent corda eorum in sæculum sæculi.
PSA 21:28 Reminiscentur et convertentur ad Dominum universi fines terræ; et adorabunt in conspectu ejus universæ familiæ gentium:
PSA 21:29 quoniam Domini est regnum, et ipse dominabitur gentium.
PSA 21:30 Manducaverunt et adoraverunt omnes pingues terræ; in conspectu ejus cadent omnes qui descendunt in terram.
PSA 21:31 Et anima mea illi vivet; et semen meum serviet ipsi.
PSA 21:32 Annuntiabitur Domino generatio ventura; et annuntiabunt cæli justitiam ejus populo qui nascetur, quem fecit Dominus.]
PSA 22:1 Psalmus David. [Dominus regit me, et nihil mihi deerit:
PSA 22:2 in loco pascuæ, ibi me collocavit. Super aquam refectionis educavit me;
PSA 22:3 animam meam convertit. Deduxit me super semitas justitiæ propter nomen suum.
PSA 22:4 Nam etsi ambulavero in medio umbræ mortis, non timebo mala, quoniam tu mecum es. Virga tua, et baculus tuus, ipsa me consolata sunt.
PSA 22:5 Parasti in conspectu meo mensam adversus eos qui tribulant me; impinguasti in oleo caput meum: et calix meus inebrians, quam præclarus est !
PSA 22:6 Et misericordia tua subsequetur me omnibus diebus vitæ meæ; et ut inhabitem in domo Domini in longitudinem dierum.]
PSA 23:1 Prima sabbati. Psalmus David. [Domini est terra, et plenitudo ejus; orbis terrarum, et universi qui habitant in eo.
PSA 23:2 Quia ipse super maria fundavit eum, et super flumina præparavit eum.
PSA 23:3 Quis ascendet in montem Domini? aut quis stabit in loco sancto ejus?
PSA 23:4 Innocens manibus et mundo corde, qui non accepit in vano animam suam, nec juravit in dolo proximo suo:
PSA 23:5 hic accipiet benedictionem a Domino, et misericordiam a Deo salutari suo.
PSA 23:6 Hæc est generatio quærentium eum, quærentium faciem Dei Jacob.
PSA 23:7 Attollite portas, principes, vestras, et elevamini, portæ æternales, et introibit rex gloriæ.
PSA 23:8 Quis est iste rex gloriæ? Dominus fortis et potens, Dominus potens in prælio.
PSA 23:9 Attollite portas, principes, vestras, et elevamini, portæ æternales, et introibit rex gloriæ.
PSA 23:10 Quis est iste rex gloriæ? Dominus virtutum ipse est rex gloriæ.]
PSA 24:1 In finem. Psalmus David. [Ad te, Domine, levavi animam meam:
PSA 24:2 Deus meus, in te confido; non erubescam.
PSA 24:3 Neque irrideant me inimici mei: etenim universi qui sustinent te, non confundentur.
PSA 24:4 Confundantur omnes iniqua agentes supervacue. Vias tuas, Domine, demonstra mihi, et semitas tuas edoce me.
PSA 24:5 Dirige me in veritate tua, et doce me, quia tu es Deus salvator meus, et te sustinui tota die.
PSA 24:6 Reminiscere miserationum tuarum, Domine, et misericordiarum tuarum quæ a sæculo sunt.
PSA 24:7 Delicta juventutis meæ, et ignorantias meas, ne memineris. Secundum misericordiam tuam memento mei tu, propter bonitatem tuam, Domine.
PSA 24:8 Dulcis et rectus Dominus; propter hoc legem dabit delinquentibus in via.
PSA 24:9 Diriget mansuetos in judicio; docebit mites vias suas.
PSA 24:10 Universæ viæ Domini, misericordia et veritas, requirentibus testamentum ejus et testimonia ejus.
PSA 24:11 Propter nomen tuum, Domine, propitiaberis peccato meo; multum est enim.
PSA 24:12 Quis est homo qui timet Dominum? legem statuit ei in via quam elegit.
PSA 24:13 Anima ejus in bonis demorabitur, et semen ejus hæreditabit terram.
PSA 24:14 Firmamentum est Dominus timentibus eum; et testamentum ipsius ut manifestetur illis.
PSA 24:15 Oculi mei semper ad Dominum, quoniam ipse evellet de laqueo pedes meos.
PSA 24:16 Respice in me, et miserere mei, quia unicus et pauper sum ego.
PSA 24:17 Tribulationes cordis mei multiplicatæ sunt: de necessitatibus meis erue me.
PSA 24:18 Vide humilitatem meam et laborem meum, et dimitte universa delicta mea.
PSA 24:19 Respice inimicos meos, quoniam multiplicati sunt, et odio iniquo oderunt me.
PSA 24:20 Custodi animam meam, et erue me: non erubescam, quoniam speravi in te.
PSA 24:21 Innocentes et recti adhæserunt mihi, quia sustinui te.
PSA 24:22 Libera, Deus, Israël ex omnibus tribulationibus suis.]
PSA 25:1 In finem. Psalmus David. [Judica me, Domine, quoniam ego in innocentia mea ingressus sum, et in Domino sperans non infirmabor.
PSA 25:2 Proba me, Domine, et tenta me; ure renes meos et cor meum.
PSA 25:3 Quoniam misericordia tua ante oculos meos est, et complacui in veritate tua.
PSA 25:4 Non sedi cum concilio vanitatis, et cum iniqua gerentibus non introibo.
PSA 25:5 Odivi ecclesiam malignantium, et cum impiis non sedebo.
PSA 25:6 Lavabo inter innocentes manus meas, et circumdabo altare tuum, Domine:
PSA 25:7 ut audiam vocem laudis, et enarrem universa mirabilia tua.
PSA 25:8 Domine, dilexi decorem domus tuæ, et locum habitationis gloriæ tuæ.
PSA 25:9 Ne perdas cum impiis, Deus, animam meam, et cum viris sanguinum vitam meam:
PSA 25:10 in quorum manibus iniquitates sunt; dextera eorum repleta est muneribus.
PSA 25:11 Ego autem in innocentia mea ingressus sum; redime me, et miserere mei.
PSA 25:12 Pes meus stetit in directo; in ecclesiis benedicam te, Domine.]
PSA 26:1 Psalmus David, priusquam liniretur. [Dominus illuminatio mea et salus mea: quem timebo? Dominus protector vitæ meæ: a quo trepidabo?
PSA 26:2 Dum appropiant super me nocentes ut edant carnes meas, qui tribulant me inimici mei, ipsi infirmati sunt et ceciderunt.
PSA 26:3 Si consistant adversum me castra, non timebit cor meum; si exsurgat adversum me prælium, in hoc ego sperabo.
PSA 26:4 Unam petii a Domino, hanc requiram, ut inhabitem in domo Domini omnibus diebus vitæ meæ; ut videam voluptatem Domini, et visitem templum ejus.
PSA 26:5 Quoniam abscondit me in tabernaculo suo; in die malorum protexit me in abscondito tabernaculi sui.
PSA 26:6 In petra exaltavit me, et nunc exaltavit caput meum super inimicos meos. Circuivi, et immolavi in tabernaculo ejus hostiam vociferationis; cantabo, et psalmum dicam Domino.
PSA 26:7 Exaudi, Domine, vocem meam, qua clamavi ad te; miserere mei, et exaudi me.
PSA 26:8 Tibi dixit cor meum: Exquisivit te facies mea; faciem tuam, Domine, requiram.
PSA 26:9 Ne avertas faciem tuam a me; ne declines in ira a servo tuo. Adjutor meus esto; ne derelinquas me, neque despicias me, Deus salutaris meus.
PSA 26:10 Quoniam pater meus et mater mea dereliquerunt me; Dominus autem assumpsit me.
PSA 26:11 Legem pone mihi, Domine, in via tua, et dirige me in semitam rectam, propter inimicos meos.
PSA 26:12 Ne tradideris me in animas tribulantium me, quoniam insurrexerunt in me testes iniqui, et mentita est iniquitas sibi.
PSA 26:13 Credo videre bona Domini in terra viventium.
PSA 26:14 Expecta Dominum, viriliter age: et confortetur cor tuum, et sustine Dominum.]
PSA 27:1 Psalmus ipsi David. [Ad te, Domine, clamabo; Deus meus, ne sileas a me: nequando taceas a me, et assimilabor descendentibus in lacum.
PSA 27:2 Exaudi, Domine, vocem deprecationis meæ dum oro ad te; dum extollo manus meas ad templum sanctum tuum.
PSA 27:3 Ne simul trahas me cum peccatoribus, et cum operantibus iniquitatem ne perdas me; qui loquuntur pacem cum proximo suo, mala autem in cordibus eorum.
PSA 27:4 Da illis secundum opera eorum, et secundum nequitiam adinventionum ipsorum. Secundum opera manuum eorum tribue illis; redde retributionem eorum ipsis.
PSA 27:5 Quoniam non intellexerunt opera Domini, et in opera manuum ejus destrues illos, et non ædificabis eos.
PSA 27:6 Benedictus Dominus, quoniam exaudivit vocem deprecationis meæ.
PSA 27:7 Dominus adjutor meus et protector meus; in ipso speravit cor meum, et adjutus sum: et refloruit caro mea, et ex voluntate mea confitebor ei.
PSA 27:8 Dominus fortitudo plebis suæ, et protector salvationum christi sui est.
PSA 27:9 Salvum fac populum tuum, Domine, et benedic hæreditati tuæ; et rege eos, et extolle illos usque in æternum.]
PSA 28:1 Psalmus David, in consummatione tabernaculi. [Afferte Domino, filii Dei, afferte Domino filios arietum.
PSA 28:2 Afferte Domino gloriam et honorem; afferte Domino gloriam nomini ejus; adorate Dominum in atrio sancto ejus.
PSA 28:3 Vox Domini super aquas; Deus majestatis intonuit: Dominus super aquas multas.
PSA 28:4 Vox Domini in virtute; vox Domini in magnificentia.
PSA 28:5 Vox Domini confringentis cedros, et confringet Dominus cedros Libani:
PSA 28:6 et comminuet eas, tamquam vitulum Libani, et dilectus quemadmodum filius unicornium.
PSA 28:7 Vox Domini intercidentis flammam ignis;
PSA 28:8 vox Domini concutientis desertum: et commovebit Dominus desertum Cades.
PSA 28:9 Vox Domini præparantis cervos: et revelabit condensa, et in templo ejus omnes dicent gloriam.
PSA 28:10 Dominus diluvium inhabitare facit, et sedebit Dominus rex in æternum.
PSA 28:11 Dominus virtutem populo suo dabit; Dominus benedicet populo suo in pace.]
PSA 29:1 Psalmus cantici, in dedicatione domus David.
PSA 29:2 [Exaltabo te, Domine, quoniam suscepisti me, nec delectasti inimicos meos super me.
PSA 29:3 Domine Deus meus, clamavi ad te, et sanasti me.
PSA 29:4 Domine, eduxisti ab inferno animam meam; salvasti me a descendentibus in lacum.
PSA 29:5 Psallite Domino, sancti ejus; et confitemini memoriæ sanctitatis ejus.
PSA 29:6 Quoniam ira in indignatione ejus, et vita in voluntate ejus: ad vesperum demorabitur fletus, et ad matutinum lætitia.
PSA 29:7 Ego autem dixi in abundantia mea: Non movebor in æternum.
PSA 29:8 Domine, in voluntate tua præstitisti decori meo virtutem; avertisti faciem tuam a me, et factus sum conturbatus.
PSA 29:9 Ad te, Domine, clamabo, et ad Deum meum deprecabor.
PSA 29:10 Quæ utilitas in sanguine meo, dum descendo in corruptionem? numquid confitebitur tibi pulvis, aut annuntiabit veritatem tuam?
PSA 29:11 Audivit Dominus, et misertus est mei; Dominus factus est adjutor meus.
PSA 29:12 Convertisti planctum meum in gaudium mihi; conscidisti saccum meum, et circumdedisti me lætitia:
PSA 29:13 ut cantet tibi gloria mea, et non compungar. Domine Deus meus, in æternum confitebor tibi.]
PSA 30:1 In finem. Psalmus David, pro extasi.
PSA 30:2 [In te, Domine, speravi; non confundar in æternum: in justitia tua libera me.
PSA 30:3 Inclina ad me aurem tuam; accelera ut eruas me. Esto mihi in Deum protectorem, et in domum refugii, ut salvum me facias:
PSA 30:4 quoniam fortitudo mea et refugium meum es tu; et propter nomen tuum deduces me et enutries me.
PSA 30:5 Educes me de laqueo hoc quem absconderunt mihi, quoniam tu es protector meus.
PSA 30:6 In manus tuas commendo spiritum meum; redemisti me, Domine Deus veritatis.
PSA 30:7 Odisti observantes vanitates supervacue; ego autem in Domino speravi.
PSA 30:8 Exsultabo, et lætabor in misericordia tua, quoniam respexisti humilitatem meam; salvasti de necessitatibus animam meam.
PSA 30:9 Nec conclusisti me in manibus inimici: statuisti in loco spatioso pedes meos.
PSA 30:10 Miserere mei, Domine, quoniam tribulor; conturbatus est in ira oculus meus, anima mea, et venter meus.
PSA 30:11 Quoniam defecit in dolore vita mea, et anni mei in gemitibus. Infirmata est in paupertate virtus mea, et ossa mea conturbata sunt.
PSA 30:12 Super omnes inimicos meos factus sum opprobrium, et vicinis meis valde, et timor notis meis; qui videbant me foras fugerunt a me.
PSA 30:13 Oblivioni datus sum, tamquam mortuus a corde; factus sum tamquam vas perditum:
PSA 30:14 quoniam audivi vituperationem multorum commorantium in circuitu. In eo dum convenirent simul adversum me, accipere animam meam consiliati sunt.
PSA 30:15 Ego autem in te speravi, Domine; dixi: Deus meus es tu;
PSA 30:16 in manibus tuis sortes meæ: eripe me de manu inimicorum meorum, et a persequentibus me.
PSA 30:17 Illustra faciem tuam super servum tuum; salvum me fac in misericordia tua.
PSA 30:18 Domine, non confundar, quoniam invocavi te. Erubescant impii, et deducantur in infernum;
PSA 30:19 muta fiant labia dolosa, quæ loquuntur adversus justum iniquitatem, in superbia, et in abusione.
PSA 30:20 Quam magna multitudo dulcedinis tuæ, Domine, quam abscondisti timentibus te; perfecisti eis qui sperant in te in conspectu filiorum hominum !
PSA 30:21 Abscondes eos in abscondito faciei tuæ a conturbatione hominum; proteges eos in tabernaculo tuo, a contradictione linguarum.
PSA 30:22 Benedictus Dominus, quoniam mirificavit misericordiam suam mihi in civitate munita.
PSA 30:23 Ego autem dixi in excessu mentis meæ: Projectus sum a facie oculorum tuorum: ideo exaudisti vocem orationis meæ, dum clamarem ad te.
PSA 30:24 Diligite Dominum, omnes sancti ejus, quoniam veritatem requiret Dominus, et retribuet abundanter facientibus superbiam.
PSA 30:25 Viriliter agite, et confortetur cor vestrum, omnes qui speratis in Domino.]
PSA 31:1 Ipsi David intellectus. [Beati quorum remissæ sunt iniquitates, et quorum tecta sunt peccata.
PSA 31:2 Beatus vir cui non imputavit Dominus peccatum, nec est in spiritu ejus dolus.
PSA 31:3 Quoniam tacui, inveteraverunt ossa mea, dum clamarem tota die.
PSA 31:4 Quoniam die ac nocte gravata est super me manus tua, conversus sum in ærumna mea, dum configitur spina.
PSA 31:5 Delictum meum cognitum tibi feci, et injustitiam meam non abscondi. Dixi: Confitebor adversum me injustitiam meam Domino; et tu remisisti impietatem peccati mei.
PSA 31:6 Pro hac orabit ad te omnis sanctus in tempore opportuno. Verumtamen in diluvio aquarum multarum, ad eum non approximabunt.
PSA 31:7 Tu es refugium meum a tribulatione quæ circumdedit me; exsultatio mea, erue me a circumdantibus me.
PSA 31:8 Intellectum tibi dabo, et instruam te in via hac qua gradieris; firmabo super te oculos meos.
PSA 31:9 Nolite fieri sicut equus et mulus, quibus non est intellectus. In camo et freno maxillas eorum constringe, qui non approximant ad te.
PSA 31:10 Multa flagella peccatoris; sperantem autem in Domino misericordia circumdabit.
PSA 31:11 Lætamini in Domino, et exsultate, justi; et gloriamini, omnes recti corde.]
PSA 32:1 Psalmus David. [Exsultate, justi, in Domino; rectos decet collaudatio.
PSA 32:2 Confitemini Domino in cithara; in psalterio decem chordarum psallite illi.
PSA 32:3 Cantate ei canticum novum; bene psallite ei in vociferatione.
PSA 32:4 Quia rectum est verbum Domini, et omnia opera ejus in fide.
PSA 32:5 Diligit misericordiam et judicium; misericordia Domini plena est terra.
PSA 32:6 Verbo Domini cæli firmati sunt, et spiritu oris ejus omnis virtus eorum.
PSA 32:7 Congregans sicut in utre aquas maris; ponens in thesauris abyssos.
PSA 32:8 Timeat Dominum omnis terra; ab eo autem commoveantur omnes inhabitantes orbem.
PSA 32:9 Quoniam ipse dixit, et facta sunt; ipse mandavit et creata sunt.
PSA 32:10 Dominus dissipat consilia gentium; reprobat autem cogitationes populorum, et reprobat consilia principum.
PSA 32:11 Consilium autem Domini in æternum manet; cogitationes cordis ejus in generatione et generationem.
PSA 32:12 Beata gens cujus est Dominus Deus ejus; populus quem elegit in hæreditatem sibi.
PSA 32:13 De cælo respexit Dominus; vidit omnes filios hominum.
PSA 32:14 De præparato habitaculo suo respexit super omnes qui habitant terram:
PSA 32:15 qui finxit sigillatim corda eorum; qui intelligit omnia opera eorum.
PSA 32:16 Non salvatur rex per multam virtutem, et gigas non salvabitur in multitudine virtutis suæ.
PSA 32:17 Fallax equus ad salutem; in abundantia autem virtutis suæ non salvabitur.
PSA 32:18 Ecce oculi Domini super metuentes eum, et in eis qui sperant super misericordia ejus:
PSA 32:19 ut eruat a morte animas eorum, et alat eos in fame.
PSA 32:20 Anima nostra sustinet Dominum, quoniam adjutor et protector noster est.
PSA 32:21 Quia in eo lætabitur cor nostrum, et in nomine sancto ejus speravimus.
PSA 32:22 Fiat misericordia tua, Domine, super nos, quemadmodum speravimus in te.]
PSA 33:1 Davidi, cum immutavit vultum suum coram Achimelech, et dimisit eum, et abiit.
PSA 33:2 [Benedicam Dominum in omni tempore; semper laus ejus in ore meo.
PSA 33:3 In Domino laudabitur anima mea: audiant mansueti, et lætentur.
PSA 33:4 Magnificate Dominum mecum, et exaltemus nomen ejus in idipsum.
PSA 33:5 Exquisivi Dominum, et exaudivit me; et ex omnibus tribulationibus meis eripuit me.
PSA 33:6 Accedite ad eum, et illuminamini; et facies vestræ non confundentur.
PSA 33:7 Iste pauper clamavit, et Dominus exaudivit eum, et de omnibus tribulationibus ejus salvavit eum.
PSA 33:8 Immittet angelus Domini in circuitu timentium eum, et eripiet eos.
PSA 33:9 Gustate et videte quoniam suavis est Dominus; beatus vir qui sperat in eo.
PSA 33:10 Timete Dominum, omnes sancti ejus, quoniam non est inopia timentibus eum.
PSA 33:11 Divites eguerunt, et esurierunt; inquirentes autem Dominum non minuentur omni bono.
PSA 33:12 Venite, filii; audite me: timorem Domini docebo vos.
PSA 33:13 Quis est homo qui vult vitam; diligit dies videre bonos?
PSA 33:14 Prohibe linguam tuam a malo, et labia tua ne loquantur dolum.
PSA 33:15 Diverte a malo, et fac bonum; inquire pacem, et persequere eam.
PSA 33:16 Oculi Domini super justos, et aures ejus in preces eorum.
PSA 33:17 Vultus autem Domini super facientes mala, ut perdat de terra memoriam eorum.
PSA 33:18 Clamaverunt justi, et Dominus exaudivit eos; et ex omnibus tribulationibus eorum liberavit eos.
PSA 33:19 Juxta est Dominus iis qui tribulato sunt corde, et humiles spiritu salvabit.
PSA 33:20 Multæ tribulationes justorum; et de omnibus his liberabit eos Dominus.
PSA 33:21 Custodit Dominus omnia ossa eorum: unum ex his non conteretur.
PSA 33:22 Mors peccatorum pessima; et qui oderunt justum delinquent.
PSA 33:23 Redimet Dominus animas servorum suorum, et non delinquent omnes qui sperant in eo.]
PSA 34:1 Ipsi David. [Judica, Domine, nocentes me; expugna impugnantes me.
PSA 34:2 Apprehende arma et scutum, et exsurge in adjutorium mihi.
PSA 34:3 Effunde frameam, et conclude adversus eos qui persequuntur me; dic animæ meæ: Salus tua ego sum.
PSA 34:4 Confundantur et revereantur quærentes animam meam; avertantur retrorsum et confundantur cogitantes mihi mala.
PSA 34:5 Fiant tamquam pulvis ante faciem venti, et angelus Domini coarctans eos.
PSA 34:6 Fiat via illorum tenebræ et lubricum, et angelus Domini persequens eos.
PSA 34:7 Quoniam gratis absconderunt mihi interitum laquei sui; supervacue exprobraverunt animam meam.
PSA 34:8 Veniat illi laqueus quem ignorat, et captio quam abscondit apprehendat eum, et in laqueum cadat in ipsum.
PSA 34:9 Anima autem mea exsultabit in Domino, et delectabitur super salutari suo.
PSA 34:10 Omnia ossa mea dicent: Domine, quis similis tibi? eripiens inopem de manu fortiorum ejus; egenum et pauperem a diripientibus eum.
PSA 34:11 Surgentes testes iniqui, quæ ignorabam interrogabant me.
PSA 34:12 Retribuebant mihi mala pro bonis, sterilitatem animæ meæ.
PSA 34:13 Ego autem, cum mihi molesti essent, induebar cilicio; humiliabam in jejunio animam meam, et oratio mea in sinu meo convertetur.
PSA 34:14 Quasi proximum et quasi fratrem nostrum sic complacebam; quasi lugens et contristatus sic humiliabar.
PSA 34:15 Et adversum me lætati sunt, et convenerunt; congregata sunt super me flagella, et ignoravi.
PSA 34:16 Dissipati sunt, nec compuncti; tentaverunt me, subsannaverunt me subsannatione; frenduerunt super me dentibus suis.
PSA 34:17 Domine, quando respicies? Restitue animam meam a malignitate eorum; a leonibus unicam meam.
PSA 34:18 Confitebor tibi in ecclesia magna; in populo gravi laudabo te.
PSA 34:19 Non supergaudeant mihi qui adversantur mihi inique, qui oderunt me gratis, et annuunt oculis.
PSA 34:20 Quoniam mihi quidem pacifice loquebantur; et in iracundia terræ loquentes, dolos cogitabant.
PSA 34:21 Et dilataverunt super me os suum; dixerunt: Euge, euge ! viderunt oculi nostri.
PSA 34:22 Vidisti, Domine: ne sileas; Domine, ne discedas a me.
PSA 34:23 Exsurge et intende judicio meo, Deus meus; et Dominus meus, in causam meam.
PSA 34:24 Judica me secundum justitiam tuam, Domine Deus meus, et non supergaudeant mihi.
PSA 34:25 Non dicant in cordibus suis: Euge, euge, animæ nostræ; nec dicant: Devoravimus eum.
PSA 34:26 Erubescant et revereantur simul qui gratulantur malis meis; induantur confusione et reverentia qui magna loquuntur super me.
PSA 34:27 Exsultent et lætentur qui volunt justitiam meam; et dicant semper: Magnificetur Dominus, qui volunt pacem servi ejus.
PSA 34:28 Et lingua mea meditabitur justitiam tuam; tota die laudem tuam.]
PSA 35:1 In finem. Servo Domini ipsi David.
PSA 35:2 [Dixit injustus ut delinquat in semetipso: non est timor Dei ante oculos ejus.
PSA 35:3 Quoniam dolose egit in conspectu ejus, ut inveniatur iniquitas ejus ad odium.
PSA 35:4 Verba oris ejus iniquitas, et dolus; noluit intelligere ut bene ageret.
PSA 35:5 Iniquitatem meditatus est in cubili suo; astitit omni viæ non bonæ: malitiam autem non odivit.
PSA 35:6 Domine, in cælo misericordia tua, et veritas tua usque ad nubes.
PSA 35:7 Justitia tua sicut montes Dei; judicia tua abyssus multa. Homines et jumenta salvabis, Domine,
PSA 35:8 quemadmodum multiplicasti misericordiam tuam, Deus. Filii autem hominum in tegmine alarum tuarum sperabunt.
PSA 35:9 Inebriabuntur ab ubertate domus tuæ, et torrente voluptatis tuæ potabis eos:
PSA 35:10 quoniam apud te est fons vitæ, et in lumine tuo videbimus lumen.
PSA 35:11 Prætende misericordiam tuam scientibus te, et justitiam tuam his qui recto sunt corde.
PSA 35:12 Non veniat mihi pes superbiæ, et manus peccatoris non moveat me.
PSA 35:13 Ibi ceciderunt qui operantur iniquitatem; expulsi sunt, nec potuerunt stare.]
PSA 36:1 Psalmus ipsi David. [Noli æmulari in malignantibus, neque zelaveris facientes iniquitatem:
PSA 36:2 quoniam tamquam fœnum velociter arescent, et quemadmodum olera herbarum cito decident.
PSA 36:3 Spera in Domino, et fac bonitatem; et inhabita terram, et pasceris in divitiis ejus.
PSA 36:4 Delectare in Domino, et dabit tibi petitiones cordis tui.
PSA 36:5 Revela Domino viam tuam, et spera in eo, et ipse faciet.
PSA 36:6 Et educet quasi lumen justitiam tuam, et judicium tuum tamquam meridiem.
PSA 36:7 Subditus esto Domino, et ora eum. Noli æmulari in eo qui prosperatur in via sua; in homine faciente injustitias.
PSA 36:8 Desine ab ira, et derelinque furorem; noli æmulari ut maligneris.
PSA 36:9 Quoniam qui malignantur exterminabuntur; sustinentes autem Dominum, ipsi hæreditabunt terram.
PSA 36:10 Et adhuc pusillum, et non erit peccator; et quæres locum ejus, et non invenies.
PSA 36:11 Mansueti autem hæreditabunt terram, et delectabuntur in multitudine pacis.
PSA 36:12 Observabit peccator justum, et stridebit super eum dentibus suis.
PSA 36:13 Dominus autem irridebit eum, quoniam prospicit quod veniet dies ejus.
PSA 36:14 Gladium evaginaverunt peccatores; intenderunt arcum suum: ut dejiciant pauperem et inopem, ut trucident rectos corde.
PSA 36:15 Gladius eorum intret in corda ipsorum, et arcus eorum confringatur.
PSA 36:16 Melius est modicum justo, super divitias peccatorum multas:
PSA 36:17 quoniam brachia peccatorum conterentur: confirmat autem justos Dominus.
PSA 36:18 Novit Dominus dies immaculatorum, et hæreditas eorum in æternum erit.
PSA 36:19 Non confundentur in tempore malo, et in diebus famis saturabuntur:
PSA 36:20 quia peccatores peribunt. Inimici vero Domini mox ut honorificati fuerint et exaltati, deficientes quemadmodum fumus deficient.
PSA 36:21 Mutuabitur peccator, et non solvet; justus autem miseretur et tribuet:
PSA 36:22 quia benedicentes ei hæreditabunt terram; maledicentes autem ei disperibunt.
PSA 36:23 Apud Dominum gressus hominis dirigentur, et viam ejus volet.
PSA 36:24 Cum ceciderit, non collidetur, quia Dominus supponit manum suam.
PSA 36:25 Junior fui, etenim senui; et non vidi justum derelictum, nec semen ejus quærens panem.
PSA 36:26 Tota die miseretur et commodat; et semen illius in benedictione erit.
PSA 36:27 Declina a malo, et fac bonum, et inhabita in sæculum sæculi:
PSA 36:28 quia Dominus amat judicium, et non derelinquet sanctos suos: in æternum conservabuntur. Injusti punientur, et semen impiorum peribit.
PSA 36:29 Justi autem hæreditabunt terram, et inhabitabunt in sæculum sæculi super eam.
PSA 36:30 Os justi meditabitur sapientiam, et lingua ejus loquetur judicium.
PSA 36:31 Lex Dei ejus in corde ipsius, et non supplantabuntur gressus ejus.
PSA 36:32 Considerat peccator justum, et quærit mortificare eum.
PSA 36:33 Dominus autem non derelinquet eum in manibus ejus, nec damnabit eum cum judicabitur illi.
PSA 36:34 Exspecta Dominum, et custodi viam ejus, et exaltabit te ut hæreditate capias terram: cum perierint peccatores, videbis.
PSA 36:35 Vidi impium superexaltatum, et elevatum sicut cedros Libani:
PSA 36:36 et transivi, et ecce non erat; et quæsivi eum, et non est inventus locus ejus.
PSA 36:37 Custodi innocentiam, et vide æquitatem, quoniam sunt reliquiæ homini pacifico.
PSA 36:38 Injusti autem disperibunt simul; reliquiæ impiorum interibunt.
PSA 36:39 Salus autem justorum a Domino; et protector eorum in tempore tribulationis.
PSA 36:40 Et adjuvabit eos Dominus, et liberabit eos; et eruet eos a peccatoribus, et salvabit eos, quia speraverunt in eo.]
PSA 37:1 Psalmus David, in rememorationem de sabbato.
PSA 37:2 [Domine, ne in furore tuo arguas me, neque in ira tua corripias me:
PSA 37:3 quoniam sagittæ tuæ infixæ sunt mihi, et confirmasti super me manum tuam.
PSA 37:4 Non est sanitas in carne mea, a facie iræ tuæ; non est pax ossibus meis, a facie peccatorum meorum:
PSA 37:5 quoniam iniquitates meæ supergressæ sunt caput meum, et sicut onus grave gravatæ sunt super me.
PSA 37:6 Putruerunt et corruptæ sunt cicatrices meæ, a facie insipientiæ meæ.
PSA 37:7 Miser factus sum et curvatus sum usque in finem; tota die contristatus ingrediebar.
PSA 37:8 Quoniam lumbi mei impleti sunt illusionibus, et non est sanitas in carne mea.
PSA 37:9 Afflictus sum, et humiliatus sum nimis; rugiebam a gemitu cordis mei.
PSA 37:10 Domine, ante te omne desiderium meum, et gemitus meus a te non est absconditus.
PSA 37:11 Cor meum conturbatum est; dereliquit me virtus mea, et lumen oculorum meorum, et ipsum non est mecum.
PSA 37:12 Amici mei et proximi mei adversum me appropinquaverunt, et steterunt; et qui juxta me erant, de longe steterunt: et vim faciebant qui quærebant animam meam.
PSA 37:13 Et qui inquirebant mala mihi, locuti sunt vanitates, et dolos tota die meditabantur.
PSA 37:14 Ego autem, tamquam surdus, non audiebam; et sicut mutus non aperiens os suum.
PSA 37:15 Et factus sum sicut homo non audiens, et non habens in ore suo redargutiones.
PSA 37:16 Quoniam in te, Domine, speravi; tu exaudies me, Domine Deus meus.
PSA 37:17 Quia dixi: Nequando supergaudeant mihi inimici mei; et dum commoventur pedes mei, super me magna locuti sunt.
PSA 37:18 Quoniam ego in flagella paratus sum, et dolor meus in conspectu meo semper.
PSA 37:19 Quoniam iniquitatem meam annuntiabo, et cogitabo pro peccato meo.
PSA 37:20 Inimici autem mei vivunt, et confirmati sunt super me: et multiplicati sunt qui oderunt me inique.
PSA 37:21 Qui retribuunt mala pro bonis detrahebant mihi, quoniam sequebar bonitatem.
PSA 37:22 Ne derelinquas me, Domine Deus meus; ne discesseris a me.
PSA 37:23 Intende in adjutorium meum, Domine Deus salutis meæ.]
PSA 38:1 In finem, ipsi Idithun. Canticum David.
PSA 38:2 [Dixi: Custodiam vias meas: ut non delinquam in lingua mea. Posui ori meo custodiam, cum consisteret peccator adversum me.
PSA 38:3 Obmutui, et humiliatus sum, et silui a bonis; et dolor meus renovatus est.
PSA 38:4 Concaluit cor meum intra me; et in meditatione mea exardescet ignis.
PSA 38:5 Locutus sum in lingua mea: Notum fac mihi, Domine, finem meum, et numerum dierum meorum quis est, ut sciam quid desit mihi.
PSA 38:6 Ecce mensurabiles posuisti dies meos, et substantia mea tamquam nihilum ante te. Verumtamen universa vanitas, omnis homo vivens.
PSA 38:7 Verumtamen in imagine pertransit homo; sed et frustra conturbatur: thesaurizat, et ignorat cui congregabit ea.
PSA 38:8 Et nunc quæ est exspectatio mea: nonne Dominus? et substantia mea apud te est.
PSA 38:9 Ab omnibus iniquitatibus meis erue me: opprobrium insipienti dedisti me.
PSA 38:10 Obmutui, et non aperui os meum, quoniam tu fecisti;
PSA 38:11 amove a me plagas tuas.
PSA 38:12 A fortitudine manus tuæ ego defeci in increpationibus: propter iniquitatem corripuisti hominem. Et tabescere fecisti sicut araneam animam ejus: verumtamen vane conturbatur omnis homo.
PSA 38:13 Exaudi orationem meam, Domine, et deprecationem meam; auribus percipe lacrimas meas. Ne sileas, quoniam advena ego sum apud te, et peregrinus sicut omnes patres mei.
PSA 38:14 Remitte mihi, ut refrigerer priusquam abeam et amplius non ero.]
PSA 39:1 In finem. Psalmus ipsi David.
PSA 39:2 [Exspectans exspectavi Dominum, et intendit mihi.
PSA 39:3 Et exaudivit preces meas, et eduxit me de lacu miseriæ et de luto fæcis. Et statuit super petram pedes meos, et direxit gressus meos.
PSA 39:4 Et immisit in os meum canticum novum, carmen Deo nostro. Videbunt multi, et timebunt, et sperabunt in Domino.
PSA 39:5 Beatus vir cujus est nomen Domini spes ejus, et non respexit in vanitates et insanias falsas.
PSA 39:6 Multa fecisti tu, Domine Deus meus, mirabilia tua; et cogitationibus tuis non est qui similis sit tibi. Annuntiavi et locutus sum: multiplicati sunt super numerum.
PSA 39:7 Sacrificium et oblationem noluisti; aures autem perfecisti mihi. Holocaustum et pro peccato non postulasti;
PSA 39:8 tunc dixi: Ecce venio. In capite libri scriptum est de me,
PSA 39:9 ut facerem voluntatem tuam. Deus meus, volui, et legem tuam in medio cordis mei.
PSA 39:10 Annuntiavi justitiam tuam in ecclesia magna; ecce labia mea non prohibebo: Domine, tu scisti.
PSA 39:11 Justitiam tuam non abscondi in corde meo; veritatem tuam et salutare tuum dixi; non abscondi misericordiam tuam et veritatem tuam a concilio multo.
PSA 39:12 Tu autem, Domine, ne longe facias miserationes tuas a me; misericordia tua et veritas tua semper susceperunt me.
PSA 39:13 Quoniam circumdederunt me mala quorum non est numerus; comprehenderunt me iniquitates meæ, et non potui ut viderem. Multiplicatæ sunt super capillos capitis mei, et cor meum dereliquit me.
PSA 39:14 Complaceat tibi, Domine, ut eruas me; Domine, ad adjuvandum me respice.
PSA 39:15 Confundantur et revereantur simul, qui quærunt animam meam ut auferant eam; convertantur retrorsum et revereantur, qui volunt mihi mala.
PSA 39:16 Ferant confestim confusionem suam, qui dicunt mihi: Euge, euge !
PSA 39:17 Exsultent et lætentur super te omnes quærentes te; et dicant semper: Magnificetur Dominus, qui diligunt salutare tuum.
PSA 39:18 Ego autem mendicus sum et pauper; Dominus sollicitus est mei. Adjutor meus et protector meus tu es; Deus meus, ne tardaveris.]
PSA 40:1 In finem. Psalmus ipsi David.
PSA 40:2 [Beatus qui intelligit super egenum et pauperem: in die mala liberabit eum Dominus.
PSA 40:3 Dominus conservet eum, et vivificet eum, et beatum faciat eum in terra, et non tradat eum in animam inimicorum ejus.
PSA 40:4 Dominus opem ferat illi super lectum doloris ejus; universum stratum ejus versasti in infirmitate ejus.
PSA 40:5 Ego dixi: Domine, miserere mei; sana animam meam, quia peccavi tibi.
PSA 40:6 Inimici mei dixerunt mala mihi: Quando morietur, et peribit nomen ejus?
PSA 40:7 Et si ingrediebatur ut videret, vana loquebatur; cor ejus congregavit iniquitatem sibi. Egrediebatur foras et loquebatur.
PSA 40:8 In idipsum adversum me susurrabant omnes inimici mei; adversum me cogitabant mala mihi.
PSA 40:9 Verbum iniquum constituerunt adversum me: Numquid qui dormit non adjiciet ut resurgat?
PSA 40:10 Etenim homo pacis meæ in quo speravi, qui edebat panes meos, magnificavit super me supplantationem.
PSA 40:11 Tu autem, Domine, miserere mei, et resuscita me; et retribuam eis.
PSA 40:12 In hoc cognovi quoniam voluisti me, quoniam non gaudebit inimicus meus super me.
PSA 40:13 Me autem propter innocentiam suscepisti; et confirmasti me in conspectu tuo in æternum.
PSA 40:14 Benedictus Dominus Deus Israël a sæculo et usque in sæculum. Fiat, fiat.]
PSA 41:1 In finem. Intellectus filiis Core.
PSA 41:2 [Quemadmodum desiderat cervus ad fontes aquarum, ita desiderat anima mea ad te, Deus.
PSA 41:3 Sitivit anima mea ad Deum fortem, vivum; quando veniam, et apparebo ante faciem Dei?
PSA 41:4 Fuerunt mihi lacrimæ meæ panes die ac nocte, dum dicitur mihi quotidie: Ubi est Deus tuus?
PSA 41:5 Hæc recordatus sum, et effudi in me animam meam, quoniam transibo in locum tabernaculi admirabilis, usque ad domum Dei, in voce exsultationis et confessionis, sonus epulantis.
PSA 41:6 Quare tristis es, anima mea? et quare conturbas me? Spera in Deo, quoniam adhuc confitebor illi, salutare vultus mei,
PSA 41:7 et Deus meus. Ad meipsum anima mea conturbata est: propterea memor ero tui de terra Jordanis et Hermoniim a monte modico.
PSA 41:8 Abyssus abyssum invocat, in voce cataractarum tuarum; omnia excelsa tua, et fluctus tui super me transierunt.
PSA 41:9 In die mandavit Dominus misericordiam suam, et nocte canticum ejus; apud me oratio Deo vitæ meæ.
PSA 41:10 Dicam Deo: Susceptor meus es; quare oblitus es mei? et quare contristatus incedo, dum affligit me inimicus?
PSA 41:11 Dum confringuntur ossa mea, exprobraverunt mihi qui tribulant me inimici mei, dum dicunt mihi per singulos dies: Ubi est Deus tuus?
PSA 41:12 Quare tristis es, anima mea? et quare conturbas me? Spera in Deo, quoniam adhuc confitebor illi, salutare vultus mei, et Deus meus.]
PSA 42:1 Psalmus David. [Judica me, Deus, et discerne causam meam de gente non sancta: ab homine iniquo et doloso erue me.
PSA 42:2 Quia tu es, Deus, fortitudo mea: quare me repulisti? et quare tristis incedo, dum affligit me inimicus?
PSA 42:3 Emitte lucem tuam et veritatem tuam: ipsa me deduxerunt, et adduxerunt in montem sanctum tuum, et in tabernacula tua.
PSA 42:4 Et introibo ad altare Dei, ad Deum qui lætificat juventutem meam. Confitebor tibi in cithara, Deus, Deus meus.
PSA 42:5 Quare tristis es, anima mea? et quare conturbas me? Spera in Deo, quoniam adhuc confitebor illi, salutare vultus mei, et Deus meus.]
PSA 43:1 In finem. Filiis Core ad intellectum.
PSA 43:2 [Deus, auribus nostris audivimus, patres nostri annuntiaverunt nobis, opus quod operatus es in diebus eorum, et in diebus antiquis.
PSA 43:3 Manus tua gentes disperdidit, et plantasti eos; afflixisti populos, et expulisti eos.
PSA 43:4 Nec enim in gladio suo possederunt terram, et brachium eorum non salvavit eos: sed dextera tua et brachium tuum, et illuminatio vultus tui, quoniam complacuisti in eis.
PSA 43:5 Tu es ipse rex meus et Deus meus, qui mandas salutes Jacob.
PSA 43:6 In te inimicos nostros ventilabimus cornu, et in nomine tuo spernemus insurgentes in nobis.
PSA 43:7 Non enim in arcu meo sperabo, et gladius meus non salvabit me:
PSA 43:8 salvasti enim nos de affligentibus nos, et odientes nos confudisti.
PSA 43:9 In Deo laudabimur tota die, et in nomine tuo confitebimur in sæculum.
PSA 43:10 Nunc autem repulisti et confudisti nos, et non egredieris, Deus, in virtutibus nostris.
PSA 43:11 Avertisti nos retrorsum post inimicos nostros, et qui oderunt nos diripiebant sibi.
PSA 43:12 Dedisti nos tamquam oves escarum, et in gentibus dispersisti nos.
PSA 43:13 Vendidisti populum tuum sine pretio, et non fuit multitudo in commutationibus eorum.
PSA 43:14 Posuisti nos opprobrium vicinis nostris; subsannationem et derisum his qui sunt in circuitu nostro.
PSA 43:15 Posuisti nos in similitudinem gentibus; commotionem capitis in populis.
PSA 43:16 Tota die verecundia mea contra me est, et confusio faciei meæ cooperuit me:
PSA 43:17 a voce exprobrantis et obloquentis, a facie inimici et persequentis.
PSA 43:18 Hæc omnia venerunt super nos; nec obliti sumus te, et inique non egimus in testamento tuo.
PSA 43:19 Et non recessit retro cor nostrum; et declinasti semitas nostras a via tua:
PSA 43:20 quoniam humiliasti nos in loco afflictionis, et cooperuit nos umbra mortis.
PSA 43:21 Si obliti sumus nomen Dei nostri, et si expandimus manus nostras ad deum alienum,
PSA 43:22 nonne Deus requiret ista? ipse enim novit abscondita cordis. Quoniam propter te mortificamur tota die; æstimati sumus sicut oves occisionis.
PSA 43:23 Exsurge; quare obdormis, Domine? exsurge, et ne repellas in finem.
PSA 43:24 Quare faciem tuam avertis? oblivisceris inopiæ nostræ et tribulationis nostræ?
PSA 43:25 Quoniam humiliata est in pulvere anima nostra; conglutinatus est in terra venter noster.
PSA 43:26 Exsurge, Domine, adjuva nos, et redime nos propter nomen tuum.]
PSA 44:1 In finem, pro iis qui commutabuntur. Filiis Core, ad intellectum. Canticum pro dilecto.
PSA 44:2 [Eructavit cor meum verbum bonum: dico ego opera mea regi. Lingua mea calamus scribæ velociter scribentis.
PSA 44:3 Speciosus forma præ filiis hominum, diffusa est gratia in labiis tuis: propterea benedixit te Deus in æternum.
PSA 44:4 Accingere gladio tuo super femur tuum, potentissime.
PSA 44:5 Specie tua et pulchritudine tua intende, prospere procede, et regna, propter veritatem, et mansuetudinem, et justitiam; et deducet te mirabiliter dextera tua.
PSA 44:6 Sagittæ tuæ acutæ: populi sub te cadent, in corda inimicorum regis.
PSA 44:7 Sedes tua, Deus, in sæculum sæculi; virga directionis virga regni tui.
PSA 44:8 Dilexisti justitiam, et odisti iniquitatem; propterea unxit te Deus, Deus tuus, oleo lætitiæ, præ consortibus tuis.
PSA 44:9 Myrrha, et gutta, et casia a vestimentis tuis, a domibus eburneis; ex quibus delectaverunt te
PSA 44:10 filiæ regum in honore tuo. Astitit regina a dextris tuis in vestitu deaurato, circumdata varietate.
PSA 44:11 Audi, filia, et vide, et inclina aurem tuam; et obliviscere populum tuum, et domum patris tui.
PSA 44:12 Et concupiscet rex decorem tuum, quoniam ipse est Dominus Deus tuus, et adorabunt eum.
PSA 44:13 Et filiæ Tyri in muneribus vultum tuum deprecabuntur; omnes divites plebis.
PSA 44:14 Omnis gloria ejus filiæ regis ab intus, in fimbriis aureis,
PSA 44:15 circumamicta varietatibus. Adducentur regi virgines post eam; proximæ ejus afferentur tibi.
PSA 44:16 Afferentur in lætitia et exsultatione; adducentur in templum regis.
PSA 44:17 Pro patribus tuis nati sunt tibi filii; constitues eos principes super omnem terram.
PSA 44:18 Memores erunt nominis tui in omni generatione et generationem: propterea populi confitebuntur tibi in æternum, et in sæculum sæculi.]
PSA 45:1 In finem, filiis Core, pro arcanis. Psalmus.
PSA 45:2 [Deus noster refugium et virtus; adjutor in tribulationibus quæ invenerunt nos nimis.
PSA 45:3 Propterea non timebimus dum turbabitur terra, et transferentur montes in cor maris.
PSA 45:4 Sonuerunt, et turbatæ sunt aquæ eorum; conturbati sunt montes in fortitudine ejus.
PSA 45:5 Fluminis impetus lætificat civitatem Dei: sanctificavit tabernaculum suum Altissimus.
PSA 45:6 Deus in medio ejus, non commovebitur; adjuvabit eam Deus mane diluculo.
PSA 45:7 Conturbatæ sunt gentes, et inclinata sunt regna: dedit vocem suam, mota est terra.
PSA 45:8 Dominus virtutum nobiscum; susceptor noster Deus Jacob.
PSA 45:9 Venite, et videte opera Domini, quæ posuit prodigia super terram,
PSA 45:10 auferens bella usque ad finem terræ. Arcum conteret, et confringet arma, et scuta comburet igni.
PSA 45:11 Vacate, et videte quoniam ego sum Deus; exaltabor in gentibus, et exaltabor in terra.
PSA 45:12 Dominus virtutum nobiscum; susceptor noster Deus Jacob.]
PSA 46:1 In finem, pro filiis Core. Psalmus.
PSA 46:2 [Omnes gentes, plaudite manibus; jubilate Deo in voce exsultationis:
PSA 46:3 quoniam Dominus excelsus, terribilis, rex magnus super omnem terram.
PSA 46:4 Subjecit populos nobis, et gentes sub pedibus nostris.
PSA 46:5 Elegit nobis hæreditatem suam; speciem Jacob quam dilexit.
PSA 46:6 Ascendit Deus in jubilo, et Dominus in voce tubæ.
PSA 46:7 Psallite Deo nostro, psallite; psallite regi nostro, psallite:
PSA 46:8 quoniam rex omnis terræ Deus, psallite sapienter.
PSA 46:9 Regnabit Deus super gentes; Deus sedet super sedem sanctam suam.
PSA 46:10 Principes populorum congregati sunt cum Deo Abraham, quoniam dii fortes terræ vehementer elevati sunt.]
PSA 47:1 Psalmus cantici. Filiis Core, secunda sabbati.
PSA 47:2 [Magnus Dominus et laudabilis nimis, in civitate Dei nostri, in monte sancto ejus.
PSA 47:3 Fundatur exsultatione universæ terræ mons Sion; latera aquilonis, civitas regis magni.
PSA 47:4 Deus in domibus ejus cognoscetur cum suscipiet eam.
PSA 47:5 Quoniam ecce reges terræ congregati sunt; convenerunt in unum.
PSA 47:6 Ipsi videntes, sic admirati sunt, conturbati sunt, commoti sunt.
PSA 47:7 Tremor apprehendit eos; ibi dolores ut parturientis:
PSA 47:8 in spiritu vehementi conteres naves Tharsis.
PSA 47:9 Sicut audivimus, sic vidimus, in civitate Domini virtutum, in civitate Dei nostri: Deus fundavit eam in æternum.
PSA 47:10 Suscepimus, Deus, misericordiam tuam in medio templi tui.
PSA 47:11 Secundum nomen tuum, Deus, sic et laus tua in fines terræ; justitia plena est dextera tua.
PSA 47:12 Lætetur mons Sion, et exsultent filiæ Judæ, propter judicia tua, Domine.
PSA 47:13 Circumdate Sion, et complectimini eam; narrate in turribus ejus.
PSA 47:14 Ponite corda vestra in virtute ejus, et distribuite domos ejus, ut enarretis in progenie altera.
PSA 47:15 Quoniam hic est Deus, Deus noster in æternum, et in sæculum sæculi: ipse reget nos in sæcula.]
PSA 48:1 In finem, filiis Core. Psalmus.
PSA 48:2 [Audite hæc, omnes gentes; auribus percipite, omnes qui habitatis orbem:
PSA 48:3 quique terrigenæ et filii hominum, simul in unum dives et pauper.
PSA 48:4 Os meum loquetur sapientiam, et meditatio cordis mei prudentiam.
PSA 48:5 Inclinabo in parabolam aurem meam; aperiam in psalterio propositionem meam.
PSA 48:6 Cur timebo in die mala? iniquitas calcanei mei circumdabit me.
PSA 48:7 Qui confidunt in virtute sua, et in multitudine divitiarum suarum, gloriantur.
PSA 48:8 Frater non redimit, redimet homo: non dabit Deo placationem suam,
PSA 48:9 et pretium redemptionis animæ suæ. Et laborabit in æternum;
PSA 48:10 et vivet adhuc in finem.
PSA 48:11 Non videbit interitum, cum viderit sapientes morientes: simul insipiens et stultus peribunt. Et relinquent alienis divitias suas,
PSA 48:12 et sepulchra eorum domus illorum in æternum; tabernacula eorum in progenie et progenie: vocaverunt nomina sua in terris suis.
PSA 48:13 Et homo, cum in honore esset, non intellexit. Comparatus est jumentis insipientibus, et similis factus est illis.
PSA 48:14 Hæc via illorum scandalum ipsis; et postea in ore suo complacebunt.
PSA 48:15 Sicut oves in inferno positi sunt: mors depascet eos. Et dominabuntur eorum justi in matutino; et auxilium eorum veterascet in inferno a gloria eorum.
PSA 48:16 Verumtamen Deus redimet animam meam de manu inferi, cum acceperit me.
PSA 48:17 Ne timueris cum dives factus fuerit homo, et cum multiplicata fuerit gloria domus ejus:
PSA 48:18 quoniam, cum interierit, non sumet omnia, neque descendet cum eo gloria ejus.
PSA 48:19 Quia anima ejus in vita ipsius benedicetur; confitebitur tibi cum benefeceris ei.
PSA 48:20 Introibit usque in progenies patrum suorum; et usque in æternum non videbit lumen.
PSA 48:21 Homo, cum in honore esset, non intellexit. Comparatus est jumentis insipientibus, et similis factus est illis.]
PSA 49:1 Psalmus Asaph. [Deus deorum Dominus locutus est, et vocavit terram a solis ortu usque ad occasum.
PSA 49:2 Ex Sion species decoris ejus:
PSA 49:3 Deus manifeste veniet; Deus noster, et non silebit. Ignis in conspectu ejus exardescet; et in circuitu ejus tempestas valida.
PSA 49:4 Advocabit cælum desursum, et terram, discernere populum suum.
PSA 49:5 Congregate illi sanctos ejus, qui ordinant testamentum ejus super sacrificia.
PSA 49:6 Et annuntiabunt cæli justitiam ejus, quoniam Deus judex est.
PSA 49:7 Audi, populus meus, et loquar; Israël, et testificabor tibi: Deus, Deus tuus ego sum.
PSA 49:8 Non in sacrificiis tuis arguam te; holocausta autem tua in conspectu meo sunt semper.
PSA 49:9 Non accipiam de domo tua vitulos, neque de gregibus tuis hircos:
PSA 49:10 quoniam meæ sunt omnes feræ silvarum, jumenta in montibus, et boves.
PSA 49:11 Cognovi omnia volatilia cæli, et pulchritudo agri mecum est.
PSA 49:12 Si esuriero, non dicam tibi: meus est enim orbis terræ et plenitudo ejus.
PSA 49:13 Numquid manducabo carnes taurorum? aut sanguinem hircorum potabo?
PSA 49:14 Immola Deo sacrificium laudis, et redde Altissimo vota tua.
PSA 49:15 Et invoca me in die tribulationis: eruam te, et honorificabis me.
PSA 49:16 Peccatori autem dixit Deus: Quare tu enarras justitias meas? et assumis testamentum meum per os tuum?
PSA 49:17 Tu vero odisti disciplinam, et projecisti sermones meos retrorsum.
PSA 49:18 Si videbas furem, currebas cum eo; et cum adulteris portionem tuam ponebas.
PSA 49:19 Os tuum abundavit malitia, et lingua tua concinnabat dolos.
PSA 49:20 Sedens adversus fratrem tuum loquebaris, et adversus filium matris tuæ ponebas scandalum.
PSA 49:21 Hæc fecisti, et tacui. Existimasti inique quod ero tui similis: arguam te, et statuam contra faciem tuam.
PSA 49:22 Intelligite hæc, qui obliviscimini Deum, nequando rapiat, et non sit qui eripiat.
PSA 49:23 Sacrificium laudis honorificabit me, et illic iter quo ostendam illi salutare Dei.]
PSA 50:1 In finem. Psalmus David,
PSA 50:2 cum venit ad eum Nathan propheta, quando intravit ad Bethsabee.
PSA 50:3 [Miserere mei, Deus, secundum magnam misericordiam tuam; et secundum multitudinem miserationum tuarum, dele iniquitatem meam.
PSA 50:4 Amplius lava me ab iniquitate mea, et a peccato meo munda me.
PSA 50:5 Quoniam iniquitatem meam ego cognosco, et peccatum meum contra me est semper.
PSA 50:6 Tibi soli peccavi, et malum coram te feci; ut justificeris in sermonibus tuis, et vincas cum judicaris.
PSA 50:7 Ecce enim in iniquitatibus conceptus sum, et in peccatis concepit me mater mea.
PSA 50:8 Ecce enim veritatem dilexisti; incerta et occulta sapientiæ tuæ manifestasti mihi.
PSA 50:9 Asperges me hyssopo, et mundabor; lavabis me, et super nivem dealbabor.
PSA 50:10 Auditui meo dabis gaudium et lætitiam, et exsultabunt ossa humiliata.
PSA 50:11 Averte faciem tuam a peccatis meis, et omnes iniquitates meas dele.
PSA 50:12 Cor mundum crea in me, Deus, et spiritum rectum innova in visceribus meis.
PSA 50:13 Ne projicias me a facie tua, et spiritum sanctum tuum ne auferas a me.
PSA 50:14 Redde mihi lætitiam salutaris tui, et spiritu principali confirma me.
PSA 50:15 Docebo iniquos vias tuas, et impii ad te convertentur.
PSA 50:16 Libera me de sanguinibus, Deus, Deus salutis meæ, et exsultabit lingua mea justitiam tuam.
PSA 50:17 Domine, labia mea aperies, et os meum annuntiabit laudem tuam.
PSA 50:18 Quoniam si voluisses sacrificium, dedissem utique; holocaustis non delectaberis.
PSA 50:19 Sacrificium Deo spiritus contribulatus; cor contritum et humiliatum, Deus, non despicies.
PSA 50:20 Benigne fac, Domine, in bona voluntate tua Sion, ut ædificentur muri Jerusalem.
PSA 50:21 Tunc acceptabis sacrificium justitiæ, oblationes et holocausta; tunc imponent super altare tuum vitulos.]
PSA 51:1 In finem. Intellectus David,
PSA 51:2 cum venit Doëg Idumæus, et nuntiavit Sauli: Venit David in domum Achimelech.
PSA 51:3 [Quid gloriaris in malitia, qui potens es in iniquitate?
PSA 51:4 Tota die injustitiam cogitavit lingua tua; sicut novacula acuta fecisti dolum.
PSA 51:5 Dilexisti malitiam super benignitatem; iniquitatem magis quam loqui æquitatem.
PSA 51:6 Dilexisti omnia verba præcipitationis; lingua dolosa.
PSA 51:7 Propterea Deus destruet te in finem; evellet te, et emigrabit te de tabernaculo tuo, et radicem tuam de terra viventium.
PSA 51:8 Videbunt justi, et timebunt; et super eum ridebunt, et dicent:
PSA 51:9 Ecce homo qui non posuit Deum adjutorem suum; sed speravit in multitudine divitiarum suarum, et prævaluit in vanitate sua.
PSA 51:10 Ego autem, sicut oliva fructifera in domo Dei; speravi in misericordia Dei, in æternum et in sæculum sæculi.
PSA 51:11 Confitebor tibi in sæculum, quia fecisti; et exspectabo nomen tuum, quoniam bonum est in conspectu sanctorum tuorum.]
PSA 52:1 In finem, pro Maëleth intelligentiæ David. [Dixit insipiens in corde suo: Non est Deus.
PSA 52:2 Corrupti sunt, et abominabiles facti sunt in iniquitatibus; non est qui faciat bonum.
PSA 52:3 Deus de cælo prospexit super filios hominum, ut videat si est intelligens, aut requirens Deum.
PSA 52:4 Omnes declinaverunt; simul inutiles facti sunt: non est qui faciat bonum, non est usque ad unum.
PSA 52:5 Nonne scient omnes qui operantur iniquitatem, qui devorant plebem meam ut cibum panis?
PSA 52:6 Deum non invocaverunt; illic trepidaverunt timore, ubi non erat timor. Quoniam Deus dissipavit ossa eorum qui hominibus placent: confusi sunt, quoniam Deus sprevit eos.
PSA 52:7 Quis dabit ex Sion salutare Israël? cum converterit Deus captivitatem plebis suæ, exsultabit Jacob, et lætabitur Israël.]
PSA 53:1 In finem, in carminibus. Intellectus David,
PSA 53:2 cum venissent Ziphæi, et dixissent ad Saul: Nonne David absconditus est apud nos?
PSA 53:3 [Deus, in nomine tuo salvum me fac, et in virtute tua judica me.
PSA 53:4 Deus, exaudi orationem meam; auribus percipe verba oris mei.
PSA 53:5 Quoniam alieni insurrexerunt adversum me, et fortes quæsierunt animam meam, et non proposuerunt Deum ante conspectum suum.
PSA 53:6 Ecce enim Deus adjuvat me, et Dominus susceptor est animæ meæ.
PSA 53:7 Averte mala inimicis meis; et in veritate tua disperde illos.
PSA 53:8 Voluntarie sacrificabo tibi, et confitebor nomini tuo, Domine, quoniam bonum est.
PSA 53:9 Quoniam ex omni tribulatione eripuisti me, et super inimicos meos despexit oculus meus.]
PSA 54:1 In finem, in carminibus. Intellectus David.
PSA 54:2 [Exaudi, Deus, orationem meam, et ne despexeris deprecationem meam:
PSA 54:3 intende mihi, et exaudi me. Contristatus sum in exercitatione mea, et conturbatus sum
PSA 54:4 a voce inimici, et a tribulatione peccatoris. Quoniam declinaverunt in me iniquitates, et in ira molesti erant mihi.
PSA 54:5 Cor meum conturbatum est in me, et formido mortis cecidit super me.
PSA 54:6 Timor et tremor venerunt super me, et contexerunt me tenebræ.
PSA 54:7 Et dixi: Quis dabit mihi pennas sicut columbæ, et volabo, et requiescam?
PSA 54:8 Ecce elongavi fugiens, et mansi in solitudine.
PSA 54:9 Exspectabam eum qui salvum me fecit a pusillanimitate spiritus, et tempestate.
PSA 54:10 Præcipita, Domine; divide linguas eorum: quoniam vidi iniquitatem et contradictionem in civitate.
PSA 54:11 Die ac nocte circumdabit eam super muros ejus iniquitas; et labor in medio ejus,
PSA 54:12 et injustitia: et non defecit de plateis ejus usura et dolus.
PSA 54:13 Quoniam si inimicus meus maledixisset mihi, sustinuissem utique. Et si is qui oderat me super me magna locutus fuisset, abscondissem me forsitan ab eo.
PSA 54:14 Tu vero homo unanimis, dux meus, et notus meus:
PSA 54:15 qui simul mecum dulces capiebas cibos; in domo Dei ambulavimus cum consensu.
PSA 54:16 Veniat mors super illos, et descendant in infernum viventes: quoniam nequitiæ in habitaculis eorum, in medio eorum.
PSA 54:17 Ego autem ad Deum clamavi, et Dominus salvabit me.
PSA 54:18 Vespere, et mane, et meridie, narrabo, et annuntiabo; et exaudiet vocem meam.
PSA 54:19 Redimet in pace animam meam ab his qui appropinquant mihi: quoniam inter multos erant mecum.
PSA 54:20 Exaudiet Deus, et humiliabit illos, qui est ante sæcula. Non enim est illis commutatio, et non timuerunt Deum.
PSA 54:21 Extendit manum suam in retribuendo; contaminaverunt testamentum ejus:
PSA 54:22 divisi sunt ab ira vultus ejus, et appropinquavit cor illius. Molliti sunt sermones ejus super oleum; et ipsi sunt jacula.
PSA 54:23 Jacta super Dominum curam tuam, et ipse te enutriet; non dabit in æternum fluctuationem justo.
PSA 54:24 Tu vero, Deus, deduces eos in puteum interitus. Viri sanguinum et dolosi non dimidiabunt dies suos; ego autem sperabo in te, Domine.]
PSA 55:1 In finem, pro populo qui a sanctis longe factus est. David in tituli inscriptionem, cum tenuerunt eum Allophyli in Geth.
PSA 55:2 [Miserere mei, Deus, quoniam conculcavit me homo; tota die impugnans, tribulavit me.
PSA 55:3 Conculcaverunt me inimici mei tota die, quoniam multi bellantes adversum me.
PSA 55:4 Ab altitudine diei timebo: ego vero in te sperabo.
PSA 55:5 In Deo laudabo sermones meos; in Deo speravi: non timebo quid faciat mihi caro.
PSA 55:6 Tota die verba mea execrabantur; adversum me omnes cogitationes eorum in malum.
PSA 55:7 Inhabitabunt, et abscondent; ipsi calcaneum meum observabunt. Sicut sustinuerunt animam meam,
PSA 55:8 pro nihilo salvos facies illos; in ira populos confringes.
PSA 55:9 Deus, vitam meam annuntiavi tibi; posuisti lacrimas meas in conspectu tuo, sicut et in promissione tua:
PSA 55:10 tunc convertentur inimici mei retrorsum. In quacumque die invocavero te, ecce cognovi quoniam Deus meus es.
PSA 55:11 In Deo laudabo verbum; in Domino laudabo sermonem. In Deo speravi: non timebo quid faciat mihi homo.
PSA 55:12 In me sunt, Deus, vota tua, quæ reddam, laudationes tibi:
PSA 55:13 quoniam eripuisti animam meam de morte, et pedes meos de lapsu, ut placeam coram Deo in lumine viventium.]
PSA 56:1 In finem, ne disperdas. David in tituli inscriptionem, cum fugeret a facie Saul in speluncam.
PSA 56:2 [Miserere mei, Deus, miserere mei, quoniam in te confidit anima mea. Et in umbra alarum tuarum sperabo, donec transeat iniquitas.
PSA 56:3 Clamabo ad Deum altissimum, Deum qui benefecit mihi.
PSA 56:4 Misit de cælo, et liberavit me; dedit in opprobrium conculcantes me. Misit Deus misericordiam suam et veritatem suam,
PSA 56:5 et eripuit animam meam de medio catulorum leonum. Dormivi conturbatus. Filii hominum dentes eorum arma et sagittæ, et lingua eorum gladius acutus.
PSA 56:6 Exaltare super cælos, Deus, et in omnem terram gloria tua.
PSA 56:7 Laqueum paraverunt pedibus meis, et incurvaverunt animam meam. Foderunt ante faciem meam foveam, et inciderunt in eam.
PSA 56:8 Paratum cor meum, Deus, paratum cor meum; cantabo, et psalmum dicam.
PSA 56:9 Exsurge, gloria mea; exsurge, psalterium et cithara: exsurgam diluculo.
PSA 56:10 Confitebor tibi in populis, Domine, et psalmum dicam tibi in gentibus:
PSA 56:11 quoniam magnificata est usque ad cælos misericordia tua, et usque ad nubes veritas tua.
PSA 56:12 Exaltare super cælos, Deus, et super omnem terram gloria tua.]
PSA 57:1 In finem, ne disperdas. David in tituli inscriptionem.
PSA 57:2 [Si vere utique justitiam loquimini, recta judicate, filii hominum.
PSA 57:3 Etenim in corde iniquitates operamini; in terra injustitias manus vestræ concinnant.
PSA 57:4 Alienati sunt peccatores a vulva; erraverunt ab utero: locuti sunt falsa.
PSA 57:5 Furor illis secundum similitudinem serpentis, sicut aspidis surdæ et obturantis aures suas,
PSA 57:6 quæ non exaudiet vocem incantantium, et venefici incantantis sapienter.
PSA 57:7 Deus conteret dentes eorum in ore ipsorum; molas leonum confringet Dominus.
PSA 57:8 Ad nihilum devenient tamquam aqua decurrens; intendit arcum suum donec infirmentur.
PSA 57:9 Sicut cera quæ fluit auferentur; supercecidit ignis, et non viderunt solem.
PSA 57:10 Priusquam intelligerent spinæ vestræ rhamnum, sicut viventes sic in ira absorbet eos.
PSA 57:11 Lætabitur justus cum viderit vindictam; manus suas lavabit in sanguine peccatoris.
PSA 57:12 Et dicet homo: Si utique est fructus justo, utique est Deus judicans eos in terra.]
PSA 58:1 In finem, ne disperdas. David in tituli inscriptionem, quando misit Saul et custodivit domum ejus ut eum interficeret.
PSA 58:2 [Eripe me de inimicis meis, Deus meus, et ab insurgentibus in me libera me.
PSA 58:3 Eripe me de operantibus iniquitatem, et de viris sanguinum salva me.
PSA 58:4 Quia ecce ceperunt animam meam; irruerunt in me fortes.
PSA 58:5 Neque iniquitas mea, neque peccatum meum, Domine; sine iniquitate cucurri, et direxi.
PSA 58:6 Exsurge in occursum meum, et vide: et tu, Domine Deus virtutum, Deus Israël, intende ad visitandas omnes gentes: non miserearis omnibus qui operantur iniquitatem.
PSA 58:7 Convertentur ad vesperam, et famem patientur ut canes: et circuibunt civitatem.
PSA 58:8 Ecce loquentur in ore suo, et gladius in labiis eorum: quoniam quis audivit?
PSA 58:9 Et tu, Domine, deridebis eos; ad nihilum deduces omnes gentes.
PSA 58:10 Fortitudinem meam ad te custodiam, quia, Deus, susceptor meus es:
PSA 58:11 Deus meus misericordia ejus præveniet me.
PSA 58:12 Deus ostendet mihi super inimicos meos: ne occidas eos, nequando obliviscantur populi mei. Disperge illos in virtute tua, et depone eos, protector meus, Domine:
PSA 58:13 delictum oris eorum, sermonem labiorum ipsorum; et comprehendantur in superbia sua. Et de execratione et mendacio annuntiabuntur
PSA 58:14 in consummatione: in ira consummationis, et non erunt. Et scient quia Deus dominabitur Jacob, et finium terræ.
PSA 58:15 Convertentur ad vesperam, et famem patientur ut canes: et circuibunt civitatem.
PSA 58:16 Ipsi dispergentur ad manducandum; si vero non fuerint saturati, et murmurabunt.
PSA 58:17 Ego autem cantabo fortitudinem tuam, et exsultabo mane misericordiam tuam: quia factus es susceptor meus, et refugium meum in die tribulationis meæ.
PSA 58:18 Adjutor meus, tibi psallam, quia Deus susceptor meus es; Deus meus, misericordia mea.]
PSA 59:1 In finem, pro his qui immutabuntur, in tituli inscriptionem ipsi David, in doctrinam,
PSA 59:2 cum succendit Mesopotamiam Syriæ et Sobal, et convertit Joab, et percussit Idumæam in valle Salinarum duodecim millia.
PSA 59:3 [Deus, repulisti nos, et destruxisti nos; iratus es, et misertus es nobis.
PSA 59:4 Commovisti terram, et conturbasti eam; sana contritiones ejus, quia commota est.
PSA 59:5 Ostendisti populo tuo dura; potasti nos vino compunctionis.
PSA 59:6 Dedisti metuentibus te significationem, ut fugiant a facie arcus; ut liberentur dilecti tui.
PSA 59:7 Salvum fac dextera tua, et exaudi me.
PSA 59:8 Deus locutus est in sancto suo: lætabor, et partibor Sichimam; et convallem tabernaculorum metibor.
PSA 59:9 Meus est Galaad, et meus est Manasses; et Ephraim fortitudo capitis mei. Juda rex meus;
PSA 59:10 Moab olla spei meæ. In Idumæam extendam calceamentum meum: mihi alienigenæ subditi sunt.
PSA 59:11 Quis deducet me in civitatem munitam? quis deducet me usque in Idumæam?
PSA 59:12 nonne tu, Deus, qui repulisti nos? et non egredieris, Deus, in virtutibus nostris?
PSA 59:13 Da nobis auxilium de tribulatione, quia vana salus hominis.
PSA 59:14 In Deo faciemus virtutem; et ipse ad nihilum deducet tribulantes nos.]
PSA 60:1 In finem. In hymnis David.
PSA 60:2 [Exaudi, Deus, deprecationem meam; intende orationi meæ.
PSA 60:3 A finibus terræ ad te clamavi, dum anxiaretur cor meum; in petra exaltasti me. Deduxisti me,
PSA 60:4 quia factus es spes mea: turris fortitudinis a facie inimici.
PSA 60:5 Inhabitabo in tabernaculo tuo in sæcula; protegar in velamento alarum tuarum.
PSA 60:6 Quoniam tu, Deus meus, exaudisti orationem meam; dedisti hæreditatem timentibus nomen tuum.
PSA 60:7 Dies super dies regis adjicies; annos ejus usque in diem generationis et generationis.
PSA 60:8 Permanet in æternum in conspectu Dei: misericordiam et veritatem ejus quis requiret?
PSA 60:9 Sic psalmum dicam nomini tuo in sæculum sæculi, ut reddam vota mea de die in diem.]
PSA 61:1 In finem, pro Idithun. Psalmus David.
PSA 61:2 [Nonne Deo subjecta erit anima mea? ab ipso enim salutare meum.
PSA 61:3 Nam et ipse Deus meus et salutaris meus; susceptor meus, non movebor amplius.
PSA 61:4 Quousque irruitis in hominem? interficitis universi vos, tamquam parieti inclinato et maceriæ depulsæ.
PSA 61:5 Verumtamen pretium meum cogitaverunt repellere; cucurri in siti: ore suo benedicebant, et corde suo maledicebant.
PSA 61:6 Verumtamen Deo subjecta esto, anima mea, quoniam ab ipso patientia mea:
PSA 61:7 quia ipse Deus meus et salvator meus, adjutor meus, non emigrabo.
PSA 61:8 In Deo salutare meum et gloria mea; Deus auxilii mei, et spes mea in Deo est.
PSA 61:9 Sperate in eo, omnis congregatio populi; effundite coram illo corda vestra: Deus adjutor noster in æternum.
PSA 61:10 Verumtamen vani filii hominum, mendaces filii hominum in stateris, ut decipiant ipsi de vanitate in idipsum.
PSA 61:11 Nolite sperare in iniquitate, et rapinas nolite concupiscere; divitiæ si affluant, nolite cor apponere.
PSA 61:12 Semel locutus est Deus; duo hæc audivi: quia potestas Dei est,
PSA 61:13 et tibi, Domine, misericordia: quia tu reddes unicuique juxta opera sua.]
PSA 62:1 Psalmus David, cum esset in deserto Idumææ.
PSA 62:2 [Deus, Deus meus, ad te de luce vigilo. Sitivit in te anima mea; quam multipliciter tibi caro mea !
PSA 62:3 In terra deserta, et invia, et inaquosa, sic in sancto apparui tibi, ut viderem virtutem tuam et gloriam tuam.
PSA 62:4 Quoniam melior est misericordia tua super vitas, labia mea laudabunt te.
PSA 62:5 Sic benedicam te in vita mea, et in nomine tuo levabo manus meas.
PSA 62:6 Sicut adipe et pinguedine repleatur anima mea, et labiis exsultationis laudabit os meum.
PSA 62:7 Si memor fui tui super stratum meum, in matutinis meditabor in te.
PSA 62:8 Quia fuisti adjutor meus, et in velamento alarum tuarum exsultabo.
PSA 62:9 Adhæsit anima mea post te; me suscepit dextera tua.
PSA 62:10 Ipsi vero in vanum quæsierunt animam meam: introibunt in inferiora terræ;
PSA 62:11 tradentur in manus gladii: partes vulpium erunt.
PSA 62:12 Rex vero lætabitur in Deo; laudabuntur omnes qui jurant in eo: quia obstructum est os loquentium iniqua.]
PSA 63:1 In finem. Psalmus David.
PSA 63:2 [Exaudi, Deus, orationem meam cum deprecor; a timore inimici eripe animam meam.
PSA 63:3 Protexisti me a conventu malignantium, a multitudine operantium iniquitatem.
PSA 63:4 Quia exacuerunt ut gladium linguas suas; intenderunt arcum rem amaram,
PSA 63:5 ut sagittent in occultis immaculatum.
PSA 63:6 Subito sagittabunt eum, et non timebunt; firmaverunt sibi sermonem nequam. Narraverunt ut absconderent laqueos; dixerunt: Quis videbit eos?
PSA 63:7 Scrutati sunt iniquitates; defecerunt scrutantes scrutinio. Accedet homo ad cor altum,
PSA 63:8 et exaltabitur Deus. Sagittæ parvulorum factæ sunt plagæ eorum,
PSA 63:9 et infirmatæ sunt contra eos linguæ eorum. Conturbati sunt omnes qui videbant eos,
PSA 63:10 et timuit omnis homo. Et annuntiaverunt opera Dei, et facta ejus intellexerunt.
PSA 63:11 Lætabitur justus in Domino, et sperabit in eo, et laudabuntur omnes recti corde.]
PSA 64:1 In finem. Psalmus David, canticum Jeremiæ et Ezechielis populo transmigrationis, cum inciperent exire.
PSA 64:2 [Te decet hymnus, Deus, in Sion, et tibi reddetur votum in Jerusalem.
PSA 64:3 Exaudi orationem meam; ad te omnis caro veniet.
PSA 64:4 Verba iniquorum prævaluerunt super nos, et impietatibus nostris tu propitiaberis.
PSA 64:5 Beatus quem elegisti et assumpsisti: inhabitabit in atriis tuis. Replebimur in bonis domus tuæ; sanctum est templum tuum,
PSA 64:6 mirabile in æquitate. Exaudi nos, Deus, salutaris noster, spes omnium finium terræ, et in mari longe.
PSA 64:7 Præparans montes in virtute tua, accinctus potentia;
PSA 64:8 qui conturbas profundum maris, sonum fluctuum ejus. Turbabuntur gentes,
PSA 64:9 et timebunt qui habitant terminos a signis tuis; exitus matutini et vespere delectabis.
PSA 64:10 Visitasti terram, et inebriasti eam; multiplicasti locupletare eam. Flumen Dei repletum est aquis; parasti cibum illorum: quoniam ita est præparatio ejus.
PSA 64:11 Rivos ejus inebria; multiplica genimina ejus: in stillicidiis ejus lætabitur germinans.
PSA 64:12 Benedices coronæ anni benignitatis tuæ, et campi tui replebuntur ubertate.
PSA 64:13 Pinguescent speciosa deserti, et exsultatione colles accingentur.
PSA 64:14 Induti sunt arietes ovium, et valles abundabunt frumento; clamabunt, etenim hymnum dicent.]
PSA 65:1 In finem. Canticum psalmi resurrectionis. [Jubilate Deo, omnis terra;
PSA 65:2 psalmum dicite nomini ejus; date gloriam laudi ejus.
PSA 65:3 Dicite Deo: Quam terribilia sunt opera tua, Domine ! in multitudine virtutis tuæ mentientur tibi inimici tui.
PSA 65:4 Omnis terra adoret te, et psallat tibi; psalmum dicat nomini tuo.
PSA 65:5 Venite, et videte opera Dei: terribilis in consiliis super filios hominum.
PSA 65:6 Qui convertit mare in aridam; in flumine pertransibunt pede: ibi lætabimur in ipso.
PSA 65:7 Qui dominatur in virtute sua in æternum; oculi ejus super gentes respiciunt: qui exasperant non exaltentur in semetipsis.
PSA 65:8 Benedicite, gentes, Deum nostrum, et auditam facite vocem laudis ejus:
PSA 65:9 qui posuit animam meam ad vitam, et non dedit in commotionem pedes meos.
PSA 65:10 Quoniam probasti nos, Deus; igne nos examinasti, sicut examinatur argentum.
PSA 65:11 Induxisti nos in laqueum; posuisti tribulationes in dorso nostro;
PSA 65:12 imposuisti homines super capita nostra. Transivimus per ignem et aquam, et eduxisti nos in refrigerium.
PSA 65:13 Introibo in domum tuam in holocaustis; reddam tibi vota mea
PSA 65:14 quæ distinxerunt labia mea: et locutum est os meum in tribulatione mea.
PSA 65:15 Holocausta medullata offeram tibi, cum incenso arietum; offeram tibi boves cum hircis.
PSA 65:16 Venite, audite, et narrabo, omnes qui timetis Deum, quanta fecit animæ meæ.
PSA 65:17 Ad ipsum ore meo clamavi, et exaltavi sub lingua mea.
PSA 65:18 Iniquitatem si aspexi in corde meo, non exaudiet Dominus.
PSA 65:19 Propterea exaudivit Deus, et attendit voci deprecationis meæ.
PSA 65:20 Benedictus Deus, qui non amovit orationem meam, et misericordiam suam a me.]
PSA 66:1 In finem, in hymnis. Psalmus cantici David.
PSA 66:2 [Deus misereatur nostri, et benedicat nobis; illuminet vultum suum super nos, et misereatur nostri:
PSA 66:3 ut cognoscamus in terra viam tuam, in omnibus gentibus salutare tuum.
PSA 66:4 Confiteantur tibi populi, Deus: confiteantur tibi populi omnes.
PSA 66:5 Lætentur et exsultent gentes, quoniam judicas populos in æquitate, et gentes in terra dirigis.
PSA 66:6 Confiteantur tibi populi, Deus: confiteantur tibi populi omnes.
PSA 66:7 Terra dedit fructum suum: benedicat nos Deus, Deus noster !
PSA 66:8 Benedicat nos Deus, et metuant eum omnes fines terræ.]
PSA 67:1 In finem. Psalmus cantici ipsi David.
PSA 67:2 [Exsurgat Deus, et dissipentur inimici ejus; et fugiant qui oderunt eum a facie ejus.
PSA 67:3 Sicut deficit fumus, deficiant; sicut fluit cera a facie ignis, sic pereant peccatores a facie Dei.
PSA 67:4 Et justi epulentur, et exsultent in conspectu Dei, et delectentur in lætitia.
PSA 67:5 Cantate Deo; psalmum dicite nomini ejus: iter facite ei qui ascendit super occasum. Dominus nomen illi; exsultate in conspectu ejus. Turbabuntur a facie ejus,
PSA 67:6 patris orphanorum, et judicis viduarum; Deus in loco sancto suo.
PSA 67:7 Deus qui inhabitare facit unius moris in domo; qui educit vinctos in fortitudine, similiter eos qui exasperant, qui habitant in sepulchris.
PSA 67:8 Deus, cum egredereris in conspectu populi tui, cum pertransires in deserto,
PSA 67:9 terra mota est, etenim cæli distillaverunt, a facie Dei Sinai, a facie Dei Israël.
PSA 67:10 Pluviam voluntariam segregabis, Deus, hæreditati tuæ; et infirmata est, tu vero perfecisti eam.
PSA 67:11 Animalia tua habitabunt in ea; parasti in dulcedine tua pauperi, Deus.
PSA 67:12 Dominus dabit verbum evangelizantibus, virtute multa.
PSA 67:13 Rex virtutum dilecti, dilecti; et speciei domus dividere spolia.
PSA 67:14 Si dormiatis inter medios cleros, pennæ columbæ deargentatæ, et posteriora dorsi ejus in pallore auri.
PSA 67:15 Dum discernit cælestis reges super eam, nive dealbabuntur in Selmon.
PSA 67:16 Mons Dei, mons pinguis: mons coagulatus, mons pinguis.
PSA 67:17 Ut quid suspicamini, montes coagulatos? mons in quo beneplacitum est Deo habitare in eo; etenim Dominus habitabit in finem.
PSA 67:18 Currus Dei decem millibus multiplex, millia lætantium; Dominus in eis in Sina, in sancto.
PSA 67:19 Ascendisti in altum, cepisti captivitatem, accepisti dona in hominibus; etenim non credentes inhabitare Dominum Deum.
PSA 67:20 Benedictus Dominus die quotidie: prosperum iter faciet nobis Deus salutarium nostrorum.
PSA 67:21 Deus noster, Deus salvos faciendi; et Domini, Domini exitus mortis.
PSA 67:22 Verumtamen Deus confringet capita inimicorum suorum, verticem capilli perambulantium in delictis suis.
PSA 67:23 Dixit Dominus: Ex Basan convertam, convertam in profundum maris:
PSA 67:24 ut intingatur pes tuus in sanguine; lingua canum tuorum ex inimicis, ab ipso.
PSA 67:25 Viderunt ingressus tuos, Deus, ingressus Dei mei, regis mei, qui est in sancto.
PSA 67:26 Prævenerunt principes conjuncti psallentibus, in medio juvencularum tympanistriarum.
PSA 67:27 In ecclesiis benedicite Deo Domino de fontibus Israël.
PSA 67:28 Ibi Benjamin adolescentulus, in mentis excessu; principes Juda, duces eorum; principes Zabulon, principes Nephthali.
PSA 67:29 Manda, Deus, virtuti tuæ; confirma hoc, Deus, quod operatus es in nobis.
PSA 67:30 A templo tuo in Jerusalem, tibi offerent reges munera.
PSA 67:31 Increpa feras arundinis; congregatio taurorum in vaccis populorum: ut excludant eos qui probati sunt argento. Dissipa gentes quæ bella volunt.
PSA 67:32 Venient legati ex Ægypto; Æthiopia præveniet manus ejus Deo.
PSA 67:33 Regna terræ, cantate Deo; psallite Domino; psallite Deo.
PSA 67:34 Qui ascendit super cælum cæli, ad orientem: ecce dabit voci suæ vocem virtutis.
PSA 67:35 Date gloriam Deo super Israël; magnificentia ejus et virtus ejus in nubibus.
PSA 67:36 Mirabilis Deus in sanctis suis; Deus Israël ipse dabit virtutem et fortitudinem plebi suæ. Benedictus Deus !]
PSA 68:1 In finem, pro iis qui commutabuntur. David.
PSA 68:2 [Salvum me fac, Deus, quoniam intraverunt aquæ usque ad animam meam.
PSA 68:3 Infixus sum in limo profundi et non est substantia. Veni in altitudinem maris, et tempestas demersit me.
PSA 68:4 Laboravi clamans, raucæ factæ sunt fauces meæ; defecerunt oculi mei, dum spero in Deum meum.
PSA 68:5 Multiplicati sunt super capillos capitis mei qui oderunt me gratis. Confortati sunt qui persecuti sunt me inimici mei injuste; quæ non rapui, tunc exsolvebam.
PSA 68:6 Deus, tu scis insipientiam meam; et delicta mea a te non sunt abscondita.
PSA 68:7 Non erubescant in me qui exspectant te, Domine, Domine virtutum; non confundantur super me qui quærunt te, Deus Israël.
PSA 68:8 Quoniam propter te sustinui opprobrium; operuit confusio faciem meam.
PSA 68:9 Extraneus factus sum fratribus meis, et peregrinus filiis matris meæ.
PSA 68:10 Quoniam zelus domus tuæ comedit me, et opprobria exprobrantium tibi ceciderunt super me.
PSA 68:11 Et operui in jejunio animam meam, et factum est in opprobrium mihi.
PSA 68:12 Et posui vestimentum meum cilicium; et factus sum illis in parabolam.
PSA 68:13 Adversum me loquebantur qui sedebant in porta, et in me psallebant qui bibebant vinum.
PSA 68:14 Ego vero orationem meam ad te, Domine; tempus beneplaciti, Deus. In multitudine misericordiæ tuæ, exaudi me in veritate salutis tuæ.
PSA 68:15 Eripe me de luto, ut non infigar; libera me ab iis qui oderunt me, et de profundis aquarum.
PSA 68:16 Non me demergat tempestas aquæ, neque absorbeat me profundum, neque urgeat super me puteus os suum.
PSA 68:17 Exaudi me, Domine, quoniam benigna est misericordia tua; secundum multitudinem miserationum tuarum respice in me.
PSA 68:18 Et ne avertas faciem tuam a puero tuo; quoniam tribulor, velociter exaudi me.
PSA 68:19 Intende animæ meæ, et libera eam; propter inimicos meos, eripe me.
PSA 68:20 Tu scis improperium meum, et confusionem meam, et reverentiam meam;
PSA 68:21 in conspectu tuo sunt omnes qui tribulant me. Improperium exspectavit cor meum et miseriam: et sustinui qui simul contristaretur, et non fuit; et qui consolaretur, et non inveni.
PSA 68:22 Et dederunt in escam meam fel, et in siti mea potaverunt me aceto.
PSA 68:23 Fiat mensa eorum coram ipsis in laqueum, et in retributiones, et in scandalum.
PSA 68:24 Obscurentur oculi eorum, ne videant, et dorsum eorum semper incurva.
PSA 68:25 Effunde super eos iram tuam, et furor iræ tuæ comprehendat eos.
PSA 68:26 Fiat habitatio eorum deserta, et in tabernaculis eorum non sit qui inhabitet.
PSA 68:27 Quoniam quem tu percussisti persecuti sunt, et super dolorem vulnerum meorum addiderunt.
PSA 68:28 Appone iniquitatem super iniquitatem eorum, et non intrent in justitiam tuam.
PSA 68:29 Deleantur de libro viventium, et cum justis non scribantur.
PSA 68:30 Ego sum pauper et dolens; salus tua, Deus, suscepit me.
PSA 68:31 Laudabo nomen Dei cum cantico, et magnificabo eum in laude:
PSA 68:32 et placebit Deo super vitulum novellum, cornua producentem et ungulas.
PSA 68:33 Videant pauperes, et lætentur; quærite Deum, et vivet anima vestra:
PSA 68:34 quoniam exaudivit pauperes Dominus, et vinctos suos non despexit.
PSA 68:35 Laudent illum cæli et terra; mare, et omnia reptilia in eis.
PSA 68:36 Quoniam Deus salvam faciet Sion, et ædificabuntur civitates Juda, et inhabitabunt ibi, et hæreditate acquirent eam.
PSA 68:37 Et semen servorum ejus possidebit eam; et qui diligunt nomen ejus habitabunt in ea.]
PSA 69:1 In finem. Psalmus David in rememorationem, quod salvum fecerit eum Dominus.
PSA 69:2 [Deus, in adjutorium meum intende; Domine, ad adjuvandum me festina.
PSA 69:3 Confundantur, et revereantur, qui quærunt animam meam.
PSA 69:4 Avertantur retrorsum, et erubescant, qui volunt mihi mala; avertantur statim erubescentes qui dicunt mihi: Euge, euge !
PSA 69:5 Exsultent et lætentur in te omnes qui quærunt te; et dicant semper: Magnificetur Dominus, qui diligunt salutare tuum.
PSA 69:6 Ego vero egenus et pauper sum; Deus, adjuva me. Adjutor meus et liberator meus es tu; Domine, ne moreris.]
PSA 70:1 Psalmus David, filiorum Jonadab, et priorum captivorum. [In te, Domine, speravi; non confundar in æternum.
PSA 70:2 In justitia tua libera me, et eripe me: inclina ad me aurem tuam, et salva me.
PSA 70:3 Esto mihi in Deum protectorem, et in locum munitum, ut salvum me facias: quoniam firmamentum meum et refugium meum es tu.
PSA 70:4 Deus meus, eripe me de manu peccatoris, et de manu contra legem agentis, et iniqui:
PSA 70:5 quoniam tu es patientia mea, Domine; Domine, spes mea a juventute mea.
PSA 70:6 In te confirmatus sum ex utero; de ventre matris meæ tu es protector meus; in te cantatio mea semper.
PSA 70:7 Tamquam prodigium factus sum multis; et tu adjutor fortis.
PSA 70:8 Repleatur os meum laude, ut cantem gloriam tuam, tota die magnitudinem tuam.
PSA 70:9 Ne projicias me in tempore senectutis; cum defecerit virtus mea, ne derelinquas me.
PSA 70:10 Quia dixerunt inimici mei mihi, et qui custodiebant animam meam consilium fecerunt in unum,
PSA 70:11 dicentes: Deus dereliquit eum: persequimini et comprehendite eum, quia non est qui eripiat.
PSA 70:12 Deus, ne elongeris a me; Deus meus, in auxilium meum respice.
PSA 70:13 Confundantur et deficiant detrahentes animæ meæ; operiantur confusione et pudore qui quærunt mala mihi.
PSA 70:14 Ego autem semper sperabo, et adjiciam super omnem laudem tuam.
PSA 70:15 Os meum annuntiabit justitiam tuam, tota die salutare tuum. Quoniam non cognovi litteraturam,
PSA 70:16 introibo in potentias Domini; Domine, memorabor justitiæ tuæ solius.
PSA 70:17 Deus, docuisti me a juventute mea; et usque nunc pronuntiabo mirabilia tua.
PSA 70:18 Et usque in senectam et senium, Deus, ne derelinquas me, donec annuntiem brachium tuum generationi omni quæ ventura est, potentiam tuam,
PSA 70:19 et justitiam tuam, Deus, usque in altissima; quæ fecisti magnalia, Deus: quis similis tibi?
PSA 70:20 Quantas ostendisti mihi tribulationes multas et malas ! et conversus vivificasti me, et de abyssis terræ iterum reduxisti me.
PSA 70:21 Multiplicasti magnificentiam tuam; et conversus consolatus es me.
PSA 70:22 Nam et ego confitebor tibi in vasis psalmi veritatem tuam, Deus; psallam tibi in cithara, sanctus Israël.
PSA 70:23 Exsultabunt labia mea cum cantavero tibi; et anima mea quam redemisti.
PSA 70:24 Sed et lingua mea tota die meditabitur justitiam tuam, cum confusi et reveriti fuerint qui quærunt mala mihi.]
PSA 71:1 Psalmus, in Salomonem.
PSA 71:2 [Deus, judicium tuum regi da, et justitiam tuam filio regis; judicare populum tuum in justitia, et pauperes tuos in judicio.
PSA 71:3 Suscipiant montes pacem populo, et colles justitiam.
PSA 71:4 Judicabit pauperes populi, et salvos faciet filios pauperum, et humiliabit calumniatorem.
PSA 71:5 Et permanebit cum sole, et ante lunam, in generatione et generationem.
PSA 71:6 Descendet sicut pluvia in vellus, et sicut stillicidia stillantia super terram.
PSA 71:7 Orietur in diebus ejus justitia, et abundantia pacis, donec auferatur luna.
PSA 71:8 Et dominabitur a mari usque ad mare, et a flumine usque ad terminos orbis terrarum.
PSA 71:9 Coram illo procident Æthiopes, et inimici ejus terram lingent.
PSA 71:10 Reges Tharsis et insulæ munera offerent; reges Arabum et Saba dona adducent:
PSA 71:11 et adorabunt eum omnes reges terræ; omnes gentes servient ei.
PSA 71:12 Quia liberabit pauperem a potente, et pauperem cui non erat adjutor.
PSA 71:13 Parcet pauperi et inopi, et animas pauperum salvas faciet.
PSA 71:14 Ex usuris et iniquitate redimet animas eorum, et honorabile nomen eorum coram illo.
PSA 71:15 Et vivet, et dabitur ei de auro Arabiæ; et adorabunt de ipso semper, tota die benedicent ei.
PSA 71:16 Et erit firmamentum in terra in summis montium; superextolletur super Libanum fructus ejus, et florebunt de civitate sicut fœnum terræ.
PSA 71:17 Sit nomen ejus benedictum in sæcula; ante solem permanet nomen ejus. Et benedicentur in ipso omnes tribus terræ; omnes gentes magnificabunt eum.
PSA 71:18 Benedictus Dominus Deus Israël, qui facit mirabilia solus.
PSA 71:19 Et benedictum nomen majestatis ejus in æternum, et replebitur majestate ejus omnis terra. Fiat, fiat.]
PSA 71:20 Defecerunt laudes David, filii Jesse.
PSA 72:1 Psalmus Asaph. [Quam bonus Israël Deus, his qui recto sunt corde !
PSA 72:2 Mei autem pene moti sunt pedes, pene effusi sunt gressus mei:
PSA 72:3 quia zelavi super iniquos, pacem peccatorum videns.
PSA 72:4 Quia non est respectus morti eorum, et firmamentum in plaga eorum.
PSA 72:5 In labore hominum non sunt, et cum hominibus non flagellabuntur.
PSA 72:6 Ideo tenuit eos superbia; operti sunt iniquitate et impietate sua.
PSA 72:7 Prodiit quasi ex adipe iniquitas eorum; transierunt in affectum cordis.
PSA 72:8 Cogitaverunt et locuti sunt nequitiam; iniquitatem in excelso locuti sunt.
PSA 72:9 Posuerunt in cælum os suum, et lingua eorum transivit in terra.
PSA 72:10 Ideo convertetur populus meus hic, et dies pleni invenientur in eis.
PSA 72:11 Et dixerunt: Quomodo scit Deus, et si est scientia in excelso?
PSA 72:12 Ecce ipsi peccatores, et abundantes in sæculo obtinuerunt divitias.
PSA 72:13 Et dixi: Ergo sine causa justificavi cor meum, et lavi inter innocentes manus meas,
PSA 72:14 et fui flagellatus tota die, et castigatio mea in matutinis.
PSA 72:15 Si dicebam: Narrabo sic; ecce nationem filiorum tuorum reprobavi.
PSA 72:16 Existimabam ut cognoscerem hoc; labor est ante me:
PSA 72:17 donec intrem in sanctuarium Dei, et intelligam in novissimis eorum.
PSA 72:18 Verumtamen propter dolos posuisti eis; dejecisti eos dum allevarentur.
PSA 72:19 Quomodo facti sunt in desolationem? subito defecerunt: perierunt propter iniquitatem suam.
PSA 72:20 Velut somnium surgentium, Domine, in civitate tua imaginem ipsorum ad nihilum rediges.
PSA 72:21 Quia inflammatum est cor meum, et renes mei commutati sunt;
PSA 72:22 et ego ad nihilum redactus sum, et nescivi:
PSA 72:23 ut jumentum factus sum apud te, et ego semper tecum.
PSA 72:24 Tenuisti manum dexteram meam, et in voluntate tua deduxisti me, et cum gloria suscepisti me.
PSA 72:25 Quid enim mihi est in cælo? et a te quid volui super terram?
PSA 72:26 Defecit caro mea et cor meum; Deus cordis mei, et pars mea, Deus in æternum.
PSA 72:27 Quia ecce qui elongant se a te peribunt; perdidisti omnes qui fornicantur abs te.
PSA 72:28 Mihi autem adhærere Deo bonum est; ponere in Domino Deo spem meam: ut annuntiem omnes prædicationes tuas in portis filiæ Sion.]
PSA 73:1 Intellectus Asaph. [Ut quid, Deus, repulisti in finem, iratus est furor tuus super oves pascuæ tuæ?
PSA 73:2 Memor esto congregationis tuæ, quam possedisti ab initio. Redemisti virgam hæreditatis tuæ, mons Sion, in quo habitasti in eo.
PSA 73:3 Leva manus tuas in superbias eorum in finem: quanta malignatus est inimicus in sancto !
PSA 73:4 Et gloriati sunt qui oderunt te in medio solemnitatis tuæ; posuerunt signa sua, signa:
PSA 73:5 et non cognoverunt sicut in exitu super summum. Quasi in silva lignorum securibus
PSA 73:6 exciderunt januas ejus in idipsum; in securi et ascia dejecerunt eam.
PSA 73:7 Incenderunt igni sanctuarium tuum; in terra polluerunt tabernaculum nominis tui.
PSA 73:8 Dixerunt in corde suo cognatio eorum simul: Quiescere faciamus omnes dies festos Dei a terra.
PSA 73:9 Signa nostra non vidimus; jam non est propheta; et nos non cognoscet amplius.
PSA 73:10 Usquequo, Deus, improperabit inimicus? irritat adversarius nomen tuum in finem?
PSA 73:11 Ut quid avertis manum tuam, et dexteram tuam de medio sinu tuo in finem?
PSA 73:12 Deus autem rex noster ante sæcula: operatus est salutem in medio terræ.
PSA 73:13 Tu confirmasti in virtute tua mare; contribulasti capita draconum in aquis.
PSA 73:14 Tu confregisti capita draconis; dedisti eum escam populis Æthiopum.
PSA 73:15 Tu dirupisti fontes et torrentes; tu siccasti fluvios Ethan.
PSA 73:16 Tuus est dies, et tua est nox; tu fabricatus es auroram et solem.
PSA 73:17 Tu fecisti omnes terminos terræ; æstatem et ver tu plasmasti ea.
PSA 73:18 Memor esto hujus: inimicus improperavit Domino, et populus insipiens incitavit nomen tuum.
PSA 73:19 Ne tradas bestiis animas confitentes tibi, et animas pauperum tuorum ne obliviscaris in finem.
PSA 73:20 Respice in testamentum tuum, quia repleti sunt qui obscurati sunt terræ domibus iniquitatum.
PSA 73:21 Ne avertatur humilis factus confusus; pauper et inops laudabunt nomen tuum.
PSA 73:22 Exsurge, Deus, judica causam tuam; memor esto improperiorum tuorum, eorum quæ ab insipiente sunt tota die.
PSA 73:23 Ne obliviscaris voces inimicorum tuorum: superbia eorum qui te oderunt ascendit semper.]
PSA 74:1 In finem, ne corrumpas. Psalmus cantici Asaph.
PSA 74:2 [Confitebimur tibi, Deus, confitebimur, et invocabimus nomen tuum; narrabimus mirabilia tua.
PSA 74:3 Cum accepero tempus, ego justitias judicabo.
PSA 74:4 Liquefacta est terra et omnes qui habitant in ea: ego confirmavi columnas ejus.
PSA 74:5 Dixi iniquis: Nolite inique agere: et delinquentibus: Nolite exaltare cornu:
PSA 74:6 nolite extollere in altum cornu vestrum; nolite loqui adversus Deum iniquitatem.
PSA 74:7 Quia neque ab oriente, neque ab occidente, neque a desertis montibus:
PSA 74:8 quoniam Deus judex est. Hunc humiliat, et hunc exaltat:
PSA 74:9 quia calix in manu Domini vini meri, plenus misto. Et inclinavit ex hoc in hoc; verumtamen fæx ejus non est exinanita: bibent omnes peccatores terræ.
PSA 74:10 Ego autem annuntiabo in sæculum; cantabo Deo Jacob:
PSA 74:11 et omnia cornua peccatorum confringam, et exaltabuntur cornua justi.]
PSA 75:1 In finem, in laudibus. Psalmus Asaph, canticum ad Assyrios.
PSA 75:2 [Notus in Judæa Deus; in Israël magnum nomen ejus.
PSA 75:3 Et factus est in pace locus ejus, et habitatio ejus in Sion.
PSA 75:4 Ibi confregit potentias arcuum, scutum, gladium, et bellum.
PSA 75:5 Illuminans tu mirabiliter a montibus æternis;
PSA 75:6 turbati sunt omnes insipientes corde. Dormierunt somnum suum, et nihil invenerunt omnes viri divitiarum in manibus suis.
PSA 75:7 Ab increpatione tua, Deus Jacob, dormitaverunt qui ascenderunt equos.
PSA 75:8 Tu terribilis es; et quis resistet tibi? ex tunc ira tua.
PSA 75:9 De cælo auditum fecisti judicium: terra tremuit et quievit
PSA 75:10 cum exsurgeret in judicium Deus, ut salvos faceret omnes mansuetos terræ.
PSA 75:11 Quoniam cogitatio hominis confitebitur tibi, et reliquiæ cogitationis diem festum agent tibi.
PSA 75:12 Vovete et reddite Domino Deo vestro, omnes qui in circuitu ejus affertis munera: terribili,
PSA 75:13 et ei qui aufert spiritum principum: terribili apud reges terræ.]
PSA 76:1 In finem, pro Idithun. Psalmus Asaph.
PSA 76:2 [Voce mea ad Dominum clamavi; voce mea ad Deum, et intendit mihi.
PSA 76:3 In die tribulationis meæ Deum exquisivi; manibus meis nocte contra eum, et non sum deceptus. Renuit consolari anima mea;
PSA 76:4 memor fui Dei, et delectatus sum, et exercitatus sum, et defecit spiritus meus.
PSA 76:5 Anticipaverunt vigilias oculi mei; turbatus sum, et non sum locutus.
PSA 76:6 Cogitavi dies antiquos, et annos æternos in mente habui.
PSA 76:7 Et meditatus sum nocte cum corde meo, et exercitabar, et scopebam spiritum meum.
PSA 76:8 Numquid in æternum projiciet Deus? aut non apponet ut complacitior sit adhuc?
PSA 76:9 aut in finem misericordiam suam abscindet, a generatione in generationem?
PSA 76:10 aut obliviscetur misereri Deus? aut continebit in ira sua misericordias suas?
PSA 76:11 Et dixi: Nunc cœpi; hæc mutatio dexteræ Excelsi.
PSA 76:12 Memor fui operum Domini, quia memor ero ab initio mirabilium tuorum:
PSA 76:13 et meditabor in omnibus operibus tuis, et in adinventionibus tuis exercebor.
PSA 76:14 Deus, in sancto via tua: quis deus magnus sicut Deus noster?
PSA 76:15 Tu es Deus qui facis mirabilia: notam fecisti in populis virtutem tuam.
PSA 76:16 Redemisti in brachio tuo populum tuum, filios Jacob et Joseph.
PSA 76:17 Viderunt te aquæ, Deus; viderunt te aquæ, et timuerunt: et turbatæ sunt abyssi.
PSA 76:18 Multitudo sonitus aquarum; vocem dederunt nubes. Etenim sagittæ tuæ transeunt;
PSA 76:19 vox tonitrui tui in rota. Illuxerunt coruscationes tuæ orbi terræ; commota est, et contremuit terra.
PSA 76:20 In mari via tua, et semitæ tuæ in aquis multis, et vestigia tua non cognoscentur.
PSA 76:21 Deduxisti sicut oves populum tuum, in manu Moysi et Aaron.]
PSA 77:1 Intellectus Asaph. [Attendite, popule meus, legem meam; inclinate aurem vestram in verba oris mei.
PSA 77:2 Aperiam in parabolis os meum; loquar propositiones ab initio.
PSA 77:3 Quanta audivimus, et cognovimus ea, et patres nostri narraverunt nobis.
PSA 77:4 Non sunt occultata a filiis eorum in generatione altera, narrantes laudes Domini et virtutes ejus, et mirabilia ejus quæ fecit.
PSA 77:5 Et suscitavit testimonium in Jacob, et legem posuit in Israël, quanta mandavit patribus nostris nota facere ea filiis suis:
PSA 77:6 ut cognoscat generatio altera: filii qui nascentur et exsurgent, et narrabunt filiis suis,
PSA 77:7 ut ponant in Deo spem suam, et non obliviscantur operum Dei, et mandata ejus exquirant:
PSA 77:8 ne fiant, sicut patres eorum, generatio prava et exasperans; generatio quæ non direxit cor suum, et non est creditus cum Deo spiritus ejus.
PSA 77:9 Filii Ephrem, intendentes et mittentes arcum, conversi sunt in die belli.
PSA 77:10 Non custodierunt testamentum Dei, et in lege ejus noluerunt ambulare.
PSA 77:11 Et obliti sunt benefactorum ejus, et mirabilium ejus quæ ostendit eis.
PSA 77:12 Coram patribus eorum fecit mirabilia in terra Ægypti, in campo Taneos.
PSA 77:13 Interrupit mare, et perduxit eos, et statuit aquas quasi in utre:
PSA 77:14 et deduxit eos in nube diei, et tota nocte in illuminatione ignis.
PSA 77:15 Interrupit petram in eremo, et adaquavit eos velut in abysso multa.
PSA 77:16 Et eduxit aquam de petra, et deduxit tamquam flumina aquas.
PSA 77:17 Et apposuerunt adhuc peccare ei; in iram excitaverunt Excelsum in inaquoso.
PSA 77:18 Et tentaverunt Deum in cordibus suis, ut peterent escas animabus suis.
PSA 77:19 Et male locuti sunt de Deo; dixerunt: Numquid poterit Deus parare mensam in deserto?
PSA 77:20 quoniam percussit petram, et fluxerunt aquæ, et torrentes inundaverunt. Numquid et panem poterit dare, aut parare mensam populo suo?
PSA 77:21 Ideo audivit Dominus et distulit; et ignis accensus est in Jacob, et ira ascendit in Israël:
PSA 77:22 quia non crediderunt in Deo, nec speraverunt in salutari ejus.
PSA 77:23 Et mandavit nubibus desuper, et januas cæli aperuit.
PSA 77:24 Et pluit illis manna ad manducandum, et panem cæli dedit eis.
PSA 77:25 Panem angelorum manducavit homo; cibaria misit eis in abundantia.
PSA 77:26 Transtulit austrum de cælo, et induxit in virtute sua africum.
PSA 77:27 Et pluit super eos sicut pulverem carnes, et sicut arenam maris volatilia pennata.
PSA 77:28 Et ceciderunt in medio castrorum eorum, circa tabernacula eorum.
PSA 77:29 Et manducaverunt, et saturati sunt nimis, et desiderium eorum attulit eis:
PSA 77:30 non sunt fraudati a desiderio suo. Adhuc escæ eorum erant in ore ipsorum,
PSA 77:31 et ira Dei ascendit super eos: et occidit pingues eorum, et electos Israël impedivit.
PSA 77:32 In omnibus his peccaverunt adhuc, et non crediderunt in mirabilibus ejus.
PSA 77:33 Et defecerunt in vanitate dies eorum, et anni eorum cum festinatione.
PSA 77:34 Cum occideret eos, quærebant eum et revertebantur, et diluculo veniebant ad eum.
PSA 77:35 Et rememorati sunt quia Deus adjutor est eorum, et Deus excelsus redemptor eorum est.
PSA 77:36 Et dilexerunt eum in ore suo, et lingua sua mentiti sunt ei;
PSA 77:37 cor autem eorum non erat rectum cum eo, nec fideles habiti sunt in testamento ejus.
PSA 77:38 Ipse autem est misericors, et propitius fiet peccatis eorum, et non disperdet eos. Et abundavit ut averteret iram suam, et non accendit omnem iram suam.
PSA 77:39 Et recordatus est quia caro sunt, spiritus vadens et non rediens.
PSA 77:40 Quoties exacerbaverunt eum in deserto; in iram concitaverunt eum in inaquoso?
PSA 77:41 Et conversi sunt, et tentaverunt Deum, et sanctum Israël exacerbaverunt.
PSA 77:42 Non sunt recordati manus ejus, die qua redemit eos de manu tribulantis:
PSA 77:43 sicut posuit in Ægypto signa sua, et prodigia sua in campo Taneos;
PSA 77:44 et convertit in sanguinem flumina eorum, et imbres eorum, ne biberent.
PSA 77:45 Misit in eos cœnomyiam, et comedit eos, et ranam, et disperdidit eos;
PSA 77:46 et dedit ærugini fructus eorum, et labores eorum locustæ;
PSA 77:47 et occidit in grandine vineas eorum, et moros eorum in pruina;
PSA 77:48 et tradidit grandini jumenta eorum, et possessionem eorum igni;
PSA 77:49 misit in eos iram indignationis suæ, indignationem, et iram, et tribulationem, immissiones per angelos malos.
PSA 77:50 Viam fecit semitæ iræ suæ: non pepercit a morte animabus eorum, et jumenta eorum in morte conclusit:
PSA 77:51 et percussit omne primogenitum in terra Ægypti; primitias omnis laboris eorum in tabernaculis Cham:
PSA 77:52 et abstulit sicut oves populum suum, et perduxit eos tamquam gregem in deserto:
PSA 77:53 et deduxit eos in spe, et non timuerunt, et inimicos eorum operuit mare.
PSA 77:54 Et induxit eos in montem sanctificationis suæ, montem quem acquisivit dextera ejus; et ejecit a facie eorum gentes, et sorte divisit eis terram in funiculo distributionis;
PSA 77:55 et habitare fecit in tabernaculis eorum tribus Israël.
PSA 77:56 Et tentaverunt, et exacerbaverunt Deum excelsum, et testimonia ejus non custodierunt.
PSA 77:57 Et averterunt se, et non servaverunt pactum: quemadmodum patres eorum, conversi sunt in arcum pravum.
PSA 77:58 In iram concitaverunt eum in collibus suis, et in sculptilibus suis ad æmulationem eum provocaverunt.
PSA 77:59 Audivit Deus, et sprevit, et ad nihilum redegit valde Israël.
PSA 77:60 Et repulit tabernaculum Silo, tabernaculum suum, ubi habitavit in hominibus.
PSA 77:61 Et tradidit in captivitatem virtutem eorum, et pulchritudinem eorum in manus inimici.
PSA 77:62 Et conclusit in gladio populum suum, et hæreditatem suam sprevit.
PSA 77:63 Juvenes eorum comedit ignis, et virgines eorum non sunt lamentatæ.
PSA 77:64 Sacerdotes eorum in gladio ceciderunt, et viduæ eorum non plorabantur.
PSA 77:65 Et excitatus est tamquam dormiens Dominus, tamquam potens crapulatus a vino.
PSA 77:66 Et percussit inimicos suos in posteriora; opprobrium sempiternum dedit illis.
PSA 77:67 Et repulit tabernaculum Joseph, et tribum Ephraim non elegit:
PSA 77:68 sed elegit tribum Juda, montem Sion, quem dilexit.
PSA 77:69 Et ædificavit sicut unicornium sanctificium suum, in terra quam fundavit in sæcula.
PSA 77:70 Et elegit David, servum suum, et sustulit eum de gregibus ovium; de post fœtantes accepit eum:
PSA 77:71 pascere Jacob servum suum, et Israël hæreditatem suam.
PSA 77:72 Et pavit eos in innocentia cordis sui, et in intellectibus manuum suarum deduxit eos.]
PSA 78:1 Psalmus Asaph. [Deus, venerunt gentes in hæreditatem tuam; polluerunt templum sanctum tuum; posuerunt Jerusalem in pomorum custodiam.
PSA 78:2 Posuerunt morticina servorum tuorum escas volatilibus cæli; carnes sanctorum tuorum bestiis terræ.
PSA 78:3 Effuderunt sanguinem eorum tamquam aquam in circuitu Jerusalem, et non erat qui sepeliret.
PSA 78:4 Facti sumus opprobrium vicinis nostris; subsannatio et illusio his qui in circuitu nostro sunt.
PSA 78:5 Usquequo, Domine, irasceris in finem? accendetur velut ignis zelus tuus?
PSA 78:6 Effunde iram tuam in gentes quæ te non noverunt, et in regna quæ nomen tuum non invocaverunt:
PSA 78:7 quia comederunt Jacob, et locum ejus desolaverunt.
PSA 78:8 Ne memineris iniquitatum nostrarum antiquarum; cito anticipent nos misericordiæ tuæ, quia pauperes facti sumus nimis.
PSA 78:9 Adjuva nos, Deus salutaris noster, et propter gloriam nominis tui, Domine, libera nos: et propitius esto peccatis nostris, propter nomen tuum.
PSA 78:10 Ne forte dicant in gentibus: Ubi est Deus eorum? et innotescat in nationibus coram oculis nostris ultio sanguinis servorum tuorum qui effusus est.
PSA 78:11 Introëat in conspectu tuo gemitus compeditorum; secundum magnitudinem brachii tui posside filios mortificatorum:
PSA 78:12 et redde vicinis nostris septuplum in sinu eorum; improperium ipsorum quod exprobraverunt tibi, Domine.
PSA 78:13 Nos autem populus tuus, et oves pascuæ tuæ, confitebimur tibi in sæculum; in generationem et generationem annuntiabimus laudem tuam.]
PSA 79:1 In finem, pro iis qui commutabuntur. Testimonium Asaph, psalmus.
PSA 79:2 [Qui regis Israël, intende; qui deducis velut ovem Joseph. Qui sedes super cherubim, manifestare
PSA 79:3 coram Ephraim, Benjamin, et Manasse. Excita potentiam tuam, et veni, ut salvos facias nos.
PSA 79:4 Deus, converte nos, et ostende faciem tuam, et salvi erimus.
PSA 79:5 Domine Deus virtutum, quousque irasceris super orationem servi tui?
PSA 79:6 cibabis nos pane lacrimarum, et potum dabis nobis in lacrimis in mensura?
PSA 79:7 Posuisti nos in contradictionem vicinis nostris, et inimici nostri subsannaverunt nos.
PSA 79:8 Deus virtutum, converte nos, et ostende faciem tuam, et salvi erimus.
PSA 79:9 Vineam de Ægypto transtulisti: ejecisti gentes, et plantasti eam.
PSA 79:10 Dux itineris fuisti in conspectu ejus; plantasti radices ejus, et implevit terram.
PSA 79:11 Operuit montes umbra ejus, et arbusta ejus cedros Dei.
PSA 79:12 Extendit palmites suos usque ad mare, et usque ad flumen propagines ejus.
PSA 79:13 Ut quid destruxisti maceriam ejus, et vindemiant eam omnes qui prætergrediuntur viam?
PSA 79:14 Exterminavit eam aper de silva, et singularis ferus depastus est eam.
PSA 79:15 Deus virtutum, convertere, respice de cælo, et vide, et visita vineam istam:
PSA 79:16 et perfice eam quam plantavit dextera tua, et super filium hominis quem confirmasti tibi.
PSA 79:17 Incensa igni et suffossa, ab increpatione vultus tui peribunt.
PSA 79:18 Fiat manus tua super virum dexteræ tuæ, et super filium hominis quem confirmasti tibi.
PSA 79:19 Et non discedimus a te: vivificabis nos, et nomen tuum invocabimus.
PSA 79:20 Domine Deus virtutum, converte nos, et ostende faciem tuam, et salvi erimus.]
PSA 80:1 In finem, pro torcularibus. Psalmus ipsi Asaph.
PSA 80:2 [Exsultate Deo adjutori nostro; jubilate Deo Jacob.
PSA 80:3 Sumite psalmum, et date tympanum; psalterium jucundum cum cithara.
PSA 80:4 Buccinate in neomenia tuba, in insigni die solemnitatis vestræ:
PSA 80:5 quia præceptum in Israël est, et judicium Deo Jacob.
PSA 80:6 Testimonium in Joseph posuit illud, cum exiret de terra Ægypti; linguam quam non noverat, audivit.
PSA 80:7 Divertit ab oneribus dorsum ejus; manus ejus in cophino servierunt.
PSA 80:8 In tribulatione invocasti me, et liberavi te. Exaudivi te in abscondito tempestatis; probavi te apud aquam contradictionis.
PSA 80:9 Audi, populus meus, et contestabor te. Israël, si audieris me,
PSA 80:10 non erit in te deus recens, neque adorabis deum alienum.
PSA 80:11 Ego enim sum Dominus Deus tuus, qui eduxi te de terra Ægypti. Dilata os tuum, et implebo illud.
PSA 80:12 Et non audivit populus meus vocem meam, et Israël non intendit mihi.
PSA 80:13 Et dimisi eos secundum desideria cordis eorum; ibunt in adinventionibus suis.
PSA 80:14 Si populus meus audisset me, Israël si in viis meis ambulasset,
PSA 80:15 pro nihilo forsitan inimicos eorum humiliassem, et super tribulantes eos misissem manum meam.
PSA 80:16 Inimici Domini mentiti sunt ei, et erit tempus eorum in sæcula.
PSA 80:17 Et cibavit eos ex adipe frumenti, et de petra melle saturavit eos.]
PSA 81:1 Psalmus Asaph. [Deus stetit in synagoga deorum; in medio autem deos dijudicat.
PSA 81:2 Usquequo judicatis iniquitatem, et facies peccatorum sumitis?
PSA 81:3 Judicate egeno et pupillo; humilem et pauperem justificate.
PSA 81:4 Eripite pauperem, et egenum de manu peccatoris liberate.
PSA 81:5 Nescierunt, neque intellexerunt; in tenebris ambulant: movebuntur omnia fundamenta terræ.
PSA 81:6 Ego dixi: Dii estis, et filii Excelsi omnes.
PSA 81:7 Vos autem sicut homines moriemini, et sicut unus de principibus cadetis.
PSA 81:8 Surge, Deus, judica terram, quoniam tu hæreditabis in omnibus gentibus.]
PSA 82:1 Canticum Psalmi Asaph.
PSA 82:2 [Deus, quis similis erit tibi? ne taceas, neque compescaris, Deus:
PSA 82:3 quoniam ecce inimici tui sonuerunt, et qui oderunt te extulerunt caput.
PSA 82:4 Super populum tuum malignaverunt consilium, et cogitaverunt adversus sanctos tuos.
PSA 82:5 Dixerunt: Venite, et disperdamus eos de gente, et non memoretur nomen Israël ultra.
PSA 82:6 Quoniam cogitaverunt unanimiter; simul adversum te testamentum disposuerunt:
PSA 82:7 tabernacula Idumæorum et Ismahelitæ, Moab et Agareni,
PSA 82:8 Gebal, et Ammon, et Amalec; alienigenæ cum habitantibus Tyrum.
PSA 82:9 Etenim Assur venit cum illis: facti sunt in adjutorium filiis Lot.
PSA 82:10 Fac illis sicut Madian et Sisaræ, sicut Jabin in torrente Cisson.
PSA 82:11 Disperierunt in Endor; facti sunt ut stercus terræ.
PSA 82:12 Pone principes eorum sicut Oreb, et Zeb, et Zebee, et Salmana: omnes principes eorum,
PSA 82:13 qui dixerunt: Hæreditate possideamus sanctuarium Dei.
PSA 82:14 Deus meus, pone illos ut rotam, et sicut stipulam ante faciem venti.
PSA 82:15 Sicut ignis qui comburit silvam, et sicut flamma comburens montes,
PSA 82:16 ita persequeris illos in tempestate tua, et in ira tua turbabis eos.
PSA 82:17 Imple facies eorum ignominia, et quærent nomen tuum, Domine.
PSA 82:18 Erubescant, et conturbentur in sæculum sæculi, et confundantur, et pereant.
PSA 82:19 Et cognoscant quia nomen tibi Dominus: tu solus Altissimus in omni terra.]
PSA 83:1 In finem, pro torcularibus filiis Core. Psalmus.
PSA 83:2 [Quam dilecta tabernacula tua, Domine virtutum !
PSA 83:3 Concupiscit, et deficit anima mea in atria Domini; cor meum et caro mea exsultaverunt in Deum vivum.
PSA 83:4 Etenim passer invenit sibi domum, et turtur nidum sibi, ubi ponat pullos suos: altaria tua, Domine virtutum, rex meus, et Deus meus.
PSA 83:5 Beati qui habitant in domo tua, Domine; in sæcula sæculorum laudabunt te.
PSA 83:6 Beatus vir cujus est auxilium abs te: ascensiones in corde suo disposuit,
PSA 83:7 in valle lacrimarum, in loco quem posuit.
PSA 83:8 Etenim benedictionem dabit legislator; ibunt de virtute in virtutem: videbitur Deus deorum in Sion.
PSA 83:9 Domine Deus virtutum, exaudi orationem meam; auribus percipe, Deus Jacob.
PSA 83:10 Protector noster, aspice, Deus, et respice in faciem christi tui.
PSA 83:11 Quia melior est dies una in atriis tuis super millia; elegi abjectus esse in domo Dei mei magis quam habitare in tabernaculis peccatorum.
PSA 83:12 Quia misericordiam et veritatem diligit Deus: gratiam et gloriam dabit Dominus.
PSA 83:13 Non privabit bonis eos qui ambulant in innocentia: Domine virtutum, beatus homo qui sperat in te.]
PSA 84:1 In finem, filiis Core. Psalmus.
PSA 84:2 [Benedixisti, Domine, terram tuam; avertisti captivitatem Jacob.
PSA 84:3 Remisisti iniquitatem plebis tuæ; operuisti omnia peccata eorum.
PSA 84:4 Mitigasti omnem iram tuam; avertisti ab ira indignationis tuæ.
PSA 84:5 Converte nos, Deus salutaris noster, et averte iram tuam a nobis.
PSA 84:6 Numquid in æternum irasceris nobis? aut extendes iram tuam a generatione in generationem?
PSA 84:7 Deus, tu conversus vivificabis nos, et plebs tua lætabitur in te.
PSA 84:8 Ostende nobis, Domine, misericordiam tuam, et salutare tuum da nobis.
PSA 84:9 Audiam quid loquatur in me Dominus Deus, quoniam loquetur pacem in plebem suam, et super sanctos suos, et in eos qui convertuntur ad cor.
PSA 84:10 Verumtamen prope timentes eum salutare ipsius, ut inhabitet gloria in terra nostra.
PSA 84:11 Misericordia et veritas obviaverunt sibi; justitia et pax osculatæ sunt.
PSA 84:12 Veritas de terra orta est, et justitia de cælo prospexit.
PSA 84:13 Etenim Dominus dabit benignitatem, et terra nostra dabit fructum suum.
PSA 84:14 Justitia ante eum ambulabit, et ponet in via gressus suos.]
PSA 85:1 Oratio ipsi David. [Inclina, Domine, aurem tuam et exaudi me, quoniam inops et pauper sum ego.
PSA 85:2 Custodi animam meam, quoniam sanctus sum; salvum fac servum tuum, Deus meus, sperantem in te.
PSA 85:3 Miserere mei, Domine, quoniam ad te clamavi tota die;
PSA 85:4 lætifica animam servi tui, quoniam ad te, Domine, animam meam levavi.
PSA 85:5 Quoniam tu, Domine, suavis et mitis, et multæ misericordiæ omnibus invocantibus te.
PSA 85:6 Auribus percipe, Domine, orationem meam, et intende voci deprecationis meæ.
PSA 85:7 In die tribulationis meæ clamavi ad te, quia exaudisti me.
PSA 85:8 Non est similis tui in diis, Domine, et non est secundum opera tua.
PSA 85:9 Omnes gentes quascumque fecisti venient, et adorabunt coram te, Domine, et glorificabunt nomen tuum.
PSA 85:10 Quoniam magnus es tu, et faciens mirabilia; tu es Deus solus.
PSA 85:11 Deduc me, Domine, in via tua, et ingrediar in veritate tua; lætetur cor meum, ut timeat nomen tuum.
PSA 85:12 Confitebor tibi, Domine Deus meus, in toto corde meo, et glorificabo nomen tuum in æternum:
PSA 85:13 quia misericordia tua magna est super me, et eruisti animam meam ex inferno inferiori.
PSA 85:14 Deus, iniqui insurrexerunt super me, et synagoga potentium quæsierunt animam meam: et non proposuerunt te in conspectu suo.
PSA 85:15 Et tu, Domine Deus, miserator et misericors; patiens, et multæ misericordiæ, et verax.
PSA 85:16 Respice in me, et miserere mei; da imperium tuum puero tuo, et salvum fac filium ancillæ tuæ.
PSA 85:17 Fac mecum signum in bonum, ut videant qui oderunt me, et confundantur: quoniam tu, Domine, adjuvisti me, et consolatus es me.]
PSA 86:1 Filiis Core. Psalmus cantici. [Fundamenta ejus in montibus sanctis;
PSA 86:2 diligit Dominus portas Sion super omnia tabernacula Jacob.
PSA 86:3 Gloriosa dicta sunt de te, civitas Dei !
PSA 86:4 Memor ero Rahab et Babylonis, scientium me; ecce alienigenæ, et Tyrus, et populus Æthiopum, hi fuerunt illic.
PSA 86:5 Numquid Sion dicet: Homo et homo natus est in ea, et ipse fundavit eam Altissimus?
PSA 86:6 Dominus narrabit in scripturis populorum et principum, horum qui fuerunt in ea.
PSA 86:7 Sicut lætantium omnium habitatio est in te.]
PSA 87:1 Canticum Psalmi, filiis Core, in finem, pro Maheleth ad respondendum. Intellectus Eman Ezrahitæ.
PSA 87:2 [Domine, Deus salutis meæ, in die clamavi et nocte coram te.
PSA 87:3 Intret in conspectu tuo oratio mea, inclina aurem tuam ad precem meam.
PSA 87:4 Quia repleta est malis anima mea, et vita mea inferno appropinquavit.
PSA 87:5 Æstimatus sum cum descendentibus in lacum, factus sum sicut homo sine adjutorio,
PSA 87:6 inter mortuos liber; sicut vulnerati dormientes in sepulchris, quorum non es memor amplius, et ipsi de manu tua repulsi sunt.
PSA 87:7 Posuerunt me in lacu inferiori, in tenebrosis, et in umbra mortis.
PSA 87:8 Super me confirmatus est furor tuus, et omnes fluctus tuos induxisti super me.
PSA 87:9 Longe fecisti notos meos a me; posuerunt me abominationem sibi. Traditus sum, et non egrediebar;
PSA 87:10 oculi mei languerunt præ inopia. Clamavi ad te, Domine, tota die; expandi ad te manus meas.
PSA 87:11 Numquid mortuis facies mirabilia? aut medici suscitabunt, et confitebuntur tibi?
PSA 87:12 Numquid narrabit aliquis in sepulchro misericordiam tuam, et veritatem tuam in perditione?
PSA 87:13 Numquid cognoscentur in tenebris mirabilia tua? et justitia tua in terra oblivionis?
PSA 87:14 Et ego ad te, Domine, clamavi, et mane oratio mea præveniet te.
PSA 87:15 Ut quid, Domine, repellis orationem meam; avertis faciem tuam a me?
PSA 87:16 Pauper sum ego, et in laboribus a juventute mea; exaltatus autem, humiliatus sum et conturbatus.
PSA 87:17 In me transierunt iræ tuæ, et terrores tui conturbaverunt me:
PSA 87:18 circumdederunt me sicut aqua tota die; circumdederunt me simul.
PSA 87:19 Elongasti a me amicum et proximum, et notos meos a miseria.]
PSA 88:1 Intellectus Ethan Ezrahitæ.
PSA 88:2 [Misericordias Domini in æternum cantabo; in generationem et generationem annuntiabo veritatem tuam in ore meo.
PSA 88:3 Quoniam dixisti: In æternum misericordia ædificabitur in cælis; præparabitur veritas tua in eis.
PSA 88:4 Disposui testamentum electis meis; juravi David servo meo:
PSA 88:5 Usque in æternum præparabo semen tuum, et ædificabo in generationem et generationem sedem tuam.
PSA 88:6 Confitebuntur cæli mirabilia tua, Domine; etenim veritatem tuam in ecclesia sanctorum.
PSA 88:7 Quoniam quis in nubibus æquabitur Domino; similis erit Deo in filiis Dei?
PSA 88:8 Deus, qui glorificatur in consilio sanctorum, magnus et terribilis super omnes qui in circuitu ejus sunt.
PSA 88:9 Domine Deus virtutum, quis similis tibi? potens es, Domine, et veritas tua in circuitu tuo.
PSA 88:10 Tu dominaris potestati maris; motum autem fluctuum ejus tu mitigas.
PSA 88:11 Tu humiliasti, sicut vulneratum, superbum; in brachio virtutis tuæ dispersisti inimicos tuos.
PSA 88:12 Tui sunt cæli, et tua est terra: orbem terræ, et plenitudinem ejus tu fundasti;
PSA 88:13 aquilonem et mare tu creasti. Thabor et Hermon in nomine tuo exsultabunt:
PSA 88:14 tuum brachium cum potentia. Firmetur manus tua, et exaltetur dextera tua:
PSA 88:15 justitia et judicium præparatio sedis tuæ: misericordia et veritas præcedent faciem tuam.
PSA 88:16 Beatus populus qui scit jubilationem: Domine, in lumine vultus tui ambulabunt,
PSA 88:17 et in nomine tuo exsultabunt tota die, et in justitia tua exaltabuntur.
PSA 88:18 Quoniam gloria virtutis eorum tu es, et in beneplacito tuo exaltabitur cornu nostrum.
PSA 88:19 Quia Domini est assumptio nostra, et sancti Israël regis nostri.
PSA 88:20 Tunc locutus es in visione sanctis tuis, et dixisti: Posui adjutorium in potente, et exaltavi electum de plebe mea.
PSA 88:21 Inveni David, servum meum; oleo sancto meo unxi eum.
PSA 88:22 Manus enim mea auxiliabitur ei, et brachium meum confortabit eum.
PSA 88:23 Nihil proficiet inimicus in eo, et filius iniquitatis non apponet nocere ei.
PSA 88:24 Et concidam a facie ipsius inimicos ejus, et odientes eum in fugam convertam.
PSA 88:25 Et veritas mea et misericordia mea cum ipso, et in nomine meo exaltabitur cornu ejus.
PSA 88:26 Et ponam in mari manum ejus, et in fluminibus dexteram ejus.
PSA 88:27 Ipse invocabit me: Pater meus es tu, Deus meus, et susceptor salutis meæ.
PSA 88:28 Et ego primogenitum ponam illum, excelsum præ regibus terræ.
PSA 88:29 In æternum servabo illi misericordiam meam, et testamentum meum fidele ipsi.
PSA 88:30 Et ponam in sæculum sæculi semen ejus, et thronum ejus sicut dies cæli.
PSA 88:31 Si autem dereliquerint filii ejus legem meam, et in judiciis meis non ambulaverint;
PSA 88:32 si justitias meas profanaverint, et mandata mea non custodierint:
PSA 88:33 visitabo in virga iniquitates eorum, et in verberibus peccata eorum;
PSA 88:34 misericordiam autem meam non dispergam ab eo, neque nocebo in veritate mea,
PSA 88:35 neque profanabo testamentum meum: et quæ procedunt de labiis meis non faciam irrita.
PSA 88:36 Semel juravi in sancto meo, si David mentiar:
PSA 88:37 semen ejus in æternum manebit. Et thronus ejus sicut sol in conspectu meo,
PSA 88:38 et sicut luna perfecta in æternum, et testis in cælo fidelis.
PSA 88:39 Tu vero repulisti et despexisti; distulisti christum tuum.
PSA 88:40 Evertisti testamentum servi tui; profanasti in terra sanctuarium ejus.
PSA 88:41 Destruxisti omnes sepes ejus; posuisti firmamentum ejus formidinem.
PSA 88:42 Diripuerunt eum omnes transeuntes viam; factus est opprobrium vicinis suis.
PSA 88:43 Exaltasti dexteram deprimentium eum; lætificasti omnes inimicos ejus.
PSA 88:44 Avertisti adjutorium gladii ejus, et non es auxiliatus ei in bello.
PSA 88:45 Destruxisti eum ab emundatione, et sedem ejus in terram collisisti.
PSA 88:46 Minorasti dies temporis ejus; perfudisti eum confusione.
PSA 88:47 Usquequo, Domine, avertis in finem? exardescet sicut ignis ira tua?
PSA 88:48 Memorare quæ mea substantia: numquid enim vane constituisti omnes filios hominum?
PSA 88:49 Quis est homo qui vivet et non videbit mortem? eruet animam suam de manu inferi?
PSA 88:50 Ubi sunt misericordiæ tuæ antiquæ, Domine, sicut jurasti David in veritate tua?
PSA 88:51 Memor esto, Domine, opprobrii servorum tuorum, quod continui in sinu meo, multarum gentium:
PSA 88:52 quod exprobraverunt inimici tui, Domine; quod exprobraverunt commutationem christi tui.
PSA 88:53 Benedictus Dominus in æternum. Fiat, fiat.]
PSA 89:1 Oratio Moysi, hominis Dei. [Domine, refugium factus es nobis a generatione in generationem.
PSA 89:2 Priusquam montes fierent, aut formaretur terra et orbis, a sæculo et usque in sæculum tu es, Deus.
PSA 89:3 Ne avertas hominem in humilitatem: et dixisti: Convertimini, filii hominum.
PSA 89:4 Quoniam mille anni ante oculos tuos tamquam dies hesterna quæ præteriit: et custodia in nocte
PSA 89:5 quæ pro nihilo habentur, eorum anni erunt.
PSA 89:6 Mane sicut herba transeat; mane floreat, et transeat; vespere decidat, induret, et arescat.
PSA 89:7 Quia defecimus in ira tua, et in furore tuo turbati sumus.
PSA 89:8 Posuisti iniquitates nostras in conspectu tuo; sæculum nostrum in illuminatione vultus tui.
PSA 89:9 Quoniam omnes dies nostri defecerunt, et in ira tua defecimus. Anni nostri sicut aranea meditabuntur;
PSA 89:10 dies annorum nostrorum in ipsis septuaginta anni. Si autem in potentatibus octoginta anni, et amplius eorum labor et dolor; quoniam supervenit mansuetudo, et corripiemur.
PSA 89:11 Quis novit potestatem iræ tuæ, et præ timore tuo iram tuam
PSA 89:12 dinumerare? Dexteram tuam sic notam fac, et eruditos corde in sapientia.
PSA 89:13 Convertere, Domine; usquequo? et deprecabilis esto super servos tuos.
PSA 89:14 Repleti sumus mane misericordia tua; et exsultavimus, et delectati sumus omnibus diebus nostris.
PSA 89:15 Lætati sumus pro diebus quibus nos humiliasti; annis quibus vidimus mala.
PSA 89:16 Respice in servos tuos et in opera tua, et dirige filios eorum.
PSA 89:17 Et sit splendor Domini Dei nostri super nos, et opera manuum nostrarum dirige super nos, et opus manuum nostrarum dirige.]
PSA 90:1 Laus cantici David. [Qui habitat in adjutorio Altissimi, in protectione Dei cæli commorabitur.
PSA 90:2 Dicet Domino: Susceptor meus es tu, et refugium meum; Deus meus, sperabo in eum.
PSA 90:3 Quoniam ipse liberavit me de laqueo venantium, et a verbo aspero.
PSA 90:4 Scapulis suis obumbrabit tibi, et sub pennis ejus sperabis.
PSA 90:5 Scuto circumdabit te veritas ejus: non timebis a timore nocturno;
PSA 90:6 a sagitta volante in die, a negotio perambulante in tenebris, ab incursu, et dæmonio meridiano.
PSA 90:7 Cadent a latere tuo mille, et decem millia a dextris tuis; ad te autem non appropinquabit.
PSA 90:8 Verumtamen oculis tuis considerabis, et retributionem peccatorum videbis.
PSA 90:9 Quoniam tu es, Domine, spes mea; Altissimum posuisti refugium tuum.
PSA 90:10 Non accedet ad te malum, et flagellum non appropinquabit tabernaculo tuo.
PSA 90:11 Quoniam angelis suis mandavit de te, ut custodiant te in omnibus viis tuis.
PSA 90:12 In manibus portabunt te, ne forte offendas ad lapidem pedem tuum.
PSA 90:13 Super aspidem et basiliscum ambulabis, et conculcabis leonem et draconem.
PSA 90:14 Quoniam in me speravit, liberabo eum; protegam eum, quoniam cognovit nomen meum.
PSA 90:15 Clamabit ad me, et ego exaudiam eum; cum ipso sum in tribulatione: eripiam eum, et glorificabo eum.
PSA 90:16 Longitudine dierum replebo eum, et ostendam illi salutare meum.]
PSA 91:1 Psalmus cantici, in die sabbati.
PSA 91:2 [Bonum est confiteri Domino, et psallere nomini tuo, Altissime:
PSA 91:3 ad annuntiandum mane misericordiam tuam, et veritatem tuam per noctem,
PSA 91:4 in decachordo, psalterio; cum cantico, in cithara.
PSA 91:5 Quia delectasti me, Domine, in factura tua; et in operibus manuum tuarum exsultabo.
PSA 91:6 Quam magnificata sunt opera tua, Domine ! nimis profundæ factæ sunt cogitationes tuæ.
PSA 91:7 Vir insipiens non cognoscet, et stultus non intelliget hæc.
PSA 91:8 Cum exorti fuerint peccatores sicut fœnum, et apparuerint omnes qui operantur iniquitatem, ut intereant in sæculum sæculi:
PSA 91:9 tu autem Altissimus in æternum, Domine.
PSA 91:10 Quoniam ecce inimici tui, Domine, quoniam ecce inimici tui peribunt; et dispergentur omnes qui operantur iniquitatem.
PSA 91:11 Et exaltabitur sicut unicornis cornu meum, et senectus mea in misericordia uberi.
PSA 91:12 Et despexit oculus meus inimicos meos, et in insurgentibus in me malignantibus audiet auris mea.
PSA 91:13 Justus ut palma florebit; sicut cedrus Libani multiplicabitur.
PSA 91:14 Plantati in domo Domini, in atriis domus Dei nostri florebunt.
PSA 91:15 Adhuc multiplicabuntur in senecta uberi, et bene patientes erunt:
PSA 91:16 ut annuntient quoniam rectus Dominus Deus noster, et non est iniquitas in eo.]
PSA 92:1 Laus cantici ipsi David, in die ante sabbatum, quando fundata est terra. [Dominus regnavit, decorem indutus est: indutus est Dominus fortitudinem, et præcinxit se. Etenim firmavit orbem terræ, qui non commovebitur.
PSA 92:2 Parata sedes tua ex tunc; a sæculo tu es.
PSA 92:3 Elevaverunt flumina, Domine, elevaverunt flumina vocem suam; elevaverunt flumina fluctus suos,
PSA 92:4 a vocibus aquarum multarum. Mirabiles elationes maris; mirabilis in altis Dominus.
PSA 92:5 Testimonia tua credibilia facta sunt nimis; domum tuam decet sanctitudo, Domine, in longitudinem dierum.]
PSA 93:1 Psalmus ipsi David, quarta sabbati. [Deus ultionum Dominus; Deus ultionum libere egit.
PSA 93:2 Exaltare, qui judicas terram; redde retributionem superbis.
PSA 93:3 Usquequo peccatores, Domine, usquequo peccatores gloriabuntur;
PSA 93:4 effabuntur et loquentur iniquitatem; loquentur omnes qui operantur injustitiam?
PSA 93:5 Populum tuum, Domine, humiliaverunt, et hæreditatem tuam vexaverunt.
PSA 93:6 Viduam et advenam interfecerunt, et pupillos occiderunt.
PSA 93:7 Et dixerunt: Non videbit Dominus, nec intelliget Deus Jacob.
PSA 93:8 Intelligite, insipientes in populo; et stulti, aliquando sapite.
PSA 93:9 Qui plantavit aurem non audiet? aut qui finxit oculum non considerat?
PSA 93:10 Qui corripit gentes non arguet, qui docet hominem scientiam?
PSA 93:11 Dominus scit cogitationes hominum, quoniam vanæ sunt.
PSA 93:12 Beatus homo quem tu erudieris, Domine, et de lege tua docueris eum:
PSA 93:13 ut mitiges ei a diebus malis, donec fodiatur peccatori fovea.
PSA 93:14 Quia non repellet Dominus plebem suam, et hæreditatem suam non derelinquet,
PSA 93:15 quoadusque justitia convertatur in judicium: et qui juxta illam, omnes qui recto sunt corde.
PSA 93:16 Quis consurget mihi adversus malignantes? aut quis stabit mecum adversus operantes iniquitatem?
PSA 93:17 Nisi quia Dominus adjuvit me, paulominus habitasset in inferno anima mea.
PSA 93:18 Si dicebam: Motus est pes meus: misericordia tua, Domine, adjuvabat me.
PSA 93:19 Secundum multitudinem dolorum meorum in corde meo, consolationes tuæ lætificaverunt animam meam.
PSA 93:20 Numquid adhæret tibi sedes iniquitatis, qui fingis laborem in præcepto?
PSA 93:21 Captabunt in animam justi, et sanguinem innocentem condemnabunt.
PSA 93:22 Et factus est mihi Dominus in refugium, et Deus meus in adjutorium spei meæ.
PSA 93:23 Et reddet illis iniquitatem ipsorum, et in malitia eorum disperdet eos: disperdet illos Dominus Deus noster.]
PSA 94:1 Laus cantici ipsi David. [Venite, exsultemus Domino; jubilemus Deo salutari nostro;
PSA 94:2 præoccupemus faciem ejus in confessione, et in psalmis jubilemus ei:
PSA 94:3 quoniam Deus magnus Dominus, et rex magnus super omnes deos.
PSA 94:4 Quia in manu ejus sunt omnes fines terræ, et altitudines montium ipsius sunt;
PSA 94:5 quoniam ipsius est mare, et ipse fecit illud, et siccam manus ejus formaverunt.
PSA 94:6 Venite, adoremus, et procidamus, et ploremus ante Dominum qui fecit nos:
PSA 94:7 quia ipse est Dominus Deus noster, et nos populus pascuæ ejus, et oves manus ejus.
PSA 94:8 Hodie si vocem ejus audieritis, nolite obdurare corda vestra
PSA 94:9 sicut in irritatione, secundum diem tentationis in deserto, ubi tentaverunt me patres vestri: probaverunt me, et viderunt opera mea.
PSA 94:10 Quadraginta annis offensus fui generationi illi, et dixi: Semper hi errant corde.
PSA 94:11 Et isti non cognoverunt vias meas: ut juravi in ira mea: Si introibunt in requiem meam.]
PSA 95:1 Canticum ipsi David, quando domus ædificabatur post captivitatem. [Cantate Domino canticum novum; cantate Domino omnis terra.
PSA 95:2 Cantate Domino, et benedicite nomini ejus; annuntiate de die in diem salutare ejus.
PSA 95:3 Annuntiate inter gentes gloriam ejus; in omnibus populis mirabilia ejus.
PSA 95:4 Quoniam magnus Dominus, et laudabilis nimis: terribilis est super omnes deos.
PSA 95:5 Quoniam omnes dii gentium dæmonia; Dominus autem cælos fecit.
PSA 95:6 Confessio et pulchritudo in conspectu ejus; sanctimonia et magnificentia in sanctificatione ejus.
PSA 95:7 Afferte Domino, patriæ gentium, afferte Domino gloriam et honorem;
PSA 95:8 afferte Domino gloriam nomini ejus. Tollite hostias, et introite in atria ejus;
PSA 95:9 adorate Dominum in atrio sancto ejus. Commoveatur a facie ejus universa terra;
PSA 95:10 dicite in gentibus, quia Dominus regnavit. Etenim correxit orbem terræ, qui non commovebitur; judicabit populos in æquitate.
PSA 95:11 Lætentur cæli, et exsultet terra; commoveatur mare et plenitudo ejus;
PSA 95:12 gaudebunt campi, et omnia quæ in eis sunt. Tunc exsultabunt omnia ligna silvarum
PSA 95:13 a facie Domini, quia venit, quoniam venit judicare terram. Judicabit orbem terræ in æquitate, et populos in veritate sua.]
PSA 96:1 Huic David, quando terra ejus restituta est. [Dominus regnavit: exsultet terra; lætentur insulæ multæ.
PSA 96:2 Nubes et caligo in circuitu ejus; justitia et judicium correctio sedis ejus.
PSA 96:3 Ignis ante ipsum præcedet, et inflammabit in circuitu inimicos ejus.
PSA 96:4 Illuxerunt fulgura ejus orbi terræ; vidit, et commota est terra.
PSA 96:5 Montes sicut cera fluxerunt a facie Domini; a facie Domini omnis terra.
PSA 96:6 Annuntiaverunt cæli justitiam ejus, et viderunt omnes populi gloriam ejus.
PSA 96:7 Confundantur omnes qui adorant sculptilia, et qui gloriantur in simulacris suis. Adorate eum omnes angeli ejus.
PSA 96:8 Audivit, et lætata est Sion, et exsultaverunt filiæ Judæ propter judicia tua, Domine.
PSA 96:9 Quoniam tu Dominus altissimus super omnem terram; nimis exaltatus es super omnes deos.
PSA 96:10 Qui diligitis Dominum, odite malum: custodit Dominus animas sanctorum suorum; de manu peccatoris liberabit eos.
PSA 96:11 Lux orta est justo, et rectis corde lætitia.
PSA 96:12 Lætamini, justi, in Domino, et confitemini memoriæ sanctificationis ejus.]
PSA 97:1 Psalmus ipsi David. [Cantate Domino canticum novum, quia mirabilia fecit. Salvavit sibi dextera ejus, et brachium sanctum ejus.
PSA 97:2 Notum fecit Dominus salutare suum; in conspectu gentium revelavit justitiam suam.
PSA 97:3 Recordatus est misericordiæ suæ, et veritatis suæ domui Israël. Viderunt omnes termini terræ salutare Dei nostri.
PSA 97:4 Jubilate Deo, omnis terra; cantate, et exsultate, et psallite.
PSA 97:5 Psallite Domino in cithara; in cithara et voce psalmi;
PSA 97:6 in tubis ductilibus, et voce tubæ corneæ. Jubilate in conspectu regis Domini:
PSA 97:7 moveatur mare, et plenitudo ejus; orbis terrarum, et qui habitant in eo.
PSA 97:8 Flumina plaudent manu; simul montes exsultabunt
PSA 97:9 a conspectu Domini: quoniam venit judicare terram. Judicabit orbem terrarum in justitia, et populos in æquitate.]
PSA 98:1 Psalmus ipsi David. [Dominus regnavit: irascantur populi; qui sedet super cherubim: moveatur terra.
PSA 98:2 Dominus in Sion magnus, et excelsus super omnes populos.
PSA 98:3 Confiteantur nomini tuo magno, quoniam terribile et sanctum est,
PSA 98:4 et honor regis judicium diligit. Tu parasti directiones; judicium et justitiam in Jacob tu fecisti.
PSA 98:5 Exaltate Dominum Deum nostrum, et adorate scabellum pedum ejus, quoniam sanctum est.
PSA 98:6 Moyses et Aaron in sacerdotibus ejus, et Samuel inter eos qui invocant nomen ejus: invocabant Dominum, et ipse exaudiebat eos;
PSA 98:7 in columna nubis loquebatur ad eos. Custodiebant testimonia ejus, et præceptum quod dedit illis.
PSA 98:8 Domine Deus noster, tu exaudiebas eos; Deus, tu propitius fuisti eis, et ulciscens in omnes adinventiones eorum.
PSA 98:9 Exaltate Dominum Deum nostrum, et adorate in monte sancto ejus, quoniam sanctus Dominus Deus noster.]
PSA 99:1 Psalmus in confessione.
PSA 99:2 [Jubilate Deo, omnis terra; servite Domino in lætitia. Introite in conspectu ejus in exsultatione.
PSA 99:3 Scitote quoniam Dominus ipse est Deus; ipse fecit nos, et non ipsi nos: populus ejus, et oves pascuæ ejus.
PSA 99:4 Introite portas ejus in confessione; atria ejus in hymnis: confitemini illi. Laudate nomen ejus,
PSA 99:5 quoniam suavis est Dominus, in æternum misericordia ejus, et usque in generationem et generationem veritas ejus.]
PSA 100:1 Psalmus ipsi David. [Misericordiam et judicium cantabo tibi, Domine; psallam,
PSA 100:2 et intelligam in via immaculata: quando venies ad me? Perambulabam in innocentia cordis mei, in medio domus meæ.
PSA 100:3 Non proponebam ante oculos meos rem injustam; facientes prævaricationes odivi; non adhæsit mihi
PSA 100:4 cor pravum; declinantem a me malignum non cognoscebam.
PSA 100:5 Detrahentem secreto proximo suo, hunc persequebar: superbo oculo, et insatiabili corde, cum hoc non edebam.
PSA 100:6 Oculi mei ad fideles terræ, ut sedeant mecum; ambulans in via immaculata, hic mihi ministrabat.
PSA 100:7 Non habitabit in medio domus meæ qui facit superbiam; qui loquitur iniqua non direxit in conspectu oculorum meorum.
PSA 100:8 In matutino interficiebam omnes peccatores terræ, ut disperderem de civitate Domini omnes operantes iniquitatem.]
PSA 101:1 Oratio pauperis, cum anxius fuerit, et in conspectu Domini effuderit precem suam.
PSA 101:2 [Domine, exaudi orationem meam, et clamor meus ad te veniat.
PSA 101:3 Non avertas faciem tuam a me: in quacumque die tribulor, inclina ad me aurem tuam; in quacumque die invocavero te, velociter exaudi me.
PSA 101:4 Quia defecerunt sicut fumus dies mei, et ossa mea sicut cremium aruerunt.
PSA 101:5 Percussus sum ut fœnum, et aruit cor meum, quia oblitus sum comedere panem meum.
PSA 101:6 A voce gemitus mei adhæsit os meum carni meæ.
PSA 101:7 Similis factus sum pellicano solitudinis; factus sum sicut nycticorax in domicilio.
PSA 101:8 Vigilavi, et factus sum sicut passer solitarius in tecto.
PSA 101:9 Tota die exprobrabant mihi inimici mei, et qui laudabant me adversum me jurabant:
PSA 101:10 quia cinerem tamquam panem manducabam, et potum meum cum fletu miscebam,
PSA 101:11 a facie iræ et indignationis tuæ: quia elevans allisisti me.
PSA 101:12 Dies mei sicut umbra declinaverunt, et ego sicut fœnum arui.
PSA 101:13 Tu autem, Domine, in æternum permanes, et memoriale tuum in generationem et generationem.
PSA 101:14 Tu exsurgens misereberis Sion, quia tempus miserendi ejus, quia venit tempus:
PSA 101:15 quoniam placuerunt servis tuis lapides ejus, et terræ ejus miserebuntur.
PSA 101:16 Et timebunt gentes nomen tuum, Domine, et omnes reges terræ gloriam tuam:
PSA 101:17 quia ædificavit Dominus Sion, et videbitur in gloria sua.
PSA 101:18 Respexit in orationem humilium et non sprevit precem eorum.
PSA 101:19 Scribantur hæc in generatione altera, et populus qui creabitur laudabit Dominum.
PSA 101:20 Quia prospexit de excelso sancto suo; Dominus de cælo in terram aspexit:
PSA 101:21 ut audiret gemitus compeditorum; ut solveret filios interemptorum:
PSA 101:22 ut annuntient in Sion nomen Domini, et laudem ejus in Jerusalem:
PSA 101:23 in conveniendo populos in unum, et reges, ut serviant Domino.
PSA 101:24 Respondit ei in via virtutis suæ: Paucitatem dierum meorum nuntia mihi:
PSA 101:25 ne revoces me in dimidio dierum meorum, in generationem et generationem anni tui.
PSA 101:26 Initio tu, Domine, terram fundasti, et opera manuum tuarum sunt cæli.
PSA 101:27 Ipsi peribunt, tu autem permanes; et omnes sicut vestimentum veterascent. Et sicut opertorium mutabis eos, et mutabuntur;
PSA 101:28 tu autem idem ipse es, et anni tui non deficient.
PSA 101:29 Filii servorum tuorum habitabunt, et semen eorum in sæculum dirigetur.]
PSA 102:1 Ipsi David. [Benedic, anima mea, Domino, et omnia quæ intra me sunt nomini sancto ejus.
PSA 102:2 Benedic, anima mea, Domino, et noli oblivisci omnes retributiones ejus.
PSA 102:3 Qui propitiatur omnibus iniquitatibus tuis; qui sanat omnes infirmitates tuas:
PSA 102:4 qui redimit de interitu vitam tuam; qui coronat te in misericordia et miserationibus:
PSA 102:5 qui replet in bonis desiderium tuum; renovabitur ut aquilæ juventus tua:
PSA 102:6 faciens misericordias Dominus, et judicium omnibus injuriam patientibus.
PSA 102:7 Notas fecit vias suas Moysi; filiis Israël voluntates suas.
PSA 102:8 Miserator et misericors Dominus: longanimis, et multum misericors.
PSA 102:9 Non in perpetuum irascetur, neque in æternum comminabitur.
PSA 102:10 Non secundum peccata nostra fecit nobis, neque secundum iniquitates nostras retribuit nobis.
PSA 102:11 Quoniam secundum altitudinem cæli a terra, corroboravit misericordiam suam super timentes se;
PSA 102:12 quantum distat ortus ab occidente, longe fecit a nobis iniquitates nostras.
PSA 102:13 Quomodo miseretur pater filiorum, misertus est Dominus timentibus se.
PSA 102:14 Quoniam ipse cognovit figmentum nostrum; recordatus est quoniam pulvis sumus.
PSA 102:15 Homo, sicut fœnum dies ejus; tamquam flos agri, sic efflorebit:
PSA 102:16 quoniam spiritus pertransibit in illo, et non subsistet, et non cognoscet amplius locum suum.
PSA 102:17 Misericordia autem Domini ab æterno, et usque in æternum super timentes eum. Et justitia illius in filios filiorum,
PSA 102:18 his qui servant testamentum ejus, et memores sunt mandatorum ipsius ad faciendum ea.
PSA 102:19 Dominus in cælo paravit sedem suam, et regnum ipsius omnibus dominabitur.
PSA 102:20 Benedicite Domino, omnes angeli ejus: potentes virtute, facientes verbum illius, ad audiendam vocem sermonum ejus.
PSA 102:21 Benedicite Domino, omnes virtutes ejus; ministri ejus, qui facitis voluntatem ejus.
PSA 102:22 Benedicite Domino, omnia opera ejus: in omni loco dominationis ejus, benedic, anima mea, Domino.]
PSA 103:1 Ipsi David. [Benedic, anima mea, Domino: Domine Deus meus, magnificatus es vehementer. Confessionem et decorem induisti,
PSA 103:2 amictus lumine sicut vestimento. Extendens cælum sicut pellem,
PSA 103:3 qui tegis aquis superiora ejus: qui ponis nubem ascensum tuum; qui ambulas super pennas ventorum:
PSA 103:4 qui facis angelos tuos spiritus, et ministros tuos ignem urentem.
PSA 103:5 Qui fundasti terram super stabilitatem suam: non inclinabitur in sæculum sæculi.
PSA 103:6 Abyssus sicut vestimentum amictus ejus; super montes stabunt aquæ.
PSA 103:7 Ab increpatione tua fugient; a voce tonitrui tui formidabunt.
PSA 103:8 Ascendunt montes, et descendunt campi, in locum quem fundasti eis.
PSA 103:9 Terminum posuisti quem non transgredientur, neque convertentur operire terram.
PSA 103:10 Qui emittis fontes in convallibus; inter medium montium pertransibunt aquæ.
PSA 103:11 Potabunt omnes bestiæ agri; expectabunt onagri in siti sua.
PSA 103:12 Super ea volucres cæli habitabunt; de medio petrarum dabunt voces.
PSA 103:13 Rigans montes de superioribus suis; de fructu operum tuorum satiabitur terra:
PSA 103:14 producens fœnum jumentis, et herbam servituti hominum, ut educas panem de terra,
PSA 103:15 et vinum lætificet cor hominis: ut exhilaret faciem in oleo, et panis cor hominis confirmet.
PSA 103:16 Saturabuntur ligna campi, et cedri Libani quas plantavit:
PSA 103:17 illic passeres nidificabunt: herodii domus dux est eorum.
PSA 103:18 Montes excelsi cervis; petra refugium herinaciis.
PSA 103:19 Fecit lunam in tempora; sol cognovit occasum suum.
PSA 103:20 Posuisti tenebras, et facta est nox; in ipsa pertransibunt omnes bestiæ silvæ:
PSA 103:21 catuli leonum rugientes ut rapiant, et quærant a Deo escam sibi.
PSA 103:22 Ortus est sol, et congregati sunt, et in cubilibus suis collocabuntur.
PSA 103:23 Exibit homo ad opus suum, et ad operationem suam usque ad vesperum.
PSA 103:24 Quam magnificata sunt opera tua, Domine ! omnia in sapientia fecisti; impleta est terra possessione tua.
PSA 103:25 Hoc mare magnum et spatiosum manibus; illic reptilia quorum non est numerus: animalia pusilla cum magnis.
PSA 103:26 Illic naves pertransibunt; draco iste quem formasti ad illudendum ei.
PSA 103:27 Omnia a te expectant ut des illis escam in tempore.
PSA 103:28 Dante te illis, colligent; aperiente te manum tuam, omnia implebuntur bonitate.
PSA 103:29 Avertente autem te faciem, turbabuntur; auferes spiritum eorum, et deficient, et in pulverem suum revertentur.
PSA 103:30 Emittes spiritum tuum, et creabuntur, et renovabis faciem terræ.
PSA 103:31 Sit gloria Domini in sæculum; lætabitur Dominus in operibus suis.
PSA 103:32 Qui respicit terram, et facit eam tremere; qui tangit montes, et fumigant.
PSA 103:33 Cantabo Domino in vita mea; psallam Deo meo quamdiu sum.
PSA 103:34 Jucundum sit ei eloquium meum; ego vero delectabor in Domino.
PSA 103:35 Deficiant peccatores a terra, et iniqui, ita ut non sint. Benedic, anima mea, Domino.]
PSA 104:1 Alleluja. [Confitemini Domino, et invocate nomen ejus; annuntiate inter gentes opera ejus.
PSA 104:2 Cantate ei, et psallite ei; narrate omnia mirabilia ejus.
PSA 104:3 Laudamini in nomine sancto ejus; lætetur cor quærentium Dominum.
PSA 104:4 Quærite Dominum, et confirmamini; quærite faciem ejus semper.
PSA 104:5 Mementote mirabilium ejus quæ fecit; prodigia ejus, et judicia oris ejus:
PSA 104:6 semen Abraham servi ejus; filii Jacob electi ejus.
PSA 104:7 Ipse Dominus Deus noster; in universa terra judicia ejus.
PSA 104:8 Memor fuit in sæculum testamenti sui; verbi quod mandavit in mille generationes:
PSA 104:9 quod disposuit ad Abraham, et juramenti sui ad Isaac:
PSA 104:10 et statuit illud Jacob in præceptum, et Israël in testamentum æternum,
PSA 104:11 dicens: Tibi dabo terram Chanaan, funiculum hæreditatis vestræ:
PSA 104:12 cum essent numero brevi, paucissimi, et incolæ ejus.
PSA 104:13 Et pertransierunt de gente in gentem, et de regno ad populum alterum.
PSA 104:14 Non reliquit hominem nocere eis: et corripuit pro eis reges.
PSA 104:15 Nolite tangere christos meos, et in prophetis meis nolite malignari.
PSA 104:16 Et vocavit famem super terram, et omne firmamentum panis contrivit.
PSA 104:17 Misit ante eos virum: in servum venundatus est, Joseph.
PSA 104:18 Humiliaverunt in compedibus pedes ejus; ferrum pertransiit animam ejus:
PSA 104:19 donec veniret verbum ejus. Eloquium Domini inflammavit eum.
PSA 104:20 Misit rex, et solvit eum; princeps populorum, et dimisit eum.
PSA 104:21 Constituit eum dominum domus suæ, et principem omnis possessionis suæ:
PSA 104:22 ut erudiret principes ejus sicut semetipsum, et senes ejus prudentiam doceret.
PSA 104:23 Et intravit Israël in Ægyptum, et Jacob accola fuit in terra Cham.
PSA 104:24 Et auxit populum suum vehementer, et firmavit eum super inimicos ejus.
PSA 104:25 Convertit cor eorum, ut odirent populum ejus, et dolum facerent in servos ejus.
PSA 104:26 Misit Moysen servum suum; Aaron quem elegit ipsum.
PSA 104:27 Posuit in eis verba signorum suorum, et prodigiorum in terra Cham.
PSA 104:28 Misit tenebras, et obscuravit; et non exacerbavit sermones suos.
PSA 104:29 Convertit aquas eorum in sanguinem, et occidit pisces eorum.
PSA 104:30 Edidit terra eorum ranas in penetralibus regum ipsorum.
PSA 104:31 Dixit, et venit cœnomyia et ciniphes in omnibus finibus eorum.
PSA 104:32 Posuit pluvias eorum grandinem: ignem comburentem in terra ipsorum.
PSA 104:33 Et percussit vineas eorum, et ficulneas eorum, et contrivit lignum finium eorum.
PSA 104:34 Dixit, et venit locusta, et bruchus cujus non erat numerus:
PSA 104:35 et comedit omne fœnum in terra eorum, et comedit omnem fructum terræ eorum.
PSA 104:36 Et percussit omne primogenitum in terra eorum, primitias omnis laboris eorum.
PSA 104:37 Et eduxit eos cum argento et auro, et non erat in tribubus eorum infirmus.
PSA 104:38 Lætata est Ægyptus in profectione eorum, quia incubuit timor eorum super eos.
PSA 104:39 Expandit nubem in protectionem eorum, et ignem ut luceret eis per noctem.
PSA 104:40 Petierunt, et venit coturnix, et pane cæli saturavit eos.
PSA 104:41 Dirupit petram, et fluxerunt aquæ: abierunt in sicco flumina.
PSA 104:42 Quoniam memor fuit verbi sancti sui, quod habuit ad Abraham puerum suum.
PSA 104:43 Et eduxit populum suum in exsultatione, et electos suos in lætitia.
PSA 104:44 Et dedit illis regiones gentium, et labores populorum possederunt:
PSA 104:45 ut custodiant justificationes ejus, et legem ejus requirant.]
PSA 105:1 Alleluja. [Confitemini Domino, quoniam bonus, quoniam in sæculum misericordia ejus.
PSA 105:2 Quis loquetur potentias Domini; auditas faciet omnes laudes ejus?
PSA 105:3 Beati qui custodiunt judicium, et faciunt justitiam in omni tempore.
PSA 105:4 Memento nostri, Domine, in beneplacito populi tui; visita nos in salutari tuo:
PSA 105:5 ad videndum in bonitate electorum tuorum; ad lætandum in lætitia gentis tuæ: ut lauderis cum hæreditate tua.
PSA 105:6 Peccavimus cum patribus nostris: injuste egimus; iniquitatem fecimus.
PSA 105:7 Patres nostri in Ægypto non intellexerunt mirabilia tua; non fuerunt memores multitudinis misericordiæ tuæ. Et irritaverunt ascendentes in mare, mare Rubrum;
PSA 105:8 et salvavit eos propter nomen suum, ut notam faceret potentiam suam.
PSA 105:9 Et increpuit mare Rubrum et exsiccatum est, et deduxit eos in abyssis sicut in deserto.
PSA 105:10 Et salvavit eos de manu odientium, et redemit eos de manu inimici.
PSA 105:11 Et operuit aqua tribulantes eos; unus ex eis non remansit.
PSA 105:12 Et crediderunt verbis ejus, et laudaverunt laudem ejus.
PSA 105:13 Cito fecerunt; obliti sunt operum ejus: et non sustinuerunt consilium ejus.
PSA 105:14 Et concupierunt concupiscentiam in deserto, et tentaverunt Deum in inaquoso.
PSA 105:15 Et dedit eis petitionem ipsorum, et misit saturitatem in animas eorum.
PSA 105:16 Et irritaverunt Moysen in castris; Aaron, sanctum Domini.
PSA 105:17 Aperta est terra, et deglutivit Dathan, et operuit super congregationem Abiron.
PSA 105:18 Et exarsit ignis in synagoga eorum: flamma combussit peccatores.
PSA 105:19 Et fecerunt vitulum in Horeb, et adoraverunt sculptile.
PSA 105:20 Et mutaverunt gloriam suam in similitudinem vituli comedentis fœnum.
PSA 105:21 Obliti sunt Deum qui salvavit eos; qui fecit magnalia in Ægypto,
PSA 105:22 mirabilia in terra Cham, terribilia in mari Rubro.
PSA 105:23 Et dixit ut disperderet eos, si non Moyses, electus ejus, stetisset in confractione in conspectu ejus, ut averteret iram ejus, ne disperderet eos.
PSA 105:24 Et pro nihilo habuerunt terram desiderabilem; non crediderunt verbo ejus.
PSA 105:25 Et murmuraverunt in tabernaculis suis; non exaudierunt vocem Domini.
PSA 105:26 Et elevavit manum suam super eos ut prosterneret eos in deserto:
PSA 105:27 et ut dejiceret semen eorum in nationibus, et dispergeret eos in regionibus.
PSA 105:28 Et initiati sunt Beelphegor, et comederunt sacrificia mortuorum.
PSA 105:29 Et irritaverunt eum in adinventionibus suis, et multiplicata est in eis ruina.
PSA 105:30 Et stetit Phinees, et placavit, et cessavit quassatio.
PSA 105:31 Et reputatum est ei in justitiam, in generationem et generationem usque in sempiternum.
PSA 105:32 Et irritaverunt eum ad aquas contradictionis, et vexatus est Moyses propter eos:
PSA 105:33 quia exacerbaverunt spiritum ejus, et distinxit in labiis suis.
PSA 105:34 Non disperdiderunt gentes quas dixit Dominus illis:
PSA 105:35 et commisti sunt inter gentes, et didicerunt opera eorum;
PSA 105:36 et servierunt sculptilibus eorum, et factum est illis in scandalum.
PSA 105:37 Et immolaverunt filios suos et filias suas dæmoniis.
PSA 105:38 Et effuderunt sanguinem innocentem, sanguinem filiorum suorum et filiarum suarum, quas sacrificaverunt sculptilibus Chanaan. Et infecta est terra in sanguinibus,
PSA 105:39 et contaminata est in operibus eorum: et fornicati sunt in adinventionibus suis.
PSA 105:40 Et iratus est furore Dominus in populum suum, et abominatus est hæreditatem suam.
PSA 105:41 Et tradidit eos in manus gentium; et dominati sunt eorum qui oderunt eos.
PSA 105:42 Et tribulaverunt eos inimici eorum, et humiliati sunt sub manibus eorum;
PSA 105:43 sæpe liberavit eos. Ipsi autem exacerbaverunt eum in consilio suo, et humiliati sunt in iniquitatibus suis.
PSA 105:44 Et vidit cum tribularentur, et audivit orationem eorum.
PSA 105:45 Et memor fuit testamenti sui, et pœnituit eum secundum multitudinem misericordiæ suæ:
PSA 105:46 et dedit eos in misericordias, in conspectu omnium qui ceperant eos.
PSA 105:47 Salvos nos fac, Domine Deus noster, et congrega nos de nationibus: ut confiteamur nomini sancto tuo, et gloriemur in laude tua.
PSA 105:48 Benedictus Dominus Deus Israël, a sæculo et usque in sæculum; et dicet omnis populus: Fiat, fiat.]
PSA 106:1 Alleluja. [Confitemini Domino, quoniam bonus, quoniam in sæculum misericordia ejus.
PSA 106:2 Dicant qui redempti sunt a Domino, quos redemit de manu inimici, et de regionibus congregavit eos,
PSA 106:3 a solis ortu, et occasu, ab aquilone, et mari.
PSA 106:4 Erraverunt in solitudine, in inaquoso; viam civitatis habitaculi non invenerunt.
PSA 106:5 Esurientes et sitientes, anima eorum in ipsis defecit.
PSA 106:6 Et clamaverunt ad Dominum cum tribularentur, et de necessitatibus eorum eripuit eos;
PSA 106:7 et deduxit eos in viam rectam, ut irent in civitatem habitationis.
PSA 106:8 Confiteantur Domino misericordiæ ejus, et mirabilia ejus filiis hominum.
PSA 106:9 Quia satiavit animam inanem, et animam esurientem satiavit bonis.
PSA 106:10 Sedentes in tenebris et umbra mortis; vinctos in mendicitate et ferro.
PSA 106:11 Quia exacerbaverunt eloquia Dei, et consilium Altissimi irritaverunt.
PSA 106:12 Et humiliatum est in laboribus cor eorum; infirmati sunt, nec fuit qui adjuvaret.
PSA 106:13 Et clamaverunt ad Dominum cum tribularentur; et de necessitatibus eorum liberavit eos.
PSA 106:14 Et eduxit eos de tenebris et umbra mortis, et vincula eorum dirupit.
PSA 106:15 Confiteantur Domino misericordiæ ejus, et mirabilia ejus filiis hominum.
PSA 106:16 Quia contrivit portas æreas, et vectes ferreos confregit.
PSA 106:17 Suscepit eos de via iniquitatis eorum; propter injustitias enim suas humiliati sunt.
PSA 106:18 Omnem escam abominata est anima eorum, et appropinquaverunt usque ad portas mortis.
PSA 106:19 Et clamaverunt ad Dominum cum tribularentur, et de necessitatibus eorum liberavit eos.
PSA 106:20 Misit verbum suum, et sanavit eos, et eripuit eos de interitionibus eorum.
PSA 106:21 Confiteantur Domino misericordiæ ejus, et mirabilia ejus filiis hominum.
PSA 106:22 Et sacrificent sacrificium laudis, et annuntient opera ejus in exsultatione.
PSA 106:23 Qui descendunt mare in navibus, facientes operationem in aquis multis:
PSA 106:24 ipsi viderunt opera Domini, et mirabilia ejus in profundo.
PSA 106:25 Dixit, et stetit spiritus procellæ, et exaltati sunt fluctus ejus.
PSA 106:26 Ascendunt usque ad cælos, et descendunt usque ad abyssos; anima eorum in malis tabescebat.
PSA 106:27 Turbati sunt, et moti sunt sicut ebrius, et omnis sapientia eorum devorata est.
PSA 106:28 Et clamaverunt ad Dominum cum tribularentur; et de necessitatibus eorum eduxit eos.
PSA 106:29 Et statuit procellam ejus in auram, et siluerunt fluctus ejus.
PSA 106:30 Et lætati sunt quia siluerunt; et deduxit eos in portum voluntatis eorum.
PSA 106:31 Confiteantur Domino misericordiæ ejus, et mirabilia ejus filiis hominum.
PSA 106:32 Et exaltent eum in ecclesia plebis, et in cathedra seniorum laudent eum.
PSA 106:33 Posuit flumina in desertum, et exitus aquarum in sitim;
PSA 106:34 terram fructiferam in salsuginem, a malitia inhabitantium in ea.
PSA 106:35 Posuit desertum in stagna aquarum, et terram sine aqua in exitus aquarum.
PSA 106:36 Et collocavit illic esurientes, et constituerunt civitatem habitationis:
PSA 106:37 et seminaverunt agros et plantaverunt vineas, et fecerunt fructum nativitatis.
PSA 106:38 Et benedixit eis, et multiplicati sunt nimis; et jumenta eorum non minoravit.
PSA 106:39 Et pauci facti sunt et vexati sunt, a tribulatione malorum et dolore.
PSA 106:40 Effusa est contemptio super principes: et errare fecit eos in invio, et non in via.
PSA 106:41 Et adjuvit pauperem de inopia, et posuit sicut oves familias.
PSA 106:42 Videbunt recti, et lætabuntur; et omnis iniquitas oppilabit os suum.
PSA 106:43 Quis sapiens, et custodiet hæc, et intelliget misericordias Domini?]
PSA 107:1 Canticum Psalmi, ipsi David.
PSA 107:2 [Paratum cor meum, Deus, paratum cor meum; cantabo, et psallam in gloria mea.
PSA 107:3 Exsurge, gloria mea; exsurge, psalterium et cithara; exsurgam diluculo.
PSA 107:4 Confitebor tibi in populis, Domine, et psallam tibi in nationibus:
PSA 107:5 quia magna est super cælos misericordia tua, et usque ad nubes veritas tua.
PSA 107:6 Exaltare super cælos, Deus, et super omnem terram gloria tua:
PSA 107:7 ut liberentur dilecti tui. Salvum fac dextera tua, et exaudi me.
PSA 107:8 Deus locutus est in sancto suo: Exsultabo, et dividam Sichimam; et convallem tabernaculorum dimetiar.
PSA 107:9 Meus est Galaad, et meus est Manasses, et Ephraim susceptio capitis mei. Juda rex meus;
PSA 107:10 Moab lebes spei meæ: in Idumæam extendam calceamentum meum; mihi alienigenæ amici facti sunt.
PSA 107:11 Quis deducet me in civitatem munitam? quis deducet me usque in Idumæam?
PSA 107:12 nonne tu, Deus, qui repulisti nos? et non exibis, Deus, in virtutibus nostris?
PSA 107:13 Da nobis auxilium de tribulatione, quia vana salus hominis.
PSA 107:14 In Deo faciemus virtutem; et ipse ad nihilum deducet inimicos nostros.]
PSA 108:1 In finem. Psalmus David.
PSA 108:2 [Deus, laudem meam ne tacueris, quia os peccatoris et os dolosi super me apertum est.
PSA 108:3 Locuti sunt adversum me lingua dolosa, et sermonibus odii circumdederunt me: et expugnaverunt me gratis.
PSA 108:4 Pro eo ut me diligerent, detrahebant mihi; ego autem orabam.
PSA 108:5 Et posuerunt adversum me mala pro bonis, et odium pro dilectione mea.
PSA 108:6 Constitue super eum peccatorem, et diabolus stet a dextris ejus.
PSA 108:7 Cum judicatur, exeat condemnatus; et oratio ejus fiat in peccatum.
PSA 108:8 Fiant dies ejus pauci, et episcopatum ejus accipiat alter.
PSA 108:9 Fiant filii ejus orphani, et uxor ejus vidua.
PSA 108:10 Nutantes transferantur filii ejus et mendicent, et ejiciantur de habitationibus suis.
PSA 108:11 Scrutetur fœnerator omnem substantiam ejus, et diripiant alieni labores ejus.
PSA 108:12 Non sit illi adjutor, nec sit qui misereatur pupillis ejus.
PSA 108:13 Fiant nati ejus in interitum; in generatione una deleatur nomen ejus.
PSA 108:14 In memoriam redeat iniquitas patrum ejus in conspectu Domini, et peccatum matris ejus non deleatur.
PSA 108:15 Fiant contra Dominum semper, et dispereat de terra memoria eorum:
PSA 108:16 pro eo quod non est recordatus facere misericordiam,
PSA 108:17 et persecutus est hominem inopem et mendicum, et compunctum corde, mortificare.
PSA 108:18 Et dilexit maledictionem, et veniet ei; et noluit benedictionem, et elongabitur ab eo. Et induit maledictionem sicut vestimentum; et intravit sicut aqua in interiora ejus, et sicut oleum in ossibus ejus.
PSA 108:19 Fiat ei sicut vestimentum quo operitur, et sicut zona qua semper præcingitur.
PSA 108:20 Hoc opus eorum qui detrahunt mihi apud Dominum, et qui loquuntur mala adversus animam meam.
PSA 108:21 Et tu, Domine, Domine, fac mecum propter nomen tuum, quia suavis est misericordia tua.
PSA 108:22 Libera me, quia egenus et pauper ego sum, et cor meum conturbatum est intra me.
PSA 108:23 Sicut umbra cum declinat ablatus sum, et excussus sum sicut locustæ.
PSA 108:24 Genua mea infirmata sunt a jejunio, et caro mea immutata est propter oleum.
PSA 108:25 Et ego factus sum opprobrium illis; viderunt me, et moverunt capita sua.
PSA 108:26 Adjuva me, Domine Deus meus; salvum me fac secundum misericordiam tuam.
PSA 108:27 Et sciant quia manus tua hæc, et tu, Domine, fecisti eam.
PSA 108:28 Maledicent illi, et tu benedices: qui insurgunt in me confundantur; servus autem tuus lætabitur.
PSA 108:29 Induantur qui detrahunt mihi pudore, et operiantur sicut diploide confusione sua.
PSA 108:30 Confitebor Domino nimis in ore meo, et in medio multorum laudabo eum:
PSA 108:31 quia astitit a dextris pauperis, ut salvam faceret a persequentibus animam meam.]
PSA 109:1 Psalmus David. [Dixit Dominus Domino meo: Sede a dextris meis, donec ponam inimicos tuos scabellum pedum tuorum.
PSA 109:2 Virgam virtutis tuæ emittet Dominus ex Sion: dominare in medio inimicorum tuorum.
PSA 109:3 Tecum principium in die virtutis tuæ in splendoribus sanctorum: ex utero, ante luciferum, genui te.
PSA 109:4 Juravit Dominus, et non pœnitebit eum: Tu es sacerdos in æternum secundum ordinem Melchisedech.
PSA 109:5 Dominus a dextris tuis; confregit in die iræ suæ reges.
PSA 109:6 Judicabit in nationibus, implebit ruinas; conquassabit capita in terra multorum.
PSA 109:7 De torrente in via bibet; propterea exaltabit caput.]
PSA 110:1 Alleluja. [Confitebor tibi, Domine, in toto corde meo, in consilio justorum, et congregatione.
PSA 110:2 Magna opera Domini: exquisita in omnes voluntates ejus.
PSA 110:3 Confessio et magnificentia opus ejus, et justitia ejus manet in sæculum sæculi.
PSA 110:4 Memoriam fecit mirabilium suorum, misericors et miserator Dominus.
PSA 110:5 Escam dedit timentibus se; memor erit in sæculum testamenti sui.
PSA 110:6 Virtutem operum suorum annuntiabit populo suo,
PSA 110:7 ut det illis hæreditatem gentium. Opera manuum ejus veritas et judicium.
PSA 110:8 Fidelia omnia mandata ejus, confirmata in sæculum sæculi, facta in veritate et æquitate.
PSA 110:9 Redemptionem misit populo suo; mandavit in æternum testamentum suum. Sanctum et terribile nomen ejus.
PSA 110:10 Initium sapientiæ timor Domini; intellectus bonus omnibus facientibus eum: laudatio ejus manet in sæculum sæculi.]
PSA 111:1 Alleluja, reversionis Aggæi et Zachariæ. [Beatus vir qui timet Dominum: in mandatis ejus volet nimis.
PSA 111:2 Potens in terra erit semen ejus; generatio rectorum benedicetur.
PSA 111:3 Gloria et divitiæ in domo ejus, et justitia ejus manet in sæculum sæculi.
PSA 111:4 Exortum est in tenebris lumen rectis: misericors, et miserator, et justus.
PSA 111:5 Jucundus homo qui miseretur et commodat; disponet sermones suos in judicio:
PSA 111:6 quia in æternum non commovebitur.
PSA 111:7 In memoria æterna erit justus; ab auditione mala non timebit. Paratum cor ejus sperare in Domino,
PSA 111:8 confirmatum est cor ejus; non commovebitur donec despiciat inimicos suos.
PSA 111:9 Dispersit, dedit pauperibus; justitia ejus manet in sæculum sæculi: cornu ejus exaltabitur in gloria.
PSA 111:10 Peccator videbit, et irascetur; dentibus suis fremet et tabescet: desiderium peccatorum peribit.]
PSA 112:1 Alleluja. [Laudate, pueri, Dominum; laudate nomen Domini.
PSA 112:2 Sit nomen Domini benedictum ex hoc nunc et usque in sæculum.
PSA 112:3 A solis ortu usque ad occasum laudabile nomen Domini.
PSA 112:4 Excelsus super omnes gentes Dominus, et super cælos gloria ejus.
PSA 112:5 Quis sicut Dominus Deus noster, qui in altis habitat,
PSA 112:6 et humilia respicit in cælo et in terra?
PSA 112:7 Suscitans a terra inopem, et de stercore erigens pauperem:
PSA 112:8 ut collocet eum cum principibus, cum principibus populi sui.
PSA 112:9 Qui habitare facit sterilem in domo, matrem filiorum lætantem.]
PSA 113:1 Alleluja. [In exitu Israël de Ægypto, domus Jacob de populo barbaro,
PSA 113:2 facta est Judæa sanctificatio ejus; Israël potestas ejus.
PSA 113:3 Mare vidit, et fugit; Jordanis conversus est retrorsum.
PSA 113:4 Montes exsultaverunt ut arietes, et colles sicut agni ovium.
PSA 113:5 Quid est tibi, mare, quod fugisti? et tu, Jordanis, quia conversus es retrorsum?
PSA 113:6 montes, exsultastis sicut arietes? et colles, sicut agni ovium?
PSA 113:7 A facie Domini mota est terra, a facie Dei Jacob:
PSA 113:8 qui convertit petram in stagna aquarum, et rupem in fontes aquarum.
PSA 113:9 Non nobis, Domine, non nobis, sed nomini tuo da gloriam:
PSA 113:10 super misericordia tua et veritate tua; nequando dicant gentes: Ubi est Deus eorum?
PSA 113:11 Deus autem noster in cælo; omnia quæcumque voluit fecit.
PSA 113:12 Simulacra gentium argentum et aurum, opera manuum hominum.
PSA 113:13 Os habent, et non loquentur; oculos habent, et non videbunt.
PSA 113:14 Aures habent, et non audient; nares habent, et non odorabunt.
PSA 113:15 Manus habent, et non palpabunt; pedes habent, et non ambulabunt; non clamabunt in gutture suo.
PSA 113:16 Similes illis fiant qui faciunt ea, et omnes qui confidunt in eis.
PSA 113:17 Domus Israël speravit in Domino; adjutor eorum et protector eorum est.
PSA 113:18 Domus Aaron speravit in Domino; adjutor eorum et protector eorum est.
PSA 113:19 Qui timent Dominum speraverunt in Domino; adjutor eorum et protector eorum est.
PSA 113:20 Dominus memor fuit nostri, et benedixit nobis. Benedixit domui Israël; benedixit domui Aaron.
PSA 113:21 Benedixit omnibus qui timent Dominum, pusillis cum majoribus.
PSA 113:22 Adjiciat Dominus super vos, super vos et super filios vestros.
PSA 113:23 Benedicti vos a Domino, qui fecit cælum et terram.
PSA 113:24 Cælum cæli Domino; terram autem dedit filiis hominum.
PSA 113:25 Non mortui laudabunt te, Domine, neque omnes qui descendunt in infernum:
PSA 113:26 sed nos qui vivimus, benedicimus Domino, ex hoc nunc et usque in sæculum.]
PSA 114:1 Alleluja. [Dilexi, quoniam exaudiet Dominus vocem orationis meæ.
PSA 114:2 Quia inclinavit aurem suam mihi, et in diebus meis invocabo.
PSA 114:3 Circumdederunt me dolores mortis; et pericula inferni invenerunt me. Tribulationem et dolorem inveni,
PSA 114:4 et nomen Domini invocavi: o Domine, libera animam meam.
PSA 114:5 Misericors Dominus et justus, et Deus noster miseretur.
PSA 114:6 Custodiens parvulos Dominus; humiliatus sum, et liberavit me.
PSA 114:7 Convertere, anima mea, in requiem tuam, quia Dominus benefecit tibi:
PSA 114:8 quia eripuit animam meam de morte, oculos meos a lacrimis, pedes meos a lapsu.
PSA 114:9 Placebo Domino in regione vivorum.]
PSA 115:1 Alleluja. [Credidi, propter quod locutus sum; ego autem humiliatus sum nimis.
PSA 115:2 Ego dixi in excessu meo: Omnis homo mendax.
PSA 115:3 Quid retribuam Domino pro omnibus quæ retribuit mihi?
PSA 115:4 Calicem salutaris accipiam, et nomen Domini invocabo.
PSA 115:5 Vota mea Domino reddam coram omni populo ejus.
PSA 115:6 Pretiosa in conspectu Domini mors sanctorum ejus.
PSA 115:7 O Domine, quia ego servus tuus; ego servus tuus, et filius ancillæ tuæ. Dirupisti vincula mea:
PSA 115:8 tibi sacrificabo hostiam laudis, et nomen Domini invocabo.
PSA 115:9 Vota mea Domino reddam in conspectu omnis populi ejus;
PSA 115:10 in atriis domus Domini, in medio tui, Jerusalem.]
PSA 116:1 Alleluja. [Laudate Dominum, omnes gentes; laudate eum, omnes populi.
PSA 116:2 Quoniam confirmata est super nos misericordia ejus, et veritas Domini manet in æternum.]
PSA 117:1 Alleluja. [Confitemini Domino, quoniam bonus, quoniam in sæculum misericordia ejus.
PSA 117:2 Dicat nunc Israël: Quoniam bonus, quoniam in sæculum misericordia ejus.
PSA 117:3 Dicat nunc domus Aaron: Quoniam in sæculum misericordia ejus.
PSA 117:4 Dicant nunc qui timent Dominum: Quoniam in sæculum misericordia ejus.
PSA 117:5 De tribulatione invocavi Dominum, et exaudivit me in latitudine Dominus.
PSA 117:6 Dominus mihi adjutor; non timebo quid faciat mihi homo.
PSA 117:7 Dominus mihi adjutor, et ego despiciam inimicos meos.
PSA 117:8 Bonum est confidere in Domino, quam confidere in homine.
PSA 117:9 Bonum est sperare in Domino, quam sperare in principibus.
PSA 117:10 Omnes gentes circuierunt me, et in nomine Domini, quia ultus sum in eos.
PSA 117:11 Circumdantes circumdederunt me, et in nomine Domini, quia ultus sum in eos.
PSA 117:12 Circumdederunt me sicut apes, et exarserunt sicut ignis in spinis: et in nomine Domini, quia ultus sum in eos.
PSA 117:13 Impulsus eversus sum, ut caderem, et Dominus suscepit me.
PSA 117:14 Fortitudo mea et laus mea Dominus, et factus est mihi in salutem.
PSA 117:15 Vox exsultationis et salutis in tabernaculis justorum.
PSA 117:16 Dextera Domini fecit virtutem; dextera Domini exaltavit me: dextera Domini fecit virtutem.
PSA 117:17 Non moriar, sed vivam, et narrabo opera Domini.
PSA 117:18 Castigans castigavit me Dominus, et morti non tradidit me.
PSA 117:19 Aperite mihi portas justitiæ: ingressus in eas confitebor Domino.
PSA 117:20 Hæc porta Domini: justi intrabunt in eam.
PSA 117:21 Confitebor tibi quoniam exaudisti me, et factus es mihi in salutem.
PSA 117:22 Lapidem quem reprobaverunt ædificantes, hic factus est in caput anguli.
PSA 117:23 A Domino factum est istud, et est mirabile in oculis nostris.
PSA 117:24 Hæc est dies quam fecit Dominus; exsultemus, et lætemur in ea.
PSA 117:25 O Domine, salvum me fac; o Domine, bene prosperare.
PSA 117:26 Benedictus qui venit in nomine Domini: benediximus vobis de domo Domini.
PSA 117:27 Deus Dominus, et illuxit nobis. Constituite diem solemnem in condensis, usque ad cornu altaris.
PSA 117:28 Deus meus es tu, et confitebor tibi; Deus meus es tu, et exaltabo te. Confitebor tibi quoniam exaudisti me, et factus es mihi in salutem.
PSA 117:29 Confitemini Domino, quoniam bonus, quoniam in sæculum misericordia ejus.]
PSA 118:1 Alleluja. [Aleph Beati immaculati in via, qui ambulant in lege Domini.
PSA 118:2 Beati qui scrutantur testimonia ejus; in toto corde exquirunt eum.
PSA 118:3 Non enim qui operantur iniquitatem in viis ejus ambulaverunt.
PSA 118:4 Tu mandasti mandata tua custodiri nimis.
PSA 118:5 Utinam dirigantur viæ meæ ad custodiendas justificationes tuas.
PSA 118:6 Tunc non confundar, cum perspexero in omnibus mandatis tuis.
PSA 118:7 Confitebor tibi in directione cordis, in eo quod didici judicia justitiæ tuæ.
PSA 118:8 Justificationes tuas custodiam; non me derelinquas usquequaque.
PSA 118:9 Beth In quo corrigit adolescentior viam suam? in custodiendo sermones tuos.
PSA 118:10 In toto corde meo exquisivi te; ne repellas me a mandatis tuis.
PSA 118:11 In corde meo abscondi eloquia tua, ut non peccem tibi.
PSA 118:12 Benedictus es, Domine; doce me justificationes tuas.
PSA 118:13 In labiis meis pronuntiavi omnia judicia oris tui.
PSA 118:14 In via testimoniorum tuorum delectatus sum, sicut in omnibus divitiis.
PSA 118:15 In mandatis tuis exercebor, et considerabo vias tuas.
PSA 118:16 In justificationibus tuis meditabor: non obliviscar sermones tuos.
PSA 118:17 Ghimel Retribue servo tuo, vivifica me, et custodiam sermones tuos.
PSA 118:18 Revela oculos meos, et considerabo mirabilia de lege tua.
PSA 118:19 Incola ego sum in terra: non abscondas a me mandata tua.
PSA 118:20 Concupivit anima mea desiderare justificationes tuas in omni tempore.
PSA 118:21 Increpasti superbos; maledicti qui declinant a mandatis tuis.
PSA 118:22 Aufer a me opprobrium et contemptum, quia testimonia tua exquisivi.
PSA 118:23 Etenim sederunt principes, et adversum me loquebantur; servus autem tuus exercebatur in justificationibus tuis.
PSA 118:24 Nam et testimonia tua meditatio mea est, et consilium meum justificationes tuæ.
PSA 118:25 Daleth Adhæsit pavimento anima mea: vivifica me secundum verbum tuum.
PSA 118:26 Vias meas enuntiavi, et exaudisti me; doce me justificationes tuas.
PSA 118:27 Viam justificationum tuarum instrue me, et exercebor in mirabilibus tuis.
PSA 118:28 Dormitavit anima mea præ tædio: confirma me in verbis tuis.
PSA 118:29 Viam iniquitatis amove a me, et de lege tua miserere mei.
PSA 118:30 Viam veritatis elegi; judicia tua non sum oblitus.
PSA 118:31 Adhæsi testimoniis tuis, Domine; noli me confundere.
PSA 118:32 Viam mandatorum tuorum cucurri, cum dilatasti cor meum.
PSA 118:33 He Legem pone mihi, Domine, viam justificationum tuarum, et exquiram eam semper.
PSA 118:34 Da mihi intellectum, et scrutabor legem tuam, et custodiam illam in toto corde meo.
PSA 118:35 Deduc me in semitam mandatorum tuorum, quia ipsam volui.
PSA 118:36 Inclina cor meum in testimonia tua, et non in avaritiam.
PSA 118:37 Averte oculos meos, ne videant vanitatem; in via tua vivifica me.
PSA 118:38 Statue servo tuo eloquium tuum in timore tuo.
PSA 118:39 Amputa opprobrium meum quod suspicatus sum, quia judicia tua jucunda.
PSA 118:40 Ecce concupivi mandata tua: in æquitate tua vivifica me.
PSA 118:41 Vau Et veniat super me misericordia tua, Domine; salutare tuum secundum eloquium tuum.
PSA 118:42 Et respondebo exprobrantibus mihi verbum, quia speravi in sermonibus tuis.
PSA 118:43 Et ne auferas de ore meo verbum veritatis usquequaque, quia in judiciis tuis supersperavi.
PSA 118:44 Et custodiam legem tuam semper, in sæculum et in sæculum sæculi.
PSA 118:45 Et ambulabam in latitudine, quia mandata tua exquisivi.
PSA 118:46 Et loquebar in testimoniis tuis in conspectu regum, et non confundebar.
PSA 118:47 Et meditabar in mandatis tuis, quæ dilexi.
PSA 118:48 Et levavi manus meas ad mandata tua, quæ dilexi, et exercebar in justificationibus tuis.
PSA 118:49 Zain Memor esto verbi tui servo tuo, in quo mihi spem dedisti.
PSA 118:50 Hæc me consolata est in humilitate mea, quia eloquium tuum vivificavit me.
PSA 118:51 Superbi inique agebant usquequaque; a lege autem tua non declinavi.
PSA 118:52 Memor fui judiciorum tuorum a sæculo, Domine, et consolatus sum.
PSA 118:53 Defectio tenuit me, pro peccatoribus derelinquentibus legem tuam.
PSA 118:54 Cantabiles mihi erant justificationes tuæ in loco peregrinationis meæ.
PSA 118:55 Memor fui nocte nominis tui, Domine, et custodivi legem tuam.
PSA 118:56 Hæc facta est mihi, quia justificationes tuas exquisivi.
PSA 118:57 Heth Portio mea, Domine, dixi custodire legem tuam.
PSA 118:58 Deprecatus sum faciem tuam in toto corde meo; miserere mei secundum eloquium tuum.
PSA 118:59 Cogitavi vias meas, et converti pedes meos in testimonia tua.
PSA 118:60 Paratus sum, et non sum turbatus, ut custodiam mandata tua.
PSA 118:61 Funes peccatorum circumplexi sunt me, et legem tuam non sum oblitus.
PSA 118:62 Media nocte surgebam ad confitendum tibi, super judicia justificationis tuæ.
PSA 118:63 Particeps ego sum omnium timentium te, et custodientium mandata tua.
PSA 118:64 Misericordia tua, Domine, plena est terra; justificationes tuas doce me.
PSA 118:65 Teth Bonitatem fecisti cum servo tuo, Domine, secundum verbum tuum.
PSA 118:66 Bonitatem, et disciplinam, et scientiam doce me, quia mandatis tuis credidi.
PSA 118:67 Priusquam humiliarer ego deliqui: propterea eloquium tuum custodivi.
PSA 118:68 Bonus es tu, et in bonitate tua doce me justificationes tuas.
PSA 118:69 Multiplicata est super me iniquitas superborum; ego autem in toto corde meo scrutabor mandata tua.
PSA 118:70 Coagulatum est sicut lac cor eorum; ego vero legem tuam meditatus sum.
PSA 118:71 Bonum mihi quia humiliasti me, ut discam justificationes tuas.
PSA 118:72 Bonum mihi lex oris tui, super millia auri et argenti.
PSA 118:73 Jod Manus tuæ fecerunt me, et plasmaverunt me: da mihi intellectum, et discam mandata tua.
PSA 118:74 Qui timent te videbunt me et lætabuntur, quia in verba tua supersperavi.
PSA 118:75 Cognovi, Domine, quia æquitas judicia tua, et in veritate tua humiliasti me.
PSA 118:76 Fiat misericordia tua ut consoletur me, secundum eloquium tuum servo tuo.
PSA 118:77 Veniant mihi miserationes tuæ, et vivam, quia lex tua meditatio mea est.
PSA 118:78 Confundantur superbi, quia injuste iniquitatem fecerunt in me; ego autem exercebor in mandatis tuis.
PSA 118:79 Convertantur mihi timentes te, et qui noverunt testimonia tua.
PSA 118:80 Fiat cor meum immaculatum in justificationibus tuis, ut non confundar.
PSA 118:81 Caph Defecit in salutare tuum anima mea, et in verbum tuum supersperavi.
PSA 118:82 Defecerunt oculi mei in eloquium tuum, dicentes: Quando consolaberis me?
PSA 118:83 Quia factus sum sicut uter in pruina; justificationes tuas non sum oblitus.
PSA 118:84 Quot sunt dies servi tui? quando facies de persequentibus me judicium?
PSA 118:85 Narraverunt mihi iniqui fabulationes, sed non ut lex tua.
PSA 118:86 Omnia mandata tua veritas: inique persecuti sunt me, adjuva me.
PSA 118:87 Paulominus consummaverunt me in terra; ego autem non dereliqui mandata tua.
PSA 118:88 Secundum misericordiam tuam vivifica me, et custodiam testimonia oris tui.
PSA 118:89 Lamed In æternum, Domine, verbum tuum permanet in cælo.
PSA 118:90 In generationem et generationem veritas tua; fundasti terram, et permanet.
PSA 118:91 Ordinatione tua perseverat dies, quoniam omnia serviunt tibi.
PSA 118:92 Nisi quod lex tua meditatio mea est, tunc forte periissem in humilitate mea.
PSA 118:93 In æternum non obliviscar justificationes tuas, quia in ipsis vivificasti me.
PSA 118:94 Tuus sum ego; salvum me fac: quoniam justificationes tuas exquisivi.
PSA 118:95 Me exspectaverunt peccatores ut perderent me; testimonia tua intellexi.
PSA 118:96 Omnis consummationis vidi finem, latum mandatum tuum nimis.
PSA 118:97 Mem Quomodo dilexi legem tuam, Domine ! tota die meditatio mea est.
PSA 118:98 Super inimicos meos prudentem me fecisti mandato tuo, quia in æternum mihi est.
PSA 118:99 Super omnes docentes me intellexi, quia testimonia tua meditatio mea est.
PSA 118:100 Super senes intellexi, quia mandata tua quæsivi.
PSA 118:101 Ab omni via mala prohibui pedes meos, ut custodiam verba tua.
PSA 118:102 A judiciis tuis non declinavi, quia tu legem posuisti mihi.
PSA 118:103 Quam dulcia faucibus meis eloquia tua ! super mel ori meo.
PSA 118:104 A mandatis tuis intellexi; propterea odivi omnem viam iniquitatis.
PSA 118:105 Nun Lucerna pedibus meis verbum tuum, et lumen semitis meis.
PSA 118:106 Juravi et statui custodire judicia justitiæ tuæ.
PSA 118:107 Humiliatus sum usquequaque, Domine; vivifica me secundum verbum tuum.
PSA 118:108 Voluntaria oris mei beneplacita fac, Domine, et judicia tua doce me.
PSA 118:109 Anima mea in manibus meis semper, et legem tuam non sum oblitus.
PSA 118:110 Posuerunt peccatores laqueum mihi, et de mandatis tuis non erravi.
PSA 118:111 Hæreditate acquisivi testimonia tua in æternum, quia exsultatio cordis mei sunt.
PSA 118:112 Inclinavi cor meum ad faciendas justificationes tuas in æternum, propter retributionem.
PSA 118:113 Samech Iniquos odio habui, et legem tuam dilexi.
PSA 118:114 Adjutor et susceptor meus es tu, et in verbum tuum supersperavi.
PSA 118:115 Declinate a me, maligni, et scrutabor mandata Dei mei.
PSA 118:116 Suscipe me secundum eloquium tuum, et vivam, et non confundas me ab exspectatione mea.
PSA 118:117 Adjuva me, et salvus ero, et meditabor in justificationibus tuis semper.
PSA 118:118 Sprevisti omnes discedentes a judiciis tuis, quia injusta cogitatio eorum.
PSA 118:119 Prævaricantes reputavi omnes peccatores terræ; ideo dilexi testimonia tua.
PSA 118:120 Confige timore tuo carnes meas; a judiciis enim tuis timui.
PSA 118:121 Ain Feci judicium et justitiam: non tradas me calumniantibus me.
PSA 118:122 Suscipe servum tuum in bonum: non calumnientur me superbi.
PSA 118:123 Oculi mei defecerunt in salutare tuum, et in eloquium justitiæ tuæ.
PSA 118:124 Fac cum servo tuo secundum misericordiam tuam, et justificationes tuas doce me.
PSA 118:125 Servus tuus sum ego: da mihi intellectum, ut sciam testimonia tua.
PSA 118:126 Tempus faciendi, Domine: dissipaverunt legem tuam.
PSA 118:127 Ideo dilexi mandata tua super aurum et topazion.
PSA 118:128 Propterea ad omnia mandata tua dirigebar; omnem viam iniquam odio habui.
PSA 118:129 Phe Mirabilia testimonia tua: ideo scrutata est ea anima mea.
PSA 118:130 Declaratio sermonum tuorum illuminat, et intellectum dat parvulis.
PSA 118:131 Os meum aperui, et attraxi spiritum: quia mandata tua desiderabam.
PSA 118:132 Aspice in me, et miserere mei, secundum judicium diligentium nomen tuum.
PSA 118:133 Gressus meos dirige secundum eloquium tuum, et non dominetur mei omnis injustitia.
PSA 118:134 Redime me a calumniis hominum ut custodiam mandata tua.
PSA 118:135 Faciem tuam illumina super servum tuum, et doce me justificationes tuas.
PSA 118:136 Exitus aquarum deduxerunt oculi mei, quia non custodierunt legem tuam.
PSA 118:137 Sade Justus es, Domine, et rectum judicium tuum.
PSA 118:138 Mandasti justitiam testimonia tua, et veritatem tuam nimis.
PSA 118:139 Tabescere me fecit zelus meus, quia obliti sunt verba tua inimici mei.
PSA 118:140 Ignitum eloquium tuum vehementer, et servus tuus dilexit illud.
PSA 118:141 Adolescentulus sum ego et contemptus; justificationes tuas non sum oblitus.
PSA 118:142 Justitia tua, justitia in æternum, et lex tua veritas.
PSA 118:143 Tribulatio et angustia invenerunt me; mandata tua meditatio mea est.
PSA 118:144 Æquitas testimonia tua in æternum: intellectum da mihi, et vivam.
PSA 118:145 Coph Clamavi in toto corde meo: exaudi me, Domine; justificationes tuas requiram.
PSA 118:146 Clamavi ad te; salvum me fac: ut custodiam mandata tua.
PSA 118:147 Præveni in maturitate, et clamavi: quia in verba tua supersperavi.
PSA 118:148 Prævenerunt oculi mei ad te diluculo, ut meditarer eloquia tua.
PSA 118:149 Vocem meam audi secundum misericordiam tuam, Domine, et secundum judicium tuum vivifica me.
PSA 118:150 Appropinquaverunt persequentes me iniquitati: a lege autem tua longe facti sunt.
PSA 118:151 Prope es tu, Domine, et omnes viæ tuæ veritas.
PSA 118:152 Initio cognovi de testimoniis tuis, quia in æternum fundasti ea.
PSA 118:153 Res Vide humilitatem meam, et eripe me, quia legem tuam non sum oblitus.
PSA 118:154 Judica judicium meum, et redime me: propter eloquium tuum vivifica me.
PSA 118:155 Longe a peccatoribus salus, quia justificationes tuas non exquisierunt.
PSA 118:156 Misericordiæ tuæ multæ, Domine; secundum judicium tuum vivifica me.
PSA 118:157 Multi qui persequuntur me, et tribulant me; a testimoniis tuis non declinavi.
PSA 118:158 Vidi prævaricantes et tabescebam, quia eloquia tua non custodierunt.
PSA 118:159 Vide quoniam mandata tua dilexi, Domine: in misericordia tua vivifica me.
PSA 118:160 Principium verborum tuorum veritas; in æternum omnia judicia justitiæ tuæ.
PSA 118:161 Sin Principes persecuti sunt me gratis, et a verbis tuis formidavit cor meum.
PSA 118:162 Lætabor ego super eloquia tua, sicut qui invenit spolia multa.
PSA 118:163 Iniquitatem odio habui, et abominatus sum, legem autem tuam dilexi.
PSA 118:164 Septies in die laudem dixi tibi, super judicia justitiæ tuæ.
PSA 118:165 Pax multa diligentibus legem tuam, et non est illis scandalum.
PSA 118:166 Exspectabam salutare tuum, Domine, et mandata tua dilexi.
PSA 118:167 Custodivit anima mea testimonia tua, et dilexit ea vehementer.
PSA 118:168 Servavi mandata tua et testimonia tua, quia omnes viæ meæ in conspectu tuo.
PSA 118:169 Tau Appropinquet deprecatio mea in conspectu tuo, Domine; juxta eloquium tuum da mihi intellectum.
PSA 118:170 Intret postulatio mea in conspectu tuo; secundum eloquium tuum eripe me.
PSA 118:171 Eructabunt labia mea hymnum, cum docueris me justificationes tuas.
PSA 118:172 Pronuntiabit lingua mea eloquium tuum, quia omnia mandata tua æquitas.
PSA 118:173 Fiat manus tua ut salvet me, quoniam mandata tua elegi.
PSA 118:174 Concupivi salutare tuum, Domine, et lex tua meditatio mea est.
PSA 118:175 Vivet anima mea, et laudabit te, et judicia tua adjuvabunt me.
PSA 118:176 Erravi sicut ovis quæ periit: quære servum tuum, quia mandata tua non sum oblitus.]
PSA 119:1 Canticum graduum. [Ad Dominum cum tribularer clamavi, et exaudivit me.
PSA 119:2 Domine, libera animam meam a labiis iniquis et a lingua dolosa.
PSA 119:3 Quid detur tibi, aut quid apponatur tibi ad linguam dolosam?
PSA 119:4 Sagittæ potentis acutæ, cum carbonibus desolatoriis.
PSA 119:5 Heu mihi, quia incolatus meus prolongatus est ! habitavi cum habitantibus Cedar;
PSA 119:6 multum incola fuit anima mea.
PSA 119:7 Cum his qui oderunt pacem eram pacificus; cum loquebar illis, impugnabant me gratis.]
PSA 120:1 Canticum graduum. [Levavi oculos meos in montes, unde veniet auxilium mihi.
PSA 120:2 Auxilium meum a Domino, qui fecit cælum et terram.
PSA 120:3 Non det in commotionem pedem tuum, neque dormitet qui custodit te.
PSA 120:4 Ecce non dormitabit neque dormiet qui custodit Israël.
PSA 120:5 Dominus custodit te; Dominus protectio tua super manum dexteram tuam.
PSA 120:6 Per diem sol non uret te, neque luna per noctem.
PSA 120:7 Dominus custodit te ab omni malo; custodiat animam tuam Dominus.
PSA 120:8 Dominus custodiat introitum tuum et exitum tuum, ex hoc nunc et usque in sæculum.]
PSA 121:1 Canticum graduum. [Lætatus sum in his quæ dicta sunt mihi: In domum Domini ibimus.
PSA 121:2 Stantes erant pedes nostri in atriis tuis, Jerusalem.
PSA 121:3 Jerusalem, quæ ædificatur ut civitas, cujus participatio ejus in idipsum.
PSA 121:4 Illuc enim ascenderunt tribus, tribus Domini: testimonium Israël, ad confitendum nomini Domini.
PSA 121:5 Quia illic sederunt sedes in judicio, sedes super domum David.
PSA 121:6 Rogate quæ ad pacem sunt Jerusalem, et abundantia diligentibus te.
PSA 121:7 Fiat pax in virtute tua, et abundantia in turribus tuis.
PSA 121:8 Propter fratres meos et proximos meos, loquebar pacem de te.
PSA 121:9 Propter domum Domini Dei nostri, quæsivi bona tibi.]
PSA 122:1 Canticum graduum. [Ad te levavi oculos meos, qui habitas in cælis.
PSA 122:2 Ecce sicut oculi servorum in manibus dominorum suorum; sicut oculi ancillæ in manibus dominæ suæ: ita oculi nostri ad Dominum Deum nostrum, donec misereatur nostri.
PSA 122:3 Miserere nostri, Domine, miserere nostri, quia multum repleti sumus despectione;
PSA 122:4 quia multum repleta est anima nostra opprobrium abundantibus, et despectio superbis.]
PSA 123:1 Canticum graduum. [Nisi quia Dominus erat in nobis, dicat nunc Israël,
PSA 123:2 nisi quia Dominus erat in nobis: cum exsurgerent homines in nos,
PSA 123:3 forte vivos deglutissent nos; cum irasceretur furor eorum in nos,
PSA 123:4 forsitan aqua absorbuisset nos;
PSA 123:5 torrentem pertransivit anima nostra; forsitan pertransisset anima nostra aquam intolerabilem.
PSA 123:6 Benedictus Dominus, qui non dedit nos in captionem dentibus eorum.
PSA 123:7 Anima nostra sicut passer erepta est de laqueo venantium; laqueus contritus est, et nos liberati sumus.
PSA 123:8 Adjutorium nostrum in nomine Domini, qui fecit cælum et terram.]
PSA 124:1 Canticum graduum. [Qui confidunt in Domino, sicut mons Sion: non commovebitur in æternum, qui habitat
PSA 124:2 in Jerusalem. Montes in circuitu ejus; et Dominus in circuitu populi sui, ex hoc nunc et usque in sæculum.
PSA 124:3 Quia non relinquet Dominus virgam peccatorum super sortem justorum: ut non extendant justi ad iniquitatem manus suas,
PSA 124:4 benefac, Domine, bonis, et rectis corde.
PSA 124:5 Declinantes autem in obligationes, adducet Dominus cum operantibus iniquitatem. Pax super Israël !]
PSA 125:1 Canticum graduum. [In convertendo Dominus captivitatem Sion, facti sumus sicut consolati.
PSA 125:2 Tunc repletum est gaudio os nostrum, et lingua nostra exsultatione. Tunc dicent inter gentes: Magnificavit Dominus facere cum eis.
PSA 125:3 Magnificavit Dominus facere nobiscum; facti sumus lætantes.
PSA 125:4 Converte, Domine, captivitatem nostram, sicut torrens in austro.
PSA 125:5 Qui seminant in lacrimis, in exsultatione metent.
PSA 125:6 Euntes ibant et flebant, mittentes semina sua. Venientes autem venient cum exsultatione, portantes manipulos suos.]
PSA 126:1 Canticum graduum Salomonis. [Nisi Dominus ædificaverit domum, in vanum laboraverunt qui ædificant eam. Nisi Dominus custodierit civitatem, frustra vigilat qui custodit eam.
PSA 126:2 Vanum est vobis ante lucem surgere: surgite postquam sederitis, qui manducatis panem doloris. Cum dederit dilectis suis somnum,
PSA 126:3 ecce hæreditas Domini, filii; merces, fructus ventris.
PSA 126:4 Sicut sagittæ in manu potentis, ita filii excussorum.
PSA 126:5 Beatus vir qui implevit desiderium suum ex ipsis: non confundetur cum loquetur inimicis suis in porta.]
PSA 127:1 Canticum graduum. [Beati omnes qui timent Dominum, qui ambulant in viis ejus.
PSA 127:2 Labores manuum tuarum quia manducabis: beatus es, et bene tibi erit.
PSA 127:3 Uxor tua sicut vitis abundans in lateribus domus tuæ; filii tui sicut novellæ olivarum in circuitu mensæ tuæ.
PSA 127:4 Ecce sic benedicetur homo qui timet Dominum.
PSA 127:5 Benedicat tibi Dominus ex Sion, et videas bona Jerusalem omnibus diebus vitæ tuæ.
PSA 127:6 Et videas filios filiorum tuorum: pacem super Israël.]
PSA 128:1 Canticum graduum. [Sæpe expugnaverunt me a juventute mea, dicat nunc Israël;
PSA 128:2 sæpe expugnaverunt me a juventute mea: etenim non potuerunt mihi.
PSA 128:3 Supra dorsum meum fabricaverunt peccatores; prolongaverunt iniquitatem suam.
PSA 128:4 Dominus justus concidit cervices peccatorum.
PSA 128:5 Confundantur, et convertantur retrorsum omnes qui oderunt Sion.
PSA 128:6 Fiant sicut fœnum tectorum, quod priusquam evellatur exaruit:
PSA 128:7 de quo non implevit manum suam qui metit, et sinum suum qui manipulos colligit.
PSA 128:8 Et non dixerunt qui præteribant: Benedictio Domini super vos. Benediximus vobis in nomine Domini.]
PSA 129:1 Canticum graduum. [De profundis clamavi ad te, Domine;
PSA 129:2 Domine, exaudi vocem meam. Fiant aures tuæ intendentes in vocem deprecationis meæ.
PSA 129:3 Si iniquitates observaveris, Domine, Domine, quis sustinebit?
PSA 129:4 Quia apud te propitiatio est; et propter legem tuam sustinui te, Domine. Sustinuit anima mea in verbo ejus:
PSA 129:5 speravit anima mea in Domino.
PSA 129:6 A custodia matutina usque ad noctem, speret Israël in Domino.
PSA 129:7 Quia apud Dominum misericordia, et copiosa apud eum redemptio.
PSA 129:8 Et ipse redimet Israël ex omnibus iniquitatibus ejus.]
PSA 130:1 Canticum graduum David. [Domine, non est exaltatum cor meum, neque elati sunt oculi mei, neque ambulavi in magnis, neque in mirabilibus super me.
PSA 130:2 Si non humiliter sentiebam, sed exaltavi animam meam: sicut ablactatus est super matre sua, ita retributio in anima mea.
PSA 130:3 Speret Israël in Domino, ex hoc nunc et usque in sæculum.]
PSA 131:1 Canticum graduum. [Memento, Domine, David, et omnis mansuetudinis ejus:
PSA 131:2 sicut juravit Domino; votum vovit Deo Jacob:
PSA 131:3 Si introiero in tabernaculum domus meæ; si ascendero in lectum strati mei;
PSA 131:4 si dedero somnum oculis meis, et palpebris meis dormitationem,
PSA 131:5 et requiem temporibus meis, donec inveniam locum Domino, tabernaculum Deo Jacob.
PSA 131:6 Ecce audivimus eam in Ephrata; invenimus eam in campis silvæ.
PSA 131:7 Introibimus in tabernaculum ejus; adorabimus in loco ubi steterunt pedes ejus.
PSA 131:8 Surge, Domine, in requiem tuam, tu et arca sanctificationis tuæ.
PSA 131:9 Sacerdotes tui induantur justitiam, et sancti tui exsultent.
PSA 131:10 Propter David servum tuum non avertas faciem christi tui.
PSA 131:11 Juravit Dominus David veritatem, et non frustrabitur eam: De fructu ventris tui ponam super sedem tuam.
PSA 131:12 Si custodierint filii tui testamentum meum, et testimonia mea hæc quæ docebo eos, et filii eorum usque in sæculum sedebunt super sedem tuam.
PSA 131:13 Quoniam elegit Dominus Sion: elegit eam in habitationem sibi.
PSA 131:14 Hæc requies mea in sæculum sæculi; hic habitabo, quoniam elegi eam.
PSA 131:15 Viduam ejus benedicens benedicam; pauperes ejus saturabo panibus.
PSA 131:16 Sacerdotes ejus induam salutari, et sancti ejus exsultatione exsultabunt.
PSA 131:17 Illuc producam cornu David; paravi lucernam christo meo.
PSA 131:18 Inimicos ejus induam confusione; super ipsum autem efflorebit sanctificatio mea.]
PSA 132:1 Canticum graduum David. [Ecce quam bonum et quam jucundum, habitare fratres in unum !
PSA 132:2 Sicut unguentum in capite, quod descendit in barbam, barbam Aaron, quod descendit in oram vestimenti ejus;
PSA 132:3 sicut ros Hermon, qui descendit in montem Sion. Quoniam illic mandavit Dominus benedictionem, et vitam usque in sæculum.]
PSA 133:1 Canticum graduum. [Ecce nunc benedicite Dominum, omnes servi Domini: qui statis in domo Domini, in atriis domus Dei nostri.
PSA 133:2 In noctibus extollite manus vestras in sancta, et benedicite Dominum.
PSA 133:3 Benedicat te Dominus ex Sion, qui fecit cælum et terram.]
PSA 134:1 Alleluja. [Laudate nomen Domini; laudate, servi, Dominum:
PSA 134:2 qui statis in domo Domini, in atriis domus Dei nostri.
PSA 134:3 Laudate Dominum, quia bonus Dominus; psallite nomini ejus, quoniam suave.
PSA 134:4 Quoniam Jacob elegit sibi Dominus; Israël in possessionem sibi.
PSA 134:5 Quia ego cognovi quod magnus est Dominus, et Deus noster præ omnibus diis.
PSA 134:6 Omnia quæcumque voluit Dominus fecit, in cælo, in terra, in mari et in omnibus abyssis.
PSA 134:7 Educens nubes ab extremo terræ, fulgura in pluviam fecit; qui producit ventos de thesauris suis.
PSA 134:8 Qui percussit primogenita Ægypti, ab homine usque ad pecus.
PSA 134:9 Et misit signa et prodigia in medio tui, Ægypte: in Pharaonem, et in omnes servos ejus.
PSA 134:10 Qui percussit gentes multas, et occidit reges fortes:
PSA 134:11 Sehon, regem Amorrhæorum, et Og, regem Basan, et omnia regna Chanaan:
PSA 134:12 et dedit terram eorum hæreditatem, hæreditatem Israël populo suo.
PSA 134:13 Domine, nomen tuum in æternum; Domine, memoriale tuum in generationem et generationem.
PSA 134:14 Quia judicabit Dominus populum suum, et in servis suis deprecabitur.
PSA 134:15 Simulacra gentium argentum et aurum, opera manuum hominum.
PSA 134:16 Os habent, et non loquentur; oculos habent, et non videbunt.
PSA 134:17 Aures habent, et non audient; neque enim est spiritus in ore ipsorum.
PSA 134:18 Similes illis fiant qui faciunt ea, et omnes qui confidunt in eis.
PSA 134:19 Domus Israël, benedicite Domino; domus Aaron, benedicite Domino.
PSA 134:20 Domus Levi, benedicite Domino; qui timetis Dominum, benedicite Domino.
PSA 134:21 Benedictus Dominus ex Sion, qui habitat in Jerusalem.]
PSA 135:1 Alleluja. [Confitemini Domino, quoniam bonus, quoniam in æternum misericordia ejus.
PSA 135:2 Confitemini Deo deorum, quoniam in æternum misericordia ejus.
PSA 135:3 Confitemini Domino dominorum, quoniam in æternum misericordia ejus.
PSA 135:4 Qui facit mirabilia magna solus, quoniam in æternum misericordia ejus.
PSA 135:5 Qui fecit cælos in intellectu, quoniam in æternum misericordia ejus.
PSA 135:6 Qui firmavit terram super aquas, quoniam in æternum misericordia ejus.
PSA 135:7 Qui fecit luminaria magna, quoniam in æternum misericordia ejus:
PSA 135:8 solem in potestatem diei, quoniam in æternum misericordia ejus;
PSA 135:9 lunam et stellas in potestatem noctis, quoniam in æternum misericordia ejus.
PSA 135:10 Qui percussit Ægyptum cum primogenitis eorum, quoniam in æternum misericordia ejus.
PSA 135:11 Qui eduxit Israël de medio eorum, quoniam in æternum misericordia ejus,
PSA 135:12 in manu potenti et brachio excelso, quoniam in æternum misericordia ejus.
PSA 135:13 Qui divisit mare Rubrum in divisiones, quoniam in æternum misericordia ejus;
PSA 135:14 et eduxit Israël per medium ejus, quoniam in æternum misericordia ejus;
PSA 135:15 et excussit Pharaonem et virtutem ejus in mari Rubro, quoniam in æternum misericordia ejus.
PSA 135:16 Qui traduxit populum suum per desertum, quoniam in æternum misericordia ejus.
PSA 135:17 Qui percussit reges magnos, quoniam in æternum misericordia ejus;
PSA 135:18 et occidit reges fortes, quoniam in æternum misericordia ejus:
PSA 135:19 Sehon, regem Amorrhæorum, quoniam in æternum misericordia ejus;
PSA 135:20 et Og, regem Basan, quoniam in æternum misericordia ejus:
PSA 135:21 et dedit terram eorum hæreditatem, quoniam in æternum misericordia ejus;
PSA 135:22 hæreditatem Israël, servo suo, quoniam in æternum misericordia ejus.
PSA 135:23 Quia in humilitate nostra memor fuit nostri, quoniam in æternum misericordia ejus;
PSA 135:24 et redemit nos ab inimicis nostris, quoniam in æternum misericordia ejus.
PSA 135:25 Qui dat escam omni carni, quoniam in æternum misericordia ejus.
PSA 135:26 Confitemini Deo cæli, quoniam in æternum misericordia ejus. Confitemini Domino dominorum, quoniam in æternum misericordia ejus.]
PSA 136:1 Psalmus David, Jeremiæ. [Super flumina Babylonis illic sedimus et flevimus, cum recordaremur Sion.
PSA 136:2 In salicibus in medio ejus suspendimus organa nostra:
PSA 136:3 quia illic interrogaverunt nos, qui captivos duxerunt nos, verba cantionum; et qui abduxerunt nos: Hymnum cantate nobis de canticis Sion.
PSA 136:4 Quomodo cantabimus canticum Domini in terra aliena?
PSA 136:5 Si oblitus fuero tui, Jerusalem, oblivioni detur dextera mea.
PSA 136:6 Adhæreat lingua mea faucibus meis, si non meminero tui; si non proposuero Jerusalem in principio lætitiæ meæ.
PSA 136:7 Memor esto, Domine, filiorum Edom, in die Jerusalem: qui dicunt: Exinanite, exinanite usque ad fundamentum in ea.
PSA 136:8 Filia Babylonis misera ! beatus qui retribuet tibi retributionem tuam quam retribuisti nobis.
PSA 136:9 Beatus qui tenebit, et allidet parvulos tuos ad petram.]
PSA 137:1 Ipsi David. [Confitebor tibi, Domine, in toto corde meo, quoniam audisti verba oris mei. In conspectu angelorum psallam tibi;
PSA 137:2 adorabo ad templum sanctum tuum, et confitebor nomini tuo: super misericordia tua et veritate tua; quoniam magnificasti super omne, nomen sanctum tuum.
PSA 137:3 In quacumque die invocavero te, exaudi me; multiplicabis in anima mea virtutem.
PSA 137:4 Confiteantur tibi, Domine, omnes reges terræ, quia audierunt omnia verba oris tui.
PSA 137:5 Et cantent in viis Domini, quoniam magna est gloria Domini;
PSA 137:6 quoniam excelsus Dominus, et humilia respicit, et alta a longe cognoscit.
PSA 137:7 Si ambulavero in medio tribulationis, vivificabis me; et super iram inimicorum meorum extendisti manum tuam, et salvum me fecit dextera tua.
PSA 137:8 Dominus retribuet pro me. Domine, misericordia tua in sæculum; opera manuum tuarum ne despicias.]
PSA 138:1 In finem, psalmus David. [Domine, probasti me, et cognovisti me;
PSA 138:2 tu cognovisti sessionem meam et resurrectionem meam.
PSA 138:3 Intellexisti cogitationes meas de longe; semitam meam et funiculum meum investigasti:
PSA 138:4 et omnes vias meas prævidisti, quia non est sermo in lingua mea.
PSA 138:5 Ecce, Domine, tu cognovisti omnia, novissima et antiqua. Tu formasti me, et posuisti super me manum tuam.
PSA 138:6 Mirabilis facta est scientia tua ex me; confortata est, et non potero ad eam.
PSA 138:7 Quo ibo a spiritu tuo? et quo a facie tua fugiam?
PSA 138:8 Si ascendero in cælum, tu illic es; si descendero in infernum, ades.
PSA 138:9 Si sumpsero pennas meas diluculo, et habitavero in extremis maris,
PSA 138:10 etenim illuc manus tua deducet me, et tenebit me dextera tua.
PSA 138:11 Et dixi: Forsitan tenebræ conculcabunt me; et nox illuminatio mea in deliciis meis.
PSA 138:12 Quia tenebræ non obscurabuntur a te, et nox sicut dies illuminabitur: sicut tenebræ ejus, ita et lumen ejus.
PSA 138:13 Quia tu possedisti renes meos; suscepisti me de utero matris meæ.
PSA 138:14 Confitebor tibi, quia terribiliter magnificatus es; mirabilia opera tua, et anima mea cognoscit nimis.
PSA 138:15 Non est occultatum os meum a te, quod fecisti in occulto; et substantia mea in inferioribus terræ.
PSA 138:16 Imperfectum meum viderunt oculi tui, et in libro tuo omnes scribentur. Dies formabuntur, et nemo in eis.
PSA 138:17 Mihi autem nimis honorificati sunt amici tui, Deus; nimis confortatus est principatus eorum.
PSA 138:18 Dinumerabo eos, et super arenam multiplicabuntur. Exsurrexi, et adhuc sum tecum.
PSA 138:19 Si occideris, Deus, peccatores, viri sanguinum, declinate a me:
PSA 138:20 quia dicitis in cogitatione: Accipient in vanitate civitates tuas.
PSA 138:21 Nonne qui oderunt te, Domine, oderam, et super inimicos tuos tabescebam?
PSA 138:22 Perfecto odio oderam illos, et inimici facti sunt mihi.
PSA 138:23 Proba me, Deus, et scito cor meum; interroga me, et cognosce semitas meas.
PSA 138:24 Et vide si via iniquitatis in me est, et deduc me in via æterna.]
PSA 139:1 In finem. Psalmus David.
PSA 139:2 [Eripe me, Domine, ab homine malo; a viro iniquo eripe me.
PSA 139:3 Qui cogitaverunt iniquitates in corde, tota die constituebant prælia.
PSA 139:4 Acuerunt linguas suas sicut serpentis; venenum aspidum sub labiis eorum.
PSA 139:5 Custodi me, Domine, de manu peccatoris, et ab hominibus iniquis eripe me. Qui cogitaverunt supplantare gressus meos:
PSA 139:6 absconderunt superbi laqueum mihi. Et funes extenderunt in laqueum; juxta iter, scandalum posuerunt mihi.
PSA 139:7 Dixi Domino: Deus meus es tu; exaudi, Domine, vocem deprecationis meæ.
PSA 139:8 Domine, Domine, virtus salutis meæ, obumbrasti super caput meum in die belli.
PSA 139:9 Ne tradas me, Domine, a desiderio meo peccatori: cogitaverunt contra me; ne derelinquas me, ne forte exaltentur.
PSA 139:10 Caput circuitus eorum: labor labiorum ipsorum operiet eos.
PSA 139:11 Cadent super eos carbones; in ignem dejicies eos: in miseriis non subsistent.
PSA 139:12 Vir linguosus non dirigetur in terra; virum injustum mala capient in interitu.
PSA 139:13 Cognovi quia faciet Dominus judicium inopis, et vindictam pauperum.
PSA 139:14 Verumtamen justi confitebuntur nomini tuo, et habitabunt recti cum vultu tuo.]
PSA 140:1 Psalmus David. [Domine, clamavi ad te: exaudi me; intende voci meæ, cum clamavero ad te.
PSA 140:2 Dirigatur oratio mea sicut incensum in conspectu tuo; elevatio manuum mearum sacrificium vespertinum.
PSA 140:3 Pone, Domine, custodiam ori meo, et ostium circumstantiæ labiis meis.
PSA 140:4 Non declines cor meum in verba malitiæ, ad excusandas excusationes in peccatis; cum hominibus operantibus iniquitatem, et non communicabo cum electis eorum.
PSA 140:5 Corripiet me justus in misericordia, et increpabit me: oleum autem peccatoris non impinguet caput meum. Quoniam adhuc et oratio mea in beneplacitis eorum:
PSA 140:6 absorpti sunt juncti petræ judices eorum. Audient verba mea, quoniam potuerunt.
PSA 140:7 Sicut crassitudo terræ erupta est super terram, dissipata sunt ossa nostra secus infernum.
PSA 140:8 Quia ad te, Domine, Domine, oculi mei; in te speravi, non auferas animam meam.
PSA 140:9 Custodi me a laqueo quem statuerunt mihi, et a scandalis operantium iniquitatem.
PSA 140:10 Cadent in retiaculo ejus peccatores: singulariter sum ego, donec transeam.]
PSA 141:1 Intellectus David, cum esset in spelunca, oratio.
PSA 141:2 [Voce mea ad Dominum clamavi, voce mea ad Dominum deprecatus sum.
PSA 141:3 Effundo in conspectu ejus orationem meam, et tribulationem meam ante ipsum pronuntio:
PSA 141:4 in deficiendo ex me spiritum meum, et tu cognovisti semitas meas. In via hac qua ambulabam absconderunt laqueum mihi.
PSA 141:5 Considerabam ad dexteram, et videbam, et non erat qui cognosceret me: periit fuga a me, et non est qui requirat animam meam.
PSA 141:6 Clamavi ad te, Domine; dixi: Tu es spes mea, portio mea in terra viventium.
PSA 141:7 Intende ad deprecationem meam, quia humiliatus sum nimis. Libera me a persequentibus me, quia confortati sunt super me.
PSA 141:8 Educ de custodia animam meam ad confitendum nomini tuo; me exspectant justi donec retribuas mihi.]
PSA 142:1 Psalmus David, quando persequebatur eum Absalom filius ejus. [Domine, exaudi orationem meam; auribus percipe obsecrationem meam in veritate tua; exaudi me in tua justitia.
PSA 142:2 Et non intres in judicium cum servo tuo, quia non justificabitur in conspectu tuo omnis vivens.
PSA 142:3 Quia persecutus est inimicus animam meam; humiliavit in terra vitam meam; collocavit me in obscuris, sicut mortuos sæculi.
PSA 142:4 Et anxiatus est super me spiritus meus; in me turbatum est cor meum.
PSA 142:5 Memor fui dierum antiquorum; meditatus sum in omnibus operibus tuis: in factis manuum tuarum meditabar.
PSA 142:6 Expandi manus meas ad te; anima mea sicut terra sine aqua tibi.
PSA 142:7 Velociter exaudi me, Domine; defecit spiritus meus. Non avertas faciem tuam a me, et similis ero descendentibus in lacum.
PSA 142:8 Auditam fac mihi mane misericordiam tuam, quia in te speravi. Notam fac mihi viam in qua ambulem, quia ad te levavi animam meam.
PSA 142:9 Eripe me de inimicis meis, Domine: ad te confugi.
PSA 142:10 Doce me facere voluntatem tuam, quia Deus meus es tu. Spiritus tuus bonus deducet me in terram rectam.
PSA 142:11 Propter nomen tuum, Domine, vivificabis me: in æquitate tua, educes de tribulatione animam meam,
PSA 142:12 et in misericordia tua disperdes inimicos meos, et perdes omnes qui tribulant animam meam, quoniam ego servus tuus sum.]
PSA 143:1 Psalmus David. Adversus Goliath. [Benedictus Dominus Deus meus, qui docet manus meas ad prælium, et digitos meos ad bellum.
PSA 143:2 Misericordia mea et refugium meum; susceptor meus et liberator meus; protector meus, et in ipso speravi, qui subdit populum meum sub me.
PSA 143:3 Domine, quid est homo, quia innotuisti ei? aut filius hominis, quia reputas eum?
PSA 143:4 Homo vanitati similis factus est; dies ejus sicut umbra prætereunt.
PSA 143:5 Domine, inclina cælos tuos, et descende; tange montes, et fumigabunt.
PSA 143:6 Fulgura coruscationem, et dissipabis eos; emitte sagittas tuas, et conturbabis eos.
PSA 143:7 Emitte manum tuam de alto: eripe me, et libera me de aquis multis, de manu filiorum alienorum:
PSA 143:8 quorum os locutum est vanitatem, et dextera eorum dextera iniquitatis.
PSA 143:9 Deus, canticum novum cantabo tibi; in psalterio decachordo psallam tibi.
PSA 143:10 Qui das salutem regibus, qui redemisti David servum tuum de gladio maligno,
PSA 143:11 eripe me, et erue me de manu filiorum alienorum, quorum os locutum est vanitatem, et dextera eorum dextera iniquitatis.
PSA 143:12 Quorum filii sicut novellæ plantationes in juventute sua; filiæ eorum compositæ, circumornatæ ut similitudo templi.
PSA 143:13 Promptuaria eorum plena, eructantia ex hoc in illud; oves eorum fœtosæ, abundantes in egressibus suis;
PSA 143:14 boves eorum crassæ. Non est ruina maceriæ, neque transitus, neque clamor in plateis eorum.
PSA 143:15 Beatum dixerunt populum cui hæc sunt; beatus populus cujus Dominus Deus ejus.]
PSA 144:1 Laudatio ipsi David. [Exaltabo te, Deus meus rex, et benedicam nomini tuo in sæculum, et in sæculum sæculi.
PSA 144:2 Per singulos dies benedicam tibi, et laudabo nomen tuum in sæculum, et in sæculum sæculi.
PSA 144:3 Magnus Dominus, et laudabilis nimis, et magnitudinis ejus non est finis.
PSA 144:4 Generatio et generatio laudabit opera tua, et potentiam tuam pronuntiabunt.
PSA 144:5 Magnificentiam gloriæ sanctitatis tuæ loquentur, et mirabilia tua narrabunt.
PSA 144:6 Et virtutem terribilium tuorum dicent, et magnitudinem tuam narrabunt.
PSA 144:7 Memoriam abundantiæ suavitatis tuæ eructabunt, et justitia tua exsultabunt.
PSA 144:8 Miserator et misericors Dominus: patiens, et multum misericors.
PSA 144:9 Suavis Dominus universis, et miserationes ejus super omnia opera ejus.
PSA 144:10 Confiteantur tibi, Domine, omnia opera tua, et sancti tui benedicant tibi.
PSA 144:11 Gloriam regni tui dicent, et potentiam tuam loquentur:
PSA 144:12 ut notam faciant filiis hominum potentiam tuam, et gloriam magnificentiæ regni tui.
PSA 144:13 Regnum tuum regnum omnium sæculorum; et dominatio tua in omni generatione et generationem. Fidelis Dominus in omnibus verbis suis, et sanctus in omnibus operibus suis.
PSA 144:14 Allevat Dominus omnes qui corruunt, et erigit omnes elisos.
PSA 144:15 Oculi omnium in te sperant, Domine, et tu das escam illorum in tempore opportuno.
PSA 144:16 Aperis tu manum tuam, et imples omne animal benedictione.
PSA 144:17 Justus Dominus in omnibus viis suis, et sanctus in omnibus operibus suis.
PSA 144:18 Prope est Dominus omnibus invocantibus eum, omnibus invocantibus eum in veritate.
PSA 144:19 Voluntatem timentium se faciet, et deprecationem eorum exaudiet, et salvos faciet eos.
PSA 144:20 Custodit Dominus omnes diligentes se, et omnes peccatores disperdet.
PSA 144:21 Laudationem Domini loquetur os meum; et benedicat omnis caro nomini sancto ejus in sæculum, et in sæculum sæculi.]
PSA 145:1 Alleluja, Aggæi et Zachariæ.
PSA 145:2 [Lauda, anima mea, Dominum. Laudabo Dominum in vita mea; psallam Deo meo quamdiu fuero. Nolite confidere in principibus,
PSA 145:3 in filiis hominum, in quibus non est salus.
PSA 145:4 Exibit spiritus ejus, et revertetur in terram suam; in illa die peribunt omnes cogitationes eorum.
PSA 145:5 Beatus cujus Deus Jacob adjutor ejus, spes ejus in Domino Deo ipsius:
PSA 145:6 qui fecit cælum et terram, mare, et omnia quæ in eis sunt.
PSA 145:7 Qui custodit veritatem in sæculum; facit judicium injuriam patientibus; dat escam esurientibus. Dominus solvit compeditos;
PSA 145:8 Dominus illuminat cæcos. Dominus erigit elisos; Dominus diligit justos.
PSA 145:9 Dominus custodit advenas, pupillum et viduam suscipiet, et vias peccatorum disperdet.
PSA 145:10 Regnabit Dominus in sæcula; Deus tuus, Sion, in generationem et generationem.]
PSA 146:1 Alleluja. [Laudate Dominum, quoniam bonus est psalmus; Deo nostro sit jucunda, decoraque laudatio.
PSA 146:2 Ædificans Jerusalem Dominus, dispersiones Israëlis congregabit:
PSA 146:3 qui sanat contritos corde, et alligat contritiones eorum;
PSA 146:4 qui numerat multitudinem stellarum, et omnibus eis nomina vocat.
PSA 146:5 Magnus Dominus noster, et magna virtus ejus, et sapientiæ ejus non est numerus.
PSA 146:6 Suscipiens mansuetos Dominus; humilians autem peccatores usque ad terram.
PSA 146:7 Præcinite Domino in confessione; psallite Deo nostro in cithara.
PSA 146:8 Qui operit cælum nubibus, et parat terræ pluviam; qui producit in montibus fœnum, et herbam servituti hominum;
PSA 146:9 qui dat jumentis escam ipsorum, et pullis corvorum invocantibus eum.
PSA 146:10 Non in fortitudine equi voluntatem habebit, nec in tibiis viri beneplacitum erit ei.
PSA 146:11 Beneplacitum est Domino super timentes eum, et in eis qui sperant super misericordia ejus.]
PSA 147:1 Alleluja. [Lauda, Jerusalem, Dominum; lauda Deum tuum, Sion.
PSA 147:2 Quoniam confortavit seras portarum tuarum; benedixit filiis tuis in te.
PSA 147:3 Qui posuit fines tuos pacem, et adipe frumenti satiat te.
PSA 147:4 Qui emittit eloquium suum terræ: velociter currit sermo ejus.
PSA 147:5 Qui dat nivem sicut lanam; nebulam sicut cinerem spargit.
PSA 147:6 Mittit crystallum suam sicut buccellas: ante faciem frigoris ejus quis sustinebit?
PSA 147:7 Emittet verbum suum, et liquefaciet ea; flabit spiritus ejus, et fluent aquæ.
PSA 147:8 Qui annuntiat verbum suum Jacob, justitias et judicia sua Israël.
PSA 147:9 Non fecit taliter omni nationi, et judicia sua non manifestavit eis. Alleluja.]
PSA 148:1 Alleluja. [Laudate Dominum de cælis; laudate eum in excelsis.
PSA 148:2 Laudate eum, omnes angeli ejus; laudate eum, omnes virtutes ejus.
PSA 148:3 Laudate eum, sol et luna; laudate eum, omnes stellæ et lumen.
PSA 148:4 Laudate eum, cæli cælorum; et aquæ omnes quæ super cælos sunt,
PSA 148:5 laudent nomen Domini. Quia ipse dixit, et facta sunt; ipse mandavit, et creata sunt.
PSA 148:6 Statuit ea in æternum, et in sæculum sæculi; præceptum posuit, et non præteribit.
PSA 148:7 Laudate Dominum de terra, dracones et omnes abyssi;
PSA 148:8 ignis, grando, nix, glacies, spiritus procellarum, quæ faciunt verbum ejus;
PSA 148:9 montes, et omnes colles; ligna fructifera, et omnes cedri;
PSA 148:10 bestiæ, et universa pecora; serpentes, et volucres pennatæ;
PSA 148:11 reges terræ et omnes populi; principes et omnes judices terræ;
PSA 148:12 juvenes et virgines; senes cum junioribus, laudent nomen Domini:
PSA 148:13 quia exaltatum est nomen ejus solius.
PSA 148:14 Confessio ejus super cælum et terram; et exaltavit cornu populi sui. Hymnus omnibus sanctis ejus; filiis Israël, populo appropinquanti sibi. Alleluja.]
PSA 149:1 Alleluja. [Cantate Domino canticum novum; laus ejus in ecclesia sanctorum.
PSA 149:2 Lætetur Israël in eo qui fecit eum, et filii Sion exsultent in rege suo.
PSA 149:3 Laudent nomen ejus in choro; in tympano et psalterio psallant ei.
PSA 149:4 Quia beneplacitum est Domino in populo suo, et exaltabit mansuetos in salutem.
PSA 149:5 Exsultabunt sancti in gloria; lætabuntur in cubilibus suis.
PSA 149:6 Exaltationes Dei in gutture eorum, et gladii ancipites in manibus eorum:
PSA 149:7 ad faciendam vindictam in nationibus, increpationes in populis;
PSA 149:8 ad alligandos reges eorum in compedibus, et nobiles eorum in manicis ferreis;
PSA 149:9 ut faciant in eis judicium conscriptum: gloria hæc est omnibus sanctis ejus. Alleluja.]
PSA 150:1 Alleluja. [Laudate Dominum in sanctis ejus; laudate eum in firmamento virtutis ejus.
PSA 150:2 Laudate eum in virtutibus ejus; laudate eum secundum multitudinem magnitudinis ejus.
PSA 150:3 Laudate eum in sono tubæ; laudate eum in psalterio et cithara.
PSA 150:4 Laudate eum in tympano et choro; laudate eum in chordis et organo.
PSA 150:5 Laudate eum in cymbalis benesonantibus; laudate eum in cymbalis jubilationis.
PSA 150:6 Omnis spiritus laudet Dominum ! Alleluja.]
PRO 1:1 [Parabolæ Salomonis, filii David, regis Israël,
PRO 1:2 ad sciendam sapientiam et disciplinam;
PRO 1:3 ad intelligenda verba prudentiæ, et suscipiendam eruditionem doctrinæ, justitiam, et judicium, et æquitatem:
PRO 1:4 ut detur parvulis astutia, adolescenti scientia et intellectus.
PRO 1:5 Audiens sapiens, sapientior erit, et intelligens gubernacula possidebit.
PRO 1:6 Animadvertet parabolam et interpretationem, verba sapientum et ænigmata eorum.
PRO 1:7 Timor Domini principium sapientiæ; sapientiam atque doctrinam stulti despiciunt.]
PRO 1:8 [Audi, fili mi, disciplinam patris tui, et ne dimittas legem matris tuæ:
PRO 1:9 ut addatur gratia capiti tuo, et torques collo tuo.
PRO 1:10 Fili mi, si te lactaverint peccatores, ne acquiescas eis.
PRO 1:11 Si dixerint: Veni nobiscum, insidiemur sanguini; abscondamus tendiculas contra insontem frustra;
PRO 1:12 deglutiamus eum sicut infernus viventem, et integrum quasi descendentem in lacum;
PRO 1:13 omnem pretiosam substantiam reperiemus; implebimus domos nostras spoliis:
PRO 1:14 sortem mitte nobiscum, marsupium unum sit omnium nostrum:
PRO 1:15 fili mi, ne ambules cum eis; prohibe pedem tuum a semitis eorum:
PRO 1:16 pedes enim illorum ad malum currunt, et festinant ut effundant sanguinem.
PRO 1:17 Frustra autem jacitur rete ante oculos pennatorum.
PRO 1:18 Ipsi quoque contra sanguinem suum insidiantur, et moliuntur fraudes contra animas suas.
PRO 1:19 Sic semitæ omnis avari: animas possidentium rapiunt.]
PRO 1:20 [Sapientia foris prædicat; in plateis dat vocem suam:
PRO 1:21 in capite turbarum clamitat; in foribus portarum urbis profert verba sua, dicens:
PRO 1:22 Usquequo, parvuli, diligitis infantiam, et stulti ea quæ sibi sunt noxia cupient, et imprudentes odibunt scientiam?
PRO 1:23 convertimini ad correptionem meam. En proferam vobis spiritum meum, et ostendam vobis verba mea.
PRO 1:24 Quia vocavi, et renuistis; extendi manum meam, et non fuit qui aspiceret:
PRO 1:25 despexistis omne consilium meum, et increpationes meas neglexistis.
PRO 1:26 Ego quoque in interitu vestro ridebo, et subsannabo cum vobis id quod timebatis advenerit.
PRO 1:27 Cum irruerit repentina calamitas, et interitus quasi tempestas ingruerit; quando venerit super vos tribulatio et angustia:
PRO 1:28 tunc invocabunt me, et non exaudiam; mane consurgent, et non invenient me:
PRO 1:29 eo quod exosam habuerint disciplinam, et timorem Domini non susceperint,
PRO 1:30 nec acquieverint consilio meo, et detraxerint universæ correptioni meæ.
PRO 1:31 Comedent igitur fructus viæ suæ, suisque consiliis saturabuntur.
PRO 1:32 Aversio parvulorum interficiet eos, et prosperitas stultorum perdet illos.
PRO 1:33 Qui autem me audierit, absque terrore requiescet, et abundantia perfruetur, timore malorum sublato.]
PRO 2:1 [Fili mi, si susceperis sermones meos, et mandata mea absconderis penes te:
PRO 2:2 ut audiat sapientiam auris tua, inclina cor tuum ad cognoscendam prudentiam.
PRO 2:3 Si enim sapientiam invocaveris, et inclinaveris cor tuum prudentiæ;
PRO 2:4 si quæsieris eam quasi pecuniam, et sicut thesauros effoderis illam:
PRO 2:5 tunc intelliges timorem Domini, et scientiam Dei invenies,
PRO 2:6 quia Dominus dat sapientiam, et ex ore ejus prudentia et scientia.
PRO 2:7 Custodiet rectorum salutem, et proteget gradientes simpliciter,
PRO 2:8 servans semitas justitiæ, et vias sanctorum custodiens.
PRO 2:9 Tunc intelliges justitiam, et judicium, et æquitatem, et omnem semitam bonam.]
PRO 2:10 [Si intraverit sapientia cor tuum, et scientia animæ tuæ placuerit,
PRO 2:11 consilium custodiet te, et prudentia servabit te:
PRO 2:12 ut eruaris a via mala, et ab homine qui perversa loquitur;
PRO 2:13 qui relinquunt iter rectum, et ambulant per vias tenebrosas;
PRO 2:14 qui lætantur cum malefecerint, et exsultant in rebus pessimis;
PRO 2:15 quorum viæ perversæ sunt, et infames gressus eorum.
PRO 2:16 Ut eruaris a muliere aliena, et ab extranea quæ mollit sermones suos,
PRO 2:17 et relinquit ducem pubertatis suæ,
PRO 2:18 et pacti Dei sui oblita est. Inclinata est enim ad mortem domus ejus, et ad inferos semitæ ipsius.
PRO 2:19 Omnes qui ingrediuntur ad eam non revertentur, nec apprehendent semitas vitæ.
PRO 2:20 Ut ambules in via bona, et calles justorum custodias:
PRO 2:21 qui enim recti sunt habitabunt in terra, et simplices permanebunt in ea;
PRO 2:22 impii vero de terra perdentur, et qui inique agunt auferentur ex ea.]
PRO 3:1 [Fili mi, ne obliviscaris legis meæ, et præcepta mea cor tuum custodiat:
PRO 3:2 longitudinem enim dierum, et annos vitæ, et pacem, apponent tibi.
PRO 3:3 Misericordia et veritas te non deserant; circumda eas gutturi tuo, et describe in tabulis cordis tui:
PRO 3:4 et invenies gratiam, et disciplinam bonam, coram Deo et hominibus.
PRO 3:5 Habe fiduciam in Domino ex toto corde tuo, et ne innitaris prudentiæ tuæ.
PRO 3:6 In omnibus viis tuis cogita illum, et ipse diriget gressus tuos.
PRO 3:7 Ne sis sapiens apud temetipsum; time Deum, et recede a malo:
PRO 3:8 sanitas quippe erit umbilico tuo, et irrigatio ossium tuorum.
PRO 3:9 Honora Dominum de tua substantia, et de primitiis omnium frugum tuarum da ei:
PRO 3:10 et implebuntur horrea tua saturitate, et vino torcularia tua redundabunt.]
PRO 3:11 [Disciplinam Domini, fili mi, ne abjicias, nec deficias cum ab eo corriperis:
PRO 3:12 quem enim diligit Dominus, corripit, et quasi pater in filio complacet sibi.
PRO 3:13 Beatus homo qui invenit sapientiam, et qui affluit prudentia.
PRO 3:14 Melior est acquisitio ejus negotiatione argenti, et auri primi et purissimi fructus ejus.
PRO 3:15 Pretiosior est cunctis opibus, et omnia quæ desiderantur huic non valent comparari.
PRO 3:16 Longitudo dierum in dextera ejus, et in sinistra illius divitiæ et gloria.
PRO 3:17 Viæ ejus viæ pulchræ, et omnes semitæ illius pacificæ.
PRO 3:18 Lignum vitæ est his qui apprehenderint eam, et qui tenuerit eam beatus.
PRO 3:19 Dominus sapientia fundavit terram; stabilivit cælos prudentia.
PRO 3:20 Sapientia illius eruperunt abyssi, et nubes rore concrescunt.]
PRO 3:21 [Fili mi, ne effluant hæc ab oculis tuis. Custodi legem atque consilium,
PRO 3:22 et erit vita animæ tuæ, et gratia faucibus tuis.
PRO 3:23 Tunc ambulabis fiducialiter in via tua, et pes tuus non impinget.
PRO 3:24 Si dormieris, non timebis; quiesces, et suavis erit somnus tuus.
PRO 3:25 Ne paveas repentino terrore, et irruentes tibi potentias impiorum.
PRO 3:26 Dominus enim erit in latere tuo, et custodiet pedem tuum, ne capiaris.]
PRO 3:27 [Noli prohibere benefacere eum qui potest: si vales, et ipse benefac.
PRO 3:28 Ne dicas amico tuo: Vade, et revertere: cras dabo tibi: cum statim possis dare.
PRO 3:29 Ne moliaris amico tuo malum, cum ille in te habeat fiduciam.
PRO 3:30 Ne contendas adversus hominem frustra, cum ipse tibi nihil mali fecerit.
PRO 3:31 Ne æmuleris hominem injustum, nec imiteris vias ejus:
PRO 3:32 quia abominatio Domini est omnis illusor, et cum simplicibus sermocinatio ejus.
PRO 3:33 Egestas a Domino in domo impii; habitacula autem justorum benedicentur.
PRO 3:34 Ipse deludet illusores, et mansuetis dabit gratiam.
PRO 3:35 Gloriam sapientes possidebunt; stultorum exaltatio ignominia.]
PRO 4:1 [Audite, filii, disciplinam patris, et attendite ut sciatis prudentiam.
PRO 4:2 Donum bonum tribuam vobis: legem meam ne derelinquatis.
PRO 4:3 Nam et ego filius fui patris mei, tenellus et unigenitus coram matre mea.
PRO 4:4 Et docebat me, atque dicebat: Suscipiat verba mea cor tuum; custodi præcepta mea, et vives.
PRO 4:5 Posside sapientiam, posside prudentiam: ne obliviscaris, neque declines a verbis oris mei.
PRO 4:6 Ne dimittas eam, et custodiet te: dilige eam, et conservabit te.
PRO 4:7 Principium sapientiæ: posside sapientiam, et in omni possessione tua acquire prudentiam.
PRO 4:8 Arripe illam, et exaltabit te; glorificaberis ab ea cum eam fueris amplexatus.
PRO 4:9 Dabit capiti tuo augmenta gratiarum, et corona inclyta proteget te.]
PRO 4:10 [Audi, fili mi, et suscipe verba mea, ut multiplicentur tibi anni vitæ.
PRO 4:11 Viam sapientiæ monstrabo tibi; ducam te per semitas æquitatis:
PRO 4:12 quas cum ingressus fueris, non arctabuntur gressus tui, et currens non habebis offendiculum.
PRO 4:13 Tene disciplinam, ne dimittas eam; custodi illam, quia ipsa est vita tua.
PRO 4:14 Ne delecteris in semitis impiorum, nec tibi placeat malorum via.
PRO 4:15 Fuge ab ea, nec transeas per illam; declina, et desere eam.
PRO 4:16 Non enim dormiunt nisi malefecerint, et rapitur somnus ab eis nisi supplantaverint.
PRO 4:17 Comedunt panem impietatis, et vinum iniquitatis bibunt.
PRO 4:18 Justorum autem semita quasi lux splendens procedit, et crescit usque ad perfectam diem.
PRO 4:19 Via impiorum tenebrosa; nesciunt ubi corruant.
PRO 4:20 Fili mi, ausculta sermones meos, et ad eloquia mea inclina aurem tuam.
PRO 4:21 Ne recedant ab oculis tuis: custodi ea in medio cordis tui:
PRO 4:22 vita enim sunt invenientibus ea, et universæ carni sanitas.
PRO 4:23 Omni custodia serva cor tuum, quia ex ipso vita procedit.
PRO 4:24 Remove a te os pravum, et detrahentia labia sint procul a te.
PRO 4:25 Oculi tui recta videant, et palpebræ tuæ præcedant gressus tuos.
PRO 4:26 Dirige semitam pedibus tuis, et omnes viæ tuæ stabilientur.
PRO 4:27 Ne declines ad dexteram neque ad sinistram; averte pedem tuum a malo: vias enim quæ a dextris sunt novit Dominus: perversæ vero sunt quæ a sinistris sunt. Ipse autem rectos faciet cursus tuos, itinera autem tua in pace producet.]
PRO 5:1 [Fili mi, attende ad sapientiam meam, et prudentiæ meæ inclina aurem tuam:
PRO 5:2 ut custodias cogitationes, et disciplinam labia tua conservent. Ne attendas fallaciæ mulieris;
PRO 5:3 favus enim distillans labia meretricis, et nitidius oleo guttur ejus:
PRO 5:4 novissima autem illius amara quasi absinthium, et acuta quasi gladius biceps.
PRO 5:5 Pedes ejus descendunt in mortem, et ad inferos gressus illius penetrant.
PRO 5:6 Per semitam vitæ non ambulant; vagi sunt gressus ejus et investigabiles.
PRO 5:7 Nunc ergo fili mi, audi me, et ne recedas a verbis oris mei.
PRO 5:8 Longe fac ab ea viam tuam, et ne appropinques foribus domus ejus.
PRO 5:9 Ne des alienis honorem tuum, et annos tuos crudeli:
PRO 5:10 ne forte implentur extranei viribus tuis, et labores tui sint in domo aliena,
PRO 5:11 et gemas in novissimis, quando consumpseris carnes tuas et corpus tuum, et dicas:
PRO 5:12 Cur detestatus sum disciplinam, et increpationibus non acquievit cor meum,
PRO 5:13 nec audivi vocem docentium me, et magistris non inclinavi aurem meam?
PRO 5:14 pene fui in omni malo, in medio ecclesiæ et synagogæ.
PRO 5:15 Bibe aquam de cisterna tua, et fluenta putei tui;
PRO 5:16 deriventur fontes tui foras, et in plateis aquas tuas divide.
PRO 5:17 Habeto eas solus, nec sint alieni participes tui.
PRO 5:18 Sit vena tua benedicta, et lætare cum muliere adolescentiæ tuæ.
PRO 5:19 Cerva carissima, et gratissimus hinnulus: ubera ejus inebrient te in omni tempore; in amore ejus delectare jugiter.
PRO 5:20 Quare seduceris, fili mi, ab aliena, et foveris in sinu alterius?
PRO 5:21 Respicit Dominus vias hominis, et omnes gressus ejus considerat.
PRO 5:22 Iniquitates suas capiunt impium, et funibus peccatorum suorum constringitur.
PRO 5:23 Ipse morietur, quia non habuit disciplinam, et in multitudine stultitiæ suæ decipietur.]
PRO 6:1 [Fili mi, si spoponderis pro amico tuo, defixisti apud extraneum manum tuam:
PRO 6:2 illaqueatus es verbis oris tui, et captus propriis sermonibus.
PRO 6:3 Fac ergo quod dico, fili mi, et temetipsum libera, quia incidisti in manum proximi tui. Discurre, festina, suscita amicum tuum.
PRO 6:4 Ne dederis somnum oculis tuis, nec dormitent palpebræ tuæ.
PRO 6:5 Eruere quasi damula de manu, et quasi avis de manu aucupis.]
PRO 6:6 [Vade ad formicam, o piger, et considera vias ejus, et disce sapientiam.
PRO 6:7 Quæ cum non habeat ducem, nec præceptorem, nec principem,
PRO 6:8 parat in æstate cibum sibi, et congregat in messe quod comedat.
PRO 6:9 Usquequo, piger, dormies? quando consurges e somno tuo?
PRO 6:10 Paululum dormies, paululum dormitabis, paululum conseres manus ut dormias;
PRO 6:11 et veniet tibi quasi viator egestas, et pauperies quasi vir armatus. Si vero impiger fueris, veniet ut fons messis tua, et egestas longe fugiet a te.]
PRO 6:12 [Homo apostata, vir inutilis, graditur ore perverso;
PRO 6:13 annuit oculis, terit pede, digito loquitur,
PRO 6:14 pravo corde machinatur malum, et omni tempore jurgia seminat.
PRO 6:15 Huic extemplo veniet perditio sua, et subito conteretur, nec habebit ultra medicinam.]
PRO 6:16 [Sex sunt quæ odit Dominus, et septimum detestatur anima ejus:
PRO 6:17 oculos sublimes, linguam mendacem, manus effundentes innoxium sanguinem,
PRO 6:18 cor machinans cogitationes pessimas, pedes veloces ad currendum in malum,
PRO 6:19 proferentem mendacia testem fallacem, et eum qui seminat inter fratres discordias.]
PRO 6:20 [Conserva, fili mi, præcepta patris tui, et ne dimittas legem matris tuæ.
PRO 6:21 Liga ea in corde tuo jugiter, et circumda gutturi tuo.
PRO 6:22 Cum ambulaveris, gradiantur tecum; cum dormieris, custodiant te: et evigilans loquere cum eis.
PRO 6:23 Quia mandatum lucerna est, et lex lux, et via vitæ increpatio disciplinæ:
PRO 6:24 ut custodiant te a muliere mala, et a blanda lingua extraneæ.
PRO 6:25 Non concupiscat pulchritudinem ejus cor tuum, nec capiaris nutibus illius:
PRO 6:26 pretium enim scorti vix est unius panis, mulier autem viri pretiosam animam capit.
PRO 6:27 Numquid potest homo abscondere ignem in sinu suo, ut vestimenta illius non ardeant?
PRO 6:28 aut ambulare super prunas, ut non comburantur plantæ ejus?
PRO 6:29 sic qui ingreditur ad mulierem proximi sui, non erit mundus cum tetigerit eam.
PRO 6:30 Non grandis est culpa cum quis furatus fuerit: furatur enim ut esurientem impleat animam;
PRO 6:31 deprehensus quoque reddet septuplum, et omnem substantiam domus suæ tradet.
PRO 6:32 Qui autem adulter est, propter cordis inopiam perdet animam suam;
PRO 6:33 turpitudinem et ignominiam congregat sibi, et opprobrium illius non delebitur:
PRO 6:34 quia zelus et furor viri non parcet in die vindictæ,
PRO 6:35 nec acquiescet cujusquam precibus, nec suscipiet pro redemptione dona plurima.]
PRO 7:1 [Fili mi, custodi sermones meos, et præcepta mea reconde tibi. Fili,
PRO 7:2 serva mandata mea, et vives; et legem meam quasi pupillam oculi tui:
PRO 7:3 liga eam in digitis tuis, scribe illam in tabulis cordis tui.
PRO 7:4 Dic sapientiæ: Soror mea es, et prudentiam voca amicam tuam:
PRO 7:5 ut custodiant te a muliere extranea, et ab aliena quæ verba sua dulcia facit.
PRO 7:6 De fenestra enim domus meæ per cancellos prospexi,
PRO 7:7 et video parvulos; considero vecordem juvenem,
PRO 7:8 qui transit per plateam juxta angulum et prope viam domus illius graditur:
PRO 7:9 in obscuro, advesperascente die, in noctis tenebris et caligine.
PRO 7:10 Et ecce occurrit illi mulier ornatu meretricio, præparata ad capiendas animas: garrula et vaga,
PRO 7:11 quietis impatiens, nec valens in domo consistere pedibus suis;
PRO 7:12 nunc foris, nunc in plateis, nunc juxta angulos insidians.
PRO 7:13 Apprehensumque deosculatur juvenem, et procaci vultu blanditur, dicens:
PRO 7:14 Victimas pro salute vovi; hodie reddidi vota mea:
PRO 7:15 idcirco egressa sum in occursum tuum, desiderans te videre, et reperi.
PRO 7:16 Intexui funibus lectulum meum; stravi tapetibus pictis ex Ægypto:
PRO 7:17 aspersi cubile meum myrrha, et aloë, et cinnamomo.
PRO 7:18 Veni, inebriemur uberibus, et fruamur cupitis amplexibus donec illucescat dies.
PRO 7:19 Non est enim vir in domo sua: abiit via longissima:
PRO 7:20 sacculum pecuniæ secum tulit; in die plenæ lunæ reversurus est in domum suam.
PRO 7:21 Irretivit eum multis sermonibus, et blanditiis labiorum protraxit illum.
PRO 7:22 Statim eam sequitur quasi bos ductus ad victimam, et quasi agnus lasciviens, et ignorans quod ad vincula stultus trahatur:
PRO 7:23 donec transfigat sagitta jecur ejus, velut si avis festinet ad laqueum, et nescit quod de periculo animæ illius agitur.
PRO 7:24 Nunc ergo, fili mi, audi me, et attende verbis oris mei.
PRO 7:25 Ne abstrahatur in viis illius mens tua, neque decipiaris semitis ejus;
PRO 7:26 multos enim vulneratos dejecit, et fortissimi quique interfecti sunt ab ea.
PRO 7:27 Viæ inferi domus ejus, penetrantes in interiora mortis.]
PRO 8:1 [Numquid non sapientia clamitat, et prudentia dat vocem suam?
PRO 8:2 In summis excelsisque verticibus supra viam, in mediis semitis stans,
PRO 8:3 juxta portas civitatis, in ipsis foribus loquitur, dicens:
PRO 8:4 O viri, ad vos clamito, et vox mea ad filios hominum.
PRO 8:5 Intelligite, parvuli, astutiam, et insipientes, animadvertite.
PRO 8:6 Audite, quoniam de rebus magnis locutura sum, et aperientur labia mea ut recta prædicent.
PRO 8:7 Veritatem meditabitur guttur meum, et labia mea detestabuntur impium.
PRO 8:8 Justi sunt omnes sermones mei: non est in eis pravum quid, neque perversum;
PRO 8:9 recti sunt intelligentibus, et æqui invenientibus scientiam.
PRO 8:10 Accipite disciplinam meam, et non pecuniam; doctrinam magis quam aurum eligite:
PRO 8:11 melior est enim sapientia cunctis pretiosissimis, et omne desiderabile ei non potest comparari.]
PRO 8:12 [Ego sapientia, habito in consilio, et eruditis intersum cogitationibus.
PRO 8:13 Timor Domini odit malum: arrogantiam, et superbiam, et viam pravam, et os bilingue, detestor.
PRO 8:14 Meum est consilium et æquitas; mea est prudentia, mea est fortitudo.
PRO 8:15 Per me reges regnant, et legum conditores justa decernunt;
PRO 8:16 per me principes imperant, et potentes decernunt justitiam.
PRO 8:17 Ego diligentes me diligo, et qui mane vigilant ad me, invenient me.
PRO 8:18 Mecum sunt divitiæ et gloria, opes superbæ et justitia.
PRO 8:19 Melior est enim fructus meus auro et lapide pretioso, et genimina me argento electo.
PRO 8:20 In viis justitiæ ambulo, in medio semitarum judicii:
PRO 8:21 ut ditem diligentes me, et thesauros eorum repleam.]
PRO 8:22 [Dominus possedit me in initio viarum suarum antequam quidquam faceret a principio.
PRO 8:23 Ab æterno ordinata sum, et ex antiquis antequam terra fieret.
PRO 8:24 Nondum erant abyssi, et ego jam concepta eram: necdum fontes aquarum eruperant,
PRO 8:25 necdum montes gravi mole constiterant: ante colles ego parturiebar.
PRO 8:26 Adhuc terram non fecerat, et flumina, et cardines orbis terræ.
PRO 8:27 Quando præparabat cælos, aderam; quando certa lege et gyro vallabat abyssos;
PRO 8:28 quando æthera firmabat sursum, et librabat fontes aquarum;
PRO 8:29 quando circumdabat mari terminum suum, et legem ponebat aquis, ne transirent fines suos; quando appendebat fundamenta terræ:
PRO 8:30 cum eo eram, cuncta componens. Et delectabar per singulos dies, ludens coram eo omni tempore,
PRO 8:31 ludens in orbe terrarum; et deliciæ meæ esse cum filiis hominum.
PRO 8:32 Nunc ergo, filii, audite me: beati qui custodiunt vias meas.
PRO 8:33 Audite disciplinam, et estote sapientes, et nolite abjicere eam.
PRO 8:34 Beatus homo qui audit me, et qui vigilat ad fores meas quotidie, et observat ad postes ostii mei.
PRO 8:35 Qui me invenerit, inveniet vitam, et hauriet salutem a Domino.
PRO 8:36 Qui autem in me peccaverit, lædet animam suam; omnes qui me oderunt diligunt mortem.]
PRO 9:1 [Sapientia ædificavit sibi domum: excidit columnas septem.
PRO 9:2 Immolavit victimas suas, miscuit vinum, et proposuit mensam suam.
PRO 9:3 Misit ancillas suas ut vocarent ad arcem et ad mœnia civitatis.
PRO 9:4 Si quis est parvulus, veniat ad me. Et insipientibus locuta est:
PRO 9:5 Venite, comedite panem meum, et bibite vinum quod miscui vobis.
PRO 9:6 Relinquite infantiam, et vivite, et ambulate per vias prudentiæ.]
PRO 9:7 [Qui erudit derisorem, ipse injuriam sibi facit, et qui arguit impium, sibi maculam generat.
PRO 9:8 Noli arguere derisorem, ne oderit te: argue sapientem, et diliget te.
PRO 9:9 Da sapienti occasionem, et addetur ei sapientia; doce justum, et festinabit accipere.
PRO 9:10 Principium sapientiæ timor Domini, et scientia sanctorum prudentia.
PRO 9:11 Per me enim multiplicabuntur dies tui, et addentur tibi anni vitæ.
PRO 9:12 Si sapiens fueris, tibimetipsi eris; si autem illusor, solus portabis malum.]
PRO 9:13 [Mulier stulta et clamosa, plenaque illecebris, et nihil omnino sciens,
PRO 9:14 sedit in foribus domus suæ, super sellam in excelso urbis loco,
PRO 9:15 ut vocaret transeuntes per viam, et pergentes itinere suo:
PRO 9:16 Qui est parvulus declinet ad me. Et vecordi locuta est:
PRO 9:17 Aquæ furtivæ dulciores sunt, et panis absconditus suavior.
PRO 9:18 Et ignoravit quod ibi sint gigantes, et in profundis inferni convivæ ejus.]
PRO 10:1 [Filius sapiens lætificat patrem, filius vero stultus mœstitia est matris suæ.
PRO 10:2 Nil proderunt thesauri impietatis, justitia vero liberabit a morte.
PRO 10:3 Non affliget Dominus fame animam justi, et insidias impiorum subvertet.
PRO 10:4 Egestatem operata est manus remissa; manus autem fortium divitias parat. Qui nititur mendaciis, hic pascit ventos; idem autem ipse sequitur aves volantes.
PRO 10:5 Qui congregat in messe, filius sapiens est; qui autem stertit æstate, filius confusionis.
PRO 10:6 Benedictio Domini super caput justi; os autem impiorum operit iniquitas.
PRO 10:7 Memoria justi cum laudibus, et nomen impiorum putrescet.
PRO 10:8 Sapiens corde præcepta suscipit; stultus cæditur labiis.
PRO 10:9 Qui ambulat simpliciter ambulat confidenter; qui autem depravat vias suas manifestus erit.
PRO 10:10 Qui annuit oculo dabit dolorem; et stultus labiis verberabitur.]
PRO 10:11 [Vena vitæ os justi, et os impiorum operit iniquitatem.
PRO 10:12 Odium suscitat rixas, et universa delicta operit caritas.
PRO 10:13 In labiis sapientis invenitur sapientia, et virga in dorso ejus qui indiget corde.
PRO 10:14 Sapientes abscondunt scientiam; os autem stulti confusioni proximum est.
PRO 10:15 Substantia divitis, urbs fortitudinis ejus; pavor pauperum egestas eorum.
PRO 10:16 Opus justi ad vitam, fructus autem impii ad peccatum.
PRO 10:17 Via vitæ custodienti disciplinam; qui autem increpationes relinquit, errat.
PRO 10:18 Abscondunt odium labia mendacia; qui profert contumeliam, insipiens est.
PRO 10:19 In multiloquio non deerit peccatum, qui autem moderatur labia sua prudentissimus est.
PRO 10:20 Argentum electum lingua justi; cor autem impiorum pro nihilo.
PRO 10:21 Labia justi erudiunt plurimos; qui autem indocti sunt in cordis egestate morientur.]
PRO 10:22 [Benedictio Domini divites facit, nec sociabitur eis afflictio.
PRO 10:23 Quasi per risum stultus operatur scelus, sapientia autem est viro prudentia.
PRO 10:24 Quod timet impius veniet super eum; desiderium suum justus dabitur.
PRO 10:25 Quasi tempestas transiens non erit impius; justus autem quasi fundamentum sempiternum.
PRO 10:26 Sicut acetum dentibus, et fumus oculis, sic piger his qui miserunt eum.
PRO 10:27 Timor Domini apponet dies, et anni impiorum breviabuntur.
PRO 10:28 Exspectatio justorum lætitia, spes autem impiorum peribit.
PRO 10:29 Fortitudo simplicis via Domini, et pavor his qui operantur malum.
PRO 10:30 Justus in æternum non commovebitur, impii autem non habitabunt super terram.
PRO 10:31 Os justi parturiet sapientiam; lingua pravorum peribit.
PRO 10:32 Labia justi considerant placita, et os impiorum perversa.]
PRO 11:1 [Statera dolosa abominatio est apud Dominum, et pondus æquum voluntas ejus.
PRO 11:2 Ubi fuerit superbia, ibi erit et contumelia; ubi autem est humilitas, ibi et sapientia.
PRO 11:3 Simplicitas justorum diriget eos, et supplantatio perversorum vastabit illos.
PRO 11:4 Non proderunt divitiæ in die ultionis; justitia autem liberabit a morte.
PRO 11:5 Justitia simplicis diriget viam ejus, et in impietate sua corruet impius.
PRO 11:6 Justitia rectorum liberabit eos, et in insidiis suis capientur iniqui.
PRO 11:7 Mortuo homine impio, nulla erit ultra spes, et exspectatio sollicitorum peribit.
PRO 11:8 Justus de angustia liberatus est, et tradetur impius pro eo.]
PRO 11:9 [Simulator ore decipit amicum suum; justi autem liberabuntur scientia.
PRO 11:10 In bonis justorum exsultabit civitas, et in perditione impiorum erit laudatio.
PRO 11:11 Benedictione justorum exaltabitur civitas, et ore impiorum subvertetur.
PRO 11:12 Qui despicit amicum suum indigens corde est; vir autem prudens tacebit.
PRO 11:13 Qui ambulat fraudulenter, revelat arcana; qui autem fidelis est animi, celat amici commissum.
PRO 11:14 Ubi non est gubernator, populus corruet; salus autem, ubi multa consilia.
PRO 11:15 Affligetur malo qui fidem facit pro extraneo; qui autem cavet laqueos securus erit.
PRO 11:16 Mulier gratiosa inveniet gloriam, et robusti habebunt divitias.]
PRO 11:17 [Benefacit animæ suæ vir misericors; qui autem crudelis est, etiam propinquos abjicit.
PRO 11:18 Impius facit opus instabile, seminanti autem justitiam merces fidelis.
PRO 11:19 Clementia præparat vitam, et sectatio malorum mortem.
PRO 11:20 Abominabile Domino cor pravum, et voluntas ejus in iis qui simpliciter ambulant.
PRO 11:21 Manus in manu non erit innocens malus; semen autem justorum salvabitur.
PRO 11:22 Circulus aureus in naribus suis, mulier pulchra et fatua.
PRO 11:23 Desiderium justorum omne bonum est; præstolatio impiorum furor.
PRO 11:24 Alii dividunt propria, et ditiores fiunt; alii rapiunt non sua, et semper in egestate sunt.
PRO 11:25 Anima quæ benedicit impinguabitur, et qui inebriat, ipse quoque inebriabitur.
PRO 11:26 Qui abscondit frumenta maledicetur in populis; benedictio autem super caput vendentium.
PRO 11:27 Bene consurgit diluculo qui quærit bona; qui autem investigator malorum est, opprimetur ab eis.
PRO 11:28 Qui confidit in divitiis suis corruet: justi autem quasi virens folium germinabunt.
PRO 11:29 Qui conturbat domum suam possidebit ventos, et qui stultus est serviet sapienti.
PRO 11:30 Fructus justi lignum vitæ, et qui suscipit animas sapiens est.
PRO 11:31 Si justus in terra recipit, quanto magis impius et peccator !]
PRO 12:1 [Qui diligit disciplinam diligit scientiam; qui autem odit increpationes insipiens est.
PRO 12:2 Qui bonus est hauriet gratiam a Domino; qui autem confidit in cogitationibus suis impie agit.
PRO 12:3 Non roborabitur homo ex impietate, et radix justorum non commovebitur.
PRO 12:4 Mulier diligens corona est viro suo; et putredo in ossibus ejus, quæ confusione res dignas gerit.
PRO 12:5 Cogitationes justorum judicia, et consilia impiorum fraudulenta.
PRO 12:6 Verba impiorum insidiantur sanguini; os justorum liberabit eos.
PRO 12:7 Verte impios, et non erunt; domus autem justorum permanebit.
PRO 12:8 Doctrina sua noscetur vir; qui autem vanus et excors est patebit contemptui.
PRO 12:9 Melior est pauper et sufficiens sibi quam gloriosus et indigens pane.
PRO 12:10 Novit justus jumentorum suorum animas; viscera autem impiorum crudelia.
PRO 12:11 Qui operatur terram suam satiabitur panibus; qui autem sectatur otium stultissimus est. Qui suavis est in vini demorationibus, in suis munitionibus relinquit contumeliam.
PRO 12:12 Desiderium impii munimentum est pessimorum; radix autem justorum proficiet.]
PRO 12:13 [Propter peccata labiorum ruina proximat malo; effugiet autem justus de angustia.
PRO 12:14 De fructu oris sui unusquisque replebitur bonis, et juxta opera manuum suarum retribuetur ei.
PRO 12:15 Via stulti recta in oculis ejus; qui autem sapiens est audit consilia.
PRO 12:16 Fatuus statim indicat iram suam; qui autem dissimulat injuriam callidus est.
PRO 12:17 Qui quod novit loquitur, index justitiæ est; qui autem mentitur, testis est fraudulentus.
PRO 12:18 Est qui promittit, et quasi gladio pungitur conscientiæ: lingua autem sapientium sanitas est.
PRO 12:19 Labium veritatis firmum erit in perpetuum; qui autem testis est repentinus, concinnat linguam mendacii.
PRO 12:20 Dolus in corde cogitantium mala; qui autem pacis ineunt consilia, sequitur eos gaudium.
PRO 12:21 Non contristabit justum quidquid ei acciderit: impii autem replebuntur malo.
PRO 12:22 Abominatio est Domino labia mendacia; qui autem fideliter agunt placent ei.
PRO 12:23 Homo versatus celat scientiam, et cor insipientium provocat stultitiam.]
PRO 12:24 [Manus fortium dominabitur; quæ autem remissa est, tributis serviet.
PRO 12:25 Mœror in corde viri humiliabit illum, et sermone bono lætificabitur.
PRO 12:26 Qui negligit damnum propter amicum, justus est; iter autem impiorum decipiet eos.
PRO 12:27 Non inveniet fraudulentus lucrum, et substantia hominis erit auri pretium.
PRO 12:28 In semita justitiæ vita; iter autem devium ducit ad mortem.]
PRO 13:1 [Filius sapiens doctrina patris; qui autem illusor est non audit cum arguitur.
PRO 13:2 De fructu oris sui homo satiabitur bonis: anima autem prævaricatorum iniqua.
PRO 13:3 Qui custodit os suum custodit animam suam; qui autem inconsideratus est ad loquendum, sentiet mala.
PRO 13:4 Vult et non vult piger; anima autem operantium impinguabitur.
PRO 13:5 Verbum mendax justus detestabitur; impius autem confundit, et confundetur.
PRO 13:6 Justitia custodit innocentis viam, impietas autem peccatorem supplantat.]
PRO 13:7 [Est quasi dives, cum nihil habeat, et est quasi pauper, cum in multis divitiis sit.
PRO 13:8 Redemptio animæ viri divitiæ suæ; qui autem pauper est, increpationem non sustinet.
PRO 13:9 Lux justorum lætificat: lucerna autem impiorum extinguetur.
PRO 13:10 Inter superbos semper jurgia sunt; qui autem agunt omnia cum consilio, reguntur sapientia.
PRO 13:11 Substantia festinata minuetur; quæ autem paulatim colligitur manu, multiplicabitur.
PRO 13:12 Spes quæ differtur affligit animam; lignum vitæ desiderium veniens.]
PRO 13:13 [Qui detrahit alicui rei, ipse se in futurum obligat; qui autem timet præceptum, in pace versabitur. Animæ dolosæ errant in peccatis: justi autem misericordes sunt, et miserantur.
PRO 13:14 Lex sapientis fons vitæ, ut declinet a ruina mortis.
PRO 13:15 Doctrina bona dabit gratiam; in itinere contemptorum vorago.
PRO 13:16 Astutus omnia agit cum consilio; qui autem fatuus est aperit stultitiam.
PRO 13:17 Nuntius impii cadet in malum; legatus autem fidelis, sanitas.
PRO 13:18 Egestas et ignominia ei qui deserit disciplinam; qui autem acquiescit arguenti glorificabitur.
PRO 13:19 Desiderium si compleatur delectat animam; detestantur stulti eos qui fugiunt mala.
PRO 13:20 Qui cum sapientibus graditur sapiens erit; amicus stultorum similis efficietur.]
PRO 13:21 [Peccatores persequitur malum, et justis retribuentur bona.
PRO 13:22 Bonus reliquit hæredes filios et nepotes, et custoditur justo substantia peccatoris.
PRO 13:23 Multi cibi in novalibus patrum, et aliis congregantur absque judicio.
PRO 13:24 Qui parcit virgæ odit filium suum; qui autem diligit illum instanter erudit.
PRO 13:25 Justus comedit et replet animam suam; venter autem impiorum insaturabilis.]
PRO 14:1 [Sapiens mulier ædificat domum suam; insipiens exstructam quoque manibus destruet.
PRO 14:2 Ambulans recto itinere, et timens Deum, despicitur ab eo qui infami graditur via.
PRO 14:3 In ore stulti virga superbiæ; labia autem sapientium custodiunt eos.
PRO 14:4 Ubi non sunt boves, præsepe vacuum est; ubi autem plurimæ segetes, ibi manifesta est fortitudo bovis.
PRO 14:5 Testis fidelis non mentitur; profert autem mendacium dolosus testis.
PRO 14:6 Quærit derisor sapientiam, et non invenit; doctrina prudentium facilis.
PRO 14:7 Vade contra virum stultum, et nescit labia prudentiæ.
PRO 14:8 Sapientia callidi est intelligere viam suam, et imprudentia stultorum errans.
PRO 14:9 Stultus illudet peccatum, et inter justos morabitur gratia.
PRO 14:10 Cor quod novit amaritudinem animæ suæ, in gaudio ejus non miscebitur extraneus.
PRO 14:11 Domus impiorum delebitur: tabernacula vero justorum germinabunt.
PRO 14:12 Est via quæ videtur homini justa, novissima autem ejus deducunt ad mortem.
PRO 14:13 Risus dolore miscebitur, et extrema gaudii luctus occupat.
PRO 14:14 Viis suis replebitur stultus, et super eum erit vir bonus.]
PRO 14:15 [Innocens credit omni verbo; astutus considerat gressus suos. Filio doloso nihil erit boni; servo autem sapienti prosperi erunt actus, et dirigetur via ejus.
PRO 14:16 Sapiens timet, et declinat a malo; stultus transilit, et confidit.
PRO 14:17 Impatiens operabitur stultitiam, et vir versutus odiosus est.
PRO 14:18 Possidebunt parvuli stultitiam, et exspectabunt astuti scientiam.
PRO 14:19 Jacebunt mali ante bonos, et impii ante portas justorum.
PRO 14:20 Etiam proximo suo pauper odiosus erit: amici vero divitum multi.
PRO 14:21 Qui despicit proximum suum peccat; qui autem miseretur pauperis beatus erit. Qui credit in Domino misericordiam diligit.
PRO 14:22 Errant qui operantur malum; misericordia et veritas præparant bona.
PRO 14:23 In omni opere erit abundantia; ubi autem verba sunt plurima, ibi frequenter egestas.
PRO 14:24 Corona sapientium divitiæ eorum; fatuitas stultorum imprudentia.
PRO 14:25 Liberat animas testis fidelis, et profert mendacia versipellis.]
PRO 14:26 [In timore Domini fiducia fortitudinis, et filiis ejus erit spes.
PRO 14:27 Timor Domini fons vitæ, ut declinent a ruina mortis.
PRO 14:28 In multitudine populi dignitas regis, et in paucitate plebis ignominia principis.
PRO 14:29 Qui patiens est multa gubernatur prudentia; qui autem impatiens est exaltat stultitiam suam.
PRO 14:30 Vita carnium sanitas cordis; putredo ossium invidia.
PRO 14:31 Qui calumniatur egentem exprobrat factori ejus; honorat autem eum qui miseretur pauperis.
PRO 14:32 In malitia sua expelletur impius: sperat autem justus in morte sua.
PRO 14:33 In corde prudentis requiescit sapientia, et indoctos quosque erudiet.
PRO 14:34 Justitia elevat gentem; miseros autem facit populos peccatum.
PRO 14:35 Acceptus est regi minister intelligens; iracundiam ejus inutilis sustinebit.]
PRO 15:1 [Responsio mollis frangit iram; sermo durus suscitat furorem.
PRO 15:2 Lingua sapientium ornat scientiam; os fatuorum ebullit stultitiam.
PRO 15:3 In omni loco, oculi Domini contemplantur bonos et malos.
PRO 15:4 Lingua placabilis lignum vitæ; quæ autem immoderata est conteret spiritum.
PRO 15:5 Stultus irridet disciplinam patris sui; qui autem custodit increpationes astutior fiet. In abundanti justitia virtus maxima est: cogitationes autem impiorum eradicabuntur.
PRO 15:6 Domus justi plurima fortitudo, et in fructibus impii conturbatio.
PRO 15:7 Labia sapientium disseminabunt scientiam; cor stultorum dissimile erit.
PRO 15:8 Victimæ impiorum abominabiles Domino; vota justorum placabilia.
PRO 15:9 Abominatio est Domino via impii; qui sequitur justitiam diligitur ab eo.
PRO 15:10 Doctrina mala deserenti viam vitæ; qui increpationes odit, morietur.
PRO 15:11 Infernus et perditio coram Domino; quanto magis corda filiorum hominum !
PRO 15:12 Non amat pestilens eum qui se corripit, nec ad sapientes graditur.]
PRO 15:13 [Cor gaudens exhilarat faciem; in mœrore animi dejicitur spiritus.
PRO 15:14 Cor sapientis quærit doctrinam, et os stultorum pascitur imperitia.
PRO 15:15 Omnes dies pauperis, mali; secura mens quasi juge convivium.
PRO 15:16 Melius est parum cum timore Domini, quam thesauri magni et insatiabiles.
PRO 15:17 Melius est vocari ad olera cum caritate, quam ad vitulum saginatum cum odio.
PRO 15:18 Vir iracundus provocat rixas; qui patiens est mitigat suscitatas.
PRO 15:19 Iter pigrorum quasi sepes spinarum; via justorum absque offendiculo.
PRO 15:20 Filius sapiens lætificat patrem, et stultus homo despicit matrem suam.
PRO 15:21 Stultitia gaudium stulto, et vir prudens dirigit gressus suos.
PRO 15:22 Dissipantur cogitationes ubi non est consilium; ubi vero sunt plures consiliarii, confirmantur.
PRO 15:23 Lætatur homo in sententia oris sui, et sermo opportunus est optimus.
PRO 15:24 Semita vitæ super eruditum, ut declinet de inferno novissimo.]
PRO 15:25 [Domum superborum demolietur Dominus, et firmos faciet terminos viduæ.
PRO 15:26 Abominatio Domini cogitationes malæ, et purus sermo pulcherrimus firmabitur ab eo.
PRO 15:27 Conturbat domum suam qui sectatur avaritiam; qui autem odit munera, vivet. Per misericordiam et fidem purgantur peccata: per timorem autem Domini declinat omnis a malo.
PRO 15:28 Mens justi meditatur obedientiam; os impiorum redundat malis.
PRO 15:29 Longe est Dominus ab impiis, et orationes justorum exaudiet.
PRO 15:30 Lux oculorum lætificat animam; fama bona impinguat ossa.
PRO 15:31 Auris quæ audit increpationes vitæ in medio sapientium commorabitur.
PRO 15:32 Qui abjicit disciplinam despicit animam suam; qui autem acquiescit increpationibus possessor est cordis.
PRO 15:33 Timor Domini disciplina sapientiæ, et gloriam præcedit humilitas.]
PRO 16:1 [Hominis est animam præparare, et Domini gubernare linguam.
PRO 16:2 Omnes viæ hominis patent oculis ejus; spirituum ponderator est Dominus.
PRO 16:3 Revela Domino opera tua, et dirigentur cogitationes tuæ.
PRO 16:4 Universa propter semetipsum operatus est Dominus; impium quoque ad diem malum.
PRO 16:5 Abominatio Domini est omnis arrogans; etiamsi manus ad manum fuerit, non est innocens. Initium viæ bonæ facere justitiam; accepta est autem apud Deum magis quam immolare hostias.
PRO 16:6 Misericordia et veritate redimitur iniquitas, et in timore Domini declinatur a malo.
PRO 16:7 Cum placuerint Domino viæ hominis, inimicos quoque ejus convertet ad pacem.
PRO 16:8 Melius est parum cum justitia quam multi fructus cum iniquitate.
PRO 16:9 Cor hominis disponit viam suam, sed Domini est dirigere gressus ejus.]
PRO 16:10 [Divinatio in labiis regis; in judicio non errabit os ejus.
PRO 16:11 Pondus et statera judicia Domini sunt, et opera ejus omnes lapides sacculi.
PRO 16:12 Abominabiles regi qui agunt impie, quoniam justitia firmatur solium.
PRO 16:13 Voluntas regum labia justa; qui recta loquitur diligetur.
PRO 16:14 Indignatio regis nuntii mortis, et vir sapiens placabit eam.
PRO 16:15 In hilaritate vultus regis vita, et clementia ejus quasi imber serotinus.]
PRO 16:16 [Posside sapientiam, quia auro melior est, et acquire prudentiam, quia pretiosior est argento.
PRO 16:17 Semita justorum declinat mala; custos animæ suæ servat viam suam.
PRO 16:18 Contritionem præcedit superbia, et ante ruinam exaltatur spiritus.
PRO 16:19 Melius est humiliari cum mitibus quam dividere spolia cum superbis.
PRO 16:20 Eruditus in verbo reperiet bona, et qui sperat in Domino beatus est.
PRO 16:21 Qui sapiens est corde appellabitur prudens, et qui dulcis eloquio majora percipiet.
PRO 16:22 Fons vitæ eruditio possidentis; doctrina stultorum fatuitas.]
PRO 16:23 [Cor sapientis erudiet os ejus, et labiis ejus addet gratiam.
PRO 16:24 Favus mellis composita verba; dulcedo animæ sanitas ossium.
PRO 16:25 Est via quæ videtur homini recta, et novissima ejus ducunt ad mortem.
PRO 16:26 Anima laborantis laborat sibi, quia compulit eum os suum.
PRO 16:27 Vir impius fodit malum, et in labiis ejus ignis ardescit.
PRO 16:28 Homo perversus suscitat lites, et verbosus separat principes.
PRO 16:29 Vir iniquus lactat amicum suum, et ducit eum per viam non bonam.
PRO 16:30 Qui attonitis oculis cogitat prava, mordens labia sua perficit malum.
PRO 16:31 Corona dignitatis senectus, quæ in viis justitiæ reperietur.
PRO 16:32 Melior est patiens viro forti, et qui dominatur animo suo expugnatore urbium.
PRO 16:33 Sortes mittuntur in sinum, sed a Domino temperantur.]
PRO 17:1 [Melior est buccella sicca cum gaudio quam domus plena victimis cum jurgio.
PRO 17:2 Servus sapiens dominabitur filiis stultis, et inter fratres hæreditatem dividet.
PRO 17:3 Sicut igne probatur argentum et aurum camino, ita corda probat Dominus.
PRO 17:4 Malus obedit linguæ iniquæ, et fallax obtemperat labiis mendacibus.
PRO 17:5 Qui despicit pauperem exprobrat factori ejus, et qui ruina lætatur alterius non erit impunitus.
PRO 17:6 Corona senum filii filiorum, et gloria filiorum patres eorum.
PRO 17:7 Non decent stultum verba composita, nec principem labium mentiens.
PRO 17:8 Gemma gratissima exspectatio præstolantis; quocumque se vertit, prudenter intelligit.
PRO 17:9 Qui celat delictum quærit amicitias; qui altero sermone repetit, separat fœderatos.
PRO 17:10 Plus proficit correptio apud prudentem, quam centum plagæ apud stultum.
PRO 17:11 Semper jurgia quærit malus: angelus autem crudelis mittetur contra eum.
PRO 17:12 Expedit magis ursæ occurrere raptis fœtibus, quam fatuo confidenti in stultitia sua.
PRO 17:13 Qui reddit mala pro bonis, non recedet malum de domo ejus.
PRO 17:14 Qui dimittit aquam caput est jurgiorum, et antequam patiatur contumeliam judicium deserit.]
PRO 17:15 [Qui justificat impium, et qui condemnat justum, abominabilis est uterque apud Deum.
PRO 17:16 Quid prodest stulto habere divitias, cum sapientiam emere non possit? Qui altum facit domum suam quærit ruinam, et qui evitat discere incidet in mala.
PRO 17:17 Omni tempore diligit qui amicus est, et frater in angustiis comprobatur.
PRO 17:18 Stultus homo plaudet manibus, cum spoponderit pro amico suo.
PRO 17:19 Qui meditatur discordias diligit rixas, et qui exaltat ostium quærit ruinam.
PRO 17:20 Qui perversi cordis est non inveniet bonum, et qui vertit linguam incidet in malum.
PRO 17:21 Natus est stultus in ignominiam suam; sed nec pater in fatuo lætabitur.
PRO 17:22 Animus gaudens ætatem floridam facit; spiritus tristis exsiccat ossa.
PRO 17:23 Munera de sinu impius accipit, ut pervertat semitas judicii.
PRO 17:24 In facie prudentis lucet sapientia; oculi stultorum in finibus terræ.
PRO 17:25 Ira patris filius stultus, et dolor matris quæ genuit eum.
PRO 17:26 Non est bonum damnum inferre justo, nec percutere principem qui recta judicat.
PRO 17:27 Qui moderatur sermones suos doctus et prudens est, et pretiosi spiritus vir eruditus.
PRO 17:28 Stultus quoque, si tacuerit, sapiens reputabitur, et si compresserit labia sua, intelligens.]
PRO 18:1 [Occasiones quærit qui vult recedere ab amico: omni tempore erit exprobrabilis.
PRO 18:2 Non recipit stultus verba prudentiæ, nisi ea dixeris quæ versantur in corde ejus.
PRO 18:3 Impius, cum in profundum venerit peccatorum, contemnit; sed sequitur eum ignominia et opprobrium.
PRO 18:4 Aqua profunda verba ex ore viri, et torrens redundans fons sapientiæ.
PRO 18:5 Accipere personam impii non est bonum, ut declines a veritate judicii.]
PRO 18:6 [Labia stulti miscent se rixis, et os ejus jurgia provocat.
PRO 18:7 Os stulti contritio ejus, et labia ipsius ruina animæ ejus.
PRO 18:8 Verba bilinguis quasi simplicia, et ipsa perveniunt usque ad interiora ventris. Pigrum dejicit timor; animæ autem effeminatorum esurient.
PRO 18:9 Qui mollis et dissolutus est in opere suo frater est sua opera dissipantis.
PRO 18:10 Turris fortissima nomen Domini; ad ipsum currit justus, et exaltabitur.
PRO 18:11 Substantia divitis urbs roboris ejus, et quasi murus validus circumdans eum.
PRO 18:12 Antequam conteratur, exaltatur cor hominis, et antequam glorificetur, humiliatur.
PRO 18:13 Qui prius respondet quam audiat, stultum se esse demonstrat, et confusione dignum.
PRO 18:14 Spiritus viri sustentat imbecillitatem suam; spiritum vero ad irascendum facilem quis poterit sustinere?
PRO 18:15 Cor prudens possidebit scientiam, et auris sapientium quærit doctrinam.]
PRO 18:16 [Donum hominis dilatat viam ejus, et ante principes spatium ei facit.
PRO 18:17 Justus prior est accusator sui: venit amicus ejus, et investigabit eum.
PRO 18:18 Contradictiones comprimit sors, et inter potentes quoque dijudicat.
PRO 18:19 Frater qui adjuvatur a fratre quasi civitas firma, et judicia quasi vectes urbium.
PRO 18:20 De fructu oris viri replebitur venter ejus, et genimina labiorum ipsius saturabunt eum.
PRO 18:21 Mors et vita in manu linguæ; qui diligunt eam comedent fructus ejus.
PRO 18:22 Qui invenit mulierem bonam invenit bonum, et hauriet jucunditatem a Domino. Qui expellit mulierem bonam expellit bonum; qui autem tenet adulteram stultus est et impius.
PRO 18:23 Cum obsecrationibus loquetur pauper, et dives effabitur rigide.
PRO 18:24 Vir amabilis ad societatem magis amicus erit quam frater.]
PRO 19:1 [Melior est pauper qui ambulat in simplicitate sua quam dives torquens labia sua, et insipiens.
PRO 19:2 Ubi non est scientia animæ, non est bonum, et qui festinus est pedibus offendet.
PRO 19:3 Stultitia hominis supplantat gressus ejus, et contra Deum fervet animo suo.
PRO 19:4 Divitiæ addunt amicos plurimos; a paupere autem et hi quos habuit separantur.
PRO 19:5 Testis falsus non erit impunitus, et qui mendacia loquitur non effugiet.
PRO 19:6 Multi colunt personam potentis, et amici sunt dona tribuentis.
PRO 19:7 Fratres hominis pauperis oderunt eum; insuper et amici procul recesserunt ab eo.] [Qui tantum verba sectatur nihil habebit;
PRO 19:8 qui autem possessor est mentis diligit animam suam, et custos prudentiæ inveniet bona.
PRO 19:9 Falsus testis non erit impunitus, et qui loquitur mendacia peribit.
PRO 19:10 Non decent stultum deliciæ, nec servum dominari principibus.
PRO 19:11 Doctrina viri per patientiam noscitur, et gloria ejus est iniqua prætergredi.
PRO 19:12 Sicut fremitus leonis, ita et regis ira, et sicut ros super herbam, ita et hilaritas ejus.
PRO 19:13 Dolor patris filius stultus, et tecta jugiter perstillantia litigiosa mulier.
PRO 19:14 Domus et divitiæ dantur a parentibus; a Domino autem proprie uxor prudens.
PRO 19:15 Pigredo immittit soporem, et anima dissoluta esuriet.
PRO 19:16 Qui custodit mandatum custodit animam suam; qui autem negligit viam suam mortificabitur.
PRO 19:17 Fœneratur Domino qui miseretur pauperis, et vicissitudinem suam reddet ei.
PRO 19:18 Erudi filium tuum; ne desperes: ad interfectionem autem ejus ne ponas animam tuam.
PRO 19:19 Qui impatiens est sustinebit damnum, et cum rapuerit, aliud apponet.
PRO 19:20 Audi consilium, et suscipe disciplinam, ut sis sapiens in novissimis tuis.
PRO 19:21 Multæ cogitationes in corde viri; voluntas autem Domini permanebit.
PRO 19:22 Homo indigens misericors est, et melior est pauper quam vir mendax.
PRO 19:23 Timor Domini ad vitam, et in plenitudine commorabitur absque visitatione pessima.]
PRO 19:24 [Abscondit piger manum suam sub ascella, nec ad os suum applicat eam.
PRO 19:25 Pestilente flagellato stultus sapientior erit; si autem corripueris sapientem, intelliget disciplinam.
PRO 19:26 Qui affligit patrem, et fugat matrem, ignominiosus est et infelix.
PRO 19:27 Non cesses, fili, audire doctrinam, nec ignores sermones scientiæ.
PRO 19:28 Testis iniquus deridet judicium, et os impiorum devorat iniquitatem.
PRO 19:29 Parata sunt derisoribus judicia, et mallei percutientes stultorum corporibus.]
PRO 20:1 [Luxuriosa res vinum, et tumultuosa ebrietas: quicumque his delectatur non erit sapiens.
PRO 20:2 Sicut rugitus leonis, ita et terror regis: qui provocat eum peccat in animam suam.
PRO 20:3 Honor est homini qui separat se a contentionibus; omnes autem stulti miscentur contumeliis.
PRO 20:4 Propter frigus piger arare noluit; mendicabit ergo æstate, et non dabitur illi.
PRO 20:5 Sicut aqua profunda, sic consilium in corde viri; sed homo sapiens exhauriet illud.
PRO 20:6 Multi homines misericordes vocantur; virum autem fidelem quis inveniet?]
PRO 20:7 [Justus qui ambulat in simplicitate sua beatos post se filios derelinquet.
PRO 20:8 Rex qui sedet in solio judicii dissipat omne malum intuitu suo.
PRO 20:9 Quis potest dicere: Mundum est cor meum; purus sum a peccato?
PRO 20:10 Pondus et pondus, mensura et mensura: utrumque abominabile est apud Deum.
PRO 20:11 Ex studiis suis intelligitur puer, si munda et recta sint opera ejus.
PRO 20:12 Aurem audientem, et oculum videntem: Dominus fecit utrumque.
PRO 20:13 Noli diligere somnum, ne te egestas opprimat: aperi oculos tuos, et saturare panibus.
PRO 20:14 Malum est, malum est, dicit omnis emptor; et cum recesserit, tunc gloriabitur.
PRO 20:15 Est aurum et multitudo gemmarum, et vas pretiosum labia scientiæ.]
PRO 20:16 [Tolle vestimentum ejus qui fidejussor extitit alieni, et pro extraneis aufer pignus ab eo.
PRO 20:17 Suavis est homini panis mendacii, et postea implebitur os ejus calculo.
PRO 20:18 Cogitationes consiliis roborantur, et gubernaculis tractanda sunt bella.
PRO 20:19 Ei qui revelat mysteria, et ambulat fraudulenter, et dilatat labia sua, ne commiscearis.
PRO 20:20 Qui maledicit patri suo et matri, extinguetur lucerna ejus in mediis tenebris:
PRO 20:21 hæreditas ad quam festinatur in principio, in novissimo benedictione carebit.
PRO 20:22 Ne dicas: Reddam malum: exspecta Dominum, et liberabit te.
PRO 20:23 Abominatio est apud Dominum pondus et pondus; statera dolosa non est bona.
PRO 20:24 A Domino diriguntur gressus viri: quis autem hominum intelligere potest viam suam?
PRO 20:25 Ruina est homini devorare sanctos, et post vota retractare.]
PRO 20:26 [Dissipat impios rex sapiens, et incurvat super eos fornicem.
PRO 20:27 Lucerna Domini spiraculum hominis, quæ investigat omnia secreta ventris.
PRO 20:28 Misericordia et veritas custodiunt regem, et roboratur clementia thronus ejus.
PRO 20:29 Exsultatio juvenum fortitudo eorum, et dignitas senum canities.
PRO 20:30 Livor vulneris absterget mala, et plagæ in secretioribus ventris.]
PRO 21:1 [Sicut divisiones aquarum, ita cor regis in manu Domini: quocumque voluerit, inclinabit illud.
PRO 21:2 Omnis via viri recta sibi videtur: appendit autem corda Dominus.
PRO 21:3 Facere misericordiam et judicium magis placet Domino quam victimæ.
PRO 21:4 Exaltatio oculorum est dilatatio cordis; lucerna impiorum peccatum.
PRO 21:5 Cogitationes robusti semper in abundantia; omnis autem piger semper in egestate est.]
PRO 21:6 [Qui congregat thesauros lingua mendacii vanus et excors est, et impingetur ad laqueos mortis.
PRO 21:7 Rapinæ impiorum detrahent eos, quia noluerunt facere judicium.
PRO 21:8 Perversa via viri aliena est; qui autem mundus est, rectum opus ejus.
PRO 21:9 Melius est sedere in angulo domatis, quam cum muliere litigiosa, et in domo communi.
PRO 21:10 Anima impii desiderat malum: non miserebitur proximo suo.
PRO 21:11 Mulctato pestilente, sapientior erit parvulus, et si sectetur sapientem, sumet scientiam.
PRO 21:12 Excogitat justus de domo impii, ut detrahat impios a malo.]
PRO 21:13 [Qui obturat aurem suam ad clamorem pauperis, et ipse clamabit, et non exaudietur.
PRO 21:14 Munus absconditum extinguit iras, et donum in sinu indignationem maximam.
PRO 21:15 Gaudium justo est facere judicium, et pavor operantibus iniquitatem.
PRO 21:16 Vir qui erraverit a via doctrinæ in cœtu gigantum commorabitur.
PRO 21:17 Qui diligit epulas in egestate erit; qui amat vinum et pinguia non ditabitur.
PRO 21:18 Pro justo datur impius, et pro rectis iniquus.
PRO 21:19 Melius est habitare in terra deserta quam cum muliere rixosa et iracunda.
PRO 21:20 Thesaurus desiderabilis, et oleum in habitaculo justi: et imprudens homo dissipabit illud.
PRO 21:21 Qui sequitur justitiam et misericordiam inveniet vitam, justitiam, et gloriam.
PRO 21:22 Civitatem fortium ascendit sapiens, et destruxit robur fiduciæ ejus.
PRO 21:23 Qui custodit os suum et linguam suam custodit ab angustiis animam suam.
PRO 21:24 Superbus et arrogans vocatur indoctus, qui in ira operatur superbiam.
PRO 21:25 Desideria occidunt pigrum: noluerunt enim quidquam manus ejus operari.
PRO 21:26 Tota die concupiscit et desiderat; qui autem justus est, tribuet, et non cessabit.
PRO 21:27 Hostiæ impiorum abominabiles, quia offeruntur ex scelere.
PRO 21:28 Testis mendax peribit; vir obediens loquetur victoriam.
PRO 21:29 Vir impius procaciter obfirmat vultum suum; qui autem rectus est corrigit viam suam.
PRO 21:30 Non est sapientia, non est prudentia, non est consilium contra Dominum.
PRO 21:31 Equus paratur ad diem belli; Dominus autem salutem tribuit.]
PRO 22:1 [Melius est nomen bonum quam divitiæ multæ; super argentum et aurum gratia bona.
PRO 22:2 Dives et pauper obviaverunt sibi: utriusque operator est Dominus.
PRO 22:3 Callidus vidit malum, et abscondit se; innocens pertransiit, et afflictus est damno.
PRO 22:4 Finis modestiæ timor Domini, divitiæ, et gloria, et vita.
PRO 22:5 Arma et gladii in via perversi; custos autem animæ suæ longe recedit ab eis.
PRO 22:6 Proverbium est: adolescens juxta viam suam; etiam cum senuerit, non recedet ab ea.
PRO 22:7 Dives pauperibus imperat, et qui accipit mutuum servus est fœnerantis.
PRO 22:8 Qui seminat iniquitatem metet mala, et virga iræ suæ consummabitur.
PRO 22:9 Qui pronus est ad misericordiam benedicetur: de panibus enim suis dedit pauperi. Victoriam et honorem acquiret qui dat munera; animam autem aufert accipientium.
PRO 22:10 Ejice derisorem, et exibit cum eo jurgium, cessabuntque causæ et contumeliæ.
PRO 22:11 Qui diligit cordis munditiam, propter gratiam labiorum suorum habebit amicum regem.
PRO 22:12 Oculi Domini custodiunt scientiam, et supplantantur verba iniqui.
PRO 22:13 Dicit piger: Leo est foris; in medio platearum occidendus sum.
PRO 22:14 Fovea profunda os alienæ: cui iratus est Dominus, incidet in eam.
PRO 22:15 Stultitia colligata est in corde pueri, et virga disciplinæ fugabit eam.
PRO 22:16 Qui calumniatur pauperem ut augeat divitias suas, dabit ipse ditiori, et egebit.]
PRO 22:17 [Inclina aurem tuam, et audi verba sapientium: appone autem cor ad doctrinam meam,
PRO 22:18 quæ pulchra erit tibi cum servaveris eam in ventre tuo, et redundabit in labiis tuis:
PRO 22:19 ut sit in Domino fiducia tua, unde et ostendi eam tibi hodie.
PRO 22:20 Ecce descripsi eam tibi tripliciter, in cogitationibus et scientia:
PRO 22:21 ut ostenderem tibi firmitatem et eloquia veritatis, respondere ex his illis qui miserunt te.
PRO 22:22 Non facias violentiam pauperi quia pauper est, neque conteras egenum in porta:
PRO 22:23 quia judicabit Dominus causam ejus, et configet eos qui confixerunt animam ejus.
PRO 22:24 Noli esse amicus homini iracundo, neque ambules cum viro furioso:
PRO 22:25 ne forte discas semitas ejus, et sumas scandalum animæ tuæ.
PRO 22:26 Noli esse cum his qui defigunt manus suas, et qui vades se offerunt pro debitis:
PRO 22:27 si enim non habes unde restituas, quid causæ est ut tollat operimentum de cubili tuo?
PRO 22:28 Ne transgrediaris terminos antiquos, quos posuerunt patres tui.
PRO 22:29 Vidisti virum velocem in opere suo? coram regibus stabit, nec erit ante ignobiles.]
PRO 23:1 [Quando sederis ut comedas cum principe, diligenter attende quæ apposita sunt ante faciem tuam.
PRO 23:2 Et statue cultrum in gutture tuo: si tamen habes in potestate animam tuam.
PRO 23:3 Ne desideres de cibis ejus, in quo est panis mendacii.
PRO 23:4 Noli laborare ut diteris, sed prudentiæ tuæ pone modum.
PRO 23:5 Ne erigas oculos tuos ad opes quas non potes habere, quia facient sibi pennas quasi aquilæ, et volabunt in cælum.
PRO 23:6 Ne comedas cum homine invido, et ne desideres cibos ejus:
PRO 23:7 quoniam in similitudinem arioli et conjectoris æstimat quod ignorat. Comede et bibe, dicet tibi; et mens ejus non est tecum.
PRO 23:8 Cibos quos comederas evomes, et perdes pulchros sermones tuos.
PRO 23:9 In auribus insipientium ne loquaris, qui despicient doctrinam eloquii tui.
PRO 23:10 Ne attingas parvulorum terminos, et agrum pupillorum ne introëas:
PRO 23:11 propinquus enim illorum fortis est, et ipse judicabit contra te causam illorum.]
PRO 23:12 [Ingrediatur ad doctrinam cor tuum, et aures tuæ ad verba scientiæ.
PRO 23:13 Noli subtrahere a puero disciplinam: si enim percusseris eum virga, non morietur.
PRO 23:14 Tu virga percuties eum, et animam ejus de inferno liberabis.
PRO 23:15 Fili mi, si sapiens fuerit animus tuus, gaudebit tecum cor meum:
PRO 23:16 et exsultabunt renes mei, cum locuta fuerint rectum labia tua.
PRO 23:17 Non æmuletur cor tuum peccatores, sed in timore Domini esto tota die:
PRO 23:18 quia habebis spem in novissimo, et præstolatio tua non auferetur.
PRO 23:19 Audi, fili mi, et esto sapiens, et dirige in via animum tuum.
PRO 23:20 Noli esse in conviviis potatorum, nec in comessationibus eorum qui carnes ad vescendum conferunt:
PRO 23:21 quia vacantes potibus et dantes symbola consumentur, et vestietur pannis dormitatio.
PRO 23:22 Audi patrem tuum, qui genuit te, et ne contemnas cum senuerit mater tua.
PRO 23:23 Veritatem eme, et noli vendere sapientiam, et doctrinam, et intelligentiam.
PRO 23:24 Exsultat gaudio pater justi; qui sapientem genuit, lætabitur in eo.
PRO 23:25 Gaudeat pater tuus et mater tua, et exsultet quæ genuit te.
PRO 23:26 Præbe, fili mi, cor tuum mihi, et oculi tui vias meas custodiant.
PRO 23:27 Fovea enim profunda est meretrix, et puteus angustus aliena.
PRO 23:28 Insidiatur in via quasi latro, et quos incautos viderit, interficiet.]
PRO 23:29 [Cui væ? cujus patri væ? cui rixæ? cui foveæ? cui sine causa vulnera? cui suffusio oculorum?
PRO 23:30 nonne his qui commorantur in vino, et student calicibus epotandis?
PRO 23:31 Ne intuearis vinum quando flavescit, cum splenduerit in vitro color ejus: ingreditur blande,
PRO 23:32 sed in novissimo mordebit ut coluber, et sicut regulus venena diffundet.
PRO 23:33 Oculi tui videbunt extraneas, et cor tuum loquetur perversa.
PRO 23:34 Et eris sicut dormiens in medio mari, et quasi sopitus gubernator, amisso clavo.
PRO 23:35 Et dices: Verberaverunt me, sed non dolui; traxerunt me, et ego non sensi. Quando evigilabo, et rursus vina reperiam?]
PRO 24:1 [Ne æmuleris viros malos, nec desideres esse cum eis:
PRO 24:2 quia rapinas meditatur mens eorum, et fraudes labia eorum loquuntur.
PRO 24:3 Sapientia ædificabitur domus, et prudentia roborabitur.
PRO 24:4 In doctrina replebuntur cellaria, universa substantia pretiosa et pulcherrima.
PRO 24:5 Vir sapiens fortis est, et vir doctus robustus et validus:
PRO 24:6 quia cum dispositione initur bellum, et erit salus ubi multa consilia sunt.
PRO 24:7 Excelsa stulto sapientia; in porta non aperiet os suum.
PRO 24:8 Qui cogitat mala facere stultus vocabitur:
PRO 24:9 cogitatio stulti peccatum est, et abominatio hominum detractor.
PRO 24:10 Si desperaveris lassus in die angustiæ, imminuetur fortitudo tua.]
PRO 24:11 [Erue eos qui ducuntur ad mortem, et qui trahuntur ad interitum, liberare ne cesses.
PRO 24:12 Si dixeris: Vires non suppetunt; qui inspector est cordis ipse intelligit: et servatorem animæ tuæ nihil fallit, reddetque homini juxta opera sua.
PRO 24:13 Comede, fili mi, mel, quia bonum est, et favum dulcissimum gutturi tuo.
PRO 24:14 Sic et doctrina sapientiæ animæ tuæ: quam cum inveneris, habebis in novissimis spem, et spes tua non peribit.
PRO 24:15 Ne insidieris, et quæras impietatem in domo justi, neque vastes requiem ejus.
PRO 24:16 Septies enim cadet justus, et resurget: impii autem corruent in malum.
PRO 24:17 Cum ceciderit inimicus tuus ne gaudeas, et in ruina ejus ne exsultet cor tuum:
PRO 24:18 ne forte videat Dominus, et displiceat ei, et auferat ab eo iram suam.
PRO 24:19 Ne contendas cum pessimis, nec æmuleris impios:
PRO 24:20 quoniam non habent futurorum spem mali, et lucerna impiorum extinguetur.
PRO 24:21 Time Dominum, fili mi, et regem, et cum detractoribus non commiscearis:
PRO 24:22 quoniam repente consurget perditio eorum, et ruinam utriusque quis novit?]
PRO 24:23 Hæc quoque sapientibus. [Cognoscere personam in judicio non est bonum.
PRO 24:24 Qui dicunt impio: Justus es: maledicent eis populi, et detestabuntur eos tribus.
PRO 24:25 Qui arguunt eum laudabuntur, et super ipsos veniet benedictio.
PRO 24:26 Labia deosculabitur qui recta verba respondet.
PRO 24:27 Præpara foris opus tuum, et diligenter exerce agrum tuum, ut postea ædifices domum tuam.
PRO 24:28 Ne sis testis frustra contra proximum tuum, nec lactes quemquam labiis tuis.
PRO 24:29 Ne dicas: Quomodo fecit mihi, sic faciam ei; reddam unicuique secundum opus suum.]
PRO 24:30 [Per agrum hominis pigri transivi, et per vineam viri stulti:
PRO 24:31 et ecce totum repleverant urticæ, et operuerant superficiem ejus spinæ, et maceria lapidum destructa erat.
PRO 24:32 Quod cum vidissem, posui in corde meo, et exemplo didici disciplinam.
PRO 24:33 Parum, inquam, dormies, modicum dormitabis; pauxillum manus conseres ut quiescas:
PRO 24:34 et veniet tibi quasi cursor egestas, et mendicitas quasi vir armatus.]
PRO 25:1 Hæ quoque parabolæ Salomonis, quas transtulerunt viri Ezechiæ regis Juda.
PRO 25:2 [Gloria Dei est celare verbum, et gloria regum investigare sermonem.
PRO 25:3 Cælum sursum, et terra deorsum, et cor regum inscrutabile.
PRO 25:4 Aufer rubiginem de argento, et egredietur vas purissimum.
PRO 25:5 Aufer impietatem de vultu regis, et firmabitur justitia thronus ejus.
PRO 25:6 Ne gloriosus appareas coram rege, et in loco magnorum ne steteris.
PRO 25:7 Melius est enim ut dicatur tibi: Ascende huc, quam ut humilieris coram principe.]
PRO 25:8 [Quæ viderunt oculi tui ne proferas in jurgio cito, ne postea emendare non possis, cum dehonestaveris amicum tuum.
PRO 25:9 Causam tuam tracta cum amico tuo, et secretum extraneo ne reveles:
PRO 25:10 ne forte insultet tibi cum audierit, et exprobrare non cesset. Gratia et amicitia liberant: quas tibi serva, ne exprobrabilis fias.
PRO 25:11 Mala aurea in lectis argenteis, qui loquitur verbum in tempore suo.
PRO 25:12 Inauris aurea, et margaritum fulgens, qui arguit sapientem et aurem obedientem.
PRO 25:13 Sicut frigus nivis in die messis, ita legatus fidelis ei qui misit eum: animam ipsius requiescere facit.
PRO 25:14 Nubes, et ventus, et pluviæ non sequentes, vir gloriosus et promissa non complens.
PRO 25:15 Patientia lenietur princeps, et lingua mollis confringet duritiam.]
PRO 25:16 [Mel invenisti: comede quod sufficit tibi, ne forte satiatus evomas illud.
PRO 25:17 Subtrahe pedem tuum de domo proximi tui, nequando satiatus oderit te.
PRO 25:18 Jaculum, et gladius, et sagitta acuta, homo qui loquitur contra proximum suum falsum testimonium.
PRO 25:19 Dens putridus, et pes lassus, qui sperat super infideli in die angustiæ,
PRO 25:20 et amittit pallium in die frigoris. Acetum in nitro, qui cantat carmina cordi pessimo. Sicut tinea vestimento, et vermis ligno, ita tristitia viri nocet cordi.
PRO 25:21 Si esurierit inimicus tuus, ciba illum; si sitierit, da ei aquam bibere:
PRO 25:22 prunas enim congregabis super caput ejus, et Dominus reddet tibi.
PRO 25:23 Ventus aquilo dissipat pluvias, et facies tristis linguam detrahentem.
PRO 25:24 Melius est sedere in angulo domatis quam cum muliere litigiosa et in domo communi.
PRO 25:25 Aqua frigida animæ sitienti, et nuntius bonus de terra longinqua.
PRO 25:26 Fons turbatus pede et vena corrupta, justus cadens coram impio.
PRO 25:27 Sicut qui mel multum comedit non est ei bonum, sic qui scrutator est majestatis opprimetur a gloria.
PRO 25:28 Sicut urbs patens et absque murorum ambitu, ita vir qui non potest in loquendo cohibere spiritum suum.]
PRO 26:1 [Quomodo nix in æstate, et pluviæ in messe, sic indecens est stulto gloria.
PRO 26:2 Sicut avis ad alia transvolans, et passer quolibet vadens, sic maledictum frustra prolatum in quempiam superveniet.
PRO 26:3 Flagellum equo, et camus asino, et virga in dorso imprudentium.
PRO 26:4 Ne respondeas stulto juxta stultitiam suam, ne efficiaris ei similis.
PRO 26:5 Responde stulto juxta stultitiam suam, ne sibi sapiens esse videatur.
PRO 26:6 Claudus pedibus, et iniquitatem bibens, qui mittit verba per nuntium stultum.
PRO 26:7 Quomodo pulchras frustra habet claudus tibias, sic indecens est in ore stultorum parabola.
PRO 26:8 Sicut qui mittit lapidem in acervum Mercurii, ita qui tribuit insipienti honorem.
PRO 26:9 Quomodo si spina nascatur in manu temulenti, sic parabola in ore stultorum.
PRO 26:10 Judicium determinat causas, et qui imponit stulto silentium iras mitigat.
PRO 26:11 Sicut canis qui revertitur ad vomitum suum, sic imprudens qui iterat stultitiam suam.
PRO 26:12 Vidisti hominem sapientem sibi videri? magis illo spem habebit insipiens.]
PRO 26:13 [Dicit piger: Leo est in via, et leæna in itineribus.
PRO 26:14 Sicut ostium vertitur in cardine suo, ita piger in lectulo suo.
PRO 26:15 Abscondit piger manum sub ascella sua, et laborat si ad os suum eam converterit.
PRO 26:16 Sapientior sibi piger videtur septem viris loquentibus sententias.]
PRO 26:17 [Sicut qui apprehendit auribus canem, sic qui transit impatiens et commiscetur rixæ alterius.
PRO 26:18 Sicut noxius est qui mittit sagittas et lanceas in mortem,
PRO 26:19 ita vir fraudulenter nocet amico suo, et cum fuerit deprehensus dicit: Ludens feci.
PRO 26:20 Cum defecerint ligna extinguetur ignis, et susurrone subtracto, jurgia conquiescent.
PRO 26:21 Sicut carbones ad prunas, et ligna ad ignem, sic homo iracundus suscitat rixas.
PRO 26:22 Verba susurronis quasi simplicia, et ipsa perveniunt ad intima ventris.
PRO 26:23 Quomodo si argento sordido ornare velis vas fictile, sic labia tumentia cum pessimo corde sociata.
PRO 26:24 Labiis suis intelligitur inimicus, cum in corde tractaverit dolos.
PRO 26:25 Quando submiserit vocem suam, ne credideris ei, quoniam septem nequitiæ sunt in corde illius.
PRO 26:26 Qui operit odium fraudulenter, revelabitur malitia ejus in consilio.
PRO 26:27 Qui fodit foveam incidet in eam, et qui volvit lapidem revertetur ad eum.
PRO 26:28 Lingua fallax non amat veritatem, et os lubricum operatur ruinas.]
PRO 27:1 [Ne glorieris in crastinum, ignorans quid superventura pariat dies.
PRO 27:2 Laudet te alienus, et non os tuum; extraneus, et non labia tua.
PRO 27:3 Grave est saxum, et onerosa arena, sed ira stulti utroque gravior.
PRO 27:4 Ira non habet misericordiam nec erumpens furor, et impetum concitati ferre quis poterit?
PRO 27:5 Melior est manifesta correptio quam amor absconditus.
PRO 27:6 Meliora sunt vulnera diligentis quam fraudulenta oscula odientis.
PRO 27:7 Anima saturata calcabit favum, et anima esuriens etiam amarum pro dulci sumet.
PRO 27:8 Sicut avis transmigrans de nido suo, sic vir qui derelinquit locum suum.
PRO 27:9 Unguento et variis odoribus delectatur cor, et bonis amici consiliis anima dulcoratur.]
PRO 27:10 [Amicum tuum et amicum patris tui ne dimiseris, et domum fratris tui ne ingrediaris in die afflictionis tuæ. Melior est vicinus juxta quam frater procul.
PRO 27:11 Stude sapientiæ, fili mi, et lætifica cor meum, ut possis exprobranti respondere sermonem.
PRO 27:12 Astutus videns malum, absconditus est: parvuli transeuntes sustinuerunt dispendia.
PRO 27:13 Tolle vestimentum ejus qui spopondit pro extraneo, et pro alienis aufer ei pignus.
PRO 27:14 Qui benedicit proximo suo voce grandi, de nocte consurgens maledicenti similis erit.
PRO 27:15 Tecta perstillantia in die frigoris et litigiosa mulier comparantur.
PRO 27:16 Qui retinet eam quasi qui ventum teneat, et oleum dexteræ suæ vocabit.
PRO 27:17 Ferrum ferro exacuitur, et homo exacuit faciem amici sui.
PRO 27:18 Qui servat ficum comedet fructus ejus, et qui custos est domini sui glorificabitur.
PRO 27:19 Quomodo in aquis resplendent vultus prospicientium, sic corda hominum manifesta sunt prudentibus.
PRO 27:20 Infernus et perditio numquam implentur: similiter et oculi hominum insatiabiles.
PRO 27:21 Quomodo probatur in conflatorio argentum et in fornace aurum, sic probatur homo ore laudantis. Cor iniqui inquirit mala, cor autem rectum inquirit scientiam.
PRO 27:22 Si contuderis stultum in pila quasi ptisanas feriente desuper pilo, non auferetur ab eo stultitia ejus.]
PRO 27:23 [Diligenter agnosce vultum pecoris tui, tuosque greges considera:
PRO 27:24 non enim habebis jugiter potestatem, sed corona tribuetur in generationem et generationem.
PRO 27:25 Aperta sunt prata, et apparuerunt herbæ virentes, et collecta sunt fœna de montibus.
PRO 27:26 Agni ad vestimentum tuum, et hædi ad agri pretium.
PRO 27:27 Sufficiat tibi lac caprarum in cibos tuos, et in necessaria domus tuæ, et ad victum ancillis tuis.]
PRO 28:1 [Fugit impius nemine persequente; justus autem, quasi leo confidens, absque terrore erit.
PRO 28:2 Propter peccata terræ multi principes ejus; et propter hominis sapientiam, et horum scientiam quæ dicuntur, vita ducis longior erit.
PRO 28:3 Vir pauper calumnians pauperes similis est imbri vehementi in quo paratur fames.]
PRO 28:4 [Qui derelinquunt legem laudant impium; qui custodiunt, succenduntur contra eum.
PRO 28:5 Viri mali non cogitant judicium; qui autem inquirunt Dominum animadvertunt omnia.
PRO 28:6 Melior est pauper ambulans in simplicitate sua quam dives in pravis itineribus.
PRO 28:7 Qui custodit legem filius sapiens est; qui autem comessatores pascit confundit patrem suum.
PRO 28:8 Qui coacervat divitias usuris et fœnore, liberali in pauperes congregat eas.
PRO 28:9 Qui declinat aures suas ne audiat legem, oratio ejus erit execrabilis.
PRO 28:10 Qui decipit justos in via mala, in interitu suo corruet, et simplices possidebunt bona ejus.
PRO 28:11 Sapiens sibi videtur vir dives; pauper autem prudens scrutabitur eum.
PRO 28:12 In exsultatione justorum multa gloria est; regnantibus impiis, ruinæ hominum.
PRO 28:13 Qui abscondit scelera sua non dirigetur; qui autem confessus fuerit et reliquerit ea, misericordiam consequetur.
PRO 28:14 Beatus homo qui semper est pavidus; qui vero mentis est duræ corruet in malum.
PRO 28:15 Leo rugiens et ursus esuriens, princeps impius super populum pauperem.
PRO 28:16 Dux indigens prudentia multos opprimet per calumniam; qui autem odit avaritiam, longi fient dies ejus.
PRO 28:17 Hominem qui calumniatur animæ sanguinem, si usque ad lacum fugerit, nemo sustinet.
PRO 28:18 Qui ambulat simpliciter salvus erit; qui perversis graditur viis concidet semel.
PRO 28:19 Qui operatur terram suam satiabitur panibus; qui autem sectatur otium replebitur egestate.]
PRO 28:20 [Vir fidelis multum laudabitur; qui autem festinat ditari non erit innocens.
PRO 28:21 Qui cognoscit in judicio faciem non bene facit; iste et pro buccella panis deserit veritatem.
PRO 28:22 Vir qui festinat ditari, et aliis invidet, ignorat quod egestas superveniet ei.
PRO 28:23 Qui corripit hominem gratiam postea inveniet apud eum, magis quam ille qui per linguæ blandimenta decipit.
PRO 28:24 Qui subtrahit aliquid a patre suo et a matre, et dicit hoc non esse peccatum, particeps homicidæ est.
PRO 28:25 Qui se jactat et dilatat, jurgia concitat; qui vero sperat in Domino sanabitur.
PRO 28:26 Qui confidit in corde suo stultus est; qui autem graditur sapienter, ipse salvabitur.
PRO 28:27 Qui dat pauperi non indigebit; qui despicit deprecantem sustinebit penuriam.
PRO 28:28 Cum surrexerint impii, abscondentur homines; cum illi perierint, multiplicabuntur justi.]
PRO 29:1 [Viro qui corripientem dura cervice contemnit, repentinus ei superveniet interitus, et eum sanitas non sequetur.
PRO 29:2 In multiplicatione justorum lætabitur vulgus; cum impii sumpserint principatum, gemet populus.
PRO 29:3 Vir qui amat sapientiam lætificat patrem suum; qui autem nutrit scorta perdet substantiam.
PRO 29:4 Rex justus erigit terram; vir avarus destruet eam.
PRO 29:5 Homo qui blandis fictisque sermonibus loquitur amico suo rete expandit gressibus ejus.
PRO 29:6 Peccantem virum iniquum involvet laqueus, et justus laudabit atque gaudebit.
PRO 29:7 Novit justus causam pauperum; impius ignorat scientiam.
PRO 29:8 Homines pestilentes dissipant civitatem; sapientes vero avertunt furorem.
PRO 29:9 Vir sapiens si cum stulto contenderit, sive irascatur, sive rideat, non inveniet requiem.
PRO 29:10 Viri sanguinum oderunt simplicem; justi autem quærunt animam ejus.
PRO 29:11 Totum spiritum suum profert stultus; sapiens differt, et reservat in posterum.
PRO 29:12 Princeps qui libenter audit verba mendacii, omnes ministros habet impios.
PRO 29:13 Pauper et creditor obviaverunt sibi: utriusque illuminator est Dominus.
PRO 29:14 Rex qui judicat in veritate pauperes, thronus ejus in æternum firmabitur.]
PRO 29:15 [Virga atque correptio tribuit sapientiam; puer autem qui dimittitur voluntati suæ confundit matrem suam.
PRO 29:16 In multiplicatione impiorum multiplicabuntur scelera, et justi ruinas eorum videbunt.
PRO 29:17 Erudi filium tuum, et refrigerabit te, et dabit delicias animæ tuæ.
PRO 29:18 Cum prophetia defecerit, dissipabitur populus; qui vero custodit legem beatus est.
PRO 29:19 Servus verbis non potest erudiri, quia quod dicis intelligit, et respondere contemnit.
PRO 29:20 Vidisti hominem velocem ad loquendum? stultitia magis speranda est quam illius correptio.
PRO 29:21 Qui delicate a pueritia nutrit servum suum postea sentiet eum contumacem.]
PRO 29:22 [Vir iracundus provocat rixas, et qui ad indignandum facilis est erit ad peccandum proclivior.
PRO 29:23 Superbum sequitur humilitas, et humilem spiritu suscipiet gloria.
PRO 29:24 Qui cum fure participat odit animam suam; adjurantem audit, et non indicat.
PRO 29:25 Qui timet hominem cito corruet; qui sperat in Domino sublevabitur.
PRO 29:26 Multi requirunt faciem principis, et judicium a Domino egreditur singulorum.
PRO 29:27 Abominantur justi virum impium, et abominantur impii eos qui in recta sunt via. Verbum custodiens filius extra perditionem erit.]
PRO 30:1 Verba Congregantis, filii Vomentis. Visio quam locutus est vir cum quo est Deus, et qui Deo secum morante confortatus, ait:
PRO 30:2 [Stultissimus sum virorum, et sapientia hominum non est mecum.
PRO 30:3 Non didici sapientiam, et non novi scientiam sanctorum.
PRO 30:4 Quis ascendit in cælum, atque descendit? quis continuit spiritum in manibus suis? quis colligavit aquas quasi in vestimento? quis suscitavit omnes terminos terræ? quod nomen est ejus, et quod nomen filii ejus, si nosti?
PRO 30:5 Omnis sermo Dei ignitus: clypeus est sperantibus in se.
PRO 30:6 Ne addas quidquam verbis illius, et arguaris, inveniarisque mendax.
PRO 30:7 Duo rogavi te: ne deneges mihi antequam moriar:
PRO 30:8 vanitatem et verba mendacia longe fac a me; mendicitatem et divitias ne dederis mihi: tribue tantum victui meo necessaria,
PRO 30:9 ne forte satiatus illiciar ad negandum, et dicam: Quis est Dominus? aut egestate compulsus, furer, et perjurem nomen Dei mei.
PRO 30:10 Ne accuses servum ad dominum suum, ne forte maledicat tibi, et corruas.]
PRO 30:11 [Generatio quæ patri suo maledicit, et quæ matri suæ non benedicit;
PRO 30:12 generatio quæ sibi munda videtur, et tamen non est lota a sordibus suis;
PRO 30:13 generatio cujus excelsi sunt oculi, et palpebræ ejus in alta surrectæ;
PRO 30:14 generatio quæ pro dentibus gladios habet, et commandit molaribus suis, ut comedat inopes de terra, et pauperes ex hominibus.
PRO 30:15 Sanguisugæ duæ sunt filiæ, dicentes: Affer, affer. Tria sunt insaturabilia, et quartum quod numquam dicit: Sufficit.
PRO 30:16 Infernus, et os vulvæ, et terra quæ non satiatur aqua: ignis vero numquam dicit: Sufficit.
PRO 30:17 Oculum qui subsannat patrem, et qui despicit partum matris suæ, effodiant eum corvi de torrentibus, et comedant eum filii aquilæ !]
PRO 30:18 [Tria sunt difficilia mihi, et quartum penitus ignoro:
PRO 30:19 viam aquilæ in cælo, viam colubri super petram, viam navis in medio mari, et viam viri in adolescentia.
PRO 30:20 Talis est et via mulieris adulteræ, quæ comedit, et tergens os suum dicit: Non sum operata malum.
PRO 30:21 Per tria movetur terra, et quartum non potest sustinere:
PRO 30:22 per servum, cum regnaverit; per stultum, cum saturatus fuerit cibo;
PRO 30:23 per odiosam mulierem, cum in matrimonio fuerit assumpta; et per ancillam, cum fuerit hæres dominæ suæ.]
PRO 30:24 [Quatuor sunt minima terræ, et ipsa sunt sapientiora sapientibus:
PRO 30:25 formicæ, populus infirmus, qui præparat in messe cibum sibi;
PRO 30:26 lepusculus, plebs invalida, qui collocat in petra cubile suum;
PRO 30:27 regem locusta non habet, et egreditur universa per turmas suas;
PRO 30:28 stellio manibus nititur, et moratur in ædibus regis.
PRO 30:29 Tria sunt quæ bene gradiuntur, et quartum quod incedit feliciter:
PRO 30:30 leo, fortissimus bestiarum, ad nullius pavebit occursum;
PRO 30:31 gallus succinctus lumbos; et aries; nec est rex, qui resistat ei.
PRO 30:32 Est qui stultus apparuit postquam elevatus est in sublime; si enim intellexisset, ori suo imposuisset manum.
PRO 30:33 Qui autem fortiter premit ubera ad eliciendum lac exprimit butyrum; et qui vehementer emungit elicit sanguinem; et qui provocat iras producit discordias.]
PRO 31:1 Verba Lamuelis regis. Visio qua erudivit eum mater sua.
PRO 31:2 [Quid, dilecte mi? quid, dilecte uteri mei? quid, dilecte votorum meorum?
PRO 31:3 Ne dederis mulieribus substantiam tuam, et divitias tuas ad delendos reges.
PRO 31:4 Noli regibus, o Lamuel, noli regibus dare vinum, quia nullum secretum est ubi regnat ebrietas;
PRO 31:5 et ne forte bibant, et obliviscantur judiciorum, et mutent causam filiorum pauperis.
PRO 31:6 Date siceram mœrentibus, et vinum his qui amaro sunt animo.
PRO 31:7 Bibant, et obliviscantur egestatis suæ, et doloris sui non recordentur amplius.
PRO 31:8 Aperi os tuum muto, et causis omnium filiorum qui pertranseunt.
PRO 31:9 Aperi os tuum, decerne quod justum est, et judica inopem et pauperem.]
PRO 31:10 [Mulierem fortem quis inveniet? procul et de ultimis finibus pretium ejus.
PRO 31:11 Confidit in ea cor viri sui, et spoliis non indigebit.
PRO 31:12 Reddet ei bonum, et non malum, omnibus diebus vitæ suæ.
PRO 31:13 Quæsivit lanam et linum, et operata est consilia manuum suarum.
PRO 31:14 Facta est quasi navis institoris, de longe portans panem suum.
PRO 31:15 Et de nocte surrexit, deditque prædam domesticis suis, et cibaria ancillis suis.
PRO 31:16 Consideravit agrum, et emit eum; de fructu manuum suarum plantavit vineam.
PRO 31:17 Accinxit fortitudine lumbos suos, et roboravit brachium suum.
PRO 31:18 Gustavit, et vidit quia bona est negotiatio ejus; non extinguetur in nocte lucerna ejus.
PRO 31:19 Manum suam misit ad fortia, et digiti ejus apprehenderunt fusum.
PRO 31:20 Manum suam aperuit inopi, et palmas suas extendit ad pauperem.
PRO 31:21 Non timebit domui suæ a frigoribus nivis; omnes enim domestici ejus vestiti sunt duplicibus.
PRO 31:22 Stragulatam vestem fecit sibi; byssus et purpura indumentum ejus.
PRO 31:23 Nobilis in portis vir ejus, quando sederit cum senatoribus terræ.
PRO 31:24 Sindonem fecit, et vendidit, et cingulum tradidit Chananæo.
PRO 31:25 Fortitudo et decor indumentum ejus, et ridebit in die novissimo.
PRO 31:26 Os suum aperuit sapientiæ, et lex clementiæ in lingua ejus.
PRO 31:27 Consideravit semitas domus suæ, et panem otiosa non comedit.
PRO 31:28 Surrexerunt filii ejus, et beatissimam prædicaverunt; vir ejus, et laudavit eam.
PRO 31:29 Multæ filiæ congregaverunt divitias; tu supergressa es universas.
PRO 31:30 Fallax gratia, et vana est pulchritudo: mulier timens Dominum, ipsa laudabitur.
PRO 31:31 Date ei de fructu manuum suarum, et laudent eam in portis opera ejus.]
ECC 1:1 Verba Ecclesiastæ, filii David, regis Jerusalem.
ECC 1:2 [Vanitas vanitatum, dixit Ecclesiastes; vanitas vanitatum, et omnia vanitas.
ECC 1:3 Quid habet amplius homo de universo labore suo quo laborat sub sole?]
ECC 1:4 [Generatio præterit, et generatio advenit; terra autem in æternum stat.
ECC 1:5 Oritur sol et occidit, et ad locum suum revertitur; ibique renascens,
ECC 1:6 gyrat per meridiem, et flectitur ad aquilonem. Lustrans universa in circuitu pergit spiritus, et in circulos suos revertitur.
ECC 1:7 Omnia flumina intrant in mare, et mare non redundat; ad locum unde exeunt flumina revertuntur ut iterum fluant.
ECC 1:8 Cunctæ res difficiles; non potest eas homo explicare sermone. Non saturatur oculus visu, nec auris auditu impletur.
ECC 1:9 Quid est quod fuit? Ipsum quod futurum est. Quid est quod factum est? Ipsum quod faciendum est.
ECC 1:10 Nihil sub sole novum, nec valet quisquam dicere: Ecce hoc recens est: jam enim præcessit in sæculis quæ fuerunt ante nos.
ECC 1:11 Non est priorum memoria; sed nec eorum quidem quæ postea futura sunt erit recordatio apud eos qui futuri sunt in novissimo.]
ECC 1:12 [Ego Ecclesiastes fui rex Israël in Jerusalem;
ECC 1:13 et proposui in animo meo quærere et investigare sapienter de omnibus quæ fiunt sub sole. Hanc occupationem pessimam dedit Deus filiis hominum, ut occuparentur in ea.
ECC 1:14 Vidi cuncta quæ fiunt sub sole, et ecce universa vanitas et afflictio spiritus.
ECC 1:15 Perversi difficile corriguntur, et stultorum infinitus est numerus.
ECC 1:16 Locutus sum in corde meo, dicens: Ecce magnus effectus sum, et præcessi omnes sapientia qui fuerunt ante me in Jerusalem; et mens mea contemplata est multa sapienter, et didici.
ECC 1:17 Dedique cor meum ut scirem prudentiam atque doctrinam, erroresque et stultitiam; et agnovi quod in his quoque esset labor et afflictio spiritus:
ECC 1:18 eo quod in multa sapientia multa sit indignatio; et qui addit scientiam, addit et laborem.]
ECC 2:1 [Dixi ego in corde meo: Vadam, et affluam deliciis, et fruar bonis; et vidi quod hoc quoque esset vanitas.
ECC 2:2 Risum reputavi errorem, et gaudio dixi: Quid frustra deciperis?
ECC 2:3 Cogitavi in corde meo abstrahere a vino carnem meam, ut animam meam transferrem ad sapientiam, devitaremque stultitiam, donec viderem quid esset utile filiis hominum, quo facto opus est sub sole numero dierum vitæ suæ.
ECC 2:4 Magnificavi opera mea, ædificavi mihi domos, et plantavi vineas;
ECC 2:5 feci hortos et pomaria, et consevi ea cuncti generis arboribus;
ECC 2:6 et exstruxi mihi piscinas aquarum, ut irrigarem silvam lignorum germinantium.
ECC 2:7 Possedi servos et ancillas, multamque familiam habui: armenta quoque, et magnos ovium greges, ultra omnes qui fuerunt ante me in Jerusalem;
ECC 2:8 coacervavi mihi argentum et aurum, et substantias regum ac provinciarum; feci mihi cantores et cantatrices, et delicias filiorum hominum, scyphos, et urceos in ministerio ad vina fundenda;
ECC 2:9 et supergressus sum opibus omnes qui ante me fuerunt in Jerusalem: sapientia quoque perseveravit mecum.
ECC 2:10 Et omnia quæ desideraverunt oculi mei non negavi eis, nec prohibui cor meum quin omni voluptate frueretur, et oblectaret se in his quæ præparaveram; et hanc ratus sum partem meam si uterer labore meo.
ECC 2:11 Cumque me convertissem ad universa opera quæ fecerant manus meæ, et ad labores in quibus frustra sudaveram, vidi in omnibus vanitatem et afflictionem animi, et nihil permanere sub sole.]
ECC 2:12 [Transivi ad contemplandam sapientiam, erroresque, et stultitiam. (Quid est, inquam, homo, ut sequi possit regem, factorem suum?)
ECC 2:13 Et vidi quod tantum præcederet sapientia stultitiam, quantum differt lux a tenebris.
ECC 2:14 Sapientis oculi in capite ejus; stultus in tenebris ambulat: et didici quod unus utriusque esset interitus.
ECC 2:15 Et dixi in corde meo: Si unus et stulti et meus occasus erit, quid mihi prodest quod majorem sapientiæ dedi operam? Locutusque cum mente mea, animadverti quod hoc quoque esset vanitas.
ECC 2:16 Non enim erit memoria sapientis similiter ut stulti in perpetuum, et futura tempora oblivione cuncta pariter operient: moritur doctus similiter ut indoctus.
ECC 2:17 Et idcirco tæduit me vitæ meæ, videntem mala universa esse sub sole, et cuncta vanitatem et afflictionem spiritus.]
ECC 2:18 [Rursus detestatus sum omnem industriam meam, qua sub sole studiosissime laboravi, habiturus hæredem post me,
ECC 2:19 quem ignoro utrum sapiens an stultus futurus sit, et dominabitur in laboribus meis, quibus desudavi et sollicitus fui: et est quidquam tam vanum?
ECC 2:20 Unde cessavi, renuntiavitque cor meum ultra laborare sub sole.
ECC 2:21 Nam cum alius laboret in sapientia, et doctrina, et sollicitudine, homini otioso quæsita dimittit; et hoc ergo vanitas et magnum malum.
ECC 2:22 Quid enim proderit homini de universo labore suo, et afflictione spiritus, qua sub sole cruciatus est?
ECC 2:23 Cuncti dies ejus doloribus et ærumnis pleni sunt, nec per noctem mente requiescit. Et hoc nonne vanitas est?
ECC 2:24 Nonne melius est comedere et bibere, et ostendere animæ suæ bona de laboribus suis? et hoc de manu Dei est.
ECC 2:25 Quis ita devorabit et deliciis affluet ut ego?
ECC 2:26 Homini bono in conspectu suo dedit Deus sapientiam, et scientiam, et lætitiam; peccatori autem dedit afflictionem et curam superfluam, ut addat, et congreget, et tradat ei qui placuit Deo; sed et hoc vanitas est, et cassa sollicitudo mentis.]
ECC 3:1 [Omnia tempus habent, et suis spatiis transeunt universa sub cælo.
ECC 3:2 Tempus nascendi, et tempus moriendi; tempus plantandi, et tempus evellendi quod plantatum est.
ECC 3:3 Tempus occidendi, et tempus sanandi; tempus destruendi, et tempus ædificandi.
ECC 3:4 Tempus flendi, et tempus ridendi; tempus plangendi, et tempus saltandi.
ECC 3:5 Tempus spargendi lapides, et tempus colligendi, tempus amplexandi, et tempus longe fieri ab amplexibus.
ECC 3:6 Tempus acquirendi, et tempus perdendi; tempus custodiendi, et tempus abjiciendi.
ECC 3:7 Tempus scindendi, et tempus consuendi; tempus tacendi, et tempus loquendi.
ECC 3:8 Tempus dilectionis, et tempus odii; tempus belli, et tempus pacis.]
ECC 3:9 [Quid habet amplius homo de labore suo?
ECC 3:10 Vidi afflictionem quam dedit Deus filiis hominum, ut distendantur in ea.
ECC 3:11 Cuncta fecit bona in tempore suo, et mundum tradidit disputationi eorum, ut non inveniat homo opus quod operatus est Deus ab initio usque ad finem.
ECC 3:12 Et cognovi quod non esset melius nisi lætari, et facere bene in vita sua;
ECC 3:13 omnis enim homo qui comedit et bibit, et videt bonum de labore suo, hoc donum Dei est.
ECC 3:14 Didici quod omnia opera quæ fecit Deus perseverent in perpetuum; non possumus eis quidquam addere, nec auferre, quæ fecit Deus ut timeatur.
ECC 3:15 Quod factum est, ipsum permanet; quæ futura sunt jam fuerunt, et Deus instaurat quod abiit.]
ECC 3:16 [Vidi sub sole in loco judicii impietatem, et in loco justitiæ iniquitatem:
ECC 3:17 et dixi in corde meo: Justum et impium judicabit Deus, et tempus omnis rei tunc erit.
ECC 3:18 Dixi in corde meo de filiis hominum, ut probaret eos Deus, et ostenderet similes esse bestiis.
ECC 3:19 Idcirco unus interitus est hominis et jumentorum, et æqua utriusque conditio. Sicut moritur homo, sic et illa moriuntur. Similiter spirant omnia, et nihil habet homo jumento amplius: cuncta subjacent vanitati,
ECC 3:20 et omnia pergunt ad unum locum. De terra facta sunt, et in terram pariter revertuntur.
ECC 3:21 Quis novit si spiritus filiorum Adam ascendat sursum, et si spiritus jumentorum descendat deorsum?
ECC 3:22 Et deprehendi nihil esse melius quam lætari hominem in opere suo, et hanc esse partem illius. Quis enim eum adducet ut post se futura cognoscat?]
ECC 4:1 [Verti me ad alia, et vidi calumnias quæ sub sole geruntur, et lacrimas innocentium, et neminem consolatorem, nec posse resistere eorum violentiæ, cunctorum auxilio destitutos,
ECC 4:2 et laudavi magis mortuos quam viventes;
ECC 4:3 et feliciorem utroque judicavi qui necdum natus est, nec vidit mala quæ sub sole fiunt.
ECC 4:4 Rursum contemplatus sum omnes labores hominum, et industrias animadverti patere invidiæ proximi; et in hoc ergo vanitas et cura superflua est.
ECC 4:5 Stultus complicat manus suas, et comedit carnes suas, dicens:
ECC 4:6 Melior est pugillus cum requie, quam plena utraque manus cum labore et afflictione animi.
ECC 4:7 Considerans, reperi et aliam vanitatem sub sole.
ECC 4:8 Unus est, et secundum non habet, non filium, non fratrem, et tamen laborare non cessat, nec satiantur oculi ejus divitiis; nec recogitat, dicens: Cui laboro, et fraudo animam meam bonis? In hoc quoque vanitas est et afflictio pessima.]
ECC 4:9 [Melius est ergo duos esse simul quam unum; habent enim emolumentum societatis suæ.
ECC 4:10 Si unus ceciderit, ab altero fulcietur. Væ soli, quia cum ceciderit, non habet sublevantem se.
ECC 4:11 Et si dormierint duo, fovebuntur mutuo; unus quomodo calefiet?
ECC 4:12 Et si quispiam prævaluerit contra unum, duo resistunt ei; funiculus triplex difficile rumpitur.
ECC 4:13 Melior est puer pauper et sapiens, rege sene et stulto, qui nescit prævidere in posterum.
ECC 4:14 Quod de carcere catenisque interdum quis egrediatur ad regnum; et alius, natus in regno, inopia consumatur.
ECC 4:15 Vidi cunctos viventes qui ambulant sub sole cum adolescente secundo, qui consurget pro eo.
ECC 4:16 Infinitus numerus est populi omnium qui fuerunt ante eum, et qui postea futuri sunt non lætabuntur in eo; sed et hoc vanitas et afflictio spiritus.]
ECC 4:17 [Custodi pedem tuum ingrediens domum Dei, et appropinqua ut audias. Multo enim melior est obedientia quam stultorum victimæ, qui nesciunt quid faciunt mali.]
ECC 5:1 [Ne temere quid loquaris, neque cor tuum sit velox ad proferendum sermonem coram Deo. Deus enim in cælo, et tu super terram; idcirco sint pauci sermones tui.
ECC 5:2 Multas curas sequuntur somnia, et in multis sermonibus invenietur stultitia.
ECC 5:3 Si quid vovisti Deo, ne moreris reddere: displicet enim ei infidelis et stulta promissio, sed quodcumque voveris redde:
ECC 5:4 multoque melius est non vovere, quam post votum promissa non reddere.
ECC 5:5 Ne dederis os tuum ut peccare facias carnem tuam, neque dicas coram angelo: Non est providentia: ne forte iratus Deus contra sermones tuos dissipet cuncta opera manuum tuarum.
ECC 5:6 Ubi multa sunt somnia, plurimæ sunt vanitates, et sermones innumeri; tu vero Deum time.]
ECC 5:7 [Si videris calumnias egenorum, et violenta judicia, et subverti justitiam in provincia, non mireris super hoc negotio: quia excelso excelsior est alius, et super hos quoque eminentiores sunt alii;
ECC 5:8 et insuper universæ terræ rex imperat servienti.
ECC 5:9 Avarus non implebitur pecunia, et qui amat divitias fructum non capiet ex eis; et hoc ergo vanitas.
ECC 5:10 Ubi multæ sunt opes, multi et qui comedunt eas. Et quid prodest possessori, nisi quod cernit divitias oculis suis?
ECC 5:11 Dulcis est somnus operanti, sive parum sive multum comedat; saturitas autem divitis non sinit eum dormire.]
ECC 5:12 [Est et alia infirmitas pessima quam vidi sub sole: divitiæ conservatæ in malum domini sui.
ECC 5:13 Pereunt enim in afflictione pessima: generavit filium qui in summa egestate erit.
ECC 5:14 Sicut egressus est nudus de utero matris suæ, sic revertetur, et nihil auferet secum de labore suo.
ECC 5:15 Miserabilis prorsus infirmitas: quomodo venit, sic revertetur. Quid ergo prodest ei quod laboravit in ventum?
ECC 5:16 cunctis diebus vitæ suæ comedit in tenebris, et in curis multis, et in ærumna atque tristitia.]
ECC 5:17 [Hoc itaque visum est mihi bonum, ut comedat quis et bibat, et fruatur lætitia ex labore suo quo laboravit ipse sub sole, numero dierum vitæ suæ quos dedit ei Deus; et hæc est pars illius.
ECC 5:18 Et omni homini cui dedit Deus divitias atque substantiam, potestatemque ei tribuit ut comedat ex eis, et fruatur parte sua, et lætetur de labore suo: hoc est donum Dei.
ECC 5:19 Non enim satis recordabitur dierum vitæ suæ, eo quod Deus occupet deliciis cor ejus.]
ECC 6:1 [Est et aliud malum quod vidi sub sole, et quidem frequens apud homines:
ECC 6:2 vir cui dedit Deus divitias, et substantiam, et honorem, et nihil deest animæ suæ ex omnibus quæ desiderat; nec tribuit ei potestatem Deus ut comedat ex eo, sed homo extraneus vorabit illud: hoc vanitas et miseria magna est.
ECC 6:3 Si genuerit quispiam centum liberos, et vixerit multos annos, et plures dies ætatis habuerit, et anima illius non utatur bonis substantiæ suæ, sepulturaque careat: de hoc ergo pronuntio quod melior illo sit abortivus.
ECC 6:4 Frustra enim venit, et pergit ad tenebras, et oblivione delebitur nomen ejus.
ECC 6:5 Non vidit solem, neque cognovit distantiam boni et mali.
ECC 6:6 Etiam si duobus millibus annis vixerit, et non fuerit perfruitus bonis, nonne ad unum locum properant omnia?
ECC 6:7 Omnis labor hominis in ore ejus; sed anima ejus non implebitur.
ECC 6:8 Quid habet amplius sapiens a stulto? et quid pauper, nisi ut pergat illuc ubi est vita?
ECC 6:9 Melius est videre quod cupias, quam desiderare quod nescias. Sed et hoc vanitas est, et præsumptio spiritus.
ECC 6:10 Qui futurus est, jam vocatum est nomen ejus; et scitur quod homo sit, et non possit contra fortiorem se in judicio contendere.
ECC 6:11 Verba sunt plurima, multamque in disputando habentia vanitatem.]
ECC 7:1 [Quid necesse est homini majora se quærere, cum ignoret quid conducat sibi in vita sua, numero dierum peregrinationis suæ, et tempore quod velut umbra præterit? aut quis ei poterit indicare quod post eum futurum sub sole sit?
ECC 7:2 Melius est nomen bonum quam unguenta pretiosa, et dies mortis die nativitatis.
ECC 7:3 Melius est ire ad domum luctus quam ad domum convivii; in illa enim finis cunctorum admonetur hominum, et vivens cogitat quid futurum sit.
ECC 7:4 Melior est ira risu, quia per tristitiam vultus corrigitur animus delinquentis.
ECC 7:5 Cor sapientium ubi tristitia est, et cor stultorum ubi lætitia.
ECC 7:6 Melius est a sapiente corripi, quam stultorum adulatione decipi;
ECC 7:7 quia sicut sonitus spinarum ardentium sub olla, sic risus stulti. Sed et hoc vanitas.
ECC 7:8 Calumnia conturbat sapientem, et perdet robur cordis illius.
ECC 7:9 Melior est finis orationis quam principium. Melior est patiens arrogante.
ECC 7:10 Ne sis velox ad irascendum, quia ira in sinu stulti requiescit.
ECC 7:11 Ne dicas: Quid putas causæ est quod priora tempora meliora fuere quam nunc sunt? stulta enim est hujuscemodi interrogatio.
ECC 7:12 Utilior est sapientia cum divitiis, et magis prodest videntibus solem.
ECC 7:13 Sicut enim protegit sapientia, sic protegit pecunia; hoc autem plus habet eruditio et sapientia, quod vitam tribuunt possessori suo.
ECC 7:14 Considera opera Dei, quod nemo possit corrigere quem ille despexerit.
ECC 7:15 In die bona fruere bonis, et malam diem præcave; sicut enim hanc, sic et illam fecit Deus, ut non inveniat homo contra eum justas querimonias.
ECC 7:16 Hæc quoque vidi in diebus vanitatis meæ: justus perit in justitia sua, et impius multo vivit tempore in malitia sua.
ECC 7:17 Noli esse justus multum, neque plus sapias quam necesse est, ne obstupescas.
ECC 7:18 Ne impie agas multum, et noli esse stultus, ne moriaris in tempore non tuo.
ECC 7:19 Bonum est te sustentare justum: sed et ab illo ne subtrahas manum tuam; quia qui timet Deum nihil negligit.
ECC 7:20 Sapientia confortavit sapientem super decem principes civitatis;
ECC 7:21 non est enim homo justus in terra qui faciat bonum et non peccet.
ECC 7:22 Sed et cunctis sermonibus qui dicuntur ne accomodes cor tuum, ne forte audias servum tuum maledicentem tibi;
ECC 7:23 scit enim conscientia tua quia et tu crebro maledixisti aliis.
ECC 7:24 Cuncta tentavi in sapientia. Dixi: Sapiens efficiar: et ipsa longius recessit a me,
ECC 7:25 multo magis quam erat. Et alta profunditas, quis inveniet eam?]
ECC 7:26 [Lustravi universa animo meo, ut scirem et considerarem, et quærerem sapientiam, et rationem, et ut cognoscerem impietatem stulti, et errorem imprudentium:
ECC 7:27 et inveni amariorem morte mulierem, quæ laqueus venatorum est, et sagena cor ejus; vincula sunt manus illius. Qui placet Deo effugiet illam; qui autem peccator est capietur ab illa.
ECC 7:28 Ecce hoc inveni, dixit Ecclesiastes, unum et alterum ut invenirem rationem,
ECC 7:29 quam adhuc quærit anima mea, et non inveni. Virum de mille unum reperi; mulierem ex omnibus non inveni.
ECC 7:30 Solummodo hoc inveni, quod fecerit Deus hominem rectum, et ipse se infinitis miscuerit quæstionibus. Quis talis ut sapiens est? et quis cognovit solutionem verbi?]
ECC 8:1 [Sapientia hominis lucet in vultu ejus, et potentissimus faciem illius commutabit.
ECC 8:2 Ego os regis observo, et præcepta juramenti Dei.
ECC 8:3 Ne festines recedere a facie ejus, neque permaneas in opere malo: quia omne quod voluerit faciet.
ECC 8:4 Et sermo illius potestate plenus est, nec dicere ei quisquam potest: Quare ita facis?
ECC 8:5 Qui custodit præceptum non experietur quidquam mali. Tempus et responsionem cor sapientis intelligit.
ECC 8:6 Omni negotio tempus est, et opportunitas: et multa hominis afflictio,
ECC 8:7 quia ignorat præterita, et futura nullo scire potest nuntio.
ECC 8:8 Non est in hominis potestate prohibere spiritum, nec habet potestatem in die mortis: nec sinitur quiescere ingruente bello, neque salvabit impietas impium.]
ECC 8:9 [Omnia hæc consideravi, et dedi cor meum in cunctis operibus quæ fiunt sub sole. Interdum dominatur homo homini in malum suum.
ECC 8:10 Vidi impios sepultos, qui etiam cum adhuc viverent in loco sancto erant, et laudabantur in civitate quasi justorum operum. Sed et hoc vanitas est.
ECC 8:11 Etenim quia non profertur cito contra malos sententia, absque timore ullo filii hominum perpetrant mala.
ECC 8:12 Attamen peccator ex eo quod centies facit malum, et per patientiam sustentatur; ego cognovi quod erit bonum timentibus Deum, qui verentur faciem ejus.
ECC 8:13 Non sit bonum impio, nec prolongentur dies ejus, sed quasi umbra transeant qui non timent faciem Domini.
ECC 8:14 Est et alia vanitas quæ fit super terram: sunt justi quibus mala proveniunt quasi opera egerint impiorum: et sunt impii qui ita securi sunt quasi justorum facta habeant. Sed et hoc vanissimum judico.
ECC 8:15 Laudavi igitur lætitiam; quod non esset homini bonum sub sole, nisi quod comederet, et biberet, atque gauderet, et hoc solum secum auferret de labore suo, in diebus vitæ suæ quos dedit ei Deus sub sole.
ECC 8:16 Et apposui cor meum ut scirem sapientiam, et intelligerem distentionem quæ versatur in terra. Est homo qui diebus et noctibus somnum non capit oculis.
ECC 8:17 Et intellexi quod omnium operum Dei nullam possit homo invenire rationem eorum quæ fiunt sub sole; et quanto plus laboraverit ad quærendum, tanto minus inveniat: etiam si dixerit sapiens se nosse, non poterit reperire.]
ECC 9:1 [Omnia hæc tractavi in corde meo, ut curiose intelligerem. Sunt justi atque sapientes, et opera eorum in manu Dei; et tamen nescit homo utrum amore an odio dignus sit.
ECC 9:2 Sed omnia in futurum servantur incerta, eo quod universa æque eveniant justo et impio, bono et malo, mundo et immundo, immolanti victimas et sacrificia contemnenti. Sicut bonus, sic et peccator; ut perjurus, ita et ille qui verum dejerat.]
ECC 9:3 [Hoc est pessimum inter omnia quæ sub sole fiunt: quia eadem cunctis eveniunt. Unde et corda filiorum hominum implentur malitia et contemptu in vita sua, et post hæc ad inferos deducentur.
ECC 9:4 Nemo est qui semper vivat, et qui hujus rei habeat fiduciam; melior est canis vivus leone mortuo.
ECC 9:5 Viventes enim sciunt se esse morituros; mortui vero nihil noverunt amplius, nec habent ultra mercedem, quia oblivioni tradita est memoria eorum.
ECC 9:6 Amor quoque, et odium, et invidiæ simul perierunt; nec habent partem in hoc sæculo, et in opere quod sub sole geritur.
ECC 9:7 Vade ergo, et comede in lætitia panem tuum, et bibe cum gaudio vinum tuum, quia Deo placent opera tua.
ECC 9:8 Omni tempore sint vestimenta tua candida, et oleum de capite tuo non deficiat.
ECC 9:9 Perfruere vita cum uxore quam diligis, cunctis diebus vitæ instabilitatis tuæ, qui dati sunt tibi sub sole omni tempore vanitatis tuæ: hæc est enim pars in vita et in labore tuo quo laboras sub sole.
ECC 9:10 Quodcumque facere potest manus tua, instanter operare, quia nec opus, nec ratio, nec sapientia, nec scientia erunt apud inferos, quo tu properas.]
ECC 9:11 [Verti me ad aliud, et vidi sub sole nec velocium esse cursum, nec fortium bellum, nec sapientium panem, nec doctorum divitias, nec artificum gratiam; sed tempus casumque in omnibus.
ECC 9:12 Nescit homo finem suum; sed sicut pisces capiuntur hamo, et sicut aves laqueo comprehenduntur, sic capiuntur homines in tempore malo, cum eis extemplo supervenerit.
ECC 9:13 Hanc quoque sub sole vidi sapientiam, et probavi maximam:
ECC 9:14 civitas parva, et pauci in ea viri; venit contra eam rex magnus, et vallavit eam, exstruxitque munitiones per gyrum, et perfecta est obsidio.
ECC 9:15 Inventusque est in ea vir pauper et sapiens, et liberavit urbem per sapientiam suam; et nullus deinceps recordatus est hominis illius pauperis.
ECC 9:16 Et dicebam ego meliorem esse sapientiam fortitudine. Quomodo ergo sapientia pauperis contempta est, et verba ejus non sunt audita?
ECC 9:17 Verba sapientium audiuntur in silentio, plus quam clamor principis inter stultos.
ECC 9:18 Melior est sapientia quam arma bellica; et qui in uno peccaverit, multa bona perdet.]
ECC 10:1 [Muscæ morientes perdunt suavitatem unguenti. Pretiosior est sapientia et gloria, parva et ad tempus stultitia.
ECC 10:2 Cor sapientis in dextera ejus, et cor stulti in sinistra illius.
ECC 10:3 Sed et in via stultus ambulans, cum ipse insipiens sit, omnes stultos æstimat.
ECC 10:4 Si spiritus potestatem habentis ascenderit super te, locum tuum ne demiseris, quia curatio faciet cessare peccata maxima.]
ECC 10:5 [Est malum quod vidi sub sole, quasi per errorem egrediens a facie principis:
ECC 10:6 positum stultum in dignitate sublimi, et divites sedere deorsum.
ECC 10:7 Vidi servos in equis, et principes ambulantes super terram quasi servos.
ECC 10:8 Qui fodit foveam incidet in eam, et qui dissipat sepem mordebit eum coluber.
ECC 10:9 Qui transfert lapides affligetur in eis, et qui scindit ligna vulnerabitur ab eis.
ECC 10:10 Si retusum fuerit ferrum, et hoc non ut prius, sed hebetatum fuerit, multo labore exacuetur, et post industriam sequetur sapientia.
ECC 10:11 Si mordeat serpens in silentio, nihil eo minus habet qui occulte detrahit.
ECC 10:12 Verba oris sapientis gratia, et labia insipientis præcipitabunt eum;
ECC 10:13 initium verborum ejus stultitia, et novissimum oris illius error pessimus.
ECC 10:14 Stultus verba multiplicat. Ignorat homo quid ante se fuerit; et quid post se futurum sit, quis ei poterit indicare?
ECC 10:15 Labor stultorum affliget eos, qui nesciunt in urbem pergere.]
ECC 10:16 [Væ tibi, terra, cujus rex puer est, et cujus principes mane comedunt.
ECC 10:17 Beata terra cujus rex nobilis est, et cujus principes vescuntur in tempore suo, ad reficiendum, et non ad luxuriam.
ECC 10:18 In pigritiis humiliabitur contignatio, et in infirmitate manuum perstillabit domus.
ECC 10:19 In risum faciunt panem et vinum ut epulentur viventes; et pecuniæ obediunt omnia.
ECC 10:20 In cogitatione tua regi ne detrahas, et in secreto cubiculi tui ne maledixeris diviti: quia et aves cæli portabunt vocem tuam, et qui habet pennas annuntiabit sententiam.]
ECC 11:1 [Mitte panem tuum super transeuntes aquas, quia post tempora multa invenies illum.
ECC 11:2 Da partem septem necnon et octo, quia ignoras quid futurum sit mali super terram.
ECC 11:3 Si repletæ fuerint nubes, imbrem super terram effundent. Si ceciderit lignum ad austrum aut ad aquilonem, in quocumque loco ceciderit, ibi erit.
ECC 11:4 Qui observat ventum non seminat; et qui considerat nubes numquam metet.
ECC 11:5 Quomodo ignoras quæ sit via spiritus, et qua ratione compingantur ossa in ventre prægnantis, sic nescis opera Dei, qui fabricator est omnium.
ECC 11:6 Mane semina semen tuum, et vespere ne cesset manus tua: quia nescis quid magis oriatur, hoc aut illud; et si utrumque simul, melius erit.]
ECC 11:7 [Dulce lumen, et delectabile est oculis videre solem.
ECC 11:8 Si annis multis vixerit homo, et in his omnibus lætatus fuerit, meminisse debet tenebrosi temporis, et dierum multorum, qui cum venerint, vanitatis arguentur præterita.
ECC 11:9 Lætare ergo, juvenis, in adolescentia tua, et in bono sit cor tuum in diebus juventutis tuæ: et ambula in viis cordis tui, et in intuitu oculorum tuorum, et scito quod pro omnibus his adducet te Deus in judicium.
ECC 11:10 Aufer iram a corde tuo, et amove malitiam a carne tua: adolescentia enim et voluptas vana sunt.]
ECC 12:1 [Memento Creatoris tui in diebus juventutis tuæ, antequam veniat tempus afflictionis, et appropinquent anni de quibus dicas: Non mihi placent;
ECC 12:2 antequam tenebrescat sol, et lumen, et luna, et stellæ, et revertantur nubes post pluviam;
ECC 12:3 quando commovebuntur custodes domus, et nutabunt viri fortissimi, et otiosæ erunt molentes in minuto numero, et tenebrescent videntes per foramina;
ECC 12:4 et claudent ostia in platea, in humilitate vocis molentis, et consurgent ad vocem volucris, et obsurdescent omnes filiæ carminis:
ECC 12:5 excelsa quoque timebunt, et formidabunt in via. Florebit amygdalus, impinguabitur locusta, et dissipabitur capparis, quoniam ibit homo in domum æternitatis suæ, et circuibunt in platea plangentes.
ECC 12:6 Antequam rumpatur funiculus argenteus, et recurrat vitta aurea, et conteratur hydria super fontem, et confringatur rota super cisternam,
ECC 12:7 et revertatur pulvis in terram suam unde erat, et spiritus redeat ad Deum, qui dedit illum.
ECC 12:8 Vanitas vanitatum, dixit Ecclesiastes, et omnia vanitas.]
ECC 12:9 [Cumque esset sapientissimus Ecclesiastes, docuit populum, et enarravit quæ fecerat; et investigans composuit parabolas multas.
ECC 12:10 Quæsivit verba utilia, et conscripsit sermones rectissimos ac veritate plenos.
ECC 12:11 Verba sapientium sicut stimuli, et quasi clavi in altum defixi, quæ per magistrorum consilium data sunt a pastore uno.
ECC 12:12 His amplius, fili mi, ne requiras. Faciendi plures libros nullus est finis; frequensque meditatio, carnis afflictio est.
ECC 12:13 Finem loquendi pariter omnes audiamus. Deum time, et mandata ejus observa: hoc est enim omnis homo,
ECC 12:14 et cuncta quæ fiunt adducet Deus in judicium pro omni errato, sive bonum, sive malum illud sit.]
SOL 1:1 [Sponsa Osculetur me osculo oris sui; quia meliora sunt ubera tua vino,
SOL 1:2 fragrantia unguentis optimis. Oleum effusum nomen tuum; ideo adolescentulæ dilexerunt te.
SOL 1:3 Chorus Adolescentularum Trahe me, post te curremus in odorem unguentorum tuorum. Introduxit me rex in cellaria sua; exsultabimus et lætabimur in te, memores uberum tuorum super vinum. Recti diligunt te.
SOL 1:4 Sponsa Nigra sum, sed formosa, filiæ Jerusalem, sicut tabernacula Cedar, sicut pelles Salomonis.
SOL 1:5 Nolite me considerare quod fusca sim, quia decoloravit me sol. Filii matris meæ pugnaverunt contra me; posuerunt me custodem in vineis: vineam meam non custodivi.
SOL 1:6 Indica mihi, quem diligit anima mea, ubi pascas, ubi cubes in meridie, ne vagari incipiam post greges sodalium tuorum.
SOL 1:7 Sponsus Si ignoras te, o pulcherrima inter mulieres, egredere, et abi post vestigia gregum, et pasce hædos tuos juxta tabernacula pastorum.
SOL 1:8 Equitatui meo in curribus Pharaonis assimilavi te, amica mea.
SOL 1:9 Pulchræ sunt genæ tuæ sicut turturis; collum tuum sicut monilia.
SOL 1:10 Murenulas aureas faciemus tibi, vermiculatas argento.
SOL 1:11 Sponsa Dum esset rex in accubitu suo, nardus mea dedit odorem suum.
SOL 1:12 Fasciculus myrrhæ dilectus meus mihi; inter ubera mea commorabitur.
SOL 1:13 Botrus cypri dilectus meus mihi in vineis Engaddi.
SOL 1:14 Sponsus Ecce tu pulchra es, amica mea ! ecce tu pulchra es ! Oculi tui columbarum.
SOL 1:15 Sponsa Ecce tu pulcher es, dilecte mi, et decorus ! Lectulus noster floridus.
SOL 1:16 Tigna domorum nostrarum cedrina, laquearia nostra cypressina.]
SOL 2:1 [Ego flos campi, et lilium convallium.
SOL 2:2 Sponsus Sicut lilium inter spinas, sic amica mea inter filias.
SOL 2:3 Sponsa Sicut malus inter ligna silvarum, sic dilectus meus inter filios. Sub umbra illius quem desideraveram sedi, et fructus ejus dulcis gutturi meo.
SOL 2:4 Introduxit me in cellam vinariam; ordinavit in me caritatem.
SOL 2:5 Fulcite me floribus, stipate me malis, quia amore langueo.
SOL 2:6 Læva ejus sub capite meo, et dextera illius amplexabitur me.
SOL 2:7 Sponsus Adjuro vos, filiæ Jerusalem, per capreas cervosque camporum, ne suscitetis, neque evigilare faciatis dilectam, quoadusque ipsa velit.
SOL 2:8 Sponsa Vox dilecti mei; ecce iste venit, saliens in montibus, transiliens colles.
SOL 2:9 Similis est dilectus meus capreæ, hinnuloque cervorum. En ipse stat post parietem nostrum, respiciens per fenestras, prospiciens per cancellos.
SOL 2:10 En dilectus meus loquitur mihi. Sponsus Surge, propera, amica mea, columba mea, formosa mea, et veni:
SOL 2:11 jam enim hiems transiit; imber abiit, et recessit.
SOL 2:12 Flores apparuerunt in terra nostra; tempus putationis advenit: vox turturis audita est in terra nostra;
SOL 2:13 ficus protulit grossos suos; vineæ florentes dederunt odorem suum. Surge, amica mea, speciosa mea, et veni:
SOL 2:14 columba mea, in foraminibus petræ, in caverna maceriæ, ostende mihi faciem tuam, sonet vox tua in auribus meis: vox enim tua dulcis, et facies tua decora.
SOL 2:15 Sponsa Capite nobis vulpes parvulas quæ demoliuntur vineas: nam vinea nostra floruit.
SOL 2:16 Dilectus meus mihi, et ego illi, qui pascitur inter lilia,
SOL 2:17 donec aspiret dies, et inclinentur umbræ. Revertere; similis esto, dilecte mi, capreæ, hinnuloque cervorum super montes Bether.]
SOL 3:1 [In lectulo meo, per noctes, quæsivi quem diligit anima mea: quæsivi illum, et non inveni.
SOL 3:2 Surgam, et circuibo civitatem: per vicos et plateas quæram quem diligit anima mea: quæsivi illum, et non inveni.
SOL 3:3 Invenerunt me vigiles qui custodiunt civitatem: Num quem diligit anima mea vidistis?
SOL 3:4 Paululum cum pertransissem eos, inveni quem diligit anima mea: tenui eum, nec dimittam, donec introducam illum in domum matris meæ, et in cubiculum genetricis meæ.
SOL 3:5 Sponsus Adjuro vos, filiæ Jerusalem, per capreas cervosque camporum, ne suscitetis, neque evigilare faciatis dilectam, donec ipsa velit.
SOL 3:6 Chorus Quæ est ista quæ ascendit per desertum sicut virgula fumi ex aromatibus myrrhæ, et thuris, et universi pulveris pigmentarii?
SOL 3:7 En lectulum Salomonis sexaginta fortes ambiunt ex fortissimis Israël,
SOL 3:8 omnes tenentes gladios, et ad bella doctissimi: uniuscujusque ensis super femur suum propter timores nocturnos.
SOL 3:9 Ferculum fecit sibi rex Salomon de lignis Libani;
SOL 3:10 columnas ejus fecit argenteas, reclinatorium aureum, ascensum purpureum; media caritate constravit, propter filias Jerusalem.
SOL 3:11 Egredimini et videte, filiæ Sion, regem Salomonem in diademate quo coronavit illum mater sua in die desponsationis illius, et in die lætitiæ cordis ejus.]
SOL 4:1 [Sponsus Quam pulchra es, amica mea ! quam pulchra es ! Oculi tui columbarum, absque eo quod intrinsecus latet. Capilli tui sicut greges caprarum quæ ascenderunt de monte Galaad.
SOL 4:2 Dentes tui sicut greges tonsarum quæ ascenderunt de lavacro; omnes gemellis fœtibus, et sterilis non est inter eas.
SOL 4:3 Sicut vitta coccinea labia tua, et eloquium tuum dulce. Sicut fragmen mali punici, ita genæ tuæ, absque eo quod intrinsecus latet.
SOL 4:4 Sicut turris David collum tuum, quæ ædificata est cum propugnaculis; mille clypei pendent ex ea, omnis armatura fortium.
SOL 4:5 Duo ubera tua sicut duo hinnuli, capreæ gemelli, qui pascuntur in liliis.
SOL 4:6 Donec aspiret dies, et inclinentur umbræ, vadam ad montem myrrhæ, et ad collem thuris.
SOL 4:7 Tota pulchra es, amica mea, et macula non est in te.
SOL 4:8 Veni de Libano, sponsa mea: veni de Libano, veni, coronaberis: de capite Amana, de vertice Sanir et Hermon, de cubilibus leonum, de montibus pardorum.
SOL 4:9 Vulnerasti cor meum, soror mea, sponsa; vulnerasti cor meum in uno oculorum tuorum, et in uno crine colli tui.
SOL 4:10 Quam pulchræ sunt mammæ tuæ, soror mea sponsa ! pulchriora sunt ubera tua vino, et odor unguentorum tuorum super omnia aromata.
SOL 4:11 Favus distillans labia tua, sponsa; mel et lac sub lingua tua: et odor vestimentorum tuorum sicut odor thuris.
SOL 4:12 Hortus conclusus soror mea, sponsa, hortus conclusus, fons signatus.
SOL 4:13 Emissiones tuæ paradisus malorum punicorum, cum pomorum fructibus, cypri cum nardo.
SOL 4:14 Nardus et crocus, fistula et cinnamomum, cum universis lignis Libani; myrrha et aloë, cum omnibus primis unguentis.
SOL 4:15 Fons hortorum, puteus aquarum viventium, quæ fluunt impetu de Libano.
SOL 4:16 Sponsa Surge, aquilo, et veni, auster: perfla hortum meum, et fluant aromata illius.]
SOL 5:1 [Veniat dilectus meus in hortum suum, et comedat fructum pomorum suorum. Sponsus Veni in hortum meum, soror mea, sponsa; messui myrrham meam cum aromatibus meis; comedi favum cum melle meo; bibi vinum meum cum lacte meo; comedite, amici, et bibite, et inebriamini, carissimi.
SOL 5:2 Sponsa Ego dormio, et cor meum vigilat. Vox dilecti mei pulsantis: Sponsus Aperi mihi, soror mea, amica mea, columba mea, immaculata mea, quia caput meum plenum est rore, et cincinni mei guttis noctium.
SOL 5:3 Sponsa Expoliavi me tunica mea: quomodo induar illa? lavi pedes meos: quomodo inquinabo illos?
SOL 5:4 Dilectus meus misit manum suam per foramen, et venter meus intremuit ad tactum ejus.
SOL 5:5 Surrexi ut aperirem dilecto meo; manus meæ stillaverunt myrrham, et digiti mei pleni myrrha probatissima.
SOL 5:6 Pessulum ostii mei aperui dilecto meo, at ille declinaverat, atque transierat. Anima mea liquefacta est, ut locutus est; quæsivi, et non inveni illum; vocavi, et non respondit mihi.
SOL 5:7 Invenerunt me custodes qui circumeunt civitatem; percusserunt me, et vulneraverunt me. Tulerunt pallium meum mihi custodes murorum.
SOL 5:8 Adjuro vos, filiæ Jerusalem, si inveneritis dilectum meum, ut nuntietis ei quia amore langueo.
SOL 5:9 Chorus Qualis est dilectus tuus ex dilecto, o pulcherrima mulierum? qualis est dilectus tuus ex dilecto, quia sic adjurasti nos?
SOL 5:10 Sponsa Dilectus meus candidus et rubicundus; electus ex millibus.
SOL 5:11 Caput ejus aurum optimum; comæ ejus sicut elatæ palmarum, nigræ quasi corvus.
SOL 5:12 Oculi ejus sicut columbæ super rivulos aquarum, quæ lacte sunt lotæ, et resident juxta fluenta plenissima.
SOL 5:13 Genæ illius sicut areolæ aromatum, consitæ a pigmentariis. Labia ejus lilia, distillantia myrrham primam.
SOL 5:14 Manus illius tornatiles, aureæ, plenæ hyacinthis. Venter ejus eburneus, distinctus sapphiris.
SOL 5:15 Crura illius columnæ marmoreæ quæ fundatæ sunt super bases aureas. Species ejus ut Libani, electus ut cedri.
SOL 5:16 Guttur illius suavissimum, et totus desiderabilis. Talis est dilectus meus, et ipse est amicus meus, filiæ Jerusalem.
SOL 5:17 Chorus Quo abiit dilectus tuus, o pulcherrima mulierum? quo declinavit dilectus tuus? et quæremus eum tecum.]
SOL 6:1 [Sponsa Dilectus meus descendit in hortum suum ad areolam aromatum, ut pascatur in hortis, et lilia colligat.
SOL 6:2 Ego dilecto meo, et dilectus meus mihi, qui pascitur inter lilia.
SOL 6:3 Sponsus Pulchra es, amica mea; suavis, et decora sicut Jerusalem; terribilis ut castrorum acies ordinata.
SOL 6:4 Averte oculos tuos a me, quia ipsi me avolare fecerunt. Capilli tui sicut grex caprarum quæ apparuerunt de Galaad.
SOL 6:5 Dentes tui sicut grex ovium quæ ascenderunt de lavacro: omnes gemellis fœtibus, et sterilis non est in eis.
SOL 6:6 Sicut cortex mali punici, sic genæ tuæ, absque occultis tuis.
SOL 6:7 Sexaginta sunt reginæ, et octoginta concubinæ, et adolescentularum non est numerus.
SOL 6:8 Una est columba mea, perfecta mea, una est matris suæ, electa genetrici suæ. Viderunt eam filiæ, et beatissimam prædicaverunt; reginæ et concubinæ, et laudaverunt eam.
SOL 6:9 Quæ est ista quæ progreditur quasi aurora consurgens, pulchra ut luna, electa ut sol, terribilis ut castrorum acies ordinata?
SOL 6:10 Sponsa Descendi in hortum nucum, ut viderem poma convallium, et inspicerem si floruisset vinea, et germinassent mala punica.
SOL 6:11 Nescivi: anima mea conturbavit me, propter quadrigas Aminadab.
SOL 6:12 Chorus Revertere, revertere, Sulamitis ! revertere, revertere ut intueamur te.]
SOL 7:1 [Sponsa Quid videbis in Sulamite, nisi choros castrorum? Chorus Quam pulchri sunt gressus tui in calceamentis, filia principis ! Juncturæ femorum tuorum sicut monilia quæ fabricata sunt manu artificis.
SOL 7:2 Umbilicus tuus crater tornatilis, numquam indigens poculis. Venter tuus sicut acervus tritici vallatus liliis.
SOL 7:3 Duo ubera tua sicut duo hinnuli, gemelli capreæ.
SOL 7:4 Collum tuum sicut turris eburnea; oculi tui sicut piscinæ in Hesebon quæ sunt in porta filiæ multitudinis. Nasus tuus sicut turris Libani, quæ respicit contra Damascum.
SOL 7:5 Caput tuum ut Carmelus; et comæ capitis tui sicut purpura regis vincta canalibus.
SOL 7:6 Sponsus Quam pulchra es, et quam decora, carissima, in deliciis !
SOL 7:7 Statura tua assimilata est palmæ, et ubera tua botris.
SOL 7:8 Dixi: Ascendam in palmam, et apprehendam fructus ejus; et erunt ubera tua sicut botri vineæ, et odor oris tui sicut malorum.
SOL 7:9 Guttur tuum sicut vinum optimum, dignum dilecto meo ad potandum, labiisque et dentibus illius ad ruminandum.
SOL 7:10 Sponsa Ego dilecto meo, et ad me conversio ejus.
SOL 7:11 Veni, dilecte mi, egrediamur in agrum, commoremur in villis.
SOL 7:12 Mane surgamus ad vineas: videamus si floruit vinea, si flores fructus parturiunt, si floruerunt mala punica; ibi dabo tibi ubera mea.
SOL 7:13 Mandragoræ dederunt odorem in portis nostris omnia poma: nova et vetera, dilecte mi, servavi tibi.]
SOL 8:1 [Quis mihi det te fratrem meum, sugentem ubera matris meæ, ut inveniam te foris, et deosculer te, et jam me nemo despiciat?
SOL 8:2 Apprehendam te, et ducam in domum matris meæ: ibi me docebis, et dabo tibi poculum ex vino condito, et mustum malorum granatorum meorum.
SOL 8:3 Læva ejus sub capite meo, et dextera illius amplexabitur me.
SOL 8:4 Sponsus Adjuro vos, filiæ Jerusalem, ne suscitetis, neque evigilare faciatis dilectam, donec ipsa velit.
SOL 8:5 Chorus Quæ est ista quæ ascendit de deserto, deliciis affluens, innixa super dilectum suum? Sponsus Sub arbore malo suscitavi te; ibi corrupta est mater tua, ibi violata est genitrix tua.
SOL 8:6 Sponsa Pone me ut signaculum super cor tuum, ut signaculum super brachium tuum, quia fortis est ut mors dilectio, dura sicut infernus æmulatio: lampades ejus lampades ignis atque flammarum.
SOL 8:7 Aquæ multæ non potuerunt extinguere caritatem, nec flumina obruent illam. Si dederit homo omnem substantiam domus suæ pro dilectione, quasi nihil despiciet eam.
SOL 8:8 Chorus Fratrum Soror nostra parva, et ubera non habet; quid faciemus sorori nostræ in die quando alloquenda est?
SOL 8:9 Si murus est, ædificemus super eum propugnacula argentea; si ostium est, compingamus illud tabulis cedrinis.
SOL 8:10 Sponsa Ego murus, et ubera mea sicut turris, ex quo facta sum coram eo, quasi pacem reperiens.
SOL 8:11 Chorus Fratrum Vinea fuit pacifico in ea quæ habet populos: tradidit eam custodibus; vir affert pro fructu ejus mille argenteos.
SOL 8:12 Sponsa Vinea mea coram me est. Mille tui pacifici, et ducenti his qui custodiunt fructus ejus.
SOL 8:13 Sponsus Quæ habitas in hortis, amici auscultant; fac me audire vocem tuam.
SOL 8:14 Sponsa Fuge, dilecte mi, et assimilare capreæ, hinnuloque cervorum super montes aromatum.]
ISA 1:1 Visio Isaiæ, filii Amos, quam vidit super Judam et Jerusalem, in diebus Oziæ, Joathan, Achaz, et Ezechiæ, regum Juda.
ISA 1:2 [Audite, cæli, et auribus percipe, terra, quoniam Dominus locutus est. Filios enutrivi, et exaltavi; ipsi autem spreverunt me.
ISA 1:3 Cognovit bos possessorem suum, et asinus præsepe domini sui; Israël autem me non cognovit, et populus meus non intellexit.
ISA 1:4 Væ genti peccatrici, populo gravi iniquitate, semini nequam, filiis sceleratis ! dereliquerunt Dominum; blasphemaverunt Sanctum Israël; abalienati sunt retrorsum.
ISA 1:5 Super quo percutiam vos ultra, addentes prævaricationem? omne caput languidum, et omne cor mœrens.
ISA 1:6 A planta pedis usque ad verticem, non est in eo sanitas; vulnus, et livor, et plaga tumens, non est circumligata, nec curata medicamine, neque fota oleo.
ISA 1:7 Terra vestra deserta; civitates vestræ succensæ igni: regionem vestram coram vobis alieni devorant, et desolabitur sicut in vastitate hostili.
ISA 1:8 Et derelinquetur filia Sion ut umbraculum in vinea, et sicut tugurium in cucumerario, et sicut civitas quæ vastatur.
ISA 1:9 Nisi Dominus exercituum reliquisset nobis semen, quasi Sodoma fuissemus, et quasi Gomorrha similes essemus.
ISA 1:10 Audite verbum Domini, principes Sodomorum; percipite auribus legem Dei nostri, populus Gomorrhæ.
ISA 1:11 Quo mihi multitudinem victimarum vestrarum? dicit Dominus. Plenus sum: holocausta arietum, et adipem pinguium, et sanguinem vitulorum et agnorum et hircorum, nolui.
ISA 1:12 Cum veniretis ante conspectum meum, quis quæsivit hæc de manibus vestris, ut ambularetis in atriis meis?
ISA 1:13 Ne offeratis ultra sacrificium frustra: incensum abominatio est mihi. Neomeniam et sabbatum, et festivitates alias, non feram; iniqui sunt cœtus vestri.
ISA 1:14 Calendas vestras, et solemnitates vestras odivit anima mea: facta sunt mihi molesta; laboravi sustinens.
ISA 1:15 Et cum extenderitis manus vestras, avertam oculos meos a vobis, et cum multiplicaveritis orationem, non exaudiam: manus enim vestræ sanguine plenæ sunt.
ISA 1:16 Lavamini, mundi estote; auferte malum cogitationum vestrarum ab oculis meis: quiescite agere perverse,
ISA 1:17 discite benefacere; quærite judicium, subvenite oppresso, judicate pupillo, defendite viduam.]
ISA 1:18 [Et venite, et arguite me, dicit Dominus. Si fuerint peccata vestra ut coccinum, quasi nix dealbabuntur; et si fuerint rubra quasi vermiculus, velut lana alba erunt.
ISA 1:19 Si volueritis, et audieritis me, bona terræ comeditis.
ISA 1:20 Quod si nolueritis, et me ad iracundiam provocaveritis, gladius devorabit vos, quia os Domini locutum est.
ISA 1:21 Quomodo facta est meretrix civitas fidelis, plena judicii? justitia habitavit in ea, nunc autem homicidæ.
ISA 1:22 Argentum tuum versum est in scoriam; vinum tuum mistum est aqua.
ISA 1:23 Principes tui infideles, socii furum. Omnes diligunt munera, sequuntur retributiones. Pupillo non judicant, et causa viduæ non ingreditur ad illos.
ISA 1:24 Propter hoc ait Dominus, Deus exercituum, Fortis Israël: Heu ! consolabor super hostibus meis, et vindicabor de inimicis meis.
ISA 1:25 Et convertam manum meam ad te, et excoquam ad puram scoriam tuam, et auferam omne stannum tuum.
ISA 1:26 Et restituam judices tuos ut fuerunt prius, et consiliarios tuos sicut antiquitus; post hæc vocaberis civitas justi, urbs fidelis.
ISA 1:27 Sion in judicio redimetur, et reducent eam in justitia.
ISA 1:28 Et conteret scelestos, et peccatores simul; et qui dereliquerunt Dominum consumentur.
ISA 1:29 Confundentur enim ab idolis quibus sacrificaverunt, et erubescetis super hortis quos elegeratis,
ISA 1:30 cum fueritis velut quercus defluentibus foliis, et velut hortus absque aqua.
ISA 1:31 Et erit fortitudo vestra ut favilla stuppæ, et opus vestrum quasi scintilla, et succendetur utrumque simul, et non erit qui extinguat.]
ISA 2:1 Verbum quod vidit Isaias, filius Amos, super Juda et Jerusalem.
ISA 2:2 [Et erit in novissimis diebus: præparatus mons domus Domini in vertice montium, et elevabitur super colles; et fluent ad eum omnes gentes,
ISA 2:3 et ibunt populi multi, et dicent: Venite, et ascendamus ad montem Domini, et ad domum Dei Jacob; et docebit nos vias suas, et ambulabimus in semitis ejus, quia de Sion exibit lex, et verbum Domini de Jerusalem.
ISA 2:4 Et judicabit gentes, et arguet populos multos; et conflabunt gladios suos in vomeres, et lanceas suas in falces. Non levabit gens contra gentem gladium, nec exercebuntur ultra ad prælium.
ISA 2:5 Domus Jacob, venite, et ambulemus in lumine Domini.]
ISA 2:6 [Projecisti enim populum tuum, domum Jacob, quia repleti sunt ut olim, et augeres habuerunt ut Philisthiim, et pueris alienis adhæserunt.
ISA 2:7 Repleta est terra argento et auro, et non est finis thesaurorum ejus.
ISA 2:8 Et repleta est terra ejus equis, et innumerabiles quadrigæ ejus. Et repleta est terra ejus idolis; opus manuum suarum adoraverunt, quod fecerunt digiti eorum.
ISA 2:9 Et incurvavit se homo, et humiliatus est vir; ne ergo dimittas eis.
ISA 2:10 Ingredere in petram, et abscondere in fossa humo a facie timoris Domini, et a gloria majestatis ejus.
ISA 2:11 Oculi sublimes hominis humiliati sunt, et incurvabitur altitudo virorum; exaltabitur autem Dominus solus in die illa.
ISA 2:12 Quia dies Domini exercituum super omnem superbum, et excelsum, et super omnem arrogantem, et humiliabitur;
ISA 2:13 et super omnes cedros Libani sublimes et erectas, et super omnes quercus Basan,
ISA 2:14 et super omnes montes excelsos, et super omnes colles elevatos,
ISA 2:15 et super omnem turrim excelsam, et super omnem murum munitum,
ISA 2:16 et super omnes naves Tharsis, et super omne quod visu pulchrum est,
ISA 2:17 et incurvabitur sublimitas hominum, et humiliabitur altitudo virorum, et elevabitur Dominus solus in die illa;
ISA 2:18 et idola penitus conterentur;
ISA 2:19 et introibunt in speluncas petrarum, et in voragines terræ, a facie formidinis Domini et a gloria majestatis ejus, cum surrexerit percutere terram.
ISA 2:20 In die illa projiciet homo idola argenti sui, et simulacra auri sui, quæ fecerat sibi ut adoraret, talpas et vespertiliones.
ISA 2:21 Et ingreditur scissuras petrarum et in cavernas saxorum, a facie formidinis Domini, et a gloria majestatis ejus, cum surrexerit percutere terram.
ISA 2:22 Quiescite ergo ab homine, cujus spiritus in naribus ejus est, quia excelsus reputatus est ipse.]
ISA 3:1 [Ecce enim Dominator, Dominus exercituum, auferet a Jerusalem et a Juda validum et fortem, omne robur panis, et omne robor aquæ;
ISA 3:2 fortem, et virum bellatorem, judicem, et prophetam, et ariolum, et senem;
ISA 3:3 principem super quinquaginta, et honorabilem vultu et consiliarium, et sapientem de architectis, et prudentem eloquii mystici.
ISA 3:4 Et dabo pueros principes eorum, et effeminati dominabuntur eis;
ISA 3:5 et irruet populus, vir ad virum, et unusquisque ad proximum suum; tumultuabitur puer contra senem, et ignobilis contra nobilem.
ISA 3:6 Apprehendet enim vir fratrem suum, domesticum patris sui: Vestimentum tibi est, princeps esto noster, ruina autem hæc sub manu tua.
ISA 3:7 Respondebit in die illa, dicens: Non sum medicus, et in domo mea non est panis neque vestimentum: nolite constituere me principem populi.
ISA 3:8 Ruit enim Jerusalem, et Judas concidit, quia lingua eorum et adinventiones eorum contra Dominum, ut provocarent oculos majestatis ejus.
ISA 3:9 Agnitio vultus eorum respondit eis; et peccatum suum quasi Sodoma prædicaverunt, nec absconderunt. Væ animæ eorum, quoniam reddita sunt eis mala !
ISA 3:10 Dicite justo quoniam bene, quoniam fructum adinventionum suarum comedet.
ISA 3:11 Væ impio in malum ! retributio enim manuum ejus fiet ei.
ISA 3:12 Populum meum exactores sui spoliaverunt, et mulieres dominatæ sunt eis. Popule meus, qui te beatum dicunt, ipsi te decipiunt, et viam gressuum tuorum dissipant.
ISA 3:13 Stat ad judicandum Dominus, et stat ad judicandos populos.
ISA 3:14 Dominus ad judicium veniet cum senibus populi sui, et principibus ejus; vos enim depasti estis vineam, et rapina pauperis in domo vestra.
ISA 3:15 Quare atteritis populum meum, et facies pauperum commolitis? dicit Dominus Deus exercituum.]
ISA 3:16 [Et dixit Dominus: Pro eo quod elevatæ sunt filiæ Sion, et ambulaverunt extento collo, et nutibus oculorum ibant, et plaudebant, ambulabant pedibus suis, et composito gradu incedebant;
ISA 3:17 decalvabit Dominus verticem filiarum Sion, et Dominus crinem earum nudabit.
ISA 3:18 In die illa auferet Dominus ornamentum calceamentum,
ISA 3:19 et lunulas, et torques, et monilia, et armillas, et mitras,
ISA 3:20 et discriminalia, et periscelidas, et murenulas, et olfactoriola, et inaures,
ISA 3:21 et annulos, et gemmas in fronte pendentes,
ISA 3:22 et mutatoria, et palliola, et linteamina, et acus,
ISA 3:23 et specula, et sindones, et vittas, et theristra.
ISA 3:24 Et erit pro suavi odore fœtor, et pro zona funiculus, et pro crispanti crine calvitium, et pro fascia pectorali cilicium.
ISA 3:25 Pulcherrimi quoque viri tui gladio cadent, et fortes tui in prælio.
ISA 3:26 Et mœrebunt atque lugebunt portæ ejus, et desolata in terra sedebit.]
ISA 4:1 [Et apprehendent septem mulieres virum unum in die illa, dicentes: Panem nostrum comedemus, et vestimentis nostris operiemur: tantummodo invocetur nomen tuum super nos; aufer opprobrium nostrum.]
ISA 4:2 [In die illa, erit germen Domini in magnificentia et gloria, et fructus terræ sublimis, et exsultatio his qui salvati fuerint de Israël.
ISA 4:3 Et erit: omnis qui relictus fuerit in Sion, et residuus in Jerusalem, Sanctus vocabitur, omnis qui scriptus est in vita in Jerusalem.
ISA 4:4 Si abluerit Dominus sordes filiarum Sion, et sanguinem Jerusalem laverit de medio ejus, in spiritu judicii, et spiritu ardoris.
ISA 4:5 Et creabit Dominus super omnem locum montis Sion, et ubi invocatus est, nubem per diem et fumum, et splendorem ignis flammantis in nocte: super omnem enim gloriam protectio.
ISA 4:6 Et tabernaculum erit in umbraculum, diei ab æstu, et in securitatem et absconsionem a turbine et a pluvia.]
ISA 5:1 [Cantabo dilecto meo canticum patruelis mei vineæ suæ. Vinea facta est dilecto meo in cornu filio olei.
ISA 5:2 Et sepivit eam, et lapides elegit ex illa, et plantavit eam electam; et ædificavit turrim in medio ejus, et torcular exstruxit in ea; et exspectavit ut faceret uvas, et fecit labruscas.
ISA 5:3 Nunc ergo, habitatores Jerusalem et viri Juda, judicate inter me et vineam meam.
ISA 5:4 Quid est quod debui ultra facere vineæ meæ, et non feci ei? an quod exspectavi ut faceret uvas, et fecit labruscas?
ISA 5:5 Et nunc ostendam vobis quid ego faciam vineæ meæ: auferam sepem ejus, et erit in direptionem; diruam maceriam ejus, et erit in conculcationem.
ISA 5:6 Et ponam eam desertam; non putabitur et non fodietur: et ascendent vepres et spinæ, et nubibus mandabo ne pluant super eam imbrem.
ISA 5:7 Vinea enim Domini exercituum domus Israël est; et vir Juda germen ejus delectabile: et exspectavi ut faceret judicium, et ecce iniquitas; et justitiam, et ecce clamor.]
ISA 5:8 [Væ qui conjungitis domum ad domum, et agrum agro copulatis usque ad terminum loci ! Numquid habitabitis vos soli in medio terræ?
ISA 5:9 In auribus meis sunt hæc, dicit Dominus exercituum; nisi domus multæ desertæ fuerint, grandes et pulchræ, absque habitatore.
ISA 5:10 Decem enim jugera vinearum facient lagunculam unam, et triginta modii sementis facient modios tres.
ISA 5:11 Væ qui consurgitis mane ad ebrietatem sectandam, et potandum usque ad vesperam, ut vino æstuetis !
ISA 5:12 Cithara, et lyra, et tympanum, et tibia, et vinum in conviviis vestris; et opus Domini non respicitis, nec opera manuum ejus consideratis.
ISA 5:13 Propterea captivus ductus est populus meus, quia non habuit scientiam, et nobiles ejus interierunt fame, et multitudo ejus siti exaruit.
ISA 5:14 Propterea dilatavit infernus animam suam, et aperuit os suum absque ullo termino; et descendent fortes ejus, et populus ejus, et sublimes gloriosique ejus, ad eum.
ISA 5:15 Et incurvabitur homo, et humiliabitur vir, et oculi sublimium deprimentur.
ISA 5:16 Et exaltabitur Dominus exercituum in judicio; et Deus sanctus sanctificabitur in justitia.
ISA 5:17 Et pascentur agni juxta ordinem suum, et deserta in ubertatem versa advenæ comedent.]
ISA 5:18 [Væ qui trahitis iniquitatem in funiculis vanitatis, et quasi vinculum plaustri peccatum !
ISA 5:19 qui dicitis: Festinet, et cito veniat opus ejus, ut videamus; et appropiet, et veniat consilium sancti Israël, et sciemus illud !
ISA 5:20 Væ qui dicitis malum bonum, et bonum malum; ponentes tenebras lucem, et lucem tenebras; ponentes amarum in dulce, et dulce in amarum !
ISA 5:21 Væ qui sapientes estis in oculis vestris, et coram vobismetipsis prudentes.
ISA 5:22 Væ qui potentes estis ad bibendum vinum, et viri fortes ad miscendam ebrietatem !
ISA 5:23 qui justificatis impium pro muneribus, et justitiam justi aufertis ab eo !
ISA 5:24 Propter hoc, sicut devorat stipulam lingua ignis, et calor flammæ exurit, sic radix eorum quasi favilla erit, et germen eorum ut pulvis ascendet; abjecerunt enim legem Domini exercituum, et eloquium sancti Israël blasphemaverunt.
ISA 5:25 Ideo iratus est furor Domini in populum suum, et extendit manum suam super eum, et percussit eum: et conturbati sunt montes, et facta sunt morticina eorum quasi stercus in medio platearum. In his omnibus non est adversus furor ejus, sed adhuc manus ejus extenta.
ISA 5:26 Et elevabit signum in nationibus procul, et sibilabit ad eum de finibus terræ: et ecce festinus velociter veniet.
ISA 5:27 Non est deficiens neque laborans in eo; non dormitabit, neque dormiet; neque solvetur cingulum renum ejus, nec rumpetur corrigia calceamenti ejus.
ISA 5:28 Sagittæ ejus acutæ, et omnes arcus ejus extenti. Ungulæ equorum ejus ut silex, et rotæ ejus quasi impetus tempestatis.
ISA 5:29 Rugitus ejus ut leonis; rugiet ut catuli leonum: et frendet, et tenebit prædam, et amplexabitur, et non erit qui eruat.
ISA 5:30 Et sonabit super eum in die illa sicut sonitus maris: aspiciemus in terram, et ecce tenebræ tribulationis, et lux obtenebrata est in caligine ejus.]
ISA 6:1 In anno quo mortuus est rex Ozias, vidi Dominum sedentem super solium excelsum et elevatum; et ea quæ sub ipso erant replebant templum.
ISA 6:2 Seraphim stabant super illud: sex alæ uni, et sex alæ alteri; duabus velabant faciem ejus, et duabus velabant pedes ejus, et duabus volabant.
ISA 6:3 Et clamabant alter ad alterum, et dicebant: [Sanctus, sanctus, sanctus Dominus, Deus exercituum; plena est omnis terra gloria ejus.]
ISA 6:4 Et commota sunt superliminaria cardinum a voce clamantis, et domus repleta est fumo.
ISA 6:5 Et dixi: [Væ mihi, quia tacui, quia vir pollutus labiis ego sum, et in medio populi polluta labia habentis ego habito, et regem Dominum exercituum vidi oculis meis.]
ISA 6:6 Et volavit ad me unus de seraphim, et in manu ejus calculus, quem forcipe tulerat de altari,
ISA 6:7 et tetigit os meum, et dixit: [Ecce tetigit hoc labia tua, et auferetur iniquitas tua, et peccatum tuum mundabitur.]
ISA 6:8 Et audivi vocem Domini dicentis: [Quem mittam? et quis ibit nobis?] Et dixi: [Ecce ego, mitte me.]
ISA 6:9 Et dixit: [Vade, et dices populo huic: Audite audientes, et nolite intelligere; et videte visionem, et nolite cognoscere.
ISA 6:10 Excæca cor populi hujus, et aures ejus aggrava, et oculos ejus claude: ne forte videat oculis suis, et auribus suis audiat, et corde suo intelligat, et convertatur, et sanem eum.]
ISA 6:11 Et dixi: [Usquequo, Domine?] Et dixit: [Donec desolentur civitates absque habitatore, et domus sine homine, et terra relinquetur deserta.
ISA 6:12 Et longe faciet Dominus homines, et multiplicabitur quæ derelicta fuerat in medio terræ.
ISA 6:13 Et adhuc in ea decimatio, et convertetur, et erit in ostensionem sicut terebinthus, et sicut quercus quæ expandit ramos suos; semen sanctum erit id quod steterit in ea.]
ISA 7:1 Et factum est in diebus Achaz, filii Joathan, filii Oziæ, regis Juda, ascendit Rasin, rex Syriæ, et Phacee, filius Romeliæ, rex Israël, in Jerusalem, ad præliandum contra eam: et non potuerunt
ISA 7:2 debellare eam. Et nuntiaverunt domui David, dicentes: Requievit Syria super Ephraim. Et commotum est cor ejus, et cor populi ejus, sicut moventur ligna silvarum a facie venti.
ISA 7:3 Et dixit Dominus ad Isaiam: Egredere in occursum Achaz, tu et qui derelictus est Jasub, filius tuus, ad extremum aquæductus piscinæ superioris in via agri Fullonis;
ISA 7:4 et dices ad eum: [Vide ut sileas; noli timere, et cor tuum ne formidet a duabus caudis titionum fumigantium istorum, in ira furoris Rasin, regis Syriæ, et filii Romeliæ;
ISA 7:5 eo quod consilium inierit contra te Syria in malum, Ephraim, et filius Romeliæ, dicentes:
ISA 7:6 Ascendamus ad Judam, et suscitemus eum, et avellamus eum ad nos, et ponamus regem in medio ejus filium Tabeel.
ISA 7:7 Hæc dicit Dominus Deus: Non stabit, et non erit istud;
ISA 7:8 sed caput Syriæ Damascus, et caput Damasci Rasin; et adhuc sexaginta et quinque anni, et desinet Ephraim esse populus;
ISA 7:9 et caput Ephraim Samaria, et caput Samariæ filius Romeliæ. Si non credideritis, non permanebitis.]
ISA 7:10 Et adjecit Dominus loqui ad Achaz, dicens:
ISA 7:11 Pete tibi signum a Domino Deo tuo, in profundum inferni, sive in excelsum supra.
ISA 7:12 Et dixit Achaz: Non petam, et non tentabo Dominum.
ISA 7:13 Et dixit: [Audite ergo, domus David. Numquid parum vobis est molestos esse hominibus, quia molesti estis et Deo meo?
ISA 7:14 Propter hoc dabit Dominus ipse vobis signum: ecce virgo concipiet, et pariet filium, et vocabitur nomen ejus Emmanuel.
ISA 7:15 Butyrum et mel comedet, ut sciat reprobare malum, et eligere bonum.
ISA 7:16 Quia antequam sciat puer reprobare malum et eligere bonum, derelinquetur terra quam tu detestaris a facie duorum regum suorum.
ISA 7:17 Adducet Dominus super te, et super populum tuum, et super domum patris tui, dies qui non venerunt a diebus separationis Ephraim a Juda, cum rege Assyriorum.
ISA 7:18 Et erit in die illa: sibilabit Dominus muscæ quæ est in extremo fluminum Ægypti, et api quæ est in terra Assur;
ISA 7:19 et venient, et requiescent omnes in torrentibus vallium, et in cavernis petrarum, et in omnibus frutetis, et in universis foraminibus.
ISA 7:20 In die illa radet Dominus in novacula conducta in his qui trans flumen sunt, in rege Assyriorum, caput et pilos pedum, et barbam universam.
ISA 7:21 Et erit in die illa: nutriet homo vaccam boum, et duas oves,
ISA 7:22 et præ ubertate lactis comedet butyrum; butyrum enim et mel manducabit omnis qui relictus fuerit in medio terræ.
ISA 7:23 Et erit in die illa: omnis locus ubi fuerint mille vites, mille argenteis, in spinas et in vepres erunt.
ISA 7:24 Cum sagittis et arcu ingredientur illuc: vepres enim et spinæ erunt in universa terra.
ISA 7:25 Et omnes montes qui in sarculo sarrientur, non veniet illuc terror spinarum et veprium: et erit in pascua bovis, et in conculcationem pecoris.]
ISA 8:1 Et dixit Dominus ad me: Sume tibi librum grandem, et scribe in eo stylo hominis: Velociter spolia detrahe, cito prædare.
ISA 8:2 Et adhibui mihi testes fideles, Uriam sacerdotem, et Zachariam, filium Barachiæ:
ISA 8:3 et accessi ad prophetissam, et concepit, et peperit filium. Et dixit Dominus ad me: Voca nomen ejus: Accelera spolia detrahere; Festina prædari:
ISA 8:4 quia antequam sciat puer vocare patrem suum et matrem suam, auferetur fortitudo Damasci, et spolia Samariæ, coram rege Assyriorum.
ISA 8:5 Et adjecit Dominus loqui ad me adhuc, dicens:
ISA 8:6 [Pro eo quod abjecit populus iste aquas Siloë, quæ vadunt cum silentio, et assumpsit magis Rasin, et filium Romeliæ:
ISA 8:7 propter hoc ecce Dominus adducet super eos aquas fluminis fortes et multas, regem Assyriorum, et omnem gloriam ejus, et ascendet super omnes rivos ejus, et fluet super universas ripas ejus;
ISA 8:8 et ibit per Judam, inundans, et transiens: usque ad collum veniet. Et erit extensio alarum ejus implens latitudinem terræ tuæ, o Emmanuel !
ISA 8:9 Congregamini, populi, et vincimini; et audite, universæ procul terræ: confortamini, et vincimini; accingite vos, et vincimini.
ISA 8:10 Inite consilium, et dissipabitur; loquimini verbum, et non fiet: quia nobiscum Deus.
ISA 8:11 Hæc enim ait Dominus ad me: Sicut in manu forti erudivit me, ne irem in via populi hujus, dicens:
ISA 8:12 Non dicatis: Conjuratio; omnia enim quæ loquitur populus iste, conjuratio est: et timorem ejus ne timeatis, neque paveatis.
ISA 8:13 Dominum exercituum ipsum sanctificate; ipse pavor vester, et ipse terror vester:
ISA 8:14 et erit vobis in sanctificationem; in lapidem autem offensionis, et in petram scandali, duabus domibus Israël; in laqueum et in ruinam habitantibus Jerusalem.
ISA 8:15 Et offendent ex eis plurimi, et cadent, et conterentur, et irretientur, et capientur.
ISA 8:16 Liga testimonium, signa legem in discipulis meis.
ISA 8:17 Et exspectabo Dominum qui abscondit faciem suam a domo Jacob, et præstolabor eum.
ISA 8:18 Ecce ego et pueri mei quos dedit mihi Dominus in signum, et in portentum Israël a Domino exercituum, qui habitat in monte Sion:
ISA 8:19 et cum dixerint ad vos: Quærite a pythonibus et a divinis qui strident in incantationibus suis: numquid non populus a Deo suo requiret, pro vivis a mortuis?
ISA 8:20 ad legem magis et ad testimonium. Quod si non dixerint juxta verbum hoc, non erit eis matutina lux.
ISA 8:21 Et transibit per eam, corruet, et esuriet; et cum esurierit, irascetur. Et maledicet regi suo, et Deo suo, et suscipiet sursum,
ISA 8:22 et ad terram intuebitur; et ecce tribulatio et tenebræ, dissolutio et angustia, et caligo persequens, et non poterit avolare de angustia sua.]
ISA 9:1 [Primo tempore alleviata est terra Zabulon et terra Nephthali: et novissimo aggravata est via maris trans Jordanem Galilææ gentium.
ISA 9:2 Populus qui ambulabat in tenebris, vidit lucem magnam; habitantibus in regione umbræ mortis, lux orta est eis.
ISA 9:3 Multiplicasti gentem, et non magnificasti lætitiam. Lætabuntur coram te, sicut qui lætantur in messe; sicut exsultant victores capta præda, quando dividunt spolia.
ISA 9:4 Jugum enim oneris ejus, et virgam humeri ejus, et sceptrum exactoris ejus superasti, sicut in die Madian.
ISA 9:5 Quia omnis violentia prædatio cum tumultu, et vestimentum mistum sanguine, erit in combustionem, et cibus ignis.
ISA 9:6 Parvulus enim natus est nobis, et filius datus est nobis, et factus est principatus super humerum ejus: et vocabitur nomen ejus, Admirabilis, Consiliarius, Deus, Fortis, Pater futuri sæculi, Princeps pacis.
ISA 9:7 Multiplicabitur ejus imperium, et pacis non erit finis; super solium David, et super regnum ejus sedebit, ut confirmet illud et corroboret in judicio et justitia, amodo et usque in sempiternum: zelus Domini exercituum faciet hoc.]
ISA 9:8 [Verbum misit Dominus in Jacob, et cecidit in Israël.
ISA 9:9 Et sciet omnis populus Ephraim, et habitantes Samariam, in superbia et magnitudine cordis dicentes:
ISA 9:10 Lateres ceciderunt, sed quadris lapidibus ædificabimus; sycomoros succiderunt, sed cedros immutabimus.
ISA 9:11 Et elevabit Dominus hostes Rasin super eum, et inimicos ejus in tumultum vertet.
ISA 9:12 Syriam ab oriente, et Philisthiim ab occidente; et devorabunt Israël toto ore. In omnibus his non est aversus furor ejus, sed adhuc manus ejus extenta.
ISA 9:13 Et populus non est reversus ad percutientem se, et Dominum exercituum non inquisierunt.
ISA 9:14 Et disperdet Dominus ab Israël caput et caudam, incurvantem et refrenantem, die una.
ISA 9:15 Longævus et honorabilis, ipse est caput; et propheta docens mendacium, ipse est cauda.
ISA 9:16 Et erunt qui beatificant populum istum, seducentes; et qui beatificantur, præcipitati.
ISA 9:17 Propter hoc super adolescentulis ejus non lætabitur Dominus, et pupillorum ejus et viduarum non miserebitur: quia omnis hypocrita est et nequam, et universum os locutum est stultitiam; in omnibus his non est aversus furor ejus, sed adhuc manus ejus extenta.
ISA 9:18 Succensa est enim quasi ignis impietas: veprem et spinam vorabit, et succendetur in densitate saltus, et convolvetur superbia fumi.
ISA 9:19 In ira Domini exercituum conturbata est terra, et erit populus quasi esca ignis; vir fratri suo non parcet.
ISA 9:20 Et declinabit ad dexteram, et esuriet; et comedet ad sinistram, et non saturabitur; unusquisque carnem brachii sui vorabit: Manasses Ephraim, et Ephraim Manassen; simul ipsi contra Judam.
ISA 9:21 In omnibus his non est aversus furor ejus, sed adhuc manus ejus extenta.]
ISA 10:1 [Væ qui condunt leges iniquas, et scribentes injustitiam scripserunt,
ISA 10:2 ut opprimerent in judicio pauperes, et vim facerent causæ humilium populi mei; ut essent viduæ præda eorum, et pupillos diriperent.
ISA 10:3 Quid facietis in die visitationis, et calamitatis de longe venientis? ad cujus confugietis auxilium? et ubi derelinquetis gloriam vestram,
ISA 10:4 ne incurvemini sub vinculo, et cum interfectis cadatis? Super omnibus his non est aversus furor ejus, sed adhuc manus ejus extenta.]
ISA 10:5 [Væ Assur ! virga furoris mei et baculus ipse est; in manu eorum indignatio mea.
ISA 10:6 Ad gentem fallacem mittam eum, et contra populum furoris mei mandabo illi, ut auferat spolia, et diripiat prædam, et ponat illum in conculcationem quasi lutum platearum.
ISA 10:7 Ipse autem non sic arbitrabitur, et cor ejus non ita existimabit; sed ad conterendum erit cor ejus, et ad internecionem gentium non paucarum.
ISA 10:8 Dicet enim:
ISA 10:9 Numquid non principes mei simul reges sunt? numquid non ut Charcamis, sic Calano? et ut Arphad, sic Emath? numquid non ut Damascus, sic Samaria?
ISA 10:10 Quomodo invenit manus mea regna idoli, sic et simulacra eorum de Jerusalem et de Samaria.
ISA 10:11 Numquid non sicut feci Samariæ et idolis ejus, sic faciam Jerusalem et simulacris ejus?
ISA 10:12 Et erit, cum impleverit Dominus cuncta opera sua in monte Sion et in Jerusalem, visitabo super fructum magnifici cordis regis Assur, et super gloriam altitudinis oculorum ejus.
ISA 10:13 Dixit enim: In fortitudine manus meæ feci, et in sapientia mea intellexi; et abstuli terminos populorum, et principes eorum deprædatus sum, et detraxi quasi potens in sublimi residentes.
ISA 10:14 Et invenit quasi nidum manus mea fortitudinem populorum; et sicut colliguntur ova quæ derelicta sunt, sic universam terram ego congregavi; et non fuit qui moveret pennam, et aperiret os, et ganniret.
ISA 10:15 Numquid gloriabitur securis contra eum qui secat in ea? aut exaltabitur serra contra eum a quo trahitur? Quomodo si elevetur virga contra elevantem se, et exaltetur baculus, qui utique lignum est.
ISA 10:16 Propter hoc mittet Dominator, Dominus exercituum, in pinguibus ejus tenuitatem; et subtus gloriam ejus succensa ardebit quasi combustio ignis.
ISA 10:17 Et erit lumen Israël in igne, et Sanctus ejus in flamma; et succendetur, et devorabitur spina ejus et vepres in die una.
ISA 10:18 Et gloria saltus ejus, et carmeli ejus, ab anima usque ad carnem consumetur; et erit terrore profugus.
ISA 10:19 Et reliquiæ ligni saltus ejus præ paucitate numerabuntur, et puer scribet eos.]
ISA 10:20 [Et erit in die illa: non adjiciet residuum Israël, et hi qui fugerint de domo Jacob, inniti super eo qui percutit eos; sed innitetur super Dominum, Sanctum Israël, in veritate.
ISA 10:21 Reliquiæ convertentur; reliquiæ, inquam, Jacob ad Deum fortem.
ISA 10:22 Si enim fuerit populus tuus, Israël, quasi arena maris, reliquiæ convertentur ex eo; consummatio abbreviata inundabit justitiam.
ISA 10:23 Consummationem enim et abbreviationem Dominus Deus exercituum faciet in medio omnis terræ.
ISA 10:24 Propter hoc, hæc dicit Dominus Deus exercituum: Noli timere, populus meus, habitator Sion, ab Assur: in virga percutiet te, et baculum suum levabit super te, in via Ægypti.
ISA 10:25 Adhuc enim paululum modicumque, et consummabitur indignatio et furor meus super scelus eorum.
ISA 10:26 Et suscitabit super eum Dominus exercituum flagellum, juxta plagam Madian in petra Oreb: et virgam suam super mare, et levabit eam in via Ægypti.
ISA 10:27 Et erit in die illa: auferetur onus ejus de humero tuo et jugum ejus de collo tuo, et computrescet jugum a facie olei.]
ISA 10:28 [Veniet in Ajath, transibit in Magron, apud Machmas commendabit vasa sua.
ISA 10:29 Transierunt cursim, Gaba sedes nostra; obstupuit Rama, Gabaath Saulis fugit.
ISA 10:30 Hinni voce tua, filia Gallim, attende Laisa, paupercula Anathoth.
ISA 10:31 Migravit Medemena; habitatores Gabim, confortamini.
ISA 10:32 Adhuc dies est ut in Nobe stetur; agitabit manum suam super montem filiæ Sion, collem Jerusalem.
ISA 10:33 Ecce Dominator, Dominus exercituum, confringet lagunculam in terrore; et excelsi statura succidentur, et sublimes humiliabuntur.
ISA 10:34 Et subvertentur condensa saltus ferro; et Libanus cum excelsis cadet.]
ISA 11:1 [Et egredietur virga de radice Jesse, et flos de radice ejus ascendet.
ISA 11:2 Et requiescet super eum spiritus Domini: spiritus sapientiæ et intellectus, spiritus consilii et fortitudinis, spiritus scientiæ et pietatis;
ISA 11:3 et replebit eum spiritus timoris Domini. Non secundum visionem oculorum judicabit, neque secundum auditum aurium arguet;
ISA 11:4 sed judicabit in justitia pauperes, et arguet in æquitate pro mansuetis terræ; et percutiet terram virga oris sui, et spiritu labiorum suorum interficiet impium.
ISA 11:5 Et erit justitia cingulum lumborum ejus, et fides cinctorium renum ejus.
ISA 11:6 Habitabit lupus cum agno, et pardus cum hædo accubabit; vitulus, et leo, et ovis, simul morabuntur, et puer parvulus minabit eos.
ISA 11:7 Vitulus et ursus pascentur, simul requiescent catuli eorum; et leo quasi bos comedet paleas.
ISA 11:8 Et delectabitur infans ab ubere super foramine aspidis; et in caverna reguli qui ablactatus fuerit manum suam mittet.
ISA 11:9 Non nocebunt, et non occident in universo monte sancto meo, quia repleta est terra scientia Domini, sicut aquæ maris operientes.]
ISA 11:10 [In die illa radix Jesse, qui stat in signum populorum, ipsum gentes deprecabuntur, et erit sepulchrum ejus gloriosum.
ISA 11:11 Et erit in die illa: adjiciet Dominus secundo manum suam ad possidendum residuum populi sui, quod relinquetur ab Assyriis, et ab Ægypto, et a Phetros, et ab Æthiopia, et ab Ælam, et a Sennaar, et ab Emath, et ab insulis maris.
ISA 11:12 Et levabit signum in nationes, et congregabit profugos Israël, et dispersos Juda colliget a quatuor plagis terræ.
ISA 11:13 Et auferetur zelus Ephraim, et hostes Juda peribunt; Ephraim non æmulabitur Judam, et Judas non pugnabit contra Ephraim.
ISA 11:14 Et volabunt in humeros Philisthiim per mare, simul prædabuntur filios orientis; Idumæa et Moab præceptum manus eorum, et filii Ammon obedientes erunt.
ISA 11:15 Et desolabit Dominus linguam maris Ægypti, et levabit manum suam super flumen in fortitudine spiritus sui; et percutiet eum in septem rivis, ita ut transeant per eum calceati.
ISA 11:16 Et erit via residuo populo meo qui relinquetur ab Assyriis, sicut fuit Israëli in die illa qua ascendit de terra Ægypti.]
ISA 12:1 [Et dices in die illa: Confitebor tibi, Domine, quoniam iratus es mihi; conversus est furor tuus, et consolatus es me.
ISA 12:2 Ecce Deus salvator meus; fiducialiter agam, et non timebo: quia fortitudo mea et laus mea Dominus, et factus est mihi in salutem.
ISA 12:3 Haurietis aquas in gaudio de fontibus salvatoris.
ISA 12:4 Et dicetis in die illa: Confitemini Domino et invocate nomen ejus; notas facite in populis adinventiones ejus; mementote quoniam excelsum est nomen ejus.
ISA 12:5 Cantate Domino, quoniam magnifice fecit; annuntiate hoc in universa terra.
ISA 12:6 Exsulta et lauda, habitatio Sion, quia magnus in medio tui Sanctus Israël.]
ISA 13:1 Onus Babylonis, quod vidit Isaias, filius Amos.
ISA 13:2 [Super montem caliginosum levate signum: exaltate vocem, levate manum, et ingrediantur portas duces.
ISA 13:3 Ego mandavi sanctificatis meis, et vocavi fortes meos in ira mea, exsultantes in gloria mea.
ISA 13:4 Vox multitudinis in montibus, quasi populorum frequentium; vox sonitus regum, gentium congregatarum. Dominus exercituum præcepit militiæ belli,
ISA 13:5 venientibus de terra procul, a summitate cæli; Dominus, et vasa furoris ejus, ut disperdat omnem terram.
ISA 13:6 Ululate, quia prope est dies Domini; quasi vastitas a Domino veniet.
ISA 13:7 Propter hoc omnes manus dissolventur, et omne cor hominis contabescet,
ISA 13:8 et conteretur. Torsiones et dolores tenebunt; quasi parturiens dolebunt: unusquisque ad proximum suum stupebit, facies combustæ vultus eorum.
ISA 13:9 Ecce dies Domini veniet, crudelis, et indignationis plenus, et iræ, furorisque, ad ponendam terram in solitudinem, et peccatores ejus conterendos de ea.
ISA 13:10 Quoniam stellæ cæli, et splendor earum, non expandent lumen suum; obtenebratus est sol in ortu suo, et luna non splendebit in lumine suo.
ISA 13:11 Et visitabo super orbis mala, et contra impios iniquitatem eorum; et quiescere faciam superbiam infidelium, et arrogantiam fortium humiliabo.
ISA 13:12 Pretiosior erit vir auro, et homo mundo obrizo.
ISA 13:13 Super hoc cælum turbabo; et movebitur terra de loco suo, propter indignationem Domini exercituum, et propter diem iræ furoris ejus.
ISA 13:14 Et erit quasi damula fugiens, et quasi ovis, et non erit qui congreget. Unusquisque ad populum suum convertetur, et singuli ad terram suam fugient.
ISA 13:15 Omnis qui inventus fuerit occidetur, et omnis qui supervenerit cadet in gladio;
ISA 13:16 infantes eorum allidentur in oculis eorum, diripientur domus eorum, et uxores eorum violabuntur.
ISA 13:17 Ecce ego suscitabo super eos Medos, qui argentum non quærant, nec aurum velint;
ISA 13:18 sed sagittis parvulos interficient, et lactantibus uteris non miserebuntur, et super filios non parcet oculus eorum.
ISA 13:19 Et erit Babylon illa gloriosa in regnis, inclyta superbia Chaldæorum, sicut subvertit Dominus Sodomam et Gomorrham.
ISA 13:20 Non habitabitur usque in finem, et non fundabitur usque ad generationem et generationem; nec ponet ibi tentoria Arabs, nec pastores requiescent ibi.
ISA 13:21 Sed requiescent ibi bestiæ, et replebuntur domus eorum draconibus, et habitabunt ibi struthiones, et pilosi saltabunt ibi;
ISA 13:22 et respondebunt ibi ululæ in ædibus ejus, et sirenes in delubris voluptatis.]
ISA 14:1 [Prope est ut veniat tempus ejus, et dies ejus non elongabuntur. Miserebitur enim Dominus Jacob, et eliget adhuc de Israël, et requiescere eos faciet super humum suam; adjungetur advena ad eos, et adhærebit domui Jacob.
ISA 14:2 Et tenebunt eos populi, et adducent eos in locum suum; et possidebit eos domus Israël super terram Domini in servos et ancillas: et erunt capientes eos qui se ceperant, et subjicient exactores suos.]
ISA 14:3 [Et erit in die illa: cum requiem dederit tibi Deus a labore tuo, et a concussione tua, et a servitute dura qua ante servisti,
ISA 14:4 sumes parabolam istam contra regem Babylonis, et dices: Quomodo cessavit exactor; quievit tributum?
ISA 14:5 Contrivit Dominus baculum impiorum, virgam dominantium,
ISA 14:6 cædentem populos in indignatione plaga insanabili, subjicientem in furore gentes, persequentem crudeliter.
ISA 14:7 Conquievit et siluit omnis terra, gavisa est et exsultavit;
ISA 14:8 abietes quoque lætatæ sunt super te, et cedri Libani: ex quo dormisti, non ascendet qui succidat nos.
ISA 14:9 Infernus subter conturbatus est in occursum adventus tui; suscitavit tibi gigantes. Omnes principes terræ surrexerunt de soliis suis, omnes principes nationum.
ISA 14:10 Universi respondebunt, et dicent tibi: Et tu vulneratus es sicut et nos; nostri similis effectus es.
ISA 14:11 Detracta est ad inferos superbia tua, concidit cadaver tuum; subter te sternetur tinea, et operimentum tuum erunt vermes.
ISA 14:12 Quomodo cecidisti de cælo, Lucifer, qui mane oriebaris? corruisti in terram, qui vulnerabas gentes?
ISA 14:13 Qui dicebas in corde tuo: In cælum conscendam, super astra Dei exaltabo solium meum; sedebo in monte testamenti, in lateribus aquilonis;
ISA 14:14 ascendam super altitudinem nubium, similis ero Altissimo?
ISA 14:15 Verumtamen ad infernum detraheris, in profundum laci.
ISA 14:16 Qui te viderint, ad te inclinabuntur, teque prospicient: Numquid iste est vir qui conturbavit terram, qui concussit regna,
ISA 14:17 qui posuit orbem desertum, et urbes ejus destruxit, vinctis ejus non aperuit carcerem?
ISA 14:18 Omnes reges gentium universi dormierunt in gloria, vir in domo sua;
ISA 14:19 tu autem projectus es de sepulchro tuo, quasi stirps inutilis pollutus, et obvolutus cum his qui interfecti sunt gladio, et descenderunt ad fundamenta laci, quasi cadaver putridum.
ISA 14:20 Non habebis consortium, neque cum eis in sepultura; tu enim terram tuam disperdidisti, tu populum tuum occidisti: non vocabitur in æternum semen pessimorum.
ISA 14:21 Præparate filios ejus occisioni, in iniquitate patrum suorum: non consurgent, nec hæreditabunt terram, neque implebunt faciem orbis civitatum.
ISA 14:22 Et consurgam super eos, dicit Dominus exercituum; et perdam Babylonis nomen, et reliquias, et germen, et progeniem, dicit Dominus;
ISA 14:23 et ponam eam in possessionem ericii, et in paludes aquarum, et scopabo eam in scopa terens, dicit Dominus exercituum.]
ISA 14:24 [Juravit Dominus exercituum, dicens: Si non, ut putavi, ita erit; et quomodo mente tractavi,
ISA 14:25 sic eveniet: ut conteram Assyrium in terra mea, et in montibus meis conculcem eum; et auferetur ab eis jugum ejus, et onus illius ab humero eorum tolletur.
ISA 14:26 Hoc consilium quod cogitavi super omnem terram; et hæc est manus extenta super universas gentes.
ISA 14:27 Dominus enim exercituum decrevit; et quis poterit infirmare? et manus ejus extenta; et quis avertet eam?]
ISA 14:28 In anno quo mortuus est rex Achaz, factum est onus istud:
ISA 14:29 [Ne lætaris, Philisthæa omnis tu, quoniam comminuta est virga percussoris tui; de radice enim colubri egredietur regulus, et semen ejus absorbens volucrem.
ISA 14:30 Et pascentur primogeniti pauperum, et pauperes fiducialiter requiescent; et interire faciam in fame radicem tuam, et reliquias tuas interficiam.
ISA 14:31 Ulula, porta; clama civitas; prostrata est Philisthæa omnis; ab aquilone enim fumus veniet, et non est qui effugiet agmen ejus.
ISA 14:32 Et quid respondebitur nuntiis gentis? Quia Dominus fundavit Sion, et in ipso sperabunt pauperes populi ejus.]
ISA 15:1 Onus Moab. [Quia nocte vastata est Ar Moab, conticuit; quia nocte vastatus est murus Moab, conticuit.
ISA 15:2 Ascendit domus, et Dibon ad excelsa, in planctum super Nabo; et super Medaba, Moab ululavit; in cunctis capitibus ejus calvitium, et omnis barba radetur.
ISA 15:3 In triviis ejus accincti sunt sacco; super tecta ejus et in plateis ejus omnis ululatus descendit in fletum.
ISA 15:4 Clamabit Hesebon et Eleale, usque Jasa audita est vox eorum; super hoc expediti Moab ululabunt, anima ejus ululabit sibi.
ISA 15:5 Cor meum ad Moab clamabit; vectes ejus usque ad Segor, vitulam conternantem; per ascensum enim Luith flens ascendet, et in via Oronaim clamorem contritionis levabunt.
ISA 15:6 Aquæ enim Nemrim desertæ erunt, quia aruit herba, defecit germen, viror omnis interiit.
ISA 15:7 Secundum magnitudinem operis, et visitatio eorum: ad torrentem Salicum ducent eos.
ISA 15:8 Quoniam circuivit clamor terminum Moab; usque ad Gallim ululatus ejus, et usque ad puteum Elim clamor ejus.
ISA 15:9 Quia aquæ Dibon repletæ sunt sanguine; ponam enim super Dibon additamenta; his qui fugerint de Moab leonem, et reliquiis terræ.]
ISA 16:1 [Emitte agnum, Domine, dominatorem terræ, de petra deserti ad montem filiæ Sion.
ISA 16:2 Et erit: sicut avis fugiens, et pulli de nido avolantes, sic erunt filiæ Moab in transcensu Arnon.
ISA 16:3 Ini consilium, coge concilium; pone quasi noctem umbram tuam in meridie; absconde fugientes, et vagos ne prodas.
ISA 16:4 Habitabunt apud te profugi mei; Moab, esto latibulum eorum a facie vastatoris: finitus est enim pulvis, consummatus est miser, defecit qui conculcabat terram.
ISA 16:5 Et præparabitur in misericordia solium, et sedebit super illud in veritate in tabernaculo David, judicans et quærens judicium, et velociter reddens quod justum est.
ISA 16:6 Audivimus superbiam Moab: superbus est valde; superbia ejus, et arrogantia ejus, et indignatio ejus plus quam fortitudo ejus.
ISA 16:7 Idcirco ululabit Moab ad Moab; universus ululabit: his qui lætantur super muros cocti lateris, loquimini plagas suas.
ISA 16:8 Quoniam suburbana Hesebon deserta sunt, et vineam Sabama domini gentium exciderunt: flagella ejus usque ad Jazer pervenerunt, erraverunt in deserto; propagines ejus relictæ sunt, transierunt mare.
ISA 16:9 Super hoc plorabo in fletu Jazer vineam Sabama; inebriabo de lacrima mea, Hesebon et Eleale, quoniam super vindemiam tuam et super messem tuam vox calcantium irruit.
ISA 16:10 Et auferetur lætitia et exsultatio de Carmelo, et in vineis non exsultabit neque jubilabit. Vinum in torculari non calcabit qui calcare consueverat; vocem calcantium abstuli.
ISA 16:11 Super hoc venter meus ad Moab quasi cithara sonabit, et viscera mea ad murum cocti lateris.
ISA 16:12 Et erit: cum apparuerit quod laboravit Moab super excelsis suis, ingredietur ad sancta sua ut obsecret, et non valebit.]
ISA 16:13 Hoc verbum quod locutus est Dominus ad Moab ex tunc.
ISA 16:14 Et nunc locutus est Dominus, dicens: In tribus annis, quasi anni mercenarii, auferetur gloria Moab super omni populo multo, et relinquetur parvus et modicus, nequaquam multus.
ISA 17:1 Onus Damasci. [Ecce Damascus desinet esse civitas, et erit sicut acervus lapidum in ruina.
ISA 17:2 Derelictæ civitates Aroër gregibus erunt, et requiescent ibi, et non erit qui exterreat.
ISA 17:3 Et cessabit adjutorium ab Ephraim, et regnum a Damasco; et reliquiæ Syriæ sicut gloria filiorum Israël erunt, dicit Dominus exercituum.
ISA 17:4 Et erit in die illa: attenuabitur gloria Jacob, et pinguedo carnis ejus marcescet.
ISA 17:5 Et erit sicut congregans in messe quod restiterit, et brachium ejus spicas leget; et erit sicut quærens spicas in valle Raphaim.
ISA 17:6 Et relinquetur in eo sicut racemus et sicut excussio oleæ duarum vel trium olivarum in summitate rami, sive quatuor aut quinque in cacuminibus ejus fructus ejus, dicit Dominus Deus Israël.
ISA 17:7 In die illa inclinabitur homo ad factorem suum, et oculi ejus ad Sanctum Israël respicient;
ISA 17:8 et non inclinabitur ad altaria quæ fecerunt manus ejus; et quæ operati sunt digiti ejus non respiciet lucos et delubra.
ISA 17:9 In die illa erunt civitates fortitudinis ejus derelictæ sicut aratra, et segetes quæ derelictæ sunt a facie filiorum Israël; et eris deserta.
ISA 17:10 Quia oblitus es Dei salvatoris tui, et fortis adjutoris tui non es recordata: propterea plantabis plantationem fidelem, et germen alienum seminabis;
ISA 17:11 in die plantationis tuæ labrusca, et mane semen tuum florebit; ablata est messis in die hæreditatis, et dolebit graviter.
ISA 17:12 Væ multitudini populorum multorum, ut multitudo maris sonantis; et tumultus turbarum, sicut sonitus aquarum multarum.
ISA 17:13 Sonabunt populi sicut sonitus aquarum inundantium, et increpabit eum, et fugiet procul; et rapietur sicut pulvis montium a facie venti, et sicut turbo coram tempestate.
ISA 17:14 In tempore vespere, et ecce turbatio; in matutino, et non subsistet. Hæc est pars eorum qui vastaverunt nos, et sors diripientium nos.]
ISA 18:1 [Væ terræ cymbalo alarum, quæ est trans flumina Æthiopiæ,
ISA 18:2 qui mittit in mare legatos, et in vasis papyri super aquas. Ite, angeli veloces, ad gentem convulsam et dilaceratam; ad populum terribilem, post quem non est alius; ad gentem exspectantem et conculcatam, cujus diripuerunt flumina terram ejus.
ISA 18:3 Omnes habitatores orbis, qui moramini in terra, cum elevatum fuerit signum in montibus, videbitis, et clangorem tubæ audietis.
ISA 18:4 Quia hæc dicit Dominus ad me: Quiescam et considerabo in loco meo, sicut meridiana lux clara est, et sicut nubes roris in die messis.
ISA 18:5 Ante messem enim totus effloruit, et immatura perfectio germinabit; et præcidentur ramusculi ejus falcibus, et quæ derelicta fuerint abscindentur et excutientur.
ISA 18:6 Et relinquentur simul avibus montium et bestiis terræ; et æstate perpetua erunt super eum volucres, et omnes bestiæ terræ super illum hiemabunt.
ISA 18:7 In tempore illo deferetur munus Domino exercituum a populo divulso et dilacerato, a populo terribili, post quem non fuit alius; a gente exspectante, exspectante et conculcata, cujus diripuerunt flumina terram ejus; ad locum nominis Domini exercituum, montem Sion.]
ISA 19:1 Onus Ægypti. [Ecce Dominus ascendet super nubem levem, et ingredietur Ægyptum, et commovebuntur simulacra Ægypti a facie ejus, et cor Ægypti tabescet in medio ejus,
ISA 19:2 et concurrere faciam Ægyptios adversus Ægyptios; et pugnabit vir contra fratrem suum, et vir contra amicum suum, civitas adversus civitatem, regnum adversus regnum.
ISA 19:3 Et dirumpetur spiritus Ægypti in visceribus ejus, et consilium ejus præcipitabo; et interrogabunt simulacra sua, et divinos suos, et pythones, et ariolos.
ISA 19:4 Et tradam Ægyptum in manu dominorum crudelium, et rex fortis dominabitur eorum, ait Dominus Deus exercituum.
ISA 19:5 Et arescet aqua de mari, et fluvius desolabitur atque siccabitur.
ISA 19:6 Et deficient flumina, attenuabuntur et siccabuntur rivi aggerum, calamus et juncus marcescet.
ISA 19:7 Nudabitur alveus rivi a fonte suo, et omnis sementis irrigua siccabitur, arescet, et non erit.
ISA 19:8 Et mœrebunt piscatores, et lugebunt omnes mittentes in flumen hamum; et expandentes rete super faciem aquarum emarcescent.
ISA 19:9 Confundentur qui operabantur linum, pectentes et texentes subtilia.
ISA 19:10 Et erunt irrigua ejus flaccentia: omnes qui faciebant lacunas ad capiendos pisces.
ISA 19:11 Stulti principes Taneos, sapientes consiliarii Pharaonis dederunt consilium insipiens. Quomodo dicetis Pharaoni: Filius sapientium ego, filius regum antiquorum?
ISA 19:12 Ubi nunc sunt sapientes tui? annuntient tibi, et indicent quid cogitaverit Dominus exercituum super Ægyptum.
ISA 19:13 Stulti facti sunt principes Taneos, emarcuerunt principes Mempheos; deceperunt Ægyptum, angulum populorum ejus.
ISA 19:14 Dominus miscuit in medio ejus spiritum vertiginis; et errare fecerunt Ægyptum in omni opere suo, sicut errat ebrius et vomens.
ISA 19:15 Et non erit Ægypto opus quod faciat caput et caudam, incurvantem et refrenantem.
ISA 19:16 In die illa erit Ægyptus quasi mulieres; et stupebunt, et timebunt a facie commotionis manus Domini exercituum, quam ipse movebit super eam.
ISA 19:17 Et erit terra Juda Ægypto in pavorem; omnis qui illius fuerit recordatus pavebit a facie consilii Domini exercituum, quod ipse cogitavit super eam.
ISA 19:18 In die illa erunt quinque civitates in terra Ægypti loquentes lingua Chanaan, et jurantes per Dominum exercituum: Civitas solis vocabitur una.
ISA 19:19 In die illa erit altare Domini in medio terræ Ægypti, et titulus Domini juxta terminum ejus.
ISA 19:20 Erit in signum et in testimonium Domino exercituum in terra Ægypti; clamabunt enim ad Dominum a facie tribulationis, et mittet eis salvatorem et propugnatorem qui liberet eos.
ISA 19:21 Et cognoscetur Dominus ab Ægypto, et cognoscent Ægyptii Dominum in die illa; et colent eum in hostiis et in muneribus; et vota vovebunt Domino, et solvent.
ISA 19:22 Et percutiet Dominus Ægyptum plaga, et sanabit eam; et revertentur ad Dominum, et placabitur eis, et sanabit eos.
ISA 19:23 In die illa erit via de Ægypto in Assyrios; et intrabit Assyrius Ægyptum, et Ægyptius in Assyrios, et servient Ægyptii Assur.
ISA 19:24 In die illa erit Israël tertius Ægyptio et Assyrio; benedictio in medio terræ
ISA 19:25 cui benedixit Dominus exercituum, dicens: Benedictus populus meus Ægypti, et opus manuum mearum Assyrio; hæreditas autem mea Israël.]
ISA 20:1 In anno quo ingressus est Thathan in Azotum, cum misisset eum Sargon, rex Assyriorum, et pugnasset contra Azotum, et cepisset eam:
ISA 20:2 in tempore illo locutus est Dominus in manu Isaiæ, filii Amos, dicens: Vade, et solve saccum de lumbis tuis, et calceamenta tua tolle de pedibus tuis. Et fecit sic, vadens nudus et discalceatus.
ISA 20:3 Et dixit Dominus: [Sicut ambulavit servus meus Isaias nudus et discalceatus, trium annorum signum et portentum erit super Ægyptum et super Æthiopiam;
ISA 20:4 sic minabit rex Assyriorum captivitatem Ægypti, et transmigrationem Æthiopiæ, juvenum et senum, nudam et discalceatam, discoopertis natibus, ad ignominiam Ægypti.
ISA 20:5 Et timebunt, et confundentur ab Æthiopia spe sua, et ab Ægypto gloria sua.
ISA 20:6 Et dicet habitator insulæ hujus in die illa: Ecce hæc erat spes nostra, ad quos confugimus in auxilium, ut liberarent nos a facie regis Assyriorum: et quomodo effugere poterimus nos?]
ISA 21:1 Onus deserti maris. [Sicut turbines ab africo veniunt, de deserto venit, de terra horribili.
ISA 21:2 Visio dura nuntiata est mihi: qui incredulus est infideliter agit; et qui depopulator est vastat. Ascende, Ælam; obside, Mede; omnem gemitum ejus cessare feci.
ISA 21:3 Propterea repleti sunt lumbi mei dolore; angustia possedit me sicut angustia parturientis; corrui cum audirem, conturbatus sum cum viderem.
ISA 21:4 Emarcuit cor meum; tenebræ stupefecerunt me: Babylon dilecta mea posita est mihi in miraculum.
ISA 21:5 Pone mensam, contemplare in specula comedentes et bibentes: surgite, principes, arripite clypeum.
ISA 21:6 Hæc enim dixit mihi Dominus: Vade, et pone speculatorem, et quodcumque viderit annuntiet.
ISA 21:7 Et vidit currum duorum equitum, ascensorem asini, et ascensorem cameli; et contemplatus est diligenter multo intuitu.
ISA 21:8 Et clamavit leo: Super speculam Domini ego sum, stans jugiter per diem; et super custodiam meam ego sum, stans totis noctibus.
ISA 21:9 Ecce iste venit ascensor vir bigæ equitum; et respondit, et dixit: Cecidit, cecidit Babylon, et omnia sculptilia deorum ejus contrita sunt in terram.
ISA 21:10 Tritura mea et filii areæ meæ, quæ audivi a Domino exercituum, Deo Israël, annuntiavi vobis.]
ISA 21:11 Onus Duma. [Ad me clamat ex Seir: Custos, quid de nocte? custos, quid de nocte?
ISA 21:12 Dixit custos: Venit mane et nox; si quæritis, quærite; convertimini, venite.]
ISA 21:13 Onus in Arabia. [In saltu ad vesperam dormietis, in semitis Dedanim.
ISA 21:14 Occurrentes sitienti ferte aquam, qui habitatis terram austri; cum panibus occurrite fugienti.
ISA 21:15 A facie enim gladiorum fugerunt, a facie gladii imminentis, a facie arcus extenti, a facie gravis prælii.
ISA 21:16 Quoniam hæc dicit Dominus ad me: Adhuc in uno anno, quasi in anno mercenarii, et auferetur omnis gloria Cedar.
ISA 21:17 Et reliquiæ numeri sagittariorum fortium de filiis Cedar imminuentur; Dominus enim Deus Israël locutus est.]
ISA 22:1 Onus vallis Visionis. [Quidnam quoque tibi est, quia ascendisti et tu omnis in tecta?
ISA 22:2 Clamoris plena, urbs frequens, civitas exsultans; interfecti tui, non interfecti gladio, nec mortui in bello.
ISA 22:3 Cuncti principes tui fugerunt simul dureque ligati sunt; omnes qui inventi sunt vincti sunt pariter; procul fugerunt.
ISA 22:4 Propterea dixi: Recedite a me: amare flebo; nolite incumbere ut consolemini me super vastitate filiæ populi mei;
ISA 22:5 dies enim interfectionis, et conculcationis, et fletuum, Domino Deo exercituum, in valle Visionis, scrutans murum, et magnificus super montem.
ISA 22:6 Et Ælam sumpsit pharetram, currum hominis equitis, et parietem nudavit clypeus.
ISA 22:7 Et erunt electæ valles tuæ plenæ quadrigarum, et equites ponent sedes suas in porta.
ISA 22:8 Et revelabitur operimentum Judæ, et videbis in die illa armamentarium domus saltus.
ISA 22:9 Et scissuras civitatis David videbitis, quia multiplicatæ sunt; et congregastis aquas piscinæ inferioris,
ISA 22:10 et domos Jerusalem numerastis, et destruxistis domos ad muniendum murum.
ISA 22:11 Et lacum fecistis inter duos muros ad aquam piscinæ veteris; et non suspexistis ad eum qui fecerat eam, et operatorem ejus de longe non vidistis.
ISA 22:12 Et vocabit Dominus Deus exercituum in die illa ad fletum, et ad planctum, ad calvitium, et ad cingulum sacci;
ISA 22:13 et ecce gaudium et lætitia, occidere vitulos et jugulare arietes, comedere carnes, et bibere vinum: comedamus et bibamus, cras enim moriemur.
ISA 22:14 Et revelata est in auribus meis vox Domini exercituum: Si dimittetur iniquitas hæc vobis donec moriamini, dicit Dominus Deus exercituum.]
ISA 22:15 [Hæc dicit Dominus Deus exercituum: Vade, ingredere ad eum qui habitat in tabernaculo, ad Sobnam, præpositum templi, et dices ad eum:
ISA 22:16 Quid tu hic, aut quasi quis hic? quia excidisti tibi hic sepulchrum, excidisti in excelso memoriale diligenter, in petra tabernaculum tibi.
ISA 22:17 Ecce Dominus asportari te faciet, sicut asportatur gallus gallinaceus; et quasi amictum, sic sublevabit te.
ISA 22:18 Coronas coronabit te tribulatione; quasi pilam mittet te in terram latam et spatiosam; ibi morieris, et ibi erit currus gloriæ tuæ, ignominia domus domini tui.
ISA 22:19 Et expellam te de statione tua, et de ministerio tuo deponam te.
ISA 22:20 Et erit in die illa: vocabo servum meum Eliacim, filium Helciæ,
ISA 22:21 et induam illum tunica tua, et cingulo tuo confortabo eum, et potestatem tuam dabo in manu ejus; et erit quasi pater habitantibus Jerusalem et domui Juda.
ISA 22:22 Et dabo clavem domus David super humerum ejus; et aperiet, et non erit qui claudat; et claudet, et non erit qui aperiat.
ISA 22:23 Et figam illum paxillum in loco fideli, et erit in solium gloriæ domui patris ejus.
ISA 22:24 Et suspendent super eum omnem gloriam domus patris ejus; vasorum diversa genera, omne vas parvulum, a vasis craterarum usque ad omne vas musicorum.
ISA 22:25 In die illa, dicit Dominus exercituum, auferetur paxillus qui fixus fuerat in loco fideli, et frangetur, et cadet, et peribit quod pependerat in eo, quia Dominus locutus est.]
ISA 23:1 Onus Tyri. [Ululate, naves maris, quia vastata est domus unde venire consueverant: de terra Cethim revelatum est eis.
ISA 23:2 Tacete, qui habitatis in insula; negotiatores Sidonis, transfretantes mare, repleverunt te.
ISA 23:3 In aquis multis semen Nili; messis fluminis fruges ejus: et facta est negotiatio gentium.
ISA 23:4 Erubesce, Sidon; ait enim mare, fortitudo maris, dicens: Non parturivi, et non peperi, et non enutrivi juvenes, nec ad incrementum perduxi virgines.
ISA 23:5 Cum auditum fuerit in Ægypto, dolebunt cum audierint de Tiro.
ISA 23:6 Transite maria, ululate, qui habitatis in insula !
ISA 23:7 Numquid non vestra hæc est, quæ gloriabatur a diebus pristinis in antiquitate sua? Ducent eam pedes sui longe ad peregrinandum.
ISA 23:8 Quis cogitavit hoc super Tyrum quondam coronatam, cujus negotiatores principes, institores ejus inclyti terræ?
ISA 23:9 Dominus exercituum cogitavit hoc, ut detraheret superbiam omnis gloriæ, et ad ignominiam deduceret universos inclytos terræ.
ISA 23:10 Transi terram tuam quasi flumen, filia maris ! non est cingulum ultra tibi.
ISA 23:11 Manum suam extendit super mare; conturbavit regna. Dominus mandavit adversus Chanaan, ut contereret fortes ejus;
ISA 23:12 et dixit: Non adjicies ultra ut glorieris, calumniam sustinens virgo filia Sidonis: in Cethim consurgens transfreta: ibi quoque non erit requies tibi.
ISA 23:13 Ecce terra Chaldæorum, talis populus non fuit: Assur fundavit eam; in captivitatem traduxerunt robustos ejus, suffoderunt domos ejus, posuerunt eam in ruinam.
ISA 23:14 Ululate, naves maris, quia devastata est fortitudo vestra.]
ISA 23:15 Et erit in die illa: in oblivione eris, o Tyre ! septuaginta annis, sicut dies regis unius; post septuaginta autem annos erit Tyro quasi canticum meretricis:
ISA 23:16 [Sume citharam, circui civitatem, meretrix oblivioni tradita: bene cane, frequenta canticum, ut memoria tui sit.
ISA 23:17 Et erit post septuaginta annos: visitabit Dominus Tyrum, et reducet eam ad mercedes suas, et rursum fornicabitur cum universis regnis terræ super faciem terræ;
ISA 23:18 et erunt negotiationes ejus et mercedes ejus sanctificatæ Domino: non condentur neque reponentur, quia his qui habitaverint coram Domino erit negotiatio ejus, ut manducent in saturitatem, et vestiantur usque ad vetustatem.]
ISA 24:1 [Ecce Dominus dissipabit terram: et nudabit eam, et affliget faciem ejus, et disperget habitatores ejus.
ISA 24:2 Et erit sicut populus, sic sacerdos; et sicut servus, sic dominus ejus; sicut ancilla, sic domina ejus; sicut emens, sic ille qui vendit; sicut fœnerator, sic is qui mutuum accipit; sicut qui repetit, sic qui debet.
ISA 24:3 Dissipatione dissipabitur terra, et direptione prædabitur; Dominus enim locutus est verbum hoc.
ISA 24:4 Luxit, et defluxit terra, et infirmata est; defluxit orbis, infirmata est altitudo populi terræ.
ISA 24:5 Et terra infecta est ab habitatoribus suis, quia transgressi sunt leges, mutaverunt jus, dissipaverunt fœdus sempiternum.
ISA 24:6 Propter hoc maledictio vorabit terram, et peccabunt habitatores ejus; ideoque insanient cultores ejus, et relinquentur homines pauci.
ISA 24:7 Luxit vindemia, infirmata est vitis, ingemuerunt omnes qui lætabantur corde;
ISA 24:8 cessavit gaudium tympanorum, quievit sonitus lætantium, conticuit dulcedo citharæ.
ISA 24:9 Cum cantico non bibent vinum; amara erit potio bibentibus illam.
ISA 24:10 Attrita est civitas vanitatis, clausa est omnis domus, nullo introëunte.
ISA 24:11 Clamor erit super vino in plateis, deserta est omnia lætitia, translatum est gaudium terræ.
ISA 24:12 Relicta est in urbe solitudo, et calamitas opprimet portas.
ISA 24:13 Quia hæc erunt in medio terræ in medio populorum, quomodo si paucæ olivæ quæ remanserunt excutiantur ex olea et racemi, cum fuerit finita vindemia.]
ISA 24:14 [Hi levabunt vocem suam, atque laudabunt: cum glorificatus fuerit Dominus, hinnient de mari.
ISA 24:15 Propter hoc in doctrinis glorificate Dominum; in insulis maris nomen Domini Dei Israël.
ISA 24:16 A finibus terræ laudes audivimus, gloriam Justi. Et dixi: Secretum meum mihi, secretum meum mihi. Væ mihi ! prævaricantes prævaricati sunt, et prævaricatione transgressorum prævaricati sunt.
ISA 24:17 Formido, et fovea, et laqueus super te, qui habitator es terræ.
ISA 24:18 Et erit: qui fugerit a voce formidinis cadet in foveam; et qui se explicaverit de fovea tenebitur laqueo; quia cataractæ de excelsis apertæ sunt et concutientur fundamenta terræ.
ISA 24:19 Confractione confringetur terra, contritione conteretur terra, commotione commovebitur terra;
ISA 24:20 agitatione agitabitur terra sicut ebrius, et auferetur quasi tabernaculum unius noctis; et gravabit eam iniquitas sua, et corruet, et non adjiciet ut resurgat.
ISA 24:21 Et erit: in die illa visitabit Dominus super militiam cæli in excelso, et super reges terræ qui sunt super terram;
ISA 24:22 et congregabuntur in congregatione unius fascis in lacum, et claudentur ibi in carcere, et post multos dies visitabuntur.
ISA 24:23 Et erubescet luna, et confundetur sol, cum regnaverit Dominus exercituum in monte Sion et in Jerusalem et in conspectu senum suorum fuerit glorificatus.]
ISA 25:1 [Domine, Deus meus es tu; exaltabo te, et confitebor nomini tuo: quoniam fecisti mirabilia, cogitationes antiquas fideles. Amen.
ISA 25:2 Quia posuisti civitatem in tumulum, urbem fortem in ruinam, domum alienorum: ut non sit civitas, et in sempiternum non ædificetur.
ISA 25:3 Super hoc laudabit te populus fortis; civitas gentium robustarum timebit te:
ISA 25:4 quia factus es fortitudo pauperi, fortitudo egeno in tribulatione sua, spes a turbine, umbraculum ab æstu; spiritus enim robustorum quasi turbo impellens parietem.
ISA 25:5 Sicut æstus in siti, tumultum alienorum humiliabis; et quasi calore sub nube torrente, propaginem fortium marcescere facies.
ISA 25:6 Et faciet Dominus exercituum omnibus populis in monte hoc convivium pinguium, convivium vindemiæ, pinguium medullatorum, vindemiæ defæcatæ.
ISA 25:7 Et præcipitabit in monte isto faciem vinculi colligati super omnes populos, et telam quam orditus est super omnes nationes.
ISA 25:8 Præcipitabit mortem in sempiternum; et auferet Dominus Deus lacrimam ab omni facie, et opprobrium populi sui auferet de universa terra: quia Dominus locutus est.]
ISA 25:9 [Et dicet in die illa: Ecce Deus noster iste; exspectavimus eum, et salvabit nos; iste Dominus, sustinuimus eum: exsultabimus, et lætabimur in salutari ejus.
ISA 25:10 Quia requiescet manus Domini in monte isto; et triturabitur Moab sub eo, sicuti teruntur paleæ in plaustro.
ISA 25:11 Et extendet manus suas sub eo sicut extendit natans ad natandum; et humiliabit gloriam ejus cum allisione manuum ejus.
ISA 25:12 Et munimenta sublimium murorum tuorum concident, et humiliabuntur, et detrahentur in terram usque ad pulverem.]
ISA 26:1 [In die illa cantabitur canticum istud in terra Juda: Urbs fortitudinis nostræ Sion; salvator ponetur in ea murus et antemurale.
ISA 26:2 Aperite portas, et ingrediatur gens justa, custodiens veritatem.
ISA 26:3 Vetus error abiit: servabis pacem; pacem, quia in te speravimus.
ISA 26:4 Sperastis in Domino in sæculis æternis; in Domino Deo forti in perpetuum.
ISA 26:5 Quia incurvabit habitantes in excelso; civitatem sublimem humiliabit: humiliabit eam usque ad terram, detrahet eam usque ad pulverem.
ISA 26:6 Conculcabit eam pes, pedes pauperis, gressus egenorum.
ISA 26:7 Semita justi recta est, rectus callis justi ad ambulandum.
ISA 26:8 Et in semita judiciorum tuorum, Domine, sustinuimus te: nomen tuum et memoriale tuum in desiderio animæ.
ISA 26:9 Anima mea desideravit te in nocte, sed et spiritu meo in præcordiis meis de mane vigilabo ad te. Cum feceris judicia tua in terra, justitiam discent habitatores orbis.
ISA 26:10 Misereamur impio, et non discet justitiam; in terra sanctorum iniqua gessit, et non videbit gloriam Domini.
ISA 26:11 Domine, exaltetur manus tua, et non videant; videant, et confundantur zelantes populi; et ignis hostes tuos devoret.
ISA 26:12 Domine, dabis pacem nobis: omnia enim opera nostra operatus es nobis.
ISA 26:13 Domine Deus noster, possederunt nos domini absque te; tantum in te recordemur nominis tui.
ISA 26:14 Morientes non vivant, gigantes non resurgant: propterea visitasti et contrivisti eos, et perdidisti omnem memoriam eorum.
ISA 26:15 Indulsisti genti, Domine, indulsisti genti, numquid glorificatus es? elongasti omnes terminos terræ.
ISA 26:16 Domine, in angustia requisierunt te, in tribulatione murmuris doctrina tua eis.
ISA 26:17 Sicut quæ concipit, cum appropinquaverit ad partum, dolens clamat in doloribus suis, sic facti sumus a facie tua, Domine.
ISA 26:18 Concepimus, et quasi parturivimus, et peperimus spiritum. Salutes non fecimus in terra; ideo non ceciderunt habitatores terræ.
ISA 26:19 Vivent mortui tui, interfecti mei resurgent. Expergiscimini, et laudate, qui habitatis in pulvere, quia ros lucis ros tuus, et terram gigantum detrahes in ruinam.
ISA 26:20 Vade, populus meus, intra in cubicula tua; claude ostia tua super te, abscondere modicum ad momentum, donec pertranseat indignatio.
ISA 26:21 Ecce enim Dominus egredietur de loco suo, ut visitet iniquitatem habitatoris terræ contra eum; et revelabit terra sanguinem suum, et non operiet ultra interfectos suos.]
ISA 27:1 [In die illa visitabit Dominus in gladio suo duro, et grandi, et forti, super Leviathan, serpentem vectem, et super Leviathan, serpentem tortuosum, et occidet cetum qui in mari est.
ISA 27:2 In die illa vinea meri cantabit ei.
ISA 27:3 Ego Dominus qui servo eam; repente propinabo ei. Ne forte visitetur contra eam, nocte et die servo eam.
ISA 27:4 Indignatio non est mihi. Quis dabit me spinam et veprem in prælio? gradiar super eam, succendam eam pariter.
ISA 27:5 An potius tenebit fortitudinem meam? faciet pacem mihi, pacem faciet mihi.
ISA 27:6 Qui ingrediuntur impetu ad Jacob, florebit et germinabit Israël, et implebunt faciem orbis semine.
ISA 27:7 Numquid juxta plagam percutientis se percussit eum? aut sicut occidit interfectos ejus, sic occisus est?
ISA 27:8 In mensura contra mensuram, cum abjecta fuerit, judicabis eam; meditatus est in spiritu suo duro per diem æstus.
ISA 27:9 Idcirco super hoc dimittetur iniquitas domui Jacob; et iste omnis fructus: ut auferatur peccatum ejus, cum posuerit omnes lapides altaris sicut lapides cineris allisos: non stabunt luci et delubra.
ISA 27:10 Civitas enim munita desolata erit; speciosa relinquetur, et dimittetur quasi desertum; ibi pascetur vitulus, et ibi accubabit, et consumet summitates ejus.
ISA 27:11 In siccitate messes illius conterentur. Mulieres venientes, et docentes eam; non est enim populus sapiens: propterea non miserebitur ejus qui fecit eum, et qui formavit eum non parcet ei.
ISA 27:12 Et erit: in die illa percutiet Dominus ab alveo fluminis usque ad torrentem Ægypti; et vos congregabimini unus et unus, filii Israël.
ISA 27:13 Et erit: in die illa clangetur in tuba magna; et venient qui perditi fuerant de terra Assyriorum, et qui ejecti erant in terra Ægypti, et adorabunt Dominum in monte sancto in Jerusalem.]
ISA 28:1 [Væ coronæ superbiæ, ebriis Ephraim, et flori decidenti, gloriæ exsultationis ejus, qui erant in vertice vallis pinguissimæ, errantes a vino.
ISA 28:2 Ecce validus et fortis Dominus sicut impetus grandinis; turbo confringens, sicut impetus aquarum multarum inundantium et emissarum super terram spatiosam.
ISA 28:3 Pedibus conculcabitur corona superbiæ ebriorum Ephraim.
ISA 28:4 Et erit flos decidens gloriæ exsultationis ejus, qui est super verticem vallis pinguium, quasi temporaneum ante maturitatem autumni, quod, cum aspexerit videns, statim ut manu tenuerit, devorabit illud.
ISA 28:5 In die illa erit Dominus exercituum corona gloriæ, et sertum exsultationis residuo populi sui;
ISA 28:6 et spiritus judicii sedenti super judicium, et fortitudo revertentibus de bello ad portam.]
ISA 28:7 [Verum hi quoque præ vino nescierunt, et præ ebrietate erraverunt; sacerdos et propheta nescierunt præ ebrietate; absorpti sunt a vino, erraverunt in ebrietate, nescierunt videntem, ignoraverunt judicium.
ISA 28:8 Omnes enim mensæ repletæ sunt vomitu sordiumque, ita ut non esset ultra locus.
ISA 28:9 Quem docebit scientiam? et quem intelligere faciet auditum? Ablactatos a lacte, avulsos ab uberibus.
ISA 28:10 Quia manda, remanda; manda, remanda; exspecta, reexspecta; exspecta, reexspecta; modicum ibi, modicum ibi.
ISA 28:11 In loquela enim labii, et lingua altera loquetur ad populum istum.
ISA 28:12 Cui dixit: Hæc est requies mea, reficite lassum; et hoc est meum refrigerium: et noluerunt audire.
ISA 28:13 Et erit eis verbum Domini: Manda, remanda; manda, remanda; exspecta, reexspecta; exspecta, reexspecta; modicum ibi, modicum ibi; ut vadant, et cadant retrorsum, et conterantur, et illaqueentur, et capiantur.
ISA 28:14 Propter hoc audite verbum Domini, viri illusores, qui dominamini super populum meum, qui est in Jerusalem.
ISA 28:15 Dixistis enim: Percussimus fœdus cum morte, et cum inferno fecimus pactum: flagellum inundans cum transierit, non veniet super nos quia posuimus mendacium spem nostram, et mendacio protecti sumus.
ISA 28:16 Idcirco hæc dicit Dominus Deus: Ecce ego mittam in fundamentis Sion lapidem, lapidem probatum, angularem, pretiosum, in fundamento fundatum; qui crediderit, non festinet.
ISA 28:17 Et ponam in pondere judicium, et justitiam in mensura; et subvertet grando spem mendacii, et protectionem aquæ inundabunt.
ISA 28:18 Et delebitur fœdus vestrum cum morte, et pactum vestrum cum inferno non stabit: flagellum inundans cum transierit, eritis ei in conculcationem.
ISA 28:19 Quandocumque pertransierit, tollet vos, quoniam in mane diluculo pertransibit in die et in nocte; et tantummodo sola vexatio intellectum dabit auditui.
ISA 28:20 Coangustatum est enim stratum, ita ut alter decidat; et pallium breve utrumque operire non potest.
ISA 28:21 Sicut enim in monte divisionum stabit Dominus; sicut in valle quæ est in Gabaon irascetur, ut faciat opus suum, alienum opus ejus: ut operetur opus suum, peregrinum est opus ejus ab eo.
ISA 28:22 Et nunc nolite illudere, ne forte constringantur vincula vestra; consummationem enim et abbreviationem audivi a Domino Deo exercituum, super universam terram.]
ISA 28:23 [Auribus percipite, et audite vocem meam: attendite, et audite eloquium meum.
ISA 28:24 Numquid tota die arabit arans ut serat? proscindet et sarriet humum suam?
ISA 28:25 Nonne cum adæquaverit faciem ejus, seret gith et cyminum sparget? et ponet triticum per ordinem, et hordeum, et milium, et viciam in finibus suis?
ISA 28:26 Et erudiet illum in judicio; Deus suus docebit illum.
ISA 28:27 Non enim in serris triturabitur gith, nec rota plaustri super cyminum circuibit; sed in virga excutietur gith, et cyminum in baculo.
ISA 28:28 Panis autem comminuetur; verum non in perpetuum triturans triturabit illum, neque vexabit eum rota plaustri, neque ungulis suis comminuet eum.
ISA 28:29 Et hoc a Domino Deo exercituum exivit, ut mirabile faceret consilium, et magnificaret justitiam.]
ISA 29:1 [Væ Ariel, Ariel civitas, quam expugnavit David ! additus est annus ad annum: solemnitates evolutæ sunt.
ISA 29:2 Et circumvallabo Ariel, et erit tristis et mœrens, et erit mihi quasi Ariel.
ISA 29:3 Et circumdabo quasi sphæram in circuitu tuo, et jaciam contra te aggerem, et munimenta ponam in obsidionem tuam.
ISA 29:4 Humiliaberis, de terra loqueris, et de humo audietur eloquium tuum; et erit quasi pythonis de terra vox tua, et de humo eloquium tuum mussitabit.
ISA 29:5 Et erit sicut pulvis tenuis multitudo ventilantium te, et sicut favilla pertransiens multitudo eorum qui contra te prævaluerunt;
ISA 29:6 eritque repente confestim. A Domino exercituum visitabitur in tonitruo, et commotione terræ, et voce magna turbinis et tempestatis, et flammæ ignis devorantis.
ISA 29:7 Et erit sicut somnium visionis nocturnæ multitudo omnium gentium quæ dimicaverunt contra Ariel, et omnes qui militaverunt, et obsederunt, et prævaluerunt adversus eam.
ISA 29:8 Et sicut somniat esuriens, et comedit, cum autem fuerit expergefactus, vacua est anima ejus; et sicut somniat sitiens et bibit, et postquam fuerit expergefactus, lassus adhuc sitit, et anima ejus vacua est: sic erit multitudo omnium gentium quæ dimicaverunt contra montem Sion.
ISA 29:9 Obstupescite et admiramini; fluctuate et vacillate; inebriamini, et non a vino; movemini, et non ab ebrietate.
ISA 29:10 Quoniam miscuit vobis Dominus spiritum soporis; claudet oculos vestros: prophetas et principes vestros, qui vident visiones, operiet.
ISA 29:11 Et erit vobis visio omnium sicut verba libri signati, quem cum dederint scienti litteras, dicent: Lege istum: et respondebit: Non possum, signatus est enim.
ISA 29:12 Et dabitur liber nescienti litteras, diceturque ei: Lege; et respondebit: Nescio litteras.
ISA 29:13 Et dixit Dominus: Eo quod appropinquat populus iste ore suo, et labiis suis glorificat me, cor autem ejus longe est a me, et timuerunt me mandato hominum et doctrinis,
ISA 29:14 ideo ecce ego addam ut admirationem faciam populo huic miraculo grandi et stupendo; peribit enim sapientia a sapientibus ejus, et intellectus prudentium ejus abscondetur.
ISA 29:15 Væ qui profundi estis corde, ut a Domino abscondatis consilium; quorum sunt in tenebris opera, et dicunt: Quis videt nos? et quis novit nos?
ISA 29:16 Perversa est hæc vestra cogitatio; quasi si lutum contra figulum cogitet, et dicat opus factori suo: Non fecisti me; et figmentum dicat fictori suo: Non intelligis.
ISA 29:17 Nonne adhuc in modico et in brevi convertetur Libanus in carmel, et carmel in saltum reputabitur?
ISA 29:18 Et audient in die illa surdi verba libri, et de tenebris et caligine oculi cæcorum videbunt.
ISA 29:19 Et addent mites in Domino lætitiam, et pauperes homines in Sancto Israël exsultabunt;
ISA 29:20 quoniam defecit qui prævalebat, consummatus est illusor, et succisi sunt omnes qui vigilabant super iniquitatem,
ISA 29:21 qui peccare faciebant homines in verbo, et arguentem in porta supplantabant, et declinaverunt frustra a justo.
ISA 29:22 Propter hoc, hæc dicit Dominus ad domum Jacob, qui redemit Abraham: Non modo confundetur Jacob, nec modo vultus ejus erubescet;
ISA 29:23 sed cum viderit filios suos, opera manuum mearum in medio sui sanctificantes nomen meum, et sanctificabunt Sanctum Jacob, et Deum Israël prædicabunt;
ISA 29:24 et scient errantes spiritu intellectum, et mussitatores discent legem.]
ISA 30:1 [Væ filii desertores, dicit Dominus, ut faceretis consilium, et non ex me, et ordiremini telam, et non per spiritum meum, ut adderetis peccatum super peccatum;
ISA 30:2 qui ambulatis ut descendatis in Ægyptum, et os meum non interrogastis, sperantes auxilium in fortitudine Pharaonis, et habentes fiduciam in umbra Ægypti !
ISA 30:3 Et erit vobis fortitudo Pharaonis in confusionem, et fiducia umbræ Ægypti in ignominiam.
ISA 30:4 Erant enim in Tani principes tui, et nuntii tui usque ad Hanes pervenerunt.
ISA 30:5 Omnes confusi sunt super populo qui eis prodesse non potuit: non fuerunt in auxilium et in aliquam utilitatem, sed in confusionem et in opprobrium.]
ISA 30:6 Onus jumentorum austri. [In terra tribulationis et angustiæ leæna, et leo ex eis, vipera et regulus volans; portantes super humeros jumentorum divitias suas, et super gibbum camelorum thesauros suos, ad populum qui eis prodesse non poterit.
ISA 30:7 Ægyptus enim frustra et vane auxiliabitur. Ideo clamavi super hoc: Superbia tantum est, quiesce.
ISA 30:8 Nunc ergo ingressus, scribe ei super buxum, et in libro diligenter exara illud, et erit in die novissimo in testimonium usque in æternum.
ISA 30:9 Populus enim ad iracundiam provocans est: et filii mendaces, filii nolentes audire legem Dei;
ISA 30:10 qui dicunt videntibus: Nolite videre, et aspicientibus: Nolite aspicere nobis ea quæ recta sunt; loquimini nobis placentia: videte nobis errores.
ISA 30:11 Auferte a me viam; declinate a me semitam; cesset a facie nostra Sanctus Israël.
ISA 30:12 Propterea hæc dicit Sanctus Israël: Pro eo quod reprobastis verbum hoc, et sperastis in calumnia et in tumultu, et innixi estis super eo;
ISA 30:13 propterea erit vobis iniquitas hæc sicut interruptio cadens, et requisita in muro excelso, quoniam subito, dum non speratur, veniet contritio ejus.
ISA 30:14 Et comminuetur sicut conteritur lagena figuli contritione pervalida, et non invenietur de fragmentis ejus testa in qua portetur igniculus de incendio, aut hauriatur parum aquæ de fovea.
ISA 30:15 Quia hæc dicit Dominus Deus, Sanctus Israël: Si revertamini et quiescatis, salvi eritis; in silentio et in spe erit fortitudo vestra. Et noluistis,
ISA 30:16 et dixistis: Nequaquam, sed ad equos fugiemus: ideo fugietis; et: Super veloces ascendemus: ideo velociores erunt qui persequentur vos.
ISA 30:17 Mille homines a facie terroris unius; et a facie terroris quinque fugietis, donec relinquamini quasi malus navis in vertice montis, et quasi signum super collem.
ISA 30:18 Propterea exspectat Dominus ut misereatur vestri; et ideo exaltabitur parcens vobis, quia Deus judicii Dominus: beati omnes qui exspectant eum !
ISA 30:19 Populus enim Sion habitabit in Jerusalem: plorans nequaquam plorabis: miserans miserebitur tui, ad vocem clamoris tui: statim ut audierit, respondebit tibi.
ISA 30:20 Et dabit vobis Dominus panem arctum, et aquam brevem; et non faciet avolare a te ultra doctorem tuum; et erunt oculi tui videntes præceptorem tuum.
ISA 30:21 Et aures tuæ audient verbum post tergum monentis: Hæc est via; ambulate in ea, et non declinetis neque ad dexteram, neque ad sinistram.
ISA 30:22 Et contaminabis laminas sculptilium argenti tui, et vestimentum conflatilis auri tui, et disperges ea sicut immunditiam menstruatæ. Egredere, dices ei.
ISA 30:23 Et dabitur pluvia semini tuo, ubicumque seminaveris in terra, et panis frugum terræ erit uberrimus et pinguis; pascetur in possessione tua in die illo agnus spatiose,
ISA 30:24 et tauri tui, et pulli asinorum, qui operantur terram, commistum migma comedent sicut in area ventilatum est.
ISA 30:25 Et erunt super omnem montem excelsum, et super omnem collem elevatum, rivi currentium aquarum, in die interfectionis multorum, cum ceciderint turres:
ISA 30:26 et erit lux lunæ sicut lux solis, et lux solis erit septempliciter sicut lux septem dierum, in die qua alligaverit Dominus vulnus populi sui, et percussuram plagæ ejus sanaverit.
ISA 30:27 Ecce nomen Domini venit de longinquo, ardens furor ejus, et gravis ad portandum; labia ejus repleta sunt indignatione, et lingua ejus quasi ignis devorans.
ISA 30:28 Spiritus ejus velut torrens inundans usque ad medium colli, ad perdendas gentes in nihilum, et frenum erroris quod erat in maxillis populorum.
ISA 30:29 Canticum erit vobis sicut nox sanctificatæ solemnitatis, et lætitia cordis sicut qui pergit cum tibia, ut intret in montem Domini ad Fortem Israël.
ISA 30:30 Et auditam faciet Dominus gloriam vocis suæ, et terrorem brachii sui ostendet in comminatione furoris, et flamma ignis devorantis: allidet in turbine, et in lapide grandinis.
ISA 30:31 A voce enim Domini pavebit Assur virga percussus.
ISA 30:32 Et erit transitus virgæ fundatus, quam requiescere faciet Dominus super eum in tympanis et citharis; et in bellis præcipuis expugnabit eos.
ISA 30:33 Præparata est enim ab heri Topheth, a rege præparata, profunda, et dilatata. Nutrimenta ejus, ignis et ligna multa; flatus Domini sicut torrens sulphuris succendens eam.]
ISA 31:1 [Væ qui descendunt in Ægyptum ad auxilium, in equis sperantes, et habentes fiduciam super quadrigis, quia multæ sunt; et super equitibus, quia prævalidi nimis; et non sunt confisi super Sanctum Israël, et Dominum non requisierunt !
ISA 31:2 Ipse autem sapiens adduxit malum, et verba sua non abstulit; et consurget contra domum pessimorum, et contra auxilium operantium iniquitatem.
ISA 31:3 Ægyptus homo, et non deus; et equi eorum caro, et non spiritus; et Dominus inclinabit manum suam, et corruet auxiliator, et cadet cui præstatur auxilium, simulque omnes consumentur.
ISA 31:4 Quia hæc dicit Dominus ad me: Quomodo si rugiat leo et catulus leonis super prædam suam; et cum occurrerit ei multitudo pastorum, a voce eorum non formidabit, et a multitudine eorum non pavebit: sic descendet Dominus exercituum ut prælietur super montem Sion et super collem ejus.
ISA 31:5 Sicut aves volantes, sic proteget Dominus exercituum Jerusalem, protegens et liberans, transiens et salvans.
ISA 31:6 Convertimini, sicut in profundum recesseratis, filii Israël.
ISA 31:7 In die enim illa abjiciet vir idola argenti sui, et idola auri sui, quæ fecerunt vobis manus vestræ in peccatum.
ISA 31:8 Et cadet Assur in gladio non viri, et gladius non hominis vorabit eum: et fugiet non a facie gladii, et juvenes ejus vectigales erunt.
ISA 31:9 Et fortitudo ejus a terrore transibit, et pavebunt fugientes principes ejus, dixit Dominus: cujus ignis est in Sion et caminus ejus in Jerusalem.]
ISA 32:1 [Ecce in justitia regnabit rex, et principes in judicio præerunt.
ISA 32:2 Et erit vir sicut qui absconditur a vento, et celat se a tempestate; sicut rivi aquarum in siti, et umbra petræ prominentis in terra deserta.
ISA 32:3 Non caligabunt oculi videntium, et aures audientium diligenter auscultabunt.
ISA 32:4 Et cor stultorum intelliget scientiam, et lingua balborum velociter loquetur et plane.
ISA 32:5 Non vocabitur ultra is qui insipiens est, princeps, neque fraudulentus appellabitur major;
ISA 32:6 stultus enim fatua loquetur, et cor ejus faciet iniquitatem, ut perficiat simulationem, et loquatur ad Dominum fraudulenter, et vacuam faciat animam esurientis, et potum sitienti auferat.
ISA 32:7 Fraudulenti vasa pessima sunt; ipse enim cogitationes concinnavit ad perdendos mites in sermone mendacii, cum loqueretur pauper judicium.
ISA 32:8 Princeps vero ea quæ digna sunt principe cogitabit, et ipse super duces stabit.]
ISA 32:9 [Mulieres opulentæ, surgite, et audite vocem meam; filiæ confidentes, percipite auribus eloquium meum.
ISA 32:10 Post dies enim et annum, vos conturbabimini confidentes; consummata est enim vindemia, collectio ultra non veniet.
ISA 32:11 Obstupescite, opulentæ; conturbamini, confidentes: exuite vos et confundimini; accingite lumbos vestros.
ISA 32:12 Super ubera plangite, super regione desiderabili, super vinea fertili.
ISA 32:13 Super humum populi mei spinæ et vepres ascendent: quanto magis super omnes domos gaudii civitatis exultantis !
ISA 32:14 Domus enim dimissa est, multitudo urbis relicta est, tenebræ et palpatio factæ sunt super speluncas usque in æternum; gaudium onagrorum, pascua gregum.
ISA 32:15 Donec effundatur super nos spiritus de excelso, et erit desertum in carmel, et carmel in saltum reputabitur.
ISA 32:16 Et habitabit in solitudine judicium, et justitia in carmel sedebit.
ISA 32:17 Et erit opus justitiæ pax, et cultus justitiæ silentium, et securitas usque in sempiternum.
ISA 32:18 Et sedebit populus meus in pulchritudine pacis, et in tabernaculis fiduciæ, et in requie opulenta.
ISA 32:19 Grando autem in descensione saltus, et humilitate humiliabitur civitas.
ISA 32:20 Beati qui seminatis super omnes aquas, immittentes pedem bovis et asini.]
ISA 33:1 [Væ qui prædaris ! nonne et ipse prædaberis? et qui spernis, nonne et ipse sperneris? Cum consummaveris deprædationem, deprædaberis; cum fatigatus desieris contemnere, contemneris.
ISA 33:2 Domine, miserere nostri, te enim exspectavimus; esto brachium nostrum in mane, et salus nostra in tempore tribulationis.
ISA 33:3 A voce angeli fugerunt populi, et ab exaltatione tua dispersæ sunt gentes.
ISA 33:4 Et congregabuntur spolia vestra sicut colligitur bruchus, velut cum fossæ plenæ fuerint de eo.
ISA 33:5 Magnificatus est Dominus, quoniam habitavit in excelso; implevit Sion judicio et justitia.
ISA 33:6 Et erit fides in temporibus tuis: divitiæ salutis sapientia et scientia; timor Domini ipse est thesaurus ejus.
ISA 33:7 Ecce videntes clamabunt foris; angeli pacis amare flebunt.
ISA 33:8 Dissipatæ sunt viæ, cessavit transiens per semitam: irritum factum est pactum, projecit civitates, non reputavit homines.
ISA 33:9 Luxit et elanguit terra; confusus est Libanus, et obsorduit: et factus est Saron sicut desertum, et concussa est Basan, et Carmelus.
ISA 33:10 Nunc consurgam, dicit Dominus; nunc exaltabor, nunc sublevabor.
ISA 33:11 Concipietis ardorem, parietis stipulam; spiritus vester ut ignis vorabit vos.
ISA 33:12 Et erunt populi quasi de incendio cinis; spinæ congregatæ igni comburentur.
ISA 33:13 Audite, qui longe estis, quæ fecerim; et cognoscite, vicini, fortitudinem meam.
ISA 33:14 Conterriti sunt in Sion peccatores; possedit tremor hypocritas. Quis poterit habitare de vobis cum igne devorante? quis habitabit ex vobis cum ardoribus sempiternis?
ISA 33:15 Qui ambulat in justitiis et loquitur veritatem, qui projicit avaritiam ex calumnia, et excutit manus suas ab omni munere, qui obturat aures suas ne audiat sanguinem, et claudit oculos suos ne videat malum.
ISA 33:16 Iste in excelsis habitabit; munimenta saxorum sublimitas ejus: panis ei datus est, aquæ ejus fideles sunt.
ISA 33:17 Regem in decore suo videbunt oculi ejus, cernent terram de longe.
ISA 33:18 Cor tuum meditabitur timorem: ubi est litteratus? ubi legis verba ponderans? ubi doctor parvulorum?
ISA 33:19 Populum impudentem non videbis, populum alti sermonis, ita ut non possis intelligere disertitudinem linguæ ejus, in quo nulla est sapientia.
ISA 33:20 Respice, Sion, civitatem solemnitatis nostræ: oculi tui videbunt Jerusalem, habitationem opulentam, tabernaculum quod nequaquam transferri poterit; nec auferentur clavi ejus in sempiternum, et omnes funiculi ejus non rumpentur:
ISA 33:21 quia solummodo ibi magnificus est Dominus noster: locus fluviorum rivi latissimi et patentes: non transibit per eum navis remigum, neque trieris magna transgredietur eum.
ISA 33:22 Dominus enim judex noster, Dominus legifer noster, Dominus rex noster, ipse salvabit nos.
ISA 33:23 Laxati sunt funiculi tui, et non prævalebunt; sic erit malus tuus ut dilatare signum non queas. Tunc dividentur spolia prædarum multarum; claudi diripient rapinam.
ISA 33:24 Nec dicet vicinus: Elangui; populus qui habitat in ea, auferetur ab eo iniquitas.]
ISA 34:1 [Accedite, gentes, et audite; et populi, attendite: audiat terra, et plenitudo ejus; orbis, et omne germen ejus.
ISA 34:2 Quia indignatio Domini super omnes gentes, et furor super universam militiam eorum: interfecit eos, et dedit eos in occisionem.
ISA 34:3 Interfecti eorum projicientur, et de cadaveribus eorum ascendet fœtor; tabescent montes a sanguine eorum.
ISA 34:4 Et tabescet omnis militia cælorum, et complicabuntur sicut liber cæli: et omnis militia eorum defluet, sicut defluit folium de vinea et de ficu.
ISA 34:5 Quoniam inebriatus est in cælo gladius meus; ecce super Idumæam descendet, et super populum interfectionis meæ, ad judicium.
ISA 34:6 Gladius Domini repletus est sanguine, incrassatus est adipe, de sanguine agnorum et hircorum, de sanguine medullatorum arietum: victima enim Domini in Bosra, et interfectio magna in terra Edom.
ISA 34:7 Et descendent unicornes cum eis, et tauri cum potentibus; inebriabitur terra eorum sanguine, et humus eorum adipe pinguium.
ISA 34:8 Quia dies ultionis Domini, annus retributionum judicii Sion.
ISA 34:9 Et convertentur torrentes ejus in picem, et humus ejus in sulphur; et erit terra ejus in picem ardentem.
ISA 34:10 Nocte et die non extinguetur, in sempiternum ascendet fumus ejus, a generatione in generationem desolabitur, in sæcula sæculorum non erit transiens per eam.
ISA 34:11 Et possidebunt illam onocrotalus et ericius; ibis et corvus habitabunt in ea: et extendetur super eam mensura, ut redigatur ad nihilum, et perpendiculum in desolationem.
ISA 34:12 Nobiles ejus non erunt ibi; regem potius invocabunt, et omnes principes ejus erunt in nihilum.
ISA 34:13 Et orientur in domibus ejus spinæ et urticæ, et paliurus in munitionibus ejus; et erit cubile draconum, et pascua struthionum.
ISA 34:14 Et occurrent dæmonia onocentauris, et pilosus clamabit alter ad alterum; ibi cubavit lamia, et invenit sibi requiem.
ISA 34:15 Ibi habuit foveam ericius, et enutrivit catulos, et circumfodit, et fovit in umbra ejus; illuc congregati sunt milvi, alter ad alterum.
ISA 34:16 Requirite diligenter in libro Domini, et legite: Unum ex eis non defuit, alter alterum non quæsivit; quia quod ex ore meo procedit, ille mandavit, et spiritus ejus ipse congregavit ea.
ISA 34:17 Et ipse misit eis sortem, et manus ejus divisit eam illis in mensuram: usque in æternum possidebunt eam; in generationem et generationem habitabunt in ea.]
ISA 35:1 [Lætabitur deserta et invia, et exsultabit solitudo, et florebit quasi lilium.
ISA 35:2 Germinans germinabit, et exsultabit lætabunda et laudans: gloria Libani data est ei, decor Carmeli et Saron; ipsi videbunt gloriam Domini, et decorem Dei nostri.
ISA 35:3 Confortate manus dissolutas, et genua debilia roborate.
ISA 35:4 Dicite pusillanimis: Confortamini, et nolite timere: ecce Deus vester ultionem adducet retributionis; Deus ipse veniet, et salvabit vos.
ISA 35:5 Tunc aperientur oculi cæcorum, et aures surdorum patebunt;
ISA 35:6 tunc saliet sicut cervus claudus, et aperta erit lingua mutorum: quia scissæ sunt in deserto aquæ, et torrentes in solitudine;
ISA 35:7 et quæ erat arida, erit in stagnum, et sitiens in fontes aquarum. In cubilibus, in quibus prius dracones habitabant, orietur viror calami et junci.
ISA 35:8 Et erit ibi semita et via, et via sancta vocabitur: non transibit per eam pollutus, et hæc erit vobis directa via, ita ut stulti non errent per eam.
ISA 35:9 Non erit ibi leo, et mala bestia non ascendet per eam, nec invenietur ibi; et ambulabunt qui liberati fuerint.
ISA 35:10 Et redempti a Domino convertentur, et venient in Sion cum laude, et lætitia sempiterna super caput eorum: gaudium et lætitiam obtinebunt, et fugiet dolor et gemitus.]
ISA 36:1 Et factum est in quartodecimo anno regis Ezechiæ, ascendit Sennacherib, rex Assyriorum, super omnes civitates Juda munitas, et cepit eas.
ISA 36:2 Et misit rex Assyriorum Rabsacen de Lachis in Jerusalem, ad regem Ezechiam in manu gravi: et stetit in aquæductu piscinæ superioris in via Agri fullonis.
ISA 36:3 Et egressus est ad eum Eliacim, filius Helciæ, qui erat super domum, et Sobna scriba, et Joahe filius Asaph, a commentariis.
ISA 36:4 Et dixit ad eos Rabsaces: Dicite Ezechiæ: Hæc dicit rex magnus, rex Assyriorum: Quæ est ista fiducia qua confidis?
ISA 36:5 aut quo consilio vel fortitudine rebellare disponis? super quem habes fiduciam, quia recessisti a me?
ISA 36:6 Ecce confidis super baculum arundineum confractum istum, super Ægyptum; cui si innixus fuerit homo, intrabit in manum ejus, et perforabit eam: sic Pharao, rex Ægypti, omnibus qui confidunt in eo.
ISA 36:7 Quod si responderis mihi: In Domino Deo nostro confidimus; nonne ipse est cujus abstulit Ezechias excelsa et altaria, et dixit Judæ et Jerusalem: Coram altari isto adorabitis?
ISA 36:8 Et nunc trade te domino meo, regi Assyriorum, et dabo tibi duo millia equorum, nec poteris ex te præbere ascensores eorum:
ISA 36:9 et quomodo sustinebis faciem judicis unius loci ex servis domini mei minoribus? Quod si confidis in Ægypto, in quadrigis et in equitibus,
ISA 36:10 et nunc numquid sine Domino ascendi ad terram istam, ut disperderem eam? Dominus dixit ad me: Ascende super terram istam, et disperde eam.
ISA 36:11 Et dixit Eliacim, et Sobna, et Joahe, ad Rabsacen: Loquere ad servos tuos syra lingua; intelligimus enim; ne loquaris ad nos judaice in auribus populi qui est super murum.
ISA 36:12 Et dixit ad eos Rabsaces: Numquid ad dominum tuum et ad te misit me dominus meus, ut loquerer omnia verba ista? et non potius ad viros qui sedent in muro, ut comedant stercora sua, et bibant urinam pedum suorum vobiscum?
ISA 36:13 Et stetit Rabsaces, et clamavit voce magna judaice, et dixit: Audite verba regis magni, regis Assyriorum !
ISA 36:14 Hæc dicit rex: Non seducat vos Ezechias, quia non poterit eruere vos.
ISA 36:15 Et non vobis tribuat fiduciam Ezechias super Domino, dicens: Eruens liberabit nos Dominus: non dabitur civitas ista in manu regis Assyriorum.
ISA 36:16 Nolite audire Ezechiam; hæc enim dicit rex Assyriorum: Facite mecum benedictionem, et egredimini ad me, et comedite unusquisque vineam suam, et unusquisque ficum suam, et bibite unusquisque aquam cisternæ suæ,
ISA 36:17 donec veniam, et tollam vos ad terram quæ est ut terra vestra, terram frumenti et vini, terram panum et vinearum.
ISA 36:18 Nec conturbet vos Ezechias, dicens: Dominus liberabit nos. Numquid liberaverunt dii gentium unusquisque terram suam de manu regis Assyriorum?
ISA 36:19 Ubi est deus Emath et Arphad? ubi est deus Sepharvaim? numquid liberaverunt Samariam de manu mea?
ISA 36:20 Quis est ex omnibus diis terrarum istarum qui eruerit terram suam de manu mea, ut eruat Dominus Jerusalem de manu mea?
ISA 36:21 Et siluerunt, et non responderunt ei verbum. Mandaverat enim rex, dicens: Ne respondeatis ei.
ISA 36:22 Et ingressus est Eliacim, filius Helciæ, qui erat super domum, et Sobna scriba, et Joahe filius Asaph, a commentariis, ad Ezechiam, scissis vestibus, et nuntiaverunt ei verba Rabsacis.
ISA 37:1 Et factum est, cum audisset rex Ezechias, scidit vestimenta sua, et obvolutus est sacco, et intravit in domum Domini.
ISA 37:2 Et misit Eliacim, qui erat super domum, et Sobnam scribam, et seniores de sacerdotibus, opertos saccis, ad Isaiam, filium Amos, prophetam,
ISA 37:3 et dixerunt ad eum: Hæc dicit Ezechias: Dies tribulationis, et correptionis, et blasphemiæ, dies hæc; quia venerunt filii usque ad partum, et virtus non est pariendi.
ISA 37:4 Si quomodo audiat Dominus Deus tuus verba Rabsacis, quem misit rex Assyriorum dominus suus ad blasphemandum Deum viventem et exprobrandum sermonibus quos audivit Dominus Deus tuus: leva ergo orationem pro reliquiis quæ repertæ sunt.
ISA 37:5 Et venerunt servi regis Ezechiæ ad Isaiam.
ISA 37:6 Et dixit ad eos Isaias: Hæc dicetis domino vestro: Hæc dicit Dominus: Ne timeas a facie verborum quæ audisti, quibus blasphemaverunt pueri regis Assyriorum me.
ISA 37:7 Ecce ego dabo ei spiritum, et audiet nuntium, et revertetur ad terram suam, et corruere eum faciam gladio in terra sua.
ISA 37:8 Reversus est autem Rabsaces, et invenit regem Assyriorum præliantem adversus Lobnam: audierat enim quia profectus esset de Lachis.
ISA 37:9 Et audivit de Tharaca rege Æthiopiæ, dicentes: Egressus est ut pugnet contra te. Quod cum audisset, misit nuntios ad Ezechiam, dicens:
ISA 37:10 Hæc dicetis Ezechiæ regi Judæ, loquentes: Non te decipiat Deus tuus in quo tu confidis, dicens: Non dabitur Jerusalem in manu regis Assyriorum.
ISA 37:11 Ecce tu audisti omnia quæ fecerunt reges Assyriorum omnibus terris, quas subverterunt: et tu poteris liberari?
ISA 37:12 Numquid eruerunt eos dii gentium quos subverterunt patres mei, Gozam, et Haram, et Reseph, et filios Eden qui erant in Thalassar?
ISA 37:13 Ubi est rex Emath, et rex Arphad, et rex urbis Sepharvaim, Ana, et Ava?
ISA 37:14 Et tulit Ezechias libros de manu nuntiorum, et legit eos, et ascendit in domum Domini, et expandit eos Ezechias coram Domino:
ISA 37:15 et oravit Ezechias ad Dominum, dicens:
ISA 37:16 Domine exercituum, Deus Israël, qui sedes super cherubim, tu es Deus solus omnium regnorum terræ: tu fecisti cælum et terram.
ISA 37:17 Inclina, Domine, aurem tuam, et audi; aperi, Domine, oculos tuos, et vide: et audi omnia verba Sennacherib, quæ misit ad blasphemandum Deum viventem.
ISA 37:18 Vere enim, Domine, desertas fecerunt reges Assyriorum terras, et regiones earum,
ISA 37:19 et dederunt deos earum igni: non enim erant dii, sed opera manuum hominum, lignum et lapis, et comminuerunt eos.
ISA 37:20 Et nunc, Domine Deus noster, salva nos de manu ejus, et cognoscant omnia regna terræ quia tu es Dominus solus.
ISA 37:21 Et misit Isaias, filius Amos, ad Ezechiam, dicens: Hæc dicit Dominus Deus Israël: Pro quibus rogasti me de Sennacherib, rege Assyriorum,
ISA 37:22 hoc est verbum quod locutus est Dominus super eum: [Despexit te et subsannavit te, virgo filia Sion; post te caput movit, filia Jerusalem.
ISA 37:23 Cui exprobrasti? et quem blasphemasti? et super quem exaltasti vocem, et levasti altitudinem oculorum tuorum? ad Sanctum Israël.
ISA 37:24 In manu servorum tuorum exprobrasti Domino, et dixisti: In multitudine quadrigarum mearum ego ascendi altitudinem montium juga Libani; et succidam excelsa cedrorum ejus, et electas abietes illius, et introibo altitudinem summitatis ejus, saltum Carmeli ejus.
ISA 37:25 Ego fodi, et bibi aquam, et exsiccavi vestigio pedis mei omnes rivos aggerum.
ISA 37:26 Numquid non audisti quæ olim fecerim ei? Ex diebus antiquis ego plasmavi illud; et nunc adduxi, et factum est in eradicationem collium compugnantium, et civitatum munitarum.
ISA 37:27 Habitatores earum breviata manu contremuerunt, et confusi sunt. Facti sunt sicut fœnum agri, et gramen pascuæ, et herba tectorum, quæ exaruit antequam maturesceret.
ISA 37:28 Habitationem tuam, et egressum tuum, et introitum tuum cognovi, et insaniam tuam contra me.
ISA 37:29 Cum fureres adversum me, superbia tua ascendit in aures meas. Ponam ergo circulum in naribus tuis, et frenum in labiis tuis, et reducam te in viam per quem venisti.]
ISA 37:30 Tibi autem hoc erit signum: comede hoc anno quæ sponte nascuntur, et in anno secundo pomis vescere; in anno autem tertio seminate et metite, et plantate vineas, et comedite fructum earum.
ISA 37:31 Et mittet id quod salvatum fuerit de domo Juda, et quod reliquum est, radicem deorsum, et faciet fructum sursum:
ISA 37:32 quia de Jerusalem exibunt reliquiæ, et salvatio de monte Sion: zelus Domini exercituum faciet istud.
ISA 37:33 Propterea hæc dicit Dominus de rege Assyriorum: [Non intrabit civitatem hanc, et non jaciet ibi sagittam, et non occupabit eam clypeus, et non mittet in circuitu ejus aggerem.
ISA 37:34 In via qua venit, per eam revertetur, et civitatem hanc non ingredietur, dicit Dominus.
ISA 37:35 Et protegam civitatem istam, ut salvem eam propter me, et propter David, servum meum.]
ISA 37:36 Egressus est autem angelus Domini, et percussit in castris Assyriorum centum octoginta quinque millia. Et surrexerunt mane, et ecce omnes cadavera mortuorum.
ISA 37:37 Et egressus est, et abiit, et reversus est Sennacherib, rex Assyriorum, et habitavit in Ninive.
ISA 37:38 Et factum est, cum adoraret in templo Nesroch deum suum, Adramelech et Sarasar, filii ejus, percusserunt eum gladio, fugeruntque in terram Ararat; et regnavit Asarhaddon, filius ejus, pro eo.
ISA 38:1 In diebus illis ægrotavit Ezechias usque ad mortem; et introivit ad eum Isaias, filius Amos, propheta, et dixit ei: Hæc dicit Dominus: Dispone domui tuæ, quia morieris tu, et non vives.
ISA 38:2 Et convertit Ezechias faciem suam ad parietem, et oravit ad Dominum,
ISA 38:3 et dixit: Obsecro, Domine, memento, quæso, quomodo ambulaverim coram te in veritate et in corde perfecto, et quod bonum est in oculis tuis fecerim. Et flevit Ezechias fletu magno.
ISA 38:4 Et factum est verbum Domini ad Isaiam, dicens:
ISA 38:5 Vade, et dic Ezechiæ: Hæc dicit Dominus Deus David patris tui: Audivi orationem tuam, et vidi lacrimas tuas; ecce ego adjiciam super dies tuos quindecim annos,
ISA 38:6 et de manu regis Assyriorum eruam te, et civitatem istam, et protegam eam.
ISA 38:7 Hoc autem tibi erit signum a Domino, quia faciet Dominus verbum hoc quod locutus est:
ISA 38:8 ecce ego reverti faciam umbram linearum per quas descenderat in horologio Achaz in sole, retrorsum decem lineis. Et reversus est sol decem lineis per gradus quos descenderat.
ISA 38:9 Scriptura Ezechiæ, regis Juda, cum ægrotasset et convaluisset de infirmitate sua.
ISA 38:10 [Ego dixi in dimidio dierum meorum: Vadam ad portas inferi; quæsivi residuum annorum meorum.
ISA 38:11 Dixi: Non videbo Dominum Deum in terra viventium; non aspiciam hominem ultra, et habitatorem quietis.
ISA 38:12 Generatio mea ablata est, et convoluta est a me, quasi tabernaculum pastorum. Præcisa est velut a texente vita mea; dum adhuc ordirer, succidit me: de mane usque ad vesperam finies me.
ISA 38:13 Sperabam usque ad mane; quasi leo, sic contrivit omnia ossa mea: de mane usque ad vesperam finies me.
ISA 38:14 Sicut pullus hirundinis, sic clamabo; meditabor ut columba. Attenuati sunt oculi mei, suspicientes in excelsum. Domine, vim patior: responde pro me.
ISA 38:15 Quid dicam, aut quid respondebit mihi, cum ipse fecerit? Recogitabo tibi omnes annos meos in amaritudine animæ meæ.
ISA 38:16 Domine, si sic vivitur, et in talibus vita spiritus mei, corripies me, et vivificabis me.
ISA 38:17 Ecce in pace amaritudo mea amarissima. Tu autem eruisti animam meam ut non periret; projecisti post tergum tuum omnia peccata mea.
ISA 38:18 Quia non infernus confitebitur tibi, neque mors laudabit te: non exspectabunt qui descendunt in lacum veritatem tuam.
ISA 38:19 Vivens, vivens ipse confitebitur tibi, sicut et ego hodie; pater filiis notam faciet veritatem tuam.
ISA 38:20 Domine, salvum me fac ! et psalmos nostros cantabimus cunctis diebus vitæ nostræ in domo Domini.]
ISA 38:21 Et jussit Isaias ut tollerent massam de ficis, et cataplasmarent super vulnus, et sanaretur.
ISA 38:22 Et dixit Ezechias: Quod erit signum quia ascendam in domum Domini?
ISA 39:1 In tempore illo misit Merodach Baladan, filius Baladan, rex Babylonis, libros et munera ad Ezechiam: audierat enim quod ægrotasset et convaluisset.
ISA 39:2 Lætatus est autem super eis Ezechias, et ostendit eis cellam aromatum, et argenti, et auri, et odoramentorum, et unguenti optimi, et omnes apothecas supellectilis suæ, et universa quæ inventa sunt in thesauris ejus. Non fuit verbum quod non ostenderet eis Ezechias in domo sua, et in omni potestate sua.
ISA 39:3 Introivit autem Isaias propheta ad Ezechiam regem, et dixit ei: Quid dixerunt viri isti, et unde venerunt ad te? Et dixit Ezechias: De terra longinqua venerunt ad me, de Babylone.
ISA 39:4 Et dixit: Quid viderunt in domo tua? Et dixit Ezechias: Omnia quæ in domo mea sunt viderunt; non fuit res quam non ostenderim eis in thesauris meis.
ISA 39:5 Et dixit Isaias ad Ezechiam: Audi verbum Domini exercituum.
ISA 39:6 Ecce dies venient, et auferentur omnia quæ in domo tua sunt, et quæ thesaurizaverunt patres tui usque ad diem hanc, in Babylonem; non relinquetur quidquam, dicit Dominus.
ISA 39:7 Et de filiis tuis, qui exibunt de te, quos genueris, tollent, et erunt eunuchi in palatio regis Babylonis.
ISA 39:8 Et dixit Ezechias ad Isaiam: Bonum verbum Domini, quod locutus est. Et dixit: Fiat tantum pax et veritas in diebus meis !
ISA 40:1 [Consolamini, consolamini, popule meus, dicit Deus vester.
ISA 40:2 Loquimini ad cor Jerusalem, et advocate eam, quoniam completa est malitia ejus, dimissa est iniquitas illius: suscepit de manu Domini duplicia pro omnibus peccatis suis.
ISA 40:3 Vox clamantis in deserto: Parate viam Domini, rectas facite in solitudine semitas Dei nostri.
ISA 40:4 Omnis vallis exaltabitur, et omnis mons et collis humiliabitur, et erunt prava in directa, et aspera in vias planas:
ISA 40:5 et revelabitur gloria Domini, et videbit omnis caro pariter quod os Domini locutum est.
ISA 40:6 Vox dicentis: Clama. Et dixi: Quid clamabo? Omnis caro fœnum, et omnis gloria ejus quasi flos agri.
ISA 40:7 Exsiccatum est fœnum, et cecidit flos, quia spiritus Domini sufflavit in eo. Vere fœnum est populus:
ISA 40:8 exsiccatum est fœnum, et cecidit flos; verbum autem Domini nostri manet in æternum.
ISA 40:9 Super montem excelsum ascende, tu qui evangelizas Sion; exalta in fortitudine vocem tuam, qui evangelizas Jerusalem: exalta, noli timere. Dic civitatibus Juda: Ecce Deus vester:
ISA 40:10 ecce Dominus Deus in fortitudine veniet, et brachium ejus dominabitur: ecce merces ejus cum eo, et opus illius coram illo.
ISA 40:11 Sicut pastor gregem suum pascet, in brachio suo congregabit agnos, et in sinu suo levabit; fœtas ipse portabit.
ISA 40:12 Quis mensus est pugillo aquas, et cælos palmo ponderavit? quis appendit tribus digitis molem terræ, et liberavit in pondere montes, et colles in statera?
ISA 40:13 Quis adjuvit spiritum Domini? aut quis consiliarius ejus fuit, et ostendit illi?
ISA 40:14 cum quo iniit consilium, et instruxit eum, et docuit eum semitam justitiæ, et erudivit eum scientiam, et viam prudentiæ ostendit illi?
ISA 40:15 Ecce gentes quasi stilla situlæ, et quasi momentum stateræ reputatæ sunt; ecce insulæ quasi pulvis exiguus.
ISA 40:16 Et Libanus non sufficiet ad succendendum, et animalia ejus non sufficient ad holocaustum.
ISA 40:17 Omnes gentes quasi non sint, sic sunt coram eo, et quasi nihilum et inane reputatæ sunt ei.]
ISA 40:18 [Cui ergo similem fecisti Deum? aut quam imaginem ponetis ei?
ISA 40:19 Numquid sculptile conflavit faber? aut aurifex auro figuravit illud, et laminis argenteis argentarius?
ISA 40:20 Forte lignum et imputribile elegit; artifex sapiens quærit quomodo statuat simulacrum, quod non moveatur.
ISA 40:21 Numquid non scitis? numquid non audistis? numquid non annuntiatum est vobis ab initio? numquid non intellexistis fundamenta terræ?
ISA 40:22 Qui sedet super gyrum terræ, et habitatores ejus sunt quasi locustæ; qui extendit velut nihilum cælos, et expandit eos sicut tabernaculum ad inhabitandum;
ISA 40:23 qui dat secretorum scrutatores quasi non sint, judices terræ velut inane fecit.
ISA 40:24 Et quidem neque plantatus, neque satus, neque radicatus in terra truncus eorum; repente flavit in eos, et aruerunt, et turbo quasi stipulam auferet eos.
ISA 40:25 Et cui assimilastis me, et adæquastis? dicit Sanctus.
ISA 40:26 Levate in excelsum oculos vestros, et videte quis creavit hæc: qui educit in numero militiam eorum, et omnes ex nomine vocat; præ multitudine fortitudinis et roboris, virtutisque ejus, neque unum reliquum fuit.
ISA 40:27 Quare dicis, Jacob, et loqueris, Israël: Abscondita est via mea a Domino, et a Deo meo judicium meum transivit?
ISA 40:28 Numquid nescis, aut non audisti? Deus sempiternus Dominus, qui creavit terminos terræ: non deficiet, neque laborabit, nec est investigatio sapientiæ ejus.
ISA 40:29 Qui dat lasso virtutem, et his qui non sunt, fortitudinem et robur multiplicat.
ISA 40:30 Deficient pueri, et laborabunt, et juvenes in infirmitate cadent;
ISA 40:31 qui autem sperant in Domino mutabunt fortitudinem, assument pennas sicut aquilæ: current et non laborabunt, ambulabunt et non deficient.]
ISA 41:1 [Taceant ad me insulæ, et gentes mutent fortitudinem: accedant, et tunc loquantur; simul ad judicium propinquemus.
ISA 41:2 Quis suscitavit ab oriente Justum, vocavit eum ut sequeretur se? Dabit in conspectu ejus gentes, et reges obtinebit: dabit quasi pulverem gladio ejus, sicut stipulam vento raptam arcui ejus.
ISA 41:3 Persequetur eos, transibit in pace: semita in pedibus ejus non apparebit.
ISA 41:4 Quis hæc operatus est, et fecit, vocans generationes ab exordio? Ego Dominus: primus et novissimus ego sum.
ISA 41:5 Viderunt insulæ, et timuerunt; extrema terræ obstupuerunt: appropinquaverunt, et accesserunt.
ISA 41:6 Unusquisque proximo suo auxiliabitur, et fratri suo dicet: Confortare.
ISA 41:7 Confortavit faber ærarius percutiens malleo eum, qui cudebat tunc temporis, dicens: Glutino bonum est; et confortavit eum clavis, ut non moveretur.]
ISA 41:8 [Et tu, Israël, serve meus, Jacob quem elegi, semen Abraham amici mei:
ISA 41:9 in quo apprehendi te ab extremis terræ, et a longinquis ejus vocavi te, et dixi tibi: Servus meus es tu: elegi te, et non abjeci te.
ISA 41:10 Ne timeas, quia ego tecum sum; ne declines, quia ego Deus tuus: confortavi te, et auxiliatus sum tibi, et suscepit te dextera Justi mei.
ISA 41:11 Ecce confundentur et erubescent omnes qui pugnant adversum te; erunt quasi non sint, et peribunt viri qui contradicunt tibi.
ISA 41:12 Quæres eos, et non invenies, viros rebelles tuos; erunt quasi non sint, et veluti consumptio homines bellantes adversum te.
ISA 41:13 Quia ego Dominus Deus tuus, apprehendens manum tuam, dicensque tibi: Ne timeas: ego adjuvi te.
ISA 41:14 Noli timere, vermis Jacob, qui mortui estis ex Israël: ego auxiliatus sum tibi, dicit Dominus, et redemptor tuus Sanctus Israël.
ISA 41:15 Ego posui te quasi plaustrum triturans novum, habens rostra serrantia; triturabis montes, et comminues, et colles quasi pulverem pones.
ISA 41:16 Ventilabis eos, et ventus tollet, et turbo disperget eos; et tu exsultabis in Domino, in Sancto Israël lætaberis.
ISA 41:17 Egeni et pauperes quærunt aquas, et non sunt; lingua eorum siti aruit. Ego Dominus exaudiam eos, Deus Israël, non derelinquam eos.
ISA 41:18 Aperiam in supinis collibus flumina, et in medio camporum fontes: ponam desertum in stagna aquarum, et terram inviam in rivos aquarum.
ISA 41:19 Dabo in solitudinem cedrum, et spinam, et myrtum, et lignum olivæ; ponam in deserto abietem, ulmum, et buxum simul:
ISA 41:20 ut videant, et sciant, et recogitent, et intelligant pariter, quia manus Domini fecit hoc, et Sanctus Israël creavit illud.
ISA 41:21 Prope facite judicium vestrum, dicit Dominus; Afferte, si quid forte habetis, dicit rex Jacob.
ISA 41:22 Accedant, et nuntient nobis quæcumque ventura sunt; priora quæ fuerunt, nuntiate, et ponemus cor nostrum, et sciemus novissima eorum; et quæ ventura sunt, indicate nobis.
ISA 41:23 Annuntiate quæ ventura sunt in futurum, et sciemus quia dii estis vos; bene quoque aut male, si potestis, facite, et loquamur et videamus simul.
ISA 41:24 Ecce vos estis ex nihilo, et opus vestrum ex eo quod non est: abominatio est qui elegit vos.
ISA 41:25 Suscitavi ab aquilone, et veniet ab ortu solis: vocabit nomen meum, et adducet magistratus quasi lutum, et velut plastes conculcans humum.
ISA 41:26 Quis annuntiavit ab exordio ut sciamus, et a principio ut dicamus: Justus es? Non est neque annuntians, neque prædicens, neque audiens sermones vestros.
ISA 41:27 Primus ad Sion dicet: Ecce adsunt, et Jerusalem evangelistam dabo.
ISA 41:28 Et vidi, et non erat neque ex istis quisquam qui iniret consilium, et interrogatus responderet verbum.
ISA 41:29 Ecce omnes injusti, et vana opera eorum; ventus et inane simulacra eorum.]
ISA 42:1 [Ecce servus meus, suscipiam eum; electus meus, complacuit sibi in illo anima mea: dedi spiritum meum super eum: judicium gentibus proferet.
ISA 42:2 Non clamabit, neque accipiet personam, nec audietur vox ejus foris.
ISA 42:3 Calamum quassatum non conteret, et linum fumigans non extinguet: in veritate educet judicium.
ISA 42:4 Non erit tristis, neque turbulentus, donec ponat in terra judicium; et legem ejus insulæ exspectabunt.
ISA 42:5 Hæc dicit Dominus Deus, creans cælos, et extendens eos; formans terram, et quæ germinant ex ea; dans flatum populo qui est super eam, et spiritum calcantibus eam:
ISA 42:6 Ego Dominus vocavi te in justitia, et apprehendi manum tuam, et servavi te: et dedi te in fœdus populi, in lucem gentium,
ISA 42:7 ut aperires oculos cæcorum, et educeres de conclusione vinctum, de domo carceris sedentes in tenebris.
ISA 42:8 Ego Dominus, hoc est nomen meum; gloriam meam alteri non dabo, et laudem meam sculptilibus.
ISA 42:9 Quæ prima fuerunt, ecce venerunt; nova quoque ego annuntio: antequam oriantur, audita vobis faciam.]
ISA 42:10 [Cantate Domino canticum novum, laus ejus ab extremis terræ, qui descenditis in mare, et plenitudo ejus; insulæ, et habitatores earum.
ISA 42:11 Sublevetur desertum et civitates ejus. In domibus habitabit Cedar: laudate, habitatores petræ; de vertice montium clamabunt.
ISA 42:12 Ponent Domino gloriam, et laudem ejus in insulis nuntiabunt.
ISA 42:13 Dominus sicut fortis egredietur, sicut vir præliator suscitabit zelum; vociferabitur, et clamabit: super inimicos suos confortabitur.]
ISA 42:14 [Tacui semper, silui, patiens fui: sicut parturiens loquar; dissipabo, et absorbebo simul.
ISA 42:15 Desertos faciam montes et colles, et omne gramen eorum exsiccabo; et ponam flumina in insulas, et stagna arefaciam.
ISA 42:16 Et ducam cæcos in viam quam nesciunt, et in semitis quas ignoraverunt ambulare eos faciam; ponam tenebras coram eis in lucem, et prava in recta; hæc verba feci eis, et non dereliqui eos.
ISA 42:17 Conversi sunt retrorsum, confundantur confusione, qui confidunt in sculptili; qui dicunt conflatili: Vos dii nostri.
ISA 42:18 Surdi, audite, et cæci, intuemini ad videndum.
ISA 42:19 Quis cæcus, nisi servus meus; et surdus, nisi ad quem nuntios meos misi? quis cæcus, nisi qui venundatus est? et quis cæcus, nisi servus Domini?
ISA 42:20 Qui vides multa, nonne custodies? qui apertas habes aures, nonne audies?
ISA 42:21 Et Dominus voluit ut sanctificaret eum, et magnificaret legem, et extolleret.
ISA 42:22 Ipse autem populus direptus, et vastatus; laqueus juvenum omnes, et in domibus carcerum absconditi sunt; facti sunt in rapinam, nec est qui eruat; in direptionem, nec est qui dicat: Redde.
ISA 42:23 Quis est in vobis qui audiat hoc, attendat, et auscultet futura?
ISA 42:24 Quis dedit in direptionem Jacob, et Israël vastantibus? nonne Dominus ipse, cui peccavimus? Et noluerunt in viis ejus ambulare, et non audierunt legem ejus.
ISA 42:25 Et effudit super eum indignationem furoris sui, et forte bellum; et combussit eum in circuitu, et non cognovit; et succendit eum, et non intellexit.]
ISA 43:1 [Et nunc hæc dicit Dominus creans te, Jacob, et formans te, Israël: Noli timere, quia redemi te, et vocavi te nomine tuo: meus es tu.
ISA 43:2 Cum transieris per aquas, tecum ero, et flumina non operient te; cum ambulaveris in igne, non combureris, et flamma non ardebit in te.
ISA 43:3 Quia ego Dominus Deus tuus, Sanctus Israël, salvator tuus, dedi propitiationem tuam Ægyptum, Æthopiam, et Saba, pro te.
ISA 43:4 Ex quo honorabilis factus es in oculis meis, et gloriosus, ego dilexi te, et dabo homines pro te, et populos pro anima tua.
ISA 43:5 Noli timere, quia ego tecum sum; ab oriente adducam semen tuum, et ab occidente congregabo te.
ISA 43:6 Dicam aquiloni: Da; et austro: Noli prohibere: affer filios meos de longinquo, et filias meas ab extremis terræ.
ISA 43:7 Et omnem qui invocat nomen meum, in gloriam meam creavi eum, formavi eum, et feci eum.
ISA 43:8 Educ foras populum cæcum, et oculos habentem; surdum, et aures ei sunt.
ISA 43:9 Omnes gentes congregatæ sunt simul, et collectæ sunt tribus. Quis in vobis annuntiet istud, et quæ prima sunt audire nos faciet? Dent testes eorum, justificentur, et audiant, et dicant: Vere.
ISA 43:10 Vos testes mei, dicit Dominus, et servus meus quem elegi: ut sciatis, et credatis mihi, et intelligatis quia ego ipse sum; ante me non est formatus Deus, et post me non erit.
ISA 43:11 Ego sum, ego sum Dominus, et non est absque me salvator.
ISA 43:12 Ego annuntiavi, et salvavi; auditum feci, et non fuit in vobis alienus: vos testes mei, dicit Dominus, et ego Deus.
ISA 43:13 Et ab initio ego ipse, et non est qui de manu mea eruat. Operabor, et quis avertet illud?]
ISA 43:14 [Hæc dicit Dominus, redemptor vester, Sanctus Israël: Propter vos misi in Babylonem, et detraxi vectes universos, et Chaldæos in navibus suis gloriantes.
ISA 43:15 Ego Dominus, Sanctus vester, creans Israël, rex vester.
ISA 43:16 Hæc dicit Dominus, qui dedit in mari viam, et in aquis torrentibus semitam;
ISA 43:17 qui eduxit quadrigam et equum, agmen et robustum: simul obdormierunt, nec resurgent; contriti sunt quasi linum, et extincti sunt.
ISA 43:18 Ne memineritis priorum, et antiqua ne intueamini.
ISA 43:19 Ecce ego facio nova, et nunc orientur, utique cognoscetis ea: ponam in deserto viam, et in invio flumina.
ISA 43:20 Glorificabit me bestia agri, dracones, et struthiones: quia dedi in deserto aquas, flumina in invio, ut darem potum populo meo, electo meo.
ISA 43:21 Populum istum formavi mihi: laudem meam narrabit.]
ISA 43:22 [Non me invocasti, Jacob, nec laborasti in me, Israël.
ISA 43:23 Non obtulisti mihi arietem holocausti tui, et victimis tuis non glorificasti me; non te servire feci in oblatione, nec laborem tibi præbui in thure.
ISA 43:24 Non emisti mihi argento calamum, et adipe victimarum tuarum non inebriasti me: verumtamen servire me fecisti in peccatis tuis; præbuisti mihi laborem in iniquitatibus tuis.
ISA 43:25 Ego sum, ego sum ipse qui deleo iniquitates tuas propter me, et peccatorum tuorum non recordabor.
ISA 43:26 Reduc me in memoriam, et judicemur simul: narra si quid habes ut justificeris.
ISA 43:27 Pater tuus primus peccavit, et interpretes tui prævaricati sunt in me:
ISA 43:28 et contaminavi principes sanctos; dedi ad internecionem Jacob, et Israël in blasphemiam.]
ISA 44:1 [Et nunc audi, Jacob, serve meus, et Israël, quem elegi.
ISA 44:2 Hæc dicit Dominus faciens et formans te, ab utero auxiliator tuus: Noli timere, serve meus Jacob, et rectissime, quem elegi.
ISA 44:3 Effundam enim aquas super sitientem, et fluenta super aridam; effundam spiritum meum super semen tuum, et benedictionem meam super stirpem tuam:
ISA 44:4 et germinabunt inter herbas, quasi salices juxta præterfluentes aquas.
ISA 44:5 Iste dicet: Domini ego sum; et ille vocabit in nomine Jacob; et hic scribet manu sua: Domino, et in nomine Israël assimilabitur.]
ISA 44:6 [Hæc dicit Dominus, rex Israël, et redemptor ejus, Dominus exercituum: Ego primus, et ego novissimus, et absque me non est deus.
ISA 44:7 Quis similis mei? vocet, et annuntiet: et ordinem exponat mihi, ex quo constitui populum antiquum; ventura et quæ futura sunt annuntient eis.
ISA 44:8 Nolite timere, neque conturbemini: ex tunc audire te feci, et annuntiavi; vos estis testes mei. Numquid est Deus absque me, et formator quem ego non noverim?
ISA 44:9 Plastæ idoli omnes nihil sunt, et amantissima eorum non proderunt eis. Ipsi sunt testes eorum, quia non vident, neque intelligunt, ut confundantur.
ISA 44:10 Quis formavit deum, et sculptile conflavit ad nihil utile?
ISA 44:11 Ecce omnes participes ejus confundentur, fabri enim sunt ex hominibus; convenient omnes, stabunt et pavebunt, et confundentur simul.
ISA 44:12 Faber ferrarius lima operatus est, in prunis et in malleis formavit illud, et operatus est in brachio fortitudinis suæ; esuriet et deficiet, non bibet aquam et lassescet.
ISA 44:13 Artifex lignarius extendit normam, formavit illud in runcina, fecit illud in angularibus, et in circino tornavit illud, et fecit imaginem viri quasi speciosum hominem habitantem in domo;
ISA 44:14 succidit cedros, tulit ilicem, et quercum, quæ steterat inter ligna saltus; plantavit pinum, quam pluvia nutrivit:
ISA 44:15 et facta est hominibus in focum; sumpsit ex eis, et calefactus est; et succendit et coxit panes; de reliquo autem operatus est deum et adoravit; fecit sculptile, et curvatus est ante illud.
ISA 44:16 Medium ejus combussit igni, et de medio ejus carnes comedit; coxit pulmentum, et saturatus est, et calefactus est, et dixit: Vah ! calefactus sum, vidi focum;
ISA 44:17 reliquum autem ejus deum fecit et sculptile sibi; curvatur ante illud, et adorat illud, et obsecrat, dicens: Libera me, quia deus meus es tu !
ISA 44:18 Nescierunt, neque intellexerunt; obliti enim sunt ne videant oculi eorum, et ne intelligant corde suo.
ISA 44:19 Non recogitant in mente sua, neque cognoscunt, neque sentiunt, ut dicant: Medietatem ejus combussi igni, et coxi super carbones ejus panes; coxi carnes et comedi, et de reliquo ejus idolum faciam? ante truncum ligni procidam?
ISA 44:20 Pars ejus cinis est; cor insipiens adoravit illud, et non liberabit animam suam: neque dicet: Forte mendacium est in dextera mea.
ISA 44:21 Memento horum Jacob, et Israël, quoniam servus meus es tu. Formavi te; servus meus es tu, Israël, ne obliviscaris mei.
ISA 44:22 Delevi ut nubem iniquitates tuas, et quasi nebulam peccata tua: revertere ad me, quoniam redemi te.
ISA 44:23 Laudate, cæli, quoniam misericordiam fecit Dominus; jubilate, extrema terræ; resonate, montes, laudationem, saltus et omne lignum ejus, quoniam redemit Dominus Jacob, et Israël gloriabitur.]
ISA 44:24 [Hæc dicit Dominus, redemptor tuus, et formator tuus ex utero: Ego sum Dominus, faciens omnia, extendens cælos solus, stabiliens terram, et nullus mecum;
ISA 44:25 irrita faciens signa divinorum, et ariolos in furorem vertens; convertens sapientes retrorsum, et scientiam eorum stultam faciens;
ISA 44:26 suscitans verbum servi sui, et consilium nuntiorum suorum complens; qui dico Jerusalem: Habitaberis, et civitatibus Juda: Ædificabimini, et deserta ejus suscitabo;
ISA 44:27 qui dico profundo: Desolare, et flumina tua arefaciam;
ISA 44:28 qui dico Cyro: Pastor meus es, et omnem voluntatem meam complebis; qui dico Jerusalem: Ædificaberis, et templo: Fundaberis.]
ISA 45:1 [Hæc dicit Dominus christo meo Cyro, cujus apprehendi dexteram, ut subjiciam ante faciem ejus gentes, et dorsa regum vertam, et aperiam coram eo januas, et portæ non claudentur:
ISA 45:2 Ego ante te ibo, et gloriosos terræ humiliabo; portas æreas conteram, et vectes ferreos confringam:
ISA 45:3 et dabo tibi thesauros absconditos, et arcana secretorum, ut scias quia ego Dominus, qui voco nomen tuum, Deus Israël,
ISA 45:4 propter servum meum Jacob, et Israël, electum meum; et vocavi te nomine tuo: assimilavi te, et non cognovisti me.
ISA 45:5 Ego Dominus, et non est amplius; extra me non est deus; accinxi te, et non cognovisti me:
ISA 45:6 ut sciant hi qui ab ortu solis et qui ab occidente, quoniam absque me non est: ego Dominus, et non est alter:
ISA 45:7 formans lucem et creans tenebras, faciens pacem et creans malum: ego Dominus faciens omnia hæc.
ISA 45:8 Rorate, cæli, desuper, et nubes pluant justum; aperiatur terra, et germinet Salvatorem, et justitia oriatur simul: ego Dominus creavi eum.]
ISA 45:9 [Væ qui contradicit fictori suo, testa de samiis terræ ! Numquid dicet lutum figulo suo: Quid facis, et opus tuum absque manibus est?
ISA 45:10 Væ qui dicit patri: Quid generas? et mulieri: Quid parturis?
ISA 45:11 Hæc dicit Dominus, Sanctus Israël, plastes ejus: Ventura interrogate me; super filios meos et super opus manuum mearum mandate mihi.
ISA 45:12 Ego feci terram, et hominem super eam creavi ego: manus meæ tetenderunt cælos, et omni militiæ eorum mandavi.
ISA 45:13 Ego suscitavi eum ad justitiam, et omnes vias ejus dirigam; ipse ædificabit civitatem meam, et captivitatem meam dimittet, non in pretio neque in muneribus, dicit Dominus Deus exercituum.]
ISA 45:14 [Hæc dicit Dominus: Labor Ægypti, et negotiatio Æthiopiæ, et Sabaim viri sublimes ad te transibunt, et tui erunt; post te ambulabunt, vincti manicis pergent, et te adorabunt, teque deprecabuntur. Tantum in te est Deus, et non est absque te deus.
ISA 45:15 Vere tu es Deus absconditus, Deus Israël, salvator.
ISA 45:16 Confusi sunt, et erubuerunt omnes: simul abierunt in confusionem fabricatores errorum.
ISA 45:17 Israël salvatus est in Domino salute æterna; non confundemini, et non erubescetis usque in sæculum sæculi.
ISA 45:18 Quia hæc dicit Dominus creans cælos, ipse Deus formans terram et faciens eam, ipse plastes ejus; non in vanum creavit eam: ut habitaretur formavit eam: Ego Dominus, et non est alius.
ISA 45:19 Non in abscondito locutus sum, in loco terræ tenebroso; non dixi semini Jacob frustra: Quærite me: ego Dominus loquens justitiam, annuntians recta.
ISA 45:20 Congregamini, et venite, et accedite simul qui salvati estis ex gentibus: nescierunt qui levant lignum sculpturæ suæ, et rogant deum non salvantem.
ISA 45:21 Annuntiate, et venite, et consiliamini simul. Quis auditum fecit hoc ab initio, ex tunc prædixit illud? numquid non ego Dominus, et non est ultra deus absque me? Deus justus, et salvans non est præter me.
ISA 45:22 Convertimini ad me, et salvi eritis, omnes fines terræ, quia ego Deus, et non est alius.
ISA 45:23 In memetipso juravi; egredietur de ore meo justitiæ verbum, et non revertetur: quia mihi curvabitur omne genu, et jurabit omnis lingua.
ISA 45:24 Ergo in Domino, dicet, meæ sunt justitiæ et imperium; ad eum venient, et confundentur omnes qui repugnant ei.
ISA 45:25 In Domino justificabitur, et laudabitur omne semen Israël.]
ISA 46:1 [Confractus est Bel, contritus est Nabo; facta sunt simulacra eorum bestiis et jumentis, onera vestra gravi pondere usque ad lassitudinem.
ISA 46:2 Contabuerunt, et contrita sunt simul; non potuerunt salvare portantem, et anima eorum in captivitatem ibit.
ISA 46:3 Audite me, domus Jacob, et omne residuum domus Israël; qui portamini a meo utero, qui gestamini a mea vulva.
ISA 46:4 Usque ad senectam ego ipse, et usque ad canos ego portabo; ego feci, et ego feram; ego portabo, et salvabo.
ISA 46:5 Cui assimilastis me, et adæquastis, et comparastis me, et fecistis similem?
ISA 46:6 Qui confertis aurum de sacculo, et argentum statera ponderatis, conducentes aurificem ut faciat deum, et procidunt, et adorant.
ISA 46:7 Portant illum in humeris gestantes, et ponentes in loco suo, et stabit, ac de loco suo non movebitur: sed et cum clamaverint ad eum, non audiet; de tribulatione non salvabit eos.
ISA 46:8 Mementote istud, et confundamini; redite, prævaricatores, ad cor.
ISA 46:9 Recordamini prioris sæculi, quoniam ego sum Deus, et non est ultra deus, nec est similis mei.
ISA 46:10 Annuntians ab exordio novissimum, et ab initio quæ necdum facta sunt, dicens: Consilium meum stabit, et omnis voluntas mea fiet.
ISA 46:11 Vocans ab oriente avem, et de terra longinqua virum voluntatis meæ: et locutus sum, et adducam illud; creavi et faciam illud.
ISA 46:12 Audite me, duro corde, qui longe estis a justitia.
ISA 46:13 Prope feci justitiam meam, non elongabitur, et salus mea non morabitur. Dabo in Sion salutem, et in Israël gloriam meam.]
ISA 47:1 [Descende, sede in pulvere, virgo filia Babylon: sede in terra; non est solium filiæ Chaldæorum, quia ultra non vocaberis mollis et tenera.
ISA 47:2 Tolle molam, et mole farinam; denuda turpitudinem tuam; discooperi humerum, revela crura, transi flumina.
ISA 47:3 Revelabitur ignominia tua, et videbitur opprobrium tuum; ultionem capiam, et non resistet mihi homo.
ISA 47:4 Redemptor noster, Dominus exercituum nomen illius, Sanctus Israël.
ISA 47:5 Sede tacens, et intra in tenebras, filia Chaldæorum, quia non vocaberis ultra domina regnorum.
ISA 47:6 Iratus sum super populum meum: contaminavi hæreditatem meam, et dedi eos in manu tua: non posuisti eis misericordias; super senem aggravasti jugum tuum valde.
ISA 47:7 Et dixisti: In sempiternum ero domina. Non posuisti hæc super cor tuum, neque recordata es novissimi tui.
ISA 47:8 Et nunc audi hæc delicata, et habitans confidenter, quæ dicis in corde tuo: Ego sum, et non est præter me amplius; non sedebo vidua, et ignorabo sterilitatem.
ISA 47:9 Venient tibi duo hæc subito in die una, sterilitas et viduitas: universa venerunt super te, propter multitudinem maleficiorum tuorum, et propter duritiam incantatorum tuorum vehementem.
ISA 47:10 Et fiduciam habuisti in malitia tua, et dixisti: Non est qui videat me. Sapientia tua et scientia tua, hæc decepit te. Et dixisti in corde tuo: Ego sum, et præter me non est altera.
ISA 47:11 Veniet super te malum, et nescies ortum ejus; et irruet super te calamitas quam non poteris expiare; veniet super te repente miseria quam nescies.
ISA 47:12 Sta cum incantatoribus tuis et cum multitudine maleficiorum tuorum, in quibus laborasti ab adolescentia tua, si forte quod prosit tibi, aut si possis fieri fortior.
ISA 47:13 Defecisti in multitudine consiliorum tuorum. Stent, et salvent te augures cæli, qui contemplabantur sidera, et supputabant menses, ut ex eis annuntiarent ventura tibi.
ISA 47:14 Ecce facti sunt quasi stipula, ignis combussit eos; non liberabunt animam suam de manu flammæ; non sunt prunæ quibus calefiant, nec focus ut sedeant ad eum.
ISA 47:15 Sic facta sunt tibi in quibuscumque laboraveras: negotiatores tui ab adolescentia tua, unusquisque in via sua erraverunt; non est qui salvet te.]
ISA 48:1 [Audite hæc, domus Jacob, qui vocamini nomine Israël, et de aquis Juda existis; qui juratis in nomine Domini, et Dei Israël recordamini non in veritate neque in justitia.
ISA 48:2 De civitate enim sancta vocati sunt, et super Deum Israël constabiliti sunt: Dominus exercituum nomen ejus.
ISA 48:3 Priora ex tunc annuntiavi, et ex ore meo exierunt, et audita feci ea: repente operatus sum, et venerunt.
ISA 48:4 Scivi enim quia durus es tu, et nervus ferreus cervix tua, et frons tua ærea.
ISA 48:5 Prædixi tibi ex tunc; antequam venirent, indicavi tibi, ne forte diceres: Idola mea fecerunt hæc, et sculptilia mea et conflatilia mandaverunt ista.
ISA 48:6 Quæ audisti, vide omnia; vos autem, num annuntiastis? Audita feci tibi nova ex tunc, et conservata sunt quæ nescis.
ISA 48:7 Nunc creata sunt et non ex tunc; et ante diem, et non audisti ea, ne forte dicas: Ecce ego cognovi ea.
ISA 48:8 Neque audisti, neque cognovisti, neque ex tunc aperta est auris tua: scio enim quia prævaricans prævaricaberis, et transgressorem ex utero vocavi te.
ISA 48:9 Propter nomen meum longe faciam furorem meum, et laude mea infrenabo te, ne intereas.
ISA 48:10 Ecce excoxi te, sed non quasi argentum; elegi te in camino paupertatis.
ISA 48:11 Propter me, propter me faciam, ut non blasphemer; et gloriam meam alteri non dabo.
ISA 48:12 Audi me, Jacob, et Israël, quem ego voco: ego ipse, ego primus, et ego novissimus.
ISA 48:13 Manus quoque mea fundavit terram, et dextera mea mensa est cælos; ego vocabo eos, et stabunt simul.
ISA 48:14 Congregamini, omnes vos, et audite: quis de eis annuntiavit hæc? Dominus dilexit eum, faciet voluntatem suam in Babylone, et brachium suum in Chaldæis.
ISA 48:15 Ego, ego locutus sum, et vocavi eum; adduxi eum, et directa est via ejus.
ISA 48:16 Accedite ad me et audite hoc: non a principio in abscondito locutus sum: ex tempore antequam fieret, ibi eram: et nunc Dominus Deus misit me, et spiritus ejus.
ISA 48:17 Hæc dicit Dominus, redemptor tuus, Sanctus Israël: Ego Dominus Deus tuus, docens te utilia, gubernans te in via qua ambulas.
ISA 48:18 Utinam attendisses mandata mea: facta fuisset sicut flumen pax tua, et justitia tua sicut gurgites maris:
ISA 48:19 et fuisset quasi arena semen tuum, et stirps uteri tui ut lapilli ejus; non interisset et non fuisset attritum nomen ejus a facie mea.
ISA 48:20 Egredimini de Babylone, fugite a Chaldæis, in voce exsultationis annuntiate: auditum facite hoc, et efferte illud usque ad extrema terræ. Dicite: Redemit Dominus servum suum Jacob.
ISA 48:21 Non sitierunt in deserto, cum educeret eos: aquam de petra produxit eis, et scidit petram, et fluxerunt aquæ.
ISA 48:22 Non est pax impiis, dicit Dominus.]
ISA 49:1 [Audite, insulæ, et attendite, populi de longe: Dominus ab utero vocavit me; de ventre matris meæ recordatus est nominis mei.
ISA 49:2 Et posuit os meum quasi gladium acutum, in umbra manus suæ protexit me, et posuit me sicut sagittam electam: in pharetra sua abscondit me.
ISA 49:3 Et dixit mihi: Servus meus es tu Israël, quia in te gloriabor.
ISA 49:4 Et ego dixi: In vacuum laboravi; sine causa et vane fortitudinem meam consumpsi: ergo judicium meum cum Domino, et opus meum cum Deo meo.
ISA 49:5 Et nunc dicit Dominus, formans me ex utero servum sibi, ut reducam Jacob ad eum, et Israël non congregabitur; et glorificatus sum in oculis Domini, et Deus meus factus est fortitudo mea.
ISA 49:6 Et dixit: Parum est ut sis mihi servus ad suscitandas tribus Jacob, et fæces Israël convertendas: ecce dedi te in lucem gentium, ut sis salus mea usque ad extremum terræ.
ISA 49:7 Hæc dicit Dominus, redemptor Israël, Sanctus ejus, ad contemptibilem animam, ad abominatam gentem, ad servum dominorum: Reges videbunt, et consurgent principes, et adorabunt propter Dominum, quia fidelis est, et Sanctum Israël qui elegit te.]
ISA 49:8 [Hæc dicit Dominus: In tempore placito exaudivi te, et in die salutis auxiliatus sum tui: et servavi te, et dedi te in fœdus populi, ut suscitares terram, et possideres hæreditates dissipatas;
ISA 49:9 ut diceres his qui vincti sunt: Exite, et his qui in tenebris: Revelamini. Super vias pascentur, et in omnibus planis pascua eorum.
ISA 49:10 Non esurient neque sitient, et non percutiet eos æstus et sol, quia miserator eorum reget eos, et ad fontes aquarum potabit eos.
ISA 49:11 Et ponam omnes montes meos in viam, et semitæ meæ exaltabuntur.
ISA 49:12 Ecce isti de longe venient, et ecce illi ab aquilone et mari, et isti de terra australi.
ISA 49:13 Laudate, cæli, et exsulta, terra; jubilate, montes, laudem, quia consolatus est Dominus populum suum, et pauperum suorum miserebitur.]
ISA 49:14 [Et dixit Sion: Dereliquit me Dominus, et Dominus oblitus est mei.
ISA 49:15 Numquid oblivisci potest mulier infantem suum, ut non misereatur filio uteri sui? Etsi illa oblita fuerit, ego tamen non obliviscar tui.
ISA 49:16 Ecce in manibus meis descripsi te; muri tui coram oculis meis semper.
ISA 49:17 Venerunt structores tui; destruentes te et dissipantes a te exibunt.
ISA 49:18 Leva in circuitu oculos tuos, et vide: omnes isti congregati sunt, venerunt tibi. Vivo ego, dicit Dominus, quia omnibus his velut ornamento vestieris, et circumdabis tibi eos quasi sponsa;
ISA 49:19 quia deserta tua, et solitudines tuæ, et terra ruinæ tuæ, nunc angusta erunt præ habitatoribus; et longe fugabuntur qui absorbebant te.
ISA 49:20 Adhuc dicent in auribus tuis filii sterilitatis tuæ: Angustus est mihi locus; fac spatium mihi ut habitem.
ISA 49:21 Et dices in corde tuo: Quis genuit mihi istos? ego sterilis et non pariens, transmigrata, et captiva; et istos quis enutrivit? ego destituta et sola; et isti ubi erant?
ISA 49:22 Hæc dicit Dominus Deus: Ecce levabo ad gentes manum meam, et ad populos exaltabo signum meum: et afferent filios tuos in ulnis, et filias tuas super humeros portabunt.
ISA 49:23 Et erunt reges nutritii tui, et reginæ nutrices tuæ; vultu in terram demisso adorabunt te, et pulverem pedum tuorum lingent. Et scies quia ego Dominus, super quo non confundentur qui exspectant eum.
ISA 49:24 Numquid tolletur a forti præda? aut quod captum fuerit a robusto, salvum esse poterit?
ISA 49:25 Quia hæc dicit Dominus: Equidem, et captivitas a forti tolletur, et quod ablatum fuerit a robusto, salvabitur. Eos vero qui judicaverunt te, ego judicabo, et filios tuos ego salvabo.
ISA 49:26 Et cibabo hostes tuos carnibus suis, et quasi musto, sanguine suo inebriabuntur, et sciet omnis caro quia ego Dominus salvans te, et redemptor tuus fortis Jacob.]
ISA 50:1 [Hæc dicit Dominus: Quis est hic liber repudii matris vestræ, quo dimisi eam? aut quis est creditor meus, cui vendidi vos? Ecce in iniquitatibus vestris venditi estis, et in sceleribus vestris dimisi matrem vestram.
ISA 50:2 Quia veni, et non erat vir; vocavi, et non erat qui audiret. Numquid abbreviata et parvula facta est manus mea, ut non possim redimere? aut non est in me virtus ad liberandum? Ecce in increpatione mea desertum faciam mare, ponam flumina in siccum; computrescent pisces sine aqua, et morientur in siti.
ISA 50:3 Induam cælos tenebris, et saccum ponam operimentum eorum.]
ISA 50:4 [Dominus dedit mihi linguam eruditam, ut sciam sustentare eum qui lassus est verbo. Erigit mane, mane erigit mihi aurem, ut audiam quasi magistrum.
ISA 50:5 Dominus Deus aperuit mihi aurem, ego autem non contradico: retrorsum non abii.
ISA 50:6 Corpus meum dedi percutientibus, et genas meas vellentibus; faciem meam non averti ab increpantibus et conspuentibus in me.
ISA 50:7 Dominus Deus auxiliator meus, ideo non sum confusus; ideo posui faciem meam ut petram durissimam, et scio quoniam non confundar.
ISA 50:8 Juxta est qui justificat me; quis contradicet mihi? Stemus simul; quis est adversarius meus? accedat ad me.
ISA 50:9 Ecce Dominus Deus auxiliator meus; quis est qui condemnet me? Ecce omnes quasi vestimentum conterentur; tinea comedet eos.
ISA 50:10 Quis ex vobis timens Dominum, audiens vocem servi sui? Qui ambulavit in tenebris, et non est lumen ei, speret in nomine Domini, et innitatur super Deum suum.
ISA 50:11 Ecce vos omnes accendentes ignem, accincti flammis: ambulate in lumine ignis vestri, et in flammis quas succendistis; de manu mea factum est hoc vobis: in doloribus dormietis.]
ISA 51:1 [Audite me, qui sequimini quod justum est, et quæritis Dominum; attendite ad petram unde excisi estis, et ad cavernam laci de qua præcisi estis.
ISA 51:2 Attendite ad Abraham, patrem vestrum, et ad Saram, quæ peperit vos: quia unum vocavi eum, et benedixi ei, et multiplicavi eum.
ISA 51:3 Consolabitur ergo Dominus Sion, et consolabitur omnes ruinas ejus: et ponet desertum ejus quasi delicias, et solitudinem ejus quasi hortum Domini. Gaudium et lætitia invenietur in ea, gratiarum actio et vox laudis.
ISA 51:4 Attendite ad me, popule meus, et tribus mea, me audite: quia lex a me exiet, et judicium meum in lucem populorum requiescet.
ISA 51:5 Prope est justus meus, egressus est salvator meus, et brachia mea populos judicabunt; me insulæ exspectabunt, et brachium meum sustinebunt.
ISA 51:6 Levate in cælum oculos vestros, et videte sub terra deorsum: quia cæli sicut fumus liquescent, et terra sicut vestimentum atteretur, et habitatores ejus sicut hæc interibunt: salus autem mea in sempiternum erit, et justitia mea non deficiet.
ISA 51:7 Audite me, qui scitis justum, populus meus, lex mea in corde eorum: nolite timere opprobrium hominum, et blasphemias eorum ne metuatis:
ISA 51:8 sicut enim vestimentum, sic comedet eos vermis, et sicut lanam, sic devorabit eos tinea: salus autem mea in sempiternum erit, et justitia mea in generationes generationum.
ISA 51:9 Consurge, consurge, induere fortitudinem, brachium Domini ! consurge sicut in diebus antiquis, in generationibus sæculorum. Numquid non tu percussisti superbum, vulnerasti draconem?
ISA 51:10 numquid non tu siccasti mare, aquam abyssi vehementis; qui posuisti profundum maris viam, ut transirent liberati?
ISA 51:11 Et nunc qui redempti sunt a Domino, revertentur, et venient in Sion laudantes, et lætitia sempiterna super capita eorum: gaudium et lætitiam tenebunt; fugiet dolor et gemitus.
ISA 51:12 Ego, ego ipse consolabor vos. Quis tu, ut timeres ab homine mortali, et a filio hominis qui quasi fœnum ita arescet?
ISA 51:13 Et oblitus es Domini, factoris tui, qui tetendit cælos et fundavit terram; et formidasti jugiter tota die a facie furoris ejus qui te tribulabat, et paraverat ad perdendum. Ubi nunc est furor tribulantis?
ISA 51:14 Cito veniet gradiens ad aperiendum; et non interficiet usque ad internecionem, nec deficiet panis ejus.
ISA 51:15 Ego autem sum Dominus Deus tuus, qui conturbo mare, et intumescunt fluctus ejus: Dominus exercituum nomen meum.
ISA 51:16 Posui verba mea in ore tuo, et in umbra manus meæ protexi te, ut plantes cælos, et fundes terram, et dicas ad Sion: Populus meus es tu.]
ISA 51:17 [Elevare, elevare, consurge, Jerusalem, quæ bibisti de manu Domini calicem iræ ejus; usque ad fundum calicis soporis bibisti, et potasti usque ad fæces.
ISA 51:18 Non est qui sustentet eam, ex omnibus filiis quos genuit; et non est qui apprehendat manum ejus, ex omnibus filiis quos enutrivit.
ISA 51:19 Duo sunt quæ occurrerunt tibi; quis contristabitur super te? Vastitas, et contritio, et fames, et gladius; quis consolabitur te?
ISA 51:20 Filii tui projecti sunt, dormierunt in capite omnium viarum sicut oryx illaqueatus, pleni indignatione Domini, increpatione Dei tui.
ISA 51:21 Idcirco audi hoc, paupercula, et ebria non a vino.
ISA 51:22 Hæc dicit dominator tuus Dominus, et Deus tuus, qui pugnabit pro populo suo: Ecce tuli de manu tua calicem soporis, fundum calicis indignationis meæ: non adjicies ut bibas illum ultra.
ISA 51:23 Et ponam illum in manu eorum qui te humiliaverunt, et dixerunt animæ tuæ: Incurvare, ut transeamus; et posuisti ut terram corpus tuum, et quasi viam transeuntibus.]
ISA 52:1 [Consurge, consurge, induere fortitudine tua, Sion ! induere vestimentis gloriæ tuæ, Jerusalem, civitas Sancti, quia non adjiciet ultra ut pertranseat per te incircumcisus et immundus.
ISA 52:2 Excutere de pulvere, consurge; sede, Jerusalem ! solve vincula colli tui, captiva filia Sion.
ISA 52:3 Quia hæc dicit Dominus: Gratis venundati estis, et sine argento redimemini.
ISA 52:4 Quia hæc dicit Dominus Deus: In Ægyptum descendit populus meus in principio, ut colonus esset ibi, et Assur absque ulla causa calumniatus est eum.
ISA 52:5 Et nunc quid mihi est hic, dicit Dominus, quoniam ablatus est populus meus gratis? Dominatores ejus inique agunt, dicit Dominus, et jugiter tota die nomen meum blasphematur.
ISA 52:6 Propter hoc sciet populus meus nomen meum in die illa: quia ego ipse qui loquebar, ecce adsum.]
ISA 52:7 [Quam pulchri super montes pedes annuntiantis et prædicantis pacem; annuntiantis bonum, prædicantis salutem, dicentis Sion: Regnabit Deus tuus !
ISA 52:8 Vox speculatorum tuorum: levaverunt vocem, simul laudabunt, quia oculo ad oculum videbunt cum converterit Dominus Sion.
ISA 52:9 Gaudete, et laudate simul, deserta Jerusalem, quia consolatus est Dominus populum suum; redemit Jerusalem.
ISA 52:10 Paravit Dominus brachium sanctum suum in oculis omnium gentium; et videbunt omnes fines terræ salutare Dei nostri.
ISA 52:11 Recedite, recedite; exite inde, pollutum nolite tangere; exite de medio ejus; mundamini, qui fertis vasa Domini.
ISA 52:12 Quoniam non in tumultu exibitis, nec in fuga properabitis; præcedet enim vos Dominus, et congregabit vos Deus Israël.]
ISA 52:13 [Ecce intelliget servus meus, exaltabitur et elevabitur, et sublimis erit valde.
ISA 52:14 Sicut obstupuerunt super te multi, sic inglorius erit inter viros aspectus ejus, et forma ejus inter filios hominum.
ISA 52:15 Iste asperget gentes multas; super ipsum continebunt reges os suum: quia quibus non est narratum de eo viderunt, et qui non audierunt contemplati sunt.]
ISA 53:1 [Quis credidit auditui nostro? et brachium Domini cui revelatum est?
ISA 53:2 Et ascendet sicut virgultum coram eo, et sicut radix de terra sitienti. Non est species ei, neque decor, et vidimus eum, et non erat aspectus, et desideravimus eum:
ISA 53:3 despectum, et novissimum virorum, virum dolorum, et scientem infirmitatem, et quasi absconditus vultus ejus et despectus, unde nec reputavimus eum.
ISA 53:4 Vere languores nostros ipse tulit, et dolores nostros ipse portavit; et nos putavimus eum quasi leprosum, et percussum a Deo, et humiliatum.
ISA 53:5 Ipse autem vulneratus est propter iniquitates nostras; attritus est propter scelera nostra: disciplina pacis nostræ super eum, et livore ejus sanati sumus.
ISA 53:6 Omnes nos quasi oves erravimus, unusquisque in viam suam declinavit: et posuit Dominus in eo iniquitatem omnium nostrum.
ISA 53:7 Oblatus est quia ipse voluit, et non aperuit os suum; sicut ovis ad occisionem ducetur, et quasi agnus coram tondente se obmutescet, et non aperiet os suum.
ISA 53:8 De angustia, et de judicio sublatus est. Generationem ejus quis enarrabit? quia abscissus est de terra viventium: propter scelus populi mei percussi eum.
ISA 53:9 Et dabit impios pro sepultura, et divitem pro morte sua, eo quod iniquitatem non fecerit, neque dolus fuerit in ore ejus.
ISA 53:10 Et Dominus voluit conterere eum in infirmitate. Si posuerit pro peccato animam suam, videbit semen longævum, et voluntas Domini in manu ejus dirigetur.
ISA 53:11 Pro eo quod laboravit anima ejus, videbit et saturabitur. In scientia sua justificabit ipse justus servus meus multos, et iniquitates eorum ipse portabit.
ISA 53:12 Ideo dispertiam ei plurimos, et fortium dividet spolia, pro eo quod tradidit in mortem animam suam, et cum sceleratis reputatus est, et ipse peccata multorum tulit, et pro transgressoribus rogavit.]
ISA 54:1 [Lauda, sterilis, quæ non paris; decanta laudem, et hinni, quæ non pariebas: quoniam multi filii desertæ magis quam ejus quæ habet virum, dicit Dominus.
ISA 54:2 Dilata locum tentorii tui, et pelles tabernaculorum tuorum extende: ne parcas: longos fac funiculos tuos, et clavos tuos consolida.
ISA 54:3 Ad dexteram enim et ad lævam penetrabis, et semen tuum gentes hæreditabit, et civitates desertas inhabitabit.
ISA 54:4 Noli timere, quia non confunderis, neque erubesces; non enim te pudebit, quia confusionis adolescentiæ tuæ oblivisceris, et opprobrii viduitatis tuæ non recordaberis amplius.
ISA 54:5 Quia dominabitur tui qui fecit te, Dominus exercituum nomen ejus, et redemptor tuus, Sanctus Israël: Deus omnis terræ vocabitur.
ISA 54:6 Quia et mulierem derelictam et mœrentem spiritu vocavit te Dominus, et uxorem ab adolescentia abjectam, dixit Deus tuus.
ISA 54:7 Ad punctum in modico dereliqui te, et in miserationibus magnis congregabo te.
ISA 54:8 In momento indignationis abscondi faciem meam parumper a te; et in misericordia sempiterna misertus sum tui, dixit redemptor tuus, Dominus.
ISA 54:9 Sicut in diebus Noë istud mihi est, cui juravi ne inducerem aquas Noë ultra super terram; sic juravi ut non irascar tibi, et non increpem te.
ISA 54:10 Montes enim commovebuntur, et colles contremiscent; misericordia autem mea non recedet a te, et fœdus pacis meæ non movebitur, dixit miserator tuus Dominus.
ISA 54:11 Paupercula, tempestate convulsa absque ulla consolatione, ecce ego sternam per ordinem lapides tuos, et fundabo te in sapphiris:
ISA 54:12 et ponam jaspidem propugnacula tua, et portas tuas in lapides sculptos, et omnes terminos tuos in lapides desiderabiles;
ISA 54:13 universos filios tuos doctos a Domino, et multitudinem pacis filiis tuis.
ISA 54:14 Et in justitia fundaberis: recede procul a calumnia, quia non timebis, et a pavore, quia non appropinquabit tibi.
ISA 54:15 Ecce accola veniet qui non erat mecum, advena quondam tuus adjungetur tibi.
ISA 54:16 Ecce ego creavi fabrum sufflantem in igne prunas, et proferentem vas in opus suum; et ego creavi interfectorem ad disperdendum.
ISA 54:17 Omne vas quod fictum est contra te, non dirigetur, et omnem linguam resistentem tibi in judicio, judicabis. Hæc est hæreditas servorum Domini, et justitia eorum apud me, dicit Dominus.]
ISA 55:1 [Omnes sitientes, venite ad aquas, et qui non habetis argentum, properate, emite, et comedite: venite, emite absque argento et absque ulla commutatione vinum et lac.
ISA 55:2 Quare appenditis argentum non in panibus, et laborem vestrum non in saturitate? Audite, audientes me, et comedite bonum, et delectabitur in crassitudine anima vestra.
ISA 55:3 Inclinate aurem vestram, et venite ad me; audite, et vivet anima vestra, et feriam vobiscum pactum sempiternum, misericordias David fideles.
ISA 55:4 Ecce testem populis dedi eum, ducem ac præceptorem gentibus.
ISA 55:5 Ecce gentem quam nesciebas vocabis, et gentes quæ te non cognoverunt ad te current, propter Dominum Deum tuum, et Sanctum Israël, quia glorificavit te.
ISA 55:6 Quærite Dominum dum inveniri potest; invocate eum dum prope est.
ISA 55:7 Derelinquat impius viam suam, et vir iniquus cogitationes suas, et revertatur ad Dominum, et miserebitur ejus; et ad Deum nostrum, quoniam multus est ad ignoscendum.
ISA 55:8 Non enim cogitationes meæ cogitationes vestræ, neque viæ vestræ viæ meæ, dicit Dominus.
ISA 55:9 Quia sicut exaltantur cæli a terra, sic exaltatæ sunt viæ meæ a viis vestris, et cogitationes meæ a cogitationibus vestris.
ISA 55:10 Et quomodo descendit imber et nix de cælo, et illuc ultra non revertitur, sed inebriat terram, et infundit eam, et germinare eam facit, et dat semen serenti, et panem comedenti:
ISA 55:11 sic erit verbum meum quod egredietur de ore meo; non revertetur ad me vacuum, sed faciet quæcumque volui, et prosperabitur in his ad quæ misi illud.
ISA 55:12 Quia in lætitia egrediemini, et in pace deducemini; montes et colles cantabunt coram vobis laudem, et omnia ligna regionis plaudent manu.
ISA 55:13 Pro saliunca ascendet abies, et pro urtica crescet myrtus; et erit Dominus nominatus in signum æternum quod non auferetur.]
ISA 56:1 [Hæc dicit Dominus: Custodite judicium, et facite justitiam, quia juxta est salus mea ut veniat, et justitia mea ut reveletur.
ISA 56:2 Beatus vir qui facit hoc, et filius hominis qui apprehendet istud, custodiens sabbatum ne polluat illud, custodiens manus suas ne faciat omne malum.
ISA 56:3 Et non dicat filius advenæ qui adhæret Domino, dicens: Separatione dividet me Dominus a populo suo; et non dicat eunuchus: Ecce ego lignum aridum.
ISA 56:4 Quia hæc dicit Dominus eunuchis: Qui custodierint sabbata mea, et elegerint quæ ego volui, et tenuerint fœdus meum,
ISA 56:5 dabo eis in domo mea et in muris meis locum, et nomen melius a filiis et filiabus: nomen sempiternum dabo eis, quod non peribit.
ISA 56:6 Et filios advenæ, qui adhærent Domino, ut colant eum, et diligant nomen ejus, ut sint ei in servos; omnem custodientem sabbatum ne polluat illud, et tenentem fœdus meum;
ISA 56:7 adducam eos in montem sanctum meum, et lætificabo eos in domo orationis meæ; holocausta eorum et victimæ eorum placebunt mihi super altari meo, quia domus mea domus orationis vocabitur cunctis populis.
ISA 56:8 Ait Dominus Deus, qui congregat dispersos Israël: Adhuc congregabo ad eum congregatos ejus.]
ISA 56:9 [Omnes bestiæ agri, venite ad devorandum, universæ bestiæ saltus.
ISA 56:10 Speculatores ejus cæci omnes; nescierunt universi: canes muti non valentes latrare, videntes vana, dormientes, et amantes somnia.
ISA 56:11 Et canes imprudentissimi nescierunt saturitatem; ipsi pastores ignoraverunt intelligentiam: omnes in viam suam declinaverunt; unusquisque ad avaritiam suam, a summo usque ad novissimum.
ISA 56:12 Venite, sumamus vinum, et impleamur ebrietate; et erit sicut hodie, sic et cras, et multo amplius.]
ISA 57:1 [Justus perit, et non est qui recogitet in corde suo; et viri misericordiæ colliguntur, quia non est qui intelligat: a facie enim malitiæ collectus est justus.
ISA 57:2 Veniat pax; requiescat in cubili suo qui ambulavit in directione sua.
ISA 57:3 Vos autem accedite huc, filii auguratricis, semen adulteri et fornicariæ.
ISA 57:4 Super quem lusistis? super quem dilatastis os, et ejecistis linguam? Numquid non vos filii scelesti, semen mendax,
ISA 57:5 qui consolamini in diis subter omne lignum frondosum, immolantes parvulos in torrentibus, subter eminentes petras?
ISA 57:6 In partibus torrentis pars tua; hæc est sors tua: et ipsis effudisti libamen, obtulisti sacrificium. Numquid super his non indignabor?
ISA 57:7 Super montem excelsum et sublimem posuisti cubile tuum, et illuc ascendisti ut immolares hostias.
ISA 57:8 Et post ostium, et retro postem, posuisti memoriale tuum. Quia juxta me discooperuisti, et suscepisti adulterum, dilatasti cubile tuum, et pepigisti cum eis fœdus; dilexisti stratum eorum manu aperta.
ISA 57:9 Et ornasti te regi unguento, et multiplicasti pigmenta tua. Misisti legatos tuos procul, et humiliata es usque ad inferos.
ISA 57:10 In multitudine viæ tuæ laborasti; non dixisti: Quiescam. Vitam manus tuæ invenisti; propterea non rogasti.
ISA 57:11 Pro quo sollicita timuisti, quia mentita es, et mei non es recordata, neque cogitasti in corde tuo? Quia ego tacens et quasi non videns, et mei oblita es.
ISA 57:12 Ego annuntiabo justitiam tuam, et opera tua non proderunt tibi.
ISA 57:13 Cum clamaveris, liberent te congregati tui, et omnes eos auferet ventus, tollet aura.] [Qui autem fiduciam habet mei, hæreditabit terram, et possidebit montem sanctum meum.
ISA 57:14 Et dicam: Viam facite, præbete iter; declinate de semita, auferte offendicula de via populi mei.
ISA 57:15 Quia hæc dicit Excelsus, et Sublimis, habitans æternitatem, et sanctum nomen ejus: in excelso et in sancto habitans, et cum contrito et humili spiritu: ut vivificet spiritum humilium, et vivificet cor contritorum.
ISA 57:16 Non enim in sempiternum litigabo, neque usque ad finem irascar, quia spiritus a facie mea egredietur, et flatus ego faciam.
ISA 57:17 Propter iniquitatem avaritiæ ejus iratus sum, et percussi eum. Abscondi a te faciem meam, et indignatus sum; et abiit vagus in via cordis sui.
ISA 57:18 Vias ejus vidi, et sanavi eum; et reduxi eum, et reddidi consolationes ipsi, et lugentibus ejus.
ISA 57:19 Creavi fructum labiorum pacem; pacem ei qui longe est et qui prope, dixit Dominus, et sanavi eum.
ISA 57:20 Impii autem quasi mare fervens, quod quiescere non potest, et redundant fluctus ejus in conculcationem et lutum.
ISA 57:21 Non est pax impiis, dicit Dominus Deus.]
ISA 58:1 [Clama, ne cesses, quasi tuba exalta vocem tuam, et annuntia populo meo scelera eorum, et domui Jacob peccata eorum.
ISA 58:2 Me etenim de die in diem quærunt, et scire vias meas volunt, quasi gens quæ justitiam fecerit, et judicium Dei sui non dereliquerit. Rogant me judicia justitiæ; appropinquare Deo volunt.
ISA 58:3 Quare jejunavimus, et non aspexisti; humiliavimus animas nostras, et nescisti? Ecce in die jejunii vestri invenitur voluntas vestra, et omnes debitores vestros repetitis.
ISA 58:4 Ecce ad lites et contentiones jejunatis, et percutitis pugno impie. Nolite jejunare sicut usque ad hanc diem, ut audiatur in excelso clamor vester.
ISA 58:5 Numquid tale est jejunium quod elegi, per diem affligere hominem animam suam? numquid contorquere quasi circulum caput suum, et saccum et cinerem sternere? numquid istud vocabis jejunium, et diem acceptabilem Domino?]
ISA 58:6 [Nonne hoc est magis jejunium quod elegi? Dissolve colligationes impietatis, solve fasciculos deprimentes, dimitte eos qui confracti sunt liberos, et omne onus dirumpe;
ISA 58:7 frange esurienti panem tuum, et egenos vagosque induc in domum tuam; cum videris nudum, operi eum, et carnem tuam ne despexeris.
ISA 58:8 Tunc erumpet quasi mane lumen tuum; et sanitas tua citius orietur, et anteibit faciem tuam justitia tua, et gloria Domini colliget te.
ISA 58:9 Tunc invocabis, et Dominus exaudiet; clamabis, et dicet: Ecce adsum. Si abstuleris de medio tui catenam, et desieris extendere digitum et loqui quod non prodest;
ISA 58:10 cum effuderis esurienti animam tuam, et animam afflictam repleveris, orietur in tenebris lux tua, et tenebræ tuæ erunt sicut meridies.
ISA 58:11 Et requiem tibi dabit Dominus semper, et implebit splendoribus animam tuam, et ossa tua liberabit; et eris quasi hortus irriguus, et sicut fons aquarum cujus non deficient aquæ.
ISA 58:12 Et ædificabuntur in te deserta sæculorum, fundamenta generationis et generationis suscitabis; et vocaberis ædificator sepium, avertens semitas in quietem.
ISA 58:13 Si averteris a sabbato pedem tuum facere voluntatem tuam in die sancto meo, et vocaveris sabbatum delicatum, et sanctum Domini gloriosum, et glorificaveris eum dum non facis vias tuas, et non invenitur voluntas tua, ut loquaris sermonem:
ISA 58:14 tunc delectaberis super Domino, et sustollam te super altitudines terræ, et cibabo te hæreditate Jacob patris tui: os enim Domini locutum est.]
ISA 59:1 [Ecce non est abbreviata manus Domini, ut salvare nequeat, neque aggravata est auris ejus, ut non exaudiat.
ISA 59:2 Sed iniquitates vestræ diviserunt inter vos et Deum vestrum; et peccata vestra absconderunt faciem ejus a vobis, ne exaudiret.
ISA 59:3 Manus enim vestræ pollutæ sunt sanguine, et digiti vestri iniquitate; labia vestra locuta sunt mendacium, et lingua vestra iniquitatem fatur.
ISA 59:4 Non est qui invocet justitiam, neque est qui judicet vere: sed confidunt in nihilo, et loquuntur vanitates; conceperunt laborem, et pepererunt iniquitatem.
ISA 59:5 Ova aspidum ruperunt, et telas araneæ texuerunt. Qui comederit de ovis eorum, morietur; et quod confotum est, erumpet in regulum.
ISA 59:6 Telæ eorum non erunt in vestimentum, neque operientur operibus suis; opera eorum opera inutilia, et opus iniquitatis in manibus eorum.
ISA 59:7 Pedes eorum ad malum currunt, et festinant ut effundant sanguinem innocentem; cogitationes eorum cogitationes inutiles: vastitas et contritio in viis eorum.
ISA 59:8 Viam pacis nescierunt, et non est judicium in gressibus eorum; semitæ eorum incurvatæ sunt eis: omnis qui calcat in eis, ignorat pacem.
ISA 59:9 Propter hoc elongatum est judicium a nobis, et non apprehendet nos justitia. Exspectavimus lucem, et ecce tenebræ; splendorem, et in tenebris ambulavimus.
ISA 59:10 Palpavimus sicut cæci parietem, et quasi absque oculis attrectavimus: impegimus meridie quasi in tenebris; in caliginosis quasi mortui.
ISA 59:11 Rugiemus quasi ursi omnes, et quasi columbæ meditantes gememus: exspectavimus judicium, et non est; salutem, et elongata est a nobis.
ISA 59:12 Multiplicatæ sunt enim iniquitates nostræ coram te, et peccata nostra responderunt nobis, quia scelera nostra nobiscum et iniquitates nostras cognovimus.
ISA 59:13 Peccare et mentiri contra Dominum, et aversi sumus ne iremus post tergum Dei nostri, ut loqueremur calumniam et transgressionem; concepimus et locuti sumus de corde verba mendacii.
ISA 59:14 Et conversum est retrorsum judicium, et justitia longe stetit, quia corruit in platea veritas, et æquitas non potuit ingredi.
ISA 59:15 Et facta est veritas in oblivionem, et qui recessit a malo, prædæ patuit. Et vidit Dominus, et malum apparuit in oculis ejus, quia non est judicium.
ISA 59:16 Et vidit quia non est vir, et aporiatus est, quia non est qui occurrat; et salvavit sibi brachium suum, et justitia ejus ipsa confirmavit eum.
ISA 59:17 Indutus est justitia ut lorica, et galea salutis in capite ejus; indutus est vestimentis ultionis, et opertus est quasi pallio zeli:
ISA 59:18 sicut ad vindictam quasi ad retributionem indignationis hostibus suis, et vicissitudinem inimicis suis; insulis vicem reddet.
ISA 59:19 Et timebunt qui ab occidente nomen Domini, et qui ab ortu solis gloriam ejus, cum venerit quasi fluvius violentus quem spiritus Domini cogit;
ISA 59:20 et venerit Sion redemptor, et eis qui redeunt ab iniquitate in Jacob, dicit Dominus.
ISA 59:21 Hoc fœdus meum cum eis, dicit Dominus: spiritus meus qui est in te, et verba mea quæ posui in ore tuo, non recedent de ore tuo, et de ore seminis tui, et de ore seminis seminis tui, dicit Dominus, amodo et usque in sempiternum.]
ISA 60:1 [Surge, illuminare, Jerusalem, quia venit lumen tuum, et gloria Domini super te orta est.
ISA 60:2 Quia ecce tenebræ operient terram, et caligo populos; super te autem orietur Dominus, et gloria ejus in te videbitur.
ISA 60:3 Et ambulabunt gentes in lumine tuo, et reges in splendore ortus tui.
ISA 60:4 Leva in circuitu oculos tuos, et vide: omnes isti congregati sunt, venerunt tibi; filii tui de longe venient et filiæ tuæ de latere surgent.
ISA 60:5 Tunc videbis, et afflues; mirabitur et dilatabitur cor tuum: quando conversa fuerit ad te multitudo maris; fortitudo gentium venerit tibi.
ISA 60:6 Inundatio camelorum operiet te, dromedarii Madian et Epha; omnes de Saba venient, aurum et thus deferentes, et laudem Domino annuntiantes.
ISA 60:7 Omne pecus Cedar congregabitur tibi; arietes Nabaioth ministrabunt tibi: offerentur super placabili altari meo, et domum majestatis meæ glorificabo.
ISA 60:8 Qui sunt isti qui ut nubes volant, et quasi columbæ ad fenestras suas?
ISA 60:9 Me enim insulæ exspectant, et naves maris in principio, ut adducam filios tuos de longe; argentum eorum, et aurum eorum cum eis, nomini Domini Dei tui, et Sancto Israël, quia glorificavit te.
ISA 60:10 Et ædificabunt filii peregrinorum muros tuos, et reges eorum ministrabunt tibi; in indignatione enim mea percussi te, et in reconciliatione mea misertus sum tui.
ISA 60:11 Et aperientur portæ tuæ jugiter; die ac nocte non claudentur, ut afferatur ad te fortitudo gentium, et reges earum adducantur.
ISA 60:12 Gens enim et regnum quod non servierit tibi peribit, et gentes solitudine vastabuntur.
ISA 60:13 Gloria Libani ad te veniet, abies, et buxus, et pinus simul ad ornandum locum sanctificationis meæ; et locum pedum meorum glorificabo.
ISA 60:14 Et venient ad te curvi filii eorum qui humiliaverunt te, et adorabunt vestigia pedum tuorum omnes qui detrahebant tibi: et vocabunt te civitatem Domini, Sion Sancti Israël.
ISA 60:15 Pro eo quod fuisti derelicta et odio habita, et non erat qui per te transiret: ponam te in superbiam sæculorum, gaudium in generationem et generationem:
ISA 60:16 et suges lac gentium, et mamilla regum lactaberis; et scies quia ego Dominus salvans te, et redemptor tuus, Fortis Jacob.
ISA 60:17 Pro ære afferam aurum, et pro ferro afferam argentum, et pro lignis æs, et pro lapidibus ferrum: et ponam visitationem tuam pacem, et præpositos tuos justitiam.
ISA 60:18 Non audietur ultra iniquitas in terra tua; vastitas et contritio in terminis tuis: et occupabit salus muros tuos, et portas tuas laudatio.
ISA 60:19 Non erit tibi amplius sol ad lucendum per diem, nec splendor lunæ illuminabit te: sed erit tibi Dominus in lucem sempiternam, et Deus tuus in gloriam tuam.
ISA 60:20 Non occidet ultra sol tuus, et luna tua non minuetur, quia erit tibi Dominus in lucem sempiternam, et complebuntur dies luctus tui.
ISA 60:21 Populus autem tuus omnes justi; in perpetuum hæreditabunt terram: germen plantationis meæ, opus manus meæ ad glorificandum.
ISA 60:22 Minimus erit in mille, et parvulus in gentem fortissimam. Ego Dominus in tempore ejus subito faciam istud.]
ISA 61:1 [Spiritus Domini super me, eo quod unxerit Dominus me; ad annuntiandum mansuetis misit me, ut mederer contritis corde, et prædicarem captivis indulgentiam, et clausis apertionem;
ISA 61:2 ut prædicarem annum placabilem Domino, et diem ultionis Deo nostro; ut consolarer omnes lugentes,
ISA 61:3 ut ponerem lugentibus Sion, et darem eis coronam pro cinere, oleum gaudii pro luctu, pallium laudis pro spiritu mœroris; et vocabuntur in ea fortes justitiæ, plantatio Domini ad glorificandum.
ISA 61:4 Et ædificabunt deserta a sæculo, et ruinas antiquas erigent, et instaurabunt civitates desertas, dissipatas in generationem et generationem.
ISA 61:5 Et stabunt alieni, et pascent pecora vestra, et filii peregrinorum agricolæ et vinitores vestri erunt.
ISA 61:6 Vos autem sacerdotes Domini vocabimini: Ministri Dei nostri, dicetur vobis, fortitudinem gentium comedetis, et in gloria earum superbietis.
ISA 61:7 Pro confusione vestra duplici et rubore, laudabunt partem suam; propter hoc in terra sua duplicia possidebunt, lætitia sempiterna erit eis.
ISA 61:8 Quia ego Dominus diligens judicium, et odio habens rapinam in holocausto; et dabo opus eorum in veritate, et fœdus perpetuum feriam eis.
ISA 61:9 Et scient in gentibus semen eorum, et germen eorum in medio populorum; omnes qui viderint eos cognoscent illos, quia isti sunt semen cui benedixit Dominus.
ISA 61:10 Gaudens gaudebo in Domino, et exsultabit anima mea in Deo meo, quia induit me vestimentis salutis, et indumento justitiæ circumdedit me, quasi sponsum decoratum corona, et quasi sponsam ornatam monilibus suis.
ISA 61:11 Sicut enim terra profert germen suum, et sicut hortus semen suum germinat, sic Dominus Deus germinabit justitiam et laudem coram universis gentibus.]
ISA 62:1 [Propter Sion non tacebo, et propter Jerusalem non quiescam, donec egrediatur ut splendor justus ejus, et salvator ejus ut lampas accendatur.
ISA 62:2 Et videbunt gentes justum tuum, et cuncti reges inclytum tuum; et vocabitur tibi nomen novum, quod os Domini nominabit.
ISA 62:3 Et eris corona gloriæ in manu Domini, et diadema regni in manu Dei tui.
ISA 62:4 Non vocaberis ultra Derelicta, et terra tua non vocabitur amplius Desolata; sed vocaberis, Voluntas mea in ea, et terra tua Inhabitata, quia complacuit Domino in te, et terra tua inhabitabitur.
ISA 62:5 Habitabit enim juvenis cum virgine, et habitabunt in te filii tui; et gaudebit sponsus super sponsam, et gaudebit super te Deus tuus.
ISA 62:6 Super muros tuos, Jerusalem, constitui custodes; tota die et tota nocte in perpetuum non tacebunt. Qui reminiscimini Domini, ne taceatis,
ISA 62:7 et ne detis silentium ei, donec stabiliat et donec ponat Jerusalem laudem in terra.
ISA 62:8 Juravit Dominus in dextera sua, et in brachio fortitudinis suæ: Si dedero triticum tuum ultra cibum inimicis tuis; et si biberint filii alieni vinum tuum in quo laborasti.
ISA 62:9 Quia qui congregant illud, comedent, et laudabunt Dominum; et qui comportant illud, bibent in atriis sanctis meis.
ISA 62:10 Transite, transite per portas, præparate viam populo: planum facite iter, eligite lapides, et elevate signum ad populos.
ISA 62:11 Ecce Dominus auditum fecit in extremis terræ: Dicite filiæ Sion: Ecce Salvator tuus venit; ecce merces ejus cum eo, et opus ejus coram illo.
ISA 62:12 Et vocabunt eos, Populus sanctus, redempti a Domino; tu autem vocaberis, Quæsita civitas, et non Derelicta.]
ISA 63:1 [Quis est iste, qui venit de Edom, tinctis vestibus de Bosra? iste formosus in stola sua, gradiens in multitudine fortitudinis suæ? Ego qui loquor justitiam, et propugnator sum ad salvandum.
ISA 63:2 Quare ergo rubrum est indumentum tuum, et vestimenta tua sicut calcantium in torculari?
ISA 63:3 Torcular calcavi solus, et de gentibus non est vir mecum; calcavi eos in furore meo, et conculcavi eos in ira mea: et aspersus est sanguis eorum super vestimenta mea, et omnia indumenta mea inquinavi.
ISA 63:4 Dies enim ultionis in corde meo; annus redemptionis meæ venit.
ISA 63:5 Circumspexi, et non erat auxiliator; quæsivi, et non fuit qui adjuvaret: et salvavit mihi brachium meum, et indignatio mea ipsa auxiliata est mihi.
ISA 63:6 Et conculcavi populos in furore meo, et inebriavi eos in indignatione mea, et detraxi in terram virtutem eorum.]
ISA 63:7 [Miserationum Domini recordabor; laudem Domini super omnibus quæ reddidit nobis Dominus, et super multitudinem bonorum domui Israël, quæ largitus est eis secundum indulgentiam suam, et secundum multitudinem misericordiarum suarum.
ISA 63:8 Et dixit: Verumtamen populus meus est, filii non negantes; et factus est eis salvator.
ISA 63:9 In omni tribulatione eorum non est tribulatus, et angelus faciei ejus salvavit eos: in dilectione sua et in indulgentia sua ipse redemit eos, et portavit eos, et elevavit eos cunctis diebus sæculi.
ISA 63:10 Ipsi autem ad iracundiam provocaverunt, et afflixerunt spiritum Sancti ejus: et conversus est eis in inimicum, et ipse debellavit eos.
ISA 63:11 Et recordatus est dierum sæculi Moysi, et populi sui. Ubi est qui eduxit eos de mari cum pastoribus gregis sui? Ubi est qui posuit in medio ejus spiritum Sancti sui;
ISA 63:12 qui eduxit ad dexteram Moysen, brachio majestatis suæ; qui scidit aquas ante eos, ut faceret sibi nomen sempiternum;
ISA 63:13 qui eduxit eos per abyssos, quasi equum in deserto non impingentem?
ISA 63:14 Quasi animal in campo descendens, spiritus Domini ductor ejus fuit. Sic adduxisti populum tuum, ut faceres tibi nomen gloriæ.
ISA 63:15 Attende de cælo, et vide de habitaculo sancto tuo, et gloriæ tuæ. Ubi est zelus tuus, et fortitudo tua, multitudo viscerum tuorum et miserationum tuarum? Super me continuerunt se.
ISA 63:16 Tu enim pater noster: et Abraham nescivit nos, et Israël ignoravit nos: tu, Domine, pater noster, redemptor noster, a sæculo nomen tuum.
ISA 63:17 Quare errare nos fecisti, Domine, de viis tuis; indurasti cor nostrum ne timeremus te? Convertere propter servos tuos, tribus hæreditatis tuæ.
ISA 63:18 Quasi nihilum possederunt populum sanctum tuum: hostes nostri conculcaverunt sanctificationem tuam.
ISA 63:19 Facti sumus quasi in principio, cum non dominareris nostri, neque invocaretur nomen tuum super nos.]
ISA 64:1 [Utinam dirumperes cælos, et descenderes; a facie tua montes defluerent;
ISA 64:2 sicut exustio ignis tabescerent, aquæ arderent igni: ut notum fieret nomen tuum inimicis tuis; a facie tua gentes turbarentur.
ISA 64:3 Cum feceris mirabilia, non sustinebimus; descendisti, et a facie tua montes defluxerunt.
ISA 64:4 A sæculo non audierunt, neque auribus perceperunt; oculus non vidit, Deus, absque te, quæ præparasti exspectantibus te.
ISA 64:5 Occurristi lætanti, et facienti justitiam; in viis tuis recordabuntur tui. Ecce tu iratus es, et peccavimus; in ipsis fuimus semper, et salvabimur.
ISA 64:6 Et facti sumus ut immundus omnes nos, et quasi pannus menstruatæ universæ justitiæ nostræ; et cecidimus quasi folium universi, et iniquitates nostræ quasi ventus abstulerunt nos.
ISA 64:7 Non est qui invocet nomen tuum; qui consurgat, et teneat te. Abscondisti faciem tuam a nobis, et allisisti nos in manu iniquitatis nostræ.
ISA 64:8 Et nunc, Domine, pater noster es tu, nos vero lutum; et fictor noster tu, et opera manuum tuarum omnes nos.
ISA 64:9 Ne irascaris, Domine, satis, et ne ultra memineris iniquitatis nostræ; ecce, respice, populus tuus omnes nos.
ISA 64:10 Civitas Sancti tui facta est deserta, Sion deserta facta est, Jerusalem desolata est.
ISA 64:11 Domus sanctificationis nostræ et gloriæ nostræ, ubi laudaverunt te patres nostri, facta est in exustionem ignis, et omnia desiderabilia nostra versa sunt in ruinas.
ISA 64:12 Numquid super his continebis te, Domine; tacebis, et affliges nos vehementer?]
ISA 65:1 [Quæsierunt me qui ante non interrogabant; invenerunt qui non quæsierunt me. Dixi: Ecce ego, ecce ego, ad gentem quæ non invocabat nomen meum.
ISA 65:2 Expandi manus meas tota die ad populum incredulum, qui graditur in via non bona post cogitationes suas.
ISA 65:3 Populus qui ad iracundiam provocat me ante faciem meam semper; qui immolant in hortis, et sacrificant super lateres;
ISA 65:4 qui habitant in sepulchris, et in delubris idolorum dormiunt; qui comedunt carnem suillam, et jus profanum in vasis eorum;
ISA 65:5 qui dicunt: Recede a me, non appropinques mihi, quia immundus es. Isti fumus erunt in furore meo, ignis ardens tota die.
ISA 65:6 Ecce scriptum est coram me: Non tacebo, sed reddam, et retribuam in sinum eorum.
ISA 65:7 Iniquitates vestras, et iniquitates patrum vestrorum simul, dicit Dominus; qui sacrificaverunt super montes, et super colles exprobraverunt mihi; et remetiar opus eorum primum in sinu eorum.
ISA 65:8 Hæc dicit Dominus: Quomodo si inveniatur granum in botro, et dicatur: Ne dissipes illud, quoniam benedictio est: sic faciam propter servos meos, ut non disperdam totum.
ISA 65:9 Et educam de Jacob semen, et de Juda possidentem montes meos; et hæreditabunt eam electi mei, et servi mei habitabunt ibi.
ISA 65:10 Et erunt campestria in caulas gregum, et vallis Achor in cubile armentorum, populo meo qui requisierunt me.
ISA 65:11 Et vos qui dereliquistis Dominum, qui obliti estis montem sanctum meum, qui ponitis fortunæ mensam, et libatis super eam:
ISA 65:12 numerabo vos in gladio, et omnes in cæde corruetis: pro eo quod vocavi, et non respondistis; locutus sum, et non audistis; et faciebatis malum in oculis meis, et quæ nolui elegistis.
ISA 65:13 Propter hoc hæc dicit Dominus Deus: Ecce servi mei comedent, et vos esurietis; ecce servi mei bibent, et vos sitietis;
ISA 65:14 ecce servi mei lætabuntur, et vos confundemini; ecce servi mei laudabunt præ exsultatione cordis, et vos clamabitis præ dolore cordis, et præ contritione spiritus ululabitis,
ISA 65:15 et dimittetis nomen vestrum in juramentum electis meis; et interficiet te Dominus Deus, et servos suos vocabit nomine alio:
ISA 65:16 in quo qui benedictus est super terram benedicetur in Deo, amen, et qui jurat in terra jurabit in Deo, amen: quia oblivioni traditæ sunt angustiæ priores, et quia absconditæ sunt ab oculis meis.
ISA 65:17 Ecce enim ego creo cælos novos, et terram novam; et non erunt in memoria priora, et non ascendent super cor.
ISA 65:18 Sed gaudebitis et exsultabitis usque in sempiternum in his quæ ego creo: quia ecce ego creo Jerusalem exsultationem, et populum ejus gaudium.
ISA 65:19 Et exsultabo in Jerusalem, et gaudebo in populo meo, et non audietur in eo ultra vox fletus et vox clamoris.
ISA 65:20 Non erit ibi amplius infans dierum, et senex qui non impleat dies suos, quoniam puer centum annorum morietur, et peccator centum annorum maledictus erit.
ISA 65:21 Et ædificabunt domos, et habitabunt; et plantabunt vineas, et comedent fructus earum.
ISA 65:22 Non ædificabunt, et alius habitabit; non plantabunt, et alius comedet: secundum enim dies ligni erunt dies populi mei, et opera manuum eorum inveterabunt.
ISA 65:23 Electi mei non laborabunt frustra, neque generabunt in conturbatione, quia semen benedictorum Domini est, et nepotes eorum cum eis.
ISA 65:24 Eritque antequam clament, ego exaudiam; adhuc illis loquentibus, ego audiam.
ISA 65:25 Lupus et agnus pascentur simul, leo et bos comedent paleas, et serpenti pulvis panis ejus. Non nocebunt, neque occident in omni monte sancto meo, dicit Dominus.]
ISA 66:1 [Hæc dicit Dominus: Cælum sedes mea, terra autem scabellum pedum meorum. Quæ est ista domus quam ædificabitis mihi? et quis est iste locus quietis meæ?
ISA 66:2 Omnia hæc manus mea fecit, et facta sunt universa ista, dicit Dominus; ad quem autem respiciam, nisi ad pauperculum, et contritum spiritu, et trementem sermones meos?
ISA 66:3 Qui immolat bovem, quasi qui interficiat virum; qui mactat pecus, quasi qui excerebret canem; qui offert oblationem, quasi qui sanguinem suillum offerat; qui recordatur thuris, quasi qui benedicat idolo. Hæc omnia elegerunt in viis suis, et in abominationibus suis anima eorum delectata est.
ISA 66:4 Unde et ego eligam illusiones eorum, et quæ timebant adducam eis; quia vocavi, et non erat qui responderet; locutus sum, et non audierunt; feceruntque malum in oculis meis, et quæ nolui elegerunt.
ISA 66:5 Audite verbum Domini, qui tremitis ad verbum ejus. Dixerunt fratres vestri odientes vos, et abjicientes propter nomen meum: Glorificetur Dominus, et videbimus in lætitia vestra; ipsi autem confundentur.
ISA 66:6 Vox populi de civitate, vox de templo, vox Domini reddentis retributionem inimicis suis.
ISA 66:7 Antequam parturiret, peperit; antequam veniret partus ejus, peperit masculum.
ISA 66:8 Quis audivit umquam tale? et quis vidit huic simile? numquid parturiet terra in die una, aut parietur gens simul, quia parturivit et peperit Sion filios suos?
ISA 66:9 Numquid ego qui alios parere facio, ipse non pariam? dicit Dominus. Si ego, qui generationem ceteris tribuo, sterilis ero? ait Dominus Deus tuus.
ISA 66:10 Lætamini cum Jerusalem et exsultate in ea, omnes qui diligitis eam; gaudete cum ea gaudio, universi qui lugetis super eam:
ISA 66:11 ut sugatis et repleamini ab ubere consolationis ejus; ut mulgeatis et deliciis affluatis ab omnimoda gloria ejus.
ISA 66:12 Quia hæc dicit Dominus: Ecce ego declinabo super eam quasi fluvium pacis, et quasi torrentem inundantem gloriam gentium, quam sugetis: ad ubera portabimini, et super genua blandientur vobis.
ISA 66:13 Quomodo si cui mater blandiatur, ita ego consolabor vos, et in Jerusalem consolabimini.
ISA 66:14 Videbitis, et gaudebit cor vestrum, et ossa vestra quasi herba germinabunt: et cognoscetur manus Domini servis ejus, et indignabitur inimicis suis.
ISA 66:15 Quia ecce Dominus in igne veniet, et quasi turbo quadrigæ ejus, reddere in indignatione furorem suum et increpationem suam in flamma ignis:
ISA 66:16 quia in igne Dominus dijudicabit, et in gladio suo ad omnem carnem; et multiplicabuntur interfecti a Domino,
ISA 66:17 qui sanctificabantur et mundos se putabant in hortis post januam intrinsecus, qui comedebant carnem suillam, et abominationem et murem: simul consumentur, dicit Dominus.
ISA 66:18 Ego autem opera eorum et cogitationes eorum venio ut congregem, cum omnibus gentibus et linguis: et venient, et videbunt gloriam meam.
ISA 66:19 Et ponam in eis signum, et mittam ex eis qui salvati fuerint, ad gentes in mare, in Africam, et Lydiam, tendentes sagittam; in Italiam et Græciam, ad insulas longe, ad eos qui non audierunt de me, et non viderunt gloriam meam. Et annuntiabunt gloriam meam gentibus;
ISA 66:20 et adducent omnes fratres vestros de cunctis gentibus donum Domino, in equis, et in quadrigis, et in lecticis, et in mulis, et in carrucis, ad montem sanctum meum Jerusalem, dicit Dominus: quomodo si inferant filii Israël munus in vase mundo in domum Domini.
ISA 66:21 Et assumam ex eis in sacerdotes et Levitas, dicit Dominus.
ISA 66:22 Quia sicut cæli novi et terra nova, quæ ego facio stare coram me, dicit Dominus, sic stabit semen vestrum et nomen vestrum.
ISA 66:23 Et erit mensis ex mense, et sabbatum ex sabbato: veniet omnis caro ut adoret coram facie mea, dicit Dominus.
ISA 66:24 Et egredientur, et videbunt cadavera virorum qui prævaricati sunt in me; vermis eorum non morietur, et ignis eorum non extinguetur: et erunt usque ad satietatem visionis omni carni.]
JER 1:1 Verba Jeremiæ filii Helciæ, de sacerdotibus qui fuerunt in Anathoth, in terra Benjamin.
JER 1:2 Quod factum est verbum Domini ad eum in diebus Josiæ filii Amon, regis Juda, in tertiodecimo anno regni ejus.
JER 1:3 Et factum est in diebus Joakim filii Josiæ, regis Juda, usque ad consummationem undecimi anni Sedeciæ, filii Josiæ, regis Juda, usque ad transmigrationem Jerusalem, in mense quinto.
JER 1:4 Et factum est verbum Domini ad me, dicens:
JER 1:5 [Priusquam te formarem in utero, novi te, et antequam exires de vulva, sanctificavi te, et prophetam in gentibus dedi te.]
JER 1:6 Et dixi: [A, a, a, Domine Deus, ecce nescio loqui, quia puer ego sum.]
JER 1:7 Et dixit Dominus ad me: [Noli dicere: Puer sum: quoniam ad omnia quæ mittam te ibis, et universa quæcumque mandavero tibi loqueris.
JER 1:8 Ne timeas a facie eorum, quia tecum ego sum ut eruam te, dicit Dominus.]
JER 1:9 Et misit Dominus manum suam, et tetigit os meum, et dixit Dominus ad me: [Ecce dedi verba mea in ore tuo:
JER 1:10 ecce constitui te hodie super gentes et super regna, ut evellas, et destruas, et disperdas, et dissipes, et ædifices, et plantes.]
JER 1:11 Et factum est verbum Domini ad me, dicens: [Quid tu vides, Jeremia?] Et dixi: [Virgam vigilantem ego video.]
JER 1:12 Et dixit Dominus ad me: [Bene vidisti: quia vigilabo ego super verbo meo, ut faciam illud.]
JER 1:13 Et factum est verbum Domini secundo ad me, dicens: [Quid tu vides?] Et dixi: [Ollam succensam ego video, et faciem ejus a facie aquilonis.]
JER 1:14 Et dixit Dominus ad me: [Ab aquilone pandetur malum super omnes habitatores terræ:
JER 1:15 quia ecce ego convocabo omnes cognationes regnorum aquilonis, ait Dominus: et venient, et ponent unusquisque solium suum in introitu portarum Jerusalem, et super omnes muros ejus in circuitu, et super universas urbes Juda:
JER 1:16 et loquar judicia mea cum eis super omnem malitiam eorum qui dereliquerunt me, et libaverunt diis alienis, et adoraverunt opus manuum suarum.
JER 1:17 Tu ergo, accinge lumbos tuos, et surge, et loquere ad eos omnia quæ ego præcipio tibi. Ne formides a facie eorum, nec enim timere te faciam vultum eorum.
JER 1:18 Ego quippe dedi te hodie in civitatem munitam, et in columnam ferream, et in murum æreum, super omnem terram, regibus Juda, principibus ejus, et sacerdotibus, et populo terræ.
JER 1:19 Et bellabunt adversum te, et non prævalebunt, quia ego tecum sum, ait Dominus, ut liberem te.]
JER 2:1 Et factum est verbum Domini ad me, dicens:
JER 2:2 [Vade, et clama in auribus Jerusalem, dicens: Hæc dicit Dominus: Recordatus sum tui, miserans adolescentiam tuam, et caritatem desponsationis tuæ, quando secuta es me in deserto, in terra quæ non seminatur.
JER 2:3 Sanctus Israël Domino, primitiæ frugum ejus: omnes qui devorant eum delinquunt: mala venient super eos, dicit Dominus.
JER 2:4 Audite verbum Domini, domus Jacob, et omnes cognationes domus Israël.
JER 2:5 Hæc dicit Dominus: Quid invenerunt patres vestri in me iniquitatis, quia elongaverunt a me, et ambulaverunt post vanitatem, et vani facti sunt?
JER 2:6 Et non dixerunt: Ubi est Dominus qui ascendere nos fecit de terra Ægypti; qui traduxit nos per desertum, per terram inhabitabilem et inviam, per terram sitis, et imaginem mortis, per terram in qua non ambulavit vir, neque habitavit homo?
JER 2:7 Et induxi vos in terram Carmeli, ut comederetis fructum ejus et optima illius: et ingressi contaminastis terram meam, et hæreditatem meam posuistis in abominationem.
JER 2:8 Sacerdotes non dixerunt: Ubi est Dominus? et tenentes legem nescierunt me, et pastores prævaricati sunt in me, et prophetæ prophetaverunt in Baal, et idola secuti sunt.
JER 2:9 Propterea adhuc judicio contendam vobiscum, ait Dominus, et cum filiis vestris disceptabo.
JER 2:10 Transite ad insulas Cethim, et videte: et in Cedar mittite, et considerate vehementer: et videte si factum est hujuscemodi:
JER 2:11 si mutavit gens deos suos, et certe ipsi non sunt dii: populus vero meus mutavit gloriam suam in idolum.
JER 2:12 Obstupescite, cæli, super hoc, et portæ ejus, desolamini vehementer, dicit Dominus.
JER 2:13 Duo enim mala fecit populus meus: me dereliquerunt fontem aquæ vivæ, et foderunt sibi cisternas, cisternas dissipatas, quia continere non valent aquas.
JER 2:14 Numquid servus est Israël, aut vernaculus? quare ergo factus est in prædam?
JER 2:15 Super eum rugierunt leones, et dederunt vocem suam: posuerunt terram ejus in solitudinem. Civitates ejus exustæ sunt, et non est qui habitet in eis.
JER 2:16 Filii quoque Mempheos et Taphnes constupraverunt te usque ad verticem.
JER 2:17 Numquid non istud factum est tibi, quia dereliquisti Dominum Deum tuum eo tempore quo ducebat te per viam?
JER 2:18 Et nunc quid tibi vis in via Ægypti, ut bibas aquam turbidam? et quid tibi cum via Assyriorum, ut bibas aquam fluminis?
JER 2:19 Arguet te malitia tua, et aversio tua increpabit te. Scito et vide quia malum et amarum est reliquisse te Dominum Deum tuum, et non esse timorem mei apud te, dicit Dominus Deus exercituum.
JER 2:20 A sæculo confregisti jugum meum: rupisti vincula mea, et dixisti: Non serviam. In omni enim colle sublimi, et sub omni ligno frondoso, tu prosternebaris meretrix.
JER 2:21 Ego autem plantavi te vineam electam, omne semen verum: quomodo ergo conversa es mihi in pravum, vinea aliena?
JER 2:22 Si laveris te nitro, et multiplicaveris tibi herbam borith, maculata es in iniquitate tua coram me, dicit Dominus Deus.
JER 2:23 Quomodo dicis: Non sum polluta; post Baalim non ambulavi? Vide vias tuas in convalle; scito quid feceris: cursor levis explicans vias suas.
JER 2:24 Onager assuetus in solitudine, in desiderio animæ suæ attraxit ventum amoris sui: nullus avertet eam: omnes qui quærunt eam non deficient: in menstruis ejus invenient eam.
JER 2:25 Prohibe pedem tuum a nuditate, et guttur tuum a siti. Et dixisti: Desperavi: nequaquam faciam: adamavi quippe alienos, et post eos ambulabo.]
JER 2:26 [Quomodo confunditur fur quando deprehenditur, sic confusi sunt domus Israël, ipsi et reges eorum, principes, et sacerdotes, et prophetæ eorum,
JER 2:27 dicentes ligno: Pater meus es tu: et lapidi: Tu me genuisti. Verterunt ad me tergum et non faciem, et in tempore afflictionis suæ dicent: Surge, et libera nos.
JER 2:28 Ubi sunt dii tui quos fecisti tibi? surgant, et liberent te in tempore afflictionis tuæ: secundum numerum quippe civitatum tuarum erant dii tui, Juda.
JER 2:29 Quid vultis mecum judicio contendere? omnes dereliquistis me, dicit Dominus.
JER 2:30 Frustra percussi filios vestros: disciplinam non receperunt. Devoravit gladius vester prophetas vestros: quasi leo vastator
JER 2:31 generatio vestra. Videte verbum Domini: numquid solitudo factus sum Israëli, aut terra serotina? quare ergo dixit populus meus: Recessimus; non veniemus ultra ad te?
JER 2:32 Numquid obliviscetur virgo ornamenti sui, aut sponsa fasciæ pectoralis suæ? populus vero meus oblitus est mei diebus innumeris.
JER 2:33 Quid niteris bonam ostendere viam tuam ad quærendam dilectionem, quæ insuper et malitias tuas docuisti vias tuas,
JER 2:34 et in alis tuis inventus est sanguis animarum pauperum et innocentum? non in fossis inveni eos, sed in omnibus quæ supra memoravi.
JER 2:35 Et dixisti: Absque peccato et innocens ego sum, et propterea avertatur furor tuus a me. Ecce ego judicio contendam tecum, eo quod dixeris: Non peccavi.
JER 2:36 Quam vilis facta es nimis, iterans vias tuas ! et ab Ægypto confunderis, sicut confusa es ab Assur.
JER 2:37 Nam et ab ista egredieris, et manus tuæ erunt super caput tuum: quoniam obtrivit Dominus confidentiam tuam, et nihil habebis prosperum in ea.]
JER 3:1 [Vulgo dicitur: Si dimiserit vir uxorem suam, et recedens ab eo duxerit virum alterum, numquid revertetur ad eam ultra? numquid non polluta et contaminata erit mulier illa? Tu autem fornicata es cum amatoribus multis: tamen revertere ad me, dicit Dominus, et ego suscipiam te.
JER 3:2 Leva oculos tuos in directum, et vide ubi non prostrata sis. In viis sedebas, exspectans eos quasi latro in solitudine: et polluisti terram in fornicationibus tuis, et in malitiis tuis.
JER 3:3 Quam ob rem prohibitæ sunt stillæ pluviarum, et serotinus imber non fuit. Frons mulieris meretricis facta est tibi; noluisti erubescere.
JER 3:4 Ergo saltem amodo voca me: Pater meus, dux virginitatis meæ tu es:
JER 3:5 numquid irasceris in perpetuum, aut perseverabis in finem? ecce locuta es, et fecisti mala, et potuisti.]
JER 3:6 Et dixit Dominus ad me in diebus Josiæ regis: [Numquid vidisti quæ fecerit aversatrix Israël? Abiit sibimet super omnem montem excelsum, et sub omni ligno frondoso, et fornicata est ibi.
JER 3:7 Et dixi, cum fecisset hæc omnia: Ad me revertere: et non est reversa. Et vidit prævaricatrix soror ejus Juda
JER 3:8 quia pro eo quod mœchata esset aversatrix Israël, dimisissem eam, et dedissem ei libellum repudii: et non timuit prævaricatrix Juda soror ejus, sed abiit, et fornicata est etiam ipsa:
JER 3:9 et facilitate fornicationis suæ contaminavit terram, et mœchata est cum lapide et ligno:
JER 3:10 et in omnibus his non est reversa ad me prævaricatrix soror ejus Juda in toto corde suo, sed in mendacio, ait Dominus.]
JER 3:11 Et dixit Dominus ad me: Justificavit animam suam aversatrix Israël, comparatione prævaricatricis Judæ.
JER 3:12 Vade, et clama sermones istos contra aquilonem, et dices: [Revertere, aversatrix Israël, ait Dominus, et non avertam faciem meam a vobis, quia sanctus ego sum, dicit Dominus, et non irascar in perpetuum.
JER 3:13 Verumtamen scito iniquitatem tuam, quia in Dominum Deum tuum prævaricata es, et dispersisti vias tuas alienis sub omni ligno frondoso, et vocem meam non audisti, ait Dominus.
JER 3:14 Convertimini, filii revertentes, dicit Dominus, quia ego vir vester: et assumam vos unum de civitate, et duos de cognatione, et introducam vos in Sion.
JER 3:15 Et dabo vobis pastores juxta cor meum, et pascent vos scientia et doctrina.
JER 3:16 Cumque multiplicati fueritis, et creveritis in terra in diebus illis, ait Dominus, non dicent ultra: Arca testamenti Domini: neque ascendet super cor, neque recordabuntur illius, nec visitabitur, nec fiet ultra.
JER 3:17 In tempore illo vocabunt Jerusalem solium Domini: et congregabuntur ad eam omnes gentes in nomine Domini in Jerusalem, et non ambulabunt post pravitatem cordis sui pessimi.
JER 3:18 In diebus illis ibit domus Juda ad domum Israël, et venient simul de terra aquilonis ad terram quam dedi patribus vestris.
JER 3:19 Ego autem dixi: Quomodo ponam te in filios, et tribuam tibi terram desiderabilem, hæreditatem præclaram exercituum gentium? Et dixi: Patrem vocabis me, et post me ingredi non cessabis.
JER 3:20 Sed quomodo si contemnat mulier amatorem suum, sic contempsit me domus Israël, dicit Dominus.
JER 3:21 Vox in viis audita est, ploratus et ululatus filiorum Israël: quoniam iniquam fecerunt viam suam; obliti sunt Domini Dei sui.
JER 3:22 Convertimini, filii revertentes, et sanabo aversiones vestras. Ecce nos venimus ad te: tu enim es Dominus Deus noster.
JER 3:23 Vere mendaces erant colles, et multitudo montium: vere in Domino Deo nostro salus Israël.
JER 3:24 Confusio comedit laborem patrum nostrorum ab adolescentia nostra: greges eorum, et armenta eorum, filios eorum, et filias eorum.
JER 3:25 Dormiemus in confusione nostra, et operiet nos ignominia nostra: quoniam Domino Deo nostro peccavimus nos, et patres nostri, ab adolescentia nostra usque ad diem hanc: et non audivimus vocem Domini Dei nostri.]
JER 4:1 [Si reverteris, Israël, ait Dominus, ad me convertere: si abstuleris offendicula tua a facie mea, non commoveberis.
JER 4:2 Et jurabis: Vivit Dominus in veritate, et in judicio, et in justitia: et benedicent eum gentes, ipsumque laudabunt.
JER 4:3 Hæc enim dicit Dominus viro Juda et Jerusalem: Novate vobis novale, et nolite serere super spinas.
JER 4:4 Circumcidimini Domino, et auferte præputia cordium vestrorum, viri Juda, et habitatores Jerusalem: ne forte egrediatur ut ignis indignatio mea, et succendatur, et non sit qui extinguat, propter malitiam cogitationum vestrarum.]
JER 4:5 [Annuntiate in Juda, et in Jerusalem auditum facite: loquimini, et canite tuba in terra, clamate fortiter, et dicite: Congregamini, et ingrediamur civitates munitas.
JER 4:6 Levate signum in Sion; confortamini, nolite stare: quia malum ego adduco ab aquilone, et contritionem magnam.
JER 4:7 Ascendit leo de cubili suo, et prædo gentium se levavit: egressus est de loco suo ut ponat terram tuam in solitudinem: civitates tuæ vastabuntur, remanentes absque habitatore.
JER 4:8 Super hoc accingite vos ciliciis; plangite, et ululate: quia non est aversa ira furoris Domini a nobis.
JER 4:9 Et erit in die illa, dicit Dominus: peribit cor regis, et cor principum, et obstupescent sacerdotes, et prophetæ consternabuntur.]
JER 4:10 Et dixi: [Heu ! heu ! heu ! Domine Deus, ergone decepisti populum istum et Jerusalem, dicens: Pax erit vobis: et ecce pervenit gladius usque ad animam?]
JER 4:11 [In tempore illo dicetur populo huic et Jerusalem: Ventus urens in viis quæ sunt in deserto viæ filiæ populi mei, non ad ventilandum et ad purgandum.
JER 4:12 Spiritus plenus ex his veniet mihi, et nunc ego loquar judicia mea cum eis.
JER 4:13 Ecce quasi nubes ascendet, et quasi tempestas currus ejus: velociores aquilis equi illius. Væ nobis, quoniam vastati sumus.
JER 4:14 Lava a malitia cor tuum, Jerusalem, ut salva fias: usquequo morabuntur in te cogitationes noxiæ?
JER 4:15 Vox enim annuntiantis a Dan, et notum facientis idolum de monte Ephraim.
JER 4:16 Dicite gentibus: Ecce auditum est in Jerusalem custodes venire de terra longinqua, et dare super civitates Juda vocem suam:
JER 4:17 quasi custodes agrorum facti sunt super eam in gyro, quia me ad iracundiam provocavit, dicit Dominus.
JER 4:18 Viæ tuæ et cogitationes tuæ fecerunt hæc tibi: ista malitia tua, quia amara, quia tetigit cor tuum.
JER 4:19 Ventrem meum, ventrem meum doleo; sensus cordis mei turbati sunt in me. Non tacebo, quoniam vocem buccinæ audivit anima mea, clamorem prælii.
JER 4:20 Contritio super contritionem vocata est, et vastata est omnis terra: repente vastata sunt tabernacula mea; subito pelles meæ.
JER 4:21 Usquequo videbo fugientem; audiam vocem buccinæ?
JER 4:22 Quia stultus populus meus me non cognovit: filii insipientes sunt et vecordes: sapientes sunt ut faciant mala, bene autem facere nescierunt.
JER 4:23 Aspexi terram, et ecce vacua erat et nihili; et cælos, et non erat lux in eis.
JER 4:24 Vidi montes, et ecce movebantur: et omnes colles conturbati sunt.
JER 4:25 Intuitus sum, et non erat homo: et omne volatile cæli recessit.
JER 4:26 Aspexi, et ecce Carmelus desertus, et omnes urbes ejus destructæ sunt a facie Domini, et a facie iræ furoris ejus.
JER 4:27 Hæc enim dicit Dominus: Deserta erit omnis terra, sed tamen consummationem non faciam.
JER 4:28 Lugebit terra, et mœrebunt cæli desuper, eo quod locutus sum. Cogitavi, et non pœnituit me, nec aversus sum ab eo.
JER 4:29 A voce equitis et mittentis sagittam fugit omnis civitas: ingressi sunt ardua, et ascenderunt rupes: universæ urbes derelictæ sunt, et non habitat in eis homo.
JER 4:30 Tu autem vastata, quid facies? cum vestieris te coccino, cum ornata fueris monili aureo, et pinxeris stibio oculos tuos, frustra componeris: contempserunt te amatores tui; animam tuam quærent.
JER 4:31 Vocem enim quasi parturientis audivi, angustias ut puerperæ: vox filiæ Sion intermorientis, expandentisque manus suas: Væ mihi, quia defecit anima mea propter interfectos !]
JER 5:1 [Circuite vias Jerusalem, et aspicite, et considerate, et quærite in plateis ejus, an inveniatis virum facientem judicium, et quærentem fidem: et propitius ero ei.
JER 5:2 Quod si etiam: Vivit Dominus, dixerint, et hoc falso jurabunt.
JER 5:3 Domine, oculi tui respiciunt fidem: percussisti eos, et non doluerunt; attrivisti eos, et renuerunt accipere disciplinam: induraverunt facies suas supra petram, et noluerunt reverti.
JER 5:4 Ego autem dixi: Forsitan pauperes sunt et stulti, ignorantes viam Domini, judicium Dei sui.
JER 5:5 Ibo igitur ad optimates, et loquar eis: ipsi enim cognoverunt viam Domini, judicium Dei sui: et ecce magis hi simul confregerunt jugum; ruperunt vincula.
JER 5:6 Idcirco percussit eos leo de silva; lupus ad vesperam vastavit eos: pardus vigilans super civitates eorum: omnis qui egressus fuerit ex eis capietur: quia multiplicatæ sunt prævaricationes eorum; confortatæ sunt aversiones eorum.
JER 5:7 Super quo propitius tibi esse potero? filii tui dereliquerunt me, et jurant in his qui non sunt dii. Saturavi eos, et mœchati sunt, et in domo meretricis luxuriabantur.
JER 5:8 Equi amatores et emissarii facti sunt: unusquisque ad uxorem proximi sui hinniebat.
JER 5:9 Numquid super his non visitabo, dicit Dominus, et in gente tali non ulciscetur anima mea?
JER 5:10 Ascendite muros ejus, et dissipate: consummationem autem nolite facere: auferte propagines ejus, quia non sunt Domini.
JER 5:11 Prævaricatione enim prævaricata est in me domus Israël, et domus Juda, ait Dominus.
JER 5:12 Negaverunt Dominum, et dixerunt: Non est ipse: neque veniet super nos malum: gladium et famem non videbimus.
JER 5:13 Prophetæ fuerunt in ventum locuti, et responsum non fuit in eis: hæc ergo evenient illis.
JER 5:14 Hæc dicit Dominus Deus exercituum: Quia locuti estis verbum istud, ecce ego do verba mea in ore tuo in ignem, et populum istum in ligna, et vorabit eos.
JER 5:15 Ecce ego adducam super vos gentem de longinquo, domus Israël, ait Dominus: gentem robustam, gentem antiquam, gentem cujus ignorabis linguam, nec intelliges quid loquatur.
JER 5:16 Pharetra ejus quasi sepulchrum patens; universi fortes.
JER 5:17 Et comedet segetes tuas et panem tuum; devorabit filios tuos et filias tuas; comedet gregem tuum et armenta tua; comedet vineam tuam et ficum tuam: et conteret urbes munitas tuas, in quibus tu habes fiduciam, gladio.
JER 5:18 Verumtamen in diebus illis, ait Dominus, non faciam vos in consummationem.
JER 5:19 Quod si dixeritis: Quare fecit nobis Dominus Deus noster hæc omnia? dices ad eos: Sicut dereliquistis me, et servistis deo alieno in terra vestra, sic servietis alienis in terra non vestra.
JER 5:20 Annuntiate hoc domui Jacob, et auditum facite in Juda, dicentes:
JER 5:21 Audi, popule stulte, qui non habes cor: qui habentes oculos, non videtis; et aures, et non auditis.
JER 5:22 Me ergo non timebitis, ait Dominus, et a facie mea non dolebitis? qui posui arenam terminum mari, præceptum sempiternum quod non præteribit: et commovebuntur, et non poterunt; et intumescent fluctus ejus, et non transibunt illud.
JER 5:23 Populo autem huic factum est cor incredulum et exasperans: recesserunt, et abierunt.
JER 5:24 Et non dixerunt in corde suo: Metuamus Dominum Deum nostrum, qui dat nobis pluviam temporaneam et serotinam in tempore suo, plenitudinem annuæ messis custodientem nobis.
JER 5:25 Iniquitates vestræ declinaverunt hæc, et peccata vestra prohibuerunt bonum a vobis:
JER 5:26 quia inventi sunt in populo meo impii insidiantes quasi aucupes, laqueos ponentes et pedicas ad capiendos viros.
JER 5:27 Sicut decipula plena avibus, sic domus eorum plenæ dolo: ideo magnificati sunt et ditati.
JER 5:28 Incrassati sunt et impinguati, et præterierunt sermones meos pessime. Causam viduæ non judicaverunt, causam pupilli non direxerunt, et judicium pauperum non judicaverunt.
JER 5:29 Numquid super his non visitabo, dicit Dominus, aut super gentem hujuscemodi non ulciscetur anima mea?
JER 5:30 Stupor et mirabilia facta sunt in terra:
JER 5:31 prophetæ prophetabant mendacium, et sacerdotes applaudebant manibus suis, et populus meus dilexit talia. Quid igitur fiet in novissimo ejus?]
JER 6:1 [Confortamini, filii Benjamin, in medio Jerusalem: et in Thecua clangite buccina, et super Bethacarem levate vexillum, quia malum visum est ab aquilone, et contritio magna.
JER 6:2 Speciosæ et delicatæ assimilavi filiam Sion.
JER 6:3 Ad eam venient pastores et greges eorum; fixerunt in ea tentoria in circuitu: pascet unusquisque eos qui sub manu sua sunt.
JER 6:4 Sanctificate super eam bellum: consurgite, et ascendamus in meridie: væ nobis, quia declinavit dies; quia longiores factæ sunt umbræ vesperi !
JER 6:5 Surgite, et ascendamus in nocte, et dissipemus domus ejus.
JER 6:6 Quia hæc dicit Dominus exercituum: Cædite lignum ejus, et fundite circa Jerusalem aggerem. Hæc est civitas visitationis: omnis calumnia in medio ejus.
JER 6:7 Sicut frigidam fecit cisterna aquam suam, sic frigidam fecit malitiam suam. Iniquitas et vastitas audietur in ea, coram me semper infirmitas et plaga.
JER 6:8 Erudire, Jerusalem, ne forte recedat anima mea a te; ne forte ponam te desertam, terram inhabitabilem.
JER 6:9 Hæc dicit Dominus exercituum: Usque ad racemum colligent quasi in vinea reliquias Israël. Converte manum tuam quasi vindemiator ad cartallum.
JER 6:10 Cui loquar, et quem contestabor ut audiat? ecce incircumcisæ aures eorum, et audire non possunt: ecce verbum Domini factum est eis in opprobrium, et non suscipient illud.
JER 6:11 Idcirco furore Domini plenus sum; laboravi sustinens. Effunde super parvulum foris, et super consilium juvenum simul: vir enim cum muliere capietur; senex cum pleno dierum.
JER 6:12 Et transibunt domus eorum ad alteros, agri et uxores pariter, quia extendam manum meam super habitantes terram, dicit Dominus:
JER 6:13 a minore quippe usque ad majorem omnes avaritiæ student, et a propheta usque ad sacerdotem cuncti faciunt dolum.
JER 6:14 Et curabant contritionem filiæ populi mei cum ignominia, dicentes: Pax, pax ! et non erat pax.
JER 6:15 Confusi sunt, quia abominationem fecerunt: quin potius confusione non sunt confusi, et erubescere nescierunt. Quam ob rem cadent inter ruentes: in tempore visitationis suæ corruent, dicit Dominus.
JER 6:16 Hæc dicit Dominus: State super vias, et videte, et interrogate de semitis antiquis quæ sit via bona, et ambulate in ea: et invenietis refrigerium animabus vestris. Et dixerunt: Non ambulabimus.
JER 6:17 Et constitui super vos speculatores: Audite vocem tubæ. Et dixerunt: Non audiemus.
JER 6:18 Ideo audite, gentes, et cognosce, congregatio, quanta ego faciam eis.
JER 6:19 Audi, terra: ecce ego adducam mala super populum istum, fructum cogitationum ejus: quia verba mea non audierunt, et legem meam projecerunt.
JER 6:20 Ut quid mihi thus de Saba affertis, et calamum suave olentem de terra longinqua? Holocautomata vestra non sunt accepta, et victimæ vestræ non placuerunt mihi.
JER 6:21 Propterea hæc dicit Dominus: Ecce ego dabo in populum istum ruinas: et ruent in eis patres et filii simul; vicinus et proximus peribunt.
JER 6:22 Hæc dicit Dominus: Ecce populus venit de terra aquilonis, et gens magna consurget a finibus terræ.
JER 6:23 Sagittam et scutum arripiet: crudelis est et non miserebitur. Vox ejus quasi mare sonabit: et super equos ascendent, præparati quasi vir ad prælium adversum te, filia Sion.
JER 6:24 Audivimus famam ejus; dissolutæ sunt manus nostræ: tribulatio apprehendit nos, dolores ut parturientem.
JER 6:25 Nolite exire ad agros, et in via ne ambuletis, quoniam gladius inimici, pavor in circuitu.
JER 6:26 Filia populi mei, accingere cilicio, et conspergere cinere: luctum unigeniti fac tibi, planctum amarum, quia repente veniet vastator super nos.
JER 6:27 Probatorem dedi te in populo meo robustum: et scies, et probabis viam eorum.
JER 6:28 Omnes isti principes declinantes, ambulantes fraudulenter, æs et ferrum: universi corrupti sunt.
JER 6:29 Defecit sufflatorium; in igne consumptum est plumbum: frustra conflavit conflator, malitiæ enim eorum non sunt consumptæ.
JER 6:30 Argentum reprobum vocate eos, quia Dominus projecit illos.]
JER 7:1 Verbum quod factum est ad Jeremiam a Domino, dicens:
JER 7:2 Sta in porta domus Domini, et prædica ibi verbum istud, et dic: [Audite verbum Domini, omnis Juda, qui ingredimini per portas has ut adoretis Dominum.
JER 7:3 Hæc dicit Dominus exercituum, Deus Israël: Bonas facite vias vestras, et studia vestra, et habitabo vobiscum in loco isto.
JER 7:4 Nolite confidere in verbis mendacii, dicentes: Templum Domini, templum Domini, templum Domini est !
JER 7:5 Quoniam si bene direxeritis vias vestras, et studia vestra; si feceritis judicium inter virum et proximum ejus;
JER 7:6 advenæ, et pupillo, et viduæ non feceritis calumniam, nec sanguinem innocentem effuderitis in loco hoc, et post deos alienos non ambulaveritis in malum vobismetipsis:
JER 7:7 habitabo vobiscum in loco isto, in terra quam dedi patribus vestris a sæculo et usque in sæculum.
JER 7:8 Ecce vos confiditis vobis in sermonibus mendacii, qui non proderunt vobis:
JER 7:9 furari, occidere, adulterari, jurare mendaciter, libare Baalim, et ire post deos alienos quos ignoratis:
JER 7:10 et venistis, et stetistis coram me in domo hac, in qua invocatum est nomen meum, et dixistis: Liberati sumus, eo quod fecerimus omnes abominationes istas.
JER 7:11 Numquid ergo spelunca latronum facta est domus ista, in qua invocatum est nomen meum in oculis vestris? Ego, ego sum: ego vidi, dicit Dominus.
JER 7:12 Ite ad locum meum in Silo, ubi habitavit nomen meum a principio, et videte quæ fecerim ei propter malitiam populi mei Israël.
JER 7:13 Et nunc, quia fecistis omnia opera hæc, dicit Dominus, et locutus sum ad vos mane consurgens, et loquens, et non audistis: et vocavi vos, et non respondistis:
JER 7:14 faciam domui huic, in qua invocatum est nomen meum, et in qua vos habetis fiduciam, et loco quem dedi vobis et patribus vestris, sicut feci Silo:
JER 7:15 et projiciam vos a facie mea sicut projeci omnes fratres vestros, universum semen Ephraim.
JER 7:16 Tu ergo, noli orare pro populo hoc, nec assumas pro eis laudem et orationem: et non obsistas mihi, quia non exaudiam te.
JER 7:17 Nonne vides quid isti faciunt in civitatibus Juda, et in plateis Jerusalem?
JER 7:18 Filii colligunt ligna, et patres succendunt ignem, et mulieres conspergunt adipem, ut faciant placentas reginæ cæli, et libent diis alienis, et me ad iracundiam provocent.
JER 7:19 Numquid me ad iracundiam provocant? dicit Dominus; nonne semetipsos in confusionem vultus sui?
JER 7:20 Ideo hæc dicit Dominus Deus: Ecce furor meus et indignatio mea conflatur super locum istum, super viros, et super jumenta, et super lignum regionis, et super fruges terræ: et succendetur, et non extinguetur.
JER 7:21 Hæc dicit Dominus exercituum, Deus Israël: Holocautomata vestra addite victimis vestris, et comedite carnes:
JER 7:22 quia non sum locutus cum patribus vestris, et non præcepi eis, in die qua eduxi eos de terra Ægypti, de verbo holocautomatum et victimarum:
JER 7:23 sed hoc verbum præcepi eis, dicens: Audite vocem meam, et ero vobis Deus, et vos eritis mihi populus: et ambulate in omni via quam mandavi vobis, ut bene sit vobis.
JER 7:24 Et non audierunt, nec inclinaverunt aurem suam: sed abierunt in voluntatibus et in pravitate cordis sui mali: factique sunt retrorsum, et non in ante,
JER 7:25 a die qua egressi sunt patres eorum de terra Ægypti usque ad diem hanc. Et misi ad vos omnes servos meos prophetas per diem, consurgens diluculo, et mittens:
JER 7:26 et non audierunt me, nec inclinaverunt aurem suam: sed induraverunt cervicem suam, et pejus operati sunt quam patres eorum.]
JER 7:27 Et loqueris ad eos omnia verba hæc, et non audient te: et vocabis eos, et non respondebunt tibi.
JER 7:28 Et dices ad eos: [Hæc est gens quæ non audivit vocem Domini Dei sui, nec recepit disciplinam; periit fides, et ablata est de ore eorum.
JER 7:29 Tonde capillum tuum, et projice, et sume in directum planctum: quia projecit Dominus et reliquit generationem furoris sui;
JER 7:30 quia fecerunt filii Juda malum in oculis meis, dicit Dominus. Posuerunt offendicula sua in domo in qua invocatum est nomen meum, ut polluerent eam:
JER 7:31 et ædificaverunt excelsa Topheth, quæ est in valle filii Ennom, ut incenderent filios suos et filias suas igni, quæ non præcepi, nec cogitavi in corde meo.
JER 7:32 Ideo ecce dies venient, dicit Dominus, et non dicetur amplius Topheth, et vallis filii Ennom, sed vallis interfectionis: et sepelient in Topheth, eo quod non sit locus.
JER 7:33 Et erit morticinum populi hujus in cibos volucribus cæli et bestiis terræ, et non erit qui abigat.
JER 7:34 Et quiescere faciam de urbibus Juda, et de plateis Jerusalem, vocem gaudii et vocem lætitiæ, vocem sponsi et vocem sponsæ: in desolationem enim erit terra.]
JER 8:1 [In illo tempore, ait Dominus, ejicient ossa regum Juda, et ossa principum ejus, et ossa sacerdotum, et ossa prophetarum, et ossa eorum qui habitaverunt Jerusalem, de sepulchris suis:
JER 8:2 et expandent ea ad solem, et lunam, et omnem militiam cæli, quæ dilexerunt, et quibus servierunt, et post quæ ambulaverunt, et quæ quæsierunt, et adoraverunt. Non colligentur, et non sepelientur: in sterquilinium super faciem terræ erunt.
JER 8:3 Et eligent magis mortem quam vitam, omnes qui residui fuerint de cognatione hac pessima, in universis locis quæ derelicta sunt, ad quæ ejeci eos, dicit Dominus exercituum.]
JER 8:4 Et dices ad eos: [Hæc dicit Dominus: Numquid qui cadit non resurget? et qui aversus est non revertetur?
JER 8:5 Quare ergo aversus est populus iste in Jerusalem aversione contentiosa? Apprehenderunt mendacium, et noluerunt reverti.
JER 8:6 Attendi, et auscultavi: nemo quod bonum est loquitur; nullus est qui agat pœnitentiam super peccato suo, dicens: Quid feci? Omnes conversi sunt ad cursum suum, quasi equus impetu vadens ad prælium.
JER 8:7 Milvus in cælo cognovit tempus suum: turtur, et hirundo, et ciconia custodierunt tempus adventus sui: populus autem meus non cognovit judicium Domini.
JER 8:8 Quomodo dicitis: Sapientes nos sumus, et lex Domini nobiscum est? vere mendacium operatus est stylus mendax scribarum !
JER 8:9 Confusi sunt sapientes; perterriti et capti sunt: verbum enim Domini projecerunt, et sapientia nulla est in eis.
JER 8:10 Propterea dabo mulieres eorum exteris, agros eorum hæredibus, quia a minimo usque ad maximum omnes avaritiam sequuntur: a propheta usque ad sacerdotem cuncti faciunt mendacium.
JER 8:11 Et sanabant contritionem filiæ populi mei ad ignominiam, dicentes: Pax, pax ! cum non esset pax.
JER 8:12 Confusi sunt, quia abominationem fecerunt: quinimmo confusione non sunt confusi, et erubescere nescierunt. Idcirco cadent inter corruentes: in tempore visitationis suæ corruent, dicit Dominus.
JER 8:13 Congregans congregabo eos, ait Dominus. Non est uva in vitibus, et non sunt ficus in ficulnea: folium defluxit, et dedi eis quæ prætergressa sunt.
JER 8:14 Quare sedemus? convenite, et ingrediamur civitatem munitam, et sileamus ibi: quia Dominus Deus noster silere nos fecit, et potum dedit nobis aquam fellis: peccavimus enim Domino.
JER 8:15 Exspectavimus pacem, et non erat bonum: tempus medelæ, et ecce formido.
JER 8:16 A Dan auditus est fremitus equorum ejus; a voce hinnituum pugnatorum ejus commota est omnis terra: et venerunt, et devoraverunt terram et plenitudinem ejus; urbem et habitatores ejus.
JER 8:17 Quia ecce ego mittam vobis serpentes regulos, quibus non est incantatio: et mordebunt vos, ait Dominus.
JER 8:18 Dolor meus super dolorem, in me cor meum mœrens.
JER 8:19 Ecce vox clamoris filiæ populi mei de terra longinqua: Numquid Dominus non est in Sion? aut rex ejus non est in ea? Quare ergo me ad iracundiam concitaverunt in sculptilibus suis, et in vanitatibus alienis?
JER 8:20 Transiit messis, finita est æstas, et nos salvati non sumus.
JER 8:21 Super contritione filiæ populi mei contritus sum, et contristatus: stupor obtinuit me.
JER 8:22 Numquid resina non est in Galaad? aut medicus non est ibi? quare igitur non est obducta cicatrix filiæ populi mei?]
JER 9:1 [Quis dabit capiti meo aquam, et oculis meis fontem lacrimarum, et plorabo die ac nocte interfectos filiæ populi mei?
JER 9:2 Quis dabit me in solitudine diversorium viatorum, et derelinquam populum meum, et recedam ab eis? quia omnes adulteri sunt, cœtus prævaricatorum.
JER 9:3 Et extenderunt linguam suam quasi arcum mendacii et non veritatis: confortati sunt in terra, quia de malo ad malum egressi sunt, et me non cognoverunt, dicit Dominus.
JER 9:4 Unusquisque se a proximo suo custodiat, et in omni fratre suo non habeat fiduciam: quia omnis frater supplantans supplantabit, et omnis amicus fraudulenter incedet.
JER 9:5 Et vir fratrem suum deridebit, et veritatem non loquentur: docuerunt enim linguam suam loqui mendacium; ut inique agerent laboraverunt.
JER 9:6 Habitatio tua in medio doli: in dolo renuerunt scire me, dicit Dominus.
JER 9:7 Propterea hæc dicit Dominus exercituum: Ecce ego conflabo, et probabo eos: quid enim aliud faciam a facie filiæ populi mei?
JER 9:8 Sagitta vulnerans lingua eorum, dolum locuta est. In ore suo pacem cum amico suo loquitur, et occulte ponit ei insidias.
JER 9:9 Numquid super his non visitabo, dicit Dominus, aut in gente hujusmodi non ulciscetur anima mea?
JER 9:10 Super montes assumam fletum ac lamentum, et super speciosa deserti planctum, quoniam incensa sunt, eo quod non sit vir pertransiens, et non audierunt vocem possidentis: a volucre cæli usque ad pecora transmigraverunt et recesserunt.
JER 9:11 Et dabo Jerusalem in acervos arenæ, et cubilia draconum: et civitates Juda dabo in desolationem, eo quod non sit habitator.
JER 9:12 Quis est vir sapiens qui intelligat hoc, et ad quem verbum oris Domini fiat, ut annuntiet istud, quare perierit terra, et exusta sit quasi desertum, eo quod non sit qui pertranseat?
JER 9:13 Et dixit Dominus: Quia dereliquerunt legem meam quam dedi eis, et non audierunt vocem meam, et non ambulaverunt in ea,
JER 9:14 et abierunt post pravitatem cordis sui, et post Baalim, quod didicerunt a patribus suis:
JER 9:15 idcirco hæc dicit Dominus exercituum, Deus Israël: Ecce ego cibabo populum istum absinthio, et potum dabo eis aquam fellis.
JER 9:16 Et dispergam eos in gentibus quas non noverunt ipsi et patres eorum, et mittam post eos gladium, donec consumantur.
JER 9:17 Hæc dicit Dominus exercituum, Deus Israël: Contemplamini, et vocate lamentatrices, et veniant: et ad eas quæ sapientes sunt mittite, et properent:
JER 9:18 festinent, et assumant super nos lamentum: deducant oculi nostri lacrimas, et palpebræ nostræ defluant aquis.
JER 9:19 Quia vox lamentationis audita est de Sion: Quomodo vastati sumus, et confusi vehementer? quia dereliquimus terram; quoniam dejecta sunt tabernacula nostra.
JER 9:20 Audite ergo, mulieres, verbum Domini, et assumant aures vestræ sermonem oris ejus, et docete filias vestras lamentum, et unaquæque proximam suam planctum:
JER 9:21 quia ascendit mors per fenestras nostras; ingressa est domos nostras, disperdere parvulos deforis, juvenes de plateis.]
JER 9:22 Loquere: [Hæc dicit Dominus: Et cadet morticinum hominis quasi stercus super faciem regionis, et quasi fœnum post tergum metentis, et non est qui colligat.
JER 9:23 Hæc dicit Dominus: Non glorietur sapiens in sapientia sua, et non glorietur fortis in fortitudine sua, et non glorietur dives in divitiis suis:
JER 9:24 sed in hoc glorietur, qui gloriatur, scire et nosse me, quia ego sum Dominus qui facio misericordiam, et judicium, et justitiam in terra: hæc enim placent mihi, ait Dominus.
JER 9:25 Ecce dies veniunt, dicit Dominus, et visitabo super omnem qui circumcisum habet præputium,
JER 9:26 super Ægyptum, et super Juda, et super Edom, et super filios Ammon, et super Moab; et super omnes qui attonsi sunt in comam, habitantes in deserto: quia omnes gentes habent præputium, omnis autem domus Israël incircumcisi sunt corde.]
JER 10:1 [Audite verbum quod locutus est Dominus super vos, domus Israël.
JER 10:2 Hæc dicit Dominus: Juxta vias gentium nolite discere, et a signis cæli nolite metuere, quæ timent gentes,
JER 10:3 quia leges populorum vanæ sunt. Quia lignum de saltu præcidit opus manus artificis in ascia:
JER 10:4 argento et auro decoravit illud: clavis et malleis compegit, ut non dissolvatur:
JER 10:5 in similitudinem palmæ fabricata sunt, et non loquentur: portata tollentur, quia incedere non valent. Nolite ergo timere ea, quia nec male possunt facere, nec bene.
JER 10:6 Non est similis tui, Domine: magnus es tu, et magnum nomen tuum in fortitudine.
JER 10:7 Quis non timebit te, o Rex gentium? tuum est enim decus: inter cunctos sapientes gentium, et in universis regnis eorum, nullus est similis tui.
JER 10:8 Pariter insipientes et fatui probabuntur: doctrina vanitatis eorum lignum est.
JER 10:9 Argentum involutum de Tharsis affertur, et aurum de Ophaz: opus artificis et manus ærarii. Hyacinthus et purpura indumentum eorum: opus artificum universa hæc.
JER 10:10 Dominus autem Deus verus est, ipse Deus vivens, et rex sempiternus. Ab indignatione ejus commovebitur terra, et non sustinebunt gentes comminationem ejus.
JER 10:11 Sic ergo dicetis eis: Dii qui cælos et terram non fecerunt, pereant de terra et de his quæ sub cælo sunt !
JER 10:12 Qui facit terram in fortitudine sua, præparat orbem in sapientia sua, et prudentia sua extendit cælos:
JER 10:13 ad vocem suam dat multitudinem aquarum in cælo, et elevat nebulas ab extremitatibus terræ: fulgura in pluviam facit, et educit ventum de thesauris suis.
JER 10:14 Stultus factus est omnis homo a scientia: confusus est artifex omnis in sculptili, quoniam falsum est quod conflavit, et non est spiritus in eis.
JER 10:15 Vana sunt, et opus risu dignum: in tempore visitationis suæ peribunt.
JER 10:16 Non est his similis pars Jacob: qui enim formavit omnia, ipse est, et Israël virga hæreditatis ejus: Dominus exercituum nomen illi.
JER 10:17 Congrega de terra confusionem tuam, quæ habitas in obsidione:
JER 10:18 quia hæc dicit Dominus: Ecce ego longe projiciam habitatores terræ in hac vice, et tribulabo eos ita ut inveniantur.
JER 10:19 Væ mihi super contritione mea: pessima plaga mea. Ego autem dixi: Plane hæc infirmitas mea est, et portabo illam.
JER 10:20 Tabernaculum meum vastatum est; omnes funiculi mei dirupti sunt: filii mei exierunt a me, et non subsistunt. Non est qui extendat ultra tentorium meum, et erigat pelles meas.
JER 10:21 Quia stulte egerunt pastores, et Dominum non quæsierunt: propterea non intellexerunt, et omnis grex eorum dispersus est.
JER 10:22 Vox auditionis ecce venit, et commotio magna de terra aquilonis: ut ponat civitates Juda solitudinem, et habitaculum draconum.
JER 10:23 Scio, Domine, quia non est hominis via ejus, nec viri est ut ambulet, et dirigat gressus suos.
JER 10:24 Corripe me, Domine, verumtamen in judicio, et non in furore tuo, ne forte ad nihilum redigas me.
JER 10:25 Effunde indignationem tuam super gentes quæ non cognoverunt te, et super provincias quæ nomen tuum non invocaverunt: quia comederunt Jacob, et devoraverunt eum, et consumpserunt illum, et decus ejus dissipaverunt.]
JER 11:1 Verbum quod factum est a Domino ad Jeremiam, dicens:
JER 11:2 [Audite verba pacti hujus, et loquimini ad viros Juda, et ad habitatores Jerusalem,
JER 11:3 et dices ad eos: Hæc dicit Dominus Deus Israël: Maledictus vir qui non audierit verba pacti hujus
JER 11:4 quod præcepi patribus vestris, in die qua eduxi eos de terra Ægypti, de fornace ferrea, dicens: Audite vocem meam, et facite omnia quæ præcipio vobis, et eritis mihi in populum, et ego ero vobis in Deum:
JER 11:5 ut suscitem juramentum quod juravi patribus vestris, daturum me eis terram fluentem lacte et melle, sicut est dies hæc.] Et respondi, et dixi: Amen, Domine.
JER 11:6 Et dixit Dominus ad me: [Vociferare omnia verba hæc in civitatibus Juda, et foris Jerusalem, dicens: Audite verba pacti hujus, et facite illa,
JER 11:7 quia contestans contestatus sum patres vestros, in die qua eduxi eos de terra Ægypti, usque ad diem hanc: mane consurgens contestatus sum, et dixi: Audite vocem meam.
JER 11:8 Et non audierunt, nec inclinaverunt aurem suam, sed abierunt, unusquisque in pravitate cordis sui mali: et induxi super eos omnia verba pacti hujus quod præcepi ut facerent, et non fecerunt.]
JER 11:9 Et dixit Dominus ad me: [Inventa est conjuratio in viris Juda et in habitatoribus Jerusalem.
JER 11:10 Reversi sunt ad iniquitates patrum suorum priores, qui noluerunt audire verba mea: et hi ergo abierunt post deos alienos, ut servirent eis: irritum fecerunt domus Israël et domus Juda pactum meum quod pepigi cum patribus eorum.
JER 11:11 Quam ob rem hæc dicit Dominus: Ecce ego inducam super eos mala de quibus exire non poterunt: et clamabunt ad me, et non exaudiam eos.
JER 11:12 Et ibunt civitates Juda et habitatores Jerusalem, et clamabunt ad deos quibus libant, et non salvabunt eos in tempore afflictionis eorum.
JER 11:13 Secundum numerum enim civitatum tuarum erant dii tui, Juda: et secundum numerum viarum Jerusalem, posuisti aras confusionis, aras ad libandum Baalim.
JER 11:14 Tu ergo noli orare pro populo hoc, et ne assumas pro eis laudem et orationem, quia non exaudiam in tempore clamoris eorum ad me, in tempore afflictionis eorum.
JER 11:15 Quid est, quod dilectus meus in domo mea fecit scelera multa? numquid carnes sanctæ auferent a te malitias tuas, in quibus gloriata es?
JER 11:16 Olivam uberem, pulchram, fructiferam, speciosam, vocavit Dominus nomen tuum: ad vocem loquelæ, grandis exarsit ignis in ea, et combusta sunt fruteta ejus.
JER 11:17 Et Dominus exercituum, qui plantavit te, locutus est super te malum, pro malis domus Israël, et domus Juda, quæ fecerunt sibi ad irritandum me, libantes Baalim.]
JER 11:18 [Tu autem, Domine, demonstrasti mihi, et cognovi: tunc ostendisti mihi studia eorum.
JER 11:19 Et ego quasi agnus mansuetus, qui portatur ad victimam: et non cognovi quia cogitaverunt super me consilia, dicentes: Mittamus lignum in panem ejus, et eradamus eum de terra viventium, et nomen ejus non memoretur amplius.
JER 11:20 Tu autem, Domine Sabaoth, qui judicas juste, et probas renes et corda, videam ultionem tuam ex eis: tibi enim revelavi causam meam.
JER 11:21 Propterea hæc dicit Dominus ad viros Anathoth, qui quærunt animam tuam, et dicunt: Non prophetabis in nomine Domini, et non morieris in manibus nostris:
JER 11:22 propterea hæc dicit Dominus exercituum: Ecce ego visitabo super eos: juvenes morientur in gladio; filii eorum et filiæ eorum morientur in fame.
JER 11:23 Et reliquiæ non erunt ex eis: inducam enim malum super viros Anathoth, annum visitationis eorum.]
JER 12:1 [Justus quidem tu es, Domine, si disputem tecum: verumtamen justa loquar ad te: Quare via impiorum prosperatur; bene est omnibus qui prævaricantur et inique agunt?
JER 12:2 Plantasti eos, et radicem miserunt: proficiunt, et faciunt fructum: prope es tu ori eorum, et longe a renibus eorum.
JER 12:3 Et tu, Domine, nosti me, vidisti me, et probasti cor meum tecum. Congrega eos quasi gregem ad victimam, et sanctifica eos in die occisionis.
JER 12:4 Usquequo lugebit terra, et herba omnis regionis siccabitur, propter malitiam habitantium in ea? Consumptum est animal, et volucre, quoniam dixerunt: Non videbit novissima nostra.
JER 12:5 Si cum peditibus currens laborasti, quomodo contendere poteris cum equis? cum autem in terra pacis securus fueris, quid facies in superbia Jordanis?
JER 12:6 Nam et fratres tui, et domus patris tui, etiam ipsi pugnaverunt adversum te, et clamaverunt post te plena voce: ne credas eis, cum locuti fuerint tibi bona.]
JER 12:7 [Reliqui domum meam; dimisi hæreditatem meam: dedi dilectam animam meam in manu inimicorum ejus.
JER 12:8 Facta est mihi hæreditas mea quasi leo in silva: dedit contra me vocem, ideo odivi eam.
JER 12:9 Numquid avis discolor hæreditas mea mihi? numquid avis tincta per totum? Venite, congregamini, omnes bestiæ terræ: properate ad devorandum.
JER 12:10 Pastores multi demoliti sunt vineam meam, conculcaverunt partem meam, dederunt portionem meam desiderabilem in desertum solitudinis.
JER 12:11 Posuerunt eam in dissipationem, luxitque super me: desolatione desolata est omnis terra, quia nullus est qui recogitet corde.
JER 12:12 Super omnes vias deserti venerunt vastatores, quia gladius Domini devorabit: ab extremo terræ usque ad extremum ejus, non est pax universæ carni.
JER 12:13 Seminaverunt triticum, et spinas messuerunt: hæreditatem acceperunt, et non eis proderit. Confundemini a fructibus vestris propter iram furoris Domini.
JER 12:14 Hæc dicit Dominus adversum omnes vicinos meos pessimos, qui tangunt hæreditatem quam distribui populo meo Israël: Ecce ego evellam eos de terra sua, et domum Juda evellam de medio eorum.
JER 12:15 Et cum evulsero eos, convertar, et miserebor eorum, et reducam eos: virum ad hæreditatem suam, et virum in terram suam.
JER 12:16 Et erit: si eruditi didicerint vias populi mei, ut jurent in nomine meo: Vivit Dominus ! sicut docuerunt populum meum jurare in Baal, ædificabuntur in medio populi mei.
JER 12:17 Quod si non audierint, evellam gentem illam evulsione et perditione, ait Dominus.]
JER 13:1 Hæc dicit Dominus ad me: Vade, et posside tibi lumbare lineum, et pones illud super lumbos tuos, et in aquam non inferes illud.
JER 13:2 Et possedi lumbare juxta verbum Domini, et posui circa lumbos meos.
JER 13:3 Et factus est sermo Domini ad me secundo, dicens:
JER 13:4 Tolle lumbare quod possedisti, quod est circa lumbos tuos: et surgens vade ad Euphraten, et absconde ibi illud in foramine petræ.
JER 13:5 Et abii, et abscondi illud in Euphrate, sicut præceperat mihi Dominus.
JER 13:6 Et factum est post dies plurimos, dixit Dominus ad me: Surge, vade ad Euphraten, et tolle inde lumbare quod præcepi tibi ut absconderes illud ibi.
JER 13:7 Et abii ad Euphraten, et fodi, et tuli lumbare de loco ubi absconderam illud: et ecce computruerat lumbare, ita ut nulli usui aptum esset.
JER 13:8 Et factum est verbum Domini ad me, dicens:
JER 13:9 [Hæc dicit Dominus: Sic putrescere faciam superbiam Juda, et superbiam Jerusalem multam:
JER 13:10 populum istum pessimum qui nolunt audire verba mea, et ambulant in pravitate cordis sui, abieruntque post deos alienos ut servirent eis et adorarent eos: et erunt sicut lumbare istud, quod nulli usui aptum est.
JER 13:11 Sicut enim adhæret lumbare ad lumbos viri, sic agglutinavi mihi omnem domum Israël, et omnem domum Juda, dicit Dominus, ut essent mihi in populum, et in nomen, et in laudem, et in gloriam: et non audierunt.]
JER 13:12 Dices ergo ad eos sermonem istum: [Hæc dicit Dominus Deus Israël: Omnis laguncula implebitur vino.] Et dicent ad te: [Numquid ignoramus quia omnis laguncula implebitur vino?]
JER 13:13 Et dices ad eos: [Hæc dicit Dominus: Ecce ego implebo omnes habitatores terræ hujus, et reges qui sedent de stirpe David super thronum ejus, et sacerdotes, et prophetas, et omnes habitatores Jerusalem, ebrietate.
JER 13:14 Et dispergam eos virum a fratre suo, et patres et filios pariter, ait Dominus. Non parcam, et non concedam: neque miserebor, ut non disperdam eos.
JER 13:15 Audite, et auribus percipite: nolite elevari, quia Dominus locutus est.
JER 13:16 Date Domino Deo vestro gloriam antequam contenebrescat, et antequam offendant pedes vestri ad montes caliginosos: exspectabitis lucem, et ponet eam in umbram mortis, et in caliginem.
JER 13:17 Quod si hoc non audieritis, in abscondito plorabit anima mea a facie superbiæ: plorans plorabit, et deducet oculus meus lacrimam, quia captus est grex Domini.
JER 13:18 Dic regi et dominatrici: Humiliamini, sedete, quoniam descendit de capite vestro corona gloriæ vestræ.
JER 13:19 Civitates austri clausæ sunt, et non est qui aperiat: translata est omnis Juda transmigratione perfecta.
JER 13:20 Levate oculos vestros et videte, qui venitis ab aquilone: ubi est grex qui datus est tibi, pecus inclytum tuum?
JER 13:21 Quid dices cum visitaverit te? tu enim docuisti eos adversum te, et erudisti in caput tuum. Numquid non dolores apprehendent te, quasi mulierem parturientem?
JER 13:22 Quod si dixeris in corde tuo: Quare venerunt mihi hæc? propter multitudinem iniquitatis tuæ revelata sunt verecundiora tua, pollutæ sunt plantæ tuæ.
JER 13:23 Si mutare potest Æthiops pellem suam, aut pardus varietates suas, et vos poteritis benefacere, cum didiceritis malum.
JER 13:24 Et disseminabo eos quasi stipulam quæ vento raptatur in deserto.
JER 13:25 Hæc sors tua, parsque mensuræ tuæ a me, dicit Dominus, quia oblita es mei, et confisa es in mendacio.
JER 13:26 Unde et ego nudavi femora tua contra faciem tuam, et apparuit ignominia tua:
JER 13:27 adulteria tua, et hinnitus tuus, scelus fornicationis tuæ: super colles in agro vidi abominationes tuas. Væ tibi, Jerusalem ! non mundaberis post me: usquequo adhuc?]
JER 14:1 Quod factum est verbum Domini ad Jeremiam, de sermonibus siccitatis.
JER 14:2 [Luxit Judæa, et portæ ejus corruerunt, et obscuratæ sunt in terra, et clamor Jerusalem ascendit.
JER 14:3 Majores miserunt minores suos ad aquam: venerunt ad hauriendum. Non invenerunt aquam: reportaverunt vasa sua vacua. Confusi sunt, et afflicti, et operuerunt capita sua.
JER 14:4 Propter terræ vastitatem, quia non venit pluvia in terram, confusi sunt agricolæ: operuerunt capita sua.
JER 14:5 Nam et cerva in agro peperit, et reliquit, quia non erat herba.
JER 14:6 Et onagri steterunt in rupibus; traxerunt ventum quasi dracones: defecerunt oculi eorum, quia non erat herba.
JER 14:7 Si iniquitates nostræ responderint nobis, Domine, fac propter nomen tuum: quoniam multæ sunt aversiones nostræ: tibi peccavimus.
JER 14:8 Exspectatio Israël, salvator ejus in tempore tribulationis, quare quasi colonus futurus es in terra, et quasi viator declinans ad manendum?
JER 14:9 quare futurus es velut vir vagus, ut fortis qui non potest salvare? Tu autem in nobis es, Domine, et nomen tuum invocatum est super nos: ne derelinquas nos.
JER 14:10 Hæc dicit Dominus populo huic, qui dilexit movere pedes suos, et non quievit, et Domino non placuit: Nunc recordabitur iniquitatum eorum, et visitabit peccata eorum.
JER 14:11 Et dixit Dominus ad me: Noli orare pro populo isto in bonum.
JER 14:12 Cum jejunaverint, non exaudiam preces eorum, et si obtulerint holocautomata et victimas, non suscipiam ea: quoniam gladio, et fame, et peste consumam eos.]
JER 14:13 Et dixi: [A, a, a, Domine Deus: prophetæ dicunt eis: Non videbitis gladium, et fames non erit in vobis: sed pacem veram dabit vobis in loco isto.]
JER 14:14 Et dicit Dominus ad me: [Falso prophetæ vaticinantur in nomine meo: non misi eos, et non præcepi eis, neque locutus sum ad eos. Visionem mendacem, et divinationem, et fraudulentiam, et seductionem cordis sui, prophetant vobis.
JER 14:15 Idcirco hæc dicit Dominus de prophetis qui prophetant in nomine meo, quos ego non misi, dicentes: Gladius et fames non erit in terra hac: In gladio et fame consumentur prophetæ illi.
JER 14:16 Et populi quibus prophetant erunt projecti in viis Jerusalem præ fame et gladio, et non erit qui sepeliat eos: ipsi et uxores eorum, filii et filiæ eorum: et effundam super eos malum suum.
JER 14:17 Et dices ad eos verbum istud: Deducant oculi mei lacrimam per noctem et diem, et non taceant, quoniam contritione magna contrita est virgo filia populi mei, plaga pessima vehementer.
JER 14:18 Si egressus fuero ad agros, ecce occisi gladio: et si introiero in civitatem, ecce attenuati fame. Propheta quoque et sacerdos abierunt in terram quam ignorabant.
JER 14:19 Numquid projiciens abjecisti Judam? aut Sion abominata est anima tua? quare ergo percussisti nos ita ut nulla sit sanitas? Exspectavimus pacem, et non est bonum: et tempus curationis, et ecce turbatio.
JER 14:20 Cognovimus, Domine, impietates nostras, iniquitates patrum nostrorum, quia peccavimus tibi.
JER 14:21 Ne des nos in opprobrium, propter nomen tuum, neque facias nobis contumeliam solii gloriæ tuæ: recordare, ne irritum facias fœdus tuum nobiscum.
JER 14:22 Numquid sunt in sculptilibus gentium qui pluant? aut cæli possunt dare imbres? nonne tu es Dominus Deus noster, quem exspectavimus? tu enim fecisti omnia hæc.]
JER 15:1 Et dixit Dominus ad me: [Si steterit Moyses et Samuel coram me, non est anima mea ad populum istum: ejice illos a facie mea, et egrediantur.
JER 15:2 Quod si dixerint ad te: Quo egrediemur? dices ad eos: Hæc dicit Dominus: Qui ad mortem, ad mortem, et qui ad gladium, ad gladium, et qui ad famem, ad famem, et qui ad captivitatem, ad captivitatem.
JER 15:3 Et visitabo super eos quatuor species, dicit Dominus: gladium ad occisionem, et canes ad lacerandum, et volatilia cæli et bestias terræ ad devorandum et dissipandum.
JER 15:4 Et dabo eos in fervorem universis regnis terræ, propter Manassen filium Ezechiæ regis Juda, super omnibus quæ fecit in Jerusalem.
JER 15:5 Quis enim miserebitur tui, Jerusalem, aut quis contristabitur pro te? aut quis ibit ad rogandum pro pace tua?
JER 15:6 Tu reliquisti me, dicit Dominus; retrorsum abiisti: et extendam manum meam super te, et interficiam te: laboravi rogans.
JER 15:7 Et dispergam eos ventilabro in portis terræ: interfeci et disperdidi populum meum, et tamen a viis suis non sunt reversi.
JER 15:8 Multiplicatæ sunt mihi viduæ ejus super arenam maris: induxi eis super matrem adolescentis vastatorem meridie: misi super civitates repente terrorem.
JER 15:9 Infirmata est quæ peperit septem; defecit anima ejus: occidit ei sol cum adhuc esset dies: confusa est, et erubuit: et residuos ejus in gladium dabo in conspectu inimicorum eorum, ait Dominus.]
JER 15:10 [Væ mihi, mater mea ! quare genuisti me, virum rixæ, virum discordiæ in universa terra? Non fœneravi, nec fœneravit mihi quisquam: omnes maledicunt mihi.
JER 15:11 Dicit Dominus: Si non reliquiæ tuæ in bonum, si non occurri tibi in tempore afflictionis, et in tempore tribulationis adversus inimicum.
JER 15:12 Numquid fœderabitur ferrum ferro ab aquilone, et æs?
JER 15:13 Divitias tuas et thesauros tuos in direptionem dabo gratis, in omnibus peccatis tuis, et in omnibus terminis tuis.
JER 15:14 Et adducam inimicos tuos de terra quam nescis, quia ignis succensus est in furore meo: super vos ardebit.
JER 15:15 Tu scis, Domine: recordare mei, et visita me, et tuere me ab his qui persequuntur me. Noli in patientia tua suscipere me: scito quoniam sustinui propter te opprobrium.
JER 15:16 Inventi sunt sermones tui, et comedi eos: et factum est mihi verbum tuum in gaudium et in lætitiam cordis mei, quoniam invocatum est nomen tuum super me, Domine Deus exercituum.
JER 15:17 Non sedi in concilio ludentium, et gloriatus sum a facie manus tuæ: solus sedebam, quoniam comminatione replesti me.
JER 15:18 Quare factus est dolor meus perpetuus, et plaga mea desperabilis renuit curari? facta est mihi quasi mendacium aquarum infidelium.
JER 15:19 Propter hoc hæc dicit Dominus: Si converteris, convertam te, et ante faciem meam stabis: et si separaveris pretiosum a vili, quasi os meum eris: convertentur ipsi ad te, et tu non converteris ad eos.
JER 15:20 Et dabo te populo huic in murum æreum fortem: et bellabunt adversum te, et non prævalebunt, quia ego tecum sum ut salvem te, et eruam te, dicit Dominus:
JER 15:21 et liberabo te de manu pessimorum, et redimam te de manu fortium.]
JER 16:1 Et factum est verbum Domini ad me, dicens:
JER 16:2 [Non accipies uxorem, et non erunt tibi filii et filiæ in loco isto.
JER 16:3 Quia hæc dicit Dominus super filios et filias qui generantur in loco isto, et super matres eorum, quæ genuerunt eos, et super patres eorum, de quorum stirpe sunt nati in terra hac:
JER 16:4 Mortibus ægrotationum morientur: non plangentur, et non sepelientur: in sterquilinium super faciem terræ erunt, et gladio et fame consumentur: et erit cadaver eorum in escam volatilibus cæli et bestiis terræ.
JER 16:5 Hæc enim dicit Dominus: Ne ingrediaris domum convivii, neque vadas ad plangendum, neque consoleris eos, quia abstuli pacem meam a populo isto, dicit Dominus, misericordiam et miserationes.
JER 16:6 Et morientur grandes et parvi in terra ista: non sepelientur, neque plangentur, et non se incident, neque calvitium fiet pro eis.
JER 16:7 Et non frangent inter eos lugenti panem ad consolandum super mortuo, et non dabunt eis potum calicis ad consolandum super patre suo et matre.
JER 16:8 Et domum convivii non ingrediaris, ut sedeas cum eis, et comedas, et bibas.
JER 16:9 Quia hæc dicit Dominus exercituum, Deus Israël: Ecce ego auferam de loco isto, in oculis vestris, et in diebus vestris, vocem gaudii et vocem lætitiæ, vocem sponsi et vocem sponsæ.
JER 16:10 Et cum annuntiaveris populo huic omnia verba hæc, et dixerint tibi: Quare locutus est Dominus super nos omne malum grande istud? quæ iniquitas nostra, et quod peccatum nostrum, quod peccavimus Domino Deo nostro?
JER 16:11 dices ad eos: Quia dereliquerunt me patres vestri, ait Dominus, et abierunt post deos alienos, et servierunt eis, et adoraverunt eos, et me dereliquerunt, et legem meam non custodierunt.
JER 16:12 Sed et vos pejus operati estis quam patres vestri: ecce enim ambulat unusquisque post pravitatem cordis sui mali, ut me non audiat.
JER 16:13 Et ejiciam vos de terra hac in terram quam ignoratis, vos et patres vestri: et servietis ibi diis alienis, die ac nocte, qui non dabunt vobis requiem.
JER 16:14 Propterea ecce dies veniunt, dicit Dominus, et non dicetur ultra: Vivit Dominus qui eduxit filios Israël de terra Ægypti,
JER 16:15 sed: Vivit Dominus qui eduxit filios Israël de terra aquilonis, et de universis terris ad quas ejeci eos: et reducam eos in terram suam, quam dedi patribus eorum.
JER 16:16 Ecce ego mittam piscatores multos, dicit Dominus, et piscabuntur eos: et post hæc mittam eis multos venatores, et venabuntur eos de omni monte, et de omni colle, et de cavernis petrarum.
JER 16:17 Quia oculi mei super omnes vias eorum: non sunt absconditæ a facie mea, et non fuit occultata iniquitas eorum ab oculis meis.
JER 16:18 Et reddam primum duplices iniquitates et peccata eorum, quia contaminaverunt terram meam in morticinis idolorum suorum, et abominationibus suis impleverunt hæreditatem meam.
JER 16:19 Domine, fortitudo mea, et robur meum, et refugium meum in die tribulationis, ad te gentes venient ab extremis terræ, et dicent: Vere mendacium possederunt patres nostri, vanitatem quæ eis non profuit.
JER 16:20 Numquid faciet sibi homo deos, et ipsi non sunt dii?
JER 16:21 Idcirco ecce ego ostendam eis per vicem hanc, ostendam eis manum meam, et virtutem meam, et scient quia nomen mihi Dominus.]
JER 17:1 [Peccatum Juda scriptum est stylo ferreo in ungue adamantino, exaratum super latitudinem cordis eorum, et in cornibus ararum eorum.
JER 17:2 Cum recordati fuerint filii eorum ararum suarum, et lucorum suorum, lignorumque frondentium, in montibus excelsis,
JER 17:3 sacrificantes in agro: fortitudinem tuam, et omnes thesauros tuos in direptionem dabo; excelsa tua propter peccata in universis finibus tuis.
JER 17:4 Et relinqueris sola ab hæreditate tua, quam dedi tibi, et servire te faciam inimicis tuis in terra quam ignoras: quoniam ignem succendisti in furore meo: usque in æternum ardebit.]
JER 17:5 [Hæc dicit Dominus: Maledictus homo qui confidit in homine, et ponit carnem brachium suum, et a Domino recedit cor ejus.
JER 17:6 Erit enim quasi myricæ in deserto, et non videbit cum venerit bonum: sed habitabit in siccitate in deserto, in terra salsuginis et inhabitabili.
JER 17:7 Benedictus vir qui confidit in Domino, et erit Dominus fiducia ejus.
JER 17:8 Et erit quasi lignum quod transplantatur super aquas, quod ad humorem mittit radices suas, et non timebit cum venerit æstus: et erit folium ejus viride, et in tempore siccitatis non erit sollicitum, nec aliquando desinet facere fructum.
JER 17:9 Pravum est cor omnium, et inscrutabile: quis cognoscet illud?
JER 17:10 Ego Dominus scrutans cor, et probans renes: qui do unicuique juxta viam suam, et juxta fructum adinventionum suarum.
JER 17:11 Perdix fovit quæ non peperit: fecit divitias, et non in judicio: in dimidio dierum suorum derelinquet eas, et in novissimo suo erit insipiens.
JER 17:12 Solium gloriæ altitudinis a principio, locus sanctificationis nostræ.
JER 17:13 Exspectatio Israël, Domine, omnes qui te derelinquunt confundentur: recedentes a te, in terra scribentur, quoniam dereliquerunt venam aquarum viventium Dominum.
JER 17:14 Sana me, Domine, et sanabor: salvum me fac, et salvus ero: quoniam laus mea tu es.
JER 17:15 Ecce ipsi dicunt ad me: Ubi est verbum Domini? veniat:
JER 17:16 et ego non sum turbatus, te pastorem sequens: et diem hominis non desideravi, tu scis: quod egressum est de labiis meis, rectum in conspectu tuo fuit.
JER 17:17 Non sis tu mihi formidini: spes mea tu in die afflictionis.
JER 17:18 Confundantur qui me persequuntur, et non confundar ego: paveant illi, et non paveam ego: induc super eos diem afflictionis, et duplici contritione contere eos.]
JER 17:19 Hæc dicit Dominus ad me: Vade, et sta in porta filiorum populi, per quam ingrediuntur reges Juda, et egrediuntur, et in cunctis portis Jerusalem:
JER 17:20 et dices ad eos: [Audite verbum Domini, reges Juda, et omnis Juda, cunctique habitatores Jerusalem, qui ingredimini per portas istas.
JER 17:21 Hæc dicit Dominus: Custodite animas vestras, et nolite portare pondera in die sabbati, nec inferatis per portas Jerusalem:
JER 17:22 et nolite ejicere onera de domibus vestris in die sabbati, et omne opus non facietis: sanctificate diem sabbati, sicut præcepi patribus vestris.
JER 17:23 Et non audierunt, nec inclinaverunt aurem suam: sed induraverunt cervicem suam, ne audirent me, et ne acciperent disciplinam.
JER 17:24 Et erit: si audieritis me, dicit Dominus, ut non inferatis onera per portas civitatis hujus in die sabbati: et si sanctificaveritis diem sabbati, ne faciatis in eo omne opus:
JER 17:25 ingredientur per portas civitatis hujus reges et principes, sedentes super solium David, et ascendentes in curribus et equis, ipsi et principes eorum, viri Juda, et habitatores Jerusalem: et habitabitur civitas hæc in sempiternum.
JER 17:26 Et venient de civitatibus Juda, et de circuitu Jerusalem, et de terra Benjamin, et de campestribus, et de montuosis, et ab austro, portantes holocaustum, et victimam, et sacrificium, et thus, et inferent oblationem in domum Domini.
JER 17:27 Si autem non audieritis me ut sanctificetis diem sabbati, et ne portetis onus, et ne inferatis per portas Jerusalem in die sabbati, succendam ignem in portis ejus, et devorabit domos Jerusalem, et non extinguetur.]
JER 18:1 Verbum quod factum est ad Jeremiam a Domino, dicens:
JER 18:2 Surge, et descende in domum figuli, et ibi audies verba mea.
JER 18:3 Et descendi in domum figuli, et ecce ipse faciebat opus super rotam.
JER 18:4 Et dissipatum est vas quod ipse faciebat e luto manibus suis: conversusque fecit illud vas alterum, sicut placuerat in oculis ejus ut faceret.
JER 18:5 Et factum est verbum Domini ad me, dicens:
JER 18:6 [Numquid sicut figulus iste, non potero vobis facere, domus Israël? ait Dominus: ecce sicut lutum in manu figuli, sic vos in manu mea, domus Israël.
JER 18:7 Repente loquar adversum gentem et adversus regnum, ut eradicem, et destruam, et disperdam illud:
JER 18:8 si pœnitentiam egerit gens illa a malo suo quod locutus sum adversus eam, agam et ego pœnitentiam super malo quod cogitavi ut facerem ei.
JER 18:9 Et subito loquar de gente et de regno, ut ædificem et plantem illud.
JER 18:10 Si fecerit malum in oculis meis, ut non audiat vocem meam, pœnitentiam agam super bono quod locutus sum ut facerem ei.
JER 18:11 Nunc ergo dic viro Juda, et habitatoribus Jerusalem, dicens: Hæc dicit Dominus: Ecce ego fingo contra vos malum, et cogito contra vos cogitationem: revertatur unusquisque a via sua mala, et dirigite vias vestras et studia vestra.
JER 18:12 Qui dixerunt: Desperavimus: post cogitationes enim nostras ibimus, et unusquisque pravitatem cordis sui mali faciemus.
JER 18:13 Ideo hæc dicit Dominus: Interrogate gentes: Quis audivit talia horribilia, quæ fecit nimis virgo Israël?
JER 18:14 Numquid deficiet de petra agri nix Libani? aut evelli possunt aquæ erumpentes frigidæ, et defluentes?
JER 18:15 Quia oblitus est mei populus meus, frustra libantes, et impingentes in viis suis, in semitis sæculi, ut ambularent per eas in itinere non trito,
JER 18:16 ut fieret terra eorum in desolationem, et in sibilum sempiternum: omnis qui præterierit per eam obstupescet, et movebit caput suum.
JER 18:17 Sicut ventus urens dispergam eos coram inimico: dorsum, et non faciem, ostendam eis in die perditionis eorum.]
JER 18:18 Et dixerunt: [Venite, et cogitemus contra Jeremiam cogitationes: non enim peribit lex a sacerdote, neque consilium a sapiente, nec sermo a propheta: venite, et percutiamus eum lingua, et non attendamus ad universos sermones ejus.]
JER 18:19 [Attende, Domine, ad me, et audi vocem adversariorum meorum.
JER 18:20 Numquid redditur pro bono malum, quia foderunt foveam animæ meæ? Recordare quod steterim in conspectu tuo ut loquerer pro eis bonum, et averterem indignationem tuam ab eis.
JER 18:21 Propterea da filios eorum in famem, et deduc eos in manus gladii: fiant uxores eorum absque liberis, et viduæ: et viri earum interficiantur morte: juvenes eorum confodiantur gladio in prælio:
JER 18:22 audiatur clamor de domibus eorum: adduces enim super eos latronem repente, quia foderunt foveam ut caperent me, et laqueos absconderunt pedibus meis.
JER 18:23 Tu autem, Domine, scis omne consilium eorum adversum me in mortem: ne propitieris iniquitati eorum, et peccatum eorum a facie tua non deleatur: fiant corruentes in conspectu tuo; in tempore furoris tui abutere eis.]
JER 19:1 Hæc dicit Dominus: Vade, et accipe lagunculam figuli testeam a senioribus populi et a senioribus sacerdotum,
JER 19:2 et egredere ad vallem filii Ennom, quæ est juxta introitum portæ fictilis: et prædicabis ibi verba quæ ego loquar ad te.
JER 19:3 Et dices: [Audite verbum Domini, reges Juda, et habitatores Jerusalem. Hæc dicit Dominus exercituum, Deus Israël: Ecce ego inducam afflictionem super locum istum, ita ut omnis qui audierit illam, tinniant aures ejus,
JER 19:4 eo quod dereliquerint me, et alienum fecerint locum istum, et libaverunt in eo diis alienis quos nescierunt, ipsi et patres eorum, et reges Juda: et repleverunt locum istum sanguine innocentum,
JER 19:5 et ædificaverunt excelsa Baalim, ad comburendos filios suos igni in holocaustum Baalim: quæ non præcepi, nec locutus sum, nec ascenderunt in cor meum.
JER 19:6 Propterea ecce dies veniunt, dicit Dominus, et non vocabitur amplius locus iste Topheth, et vallis filii Ennom, sed vallis occisionis.
JER 19:7 Et dissipabo consilium Juda et Jerusalem in loco isto, et subvertam eos gladio in conspectu inimicorum suorum, et in manu quærentium animas eorum: et dabo cadavera eorum escam volatilibus cæli et bestiis terræ.
JER 19:8 Et ponam civitatem hanc in stuporem, et in sibilum: omnis qui præterierit per eam obstupescet, et sibilabit super universa plaga ejus.
JER 19:9 Et cibabo eos carnibus filiorum suorum et carnibus filiarum suarum: et unusquisque carnem amici sui comedet in obsidione, et in angustia in qua concludent eos inimici eorum, et qui quærunt animas eorum.]
JER 19:10 Et conteres lagunculam in oculis virorum qui ibunt tecum,
JER 19:11 et dices ad eos: [Hæc dicit Dominus exercituum: Sic conteram populum istum, et civitatem istam, sicut conteritur vas figuli, quod non potest ultra instaurari: et in Topheth sepelientur, eo quod non sit alius locus ad sepeliendum.
JER 19:12 Sic faciam loco huic, ait Dominus, et habitatoribus ejus, et ponam civitatem istam sicut Topheth.
JER 19:13 Et erunt domus Jerusalem, et domus regum Juda, sicut locus Topheth, immundæ, omnes domus in quarum domatibus sacrificaverunt omni militiæ cæli, et libaverunt libamina diis alienis.]
JER 19:14 Venit autem Jeremias de Topheth, quo miserat eum Dominus ad prophetandum, et stetit in atrio domus Domini, et dixit ad omnem populum:
JER 19:15 Hæc dicit Dominus exercituum, Deus Israël: Ecce ego inducam super civitatem hanc, et super omnes urbes ejus, universa mala quæ locutus sum adversum eam, quoniam induraverunt cervicem suam ut non audirent sermones meos.
JER 20:1 Et audivit Phassur filius Emmer, sacerdos, qui constitutus erat princeps in domo Domini, Jeremiam prophetantem sermones istos.
JER 20:2 Et percussit Phassur Jeremiam prophetam, et misit eum in nervum quod erat in porta Benjamin superiori, in domo Domini.
JER 20:3 Cumque illuxisset in crastinum, eduxit Phassur Jeremiam de nervo, et dixit ad eum Jeremias: Non Phassur vocavit Dominus nomen tuum, sed Pavorem undique.
JER 20:4 Quia hæc dicit Dominus: [Ecce ego dabo te in pavorem, te et omnes amicos tuos: et corruent gladio inimicorum suorum, et oculi tui videbunt: et omnem Judam dabo in manum regis Babylonis, et traducet eos in Babylonem, et percutiet eos gladio.
JER 20:5 Et dabo universam substantiam civitatis hujus, et omnem laborem ejus, omneque pretium, et cunctos thesauros regum Juda dabo in manu inimicorum eorum: et diripient eos, et tollent, et ducent in Babylonem.
JER 20:6 Tu autem, Phassur, et omnes habitatores domus tuæ, ibitis in captivitatem: et in Babylonem venies, et ibi morieris, ibique sepelieris tu, et omnes amici tui, quibus prophetasti mendacium.]
JER 20:7 [Seduxisti me, Domine, et seductus sum: fortior me fuisti, et invaluisti: factus sum in derisum tota die; omnes subsannant me.
JER 20:8 Quia jam olim loquor, vociferans iniquitatem, et vastitatem clamito: et factus est mihi sermo Domini in opprobrium, et in derisum tota die.
JER 20:9 Et dixi: Non recordabor ejus, neque loquar ultra in nomine illius: et factus est in corde meo quasi ignis exæstuans, claususque in ossibus meis, et defeci, ferre non sustinens.
JER 20:10 Audivi enim contumelias multorum, et terrorem in circuitu: Persequimini, et persequamur eum, ab omnibus viris qui erant pacifici mei, et custodientes latus meum: si quomodo decipiatur, et prævaleamus adversus eum, et consequamur ultionem ex eo.
JER 20:11 Dominus autem mecum est, quasi bellator fortis: idcirco qui persequuntur me cadent, et infirmi erunt: confundentur vehementer, quia non intellexerunt opprobrium sempiternum, quod numquam delebitur.
JER 20:12 Et tu, Domine exercituum, probator justi, qui vides renes et cor, videam, quæso, ultionem tuam ex eis: tibi enim revelavi causam meam.
JER 20:13 Cantate Domino, laudate Dominum, quia liberavit animam pauperis de manu malorum.
JER 20:14 Maledicta dies in qua natus sum ! dies in qua peperit me mater mea non sit benedicta !
JER 20:15 Maledictus vir qui annuntiavit patri meo, dicens: Natus est tibi puer masculus, et quasi gaudio lætificavit eum !
JER 20:16 Sit homo ille ut sunt civitates quæ subvertit Dominus, et non pœnituit eum: audiat clamorem mane, et ululatum in tempore meridiano,
JER 20:17 qui non me interfecit a vulva, ut fieret mihi mater mea sepulchrum, et vulva ejus conceptus æternus !
JER 20:18 Quare de vulva egressus sum, ut viderem laborem et dolorem, et consumerentur in confusione dies mei?]
JER 21:1 Verbum quod factum est ad Jeremiam a Domino, quando misit ad eum rex Sedecias Phassur filium Melchiæ, et Sophoniam filium Maasiæ sacerdotem, dicens:
JER 21:2 Interroga pro nobis Dominum, quia Nabuchodonosor, rex Babylonis, præliatur adversum nos: si forte faciat Dominus nobiscum secundum omnia mirabilia sua, et recedat a nobis.
JER 21:3 Et dixit Jeremias ad eos: Sic dicetis Sedeciæ:
JER 21:4 Hæc dicit Dominus Deus Israël: Ecce ego convertam vasa belli quæ in manibus vestris sunt, et quibus vos pugnatis adversum regem Babylonis et Chaldæos qui obsident vos in circuitu murorum: et congregabo ea in medio civitatis hujus.
JER 21:5 Et debellabo ego vos in manu extenta, et in brachio forti, et in furore, et in indignatione, et in ira grandi.
JER 21:6 Et percutiam habitatores civitatis hujus: homines et bestiæ pestilentia magna morientur.
JER 21:7 Et post hæc, ait Dominus, dabo Sedeciam regem Juda, et servos ejus, et populum ejus, et qui derelicti sunt in civitate hac a peste, et gladio, et fame, in manu Nabuchodonosor regis Babylonis, et in manu inimicorum eorum, et in manu quærentium animam eorum: et percutiet eos in ore gladii, et non flectetur, neque parcet, nec miserebitur.
JER 21:8 Et ad populum hunc dices: Hæc dicit Dominus: Ecce ego do coram vobis viam vitæ, et viam mortis.
JER 21:9 Qui habitaverit in urbe hac morietur gladio, et fame, et peste: qui autem egressus fuerit, et transfugerit ad Chaldæos qui obsident vos, vivet, et erit ei anima sua quasi spolium.
JER 21:10 Posui enim faciem meam super civitatem hanc in malum, et non in bonum, ait Dominus: in manu regis Babylonis dabitur, et exuret eam igni.
JER 21:11 Et domui regis Juda: [Audite verba Domini,
JER 21:12 domus David. Hæc dicit Dominus: Judicate mane judicium, et eruite vi oppressum de manu calumniantis, ne forte egrediatur ut ignis indignatio mea, et succendatur, et non sit qui extinguat, propter malitiam studiorum vestrorum.
JER 21:13 Ecce ego ad te, habitatricem vallis solidæ atque campestris, ait Dominus: qui dicitis: Quis percutiet nos? et quis ingredietur domos nostras?
JER 21:14 Et visitabo super vos juxta fructum studiorum vestrorum, dicit Dominus: et succendam ignem in saltu ejus, et devorabit omnia in circuitu ejus.]
JER 22:1 Hæc dicit Dominus: Descende in domum regis Juda, et loqueris ibi verbum hoc,
JER 22:2 et dices: [Audi verbum Domini, rex Juda, qui sedes super solium David: tu et servi tui, et populus tuus, qui ingredimini per portas istas.
JER 22:3 Hæc dicit Dominus: Facite judicium et justitiam, et liberate vi oppressum de manu calumniatoris: et advenam, et pupillum, et viduam nolite contristare, neque opprimatis inique, et sanguinem innocentem ne effundatis in loco isto.
JER 22:4 Si enim facientes feceritis verbum istud, ingredientur per portas domus hujus reges sedentes de genere David super thronum ejus, et ascendentes currus et equos, ipsi, et servi, et populus eorum.
JER 22:5 Quod si non audieritis verba hæc: in memetipso juravi, dicit Dominus, quia in solitudinem erit domus hæc.
JER 22:6 Quia hæc dicit Dominus super domum regis Juda: Galaad, tu mihi caput Libani, si non posuero te solitudinem, urbes inhabitabiles !
JER 22:7 Et sanctificabo super te, interficientem virum et arma ejus: et succident electas cedros tuas, et præcipitabunt in ignem.
JER 22:8 Et pertransibunt gentes multæ per civitatem hanc, et dicet unusquisque proximo suo: Quare fecit Dominus sic civitati huic grandi?
JER 22:9 Et respondebunt: Eo quod dereliquerint pactum Domini Dei sui, et adoraverint deos alienos, et servierint eis.
JER 22:10 Nolite flere mortuum, neque lugeatis super eum fletu: plangite eum qui egreditur, quia non revertetur ultra, nec videbit terram nativitatis suæ.
JER 22:11 Quia hæc dicit Dominus ad Sellum, filium Josiæ, regem Juda, qui regnavit pro Josia patre suo, qui egressus est de loco isto: Non revertetur huc amplius,
JER 22:12 sed in loco ad quem transtuli eum, ibi morietur, et terram istam non videbit amplius.
JER 22:13 Væ qui ædificat domum suam in injustitia, et cœnacula sua non in judicio: amicum suum opprimet frustra, et mercedem ejus non reddet ei:
JER 22:14 qui dicit: Ædificabo mihi domum latam, et cœnacula spatiosa: qui aperit sibi fenestras et facit laquearia cedrina, pingitque sinopide.
JER 22:15 Numquid regnabis quoniam confers te cedro? pater tuus numquid non comedit et bibit, et fecit judicium et justitiam tunc cum bene erat ei?
JER 22:16 Judicavit causam pauperis et egeni in bonum suum: numquid non ideo quia cognovit me? dicit Dominus.
JER 22:17 Tui vero oculi et cor ad avaritiam, et ad sanguinem innocentem fundendum, et ad calumniam, et ad cursum mali operis.
JER 22:18 Propterea hæc dicit Dominus ad Joakim, filium Josiæ, regem Juda: Non plangent eum: Væ frater ! et væ soror ! non concrepabunt ei: Væ domine ! et væ inclyte !
JER 22:19 Sepultura asini sepelietur, putrefactus et projectus extra portas Jerusalem.]
JER 22:20 [Ascende Libanum, et clama, et in Basan da vocem tuam: et clama ad transeuntes, quia contriti sunt omnes amatores tui.
JER 22:21 Locutus sum ad te in abundantia tua, et dixisti: Non audiam: hæc est via tua ab adolescentia tua, quia non audisti vocem meam.
JER 22:22 Omnes pastores tuos pascet ventus, et amatores tui in captivitatem ibunt: et tunc confunderis, et erubesces ab omni malitia tua.
JER 22:23 Quæ sedes in Libano, et nidificas in cedris, quomodo congemuisti cum venissent tibi dolores, quasi dolores parturientis?
JER 22:24 Vivo ego, dicit Dominus, quia si fuerit Jechonias filius Joakim regis Juda annulus in manu dextera mea, inde evellam eum,
JER 22:25 et dabo te in manu quærentium animam tuam, et in manu quorum tu formidas faciem, et in manu Nabuchodonosor regis Babylonis, et in manu Chaldæorum:
JER 22:26 et mittam te, et matrem tuam quæ genuit te, in terram alienam, in qua nati non estis, ibique moriemini.
JER 22:27 Et in terram ad quam ipsi levant animam suam ut revertantur illuc, non revertentur.
JER 22:28 Numquid vas fictile atque contritum vir iste Jechonias? numquid vas absque omni voluptate? quare abjecti sunt ipse et semen ejus, et projecti in terram quam ignoraverunt?
JER 22:29 Terra, terra, terra, audi sermonem Domini.
JER 22:30 Hæc dicit Dominus: Scribe virum istum sterilem, virum qui in diebus suis non prosperabitur: nec enim erit de semine ejus vir qui sedeat super solium David, et potestatem habeat ultra in Juda.]
JER 23:1 [Væ pastoribus qui disperdunt et dilacerant gregem pascuæ meæ ! dicit Dominus.
JER 23:2 Ideo hæc dicit Dominus Deus Israël ad pastores qui pascunt populum meum: Vos dispersistis gregem meum, et ejecistis eos, et non visitastis eos: ecce ego visitabo super vos malitiam studiorum vestrorum, ait Dominus.
JER 23:3 Et ego congregabo reliquias gregis mei de omnibus terris ad quas ejecero eos illuc: et convertam eos ad rura sua, et crescent et multiplicabuntur.
JER 23:4 Et suscitabo super eos pastores, et pascent eos: non formidabunt ultra, et non pavebunt, et nullus quæretur ex numero, dicit Dominus.]
JER 23:5 [Ecce dies veniunt, dicit Dominus, et suscitabo David germen justum: et regnabit rex, et sapiens erit, et faciet judicium et justitiam in terra.
JER 23:6 In diebus illis salvabitur Juda, et Israël habitabit confidenter: et hoc est nomen quod vocabunt eum: Dominus justus noster.
JER 23:7 Propter hoc ecce dies veniunt, dicit Dominus, et non dicent ultra: Vivit Dominus, qui eduxit filios Israël de terra Ægypti,
JER 23:8 sed: Vivit Dominus, qui eduxit et adduxit semen domus Israël de terra aquilonis, et de cunctis terris ad quas ejeceram eos illuc, et habitabunt in terra sua.]
JER 23:9 Ad prophetas: [Contritum est cor meum in medio mei; contremuerunt omnia ossa mea: factus sum quasi vir ebrius, et quasi homo madidus a vino, a facie Domini, et a facie verborum sanctorum ejus.
JER 23:10 Quia adulteris repleta est terra, quia a facie maledictionis luxit terra, arefacta sunt arva deserti: factus est cursus eorum malus, et fortitudo eorum dissimilis.
JER 23:11 Propheta namque et sacerdos polluti sunt, et in domo mea inveni malum eorum, ait Dominus.
JER 23:12 Idcirco via eorum erit quasi lubricum in tenebris: impellentur enim, et corruent in ea: afferam enim super eos mala, annum visitationis eorum, ait Dominus.
JER 23:13 Et in prophetis Samariæ vidi fatuitatem: prophetabant in Baal, et decipiebant populum meum Israël.
JER 23:14 Et in prophetis Jerusalem vidi similitudinem adulterantium, et iter mendacii: et confortaverunt manus pessimorum, ut non converteretur unusquisque a malitia sua: facti sunt mihi omnes ut Sodoma, et habitatores ejus quasi Gomorrha.
JER 23:15 Propterea hæc dicit Dominus exercituum ad prophetas: Ecce ego cibabo eos absinthio, et potabo eos felle: a prophetis enim Jerusalem egressa est pollutio super omnem terram.
JER 23:16 Hæc dicit Dominus exercituum: Nolite audire verba prophetarum qui prophetant vobis, et decipiunt vos: visionem cordis sui loquuntur, non de ore Domini.
JER 23:17 Dicunt his qui blasphemant me: Locutus est Dominus: Pax erit vobis: et omni qui ambulat in pravitate cordis sui dixerunt: Non veniet super vos malum.
JER 23:18 Quis enim affuit in consilio Domini, et vidit, et audivit sermonem ejus? quis consideravit verbum illius, et audivit?
JER 23:19 Ecce turbo Dominicæ indignationis egredietur, et tempestas erumpens super caput impiorum veniet.
JER 23:20 Non revertetur furor Domini, usque dum faciat et usque dum compleat cogitationem cordis sui: in novissimis diebus intelligetis consilium ejus.
JER 23:21 Non mittebam prophetas, et ipsi currebant: non loquebar ad eos, et ipsi prophetabant.
JER 23:22 Si stetissent in consilio meo, et nota fecissent verba mea populo meo, avertissem utique eos a via sua mala, et a cogitationibus suis pessimis.
JER 23:23 Putasne Deus e vicino ego sum, dicit Dominus, et non Deus de longe?
JER 23:24 Si occultabitur vir in absconditis, et ego non videbo eum? dicit Dominus. Numquid non cælum et terram ego impleo? dicit Dominus.
JER 23:25 Audivi quæ dixerunt prophetæ prophetantes in nomine meo mendacium, atque dicentes: Somniavi, somniavi.
JER 23:26 Usquequo istud est in corde prophetarum vaticinantium mendacium, et prophetantium seductiones cordis sui?
JER 23:27 Qui volunt facere ut obliviscatur populus meus nominis mei, propter somnia eorum quæ narrat unusquisque ad proximum suum, sicut obliti sunt patres eorum nominis mei propter Baal?
JER 23:28 Propheta qui habet somnium, narret somnium: et qui habet sermonem meum, loquatur sermonem meum vere. Quid paleis ad triticum? dicit Dominus.
JER 23:29 Numquid non verba mea sunt quasi ignis, dicit Dominus, et quasi malleus conterens petram?
JER 23:30 Propterea ecce ego ad prophetas, ait Dominus, qui furantur verba mea unusquisque a proximo suo.
JER 23:31 Ecce ego ad prophetas, ait Dominus, qui assumunt linguas suas, et aiunt: Dicit Dominus.
JER 23:32 Ecce ego ad prophetas somniantes mendacium, ait Dominus, qui narraverunt ea, et seduxerunt populum meum in mendacio suo et in miraculis suis, cum ego non misissem eos, nec mandassem eis: qui nihil profuerunt populo huic, dicit Dominus.
JER 23:33 Si igitur interrogaverit te populus iste, vel propheta, aut sacerdos, dicens: Quod est onus Domini? dices ad eos: Vos estis onus: projiciam quippe vos, dicit Dominus.
JER 23:34 Et propheta, et sacerdos, et populus qui dicit: Onus Domini: visitabo super virum illum et super domum ejus.
JER 23:35 Hæc dicetis unusquisque ad proximum, et ad fratrem suum: Quid respondit Dominus? et quid locutus est Dominus?
JER 23:36 Et onus Domini ultra non memorabitur: quia onus erit unicuique sermo suus, et pervertistis verba Dei viventis, Domini exercituum, Dei nostri.
JER 23:37 Hæc dices ad prophetam: Quid respondit tibi Dominus? et quid locutus est Dominus?
JER 23:38 Si autem onus Domini dixeritis, propter hoc hæc dicit Dominus: Quia dixistis sermonem istum: Onus Domini, et misi ad vos dicens: Nolite dicere: Onus Domini:
JER 23:39 propterea ecce ego tollam vos portans, et derelinquam vos, et civitatem quam dedi vobis et patribus vestris, a facie mea:
JER 23:40 et dabo vos in opprobrium sempiternum, et in ignominiam æternam, quæ numquam oblivione delebitur.]
JER 24:1 Ostendit mihi Dominus: et ecce duo calathi pleni ficis, positi ante templum Domini, postquam transtulit Nabuchodonosor rex Babylonis Jechoniam filium Joakim, regem Juda, et principes ejus, et fabrum, et inclusorem, de Jerusalem, et adduxit eos in Babylonem.
JER 24:2 Calathus unus ficus bonas habebat nimis, ut solent ficus esse primi temporis: et calathus unus ficus habebat malas nimis, quæ comedi non poterant eo quod essent malæ.
JER 24:3 Et dixit Dominus ad me: Quid tu vides, Jeremia? Et dixi: Ficus, ficus bonas, bonas valde: et malas, malas valde, quæ comedi non possunt eo quod sint malæ.
JER 24:4 Et factum est verbum Domini ad me, dicens:
JER 24:5 [Hæc dicit Dominus Deus Israël: Sicut ficus hæ bonæ, sic cognoscam transmigrationem Juda, quam emisi de loco isto in terram Chaldæorum, in bonum.
JER 24:6 Et ponam oculos meos super eos ad placandum, et reducam eos in terram hanc: et ædificabo eos, et non destruam: et plantabo eos, et non evellam.
JER 24:7 Et dabo eis cor ut sciant me, quia ego sum Dominus: et erunt mihi in populum, et ego ero eis in Deum, quia revertentur ad me in toto corde suo.
JER 24:8 Et sicut ficus pessimæ quæ comedi non possunt eo quod sint malæ, hæc dicit Dominus: Sic dabo Sedeciam regem Juda, et principes ejus, et reliquos de Jerusalem, qui remanserunt in urbe hac, et qui habitant in terra Ægypti.
JER 24:9 Et dabo eos in vexationem, afflictionemque omnibus regnis terræ, in opprobrium, et in parabolam, et in proverbium, et in maledictionem in universis locis ad quæ ejeci eos.
JER 24:10 Et mittam in eis gladium, et famem, et pestem, donec consumantur de terra quam dedi eis et patribus eorum.]
JER 25:1 Verbum quod factum est ad Jeremiam, de omni populo Juda, in anno quarto Joakim filii Josiæ regis Juda (ipse est annus primus Nabuchodonosor regis Babylonis),
JER 25:2 quod locutus est Jeremias propheta ad omnem populum Juda, et ad universos habitatores Jerusalem, dicens:
JER 25:3 A tertiodecimo anno Josiæ filii Amon regis Juda, usque ad diem hanc, iste tertius et vigesimus annus, factum est verbum Domini ad me, et locutus sum ad vos, de nocte consurgens et loquens, et non audistis.
JER 25:4 Et misit Dominus ad vos omnes servos suos prophetas, consurgens diluculo, mittensque: et non audistis, neque inclinastis aures vestras ut audiretis,
JER 25:5 cum diceret: Revertimini unusquisque a via sua mala, et a pessimis cogitationibus vestris, et habitabitis in terra quam dedit Dominus vobis et patribus vestris, a sæculo et usque in sæculum:
JER 25:6 et nolite ire post deos alienos, ut serviatis eis, adoretisque eos: neque me ad iracundiam provocetis in operibus manuum vestrarum, et non affligam vos.
JER 25:7 Et non audistis me, dicit Dominus, ut me ad iracundiam provocaretis in operibus manuum vestrarum, in malum vestrum.
JER 25:8 Propterea hæc dicit Dominus exercituum: Pro eo quod non audistis verba mea,
JER 25:9 ecce ego mittam et assumam universas cognationes aquilonis, ait Dominus, et Nabuchodonosor regem Babylonis servum meum, et adducam eos super terram istam, et super habitatores ejus, et super omnes nationes quæ in circuitu illius sunt: et interficiam eos, et ponam eos in stuporem et in sibilum, et in solitudines sempiternas.
JER 25:10 Perdamque ex eis vocem gaudii et vocem lætitiæ, vocem sponsi et vocem sponsæ, vocem molæ et lumen lucernæ.
JER 25:11 Et erit universa terra hæc in solitudinem, et in stuporem: et servient omnes gentes istæ regi Babylonis septuaginta annis.
JER 25:12 Cumque impleti fuerint septuaginta anni, visitabo super regem Babylonis et super gentem illam, dicit Dominus, iniquitatem eorum, et super terram Chaldæorum, et ponam illam in solitudines sempiternas.
JER 25:13 Et adducam super terram illam omnia verba mea, quæ locutus sum contra eam, omne quod scriptum est in libro isto, quæcumque prophetavit Jeremias adversum omnes gentes:
JER 25:14 quia servierunt eis, cum essent gentes multæ, et reges magni: et reddam eis secundum opera eorum, et secundum facta manuum suarum.
JER 25:15 Quia sic dicit Dominus exercituum, Deus Israël: Sume calicem vini furoris hujus de manu mea, et propinabis de illo cunctis gentibus ad quas ego mittam te.
JER 25:16 Et bibent, et turbabuntur et insanient a facie gladii quem ego mittam inter eos.
JER 25:17 Et accepi calicem de manu Domini, et propinavi cunctis gentibus ad quas misit me Dominus,
JER 25:18 Jerusalem, et civitatibus Juda, et regibus ejus, et principibus ejus, ut darem eos in solitudinem, et in stuporem, et in sibilum, et in maledictionem, sicut est dies ista:
JER 25:19 Pharaoni regi Ægypti, et servis ejus, et principibus ejus, et omni populo ejus:
JER 25:20 et universis generaliter: cunctis regibus terræ Ausitidis, et cunctis regibus terræ Philisthiim, et Ascaloni, et Gazæ, et Accaron, et reliquiis Azoti:
JER 25:21 et Idumææ, et Moab, et filiis Ammon:
JER 25:22 et cunctis regibus Tyri, et universis regibus Sidonis, et regibus terræ insularum qui sunt trans mare:
JER 25:23 et Dedan, et Thema, et Buz, et universis qui attonsi sunt in comam:
JER 25:24 et cunctis regibus Arabiæ, et cunctis regibus occidentis, qui habitant in deserto:
JER 25:25 et cunctis regibus Zambri, et cunctis regibus Elam, et cunctis regibus Medorum:
JER 25:26 cunctis quoque regibus aquilonis, de prope et de longe, unicuique contra fratrem suum: et omnibus regnis terræ quæ super faciem ejus sunt: et rex Sesach bibet post eos.
JER 25:27 Et dices ad eos: Hæc dicit Dominus exercituum, Deus Israël: Bibite, et inebriamini, et vomite: et cadite, neque surgatis a facie gladii quem ego mittam inter vos.
JER 25:28 Cumque noluerint accipere calicem de manu tua ut bibant, dices ad eos: Hæc dicit Dominus exercituum: Bibentes bibetis:
JER 25:29 quia ecce in civitate in qua invocatum est nomen meum ego incipiam affligere, et vos quasi innocentes et immunes eritis? non eritis immunes: gladium enim ego voco super omnes habitatores terræ, dicit Dominus exercituum.
JER 25:30 Et tu prophetabis ad eos omnia verba hæc, et dices ad illos: [Dominus de excelso rugiet, et de habitaculo sancto suo dabit vocem suam: rugiens rugiet super decorem suum: celeuma quasi calcantium concinetur adversus omnes habitatores terræ.
JER 25:31 Pervenit sonitus usque ad extrema terræ, quia judicium Domino cum gentibus: judicatur ipse cum omni carne. Impios tradidi gladio, dicit Dominus.
JER 25:32 Hæc dicit Dominus exercituum: Ecce afflictio egredietur de gente in gentem, et turbo magnus egredietur a summitatibus terræ.
JER 25:33 Et erunt interfecti Domini in die illa, a summo terræ usque ad summum ejus: non plangentur, et non colligentur, neque sepelientur: in sterquilinium super faciem terræ jacebunt.
JER 25:34 Ululate, pastores, et clamate, et aspergite vos cinere, optimates gregis: quia completi sunt dies vestri ut interficiamini, et dissipationes vestræ: et cadetis quasi vasa pretiosa.
JER 25:35 Et peribit fuga a pastoribus, et salvatio ab optimatibus gregis.
JER 25:36 Vox clamoris pastorum, et ululatus optimatum gregis, quia vastavit Dominus pascua eorum:
JER 25:37 et conticuerunt arva pacis a facie iræ furoris Domini.
JER 25:38 Dereliquit quasi leo umbraculum suum, quia facta est terra eorum in desolationem a facie iræ columbæ, et a facie iræ furoris Domini.]
JER 26:1 In principio regni Joakim filii Josiæ regis Juda, factum est verbum istud a Domino, dicens:
JER 26:2 Hæc dicit Dominus: Sta in atrio domus Domini, et loqueris ad omnes civitates Juda, de quibus veniunt ut adorent in domo Domini universos sermones quos ego mandavi tibi ut loquaris ad eos: noli subtrahere verbum,
JER 26:3 si forte audiant, et convertantur unusquisque a via sua mala, et pœniteat me mali quod cogito facere eis propter malitiam studiorum eorum.
JER 26:4 Et dices ad eos: Hæc dicit Dominus: Si non audieritis me, ut ambuletis in lege mea quam dedi vobis,
JER 26:5 ut audiatis sermones servorum meorum prophetarum quos ego misi ad vos, de nocte consurgens, et dirigens, et non audistis:
JER 26:6 dabo domum istam sicut Silo, et urbem hanc dabo in maledictionem cunctis gentibus terræ.
JER 26:7 Et audierunt sacerdotes, et prophetæ, et omnis populus, Jeremiam loquentem verba hæc in domo Domini.
JER 26:8 Cumque complesset Jeremias, loquens omnia quæ præceperat ei Dominus ut loqueretur ad universum populum, apprehenderunt eum sacerdotes, et prophetæ, et omnis populus, dicens: Morte moriatur.
JER 26:9 Quare prophetavit in nomine Domini, dicens: Sicut Silo erit domus hæc, et urbs ista desolabitur eo quod non sit habitator? Et congregatus est omnis populus adversus Jeremiam in domo Domini.
JER 26:10 Et audierunt principes Juda verba hæc, et ascenderunt de domo regis in domum Domini, et sederunt in introitu portæ domus Domini novæ.
JER 26:11 Et locuti sunt sacerdotes et prophetæ ad principes, et ad omnem populum, dicentes: Judicium mortis est viro huic, quia prophetavit adversus civitatem istam, sicut audistis auribus vestris.
JER 26:12 Et ait Jeremias ad omnes principes, et ad universum populum, dicens: Dominus misit me ut prophetarem ad domum istam, et ad civitatem hanc, omnia verba quæ audistis.
JER 26:13 Nunc ergo bonas facite vias vestras et studia vestra, et audite vocem Domini Dei vestri, et pœnitebit Dominum mali quod locutus est adversum vos.
JER 26:14 Ego autem ecce in manibus vestris sum: facite mihi quod bonum et rectum est in oculis vestris.
JER 26:15 Verumtamen scitote et cognoscite quod, si occideritis me, sanguinem innocentem tradetis contra vosmetipsos, et contra civitatem istam, et habitatores ejus: in veritate enim misit me Dominus ad vos, ut loquerer in auribus vestris omnia verba hæc.
JER 26:16 Et dixerunt principes et omnis populus ad sacerdotes et ad prophetas: Non est viro huic judicium mortis, quia in nomine Domini Dei nostri locutus est ad nos.
JER 26:17 Surrexerunt ergo viri de senioribus terræ, et dixerunt ad omnem cœtum populi, loquentes:
JER 26:18 Michæas de Morasthi fuit propheta in diebus Ezechiæ regis Juda, et ait ad omnem populum Juda, dicens: [Hæc dicit Dominus exercituum: Sion quasi ager arabitur, et Jerusalem in acervum lapidum erit, et mons domus in excelsa silvarum.]
JER 26:19 Numquid morte condemnavit eum Ezechias rex Juda, et omnis Juda? numquid non timuerunt Dominum, et deprecati sunt faciem Domini, et pœnituit Dominum mali quod locutus fuerat adversum eos? Itaque nos facimus malum grande contra animas nostras.
JER 26:20 Fuit quoque vir prophetans in nomine Domini, Urias filius Semei de Cariathiarim, et prophetavit adversus civitatem istam, et adversus terram hanc, juxta omnia verba Jeremiæ.
JER 26:21 Et audivit rex Joakim, et omnes potentes et principes ejus, verba hæc, et quæsivit rex interficere eum: et audivit Urias, et timuit, fugitque, et ingressus est Ægyptum.
JER 26:22 Et misit rex Joakim viros in Ægyptum, Elnathan filium Achobor, et viros cum eo, in Ægyptum,
JER 26:23 et eduxerunt Uriam de Ægypto, et adduxerunt eum ad regem Joakim, et percussit eum gladio, et projecit cadaver ejus in sepulchris vulgi ignobilis.
JER 26:24 Igitur manus Ahicam filii Saphan fuit cum Jeremia, ut non traderetur in manus populi, et interficerent eum.
JER 27:1 In principio regni Joakim filii Josiæ regis Juda, factum est verbum istud ad Jeremiam a Domino, dicens:
JER 27:2 Hæc dicit Dominus ad me: Fac tibi vincula et catenas, et pones eas in collo tuo,
JER 27:3 et mittes eas ad regem Edom, et ad regem Moab, et ad regem filiorum Ammon, et ad regem Tyri, et ad regem Sidonis, in manu nuntiorum qui venerunt Jerusalem ad Sedeciam regem Juda.
JER 27:4 Et præcipies eis ut ad dominos suos loquantur: Hæc dicit Dominus exercituum, Deus Israël: Hæc dicetis ad dominos vestros:
JER 27:5 Ego feci terram, et homines, et jumenta quæ sunt super faciem terræ, in fortitudine mea magna, et in brachio meo extento, et dedi eam ei qui placuit in oculis meis.
JER 27:6 Et nunc itaque ego dedi omnes terras istas in manu Nabuchodonosor regis Babylonis servi mei: insuper et bestias agri dedi ei, ut serviant illi:
JER 27:7 et servient ei omnes gentes, et filio ejus, et filio filii ejus, donec veniat tempus terræ ejus et ipsius: et servient ei gentes multæ et reges magni.
JER 27:8 Gens autem et regnum quod non servierit Nabuchodonosor regi Babylonis, et quicumque non curvaverit collum suum sub jugo regis Babylonis, in gladio, et in fame, et in peste visitabo super gentem illam, ait Dominus, donec consumam eos in manu ejus.
JER 27:9 Vos ergo nolite audire prophetas vestros, et divinos, et somniatores, et augures, et maleficos, qui dicunt vobis: Non servietis regi Babylonis:
JER 27:10 quia mendacium prophetant vobis, ut longe vos faciant de terra vestra, et ejiciant vos, et pereatis.
JER 27:11 Porro gens quæ subjecerit cervicem suam sub jugo regis Babylonis, et servierit ei, dimittam eam in terra sua, dicit Dominus, et colet eam, et habitabit in ea.
JER 27:12 Et ad Sedeciam regem Juda locutus sum secundum omnia verba hæc, dicens: Subjicite colla vestra sub jugo regis Babylonis, et servite ei et populo ejus, et vivetis.
JER 27:13 Quare moriemini, tu et populus tuus, gladio, et fame, et peste, sicut locutus est Dominus ad gentem quæ servire noluerit regi Babylonis?
JER 27:14 Nolite audire verba prophetarum dicentium vobis: Non servietis regi Babylonis: quia mendacium ipsi loquuntur vobis:
JER 27:15 quia non misi eos, ait Dominus, et ipsi prophetant in nomine meo mendaciter, ut ejiciant vos, et pereatis, tam vos quam prophetæ qui vaticinantur vobis.
JER 27:16 Et ad sacerdotes, et ad populum istum, locutus sum, dicens: Hæc dicit Dominus: Nolite audire verba prophetarum vestrorum, qui prophetant vobis, dicentes: Ecce vasa Domini revertentur de Babylone nunc cito: mendacium enim prophetant vobis.
JER 27:17 Nolite ergo audire eos: sed servite regi Babylonis, ut vivatis: quare datur hæc civitas in solitudinem?
JER 27:18 Et si prophetæ sunt, et est verbum Domini in eis, occurrant Domino exercituum, ut non veniant vasa quæ derelicta fuerant in domo Domini, et in domo regis Juda, et in Jerusalem, in Babylonem.
JER 27:19 Quia hæc dicit Dominus exercituum ad columnas, et ad mare, et ad bases, et ad reliqua vasorum quæ remanserunt in civitate hac,
JER 27:20 quæ non tulit Nabuchodonosor rex Babylonis cum transferret Jechoniam filium Joakim regem Juda de Jerusalem in Babylonem, et omnes optimates Juda et Jerusalem:
JER 27:21 quia hæc dicit Dominus exercituum, Deus Israël, ad vasa quæ derelicta sunt in domo Domini, et in domo regis Juda et Jerusalem:
JER 27:22 In Babylonem transferentur, et ibi erunt usque ad diem visitationis suæ, dicit Dominus, et afferri faciam ea, et restitui in loco isto.
JER 28:1 Et factum est in anno illo, in principio regni Sedeciæ regis Juda, in anno quarto, in mense quinto, dixit ad me Hananias filius Azur, propheta de Gabaon, in domo Domini, coram sacerdotibus et omni populo, dicens:
JER 28:2 Hæc dicit Dominus exercituum, Deus Israël: Contrivi jugum regis Babylonis.
JER 28:3 Adhuc duo anni dierum, et ego referri faciam ad locum istum omnia vasa domus Domini, quæ tulit Nabuchodonosor rex Babylonis de loco isto, et transtulit ea in Babylonem.
JER 28:4 Et Jechoniam filium Joakim regem Juda, et omnem transmigrationem Juda, qui ingressi sunt in Babylonem, ego convertam ad locum istum, ait Dominus: conteram enim jugum regis Babylonis.
JER 28:5 Et dixit Jeremias propheta ad Hananiam prophetam, in oculis sacerdotum, et in oculis omnis populi qui stabat in domo Domini:
JER 28:6 et ait Jeremias propheta: Amen ! sic faciat Dominus: suscitet Dominus verba tua quæ prophetasti, ut referantur vasa in domum Domini, et omnis transmigratio de Babylone ad locum istum.
JER 28:7 Verumtamen audi verbum hoc quod ego loquor in auribus tuis, et in auribus universi populi:
JER 28:8 prophetæ qui fuerunt ante me et ante te, ab initio, et prophetaverunt super terras multas et super regna magna de prælio, et de afflictione, et de fame:
JER 28:9 propheta qui vaticinatus est pacem, cum venerit verbum ejus, scietur propheta quem misit Dominus in veritate.
JER 28:10 Et tulit Hananias propheta catenam de collo Jeremiæ prophetæ, et confregit eam.
JER 28:11 Et ait Hananias in conspectu omnis populi, dicens: Hæc dicit Dominus: Sic confringam jugum Nabuchodonosor regis Babylonis, post duos annos dierum de collo omnium gentium.
JER 28:12 Et abiit Jeremias propheta in viam suam. Et factum est verbum Domini ad Jeremiam, postquam confregit Hananias propheta catenam de collo Jeremiæ prophetæ, dicens:
JER 28:13 Vade, et dices Hananiæ: Hæc dicit Dominus: Catenas ligneas contrivisti, et facies pro eis catenas ferreas.
JER 28:14 Quia hæc dicit Dominus exercituum, Deus Israël: Jugum ferreum posui super collum cunctarum gentium istarum, ut serviant Nabuchodonosor regi Babylonis, et servient ei: insuper et bestias terræ dedi ei.
JER 28:15 Et dixit Jeremias propheta ad Hananiam prophetam: Audi, Hanania: non misit te Dominus, et tu confidere fecisti populum istum in mendacio.
JER 28:16 Idcirco hæc dicit Dominus: Ecce ego mittam te a facie terræ: hoc anno morieris: adversum enim Dominum locutus es.
JER 28:17 Et mortuus est Hananias propheta in anno illo, mense septimo.
JER 29:1 Et hæc sunt verba libri quem misit Jeremias propheta de Jerusalem ad reliquias seniorum transmigrationis, et ad sacerdotes, et ad prophetas, et ad omnem populum quem traduxerat Nabuchodonosor de Jerusalem in Babylonem,
JER 29:2 postquam egressus est Jechonias rex, et domina, et eunuchi, et principes Juda et Jerusalem, et faber et inclusor, de Jerusalem,
JER 29:3 in manu Elasa filii Saphan, et Gamariæ filii Helciæ, quos misit Sedecias rex Juda ad Nabuchodonosor regem Babylonis in Babylonem, dicens:
JER 29:4 Hæc dicit Dominus exercituum, Deus Israël, omni transmigrationi quam transtuli de Jerusalem in Babylonem:
JER 29:5 Ædificate domos, et habitate: et plantate hortos, et comedite fructum eorum.
JER 29:6 Accipite uxores, et generate filios et filias: et date filiis vestris uxores, et filias vestras date viris, et pariant filios et filias: et multiplicamini ibi, et nolite esse pauci numero.
JER 29:7 Et quærite pacem civitatis ad quam transmigrare vos feci, et orate pro ea ad Dominum, quia in pace illius erit pax vobis.
JER 29:8 Hæc enim dicit Dominus exercituum, Deus Israël: Non vos seducant prophetæ vestri qui sunt in medio vestrum, et divini vestri, et ne attendatis ad somnia vestra quæ vos somniatis:
JER 29:9 quia falso ipsi prophetant vobis in nomine meo, et non misi eos, dicit Dominus.
JER 29:10 Quia hæc dicit Dominus: Cum cœperint impleri in Babylone septuaginta anni, visitabo vos, et suscitabo super vos verbum meum bonum, ut reducam vos ad locum istum.
JER 29:11 Ego enim scio cogitationes quas ego cogito super vos, ait Dominus, cogitationes pacis et non afflictionis, ut dem vobis finem et patientiam.
JER 29:12 Et invocabitis me, et ibitis: et orabitis me, et ego exaudiam vos.
JER 29:13 Quæretis me, et invenietis, cum quæsieritis me in toto corde vestro.
JER 29:14 Et inveniar a vobis, ait Dominus: et reducam captivitatem vestram, et congregabo vos de universis gentibus et de cunctis locis ad quæ expuli vos, dicit Dominus, et reverti vos faciam de loco ad quem transmigrare vos feci.
JER 29:15 Quia dixistis: Suscitavit nobis Dominus prophetas in Babylone:
JER 29:16 quia hæc dicit Dominus ad regem qui sedet super solium David, et ad omnem populum habitatorem urbis hujus, ad fratres vestros qui non sunt egressi vobiscum in transmigrationem:
JER 29:17 hæc dicit Dominus exercituum: Ecce mittam in eos gladium, et famem, et pestem: et ponam eos quasi ficus malas, quæ comedi non possunt eo quod pessimæ sint:
JER 29:18 et persequar eos in gladio, et in fame, et in pestilentia: et dabo eos in vexationem universis regnis terræ: in maledictionem, et in stuporem, et in sibilum, et in opprobrium cunctis gentibus ad quas ego ejeci eos,
JER 29:19 eo quod non audierint verba mea, dicit Dominus, quæ misit ad eos per servos meos prophetas, de nocte consurgens et mittens: et non audistis, dicit Dominus.
JER 29:20 Vos ergo audite verbum Domini, omnis transmigratio quam emisi de Jerusalem in Babylonem.
JER 29:21 Hæc dicit Dominus exercituum, Deus Israël, ad Achab filium Coliæ, et ad Sedeciam filium Maasiæ, qui prophetant vobis in nomine meo mendaciter: Ecce ego tradam eos in manus Nabuchodonosor regis Babylonis, et percutiet eos in oculis vestris:
JER 29:22 et assumetur ex eis maledictio omni transmigrationi Juda quæ est in Babylone, dicentium: Ponat te Dominus sicut Sedeciam et sicut Achab, quos frixit rex Babylonis in igne:
JER 29:23 pro eo quod fecerint stultitiam in Israël, et mœchati sunt in uxores amicorum suorum, et locuti sunt verbum in nomine meo mendaciter, quod non mandavi eis. Ego sum judex et testis, dicit Dominus.
JER 29:24 Et ad Semeiam Nehelamiten dices:
JER 29:25 Hæc dicit Dominus exercituum, Deus Israël: Pro eo quod misisti in nomine tuo libros ad omnem populum qui est in Jerusalem, et ad Sophoniam filium Maasiæ sacerdotem, et ad universos sacerdotes, dicens:
JER 29:26 Dominus dedit te sacerdotem pro Jojade sacerdote, ut sis dux in domo Domini, super omnem virum arreptitium et prophetantem, ut mittas eum in nervum et in carcerem:
JER 29:27 et nunc quare non increpasti Jeremiam Anathothiten, qui prophetat vobis?
JER 29:28 Quia super hoc misit in Babylonem ad nos, dicens: Longum est: ædificate domos, et habitate: et plantate hortos, et comedite fructus eorum.
JER 29:29 Legit ergo Sophonias sacerdos librum istum in auribus Jeremiæ prophetæ.
JER 29:30 Et factum est verbum Domini ad Jeremiam, dicens:
JER 29:31 Mitte ad omnem transmigrationem, dicens: Hæc dicit Dominus ad Semeiam Nehelamiten: Pro eo quod prophetavit vobis Semeias, et ego non misi eum, et fecit vos confidere in mendacio,
JER 29:32 idcirco hæc dicit Dominus: Ecce ego visitabo super Semeiam Nehelamiten, et super semen ejus: non erit ei vir sedens in medio populi hujus, et non videbit bonum quod ego faciam populo meo, ait Dominus, quia prævaricationem locutus est adversus Dominum.
JER 30:1 Hoc verbum quod factum est ad Jeremiam a Domino, dicens:
JER 30:2 Hæc dicit Dominus Deus Israël, dicens: Scribe tibi omnia verba quæ locutus sum ad te, in libro.
JER 30:3 Ecce enim dies veniunt, dicit Dominus, et convertam conversionem populi mei Israël et Juda, ait Dominus: et convertam eos ad terram quam dedi patribus eorum, et possidebunt eam.
JER 30:4 Et hæc verba quæ locutus est Dominus ad Israël et ad Judam:
JER 30:5 [Quoniam hæc dicit Dominus: Vocem terroris audivimus: formido, et non est pax.
JER 30:6 Interrogate, et videte si generat masculus: quare ergo vidi omnis viri manum super lumbum suum, quasi parturientis, et conversæ sunt universæ facies in auruginem?
JER 30:7 Væ ! quia magna dies illa, nec est similis ejus: tempusque tribulationis est Jacob, et ex ipso salvabitur.
JER 30:8 Et erit in die illa, ait Dominus exercituum: conteram jugum ejus de collo tuo, et vincula ejus dirumpam, et non dominabuntur ei amplius alieni:
JER 30:9 sed servient Domino Deo suo, et David regi suo, quem suscitabo eis.
JER 30:10 Tu ergo ne timeas, serve meus Jacob, ait Dominus, neque paveas, Israël: quia ecce ego salvabo te de terra longinqua, et semen tuum de terra captivitatis eorum: et revertetur Jacob, et quiescet, et cunctis affluet bonis, et non erit quem formidet:
JER 30:11 quoniam tecum ego sum, ait Dominus, ut salvem te. Faciam enim consummationem in cunctis gentibus in quibus dispersi te: te autem non faciam in consummationem: sed castigabo te in judicio, ut non videaris tibi innoxius.
JER 30:12 Quia hæc dicit Dominus: Insanabilis fractura tua; pessima plaga tua:
JER 30:13 non est qui judicet judicium tuum ad alligandum: curationum utilitas non est tibi.
JER 30:14 Omnes amatores tui obliti sunt tui, teque non quærent: plaga enim inimici percussi te castigatione crudeli: propter multitudinem iniquitatis tuæ dura facta sunt peccata tua.
JER 30:15 Quid clamas super contritione tua? insanabilis est dolor tuus: propter multitudinem iniquitatis tuæ, et propter dura peccata tua, feci hæc tibi.
JER 30:16 Propterea omnes qui comedunt te devorabuntur, et universi hostes tui in captivitatem ducentur: et qui te vastant vastabuntur, cunctosque prædatores tuos dabo in prædam.
JER 30:17 Obducam enim cicatricem tibi, et a vulneribus tuis sanabo te, dicit Dominus. Quia ejectam vocaverunt te, Sion: hæc est, quæ non habebat requirentem.
JER 30:18 Hæc dicit Dominus: Ecce ego convertam conversionem tabernaculorum Jacob, et tectis ejus miserebor: et ædificabitur civitas in excelso suo, et templum juxta ordinem suum fundabitur:
JER 30:19 et egredietur de eis laus, voxque ludentium. Et multiplicabo eos, et non minuentur: et glorificabo eos, et non attenuabuntur.
JER 30:20 Et erunt filii ejus sicut a principio, et cœtus ejus coram me permanebit, et visitabo adversum omnes qui tribulant eum.
JER 30:21 Et erit dux ejus ex eo, et princeps de medio ejus producetur: et applicabo eum, et accedet ad me. Quis enim iste est qui applicet cor suum ut appropinquet mihi? ait Dominus:
JER 30:22 et eritis mihi in populum, et ego ero vobis in Deum.
JER 30:23 Ecce turbo Domini, furor egrediens, procella ruens: in capite impiorum conquiescet.
JER 30:24 Non avertet iram indignationis Dominus, donec faciat et compleat cogitationem cordis sui: in novissimo dierum intelligetis ea.]
JER 31:1 [In tempore illo, dicit Dominus, ero Deus universis cognationibus Israël, et ipsi erunt mihi in populum.
JER 31:2 Hæc dicit Dominus: Invenit gratiam in deserto populus qui remanserat a gladio: vadet ad requiem suam Israël.
JER 31:3 Longe Dominus apparuit mihi. Et in caritate perpetua dilexi te: ideo attraxi te, miserans.
JER 31:4 Rursumque ædificabo te, et ædificaberis, virgo Israël: adhuc ornaberis tympanis tuis, et egredieris in choro ludentium.
JER 31:5 Adhuc plantabis vineas in montibus Samariæ: plantabunt plantantes, et donec tempus veniat, non vindemiabunt.
JER 31:6 Quia erit dies in qua clamabunt custodes in monte Ephraim: Surgite, et ascendamus in Sion ad Dominum Deum nostrum.
JER 31:7 Quia hæc dicit Dominus: Exsultate in lætitia, Jacob, et hinnite contra caput gentium: personate, et canite, et dicite: Salva, Domine, populum tuum, reliquias Israël.
JER 31:8 Ecce ego adducam eos de terra aquilonis, et congregabo eos ab extremis terræ: inter quos erunt cæcus et claudus, prægnans et pariens simul, cœtus magnus revertentium huc.
JER 31:9 In fletu venient, et in misericordia reducam eos: et adducam eos per torrentes aquarum in via recta, et non impingent in ea, quia factus sum Israëli pater, et Ephraim primogenitus meus est.
JER 31:10 Audite verbum Domini, gentes, et annuntiate in insulis quæ procul sunt, et dicite: Qui dispersit Israël congregabit eum, et custodiet eum sicut pastor gregem suum.
JER 31:11 Redemit enim Dominus Jacob, et liberavit eum de manu potentioris.
JER 31:12 Et venient, et laudabunt in monte Sion: et confluent ad bona Domini, super frumento, et vino, et oleo, et fœtu pecorum et armentorum: eritque anima eorum quasi hortus irriguus, et ultra non esurient.
JER 31:13 Tunc lætabitur virgo in choro, juvenes et senes simul: et convertam luctum eorum in gaudium, et consolabor eos, et lætificabo a dolore suo.
JER 31:14 Et inebriabo animam sacerdotum pinguedine, et populus meus bonis meis adimplebitur, ait Dominus.
JER 31:15 Hæc dicit Dominus: Vox in excelso audita est lamentationis: luctus, et fletus Rachel plorantis filios suos, et nolentis consolari super eis, quia non sunt.
JER 31:16 Hæc dicit Dominus: Quiescat vox tua a ploratu, et oculi tui a lacrimis, quia est merces operi tuo, ait Dominus, et revertentur de terra inimici:
JER 31:17 et est spes novissimis tuis, ait Dominus, et revertentur filii ad terminos suos.
JER 31:18 Audiens audivi Ephraim transmigrantem: Castigasti me, et eruditus sum, quasi juvenculus indomitus: converte me, et convertar, quia tu Dominus Deus meus.
JER 31:19 Postquam enim convertisti me, egi pœnitentiam: et postquam ostendisti mihi, percussi femur meum. Confusus sum, et erubui, quoniam sustinui opprobrium adolescentiæ meæ.
JER 31:20 Si filius honorabilis mihi Ephraim, si puer delicatus ! quia ex quo locutus sum de eo, adhuc recordabor ejus. Idcirco conturbata sunt viscera mea super eum: miserans miserebor ejus, ait Dominus.
JER 31:21 Statue tibi speculam; pone tibi amaritudines; dirige cor tuum in viam rectam in qua ambulasti: revertere, virgo Israël, revertere ad civitates tuas istas.
JER 31:22 Usquequo deliciis dissolveris, filia vaga? quia creavit Dominus novum super terram: femina circumdabit virum.
JER 31:23 Hæc dicit Dominus exercituum, Deus Israël: Adhuc dicent verbum istud in terra Juda et in urbibus ejus, cum convertero captivitatem eorum: Benedicat tibi Dominus, pulchritudo justitiæ, mons sanctus:
JER 31:24 et habitabunt in eo Judas et omnes civitates ejus simul, agricolæ et minantes greges.
JER 31:25 Quia inebriavi animam lassam, et omnem animam esurientem saturavi.
JER 31:26 Ideo quasi de somno suscitatus sum: et vidi, et somnus meus dulcis mihi.
JER 31:27 Ecce dies veniunt, dicit Dominus, et seminabo domum Israël et domum Juda semine hominum et semine jumentorum.
JER 31:28 Et sicut vigilavi super eos ut evellerem, et demolirer, et dissiparem, et disperderem, et affligerem, sic vigilabo super eos ut ædificem et plantem, ait Dominus.
JER 31:29 In diebus illis non dicent ultra: Patres comederunt uvam acerbam, et dentes filiorum obstupuerunt.
JER 31:30 Sed unusquisque in iniquitate sua morietur: omnis homo qui comederit uvam acerbam, obstupescent dentes ejus.
JER 31:31 Ecce dies venient, dicit Dominus, et feriam domui Israël et domui Juda fœdus novum,
JER 31:32 non secundum pactum quod pepigi cum patribus eorum in die qua apprehendi manum eorum ut educerem eos de terra Ægypti, pactum quod irritum fecerunt: et ego dominatus sum eorum, dicit Dominus.
JER 31:33 Sed hoc erit pactum quod feriam cum domo Israël post dies illos, dicit Dominus: dabo legem meam in visceribus eorum, et in corde eorum scribam eam, et ero eis in Deum, et ipsi erunt mihi in populum:
JER 31:34 et non docebit ultra vir proximum suum et vir fratrem suum, dicens: Cognosce Dominum: omnes enim cognoscent me, a minimo eorum usque ad maximum, ait Dominus: quia propitiabor iniquitati eorum, et peccati eorum non memorabor amplius.
JER 31:35 Hæc dicit Dominus qui dat solem in lumine diei, ordinem lunæ et stellarum in lumine noctis: qui turbat mare, et sonant fluctus ejus: Dominus exercituum nomen illi:
JER 31:36 Si defecerint leges istæ coram me, dicit Dominus, tunc et semen Israël deficiet, ut non sit gens coram me cunctis diebus.
JER 31:37 Hæc dicit Dominus: Si mensurari potuerint cæli sursum, et investigari fundamenta terræ deorsum, et ego abjiciam universum semen Israël, propter omnia quæ fecerunt, dicit Dominus.
JER 31:38 Ecce dies veniunt, dicit Dominus, et ædificabitur civitas Domino, a turre Hananeel usque ad portam anguli.
JER 31:39 Et exibit ultra norma mensuræ in conspectu ejus super collem Gareb, et circuibit Goatha,
JER 31:40 et omnem vallem cadaverum, et cineris, et universam regionem mortis usque ad torrentem Cedron, et usque ad angulum portæ equorum orientalis, Sanctum Domini: non evelletur, et non destruetur ultra in perpetuum.]
JER 32:1 Verbum quod factum est ad Jeremiam a Domino, in anno decimo Sedeciæ regis Juda, ipse est annus decimusoctavus Nabuchodonosor.
JER 32:2 Tunc exercitus regis Babylonis obsidebat Jerusalem, et Jeremias propheta erat clausus in atrio carceris qui erat in domo regis Juda.
JER 32:3 Clauserat enim eum Sedecias rex Juda, dicens: Quare vaticinaris, dicens: Hæc dicit Dominus: Ecce ego dabo civitatem istam in manus regis Babylonis, et capiet eam:
JER 32:4 et Sedecias rex Juda non effugiet de manu Chaldæorum, sed tradetur in manus regis Babylonis: et loquetur os ejus cum ore illius, et oculi ejus oculos illius videbunt:
JER 32:5 et in Babylonem ducet Sedeciam, et ibi erit donec visitem eum, ait Dominus: si autem dimicaveritis adversum Chaldæos, nihil prosperum habebitis?
JER 32:6 Et dixit Jeremias: Factum est verbum Domini ad me, dicens:
JER 32:7 Ecce Hanameel filius Sellum, patruelis tuus, veniet ad te, dicens: Eme tibi agrum meum qui est in Anathoth, tibi enim competit ex propinquitate ut emas.
JER 32:8 Et venit ad me Hanameel filius patrui mei, secundum verbum Domini, ad vestibulum carceris, et ait ad me: Posside agrum meum qui est in Anathoth, in terra Benjamin, quia tibi competit hæreditas, et tu propinquus es ut possideas. Intellexi autem quod verbum Domini esset:
JER 32:9 et emi agrum ab Hanameel filio patrui mei, qui est in Anathoth, et appendi ei argentum: septem stateres, et decem argenteos.
JER 32:10 Et scripsi in libro, et signavi, et adhibui testes, et appendi argentum in statera.
JER 32:11 Et accepi librum possessionis signatum, et stipulationes, et rata, et signa forinsecus:
JER 32:12 et dedi librum possessionis Baruch filio Neri filii Maasiæ, in oculis Hanameel patruelis mei, in oculis testium qui scripti erant in libro emptionis, et in oculis omnium Judæorum qui sedebant in atrio carceris.
JER 32:13 Et præcepi Baruch coram eis, dicens:
JER 32:14 Hæc dicit Dominus exercituum, Deus Israël: Sume libros istos, librum emptionis hunc signatum, et librum hunc qui apertus est, et pone illos in vase fictili, ut permanere possint diebus multis:
JER 32:15 hæc enim dicit Dominus exercituum, Deus Israël: Adhuc possidebuntur domus, et agri, et vineæ in terra ista.
JER 32:16 Et oravi ad Dominum, postquam tradidi librum possessionis Baruch filio Neri, dicens:
JER 32:17 [Heu ! heu ! heu ! Domine Deus, ecce tu fecisti cælum et terram in fortitudine tua magna, et in brachio tuo extento: non erit tibi difficile omne verbum:
JER 32:18 qui facis misericordiam in millibus, et reddis iniquitatem patrum in sinum filiorum eorum post eos: fortissime, magne, et potens, Dominus exercituum nomen tibi.
JER 32:19 Magnus consilio, et incomprehensibilis cogitatu: cujus oculi aperti sunt super omnes vias filiorum Adam, ut reddas unicuique secundum vias suas, et secundum fructum adinventionum ejus.
JER 32:20 Qui posuisti signa et portenta in terra Ægypti usque ad diem hanc, et in Israël, et in hominibus, et fecisti tibi nomen sicut est dies hæc.
JER 32:21 Et eduxisti populum tuum Israël de terra Ægypti, in signis et in portentis, et in manu robusta et in brachio extento, et in terrore magno:
JER 32:22 et dedisti eis terram hanc, quam jurasti patribus eorum ut dares eis, terram fluentem lacte et melle.
JER 32:23 Et ingressi sunt, et possederunt eam, et non obedierunt voci tuæ, et in lege tua non ambulaverunt: omnia quæ mandasti eis ut facerent non fecerunt, et evenerunt eis omnia mala hæc.
JER 32:24 Ecce munitiones exstructæ sunt adversum civitatem ut capiatur, et urbs data est in manus Chaldæorum qui præliantur adversus eam, a facie gladii, et famis, et pestilentiæ: et quæcumque locutus es, acciderunt, ut tu ipse cernis.
JER 32:25 Et tu dicis mihi, Domine Deus: Eme agrum argento, et adhibe testes, cum urbs data sit in manus Chaldæorum?]
JER 32:26 Et factum est verbum Domini ad Jeremiam, dicens:
JER 32:27 [Ecce ego Dominus Deus universæ carnis: numquid mihi difficile erit omne verbum?
JER 32:28 Propterea hæc dicit Dominus: Ecce ego tradam civitatem istam in manus Chaldæorum, et in manus regis Babylonis, et capient eam.
JER 32:29 Et venient Chaldæi præliantes adversum urbem hanc, et succendent eam igni, et comburent eam, et domos in quarum domatibus sacrificabant Baal, et libabant diis alienis libamina ad irritandum me.
JER 32:30 Erant enim filii Israël et filii Juda jugiter facientes malum in oculis meis ab adolescentia sua: filii Israël, qui usque nunc exacerbant me in opere manuum suarum, dicit Dominus.
JER 32:31 Quia in furore et in indignatione mea facta est mihi civitas hæc, a die qua ædificaverunt eam usque ad diem istam qua auferetur de conspectu meo,
JER 32:32 propter malitiam filiorum Israël et filiorum Juda, quam fecerunt ad iracundiam me provocantes, ipsi et reges eorum, principes eorum, et sacerdotes eorum, et prophetæ eorum, viri Juda et habitatores Jerusalem.
JER 32:33 Et verterunt ad me terga, et non facies, cum docerem eos diluculo et erudirem, et nollent audire, ut acciperent disciplinam.
JER 32:34 Et posuerunt idola sua in domo in qua invocatum est nomen meum, ut polluerent eam.
JER 32:35 Et ædificaverunt excelsa Baal quæ sunt in valle filii Ennom, ut initiarent filios suos et filias suas Moloch, quod non mandavi eis, nec ascendit in cor meum ut facerent abominationem hanc: et in peccatum deducerent Judam.
JER 32:36 Et nunc propter ista, hæc dicit Dominus Deus Israël ad civitatem hanc, de qua vos dicitis quod tradetur in manus regis Babylonis, in gladio, et in fame, et in peste:
JER 32:37 Ecce ego congregabo eos de universis terris ad quas ejeci eos in furore meo, et in ira mea, et in indignatione grandi: et reducam eos ad locum istum, et habitare eos faciam confidenter:
JER 32:38 et erunt mihi in populum, et ego ero eis in Deum.
JER 32:39 Et dabo eis cor unum, et viam unam, ut timeant me universis diebus, et bene sit eis, et filiis eorum post eos.
JER 32:40 Et feriam eis pactum sempiternum, et non desinam eis benefacere: et timorem meum dabo in corde eorum, ut non recedant a me.
JER 32:41 Et lætabor super eis, cum bene eis fecero: et plantabo eos in terra ista in veritate, in toto corde meo et in tota anima mea.
JER 32:42 Quia hæc dicit Dominus: Sicut adduxi super populum istum omne malum hoc grande, sic adducam super eos omne bonum quod ego loquor ad eos.
JER 32:43 Et possidebuntur agri in terra ista, de qua vos dicitis quod deserta sit, eo quod non remanserit homo et jumentum, et data sit in manus Chaldæorum.
JER 32:44 Agri ementur pecunia, et scribentur in libro, et imprimetur signum, et testis adhibebitur, in terra Benjamin et in circuitu Jerusalem, in civitatibus Juda, et in civitatibus montanis, et in civitatibus campestribus, et in civitatibus quæ ad austrum sunt, quia convertam captivitatem eorum, ait Dominus.]
JER 33:1 Et factum est verbum Domini ad Jeremiam secundo, cum adhuc clausus esset in atrio carceris, dicens:
JER 33:2 [Hæc dicit Dominus, qui facturus est, et formaturus illud, et paraturus: Dominus nomen ejus:
JER 33:3 Clama ad me, et exaudiam te, et annuntiabo tibi grandia et firma quæ nescis.
JER 33:4 Quia hæc dicit Dominus Deus Israël ad domos urbis hujus, et ad domos regis Juda, quæ destructæ sunt, et ad munitiones, et ad gladium
JER 33:5 venientium ut dimicent cum Chaldæis, et impleant eas cadaveribus hominum quos percussi in furore meo et in indignatione mea, abscondens faciem meam a civitate hac, propter omnem malitiam eorum:
JER 33:6 Ecce ego obducam eis cicatricem et sanitatem, et curabo eos, et revelabo illis deprecationem pacis et veritatis.
JER 33:7 Et convertam conversionem Juda et conversionem Jerusalem, et ædificabo eos sicut a principio.
JER 33:8 Et emundabo illos ab omni iniquitate sua in qua peccaverunt mihi, et propitius ero cunctis iniquitatibus eorum, in quibus dereliquerunt mihi et spreverunt me.
JER 33:9 Et erit mihi in nomen, et in gaudium, et in laudem, et in exsultationem cunctis gentibus terræ, quæ audierint omnia bona quæ ego facturus sum eis: et pavebunt et turbabuntur in universis bonis, et in omni pace quam ego faciam eis.
JER 33:10 Hæc dicit Dominus: Adhuc audietur in loco isto quem vos dicitis esse desertum, eo quod non sit homo nec jumentum in civitatibus Juda, et foris Jerusalem, quæ desolatæ sunt, absque homine, et absque habitatore, et absque pecore,
JER 33:11 vox gaudii et vox lætitiæ, vox sponsi et vox sponsæ, vox dicentium: Confitemini Domino exercituum, quoniam bonus Dominus, quoniam in æternum misericordia ejus: et portantium vota in domum Domini: reducam enim conversionem terræ sicut a principio, dicit Dominus.
JER 33:12 Hæc dicit Dominus exercituum: Adhuc erit in loco isto deserto, absque homine et absque jumento, et in cunctis civitatibus ejus, habitaculum pastorum accubantium gregum.
JER 33:13 In civitatibus montuosis, et in civitatibus campestribus, et in civitatibus quæ ad austrum sunt, et in terra Benjamin, et in circuitu Jerusalem, et in civitatibus Juda, adhuc transibunt greges ad manum numerantis, ait Dominus.]
JER 33:14 [Ecce dies veniunt, dicit Dominus, et suscitabo verbum bonum quod locutus sum ad domum Israël et ad domum Juda.
JER 33:15 In diebus illis et in tempore illo germinare faciam David germen justitiæ, et faciet judicium et justitiam in terra:
JER 33:16 in diebus illis salvabitur Juda, et Jerusalem habitabit confidenter: et hoc est nomen quod vocabunt eum: Dominus justus noster.
JER 33:17 Quia hæc dicit Dominus: Non interibit de David vir qui sedeat super thronum domus Israël:
JER 33:18 et de sacerdotibus et de Levitis non interibit vir a facie mea, qui offerat holocautomata, et incendat sacrificum, et cædat victimas omnibus diebus.]
JER 33:19 Et factum est verbum Domini ad Jeremiam, dicens:
JER 33:20 [Hæc dicit Dominus: Si irritum potest fieri pactum meum cum die, et pactum meum cum nocte, ut non sit dies et nox in tempore suo,
JER 33:21 et pactum meum irritum esse poterit cum David servo meo, ut non sit ex eo filius qui regnet in throno ejus, et Levitæ et sacerdotes ministri mei.
JER 33:22 Sicuti enumerari non possunt stellæ cæli, et metiri arena maris, sic multiplicabo semen David servi mei, et Levitas ministros meos.]
JER 33:23 Et factum est verbum Domini ad Jeremiam, dicens:
JER 33:24 [Numquid non vidisti quid populus hic locutus sit, dicens: Duæ cognationes quas elegerat Dominus abjectæ sunt? et populum meum despexerunt, eo quod non sit ultra gens coram eis.
JER 33:25 Hæc dicit Dominus: Si pactum meum inter diem et noctem, et leges cælo et terræ non posui,
JER 33:26 equidem et semen Jacob et David servi mei projiciam, ut non assumam de semine ejus principes seminis Abraham, Isaac, et Jacob: reducam enim conversionem eorum, et miserebor eis.]
JER 34:1 Verbum quod factum est ad Jeremiam a Domino quando Nabuchodonosor rex Babylonis, et omnis exercitus ejus, universaque regna terræ quæ erant sub potestate manus ejus, et omnes populi, bellabant contra Jerusalem, et contra omnes urbes ejus, dicens:
JER 34:2 Hæc dicit Dominus Deus Israël: Vade, et loquere ad Sedeciam regem Juda, et dices ad eum: Hæc dicit Dominus: Ecce ego tradam civitatem hanc in manus regis Babylonis, et succendet eam igni:
JER 34:3 et tu non effugies de manu ejus, sed comprehensione capieris, et in manu ejus traderis: et oculi tui oculos regis Babylonis videbunt, et os ejus cum ore tuo loquetur, et Babylonem introibis.
JER 34:4 Attamen audi verbum Domini, Sedecia, rex Juda: Hæc dicit Dominus ad te: Non morieris in gladio,
JER 34:5 sed in pace morieris: et secundum combustiones patrum tuorum, regum priorum qui fuerunt ante te, sic comburent te: et: Væ domine, plangent te: quia verbum ego locutus sum, dicit Dominus.
JER 34:6 Et locutus est Jeremias propheta ad Sedeciam regem Juda universa verba hæc in Jerusalem.
JER 34:7 Et exercitus regis Babylonis pugnabat contra Jerusalem, et contra omnes civitates Juda quæ reliquæ erant, contra Lachis et contra Azecha: hæ enim supererant de civitatibus Juda, urbes munitæ.
JER 34:8 Verbum quod factum est ad Jeremiam a Domino, postquam percussit rex Sedecias fœdus cum omni populo in Jerusalem, prædicans
JER 34:9 ut dimitteret unusquisque servum suum et unusquisque ancillam suam, Hebræum et Hebræam, liberos, et nequaquam dominarentur eis, id est, in Judæo et fratre suo.
JER 34:10 Audierunt ergo omnes principes et universus populus qui inierant pactum ut dimitteret unusquisque servum suum et unusquisque ancillam suam liberos, et ultra non dominarentur eis: audierunt igitur, et dimiserunt.
JER 34:11 Et conversi sunt deinceps: et retraxerunt servos et ancillas suas quos dimiserant liberos, et subjugaverunt in famulos et famulas.
JER 34:12 Et factum est verbum Domini ad Jeremiam a Domino, dicens:
JER 34:13 Hæc dicit Dominus Deus Israël: Ego percussi fœdus cum patribus vestris in die qua eduxi eos de terra Ægypti, de domo servitutis, dicens:
JER 34:14 Cum completi fuerint septem anni, dimittat unusquisque fratrem suum Hebræum, qui venditus est ei: et serviet tibi sex annis, et dimittes eum a te liberum: et non audierunt patres vestri me, nec inclinaverunt aurem suam.
JER 34:15 Et conversi estis vos hodie, et fecistis quod rectum est in oculis meis, ut prædicaretis libertatem unusquisque ad amicum suum: et inistis pactum in conspectu meo, in domo in qua invocatum est nomen meum super eam:
JER 34:16 et reversi estis, et commaculastis nomen meum, et reduxistis unusquisque servum suum et unusquisque ancillam suam quos dimiseratis ut essent liberi et suæ potestatis, et subjugastis eos ut sint vobis servi et ancillæ.
JER 34:17 Propterea hæc dicit Dominus: Vos non audistis me, ut prædicaretis libertatem unusquisque fratri suo et unusquisque amico suo: ecce ego prædico vobis libertatem, ait Dominus, ad gladium, ad pestem, et ad famem, et dabo vos in commotionem cunctis regnis terræ.
JER 34:18 Et dabo viros qui prævaricantur fœdus meum, et non observaverunt verba fœderis quibus assensi sunt in conspectu meo, vitulum quem conciderunt in duas partes, et transierunt inter divisiones ejus,
JER 34:19 principes Juda et principes Jerusalem, eunuchi et sacerdotes, et omnis populus terræ, qui transierunt inter divisiones vituli:
JER 34:20 et dabo eos in manus inimicorum suorum, et in manus quærentium animam eorum, et erit morticinum eorum in escam volatilibus cæli et bestiis terræ.
JER 34:21 Et Sedeciam regem Juda, et principes ejus, dabo in manus inimicorum suorum, et in manus quærentium animas eorum, et in manus exercituum regis Babylonis, qui recesserunt a vobis.
JER 34:22 Ecce ego præcipio, dicit Dominus, et reducam eos in civitatem hanc, et præliabuntur adversus eam, et capient eam, et incendent igni: et civitates Juda dabo in solitudinem, eo quod non sit habitator.
JER 35:1 Verbum quod factum est ad Jeremiam a Domino in diebus Joakim filii Josiæ regis Juda, dicens:
JER 35:2 Vade ad domum Rechabitarum, et loquere eis, et introduces eos in domum Domini, in unam exedram thesaurorum, et dabis eis bibere vinum.
JER 35:3 Et assumpsi Jezoniam filium Jeremiæ filii Habsaniæ, et fratres ejus, et omnes filios ejus, et universam domum Rechabitarum,
JER 35:4 et introduxi eos in domum Domini, ad gazophylacium filiorum Hanan filii Jegedeliæ hominis Dei, quod erat juxta gazophylacium principum, super thesaurum Maasiæ filii Sellum, qui erat custos vestibuli:
JER 35:5 et posui coram filiis domus Rechabitarum scyphos plenos vino, et calices, et dixi ad eos: Bibite vinum.
JER 35:6 Qui responderunt Non bibemus vinum, quia Jonadab filius Rechab, pater noster, præcepit nobis, dicens: Non bibetis vinum, vos et filii vestri, usque in sempiternum:
JER 35:7 et domum non ædificabitis, et sementem non seretis, et vineas non plantabitis, nec habebitis: sed in tabernaculis habitabitis cunctis diebus vestris, ut vivatis diebus multis super faciem terræ in qua vos peregrinamini.
JER 35:8 Obedivimus ergo voci Jonadab filii Rechab, patris nostri, in omnibus quæ præcepit nobis, ita ut non biberemus vinum cunctis diebus nostris, nos, et mulieres nostræ, filii, et filiæ nostræ,
JER 35:9 et non ædificaremus domos ad habitandum: et vineam, et agrum, et sementem non habuimus:
JER 35:10 sed habitavimus in tabernaculis, et obedientes fuimus juxta omnia quæ præcepit nobis Jonadab pater noster.
JER 35:11 Cum autem ascendisset Nabuchodonosor rex Babylonis ad terram nostram, diximus: Venite, et ingrediamur Jerusalem a facie exercitus Chaldæorum, et a facie exercitus Syriæ: et mansimus in Jerusalem.
JER 35:12 Et factum est verbum Domini ad Jeremiam, dicens:
JER 35:13 Hæc dicit Dominus exercituum, Deus Israël: Vade, et dic viris Juda et habitatoribus Jerusalem: Numquid non recipietis disciplinam, ut obediatis verbis meis? dicit Dominus.
JER 35:14 Prævaluerunt sermones Jonadab filii Rechab quos præcepit filiis suis ut non biberent vinum, et non biberunt usque ad diem hanc, quia obedierunt præcepto patris sui: ego autem locutus sum ad vos, de mane consurgens et loquens, et non obedistis mihi.
JER 35:15 Misique ad vos omnes servos meos prophetas, consurgens diluculo mittensque, et dicens: Convertimini unusquisque a via sua pessima, et bona facite studia vestra: et nolite sequi deos alienos, neque colatis eos, et habitabitis in terra quam dedi vobis et patribus vestris: et non inclinastis aurem vestram, neque audistis me.
JER 35:16 Firmaverunt igitur filii Jonadab filii Rechab præceptum patris sui quod præceperat eis: populus autem iste non obedivit mihi.
JER 35:17 Idcirco hæc dicit Dominus exercituum, Deus Israël: Ecce ego adducam super Juda et super omnes habitatores Jerusalem universam afflictionem quam locutus sum adversum illos, eo quod locutus sum ad illos, et non audierunt; vocavi illos, et non responderunt mihi.
JER 35:18 Domui autem Rechabitarum dixit Jeremias: Hæc dicit Dominus exercituum, Deus Israël: Pro eo quod obedistis præcepto Jonadab patris vestri, et custodistis omnia mandata ejus, et fecistis universa quæ præcepit vobis,
JER 35:19 propterea hæc dicit Dominus exercituum, Deus Israël: Non deficiet vir de stirpe Jonadab filii Rechab, stans in conspectu meo cunctis diebus.
JER 36:1 Et factum est in anno quarto Joakim filii Josiæ regis Juda, factum est verbum hoc ad Jeremiam a Domino, dicens:
JER 36:2 Tolle volumen libri, et scribes in eo omnia verba quæ locutus sum tibi adversum Israël et Judam, et adversum omnes gentes, a die qua locutus sum ad te ex diebus Josiæ usque ad diem hanc:
JER 36:3 si forte, audiente domo Juda universa mala quæ ego cogito facere eis, revertatur unusquisque a via sua pessima, et propitius ero iniquitati et peccato eorum.
JER 36:4 Vocavit ergo Jeremias Baruch filium Neriæ: et scripsit Baruch ex ore Jeremiæ omnes sermones Domini quos locutus est ad eum, in volumine libri:
JER 36:5 et præcepit Jeremias Baruch, dicens: Ego clausus sum, nec valeo ingredi domum Domini.
JER 36:6 Ingredere ergo tu, et lege de volumine in quo scripsisti ex ore meo verba Domini, audiente populo in domo Domini, in die jejunii: insuper et audiente universo Juda qui veniunt de civitatibus suis, leges eis,
JER 36:7 si forte cadat oratio eorum in conspectu Domini, et revertatur unusquisque a via sua pessima: quoniam magnus furor et indignatio est quam locutus est Dominus adversus populum hunc.
JER 36:8 Et fecit Baruch filius Neriæ juxta omnia quæ præceperat ei Jeremias propheta, legens ex volumine sermones Domini in domo Domini.
JER 36:9 Factum est autem in anno quinto Joakim filii Josiæ regis Juda, in mense nono: prædicaverunt jejunium in conspectu Domini omni populo in Jerusalem, et universæ multitudini quæ confluxerat de civitatibus Juda in Jerusalem.
JER 36:10 Legitque Baruch ex volumine sermones Jeremiæ in domo Domini, in gazophylacio Gamariæ filii Saphan scribæ, in vestibulo superiori, in introitu portæ novæ domus Domini, audiente omni populo.
JER 36:11 Cumque audisset Michæas filius Gamariæ filii Saphan omnes sermones Domini ex libro,
JER 36:12 descendit in domum regis, ad gazophylacium scribæ, et ecce ibi omnes principes sedebant: Elisama scriba, et Dalaias filius Semeiæ, et Elnathan filius Achobor, et Gamarias filius Saphan, et Sedecias filius Hananiæ, et universi principes:
JER 36:13 et nuntiavit eis Michæas omnia verba quæ audivit, legente Baruch ex volumine in auribus populi.
JER 36:14 Miserunt itaque omnes principes ad Baruch Judi filium Nathaniæ filii Selemiæ filii Chusi, dicentes: Volumen ex quo legisti, audiente populo, sume in manu tua, et veni. Tulit ergo Baruch filius Neriæ volumen in manu sua, et venit ad eos:
JER 36:15 et dixerunt ad eum: Sede, et lege hæc in auribus nostris. Et legit Baruch in auribus eorum.
JER 36:16 Igitur cum audissent omnia verba, obstupuerunt unusquisque ad proximum suum, et dixerunt ad Baruch: Nuntiare debemus regi omnes sermones istos.
JER 36:17 Et interrogaverunt eum, dicentes: Indica nobis quomodo scripsisti omnes sermones istos ex ore ejus.
JER 36:18 Dixit autem eis Baruch: Ex ore suo loquebatur quasi legens ad me omnes sermones istos, et ego scribebam in volumine atramento.
JER 36:19 Et dixerunt principes ad Baruch: Vade, et abscondere, tu et Jeremias, et nemo sciat ubi sitis.
JER 36:20 Et ingressi sunt ad regem in atrium: porro volumen commendaverunt in gazophylacio Elisamæ scribæ, et nuntiaverunt, audiente rege, omnes sermones.
JER 36:21 Misitque rex Judi ut sumeret volumen: qui tollens illud de gazophylacio Elisamæ scribæ, legit, audiente rege et universis principibus qui stabant circa regem.
JER 36:22 Rex autem sedebat in domo hiemali, in mense nono, et posita erat arula coram eo plena prunis.
JER 36:23 Cumque legisset Judi tres pagellas vel quatuor, scidit illud scalpello scribæ, et projecit in ignem qui erat super arulam, donec consumeretur omne volumen igni qui erat in arula.
JER 36:24 Et non timuerunt, neque sciderunt vestimenta sua, rex et omnes servi ejus qui audierunt universos sermones istos.
JER 36:25 Verumtamen Elnathan, et Dalaias, et Gamarias, contradixerunt regi, ne combureret librum: et non audivit eos.
JER 36:26 Et præcepit rex Jeremiel filio Amelech, et Saraiæ filio Ezriel, et Selemiæ filio Abdeel, ut comprehenderent Baruch scribam, et Jeremiam prophetam: abscondit autem eos Dominus.
JER 36:27 Et factum est verbum Domini ad Jeremiam prophetam, postquam combusserat rex volumen et sermones quos scripserat Baruch ex ore Jeremiæ, dicens:
JER 36:28 Rursum tolle volumen aliud, et scribe in eo omnes sermones priores qui erant in primo volumine, quod combussit Joakim rex Juda.
JER 36:29 Et ad Joakim regem Juda dices: Hæc dicit Dominus: Tu combussisti volumen illud, dicens: Quare scripsisti in eo annuntians: Festinus veniet rex Babylonis, et vastabit terram hanc, et cessare faciet ex illa hominem et jumentum?
JER 36:30 Propterea hæc dicit Dominus contra Joakim regem Juda: Non erit ex eo qui sedeat super solium David: et cadaver ejus projicietur ad æstum per diem, et ad gelu per noctem.
JER 36:31 Et visitabo contra eum, et contra semen ejus, et contra servos ejus, iniquitates suas: et adducam super eos, et super habitatores Jerusalem, et super viros Juda, omne malum quod locutus sum ad eos, et non audierunt.
JER 36:32 Jeremias autem tulit volumen aliud, et dedit illud Baruch filio Neriæ scribæ: qui scripsit in eo ex ore Jeremiæ omnes sermones libri quem combusserat Joakim rex Juda igni: et insuper additi sunt sermones multo plures quam antea fuerant.
JER 37:1 Et regnavit rex Sedecias filius Josiæ pro Jechonia filio Joakim, quem constituit regem Nabuchodonosor rex Babylonis in terra Juda:
JER 37:2 et non obedivit ipse, et servi ejus, et populus terræ, verbis Domini, quæ locutus est in manu Jeremiæ prophetæ.
JER 37:3 Et misit rex Sedecias Juchal filium Selemiæ, et Sophoniam filium Maasiæ, sacerdotem, ad Jeremiam prophetam, dicens: Ora pro nobis Dominum Deum nostrum.
JER 37:4 Jeremias autem libere ambulabat in medio populi: non enim miserant eum in custodiam carceris. Igitur exercitus Pharaonis egressus est de Ægypto, et audientes Chaldæi qui obsidebant Jerusalem, hujuscemodi nuntium, recesserunt ab Jerusalem.
JER 37:5 Et factum est verbum Domini ad Jeremiam prophetam, dicens:
JER 37:6 Hæc dicit Dominus Deus Israël: Sic dicetis regi Juda, qui misit vos ad me interrogandum: Ecce exercitus Pharaonis, qui egressus est vobis in auxilium, revertetur in terram suam in Ægyptum:
JER 37:7 et redient Chaldæi, et bellabunt contra civitatem hanc, et capient eam, et succendent eam igni.
JER 37:8 Hæc dicit Dominus: Nolite decipere animas vestras, dicentes: Euntes abibunt, et recedent a nobis Chaldæi: quia non abibunt.
JER 37:9 Sed etsi percusseritis omnem exercitum Chaldæorum qui præliantur adversum vos, et derelicti fuerint ex eis aliqui vulnerati, singuli de tentorio suo consurgent, et incendent civitatem hanc igni.
JER 37:10 Ergo cum recessisset exercitus Chaldæorum ab Jerusalem, propter exercitum Pharaonis,
JER 37:11 egressus est Jeremias de Jerusalem ut iret in terram Benjamin, et divideret ibi possessionem in conspectu civium.
JER 37:12 Cumque pervenisset ad portam Benjamin, erat ibi custos portæ per vices, nomine Jerias filius Selemiæ filii Hananiæ: et apprehendit Jeremiam prophetam, dicens: Ad Chaldæos profugis.
JER 37:13 Et respondit Jeremias: Falsum est: non fugio ad Chaldæos. Et non audivit eum, sed comprehendit Jerias Jeremiam, et adduxit eum ad principes:
JER 37:14 quam ob rem irati principes contra Jeremiam, cæsum eum miserunt in carcerem qui erat in domo Jonathan scribæ: ipse enim præpositus erat super carcerem.
JER 37:15 Itaque ingressus est Jeremias in domum laci et in ergastulum: et sedit ibi Jeremias diebus multis.
JER 37:16 Mittens autem Sedecias rex, tulit eum: et interrogavit eum in domo sua abscondite, et dixit: Putasne est sermo a Domino? Et dixit Jeremias: Est: et ait: In manus regis Babylonis traderis.
JER 37:17 Et dixit Jeremias ad regem Sedeciam: Quid peccavi tibi, et servis tuis, et populo tuo, quia misisti me in domum carceris?
JER 37:18 ubi sunt prophetæ vestri, qui prophetabant vobis, et dicebant: Non veniet rex Babylonis super vos, et super terram hanc?
JER 37:19 Nunc ergo audi, obsecro, domine mi rex: valeat deprecatio mea in conspectu tuo, et ne me remittas in domum Jonathan scribæ, ne moriar ibi.
JER 37:20 Præcepit ergo rex Sedecias ut traderetur Jeremias in vestibulo carceris, et daretur ei torta panis quotidie, excepto pulmento, donec consumerentur omnes panes de civitate: et mansit Jeremias in vestibulo carceris.
JER 38:1 Audivit autem Saphatias filius Mathan, et Gedelias filius Phassur, et Juchal filius Selemiæ, et Phassur filius Melchiæ, sermones quos Jeremias loquebatur ad omnem populum, dicens:
JER 38:2 Hæc dicit Dominus: Quicumque manserit in civitate hac, morietur gladio, et fame, et peste: qui autem profugerit ad Chaldæos, vivet, et erit anima ejus sospes et vivens.
JER 38:3 Hæc dicit Dominus: Tradendo tradetur civitas hæc in manu exercitus regis Babylonis, et capiet eam.
JER 38:4 Et dixerunt principes regi: Rogamus ut occidatur homo iste: de industria enim dissolvit manus virorum bellantium qui remanserunt in civitate hac, et manus universi populi, loquens ad eos juxta verba hæc: siquidem homo iste non quærit pacem populo huic, sed malum.
JER 38:5 Et dixit rex Sedecias: Ecce ipse in manibus vestris est: nec enim fas est regem vobis quidquam negare.
JER 38:6 Tulerunt ergo Jeremiam, et projecerunt eum in lacum Melchiæ filii Amelech, qui erat in vestibulo carceris: et submiserunt Jeremiam funibus in lacum, in quo non erat aqua, sed lutum: descendit itaque Jeremias in cœnum.
JER 38:7 Audivit autem Abdemelech Æthiops, vir eunuchus, qui erat in domo regis, quod misissent Jeremiam in lacum. Porro rex sedebat in porta Benjamin:
JER 38:8 et egressus est Abdemelech de domo regis, et locutus est ad regem, dicens:
JER 38:9 Domine mi rex, male fecerunt viri isti omnia quæcumque perpetrarunt contra Jeremiam prophetam, mittentes eum in lacum, ut moriatur ibi fame: non sunt enim panes ultra in civitate.
JER 38:10 Præcepit itaque rex Abdemelech Æthiopi, dicens: Tolle tecum hinc triginta viros, et leva Jeremiam prophetam de lacu, antequam moriatur.
JER 38:11 Assumptis ergo Abdemelech secum viris, ingressus est domum regis, quæ erat sub cellario, et tulit inde veteres pannos, et antiqua quæ computruerant, et submisit ea ad Jeremiam in lacum per funiculos.
JER 38:12 Dixitque Abdemelech Æthiops ad Jeremiam: Pone veteres pannos, et hæc scissa et putrida, sub cubito manuum tuarum, et super funes. Fecit ergo Jeremias sic,
JER 38:13 et extraxerunt Jeremiam funibus, et eduxerunt eum de lacu: mansit autem Jeremias in vestibulo carceris.
JER 38:14 Et misit rex Sedecias, et tulit ad se Jeremiam prophetam ad ostium tertium quod erat in domo Domini: et dixit rex ad Jeremiam: Interrogo ego te sermonem, ne abscondas a me aliquid.
JER 38:15 Dixit autem Jeremias ad Sedeciam: Si annuntiavero tibi, numquid non interficies me? et si consilium dedero tibi, non me audies.
JER 38:16 Juravit ergo rex Sedecias Jeremiæ clam, dicens: Vivit Dominus, qui fecit nobis animam hanc, si occidero te, et si tradidero te in manus virorum istorum qui quærunt animam tuam.
JER 38:17 Et dixit Jeremias ad Sedeciam: Hæc dicit Dominus exercituum, Deus Israël: Si profectus exieris ad principes regis Babylonis, vivet anima tua, et civitas hæc non succendetur igni: et salvus eris tu, et domus tua.
JER 38:18 Si autem non exieris ad principes regis Babylonis, tradetur civitas hæc in manus Chaldæorum, et succendent eam igni: et tu non effugies de manu eorum.
JER 38:19 Et dixit rex Sedecias ad Jeremiam: Sollicitus sum propter Judæos qui transfugerunt ad Chaldæos, ne forte tradar in manus eorum, et illudant mihi.
JER 38:20 Respondit autem Jeremias: Non te tradent. Audi, quæso, vocem Domini, quam ego loquor ad te, et bene tibi erit, et vivet anima tua.
JER 38:21 Quod si nolueris egredi, iste est sermo quem ostendit mihi Dominus:
JER 38:22 ecce omnes mulieres quæ remanserunt in domo regis Juda educentur ad principes regis Babylonis, et ipsæ dicent: Seduxerunt te, et prævaluerunt adversum te, viri pacifici tui: demerserunt in cœno et in lubrico pedes tuos, et recesserunt a te.
JER 38:23 Et omnes uxores tuæ et filii tui educentur ad Chaldæos: et non effugies manus eorum, sed in manu regis Babylonis capieris, et civitatem hanc comburet igni.
JER 38:24 Dixit ergo Sedecias ad Jeremiam: Nullus sciat verba hæc, et non morieris.
JER 38:25 Si autem audierint principes quia locutus sum tecum, et venerint ad te, et dixerint tibi: Indica nobis quid locutus sis cum rege: ne celes nos, et non te interficiemus: et quid locutus est tecum rex:
JER 38:26 dices ad eos: Prostravi ego preces meas coram rege, ne me reduci juberet in domum Jonathan, et ibi morerer.
JER 38:27 Venerunt ergo omnes principes ad Jeremiam, et interrogaverunt eum, et locutus est eis juxta omnia verba quæ præceperat ei rex: et cessaverunt ab eo: nihil enim fuerat auditum.
JER 38:28 Mansit vero Jeremias in vestibulo carceris usque ad diem quo capta est Jerusalem: et factum est ut caperetur Jerusalem.
JER 39:1 Anno nono Sedeciæ regis Juda, mense decimo, venit Nabuchodonosor rex Babylonis, et omnis exercitus ejus, ad Jerusalem, et obsidebant eam.
JER 39:2 Undecimo autem anno Sedeciæ, mense quarto, quinta mensis, aperta est civitas:
JER 39:3 et ingressi sunt omnes principes regis Babylonis, et sederunt in porta media: Neregel, Sereser, Semegarnabu, Sarsachim, Rabsares, Neregel, Sereser, Rebmag, et omnes reliqui principes regis Babylonis.
JER 39:4 Cumque vidisset eos Sedecias rex Juda, et omnes viri bellatores, fugerunt: et egressi sunt nocte de civitate per viam horti regis, et per portam quæ erat inter duos muros, et egressi sunt ad viam deserti.
JER 39:5 Persecutus est autem eos exercitus Chaldæorum, et comprehenderunt Sedeciam in campo solitudinis Jerichontinæ, et captum adduxerunt ad Nabuchodonosor regem Babylonis, in Reblatha, quæ est in terra Emath: et locutus est ad eum judicia.
JER 39:6 Et occidit rex Babylonis filios Sedeciæ in Reblatha, in oculis ejus: et omnes nobiles Juda occidit rex Babylonis.
JER 39:7 Oculos quoque Sedeciæ eruit, et vinxit eum compedibus ut duceretur in Babylonem.
JER 39:8 Domum quoque regis et domum vulgi succenderunt Chaldæi igni, et murum Jerusalem subverterunt.
JER 39:9 Et reliquias populi qui remanserant in civitate, et perfugas qui transfugerant ad eum, et superfluos vulgi qui remanserant, transtulit Nabuzardan, magister militum, in Babylonem.
JER 39:10 Et de plebe pauperum, qui nihil penitus habebant, dimisit Nabuzardan magister militum in terra Juda, et dedit eis vineas et cisternas in die illa.
JER 39:11 Præceperat autem Nabuchodonosor rex Babylonis de Jeremia Nabuzardan magistro militum, dicens:
JER 39:12 Tolle illum, et pone super eum oculos tuos, nihilque ei mali facias: sed ut voluerit, sic facias ei.
JER 39:13 Misit ergo Nabuzardan princeps militiæ, et Nabusezban, et Rabsares, et Neregel, et Sereser, et Rebmag, et omnes optimates regis Babylonis,
JER 39:14 miserunt, et tulerunt Jeremiam de vestibulo carceris, et tradiderunt eum Godoliæ filio Ahicam filii Saphan, ut intraret in domum, et habitaret in populo.
JER 39:15 Ad Jeremiam autem factus fuerat sermo Domini, cum clausus esset in vestibulo carceris, dicens:
JER 39:16 Vade, et dic Abdemelech Æthiopi, dicens: Hæc dicit Dominus exercituum, Deus Israël: Ecce ego inducam sermones meos super civitatem hanc in malum, et non in bonum, et erunt in conspectu tuo in die illa.
JER 39:17 Et liberabo te in die illa, ait Dominus, et non traderis in manus virorum quos tu formidas:
JER 39:18 sed eruens liberabo te, et gladio non cades, sed erit tibi anima tua in salutem, quia in me habuisti fiduciam, ait Dominus.
JER 40:1 Sermo qui factus est ad Jeremiam a Domino, postquam dimissus est a Nabuzardan magistro militiæ de Rama, quando tulit eum vinctum catenis in medio omnium qui migrabant de Jerusalem et Juda, et ducebantur in Babylonem.
JER 40:2 Tollens ergo princeps militiæ Jeremiam, dixit ad eum: Dominus Deus tuus locutus est malum hoc super locum istum:
JER 40:3 et adduxit, et fecit Dominus sicut locutus est, quia peccastis Domino, et non audistis vocem ejus: et factus est vobis sermo hic.
JER 40:4 Nunc ergo ecce solvi te hodie de catenis quæ sunt in manibus tuis: si placet tibi ut venias mecum in Babylonem, veni, et ponam oculos meos super te: si autem displicet tibi venire mecum in Babylonem, reside: ecce omnis terra in conspectu tuo est: quod elegeris, et quo placuerit tibi ut vadas, illuc perge:
JER 40:5 et mecum noli venire, sed habita apud Godoliam filium Ahicam filii Saphan, quem præposuit rex Babylonis civitatibus Juda: habita ergo cum eo in medio populi: vel quocumque placuerit tibi ut vadas, vade. Dedit quoque ei magister militiæ cibaria et munuscula, et dimisit eum.
JER 40:6 Venit autem Jeremias ad Godoliam filium Ahicam in Masphath, et habitavit cum eo in medio populi qui relictus fuerat in terra.
JER 40:7 Cumque audissent omnes principes exercitus, qui dispersi fuerant per regiones, ipsi et socii eorum, quod præfecisset rex Babylonis Godoliam filium Ahicam terræ, et quod commendasset ei viros, et mulieres, et parvulos, et de pauperibus terræ, qui non fuerant translati in Babylonem,
JER 40:8 venerunt ad Godoliam in Masphath, et Ismahel filius Nathaniæ, et Johanan et Jonathan filii Caree, et Sareas filius Thanehumeth, et filii Ophi, qui erant de Netophathi, et Jezonias filius Maachathi, ipsi et viri eorum.
JER 40:9 Et juravit eis Godolias filius Ahicam filii Saphan, et comitibus eorum, dicens: Nolite timere servire Chaldæis: habitate in terra, et servite regi Babylonis, et bene erit vobis.
JER 40:10 Ecce ego habito in Masphath, ut respondeam præcepto Chaldæorum qui mittuntur ad nos: vos autem colligite vindemiam, et messem, et oleum, et condite in vasis vestris, et manete in urbibus vestris quas tenetis.
JER 40:11 Sed et omnes Judæi qui erant in Moab, et in filiis Ammon, et in Idumæa, et in universis regionibus, audito quod dedisset rex Babylonis reliquias in Judæa, et quod præposuisset super eos Godoliam filium Ahicam filii Saphan,
JER 40:12 reversi sunt, inquam, omnes Judæi de universis locis ad quæ profugerant, et venerunt in terram Juda ad Godoliam in Masphath, et collegerunt vinum et messem multam nimis.
JER 40:13 Johanan autem filius Caree, et omnes principes exercitus qui dispersi fuerant in regionibus, venerunt ad Godoliam in Masphath,
JER 40:14 et dixerunt ei: Scito quod Baalis, rex filiorum Ammon, misit Ismahel filium Nathaniæ percutere animam tuam. Et non credidit eis Godolias filius Ahicam.
JER 40:15 Johanan autem filius Caree dixit ad Godoliam seorsum in Masphath, loquens: Ibo, et percutiam Ismahel filium Nathaniæ, nullo sciente, ne interficiat animam tuam, et dissipentur omnes Judæi qui congregati sunt ad te, et peribunt reliquiæ Juda.
JER 40:16 Et ait Godolias filius Ahicam ad Johanan filium Caree: Noli facere verbum hoc: falsum enim tu loqueris de Ismahel.
JER 41:1 Et factum est in mense septimo, venit Ismahel filius Nathaniæ filii Elisama, de semine regali, et optimates regis, et decem viri cum eo, ad Godoliam filium Ahicam, in Masphath, et comederunt ibi panes simul in Masphath.
JER 41:2 Surrexit autem Ismahel filius Nathaniæ, et decem viri qui cum eo erant, et percusserunt Godoliam filium Ahicam filii Saphan gladio, et interfecerunt eum quem præfecerat rex Babylonis terræ.
JER 41:3 Omnes quoque Judæos qui erant cum Godolia in Masphath, et Chaldæos qui reperti sunt ibi, et viros bellatores, percussit Ismahel.
JER 41:4 Secundo autem die postquam occiderat Godoliam, nullo adhuc sciente,
JER 41:5 venerunt viri de Sichem, et de Silo, et de Samaria, octoginta viri, rasi barba, et scissis vestibus, et squallentes: et munera et thus habebant in manu, ut offerrent in domo Domini.
JER 41:6 Egressus ergo Ismahel filius Nathaniæ in occursum eorum de Masphath, incedens et plorans ibat: cum autem occurrisset eis, dixit ad eos: Venite ad Godoliam filium Ahicam.
JER 41:7 Qui cum venissent ad medium civitatis, interfecit eos Ismahel filius Nathaniæ circa medium laci, ipse et viri qui erant cum eo.
JER 41:8 Decem autem viri reperti sunt inter eos, qui dixerunt ad Ismahel: Noli occidere nos, quia habemus thesauros in agro, frumenti, et hordei, et olei, et mellis: et cessavit, et non interfecit eos cum fratribus suis.
JER 41:9 Lacus autem in quem projecerat Ismahel omnia cadavera virorum quos percussit propter Godoliam, ipse est quem fecit rex Asa propter Baasa regem Israël: ipsum replevit Ismahel filius Nathaniæ occisis.
JER 41:10 Et captivas duxit Ismahel omnes reliquias populi qui erant in Masphath, filias regis, et universum populum qui remanserat in Masphath, quos commendaverat Nabuzardan princeps militiæ, Godoliæ filio Ahicam: et cepit eos Ismahel filius Nathaniæ, et abiit ut transiret ad filios Ammon.
JER 41:11 Audivit autem Johanan filius Caree, et omnes principes bellatorum qui erant cum eo, omne malum quod fecerat Ismahel filius Nathaniæ,
JER 41:12 et assumptis universis viris, profecti sunt ut bellarent adversum Ismahel filium Nathaniæ: et invenerunt eum ad aquas multas quæ sunt in Gabaon.
JER 41:13 Cumque vidisset omnis populus qui erat cum Ismahel Johanan filium Caree, et universos principes bellatorum qui erant cum eo, lætati sunt:
JER 41:14 et reversus est omnis populus quem ceperat Ismahel, in Masphath, reversusque abiit ad Johanan filium Caree.
JER 41:15 Ismahel autem filius Nathaniæ fugit cum octo viris a facie Johanan, et abiit ad filios Ammon.
JER 41:16 Tulit ergo Johanan filius Caree, et omnes principes bellatorum qui erant cum eo, universas reliquias vulgi quas reduxerat ab Ismahel filio Nathaniæ de Masphath, postquam percussit Godoliam filium Ahicam: fortes viros ad prælium, et mulieres, et pueros, et eunuchos, quos reduxerat de Gabaon.
JER 41:17 Et abierunt, et sederunt peregrinantes in Chamaam, quæ est juxta Bethlehem, ut pergerent, et introirent Ægyptum,
JER 41:18 a facie Chaldæorum: timebant enim eos, quia percusserat Ismahel filius Nathaniæ Godoliam filium Ahicam, quem præposuerat rex Babylonis in terra Juda.
JER 42:1 Et accesserunt omnes principes bellatorum, et Johanan filius Caree, et Jezonias filius Osaiæ, et reliquum vulgus, a parvo usque ad magnum,
JER 42:2 dixeruntque ad Jeremiam prophetam: Cadat oratio nostra in conspectu tuo, et ora pro nobis ad Dominum Deum tuum, pro universis reliquiis istis, quia derelicti sumus pauci de pluribus, sicut oculi tui nos intuentur:
JER 42:3 et annuntiet nobis Dominus Deus tuus viam per quam pergamus, et verbum quod faciamus.
JER 42:4 Dixit autem ad eos Jeremias propheta: Audivi. Ecce ego oro ad Dominum Deum vestrum secundum verba vestra: omne verbum quodcumque responderit mihi indicabo vobis, nec celabo vos quidquam.
JER 42:5 Et illi dixerunt ad Jeremiam: Sit Dominus inter nos testis veritatis et fidei, si non juxta omne verbum in quo miserit te Dominus Deus tuus ad nos, sic faciemus:
JER 42:6 sive bonum est, sive malum, voci Domini Dei nostri, ad quem mittimus te, obediemus, ut bene sit nobis cum audierimus vocem Domini Dei nostri.
JER 42:7 Cum autem completi essent decem dies, factum est verbum Domini ad Jeremiam,
JER 42:8 vocavitque Johanan filium Caree, et omnes principes bellatorum qui erant cum eo, et universum populum, a minimo usque ad magnum.
JER 42:9 Et dixit ad eos: Hæc dicit Dominus Deus Israël, ad quem misistis me ut prosternerem preces vestras in conspectu ejus:
JER 42:10 Si quiescentes manseritis in terra hac, ædificabo vos, et non destruam: plantabo, et non evellam: jam enim placatus sum super malo quod feci vobis.
JER 42:11 Nolite timere a facie regis Babylonis, quem vos pavidi formidatis: nolite metuere eum, dicit Dominus, quia vobiscum sum ego ut salvos vos faciam, et eruam de manu ejus:
JER 42:12 et dabo vobis misericordias, et miserebor vestri, et habitare vos faciam in terra vestra.
JER 42:13 Si autem dixeritis vos: Non habitabimus in terra ista, nec audiemus vocem Domini Dei nostri,
JER 42:14 dicentes: Nequaquam, sed ad terram Ægypti pergemus, ubi non videbimus bellum, et clangorem tubæ non audiemus, et famem non sustinebimus, et ibi habitabimus:
JER 42:15 propter hoc nunc audite verbum Domini, reliquiæ Juda: Hæc dicit Dominus exercituum, Deus Israël: Si posueritis faciem vestram ut ingrediamini Ægyptum, et intraveritis ut ibi habitetis,
JER 42:16 gladius quem vos formidatis ibi comprehendet vos in terra Ægypti: et fames, pro qua estis solliciti, adhærebit vobis in Ægypto, et ibi moriemini.
JER 42:17 Omnesque viri qui posuerunt faciem suam ut ingrediantur Ægyptum, ut habitent ibi, morientur gladio, et fame, et peste: nullus de eis remanebit, nec effugiet a facie mali quod ego afferam super eos.
JER 42:18 Quia hæc dicit Dominus exercituum, Deus Israël: Sicut conflatus est furor meus et indignatio mea super habitatores Jerusalem, sic conflabitur indignatio mea super vos cum ingressi fueritis Ægyptum: et eritis in jusjurandum, et in stuporem, et in maledictum, et in opprobrium, et nequaquam ultra videbitis locum istum.
JER 42:19 Verbum Domini super vos, reliquiæ Juda: Nolite intrare Ægyptum: scientes scietis, quia obtestatus sum vos hodie,
JER 42:20 quia decepistis animas vestras. Vos enim misistis me ad Dominum Deum nostrum, dicentes: Ora pro nobis ad Dominum Deum nostrum, et juxta omnia quæcumque dixerit tibi Dominus Deus noster, sic annuntia nobis, et faciemus.
JER 42:21 Et annuntiavi vobis hodie, et non audistis vocem Domini Dei vestri super universis pro quibus misit me ad vos.
JER 42:22 Nunc ergo scientes scietis quia gladio, et fame, et peste moriemini in loco ad quem voluistis intrare ut habitaretis ibi.
JER 43:1 Factum est autem, cum complesset Jeremias loquens ad populum universos sermones Domini Dei eorum, pro quibus miserat eum Dominus Deus eorum ad illos, omnia verba hæc,
JER 43:2 dixit Azarias filius Osaiæ, et Johanan filius Caree, et omnes viri superbi, dicentes ad Jeremiam: Mendacium tu loqueris: non misit te Dominus Deus noster, dicens: Ne ingrediamini Ægyptum ut habitetis illuc.
JER 43:3 Sed Baruch filius Neriæ incitat te adversum nos, ut tradat nos in manus Chaldæorum, ut interficiat nos, et traduci faciat in Babylonem.
JER 43:4 Et non audivit Johanan filius Caree, et omnes principes bellatorum, et universus populus, vocem Domini, ut manerent in terra Juda.
JER 43:5 Sed tollens Johanan filius Caree, et universi principes bellatorum, universos reliquiarum Juda, qui reversi fuerant de cunctis gentibus ad quas fuerant ante dispersi, ut habitarent in terra Juda,
JER 43:6 viros, et mulieres, et parvulos, et filias regis, et omnem animam quam reliquerat Nabuzardan princeps militiæ cum Godolia filio Ahicam filii Saphan, et Jeremiam prophetam, et Baruch filium Neriæ:
JER 43:7 et ingressi sunt terram Ægypti, quia non obedierunt voci Domini, et venerunt usque ad Taphnis.
JER 43:8 Et factus est sermo Domini ad Jeremiam in Taphnis, dicens:
JER 43:9 Sume lapides grandes in manu tua, et abscondes eos in crypta quæ est sub muro latericio in porta domus Pharaonis in Taphnis, cernentibus viris Judæis:
JER 43:10 et dices ad eos: Hæc dicit Dominus exercituum, Deus Israël: Ecce ego mittam et assumam Nabuchodonosor regem Babylonis, servum meum: et ponam thronum ejus super lapides istos quos abscondi, et statuet solium suum super eos:
JER 43:11 veniensque percutiet terram Ægypti, quos in mortem, in mortem, et quos in captivitatem, in captivitatem, et quos in gladium, in gladium:
JER 43:12 et succendet ignem in delubris deorum Ægypti, et comburet ea, et captivos ducet illos, et amicietur terra Ægypti sicut amicitur pastor pallio suo, et egredietur inde in pace:
JER 43:13 et conteret statuas domus solis quæ sunt in terra Ægypti, et delubra deorum Ægypti comburet igni.
JER 44:1 Verbum quod factum est per Jeremiam ad omnes Judæos qui habitabant in terra Ægypti, habitantes in Magdalo, et in Taphnis, et in Memphis, et in terra Phatures, dicens:
JER 44:2 Hæc dicit Dominus exercituum, Deus Israël: Vos vidistis omne malum istud quod adduxi super Jerusalem, et super omnes urbes Juda: et ecce desertæ sunt hodie, et non est in eis habitator,
JER 44:3 propter malitiam quam fecerunt ut me ad iracundiam provocarent, et irent ut sacrificarent, et colerent deos alienos quos nesciebant, et illi, et vos, et patres vestri.
JER 44:4 Et misi ad vos omnes servos meos prophetas, de nocte consurgens, mittensque et dicens: Nolite facere verbum abominationis hujuscemodi, quam odivi.
JER 44:5 Et non audierunt, nec inclinaverunt aurem suam, ut converterentur a malis suis, et non sacrificarent diis alienis.
JER 44:6 Et conflata est indignatio mea et furor meus, et succensa est in civitatibus Juda, et in plateis Jerusalem: et versæ sunt in solitudinem et vastitatem secundum diem hanc.
JER 44:7 Et nunc hæc dicit Dominus exercituum, Deus Israël: Quare vos facitis malum grande hoc contra animas vestras, ut intereat ex vobis vir et mulier, parvulus et lactens, de medio Judæ, nec relinquatur vobis quidquam residuum:
JER 44:8 provocantes me in operibus manuum vestrarum, sacrificando diis alienis in terra Ægypti, in quam ingressi estis ut habitetis ibi: et dispereatis, et sitis in maledictionem et in opprobrium cunctis gentibus terræ?
JER 44:9 Numquid obliti estis mala patrum vestrorum, et mala regum Juda, et mala uxorum ejus, et mala vestra, et mala uxorum vestrarum, quæ fecerunt in terra Juda, et in regionibus Jerusalem?
JER 44:10 Non sunt mundati usque ad diem hanc: et non timuerunt, et non ambulaverunt in lege Domini, et in præceptis meis quæ dedi coram vobis et coram patribus vestris.
JER 44:11 Ideo hæc dicit Dominus exercituum, Deus Israël: Ecce ego ponam faciem meam in vobis in malum: et disperdam omnem Judam.
JER 44:12 Et assumam reliquias Judæ, qui posuerunt facies suas ut ingrederentur terram Ægypti, et habitarent ibi, et consumentur omnes in terra Ægypti: cadent in gladio, et in fame, et consumentur a minimo usque ad maximum: in gladio et in fame morientur, et erunt in jusjurandum, et in miraculum, et in maledictionem, et in opprobrium.
JER 44:13 Et visitabo super habitatores terræ Ægypti sicut visitavi super Jerusalem, in gladio, et fame, et peste:
JER 44:14 et non erit qui effugiat, et sit residuus de reliquiis Judæorum qui vadunt ut peregrinentur in terra Ægypti, et revertantur in terram Juda, ad quam ipsi elevant animas suas ut revertantur, et habitent ibi: non revertentur, nisi qui fugerint.
JER 44:15 Responderunt autem Jeremiæ omnes viri scientes quod sacrificarent uxores eorum diis alienis, et universæ mulieres quarum stabat multitudo grandis, et omnis populus habitantium in terra Ægypti in Phatures, dicentes:
JER 44:16 Sermonem quem locutus es ad nos in nomine Domini, non audiemus ex te:
JER 44:17 sed facientes faciemus omne verbum quod egredietur de ore nostro, ut sacrificemus reginæ cæli, et libemus ei libamina, sicut fecimus nos et patres nostri, reges nostri et principes nostri, in urbibus Juda, et in plateis Jerusalem: et saturati sumus panibus, et bene nobis erat, malumque non vidimus.
JER 44:18 Ex eo autem tempore quo cessavimus sacrificare reginæ cæli, et libare ei libamina, indigemus omnibus, et gladio et fame consumpti sumus.
JER 44:19 Quod si nos sacrificamus reginæ cæli, et libamus ei libamina, numquid sine viris nostris fecimus ei placentas ad colendum eam, et libandum ei libamina?
JER 44:20 Et dixit Jeremias ad omnem populum, adversum viros, et adversum mulieres, et adversum universam plebem, qui responderant ei verbum, dicens:
JER 44:21 Numquid non sacrificium quod sacrificastis in civitatibus Juda, et in plateis Jerusalem, vos et patres vestri, reges vestri, et principes vestri, et populus terræ, horum recordatus est Dominus, et ascendit super cor ejus?
JER 44:22 Et non poterat Dominus ultra portare propter malitiam studiorum vestrorum, et propter abominationes quas fecistis: et facta est terra vestra in desolationem, et in stuporem, et in maledictum, eo quod non sit habitator, sicut est dies hæc.
JER 44:23 Propterea quod sacrificaveritis idolis, et peccaveritis Domino, et non audieritis vocem Domini, et in lege, et in præceptis, et in testimoniis ejus non ambulaveritis, idcirco evenerunt vobis mala hæc, sicut est dies hæc.
JER 44:24 Dixit autem Jeremias ad omnem populum, et ad universas mulieres: Audite verbum Domini, omnis Juda qui estis in terra Ægypti.
JER 44:25 Hæc inquit Dominus exercituum, Deus Israël, dicens: Vos et uxores vestræ locuti estis ore vestro, et manibus vestris implestis, dicentes: Faciamus vota nostra quæ vovimus, ut sacrificemus reginæ cæli, et libemus ei libamina. Implestis vota vestra, et opere perpetrastis ea.
JER 44:26 Ideo audite verbum Domini, omnis Juda qui habitatis in terra Ægypti: Ecce ego juravi in nomine meo magno, ait Dominus, quia nequaquam ultra vocabitur nomen meum ex ore omnis viri Judæi, dicentis: Vivit Dominus Deus, in omni terra Ægypti.
JER 44:27 Ecce ego vigilabo super eos in malum, et non in bonum: et consumentur omnes viri Juda qui sunt in terra Ægypti gladio et fame, donec penitus consumantur.
JER 44:28 Et qui fugerint gladium, revertentur de terra Ægypti in terram Juda viri pauci: et scient omnes reliquiæ Juda, ingredientium terram Ægypti ut habitent ibi, cujus sermo compleatur, meus an illorum.
JER 44:29 Et hoc vobis signum, ait Dominus, quod visitem ego super vos in loco isto, ut sciatis quia vere complebuntur sermones mei contra vos in malum:
JER 44:30 hæc dicit Dominus: Ecce ego tradam Pharaonem Ephree regem Ægypti in manu inimicorum ejus, et in manu quærentium animam illius, sicut tradidi Sedeciam regem Juda in manu Nabuchodonosor regis Babylonis inimici sui, et quærentis animam ejus.
JER 45:1 Verbum quod locutus est Jeremias propheta ad Baruch filium Neriæ, cum scripsisset verba hæc in libro ex ore Jeremiæ, anno quarto Joakim filii Josiæ regis Juda, dicens:
JER 45:2 Hæc dicit Dominus Deus Israël ad te, Baruch:
JER 45:3 Dixisti: Væ misero mihi ! quoniam addidit Dominus dolorem dolori meo: laboravi in gemitu meo, et requiem non inveni.
JER 45:4 Hæc dicit Dominus: Sic dices ad eum: Ecce quos ædificavi, ego destruo, et quos plantavi, ego evello, et universam terram hanc:
JER 45:5 et tu quæris tibi grandia? noli quærere, quia ecce ego adducam malum super omnem carnem, ait Dominus, et dabo tibi animam tuam in salutem in omnibus locis ad quæcumque perrexeris.
JER 46:1 Quod factum est verbum Domini ad Jeremiam prophetam contra gentes.
JER 46:2 Ad Ægyptum, adversum exercitum Pharaonis Nechao regis Ægypti, qui erat juxta fluvium Euphraten in Charcamis, quem percussit Nabuchodonosor rex Babylonis, in quarto anno Joakim filii Josiæ regis Juda.
JER 46:3 [Præparate scutum et clypeum, et procedite ad bellum.
JER 46:4 Jungite equos, et ascendite, equites: state in galeis, polite lanceas, induite vos loricis.
JER 46:5 Quid igitur? vidi ipsos pavidos, et terga vertentes, fortes eorum cæsos: fugerunt conciti, nec respexerunt: terror undique, ait Dominus.
JER 46:6 Non fugiat velox, nec salvari se putet fortis: ad aquilonem juxta flumen Euphraten victi sunt, et ruerunt.
JER 46:7 Quis est iste, qui quasi flumen ascendit, et veluti fluviorum intumescunt gurgites ejus?
JER 46:8 Ægyptus fluminis instar ascendit, et velut flumina movebuntur fluctus ejus, et dicet: Ascendens operiam terram: perdam civitatem, et habitatores ejus.
JER 46:9 Ascendite equos, et exsultate in curribus, et procedant fortes, Æthiopia et Libyes tenentes scutum, et Lydii arripientes et jacientes sagittas.
JER 46:10 Dies autem ille Domini Dei exercituum dies ultionis, ut sumat vindictam de inimicis suis: devorabit gladius, et saturabitur, et inebriabitur sanguine eorum: victima enim Domini Dei exercituum in terra aquilonis juxta flumen Euphraten.
JER 46:11 Ascende in Galaad, et tolle resinam, virgo filia Ægypti: frustra multiplicas medicamina: sanitas non erit tibi.
JER 46:12 Audierunt gentes ignominiam tuam, et ululatus tuus replevit terram: quia fortis impegit in fortem, et ambo pariter conciderunt.]
JER 46:13 Verbum quod locutus est Dominus ad Jeremiam prophetam, super eo quod venturus esset Nabuchodonosor rex Babylonis, et percussurus terram Ægypti:
JER 46:14 [Annuntiate Ægypto, et auditum facite in Magdalo, et resonet in Memphis, et in Taphnis: dicite: Sta, et præpara te, quia devorabit gladius ea quæ per circuitum tuum sunt.
JER 46:15 Quare computruit fortis tuus? non stetit, quoniam Dominus subvertit eum.
JER 46:16 Multiplicavit ruentes, ceciditque vir ad proximum suum, et dicent: Surge, et revertamur ad populum nostrum, et ad terram nativitatis nostræ, a facie gladii columbæ.
JER 46:17 Vocate nomen Pharaonis regis Ægypti: tumultum adduxit tempus.
JER 46:18 Vivo ego, inquit Rex (Dominus exercituum nomen ejus), quoniam sicut Thabor in montibus, et sicut Carmelus in mari, veniet.
JER 46:19 Vasa transmigrationis fac tibi, habitatrix filia Ægypti: quia Memphis in solitudinem erit, et deseretur, et inhabitabilis erit.
JER 46:20 Vitula elegans atque formosa Ægyptus, stimulator ab aquilone veniet ei.
JER 46:21 Mercenarii quoque ejus, qui versabantur in medio ejus quasi vituli saginati, versi sunt, et fugerunt simul, nec stare potuerunt: quia dies interfectionis eorum venit super eos, tempus visitationis eorum.
JER 46:22 Vox ejus quasi æris sonabit: quoniam cum exercitu properabunt, et cum securibus venient ei quasi cædentes ligna.
JER 46:23 Succiderunt saltum ejus, ait Dominus, qui supputari non potest: multiplicati sunt super locustas, et non est eis numerus.
JER 46:24 Confusa est filia Ægypti, et tradita in manu populi aquilonis.
JER 46:25 Dixit Dominus exercituum, Deus Israël: Ecce ego visitabo super tumultum Alexandriæ, et super Pharaonem, et super Ægyptum, et super deos ejus, et super reges ejus, et super Pharaonem, et super eos qui confidunt in eo:
JER 46:26 et dabo eos in manu quærentium animam eorum, et in manu Nabuchodonosor regis Babylonis, et in manu servorum ejus: et post hæc habitabitur sicut diebus pristinis, ait Dominus.
JER 46:27 Et tu ne timeas, serve meus Jacob, et ne paveas, Israël: quia ecce ego salvum te faciam de longinquo, et semen tuum de terra captivitatis tuæ: et revertetur Jacob, et requiescet, et prosperabitur, et non erit qui exterreat eum.
JER 46:28 Et tu noli timere, serve meus Jacob, ait Dominus, quia tecum ego sum: quia ego consumam cunctas gentes ad quas ejeci te, te vero non consumam: sed castigabo te in judicio, nec quasi innocenti parcam tibi.]
JER 47:1 Quod factum est verbum Domini ad Jeremiam prophetam contra Palæstinos, antequam percuteret Pharao Gazam.
JER 47:2 [Hæc dicit Dominus: Ecce aquæ ascendunt ab aquilone, et erunt quasi torrens inundans, et operient terram et plenitudinem ejus, urbem et habitatores ejus. Clamabunt homines, et ululabunt omnes habitatores terræ,
JER 47:3 a strepitu pompæ armorum, et bellatorum ejus, a commotione quadrigarum ejus, et multitudine rotarum illius. Non respexerunt patres filios manibus dissolutis,
JER 47:4 pro adventu diei in quo vastabuntur omnes Philisthiim, et dissipabitur Tyrus et Sidon cum omnibus reliquis auxiliis suis: depopulatus est enim Dominus Palæstinos, reliquias insulæ Cappadociæ.
JER 47:5 Venit calvitium super Gazam; conticuit Ascalon, et reliquiæ vallis earum: usquequo concideris?
JER 47:6 O mucro Domini, usquequo non quiesces? ingredere in vaginam tuam, refrigerare, et sile.
JER 47:7 Quomodo quiescet, cum Dominus præceperit ei adversus Ascalonem, et adversus maritimas ejus regiones, ibique condixerit illi?]
JER 48:1 Ad Moab. [Hæc dicit Dominus exercituum, Deus Israël: Væ super Nabo, quoniam vastata est, et confusa ! capta est Cariathaim, confusa est fortis, et tremuit.
JER 48:2 Non est ultra exsultatio in Moab contra Hesebon: cogitaverunt malum: Venite, et disperdamus eam de gente. Ergo silens conticesces, sequeturque te gladius.
JER 48:3 Vox clamoris de Oronaim, vastitas et contritio magna.
JER 48:4 Contrita est Moab: annuntiate clamorem parvulis ejus.
JER 48:5 Per ascensum enim Luith plorans ascendet in fletu, quoniam in descensu Oronaim hostes ululatum contritionis audierunt.
JER 48:6 Fugite, salvate animas vestras, et eritis quasi myricæ in deserto:
JER 48:7 pro eo enim quod habuisti fiduciam in munitionibus tuis et in thesauris tuis, tu quoque capieris: et ibit Chamos in transmigrationem, sacerdotes ejus et principes ejus simul.
JER 48:8 Et veniet prædo ad omnem urbem, et urbs nulla salvabitur: et peribunt valles, et dissipabuntur campestria, quoniam dixit Dominus:
JER 48:9 Date florem Moab, quia florens egredietur: et civitates ejus desertæ erunt, et inhabitabiles.
JER 48:10 Maledictus qui facit opus Domini fraudulenter, et maledictus qui prohibet gladium suum a sanguine.
JER 48:11 Fertilis fuit Moab ab adolescentia sua, et requievit in fæcibus suis: nec transfusus est de vase in vas, et in transmigrationem non abiit: idcirco permansit gustus ejus in eo, et odor ejus non est immutatus.
JER 48:12 Propterea ecce dies veniunt, dicit Dominus, et mittam ei ordinatores et stratores laguncularum: et sternent eum, et vasa ejus exhaurient, et lagunculas eorum collident.
JER 48:13 Et confundetur Moab a Chamos sicut confusa est domus Israël a Bethel, in qua habebat fiduciam.
JER 48:14 Quomodo dicitis: Fortes sumus, et viri robusti ad præliandum?
JER 48:15 Vastata est Moab, et civitates illius succiderunt, et electi juvenes ejus descenderunt in occisionem, ait Rex: Dominus exercituum nomen ejus.
JER 48:16 Prope est interitus Moab ut veniat, et malum ejus velociter accurret nimis.
JER 48:17 Consolamini eum, omnes qui estis in circuitu ejus: et universi qui scitis nomen ejus, dicite: Quomodo confracta est virga fortis, baculus gloriosus?
JER 48:18 Descende de gloria, et sede in siti, habitatio filiæ Dibon, quoniam vastator Moab ascendit ad te: dissipavit munitiones tuas.
JER 48:19 In via sta, et prospice, habitatio Aroër: interroga fugientem, et ei qui evasit dic: Quid accidit?
JER 48:20 Confusus est Moab, quoniam victus est. Ululate, et clamate: annuntiate in Arnon, quoniam vastata est Moab,
JER 48:21 et judicium venit ad terram campestrem, super Helon, et super Jasa, et super Mephaath,
JER 48:22 et super Dibon, et super Nabo, et super domum Deblathaim,
JER 48:23 et super Cariathaim, et super Bethgamul, et super Bethmaon,
JER 48:24 et super Carioth, et super Bosra, et super omnes civitates terræ Moab, quæ longe et quæ prope sunt.
JER 48:25 Abscissum est cornu Moab, et brachium ejus contritum est, ait Dominus.
JER 48:26 Inebriate eum, quoniam contra Dominum erectus est: et allidet manum Moab in vomitu suo, et erit in derisum etiam ipse.
JER 48:27 Fuit enim in derisum tibi Israël: quasi inter fures reperisses eum: propter verba ergo tua quæ adversum illum locutus es, captivus duceris.
JER 48:28 Relinquite civitates, et habitate in petra, habitatores Moab: et estote quasi columba nidificans in summo ore foraminis.
JER 48:29 Audivimus superbiam Moab: superbus est valde: sublimitatem ejus, et arrogantiam, et superbiam, et altitudinem cordis ejus.
JER 48:30 Ego scio, ait Dominus, jactantiam ejus, et quod non sit juxta eam virtus ejus, nec juxta quod poterat conata sit facere.
JER 48:31 Ideo super Moab ejulabo, et ad Moab universam clamabo, ad viros muri fictilis lamentantes:
JER 48:32 de planctu Jazer plorabo tibi, vinea Sabama. Propagines tuæ transierunt mare; usque ad mare Jazer pervenerunt: super messem tuam et vindemiam tuam prædo irruit.
JER 48:33 Ablata est lætitia et exsultatio de Carmelo et de terra Moab, et vinum de torcularibus sustuli: nequaquam calcator uvæ solitum celeuma cantabit.
JER 48:34 De clamore Hesebon usque Eleale et Jasa, dederunt vocem suam; a Segor usque ad Oronaim, vitula conternante: aquæ quoque Nemrim pessimæ erunt.
JER 48:35 Et auferam de Moab, ait Dominus, offerentem in excelsis, et sacrificantem diis ejus.
JER 48:36 Propterea cor meum ad Moab quasi tibiæ resonabit, et cor meum ad viros muri fictilis dabit sonitum tibiarum: quia plus fecit quam potuit, idcirco perierunt.
JER 48:37 Omne enim caput calvitium, et omnis barba rasa erit: in cunctis manibus colligatio, et super omne dorsum cilicium:
JER 48:38 super omnia tecta Moab, et in plateis ejus, omnis planctus: quoniam contrivi Moab sicut vas inutile, ait Dominus.
JER 48:39 Quomodo victa est, et ululaverunt? quomodo dejecit cervicem Moab, et confusus est? eritque Moab in derisum, et in exemplum omnibus in circuitu suo.
JER 48:40 Hæc dicit Dominus: Ecce quasi aquila volabit, et extendet alas suas ad Moab.
JER 48:41 Capta est Carioth, et munitiones comprehensæ sunt: et erit cor fortium Moab in die illa sicut cor mulieris parturientis,
JER 48:42 et cessabit Moab esse populus, quoniam contra Dominum gloriatus est.
JER 48:43 Pavor, et fovea, et laqueus super te, o habitator Moab, dicit Dominus.
JER 48:44 Qui fugerit a facie pavoris cadet in foveam, et qui conscenderit de fovea capietur laqueo: adducam enim super Moab annum visitationis eorum, ait Dominus.
JER 48:45 In umbra Hesebon steterunt de laqueo fugientes, quia ignis egressus est de Hesebon, et flamma de medio Seon: et devorabit partem Moab, et verticem filiorum tumultus.
JER 48:46 Væ tibi, Moab: periisti, popule Chamos, quia comprehensi sunt filii tui et filiæ tuæ in captivitatem.
JER 48:47 Et convertam captivitatem Moab in novissimis diebus, ait Dominus.] Hucusque judicia Moab.
JER 49:1 Ad filios Ammon. [Hæc dicit Dominus: Numquid non filii sunt Israël, aut hæres non est ei? cur igitur hæreditate possedit Melchom Gad, et populus ejus in urbibus ejus habitavit?
JER 49:2 Ideo ecce dies veniunt, dicit Dominus, et auditum faciam super Rabbath filiorum Ammon fremitum prælii, et erit in tumultum dissipata, filiæque ejus igni succendentur, et possidebit Israël possessores suos, ait Dominus.
JER 49:3 Ulula, Hesebon, quoniam vastata est Hai; clamate, filiæ Rabbath: accingite vos ciliciis, plangite et circuite per sepes, quoniam Melchom in transmigrationem ducetur, sacerdotes ejus et principes ejus simul.
JER 49:4 Quid gloriaris in vallibus? defluxit vallis tua, filia delicata, quæ confidebas in thesauris tuis, et dicebas: Quis veniet ad me?
JER 49:5 Ecce ego inducam super te terrorem, ait Dominus Deus exercituum, ab omnibus qui sunt in circuitu tuo: et dispergemini singuli a conspectu vestro, nec erit qui congreget fugientes.
JER 49:6 Et post hæc reverti faciam captivos filiorum Ammon, ait Dominus.]
JER 49:7 Ad Idumæam. [Hæc dicit Dominus exercituum: Numquid non ultra est sapientia in Theman? periit consilium a filiis; inutilis facta est sapientia eorum.
JER 49:8 Fugite, et terga vertite; descendite in voraginem, habitatores Dedan: quoniam perditionem Esau adduxi super eum, tempus visitationis ejus.
JER 49:9 Si vindemiatores venissent super te, non reliquissent racemum: si fures in nocte rapuissent quod sufficeret sibi.
JER 49:10 Ego vero discooperui Esau: revelavi abscondita ejus, et celari non poterit: vastatum est semen ejus, et fratres ejus, et vicini ejus, et non erit.
JER 49:11 Relinque pupillos tuos: ego faciam eos vivere: et viduæ tuæ in me sperabunt.
JER 49:12 Quia hæc dicit Dominus: Ecce quibus non erat judicium ut biberent calicem, bibentes bibent: et tu, quasi innocens relinqueris? non eris innocens, sed bibens bibes.
JER 49:13 Quia per memetipsum juravi, dicit Dominus, quod in solitudinem, et in opprobrium, et in desertum, et in maledictionem erit Bosra, et omnes civitates ejus erunt in solitudines sempiternas.
JER 49:14 Auditum audivi a Domino, et legatus ad gentes missus est: Congregamini, et venite contra eam, et consurgamus in prælium.
JER 49:15 Ecce enim parvulum dedi te in gentibus, contemptibilem inter homines.
JER 49:16 Arrogantia tua decepit te, et superbia cordis tui, qui habitas in cavernis petræ, et apprehendere niteris altitudinem collis: cum exaltaveris quasi aquila nidum tuum, inde detraham te, dicit Dominus.
JER 49:17 Et erit Idumæa deserta: omnis qui transibit per eam stupebit, et sibilabit super omnes plagas ejus.
JER 49:18 Sicut subversa est Sodoma et Gomorrha, et vicinæ ejus, ait Dominus: non habitabit ibi vir, et non incolet eam filius hominis.
JER 49:19 Ecce quasi leo ascendet de superbia Jordanis ad pulchritudinem robustam, quia subito currere faciam eum ad illam. Et quis erit electus, quem præponam ei? quis enim similis mei? et quis sustinebit me? et quis est iste pastor, qui resistat vultui meo?
JER 49:20 Propterea audite consilium Domini quod iniit de Edom, et cogitationes ejus quas cogitavit de habitatoribus Theman: si non dejecerint eos parvuli gregis, nisi dissipaverint cum eis habitaculum eorum.
JER 49:21 A voce ruinæ eorum commota est terra; clamor in mari Rubro auditus est vocis ejus.
JER 49:22 Ecce quasi aquila ascendet, et avolabit, et expandet alas suas super Bosran: et erit cor fortium Idumææ in die illa quasi cor mulieris parturientis.]
JER 49:23 Ad Damascum. [Confusa est Emath et Arphad, quia auditum pessimum audierunt: turbati sunt in mari; præ sollicitudine quiescere non potuit.
JER 49:24 Dissoluta est Damascus, versa est in fugam: tremor apprehendit eam, angustia et dolores tenuerunt eam quasi parturientem.
JER 49:25 Quomodo dereliquerunt civitatem laudabilem, urbem lætitiæ?
JER 49:26 Ideo cadent juvenes ejus in plateis ejus, et omnes viri prælii conticescent in die illa, ait Dominus exercituum.
JER 49:27 Et succendam ignem in muro Damasci, et devorabit mœnia Benadad.]
JER 49:28 Ad Cedar, et ad regna Asor, quæ percussit Nabuchodonosor rex Babylonis. [Hæc dicit Dominus: Surgite, et ascendite ad Cedar, et vastate filios orientis.
JER 49:29 Tabernacula eorum, et greges eorum capient: pelles eorum, et omnia vasa eorum, et camelos eorum tollent sibi, et vocabunt super eos formidinem in circuitu.
JER 49:30 Fugite, abite vehementer, in voraginibus sedete, qui habitatis Asor, ait Dominus: iniit enim contra vos Nabuchodonosor rex Babylonis consilium, et cogitavit adversum vos cogitationes.
JER 49:31 Consurgite, et ascendite ad gentem quietam, et habitantem confidenter, ait Dominus: non ostia, nec vectes eis: soli habitant.
JER 49:32 Et erunt cameli eorum in direptionem, et multitudo jumentorum in prædam: et dispergam eos in omnem ventum, qui sunt attonsi in comam, et ex omni confinio eorum adducam interitum super eos, ait Dominus.
JER 49:33 Et erit Asor in habitaculum draconum, deserta usque in æternum: non manebit ibi vir, nec incolet eam filius hominis.]
JER 49:34 Quod facum est verbum Domini ad Jeremiam prophetam adversus Ælam, in principio regni Sedeciæ regis Juda, dicens:
JER 49:35 [Hæc dicit Dominus exercituum: Ecce ego confringam arcum Ælam, et summam fortitudinem eorum:
JER 49:36 et inducam super Ælam quatuor ventos a quatuor plagis cæli, et ventilabo eos in omnes ventos istos, et non erit gens ad quam non perveniant profugi Ælam.
JER 49:37 Et pavere faciam Ælam coram inimicis suis, et in conspectu quærentium animam eorum: et adducam super eos malum, iram furoris mei, dicit Dominus, et mittam post eos gladium donec consumam eos.
JER 49:38 Et ponam solium meum in Ælam, et perdam inde reges et principes, ait Dominus.
JER 49:39 In novissimis autem diebus reverti faciam captivos Ælam, dicit Dominus.]
JER 50:1 Verbum quod locutus est Dominus de Babylone et de terra Chaldæorum, in manu Jeremiæ prophetæ.
JER 50:2 [Annuntiate in gentibus, et auditum facite: levate signum, prædicate, et nolite celare: dicite: Capta est Babylon, confusus est Bel, victus est Merodach, confusa sunt sculptilia ejus, superata sunt idola eorum.
JER 50:3 Quoniam ascendit contra eam gens ab aquilone, quæ ponet terram ejus in solitudinem, et non erit qui habitet in ea ab homine usque ad pecus: et moti sunt, et abierunt.
JER 50:4 In diebus illis, et in tempore illo, ait Dominus, venient filii Israël ipsi et filii Juda simul: ambulantes et flentes properabunt, et Dominum Deum suum quærent:
JER 50:5 in Sion interrogabunt viam, huc facies eorum: venient, et apponentur ad Dominum fœdere sempiterno, quod nulla oblivione delebitur.
JER 50:6 Grex perditus factus est populus meus: pastores eorum seduxerunt eos, feceruntque vagari in montibus: de monte in collem transierunt; obliti sunt cubilis sui.
JER 50:7 Omnes qui invenerunt comederunt eos, et hostes eorum dixerunt: Non peccavimus: pro eo quod peccaverunt Domino decori justitiæ, et exspectationi patrum eorum Domino.
JER 50:8 Recedite de medio Babylonis, et de terra Chaldæorum egredimini, et estote quasi hædi ante gregem.
JER 50:9 Quoniam ecce ego suscito, et adducam in Babylonem congregationem gentium magnarum de terra aquilonis, et præparabuntur adversus eam, et inde capietur: sagitta ejus quasi viri fortis interfectoris: non revertetur vacua.
JER 50:10 Et erit Chaldæa in prædam: omnes vastantes eam replebuntur, ait Dominus.
JER 50:11 Quoniam exsultatis, et magna loquimini, diripientes hæreditatem meam: quoniam effusi estis sicut vituli super herbam, et mugistis sicut tauri:
JER 50:12 confusa est mater vestra nimis, et adæquata pulveri, quæ genuit vos: ecce novissima erit in gentibus, deserta, invia, et arens.
JER 50:13 Ab ira Domini non habitabitur, sed redigetur tota in solitudinem: omnis qui transibit per Babylonem stupebit, et sibilabit super universis plagis ejus.
JER 50:14 Præparamini contra Babylonem per circuitum, omnes qui tenditis arcum: debellate eam, non parcatis jaculis, quia Domino peccavit.
JER 50:15 Clamate adversus eam, ubique dedit manum: ceciderunt fundamenta ejus, destructi sunt muri ejus, quoniam ultio Domini est: ultionem accipite de ea: sicut fecit, facite ei.
JER 50:16 Disperdite satorem de Babylone, et tenentem falcem in tempore messis: a facie gladii columbæ unusquisque ad populum suum convertetur, et singuli ad terram suam fugient.
JER 50:17 Grex dispersus Israël: leones ejecerunt eum. Primus comedit eum rex Assur: iste novissimus exossavit eum Nabuchodonosor rex Babylonis.
JER 50:18 Propterea hæc dicit Dominus exercituum, Deus Israël: Ecce ego visitabo regem Babylonis et terram ejus, sicut visitavi regem Assur:
JER 50:19 et reducam Israël ad habitaculum suum: et pascetur Carmelum et Basan, et in monte Ephraim et Galaad saturabitur anima ejus.
JER 50:20 In diebus illis, et in tempore illo, ait Dominus, quæretur iniquitas Israël, et non erit, et peccatum Juda, et non invenietur: quoniam propitius ero eis quos reliquero.
JER 50:21 Super terram dominantium ascende, et super habitatores ejus visita: dissipa, et interfice quæ post eos sunt, ait Dominus, et fac juxta omnia quæ præcepi tibi.
JER 50:22 Vox belli in terra, et contritio magna.
JER 50:23 Quomodo confractus est et contritus malleus universæ terræ? quomodo versa est in desertum Babylon in gentibus?
JER 50:24 Illaqueavi te, et capta es, Babylon, et nesciebas: inventa es et apprehensa, quoniam Dominum provocasti.
JER 50:25 Aperuit Dominus thesaurum suum, et protulit vasa iræ suæ, quoniam opus est Domino Deo exercituum, in terra Chaldæorum.
JER 50:26 Venite ad eam ab extremis finibus; aperite ut exeant qui conculcent eam: tollite de via lapides, et redigite in acervos: et interficite eam, nec sit quidquam reliquum.
JER 50:27 Dissipate universos fortes ejus: descendant in occisionem: væ eis, quia venit dies eorum, tempus visitationis eorum !
JER 50:28 Vox fugientium, et eorum qui evaserunt de terra Babylonis, ut annuntient in Sion ultionem Domini Dei nostri, ultionem templi ejus.
JER 50:29 Annuntiate in Babylonem plurimis, omnibus qui tendunt arcum: consistite adversus eam per gyrum, et nullus evadat: reddite ei secundum opus suum: juxta omnia quæ fecit, facite illi, quia contra Dominum erecta est, adversum Sanctum Israël.
JER 50:30 Idcirco cadent juvenes ejus in plateis ejus, et omnes viri bellatores ejus conticescent in die illa, ait Dominus.
JER 50:31 Ecce ego ad te, superbe ! dicit Dominus Deus exercituum: quia venit dies tuus, tempus visitationis tuæ.
JER 50:32 Et cadet superbus, et corruet, et non erit qui suscitet eum: et succendam ignem in urbibus ejus, et devorabit omnia in circuitu ejus.
JER 50:33 Hæc dicit Dominus exercituum: Calumniam sustinent filii Israël, et filii Juda simul: omnes qui ceperunt eos, tenent: nolunt dimittere eos.
JER 50:34 Redemptor eorum fortis, Dominus exercituum nomen ejus: judicio defendet causam eorum, ut exterreat terram, et commoveat habitatores Babylonis.
JER 50:35 Gladius ad Chaldæos, ait Dominus, et ad habitatores Babylonis, et ad principes, et ad sapientes ejus.
JER 50:36 Gladius ad divinos ejus, qui stulti erunt: gladius ad fortes illius, qui timebunt.
JER 50:37 Gladius ad equos ejus, et ad currus ejus, et ad omne vulgus quod est in medio ejus: et erunt quasi mulieres: gladius ad thesauros ejus, qui diripientur.
JER 50:38 Siccitas super aquas ejus erit, et arescent, quia terra sculptilium est, et in portentis gloriantur.
JER 50:39 Propterea habitabunt dracones cum faunis ficariis, et habitabunt in ea struthiones: et non inhabitabitur ultra usque in sempiternum, nec exstruetur usque ad generationem et generationem.
JER 50:40 Sicut subvertit Dominus Sodomam et Gomorrham, et vicinas ejus, ait Dominus, non habitabit ibi vir, et non incolet eam filius hominis.
JER 50:41 Ecce populus venit ab aquilone, et gens magna, et reges multi consurgent a finibus terræ.
JER 50:42 Arcum et scutum apprehendent: crudeles sunt, et immisericordes: vox eorum quasi mare sonabit, et super equos ascendent, sicut vir paratus ad prælium contra te, filia Babylon.
JER 50:43 Audivit rex Babylonis famam eorum, et dissolutæ sunt manus ejus: angustia apprehendit eum, dolor quasi parturientem.
JER 50:44 Ecce quasi leo ascendet, de superbia Jordanis ad pulchritudinem robustam, quia subito currere faciam eum ad illam. Et quis erit electus, quem præponam ei? quis est enim similis mei? et quis sustinebit me? et quis est iste pastor, qui resistat vultui meo?
JER 50:45 Propterea audite consilium Domini quod mente concepit adversum Babylonem, et cogitationes ejus quas cogitavit super terram Chaldæorum: nisi detraxerint eos parvuli gregum, nisi dissipatum fuerit cum ipsis habitaculum eorum.
JER 50:46 A voce captivitatis Babylonis commota est terra, et clamor inter gentes auditus est.]
JER 51:1 [Hæc dicit Dominus: Ecce ego suscitabo super Babylonem et super habitatores ejus, qui cor suum levaverunt contra me, quasi ventum pestilentem:
JER 51:2 et mittam in Babylonem ventilatores, et ventilabunt eam et demolientur terram ejus, quoniam venerunt super eam undique in die afflictionis ejus.
JER 51:3 Non tendat qui tendit arcum suum, et non ascendat loricatus: nolite parcere juvenibus ejus; interficite omnem militiam ejus.
JER 51:4 Et cadent interfecti in terra Chaldæorum, et vulnerati in regionibus ejus.
JER 51:5 Quoniam non fuit viduatus Israël et Juda a Deo suo, Domino exercituum, terra autem eorum repleta est delicto a Sancto Israël.
JER 51:6 Fugite de medio Babylonis, et salvet unusquisque animam suam: nolite tacere super iniquitatem ejus, quoniam tempus ultionis est a Domino: vicissitudinem ipse retribuet ei.
JER 51:7 Calix aureus Babylon in manu Domini, inebrians omnem terram: de vino ejus biberunt gentes, et ideo commotæ sunt.
JER 51:8 Subito cecidit Babylon, et contrita est. Ululate super eam: tollite resinam ad dolorem ejus, si forte sanetur.
JER 51:9 Curavimus Babylonem, et non est sanata: derelinquamus eam, et eamus unusquisque in terram suam: quoniam pervenit usque ad cælos judicium ejus, et elevatum est usque ad nubes.
JER 51:10 Protulit Dominus justitias nostras: venite, et narremus in Sion opus Domini Dei nostri.
JER 51:11 Acuite sagittas, implete pharetras: suscitavit Dominus spiritum regum Medorum: et contra Babylonem mens ejus est ut perdat eam, quoniam ultio Domini est, ultio templi sui.
JER 51:12 Super muros Babylonis levate signum, augete custodiam, levate custodes, præparate insidias: quia cogitavit Dominus, et fecit quæcumque locutus est contra habitatores Babylonis.
JER 51:13 Quæ habitas super aquas multas, locuples in thesauris: venit finis tuus, pedalis præcisionis tuæ.
JER 51:14 Juravit Dominus exercituum per animam suam: Quoniam replebo te hominibus quasi brucho, et super te celeuma cantabitur.
JER 51:15 Qui fecit terram in fortitudine sua, præparavit orbem in sapientia sua, et prudentia sua extendit cælos.
JER 51:16 Dante eo vocem, multiplicantur aquæ in cælo: qui levat nubes ab extremo terræ, fulgura in pluviam fecit, et produxit ventum de thesauris suis.
JER 51:17 Stultus factus est omnis homo a scientia; confusus est omnis conflator in sculptili: quia mendax est conflatio eorum, nec est spiritus in eis.
JER 51:18 Vana sunt opera, et risu digna: in tempore visitationis suæ peribunt.
JER 51:19 Non sicut hæc, pars Jacob, quia qui fecit omnia ipse est: et Israël sceptrum hæreditatis ejus: Dominus exercituum nomen ejus.
JER 51:20 Collidis tu mihi vasa belli: et ego collidam in te gentes, et disperdam in te regna:
JER 51:21 et collidam in te equum et equitem ejus: et collidam in te currum et ascensorem ejus:
JER 51:22 et collidam in te virum et mulierem: et collidam in te senem et puerum: et collidam in te juvenem et virginem:
JER 51:23 et collidam in te pastorem et gregem ejus: et collidam in te agricolam et jugales ejus: et collidam in te duces et magistratus:
JER 51:24 et reddam Babyloni, et cunctis habitatoribus Chaldææ, omne malum suum quod fecerunt in Sion, in oculis vestris, ait Dominus.
JER 51:25 Ecce ego ad te, mons pestifer, ait Dominus, qui corrumpis universam terram: et extendam manum meam super te, et evolvam te de petris, et dabo te in montem combustionis:
JER 51:26 et non tollent de te lapidem in angulum, et lapidem in fundamenta: sed perditus in æternum eris, ait Dominus.
JER 51:27 Levate signum in terra, clangite buccina in gentibus, sanctificate super eam gentes, annuntiate contra illam regibus Ararat, Menni, et Ascenez: numerate contra eam Taphsar, adducite equum quasi bruchum aculeatum.
JER 51:28 Sanctificate contra eam gentes, reges Mediæ, duces ejus, et universos magistratus ejus, cunctamque terram potestatis ejus.
JER 51:29 Et commovebitur terra et conturbabitur, quia evigilabit contra Babylonem cogitatio Domini, ut ponat terram Babylonis desertam et inhabitabilem.
JER 51:30 Cessaverunt fortes Babylonis a prælio; habitaverunt in præsidiis: devoratum est robur eorum, et facti sunt quasi mulieres: incensa sunt tabernacula ejus, contriti sunt vectes ejus.
JER 51:31 Currens obviam currenti veniet, et nuntius obvius nuntianti, ut annuntiet regi Babylonis quia capta est civitas ejus a summo usque ad summum.
JER 51:32 Et vada præoccupata sunt, et paludes incensæ sunt igni, et viri bellatores conturbati sunt.
JER 51:33 Quia hæc dicit Dominus exercituum, Deus Israël: Filia Babylonis quasi area, tempus trituræ ejus: adhuc modicum, et veniet tempus messionis ejus.
JER 51:34 Comedit me, devoravit me Nabuchodonosor rex Babylonis: reddidit me quasi vas inane, absorbuit me quasi draco, replevit ventrem suum teneritudine mea, et ejecit me.
JER 51:35 Iniquitas adversum me et caro mea super Babylonem, dicit habitatio Sion: et sanguis meus super habitatores Chaldææ, dicit Jerusalem.
JER 51:36 Propterea hæc dicit Dominus: Ecce ego judicabo causam tuam, et ulciscar ultionem tuam: et desertum faciam mare ejus, et siccabo venam ejus.
JER 51:37 Et erit Babylon in tumulos, habitatio draconum, stupor et sibilus, eo quod non sit habitator.
JER 51:38 Simul ut leones rugient; excutient comas veluti catuli leonum.
JER 51:39 In calore eorum ponam potus eorum, et inebriabo eos ut sopiantur, et dormiant somnum sempiternum, et non consurgant, dicit Dominus.
JER 51:40 Deducam eos quasi agnos ad victimam, et quasi arietes cum hædis.
JER 51:41 Quomodo capta est Sesach, et comprehensa est inclyta universæ terræ ! quomodo facta est in stuporem Babylon inter gentes !
JER 51:42 Ascendit super Babylonem mare: multitudine fluctuum ejus operta est.
JER 51:43 Factæ sunt civitates ejus in stuporem, terra inhabitabilis et deserta, terra in qua nullus habitet, nec transeat per eam filius hominis.
JER 51:44 Et visitabo super Bel in Babylone, et ejiciam quod absorbuerat de ore ejus: et non confluent ad eum ultra gentes, siquidem et murus Babylonis corruet.
JER 51:45 Egredimini de medio ejus, populus meus, ut salvet unusquisque animam suam ab ira furoris Domini,
JER 51:46 et ne forte mollescat cor vestrum, et timeatis auditum qui audietur in terra: et veniet in anno auditio, et post hunc annum auditio, et iniquitas in terra, et dominator super dominatorem.
JER 51:47 Propterea ecce dies veniunt, et visitabo super sculptilia Babylonis, et omnis terra ejus confundetur, et universi interfecti ejus cadent in medio ejus.
JER 51:48 Et laudabunt super Babylonem cæli et terra, et omnia quæ in eis sunt: quia ab aquilone venient ei prædones, ait Dominus.
JER 51:49 Et quomodo fecit Babylon, ut caderent occisi in Israël, sic de Babylone cadent occisi in universa terra.
JER 51:50 Qui fugistis gladium, venite, nolite stare: recordamini procul Domini, et Jerusalem ascendat super cor vestrum.
JER 51:51 Confusi sumus, quoniam audivimus opprobrium: operuit ignominia facies nostras, quia venerunt alieni super sanctificationem domus Domini.
JER 51:52 Propterea ecce dies veniunt, ait Dominus, et visitabo super sculptilia ejus, et in omni terra ejus mugiet vulneratus.
JER 51:53 Si ascenderit Babylon in cælum, et firmaverit in excelso robur suum, a me venient vastatores ejus, ait Dominus.
JER 51:54 Vox clamoris de Babylone, et contritio magna de terra Chaldæorum:
JER 51:55 quoniam vastavit Dominus Babylonem, et perdidit ex ea vocem magnam: et sonabunt fluctus eorum quasi aquæ multæ; dedit sonitum vox eorum:
JER 51:56 quia venit super eam, id est super Babylonem, prædo, et apprehensi sunt fortes ejus, et emarcuit arcus eorum, quia fortis ultor Dominus reddens retribuet.
JER 51:57 Et inebriabo principes ejus, et sapientes ejus, et duces ejus, et magistratus ejus, et fortes ejus: et dormient somnum sempiternum, et non expergiscentur, ait Rex (Dominus exercituum nomen ejus).
JER 51:58 Hæc dicit Dominus exercituum: Murus Babylonis ille latissimus suffossione suffodietur, et portæ ejus excelsæ igni comburentur, et labores populorum ad nihilum, et gentium in ignem erunt, et disperibunt.]
JER 51:59 Verbum quod præcepit Jeremias propheta Saraiæ filio Neriæ filii Maasiæ, cum pergeret cum Sedecia rege in Babylonem, in anno quarto regni ejus: Saraias autem erat princeps prophetiæ.
JER 51:60 Et scripsit Jeremias omne malum quod venturum erat super Babylonem, in libro uno: omnia verba hæc quæ scripta sunt contra Babylonem.
JER 51:61 Et dixit Jeremias ad Saraiam: Cum veneris in Babylonem, et videris, et legeris omnia verba hæc,
JER 51:62 dices: Domine, tu locutus es contra locum istum, ut disperderes eum, ne sit qui in eo habitet, ab homine usque ad pecus, et ut sit perpetua solitudo.
JER 51:63 Cumque compleveris legere librum istum, ligabis ad eum lapidem, et projicies illum in medium Euphraten,
JER 51:64 et dices: Sic submergetur Babylon, et non consurget a facie afflictionis quam ego adduco super eam, et dissolvetur. Hucusque verba Jeremiæ.
JER 52:1 Filius viginti et unius anni erat Sedecias cum regnare cœpisset, et undecim annis regnavit in Jerusalem. Et nomen matris ejus Amital filia Jeremiæ de Lobna.
JER 52:2 Et fecit malum in oculis Domini, juxta omnia quæ fecerat Joakim,
JER 52:3 quoniam furor Domini erat in Jerusalem et in Juda, usquequo projiceret eos a facie sua: et recessit Sedecias a rege Babylonis.
JER 52:4 Factum est autem in anno nono regni ejus, in mense decimo, decima mensis, venit Nabuchodonosor rex Babylonis, ipse et omnis exercitus ejus, adversus Jerusalem: et obsederunt eam, et ædificaverunt contra eam munitiones in circuitu.
JER 52:5 Et fuit civitas obsessa usque ad undecimum annum regis Sedeciæ.
JER 52:6 Mense autem quarto, nona mensis, obtinuit fames civitatem, et non erant alimenta populo terræ.
JER 52:7 Et dirupta est civitas, et omnes viri bellatores ejus fugerunt, exieruntque de civitate nocte, per viam portæ quæ est inter duos muros, et ducit ad hortum regis, Chaldæis obsidentibus urbem in gyro, et abierunt per viam quæ ducit in eremum.
JER 52:8 Persecutus est autem Chadæorum exercitus regem, et apprehenderunt Sedeciam in deserto quod est juxta Jericho: et omnis comitatus ejus diffugit ab eo.
JER 52:9 Cumque comprehendissent regem, adduxerunt eum ad regem Babylonis in Reblatha, quæ est in terra Emath, et locutus est ad eum judicia.
JER 52:10 Et jugulavit rex Babylonis filios Sedeciæ in oculis ejus, sed et omnes principes Juda occidit in Reblatha.
JER 52:11 Et oculos Sedeciæ eruit, et vinxit eum compedibus, et adduxit eum rex Babylonis in Babylonem, et posuit eum in domo carceris usque ad diem mortis ejus.
JER 52:12 In mense autem quinto, decima mensis, ipse est annus nonusdecimus Nabuchodonosor regis Babylonis, venit Nabuzardan princeps militiæ, qui stabat coram rege Babylonis, in Jerusalem,
JER 52:13 et incendit domum Domini, et domum regis, et omnes domos Jerusalem: et omnem domum magnam igni combussit:
JER 52:14 et totum murum Jerusalem per circuitum destruxit cunctus exercitus Chaldæorum qui erat cum magistro militiæ.
JER 52:15 De pauperibus autem populi, et de reliquo vulgo quod remanserat in civitate, et de perfugis qui transfugerant ad regem Babylonis, et ceteros de multitudine transtulit Nabuzardan princeps militiæ.
JER 52:16 De pauperibus vero terræ reliquit Nabuzardan princeps militiæ vinitores et agricolas.
JER 52:17 Columnas quoque æreas quæ erant in domo Domini, et bases, et mare æneum quod erat in domo Domini, confregerunt Chaldæi, et tulerunt omne æs eorum in Babylonem,
JER 52:18 et lebetes, et creagras, et psalteria, et phialas, et mortariola, et omnia vasa ærea quæ in ministerio fuerant, tulerunt:
JER 52:19 et hydrias, et thymiamateria, et urceos, et pelves, et candelabra, et mortaria, et cyathos, quotquot aurea, aurea, et quotquot argentea, argentea, tulit magister militiæ:
JER 52:20 et columnas duas, et mare unum, et vitulos duodecim æreos qui erant sub basibus quas fecerat rex Salomon in domo Domini. Non erat pondus æris omnium horum vasorum.
JER 52:21 De columnis autem decem et octo cubiti altitudinis erant in columna una, et funiculus duodecim cubitorum circuibat eam: porro grossitudo ejus quatuor digitorum, et intrinsecus cava erat.
JER 52:22 Et capitella super utramque ærea: altitudo capitelli unius quinque cubitorum, et retiacula et malogranata super coronam in circuitu, omnia ærea: similiter columnæ secundæ, et malogranata.
JER 52:23 Et fuerunt malogranata nonaginta sex dependentia: et omnia malogranata centum, retiaculis circumdabantur.
JER 52:24 Et tulit magister militiæ Saraiam sacerdotem primum, et Sophoniam sacerdotem secundum, et tres custodes vestibuli:
JER 52:25 et de civitate tulit eunuchum unum, qui erat præpositus super viros bellatores: et septem viros de his qui videbant faciem regis, qui inventi sunt in civitate: et scribam principem militum, qui probabat tyrones: et sexaginta viros de populo terræ, qui inventi sunt in medio civitatis.
JER 52:26 Tulit autem eos Nabuzardan magister militiæ, et duxit eos ad regem Babylonis in Reblatha:
JER 52:27 et percussit eos rex Babylonis, et interfecit eos in Reblatha in terra Emath: et translatus est Juda de terra sua.
JER 52:28 Iste est populus quem transtulit Nabuchodonosor: in anno septimo, Judæos tria millia et viginti tres:
JER 52:29 in anno octavodecimo Nabuchodonosor, de Jerusalem animas octingentas triginta duas:
JER 52:30 in anno vigesimo tertio Nabuchodonosor, transtulit Nabuzardan magister militiæ animas Judæorum septingentas quadraginta quinque. Omnes ergo animæ, quatuor millia sexcentæ.
JER 52:31 Et factum est in trigesimo septimo anno transmigrationis Joachin regis Juda, duodecimo mense, vigesima quinta mensis, elevavit Evilmerodach rex Babylonis, ipso anno regni sui, caput Joachin regis Juda, et eduxit eum de domo carceris.
JER 52:32 Et locutus est cum eo bona, et posuit thronum ejus super thronos regum qui erant post se in Babylone.
JER 52:33 Et mutavit vestimenta carceris ejus, et comedebat panem coram eo semper cunctis diebus vitæ suæ.
JER 52:34 Et cibaria ejus, cibaria perpetua dabantur ei a rege Babylonis, statuta per singulos dies, usque ad diem mortis suæ, cunctis diebus vitæ ejus.
LAM 1:1 Prologus Et factum est, postquam in captivitatem redactus est Israël, et Jerusalem deserta est, sedit Jeremias propheta flens, et planxit lamentatione hac in Jerusalem: et amaro animo suspirans et ejulans, dixit: [Aleph Quomodo sedet sola civitas plena populo ! Facta est quasi vidua domina gentium; princeps provinciarum facta est sub tributo.
LAM 1:2 Beth Plorans ploravit in nocte, et lacrimæ ejus in maxillis ejus: non est qui consoletur eam ex omnibus caris ejus; omnes amici ejus spreverunt eam, et facti sunt ei inimici.
LAM 1:3 Ghimel Migravit Judas propter afflictionem, et multitudinem servitutis; habitavit inter gentes, nec invenit requiem: omnes persecutores ejus apprehenderunt eam inter angustias.
LAM 1:4 Daleth Viæ Sion lugent, eo quod non sint qui veniant ad solemnitatem: omnes portæ ejus destructæ, sacerdotes ejus gementes; virgines ejus squalidæ, et ipsa oppressa amaritudine.
LAM 1:5 He Facti sunt hostes ejus in capite; inimici ejus locupletati sunt: quia Dominus locutus est super eam propter multitudinem iniquitatum ejus. Parvuli ejus ducti sunt in captivitatem ante faciem tribulantis.
LAM 1:6 Vau Et egressus est a filia Sion omnis decor ejus; facti sunt principes ejus velut arietes non invenientes pascua, et abierunt absque fortitudine ante faciem subsequentis.
LAM 1:7 Zain Recordata est Jerusalem dierum afflictionis suæ, et prævaricationis, omnium desiderabilium suorum, quæ habuerat a diebus antiquis, cum caderet populus ejus in manu hostili, et non esset auxiliator: viderunt eam hostes, et deriserunt sabbata ejus.
LAM 1:8 Heth Peccatum peccavit Jerusalem, propterea instabilis facta est; omnes qui glorificabant eam spreverunt illam, quia viderunt ignominiam ejus: ipsa autem gemens conversa est retrorsum.
LAM 1:9 Teth Sordes ejus in pedibus ejus, nec recordata est finis sui; deposita est vehementer, non habens consolatorem. Vide, Domine, afflictionem meam, quoniam erectus est inimicus.
LAM 1:10 Jod Manum suam misit hostis ad omnia desiderabilia ejus, quia vidit gentes ingressas sanctuarium suum, de quibus præceperas ne intrarent in ecclesiam tuam.
LAM 1:11 Caph Omnis populus ejus gemens, et quærens panem; dederunt pretiosa quæque pro cibo ad refocillandam animam. Vide, Domine, et considera quoniam facta sum vilis !
LAM 1:12 Lamed O vos omnes qui transitis per viam, attendite, et videte si est dolor sicut dolor meus ! quoniam vindemiavit me, ut locutus est Dominus, in die iræ furoris sui.
LAM 1:13 Mem De excelso misit ignem in ossibus meis, et erudivit me: expandit rete pedibus meis, convertit me retrorsum; posuit me desolatam, tota die mœrore confectam.
LAM 1:14 Nun Vigilavit jugum iniquitatum mearum; in manu ejus convolutæ sunt, et impositæ collo meo. Infirmata est virtus mea: dedit me Dominus in manu de qua non potero surgere.
LAM 1:15 Samech Abstulit omnes magnificos meos Dominus de medio mei; vocavit adversum me tempus ut contereret electos meos. Torcular calcavit Dominus virgini filiæ Juda.
LAM 1:16 Ain Idcirco ego plorans, et oculus meus deducens aquas, quia longe factus est a me consolator, convertens animam meam. Facti sunt filii mei perditi, quoniam invaluit inimicus.
LAM 1:17 Phe Expandit Sion manus suas; non est qui consoletur eam. Mandavit Dominus adversum Jacob in circuitu ejus hostes ejus; facta est Jerusalem quasi polluta menstruis inter eos.
LAM 1:18 Sade Justus est Dominus, quia os ejus ad iracundiam provocavi. Audite, obsecro, universi populi, et videte dolorem meum: virgines meæ et juvenes mei abierunt in captivitatem.
LAM 1:19 Coph Vocavi amicos meos, et ipsi deceperunt me; sacerdotes mei et senes mei in urbe consumpti sunt, quia quæsierunt cibum sibi ut refocillarent animam suam.
LAM 1:20 Res Vide, Domine, quoniam tribulor: conturbatus est venter meus, subversum est cor meum in memetipsa, quoniam amaritudine plena sum. Foris interfecit gladius, et domi mors similis est.
LAM 1:21 Sin Audierunt quia ingemisco ego, et non est qui consoletur me; omnes inimici mei audierunt malum meum, lætati sunt quoniam tu fecisti: adduxisti diem consolationis, et fient similes mei.
LAM 1:22 Thau Ingrediatur omne malum eorum coram te: et vindemia eos, sicut vindemiasti me propter omnes iniquitates meas: multi enim gemitus mei, et cor meum mœrens.]
LAM 2:1 [Aleph Quomodo obtexit caligine in furore suo Dominus filiam Sion; projecit de cælo in terram inclytam Israël, et non est recordatus scabelli pedum suorum in die furoris sui !
LAM 2:2 Beth Præcipitavit Dominus, nec pepercit omnia speciosa Jacob: destruxit in furore suo munitiones virginis Juda, et dejecit in terram; polluit regnum et principes ejus.
LAM 2:3 Ghimel Confregit in ira furoris sui omne cornu Israël; avertit retrorsum dexteram suam a facie inimici, et succendit in Jacob quasi ignem flammæ devorantis in gyro.
LAM 2:4 Daleth Tetendit arcum suum quasi inimicus, firmavit dexteram suam quasi hostis, et occidit omne quod pulchrum erat visu in tabernaculo filiæ Sion; effudit quasi ignem indignationem suam.
LAM 2:5 He Factus est Dominus velut inimicus, præcipitavit Israël: præcipitavit omnia mœnia ejus, dissipavit munitiones ejus, et replevit in filia Juda humiliatum et humiliatam.
LAM 2:6 Vau Et dissipavit quasi hortum tentorium suum; demolitus est tabernaculum suum. Oblivioni tradidit Dominus in Sion festivitatem et sabbatum; et in opprobrium, et in indignationem furoris sui, regem et sacerdotem.
LAM 2:7 Zain Repulit Dominus altare suum; maledixit sanctificationi suæ: tradidit in manu inimici muros turrium ejus. Vocem dederunt in domo Domini sicut in die solemni.
LAM 2:8 Heth Cogitavit Dominus dissipare murum filiæ Sion; tetendit funiculum suum, et non avertit manum suam a perditione: luxitque antemurale, et murus pariter dissipatus est.
LAM 2:9 Teth Defixæ sunt in terra portæ ejus, perdidit et contrivit vectes ejus; regem ejus et principes ejus in gentibus: non est lex, et prophetæ ejus non invenerunt visionem a Domino.
LAM 2:10 Jod Sederunt in terra, conticuerunt senes filiæ Sion; consperserunt cinere capita sua, accincti sunt ciliciis: abjecerunt in terram capita sua virgines Jerusalem.
LAM 2:11 Caph Defecerunt præ lacrimis oculi mei, conturbata sunt viscera mea; effusum est in terra jecur meum super contritione filiæ populi mei, cum deficeret parvulus et lactens in plateis oppidi.
LAM 2:12 Lamed Matribus suis dixerunt: Ubi est triticum et vinum? cum deficerent quasi vulnerati in plateis civitatis, cum exhalarent animas suas in sinu matrum suarum.
LAM 2:13 Mem Cui comparabo te, vel cui assimilabo te, filia Jerusalem? cui exæquabo te, et consolabor te, virgo, filia Sion? magna est enim velut mare contritio tua: quis medebitur tui?
LAM 2:14 Nun Prophetæ tui viderunt tibi falsa et stulta; nec aperiebant iniquitatem tuam, ut te ad pœnitentiam provocarent; viderunt autem tibi assumptiones falsas, et ejectiones.
LAM 2:15 Samech Plauserunt super te manibus omnes transeuntes per viam; sibilaverunt et moverunt caput suum super filiam Jerusalem: Hæccine est urbs, dicentes, perfecti decoris, gaudium universæ terræ?
LAM 2:16 Phe Aperuerunt super te os suum omnes inimici tui: sibilaverunt, et fremuerunt dentibus, et dixerunt: Devorabimus: en ista est dies quam exspectabamus; invenimus, vidimus.
LAM 2:17 Ain Fecit Dominus quæ cogitavit; complevit sermonem suum, quem præceperat a diebus antiquis: destruxit, et non pepercit, et lætificavit super te inimicum, et exaltavit cornu hostium tuorum.
LAM 2:18 Sade Clamavit cor eorum ad Dominum super muros filiæ Sion: Deduc quasi torrentem lacrimas per diem et noctem; non des requiem tibi, neque taceat pupilla oculi tui.
LAM 2:19 Coph Consurge, lauda in nocte, in principio vigiliarum; effunde sicut aquam cor tuum ante conspectum Domini: leva ad eum manus tuas pro anima parvulorum tuorum, qui defecerunt in fame in capite omnium compitorum.
LAM 2:20 Res Vide, Domine, et considera quem vindemiaveris ita. Ergone comedent mulieres fructum suum, parvulos ad mensuram palmæ? si occiditur in sanctuario Domini sacerdos et propheta?
LAM 2:21 Sin Jacuerunt in terra foris puer et senex; virgines meæ et juvenes mei ceciderunt in gladio: interfecisti in die furoris tui, percussisti, nec misertus es.
LAM 2:22 Thau Vocasti quasi ad diem solemnem, qui terrerent me de circuitu; et non fuit in die furoris Domini qui effugeret, et relinqueretur: quos educavi et enutrivi, inimicus meus consumpsit eos.]
LAM 3:1 [Aleph Ego vir videns paupertatem meam in virga indignationis ejus.
LAM 3:2 Aleph Me minavit, et adduxit in tenebras, et non in lucem.
LAM 3:3 Aleph Tantum in me vertit et convertit manum suam tota die.
LAM 3:4 Beth Vetustam fecit pellem meam et carnem meam; contrivit ossa mea.
LAM 3:5 Beth Ædificavit in gyro meo, et circumdedit me felle et labore.
LAM 3:6 Beth In tenebrosis collocavit me, quasi mortuos sempiternos.
LAM 3:7 Ghimel Circumædificavit adversum me, ut non egrediar; aggravavit compedem meum.
LAM 3:8 Ghimel Sed et cum clamavero, et rogavero, exclusit orationem meam.
LAM 3:9 Ghimel Conclusit vias meas lapidibus quadris; semitas meas subvertit.
LAM 3:10 Daleth Ursus insidians factus est mihi, leo in absconditis.
LAM 3:11 Daleth Semitas meas subvertit, et confregit me; posuit me desolatam.
LAM 3:12 Daleth Tetendit arcum suum, et posuit me quasi signum ad sagittam.
LAM 3:13 He Misit in renibus meis filias pharetræ suæ.
LAM 3:14 He Factus sum in derisum omni populo meo, canticum eorum tota die.
LAM 3:15 He Replevit me amaritudinibus; inebriavit me absinthio.
LAM 3:16 Vau Et fregit ad numerum dentes meos; cibavit me cinere.
LAM 3:17 Vau Et repulsa est a pace anima mea; oblitus sum bonorum.
LAM 3:18 Vau Et dixi: Periit finis meus, et spes mea a Domino.
LAM 3:19 Zain Recordare paupertatis, et transgressionis meæ, absinthii et fellis.
LAM 3:20 Zain Memoria memor ero, et tabescet in me anima mea.
LAM 3:21 Zain Hæc recolens in corde meo, ideo sperabo.
LAM 3:22 Heth Misericordiæ Domini, quia non sumus consumpti; quia non defecerunt miserationes ejus.
LAM 3:23 Heth Novi diluculo, multa est fides tua.
LAM 3:24 Heth Pars mea Dominus, dixit anima mea; propterea exspectabo eum.
LAM 3:25 Teth Bonus est Dominus sperantibus in eum, animæ quærenti illum.
LAM 3:26 Teth Bonum est præstolari cum silentio salutare Dei.
LAM 3:27 Teth Bonum est viro cum portaverit jugum ab adolescentia sua.
LAM 3:28 Jod Sedebit solitarius, et tacebit, quia levavit super se.
LAM 3:29 Jod Ponet in pulvere os suum, si forte sit spes.
LAM 3:30 Jod Dabit percutienti se maxillam: saturabitur opprobriis.
LAM 3:31 Caph Quia non repellet in sempiternum Dominus.
LAM 3:32 Caph Quia si abjecit, et miserebitur, secundum multitudinem misericordiarum suarum.
LAM 3:33 Caph Non enim humiliavit ex corde suo et abjecit filios hominum.
LAM 3:34 Lamed Ut conteret sub pedibus suis omnes vinctos terræ.
LAM 3:35 Lamed Ut declinaret judicium viri in conspectu vultus Altissimi.
LAM 3:36 Lamed Ut perverteret hominem in judicio suo; Dominus ignoravit.
LAM 3:37 Mem Quis est iste qui dixit ut fieret, Domino non jubente?
LAM 3:38 Mem Ex ore Altissimi non egredientur nec mala nec bona?
LAM 3:39 Mem Quid murmuravit homo vivens, vir pro peccatis suis?
LAM 3:40 Nun Scrutemur vias nostras, et quæramus, et revertamur ad Dominum.
LAM 3:41 Nun Levemus corda nostra cum manibus ad Dominum in cælos.
LAM 3:42 Nun Nos inique egimus, et ad iracundiam provocavimus; idcirco tu inexorabilis es.
LAM 3:43 Samech Operuisti in furore, et percussisti nos; occidisti, nec pepercisti.
LAM 3:44 Samech Opposuisti nubem tibi, ne transeat oratio.
LAM 3:45 Samech Eradicationem et abjectionem posuisti me in medio populorum.
LAM 3:46 Phe Aperuerunt super nos os suum omnes inimici.
LAM 3:47 Phe Formido et laqueus facta est nobis vaticinatio, et contritio.
LAM 3:48 Phe Divisiones aquarum deduxit oculus meus, in contritione filiæ populi mei.
LAM 3:49 Ain Oculus meus afflictus est, nec tacuit, eo quod non esset requies.
LAM 3:50 Ain Donec respiceret et videret Dominus de cælis.
LAM 3:51 Ain Oculus meus deprædatus est animam meam in cunctis filiabus urbis meæ.
LAM 3:52 Sade Venatione ceperunt me quasi avem inimici mei gratis.
LAM 3:53 Sade Lapsa est in lacum vita mea, et posuerunt lapidem super me.
LAM 3:54 Sade Inundaverunt aquæ super caput meum; dixi: Perii.
LAM 3:55 Coph Invocavi nomen tuum, Domine, de lacu novissimo.
LAM 3:56 Coph Vocem meam audisti; ne avertas aurem tuam a singultu meo et clamoribus.
LAM 3:57 Coph Appropinquasti in die quando invocavi te; dixisti: Ne timeas.
LAM 3:58 Res Judicasti, Domine, causam animæ meæ, redemptor vitæ meæ.
LAM 3:59 Res Vidisti, Domine, iniquitatem illorum adversum me: judica judicium meum.
LAM 3:60 Res Vidisti omnem furorem, universas cogitationes eorum adversum me.
LAM 3:61 Sin Audisti opprobrium eorum, Domine, omnes cogitationes eorum adversum me.
LAM 3:62 Sin Labia insurgentium mihi, et meditationes eorum adversum me tota die.
LAM 3:63 Sin Sessionem eorum et resurrectionem eorum vide; ego sum psalmus eorum.
LAM 3:64 Thau Redes eis vicem, Domine, juxta opera manuum suarum.
LAM 3:65 Thau Dabis eis scutum cordis, laborem tuum.
LAM 3:66 Thau Persequeris in furore, et conteres eos sub cælis, Domine.]
LAM 4:1 [Aleph Quomodo obscuratum est aurum, mutatus est color optimus ! dispersi sunt lapides sanctuarii in capite omnium platearum !
LAM 4:2 Beth Filii Sion inclyti, et amicti auro primo: quomodo reputati sunt in vasa testea, opus manuum figuli !
LAM 4:3 Ghimel Sed et lamiæ nudaverunt mammam, lactaverunt catulos suos: filia populi mei crudelis quasi struthio in deserto.
LAM 4:4 Daleth Adhæsit lingua lactentis ad palatum ejus in siti; parvuli petierunt panem, et non erat qui frangeret eis.
LAM 4:5 He Qui vescebantur voluptuose, interierunt in viis; qui nutriebantur in croceis, amplexati sunt stercora.
LAM 4:6 Vau Et major effecta est iniquitas filiæ populi mei peccato Sodomorum, quæ subversa est in momento, et non ceperunt in ea manus.
LAM 4:7 Zain Candidiores Nazaræi ejus nive, nitidiores lacte, rubicundiores ebore antiquo, sapphiro pulchriores.
LAM 4:8 Heth Denigrata est super carbones facies eorum et non sunt cogniti in plateis; adhæsit cutis eorum ossibus: aruit, et facta est quasi lignum.
LAM 4:9 Teth Melius fuit occisis gladio quam interfectis fame, quoniam isti extabuerunt consumpti a sterilitate terræ.
LAM 4:10 Jod Manus mulierum misericordium coxerunt filios suos; facti sunt cibus earum in contritione filiæ populi mei.
LAM 4:11 Caph Complevit Dominus furorem suum, effudit iram indignationis suæ: et succendit ignem in Sion, et devoravit fundamenta ejus.
LAM 4:12 Lamed Non crediderunt reges terræ, et universi habitatores orbis, quoniam ingrederetur hostis et inimicus per portas Jerusalem.
LAM 4:13 Mem Propter peccata prophetarum ejus, et iniquitates sacerdotum ejus, qui effuderunt in medio ejus sanguinem justorum.
LAM 4:14 Nun Erraverunt cæci in plateis, polluti sunt in sanguine; cumque non possent, tenuerunt lacinias suas.
LAM 4:15 Samech Recedite polluti, clamaverunt eis; recedite, abite, nolite tangere: jurgati quippe sunt, et commoti dixerunt inter gentes: Non addet ultra ut habitet in eis.
LAM 4:16 Phe Facies Domini divisit eos, non addet ut respiciat eos; facies sacerdotum non erubuerunt, neque senum miserti sunt.
LAM 4:17 Ain Cum adhuc subsisteremus, defecerunt oculi nostri ad auxilium nostrum vanum; cum respiceremus attenti ad gentem quæ salvare non poterat.
LAM 4:18 Sade Lubricaverunt vestigia nostra in itinere platearum nostrarum; appropinquavit finis noster, completi sunt dies nostri, quia venit finis noster.
LAM 4:19 Coph Velociores fuerunt persecutores nostri aquilis cæli; super montes persecuti sunt nos, in deserto insidiati sunt nobis.
LAM 4:20 Res Spiritus oris nostri, christus Dominus, captus est in peccatis nostris, cui diximus: In umbra tua vivemus in gentibus.
LAM 4:21 Sin Gaude et lætare, filia Edom, quæ habitas in terra Hus ! ad te quoque perveniet calix: inebriaberis, atque nudaberis.
LAM 4:22 Thau Completa est iniquitas tua, filia Sion: non addet ultra ut transmigret te. Visitavit iniquitatem tuam, filia Edom; discooperuit peccata tua.]
LAM 5:1 [Recordare, Domine, quid acciderit nobis; intuere et respice opprobrium nostrum.
LAM 5:2 Hæreditas nostra versa est ad alienos, domus nostræ ad extraneos.
LAM 5:3 Pupilli facti sumus absque patre, matres nostræ quasi viduæ.
LAM 5:4 Aquam nostram pecunia bibimus; ligna nostra pretio comparavimus.
LAM 5:5 Cervicibus nostris minabamur, lassis non dabatur requies.
LAM 5:6 Ægypto dedimus manum et Assyriis, ut saturaremur pane.
LAM 5:7 Patres nostri peccaverunt, et non sunt: et nos iniquitates eorum portavimus.
LAM 5:8 Servi dominati sunt nostri: non fuit qui redimeret de manu eorum.
LAM 5:9 In animabus nostris afferebamus panem nobis, a facie gladii in deserto.
LAM 5:10 Pellis nostra quasi clibanus exusta est, a facie tempestatum famis.
LAM 5:11 Mulieres in Sion humiliaverunt, et virgines in civitatibus Juda.
LAM 5:12 Principes manu suspensi sunt; facies senum non erubuerunt.
LAM 5:13 Adolescentibus impudice abusi sunt, et pueri in ligno corruerunt.
LAM 5:14 Senes defecerunt de portis, juvenes de choro psallentium.
LAM 5:15 Defecit gaudium cordis nostri; versus est in luctum chorus noster.
LAM 5:16 Cecidit corona capitis nostri: væ nobis, quia peccavimus !
LAM 5:17 Propterea mœstum factum est cor nostrum; ideo contenebrati sunt oculi nostri,
LAM 5:18 propter montem Sion quia disperiit; vulpes ambulaverunt in eo.
LAM 5:19 Tu autem, Domine, in æternum permanebis, solium tuum in generationem et generationem.
LAM 5:20 Quare in perpetuum oblivisceris nostri, derelinques nos in longitudine dierum?
LAM 5:21 Converte nos, Domine, ad te, et convertemur; innova dies nostros, sicut a principio.
LAM 5:22 Sed projiciens repulisti nos: iratus es contra nos vehementer.]
EZE 1:1 Et factum est in trigesimo anno, in quarto, in quinta mensis, cum essem in medio captivorum juxta fluvium Chobar, aperti sunt cæli, et vidi visiones Dei.
EZE 1:2 In quinta mensis, ipse est annus quintus transmigrationis regis Joachin,
EZE 1:3 factum est verbum Domini ad Ezechielem filium Buzi sacerdotem, in terra Chaldæorum, secus flumen Chobar: et facta est super eum ibi manus Domini.
EZE 1:4 Et vidi, et ecce ventus turbinis veniebat ab aquilone, et nubes magna, et ignis involvens, et splendor in circuitu ejus: et de medio ejus, quasi species electri, id est, de medio ignis:
EZE 1:5 et in medio ejus similitudo quatuor animalium. Et hic aspectus eorum, similitudo hominis in eis.
EZE 1:6 Quatuor facies uni, et quatuor pennæ uni.
EZE 1:7 Pedes eorum, pedes recti, et planta pedis eorum quasi planta pedis vituli: et scintillæ quasi aspectus æris candentis.
EZE 1:8 Et manus hominis sub pennis eorum, in quatuor partibus: et facies et pennas per quatuor partes habebant.
EZE 1:9 Junctæque erant pennæ eorum alterius ad alterum: non revertebantur cum incederent, sed unumquodque ante faciem suam gradiebatur.
EZE 1:10 Similitudo autem vultus eorum, facies hominis et facies leonis a dextris ipsorum quatuor, facies autem bovis a sinistris ipsorum quatuor, et facies aquilæ desuper ipsorum quatuor.
EZE 1:11 Facies eorum et pennæ eorum extentæ desuper: duæ pennæ singulorum jungebantur, et duæ tegebant corpora eorum.
EZE 1:12 Et unumquodque eorum coram facie sua ambulabat: ubi erat impetus spiritus, illuc gradiebantur, nec revertebantur cum ambularent.
EZE 1:13 Et similitudo animalium, aspectus eorum quasi carbonum ignis ardentium, et quasi aspectus lampadarum: hæc erat visio discurrens in medio animalium, splendor ignis, et de igne fulgur egrediens.
EZE 1:14 Et animalia ibant et revertebantur, in similitudinem fulguris coruscantis.
EZE 1:15 Cumque aspicerem animalia, apparuit rota una super terram juxta animalia, habens quatuor facies.
EZE 1:16 Et aspectus rotarum et opus earum quasi visio maris: et una similitudo ipsarum quatuor: et aspectus earum et opera quasi sit rota in medio rotæ.
EZE 1:17 Per quatuor partes earum euntes ibant, et non revertebantur cum ambularent.
EZE 1:18 Statura quoque erat rotis, et altitudo, et horribilis aspectus: et totum corpus oculis plenum in circuitu ipsarum quatuor.
EZE 1:19 Cumque ambularent animalia, ambulabant pariter et rotæ juxta ea: et cum elevarentur animalia de terra, elevabantur simul et rotæ.
EZE 1:20 Quocumque ibat spiritus, illuc, eunte spiritu, et rotæ pariter elevabantur sequentes eum: spiritus enim vitæ erat in rotis.
EZE 1:21 Cum euntibus ibant, et cum stantibus stabant: et cum elevatis a terra, pariter elevabantur et rotæ sequentes ea, quia spiritus vitæ erat in rotis.
EZE 1:22 Et similitudo super capita animalium firmamenti, quasi aspectus crystalli horribilis, et extenti super capita eorum desuper.
EZE 1:23 Sub firmamento autem pennæ eorum rectæ alterius ad alterum: unumquodque duabus alis velabat corpus suum, et alterum similiter velabatur.
EZE 1:24 Et audiebam sonum alarum, quasi sonum aquarum multarum, quasi sonum sublimis Dei: cum ambularent, quasi sonus erat multitudinis ut sonus castrorum: cumque starent, demittebantur pennæ eorum.
EZE 1:25 Nam cum fieret vox super firmamentum quod erat super caput eorum, stabant, et submittebant alas suas.
EZE 1:26 Et super firmamentum quod erat imminens capiti eorum, quasi aspectus lapidis sapphiri similitudo throni: et super similitudinem throni similitudo quasi aspectus hominis desuper.
EZE 1:27 Et vidi quasi speciem electri, velut aspectum ignis, intrinsecus ejus per circuitum: a lumbis ejus et desuper, et a lumbis ejus usque deorsum, vidi quasi speciem ignis splendentis in circuitu,
EZE 1:28 velut aspectum arcus cum fuerit in nube in die pluviæ. Hic erat aspectus splendoris per gyrum.
EZE 2:1 Hæc visio similitudinis gloriæ Domini. Et vidi, et cecidi in faciem meam, et audivi vocem loquentis, et dixit ad me: Fili hominis, sta super pedes tuos, et loquar tecum.
EZE 2:2 Et ingressus est in me spiritus postquam locutus est mihi, et statuit me supra pedes meos: et audivi loquentem ad me,
EZE 2:3 et dicentem: Fili hominis, mitto ego te ad filios Israël, ad gentes apostatrices quæ recesserunt a me: ipsi et patres eorum prævaricati sunt pactum meum usque ad diem hanc:
EZE 2:4 et filii dura facie et indomabili corde sunt, ad quos ego mitto te. Et dices ad eos: Hæc dicit Dominus Deus:
EZE 2:5 si forte vel ipsi audiant, et si forte quiescant, quoniam domus exasperans est: et scient quia propheta fuerit in medio eorum.
EZE 2:6 Tu ergo, fili hominis, ne timeas eos, neque sermones eorum metuas, quoniam increduli et subversores sunt tecum, et cum scorpionibus habitas. Verba eorum ne timeas, et vultus eorum ne formides, quia domus exasperans est.
EZE 2:7 Loqueris ergo verba mea ad eos, si forte audiant, et quiescant: quoniam irritatores sunt.
EZE 2:8 Tu autem, fili hominis, audi quæcumque loquor ad te, et noli esse exasperans, sicut domus exasperatrix est: aperi os tuum, et comede quæcumque ego do tibi.
EZE 2:9 Et vidi: et ecce manus missa ad me, in qua erat involutus liber: et expandit illum coram me, qui erat scriptus intus et foris: et scriptæ erant in eo lamentationes, et carmen, et væ.
EZE 3:1 Et dixit ad me: Fili hominis, quodcumque inveneris, comede: comede volumen istud, et vadens loquere ad filios Israël.
EZE 3:2 Et aperui os meum, et cibavit me volumine illo:
EZE 3:3 et dixit ad me: Fili hominis, venter tuus comedet, et viscera tua complebuntur volumine isto quod ego do tibi. Et comedi illud, et factum est in ore meo sicut mel dulce.
EZE 3:4 Et dixit ad me: Fili hominis, vade ad domum Israël, et loqueris verba mea ad eos.
EZE 3:5 Non enim ad populum profundi sermonis et ignotæ linguæ tu mitteris ad domum Israël:
EZE 3:6 neque ad populos multos profundi sermonis et ignotæ linguæ, quorum non possis audire sermones: et si ad illos mittereris, ipsi audirent te:
EZE 3:7 domus autem Israël nolunt audire te, quia nolunt audire me: omnis quippe domus Israël attrita fronte est, et duro corde.
EZE 3:8 Ecce dedi faciem tuam valentiorem faciebus eorum, et frontem tuam duriorem frontibus eorum:
EZE 3:9 ut adamantem et ut silicem dedi faciem tuam: ne timeas eos, neque metuas a facie eorum, quia domus exasperans est.
EZE 3:10 Et dixit ad me: Fili hominis, omnes sermones meos quos ego loquor ad te, assume in corde tuo, et auribus tuis audi:
EZE 3:11 et vade, ingredere ad transmigrationem, ad filios populi tui, et loqueris ad eos: et dices eis: Hæc dicit Dominus Deus: si forte audiant et quiescant.
EZE 3:12 Et assumpsit me spiritus, et audivi post me vocem commotionis magnæ: Benedicta gloria Domini de loco suo:
EZE 3:13 et vocem alarum animalium percutientium alteram ad alteram, et vocem rotarum sequentium animalia, et vocem commotionis magnæ.
EZE 3:14 Spiritus quoque levavit me, et assumpsit me: et abii amarus in indignatione spiritus mei: manus enim Domini erat mecum, confortans me.
EZE 3:15 Et veni ad transmigrationem, ad acervum novarum frugum, ad eos qui habitabant juxta flumen Chobar: et sedi ubi illi sedebant, et mansi ibi septem diebus mœrens in medio eorum.
EZE 3:16 Cum autem pertransissent septem dies, factum est verbum Domini ad me, dicens:
EZE 3:17 Fili hominis, speculatorem dedi te domui Israël, et audies de ore meo verbum, et annuntiabis eis ex me.
EZE 3:18 Si, dicente me ad impium: Morte morieris, non annuntiaveris ei, neque locutus fueris ut avertatur a via sua impia et vivat, ipse impius in iniquitate sua morietur, sanguinem autem ejus de manu tua requiram.
EZE 3:19 Si autem tu annuntiaveris impio, et ille non fuerit conversus ab impietate sua et a via sua impia, ipse quidem in iniquitate sua morietur: tu autem animam tuam liberasti.
EZE 3:20 Sed et si conversus justus a justitia sua fuerit, et fecerit iniquitatem, ponam offendiculum coram eo: ipse morietur quia non annuntiasti ei. In peccato suo morietur, et non erunt in memoria justitiæ ejus quas fecit: sanguinem vero ejus de manu tua requiram.
EZE 3:21 Si autem tu annuntiaveris justo ut non peccet justus, et ille non peccaverit, vivens vivet, quia annuntiasti ei, et tu animam tuam liberasti.
EZE 3:22 Et facta est super me manus Domini, et dixit ad me: Surgens egredere in campum, et ibi loquar tecum.
EZE 3:23 Et surgens egressus sum in campum: et ecce ibi gloria Domini stabat, quasi gloria quam vidi juxta fluvium Chobar: et cecidi in faciem meam.
EZE 3:24 Et ingressus est in me spiritus, et statuit me super pedes meos, et locutus est mihi, et dixit ad me: Ingredere, et includere in medio domus tuæ.
EZE 3:25 Et tu, fili hominis, ecce data sunt super te vincula, et ligabunt te in eis, et non egredieris de medio eorum.
EZE 3:26 Et linguam tuam adhærere faciam palato tuo, et eris mutus, nec quasi vir objurgans, quia domus exasperans est.
EZE 3:27 Cum autem locutus fuero tibi, aperiam os tuum, et dices ad eos: Hæc dicit Dominus Deus: Qui audit, audiat, et qui quiescit, quiescat: quia domus exasperans est.
EZE 4:1 Et tu, fili hominis, sume tibi laterem, et pones eum coram te, et describes in eo civitatem Jerusalem.
EZE 4:2 Et ordinabis adversus eam obsidionem, et ædificabis munitiones, et comportabis aggerem, et dabis contra eam castra, et pones arietes in gyro.
EZE 4:3 Et tu sume tibi sartaginem ferream, et pones eam in murum ferreum inter te et inter civitatem: et obfirmabis faciem tuam ad eam, et erit in obsidionem, et circumdabis eam: signum est domui Israël.
EZE 4:4 Et tu dormies super latus tuum sinistrum, et pones iniquitates domus Israël super eo, numero dierum quibus dormies super illud: et assumes iniquitatem eorum.
EZE 4:5 Ego autem dedi tibi annos iniquitatis eorum, numero dierum trecentos et nonaginta dies: et portabis iniquitatem domus Israël.
EZE 4:6 Et cum compleveris hæc, dormies super latus tuum dexterum secundo, et assumes iniquitatem domus Juda quadraginta diebus: diem pro anno, diem, inquam, pro anno, dedi tibi.
EZE 4:7 Et ad obsidionem Jerusalem convertes faciem tuam, et brachium tuum erit extentum: et prophetabis adversus eam.
EZE 4:8 Ecce circumdedi te vinculis: et non te convertes a latere tuo in latus aliud, donec compleas dies obsidionis tuæ.
EZE 4:9 Et tu, sume tibi frumentum, et hordeum, et fabam, et lentem, et milium, et viciam: et mittes ea in vas unum, et facies tibi panes numero dierum quibus dormies super latus tuum: trecentis et nonaginta diebus comedes illud.
EZE 4:10 Cibus autem tuus, quo vesceris, erit in pondere viginti stateres in die: a tempore usque ad tempus comedes illud.
EZE 4:11 Et aquam in mensura bibes, sextam partem hin: a tempore usque ad tempus bibes illud.
EZE 4:12 Et quasi subcinericium hordeaceum comedes illud, et stercore quod egreditur de homine operies illud in oculis eorum.
EZE 4:13 Et dixit Dominus: Sic comedent filii Israël panem suum pollutum inter gentes ad quas ejiciam eos. Et dixi:
EZE 4:14 A, a, a, Domine Deus, ecce anima mea non est polluta: et morticinum, et laceratum a bestiis non comedi ab infantia mea usque nunc, et non est ingressa in os meum omnis caro immunda.
EZE 4:15 Et dixit ad me: Ecce dedi tibi fimum boum pro stercoribus humanis, et facies panem tuum in eo.
EZE 4:16 Et dixit ad me: Fili hominis, ecce ego conteram baculum panis in Jerusalem, et comedent panem in pondere et in sollicitudine, et aquam in mensura et in angustia bibent,
EZE 4:17 ut deficientibus pane et aqua, corruat unusquisque ad fratrem suum, et contabescant in iniquitatibus suis.
EZE 5:1 Et tu, fili hominis, sume tibi gladium acutum, radentem pilos, et assumes eum et duces per caput tuum et per barbam tuam, et assumes tibi stateram ponderis et divides eos.
EZE 5:2 Tertiam partem igni combures in medio civitatis, juxta completionem dierum obsidionis, et assumes tertiam partem, et concides gladio in circuitu ejus: tertiam vero aliam disperges in ventum, et gladium nudabo post eos.
EZE 5:3 Et sumes inde parvum numerum, et ligabis eos in summitate pallii tui:
EZE 5:4 et ex eis rursum tolles, et projicies eos in medio ignis, et combures eos igni, et ex eo egredietur ignis in omnem domum Israël.
EZE 5:5 Hæc dicit Dominus Deus: Ista est Jerusalem: in medio gentium posui eam, et in circuitu ejus terras.
EZE 5:6 Et contempsit judicia mea, ut plus esset impia quam gentes, et præcepta mea ultra quam terræ quæ in circuitu ejus sunt: judicia enim mea projecerunt, et in præceptis meis non ambulaverunt.
EZE 5:7 Idcirco hæc dicit Dominus Deus: Quia superastis gentes quæ in circuitu vestro sunt, et in præceptis meis non ambulastis, et judicia mea non fecistis, et juxta judicia gentium quæ in circuitu vestro sunt non estis operati,
EZE 5:8 ideo hæc dicit Dominus Deus: Ecce ego ad te, et ipse ego faciam in medio tui judicia in oculis gentium:
EZE 5:9 et faciam in te quod non feci, et quibus similia ultra non faciam, propter omnes abominationes tuas.
EZE 5:10 Ideo patres comedent filios in medio tui, et filii comedent patres suos: et faciam in te judicia, et ventilabo universas reliquias tuas in omnem ventum.
EZE 5:11 Idcirco vivo ego, dicit Dominus Deus, nisi pro eo quod sanctum meum violasti in omnibus offensionibus tuis et in cunctis abominationibus tuis, ego quoque confringam: et non parcet oculus meus, et non miserebor.
EZE 5:12 Tertia pars tui peste morietur, et fame consumetur in medio tui, et tertia pars tui in gladio cadet in circuitu tuo: tertiam vero partem tuam in omnem ventum dispergam, et gladium evaginabo post eos.
EZE 5:13 Et complebo furorem meum, et requiescere faciam indignationem meam in eis, et consolabor: et scient quia ego Dominus locutus sum in zelo meo, cum implevero indignationem meam in eis.
EZE 5:14 Et dabo te in desertum, et in opprobrium gentibus quæ in circuitu tuo sunt, in conspectu omnis prætereuntis:
EZE 5:15 et eris opprobrium et blasphemia, exemplum et stupor in gentibus quæ in circuitu tuo sunt, cum fecero in te judicia in furore, et in indignatione, et in increpationibus iræ.
EZE 5:16 Ego Dominus locutus sum: quando misero sagittas famis pessimas in eos, quæ erunt mortiferæ, et quas mittam ut disperdam vos: et famem congregabo super vos, et conteram in vobis baculum panis:
EZE 5:17 et immittam in vos famem et bestias pessimas, usque ad internecionem: et pestilentia et sanguis transibunt per te, et gladium inducam super te. Ego Dominus locutus sum.
EZE 6:1 Et factus est sermo Domini ad me, dicens:
EZE 6:2 Fili hominis, pone faciem tuam ad montes Israël, et prophetabis ad eos,
EZE 6:3 et dices: [Montes Israël, audite verbum Domini Dei. Hæc dicit Dominus Deus montibus et collibus, rupibus et vallibus: Ecce ego inducam super vos gladium, et disperdam excelsa vestra,
EZE 6:4 et demoliar aras vestras, et confringentur simulacra vestra, et dejiciam interfectos vestros ante idola vestra:
EZE 6:5 et dabo cadavera filiorum Israël ante faciem simulacrorum vestrorum, et dispergam ossa vestra circum aras vestras:
EZE 6:6 in omnibus habitationibus vestris urbes desertæ erunt, et excelsa demolientur et dissipabuntur: et interibunt aræ vestræ, et confringentur, et cessabunt idola vestra, et conterentur delubra vestra, et delebuntur opera vestra:
EZE 6:7 et cadet interfectus in medio vestri, et scietis quia ego sum Dominus.
EZE 6:8 Et relinquam in vobis eos qui fugerint gladium in gentibus, cum dispersero vos in terris:
EZE 6:9 et recordabuntur mei liberati vestri in gentibus ad quas captivi ducti sunt: quia contrivi cor eorum fornicans et recedens a me, et oculos eorum fornicantes post idola sua: et displicebunt sibimet super malis quæ fecerunt in universis abominationibus suis.
EZE 6:10 Et scient quia ego Dominus non frustra locutus sum, ut facerem eis malum hoc.
EZE 6:11 Hæc dicit Dominus Deus: Percute manum tuam et allide pedem tuum, et dic: Heu ! ad omnes abominationes malorum domus Israël: quia gladio, fame et peste ruituri sunt.
EZE 6:12 Qui longe est, peste morietur: qui autem prope, gladio corruet: et qui relictus fuerit et obsessus, fame morietur: et complebo indignationem meam in eis.
EZE 6:13 Et scietis quia ego Dominus, cum fuerint interfecti vestri in medio idolorum vestrorum, in circuitu ararum vestrarum, in omni colle excelso, et in cunctis summitatibus montium, et subtus omne lignum nemorosum, et subtus universam quercum frondosam, locum ubi accenderunt thura redolentia universis idolis suis.
EZE 6:14 Et extendam manum meam super eos: et faciam terram desolatam et destitutam, a deserto Deblatha, in omnibus habitationibus eorum: et scient quia ego Dominus.]
EZE 7:1 Et factus est sermo Domini ad me, dicens:
EZE 7:2 Et tu, fili hominis, hæc dicit Dominus Deus terræ Israël: [Finis venit: venit finis super quatuor plagas terræ.
EZE 7:3 Nunc finis super te, et immittam furorem meum in te: et judicabo te juxta vias tuas, et ponam contra te omnes abominationes tuas.
EZE 7:4 Et non parcet oculus meus super te, et non miserebor: sed vias tuas ponam super te, et abominationes tuæ in medio tui erunt, et scietis quia ego Dominus.
EZE 7:5 Hæc dicit Dominus Deus: Afflictio una, afflictio ecce venit.
EZE 7:6 Finis venit, venit finis: evigilavit adversum te, ecce venit.
EZE 7:7 Venit contritio super te, qui habitas in terra: venit tempus, prope est dies occisionis, et non gloriæ montium.
EZE 7:8 Nunc de propinquo effundam iram meam super te, et complebo furorem meum in te: et judicabo te juxta vias tuas, et imponam tibi omnia scelera tua,
EZE 7:9 et non parcet oculus meus, nec miserebor: sed vias tuas imponam tibi, et abominationes tuæ in medio tui erunt, et scietis quia ego sum Dominus percutiens.
EZE 7:10 Ecce dies, ecce venit: egressa est contritio, floruit virga, germinavit superbia,
EZE 7:11 iniquitas surrexit in virga impietatis: non ex eis, et non ex populo, neque ex sonitu eorum: et non erit requies in eis.
EZE 7:12 Venit tempus, appropinquavit dies: qui emit, non lætetur, et qui vendit, non lugeat: quia ira super omnem populum ejus.
EZE 7:13 Quia qui vendit, ad id quod vendidit non revertetur: et adhuc in viventibus vita eorum: visio enim ad omnem multitudinem ejus non regredietur, et vir in iniquitate vitæ suæ non confortabitur.]
EZE 7:14 [Canite tuba, præparentur omnes: et non est qui vadat ad prælium: ira enim mea super universum populum ejus.
EZE 7:15 Gladium foris, et pestis et fames intrinsecus: qui in agro est, gladio morietur, et qui in civitate, pestilentia et fame devorabuntur.
EZE 7:16 Et salvabuntur qui fugerint ex eis: et erunt in montibus quasi columbæ convallium omnes trepidi, unusquisque in iniquitate sua.
EZE 7:17 Omnes manus dissolventur, et omnia genua fluent aquis.
EZE 7:18 Et accingent se ciliciis, et operiet eos formido: et in omni facie confusio, et in universis capitibus eorum calvitium.
EZE 7:19 Argentum eorum foras projicietur, et aurum eorum in sterquilinium erit: argentum eorum et aurum eorum non valebit liberare eos in die furoris Domini: animam suam non saturabunt, et ventres eorum non implebuntur, quia scandalum iniquitatis eorum factum est.
EZE 7:20 Et ornamentum monilium suorum in superbiam posuerunt, et imagines abominationum suarum et simulacrorum fecerunt ex eo: propter hoc dedi eis illud in immunditiam.
EZE 7:21 Et dabo illud in manus alienorum ad diripiendum, et impiis terræ in prædam, et contaminabunt illud.
EZE 7:22 Et avertam faciem meam ab eis, et violabunt arcanum meum: et introibunt in illud emissarii, et contaminabunt illud.
EZE 7:23 Fac conclusionem, quoniam terra plena est judicio sanguinum, et civitas plena iniquitate.
EZE 7:24 Et adducam pessimos de gentibus, et possidebunt domos eorum: et quiescere faciam superbiam potentium, et possidebunt sanctuaria eorum.
EZE 7:25 Angustia superveniente, requirent pacem, et non erit.
EZE 7:26 Conturbatio super conturbationem veniet, et auditus super auditum: et quærent visionem de propheta, et lex peribit a sacerdote, et consilium a senioribus.
EZE 7:27 Rex lugebit, et princeps induetur mœrore, et manus populi terræ conturbabuntur: secundum viam eorum faciam eis, et secundum judicia eorum judicabo eos, et scient quia ego Dominus.]
EZE 8:1 Et factum est in anno sexto, in sexto mense, in quinta mensis, ego sedebam in domo mea, et senes Juda sedebant coram me, et cecidit ibi super me manus Domini Dei.
EZE 8:2 Et vidi: et ecce similitudo quasi aspectus ignis: ab aspectu lumborum ejus et deorsum, ignis: et a lumbis ejus et sursum, quasi aspectus splendoris, ut visio electri.
EZE 8:3 Et emissa similitudo manus apprehendit me in cincinno capitis mei, et elevavit me spiritus inter terram et cælum: et adduxit me in Jerusalem, in visione Dei, juxta ostium interius quod respiciebat ad aquilonem, ubi erat statutum idolum zeli ad provocandam æmulationem.
EZE 8:4 Et ecce ibi gloria Dei Israël, secundum visionem quam videram in campo.
EZE 8:5 Et dixit ad me: Fili hominis, leva oculos tuos ad viam aquilonis. Et levavi oculos meos ad viam aquilonis, et ecce ab aquilone portæ altaris idolum zeli in ipso introitu.
EZE 8:6 Et dixit ad me: Fili hominis, putasne vides tu quid isti faciunt, abominationes magnas quas domus Israël facit hic, ut procul recedam a sanctuario meo? et adhuc conversus videbis abominationes majores.
EZE 8:7 Et introduxit me ad ostium atrii, et vidi, et ecce foramen unum in pariete.
EZE 8:8 Et dixit ad me: Fili hominis, fode parietem. Et cum fodissem parietem, apparuit ostium unum.
EZE 8:9 Et dixit ad me: Ingredere, et vide abominationes pessimas quas isti faciunt hic.
EZE 8:10 Et ingressus vidi, et ecce omnis similitudo reptilium et animalium, abominatio, et universa idola domus Israël, depicta erant in pariete in circuitu per totum:
EZE 8:11 et septuaginta viri de senioribus domus Israël: et Jezonias filius Saphan stabat in medio eorum stantium ante picturas: et unusquisque habebat thuribulum in manu sua, et vapor nebulæ de thure consurgebat.
EZE 8:12 Et dixit ad me: Certe vides, fili hominis, quæ seniores domus Israël faciunt in tenebris, unusquisque in abscondito cubiculi sui: dicunt enim: Non videt Dominus nos; dereliquit Dominus terram.
EZE 8:13 Et dixit ad me: Adhuc conversus videbis abominationes majores, quas isti faciunt.
EZE 8:14 Et introduxit me per ostium portæ domus Domini quod respiciebat ad aquilonem, et ecce ibi mulieres sedebant plangentes Adonidem.
EZE 8:15 Et dixit ad me: Certe vidisti, fili hominis: adhuc conversus videbis abominationes majores his.
EZE 8:16 Et introduxit me in atrium domus Domini interius, et ecce in ostio templi Domini, inter vestibulum et altare, quasi viginti quinque viri dorsa habentes contra templum Domini, et facies ad orientem: et adorabant ad ortum solis.
EZE 8:17 Et dixit ad me: Certe vidisti, fili hominis: numquid leve est hoc domui Juda, ut facerent abominationes istas quas fecerunt hic, quia replentes terram iniquitate, conversi sunt ad irritandum me? et ecce applicant ramum ad nares suas.
EZE 8:18 Ergo et ego faciam in furore: non parcet oculus meus, nec miserebor: et cum clamaverint ad aures meas voce magna, non exaudiam eos.
EZE 9:1 Et clamavit in auribus meis voce magna, dicens: Appropinquaverunt visitationes urbis, et unusquisque vas interfectionis habet in manu sua.
EZE 9:2 Et ecce sex viri veniebant de via portæ superioris, quæ respicit ad aquilonem, et uniuscujusque vas interitus in manu ejus: vir quoque unus in medio eorum vestitus erat lineis, et atramentarium scriptoris ad renes ejus: et ingressi sunt, et steterunt juxta altare æreum.
EZE 9:3 Et gloria Domini Israël assumpta est de cherub, quæ erat super eum ad limen domus: et vocavit virum qui indutus erat lineis, et atramentarium scriptoris habebat in lumbis suis:
EZE 9:4 et dixit Dominus ad eum: Transi per mediam civitatem, in medio Jerusalem, et signa thau super frontes virorum gementium et dolentium super cunctis abominationibus quæ fiunt in medio ejus.
EZE 9:5 Et illis dixit, audiente me: Transite per civitatem sequentes eum, et percutite: non parcat oculus vester, neque misereamini:
EZE 9:6 senem, adolescentulum et virginem, parvulum et mulieres interficite usque ad internecionem: omnem autem super quem videritis thau, ne occidatis: et a sanctuario meo incipite. Cœperunt ergo a viris senioribus, qui erant ante faciem domus.
EZE 9:7 Et dixit ad eos: Contaminate domum, et implete atria interfectis; egredimini. Et egressi sunt, et percutiebant eos qui erant in civitate.
EZE 9:8 Et cæde completa, remansi ego, ruique super faciem meam, et clamans aio: Heu ! heu ! heu ! Domine Deus: ergone disperdes omnes reliquias Israël, effundens furorem tuum super Jerusalem?
EZE 9:9 Et dixit ad me: Iniquitas domus Israël et Juda magna est nimis valde, et repleta est terra sanguinibus, et civitas repleta est aversione: dixerunt enim: Dereliquit Dominus terram, et Dominus non videt.
EZE 9:10 Igitur et meus non parcet oculus, neque miserebor: viam eorum super caput eorum reddam.
EZE 9:11 Et ecce vir qui erat indutus lineis, qui habebat atramentarium in dorso suo, respondit verbum, dicens: Feci sicut præcepisti mihi.
EZE 10:1 Et vidi: et ecce in firmamento quod erat super caput cherubim, quasi lapis sapphirus, quasi species similitudinis solii, apparuit super ea.
EZE 10:2 Et dixit ad virum qui indutus erat lineis, et ait: Ingredere in medio rotarum quæ sunt subtus cherubim, et imple manum tuam prunis ignis quæ sunt inter cherubim, et effunde super civitatem. Ingressusque est in conspectu meo.
EZE 10:3 Cherubim autem stabant a dextris domus cum ingrederetur vir, et nubes implevit atrium interius.
EZE 10:4 Et elevata est gloria Domini desuper cherub ad limen domus: et repleta est domus nube, et atrium repletum est splendore gloriæ Domini.
EZE 10:5 Et sonitus alarum cherubim audiebatur usque ad atrium exterius, quasi vox Dei omnipotentis loquentis.
EZE 10:6 Cumque præcepisset viro qui indutus erat lineis, dicens: Sume ignem de medio rotarum quæ sunt inter cherubim: ingressus ille stetit juxta rotam.
EZE 10:7 Et extendit cherub manum de medio cherubim ad ignem qui erat inter cherubim, et sumpsit, et dedit in manus ejus qui indutus erat lineis: qui accipiens egressus est.
EZE 10:8 Et apparuit in cherubim similitudo manus hominis subtus pennas eorum.
EZE 10:9 Et vidi: et ecce quatuor rotæ juxta cherubim: rota una juxta cherub unum, et rota alia juxta cherub unum: species autem rotarum erat quasi visio lapidis chrysolithi:
EZE 10:10 et aspectus earum similitudo una quatuor, quasi sit rota in medio rotæ.
EZE 10:11 Cumque ambularent, in quatuor partes gradiebantur, et non revertebantur ambulantes: sed ad locum ad quem ire declinabat quæ prima erat, sequebantur et ceteræ, nec convertebantur.
EZE 10:12 Et omne corpus earum, et colla, et manus, et pennæ, et circuli, plena erant oculis in circuitu quatuor rotarum.
EZE 10:13 Et rotas istas vocavit volubiles, audiente me.
EZE 10:14 Quatuor autem facies habebat unum: facies una, facies cherub, et facies secunda, facies hominis: et in tertio facies leonis, et in quarto facies aquilæ.
EZE 10:15 Et elevata sunt cherubim: ipsum est animal quod videram juxta fluvium Chobar.
EZE 10:16 Cumque ambularent cherubim, ibant pariter et rotæ juxta ea: et cum elevarent cherubim alas suas ut exaltarentur de terra, non residebant rotæ, sed et ipsæ juxta erant.
EZE 10:17 Stantibus illis stabant, et cum elevatis elevabantur: spiritus enim vitæ erat in eis.
EZE 10:18 Et egressa est gloria Domini a limine templi, et stetit super cherubim.
EZE 10:19 Et elevantia cherubim alas suas, exaltata sunt a terra coram me: et illis egredientibus, rotæ quoque subsecutæ sunt: et stetit in introitu portæ domus Domini orientalis, et gloria Dei Israël erat super ea.
EZE 10:20 Ipsum est animal quod vidi subter Deum Israël juxta fluvium Chobar, et intellexi quia cherubim essent.
EZE 10:21 Quatuor vultus uni, et quatuor alæ uni: et similitudo manus hominis sub alis eorum.
EZE 10:22 Et similitudo vultuum eorum, ipsi vultus quos videram juxta fluvium Chobar, et intuitus eorum, et impetus singulorum ante faciem suam ingredi.
EZE 11:1 Et elevavit me spiritus, et introduxit me ad portam domus Domini orientalem, quæ respicit ad solis ortum: et ecce in introitu portæ viginti quinque viri: et vidi in medio eorum Jezoniam filium Azur, et Pheltiam filium Banaiæ, principes populi.
EZE 11:2 Dixitque ad me: Fili hominis, hi sunt viri qui cogitant iniquitatem, et tractant consilium pessimum in urbe ista,
EZE 11:3 dicentes: Nonne dudum ædificatæ sunt domus? hæc est lebes, nos autem carnes.
EZE 11:4 Idcirco vaticinare de eis, vaticinare, fili hominis.
EZE 11:5 Et irruit in me spiritus Domini, et dixit ad me: Loquere: Hæc dicit Dominus: Sic locuti estis, domus Israël, et cogitationes cordis vestri ego novi.
EZE 11:6 Plurimos occidistis in urbe hac, et implestis vias ejus interfectis.
EZE 11:7 Propterea hæc dicit Dominus Deus: Interfecti vestri, quos posuistis in medio ejus, hi sunt carnes, et hæc est lebes: et educam vos de medio ejus.
EZE 11:8 Gladium metuistis, et gladium inducam super vos, ait Dominus Deus.
EZE 11:9 Et ejiciam vos de medio ejus, daboque vos in manu hostium, et faciam in vobis judicia.
EZE 11:10 Gladio cadetis: in finibus Israël judicabo vos, et scietis quia ego Dominus.
EZE 11:11 Hæc non erit vobis in lebetem, et vos non eritis in medio ejus in carnes: in finibus Israël judicabo vos,
EZE 11:12 et scietis quia ego Dominus: quia in præceptis meis non ambulastis, et judicia mea non fecistis, sed juxta judicia gentium quæ in circuitu vestro sunt estis operati.
EZE 11:13 Et factum est cum prophetarem, Pheltias filius Banaiæ mortuus est: et cecidi in faciem meam clamans voce magna, et dixi: Heu ! heu ! heu ! Domine Deus, consummationem tu facis reliquiarum Israël?
EZE 11:14 Et factum est verbum Domini ad me, dicens:
EZE 11:15 Fili hominis, fratres tui, fratres tui, viri propinqui tui, et omnis domus Israël, universi quibus dixerunt habitatores Jerusalem: Longe recedite a Domino: nobis data est terra in possessionem.
EZE 11:16 Propterea hæc dicit Dominus Deus: Quia longe feci eos in gentibus, et quia dispersi eos in terris: ero eis in sanctificationem modicam in terris ad quas venerunt.
EZE 11:17 Propterea loquere: Hæc dicit Dominus Deus: Congregabo vos de populis, et adunabo de terris in quibus dispersi estis, daboque vobis humum Israël.
EZE 11:18 Et ingredientur illuc, et auferent omnes offensiones, cunctasque abominationes ejus de illa.
EZE 11:19 Et dabo eis cor unum, et spiritum novum tribuam in visceribus eorum: et auferam cor lapideum de carne eorum, et dabo eis cor carneum,
EZE 11:20 ut in præceptis meis ambulent, et judicia mea custodiant, faciantque ea, et sint mihi in populum, et ego sim eis in Deum.
EZE 11:21 Quorum cor post offendicula et abominationes suas ambulat, horum viam in capite suo ponam, dicit Dominus Deus.
EZE 11:22 Et elevaverunt cherubim alas suas, et rotæ cum eis, et gloria Dei Israël erat super ea:
EZE 11:23 et ascendit gloria Domini de medio civitatis, stetitque super montem qui est ad orientem urbis.
EZE 11:24 Et spiritus levavit me, adduxitque in Chaldæam ad transmigrationem, in visione, in spiritu Dei: et sublata est a me visio quam videram.
EZE 11:25 Et locutus sum ad transmigrationem omnia verba Domini quæ ostenderat mihi.
EZE 12:1 Et factus est sermo Domini ad me, dicens:
EZE 12:2 Fili hominis, in medio domus exasperantis tu habitas: qui oculos habent ad videndum, et non vident, et aures ad audiendum, et non audiunt: quia domus exasperans est.
EZE 12:3 Tu ergo, fili hominis, fac tibi vasa transmigrationis, et transmigrabis per diem coram eis. Transmigrabis autem de loco tuo ad locum alterum in conspectu eorum, si forte aspiciant, quia domus exasperans est:
EZE 12:4 et efferes foras vasa tua quasi vasa transmigrantis per diem in conspectu eorum: tu autem egredieris vespere coram eis, sicut egreditur migrans.
EZE 12:5 Ante oculos eorum perfode tibi parietem, et egredieris per eum.
EZE 12:6 In conspectu eorum in humeris portaberis; in caligine effereris: faciem tuam velabis, et non videbis terram, quia portentum dedi te domui Israël.
EZE 12:7 Feci ergo sicut præceperat mihi Dominus: vasa mea protuli quasi vasa transmigrantis per diem, et vespere perfodi mihi parietem manu: et in caligine egressus sum, in humeris portatus in conspectu eorum.
EZE 12:8 Et factus est sermo Domini mane ad me, dicens:
EZE 12:9 Fili hominis, numquid non dixerunt ad te domus Israël, domus exasperans: Quid tu facis?
EZE 12:10 Dic ad eos: [Hæc dicit Dominus Deus: Super ducem onus istud, qui est in Jerusalem, et super omnem domum Israël, quæ est in medio eorum.]
EZE 12:11 Dic: [Ego portentum vestrum: quomodo feci, sic fiet illis: in transmigrationem et in captivitatem ibunt.
EZE 12:12 Et dux qui est in medio eorum, in humeris portabitur; in caligine egredietur: parietem perfodient, ut educant eum; facies ejus operietur, ut non videat oculo terram.
EZE 12:13 Et extendam rete meum super eum, et capietur in sagena mea: et adducam eum in Babylonem, in terram Chaldæorum, et ipsam non videbit: ibique morietur.
EZE 12:14 Et omnes qui circa eum sunt, præsidium ejus, et agmina ejus, dispergam in omnem ventum, et gladium evaginabo post eos.
EZE 12:15 Et scient quia ego Dominus, quando dispersero illos in gentibus, et disseminavero eos in terris.
EZE 12:16 Et relinquam ex eis viros paucos a gladio, et fame, et pestilentia, ut enarrent omnia scelera eorum in gentibus ad quas ingredientur, et scient quia ego Dominus.]
EZE 12:17 Et factus est sermo Domini ad me, dicens:
EZE 12:18 [Fili hominis, panem tuum in conturbatione comede, sed et aquam tuam in festinatione et mœrore bibe.
EZE 12:19 Et dices ad populum terræ: Hæc dicit Dominus Deus ad eos qui habitant in Jerusalem, in terra Israël: Panem suum in sollicitudine comedent, et aquam suam in desolatione bibent: ut desoletur terra a multitudine sua, propter iniquitatem omnium qui habitant in ea.
EZE 12:20 Et civitates quæ nunc habitantur, desolatæ erunt, terraque deserta, et scietis quia ego Dominus.]
EZE 12:21 Et factus est sermo Domini ad me, dicens:
EZE 12:22 [Fili hominis, quod est proverbium istud vobis in terra Israël, dicentium: In longum differentur dies, et peribit omnis visio?
EZE 12:23 Ideo dic ad eos: Hæc dicit Dominus Deus: Quiescere faciam proverbium istud, neque vulgo dicetur ultra in Israël: et loquere ad eos quod appropinquaverint dies, et sermo omnis visionis.
EZE 12:24 Non enim erit ultra omnis visio cassa, neque divinatio ambigua in medio filiorum Israël:
EZE 12:25 quia ego Dominus loquar, et quodcumque locutus fuero verbum, fiet, et non prolongabitur amplius: sed in diebus vestris, domus exasperans, loquar verbum, et faciam illud, dicit Dominus Deus.]
EZE 12:26 Et factus est sermo Domini ad me, dicens:
EZE 12:27 [Fili hominis, ecce domus Israël dicentium: Visio quam hic videt, in dies multos et in tempora longa iste prophetat.
EZE 12:28 Propterea dic ad eos: Hæc dicit Dominus Deus: Non prolongabitur ultra omnis sermo meus: verbum quod locutus fuero, complebitur, dicit Dominus Deus.]
EZE 13:1 Et factus est sermo Domini ad me, dicens:
EZE 13:2 Fili hominis, vaticinare ad prophetas Israël qui prophetant, et dices prophetantibus de corde suo: [Audite verbum Domini.
EZE 13:3 Hæc dicit Dominus Deus: Væ prophetis insipientibus, qui sequuntur spiritum suum, et nihil vident !
EZE 13:4 Quasi vulpes in desertis prophetæ tui, Israël, erant.
EZE 13:5 Non ascendistis ex adverso, neque opposuistis murum pro domo Israël, ut staretis in prælio in die Domini.
EZE 13:6 Vident vana, et divinant mendacium, dicentes: Ait Dominus, cum Dominus non miserit eos: et perseveraverunt confirmare sermonem.
EZE 13:7 Numquid non visionem cassam vidistis, et divinationem mendacem locuti estis, et dicitis: Ait Dominus, cum ego non sim locutus?
EZE 13:8 Propterea hæc dicit Dominus Deus: Quia locuti estis vana, et vidistis mendacium, ideo ecce ego ad vos, dicit Dominus Deus.
EZE 13:9 Et erit manus mea super prophetas qui vident vana, et divinant mendacium: in consilio populi mei non erunt, et in scriptura domus Israël non scribentur, nec in terram Israël ingredientur, et scietis quia ego Dominus Deus:
EZE 13:10 eo quod deceperint populum meum, dicentes: Pax, et non est pax: et ipse ædificabat parietem, illi autem liniebant eum luto absque paleis.
EZE 13:11 Dic ad eos qui liniunt absque temperatura, quod casurus sit: erit enim imber inundans, et dabo lapides prægrandes desuper irruentes, et ventum procellæ dissipantem.
EZE 13:12 Siquidem ecce cecidit paries: numquid non dicetur vobis: Ubi est litura quam linistis?
EZE 13:13 Propterea hæc dicit Dominus Deus: Et erumpere faciam spiritum tempestatum in indignatione mea, et imber inundans in furore meo erit, et lapides grandes in ira in consumptionem.
EZE 13:14 Et destruam parietem quem linistis absque temperamento, et adæquabo eum terræ, et revelabitur fundamentum ejus: et cadet, et consumetur in medio ejus, et scietis quia ego sum Dominus.
EZE 13:15 Et complebo indignationem meam in pariete, et in his qui liniunt eum absque temperamento: dicamque vobis: Non est paries, et non sunt qui liniunt eum:
EZE 13:16 prophetæ Israël, qui prophetant ad Jerusalem, et vident ei visionem pacis, et non est pax, ait Dominus Deus.]
EZE 13:17 Et tu, fili hominis, pone faciem tuam contra filias populi tui quæ prophetant de corde suo: et vaticinare super eas,
EZE 13:18 et dic: [Hæc dicit Dominus Deus: Væ quæ consuunt pulvillos sub omni cubito manus, et faciunt cervicalia sub capite universæ ætatis ad capiendas animas: et cum caperent animas populi mei, vivificabant animas eorum !
EZE 13:19 Et violabant me ad populum meum propter pugillum hordei, et fragmen panis, ut interficerent animas quæ non moriuntur, et vivificarent animas quæ non vivunt, mentientes populo meo credenti mendaciis.
EZE 13:20 Propter hoc hæc dicit Dominus Deus: Ecce ego ad pulvillos vestros, quibus vos capitis animas volantes: et dirumpam eos de brachiis vestris, et dimittam animas quas vos capitis, animas ad volandum.
EZE 13:21 Et dirumpam cervicalia vestra, et liberabo populum meum de manu vestra, neque erunt ultra in manibus vestris ad prædandum: et scietis quia ego Dominus.
EZE 13:22 Pro eo quod mœrere fecistis cor justi mendaciter, quem ego non contristavi, et confortastis manus impii, ut non reverteretur a via sua mala, et viveret:
EZE 13:23 propterea vana non videbitis, et divinationes non divinabitis amplius, et eruam populum meum de manu vestra: et scietis quia ego Dominus.]
EZE 14:1 Et venerunt ad me viri seniorum Israël, et sederunt coram me.
EZE 14:2 Et factus est sermo Domini ad me, dicens:
EZE 14:3 Fili hominis, viri isti posuerunt immunditias suas in cordibus suis, et scandalum iniquitatis suæ statuerunt contra faciem suam: numquid interrogatus respondebo eis?
EZE 14:4 Propter hoc loquere eis, et dices ad eos: Hæc dicit Dominus Deus: Homo, homo de domo Israël, qui posuerit immunditias suas in corde suo, et scandalum iniquitatis suæ statuerit contra faciem suam, et venerit ad prophetam interrogans per eum me: ego Dominus respondebo ei in multitudine immunditiarum suarum,
EZE 14:5 ut capiatur domus Israël in corde suo, quo recesserunt a me in cunctis idolis suis.
EZE 14:6 Propterea dic ad domum Israël: Hæc dicit Dominus Deus: Convertimini, et recedite ab idolis vestris, et ab universis contaminationibus vestris avertite facies vestras.
EZE 14:7 Quia homo, homo de domo Israël, et de proselytis quicumque advena fuerit in Israël, si alienatus fuerit a me, et posuerit idola sua in corde suo, et scandalum iniquitatis suæ statuerit contra faciem suam, et venerit ad prophetam ut interroget per eum me: ego Dominus respondebo ei per me:
EZE 14:8 et ponam faciem meam super hominem illum, et faciam eum in exemplum et in proverbium, et disperdam eum de medio populi mei: et scietis quia ego Dominus.
EZE 14:9 Et propheta cum erraverit, et locutus fuerit verbum, ego Dominus decepi prophetam illum, et extendam manum meam super illum, et delebo eum de medio populi mei Israël.
EZE 14:10 Et portabunt iniquitatem suam: juxta iniquitatem interrogantis, sic iniquitas prophetæ erit:
EZE 14:11 ut non erret ultra domus Israël a me, neque polluatur in universis prævaricationibus suis: sed sint mihi in populum, et ego sim eis in Deum, ait Dominus exercituum.
EZE 14:12 Et factus est sermo Domini ad me, dicens:
EZE 14:13 [Fili hominis, terra cum peccaverit mihi, ut prævaricetur prævaricans, extendam manum meam super eam, et conteram virgam panis ejus, et immittam in eam famem, et interficiam de ea hominem et jumentum.
EZE 14:14 Et si fuerint tres viri isti in medio ejus, Noë, Daniel, et Job, ipsi justitia sua liberabunt animas suas, ait Dominus exercituum.
EZE 14:15 Quod si et bestias pessimas induxero super terram ut vastem eam, et fuerit invia, eo quod non sit pertransiens propter bestias:
EZE 14:16 tres viri isti si fuerint in ea, vivo ego, dicit Dominus Deus, quia nec filios nec filias liberabunt, sed ipsi soli liberabuntur, terra autem desolabitur.
EZE 14:17 Vel si gladium induxero super terram illam, et dixero gladio: Transi per terram: et interfecero de ea hominem et jumentum,
EZE 14:18 et tres viri isti fuerint in medio ejus: vivo ego, dicit Dominus Deus, non liberabunt filios neque filias, sed ipsi soli liberabuntur.
EZE 14:19 Si autem et pestilentiam immisero super terram illam, et effudero indignationem meam super eam in sanguine, ut auferam ex ea hominem et jumentum,
EZE 14:20 et Noë, et Daniel, et Job fuerint in medio ejus: vivo ego, dicit Dominus Deus, quia filium et filiam non liberabunt, sed ipsi justitia sua liberabunt animas suas.
EZE 14:21 Quoniam hæc dicit Dominus Deus: Quod etsi quatuor judicia mea pessima, gladium, et famem, ac bestias malas, et pestilentiam, immisero in Jerusalem, ut interficiam de ea hominem et pecus,
EZE 14:22 tamen relinquetur in ea salvatio educentium filios et filias: ecce ipsi ingredientur ad vos, et videbitis viam eorum et adinventiones eorum, et consolabimini super malo quod induxi in Jerusalem, in omnibus quæ importavi super eam.
EZE 14:23 Et consolabuntur vos, cum videritis viam eorum et adinventiones eorum: et cognoscetis quod non frustra fecerim omnia quæ feci in ea, ait Dominus Deus.]
EZE 15:1 Et factus est sermo Domini ad me, dicens:
EZE 15:2 [Fili hominis, quid fiet de ligno vitis, ex omnibus lignis nemorum quæ sunt inter ligna silvarum?
EZE 15:3 numquid tolletur de ea lignum ut fiat opus, aut fabricabitur de ea paxillus ut dependeat in eo quodcumque vas?
EZE 15:4 Ecce igni datum est in escam: utramque partem ejus consumpsit ignis, et medietas ejus redacta est in favillam: numquid utile erit ad opus?
EZE 15:5 Etiam cum esset integrum, non erat aptum ad opus: quanto magis cum illud ignis devoraverit et combusserit, nihil ex eo fiet operis?
EZE 15:6 Propterea hæc dicit Dominus Deus: Quomodo lignum vitis inter ligna silvarum, quod dedi igni ad devorandum, sic tradam habitatores Jerusalem.
EZE 15:7 Et ponam faciem meam in eos: de igne egredientur, et ignis consumet eos: et scietis quia ego Dominus, cum posuero faciem meam in eos,
EZE 15:8 et dedero terram inviam et desolatam, eo quod prævaricatores extiterint, dicit Dominus Deus.]
EZE 16:1 Et factus est sermo Domini ad me, dicens:
EZE 16:2 Fili hominis, notas fac Jerusalem abominationes suas,
EZE 16:3 et dices: Hæc dicit Dominus Deus Jerusalem: Radix tua et generatio tua de terra Chanaan: pater tuus Amorrhæus, et mater tua Cethæa.
EZE 16:4 Et quando nata es, in die ortus tui non est præcisus umbilicus tuus, et aqua non es lota in salutem, nec sale salita, nec involuta pannis.
EZE 16:5 Non pepercit super te oculus, ut faceret tibi unum de his, misertus tui: sed projecta es super faciem terræ in abjectione animæ tuæ in die qua nata es.
EZE 16:6 Transiens autem per te, vidi te conculcari in sanguine tuo: et dixi tibi cum esses in sanguine tuo: Vive, dixi, inquam, tibi: in sanguine tuo vive.
EZE 16:7 Multiplicatam quasi germen agri dedi te: et multiplicata es, et grandis effecta, et ingressa es, et pervenisti ad mundum muliebrem: ubera tua intumuerunt, et pilus tuus germinavit: et eras nuda, et confusione plena.
EZE 16:8 Et transivi per te, et vidi te: et ecce tempus tuum, tempus amantium: et expandi amictum meum super te, et operui ignominiam tuam: et juravi tibi, et ingressus sum pactum tecum, ait Dominus Deus, et facta es mihi.
EZE 16:9 Et lavi te aqua, et emundavi sanguinem tuum ex te, et unxi te oleo.
EZE 16:10 Et vestivi te discoloribus, et calceavi te janthino, et cinxi te bysso, et indui te subtilibus:
EZE 16:11 et ornavi te ornamento, et dedi armillas in manibus tuis, et torquem circa collum tuum:
EZE 16:12 et dedi inaurem super os tuum, et circulos auribus tuis, et coronam decoris in capite tuo.
EZE 16:13 Et ornata es auro et argento, et vestita es bysso et polymito et multicoloribus: similam, et mel, et oleum comedisti: et decora facta es vehementer nimis, et profecisti in regnum.
EZE 16:14 Et egressum est nomen tuum in gentes propter speciem tuam, quia perfecta eras in decore meo quem posueram super te, dicit Dominus Deus.
EZE 16:15 Et habens fiduciam in pulchritudine tua, fornicata es in nomine tuo: et exposuisti fornicationem tuam omni transeunti, ut ejus fieres.
EZE 16:16 Et sumens de vestimentis tuis, fecisti tibi excelsa hinc inde consuta, et fornicata es super eis sicut non est factum, neque futurum est.
EZE 16:17 Et tulisti vasa decoris tui de auro meo atque argento meo, quæ dedi tibi, et fecisti tibi imagines masculinas, et fornicata es in eis.
EZE 16:18 Et sumpsisti vestimenta tua multicoloria, et operuisti illas, et oleum meum et thymiama meum posuisti coram eis.
EZE 16:19 Et panem meum quem dedi tibi, similam, et oleum, et mel, quibus enutrivi te, posuisti in conspectu eorum in odorem suavitatis: et factum est, ait Dominus Deus.
EZE 16:20 Et tulisti filios tuos et filias tuas quas generasti mihi, et immolasti eis ad devorandum. Numquid parva est fornicatio tua?
EZE 16:21 Immolasti filios meos, et dedisti, illos consecrans, eis.
EZE 16:22 Et post omnes abominationes tuas et fornicationes, non es recordata dierum adolescentiæ tuæ, quando eras nuda et confusione plena, conculcata in sanguine tuo.
EZE 16:23 Et accidit post omnem malitiam tuam (væ, væ tibi ! ait Dominus Deus),
EZE 16:24 et ædificasti tibi lupanar, et fecisti tibi prostibulum in cunctis plateis.
EZE 16:25 Ad omne caput viæ ædificasti signum prostitutionis tuæ, et abominabilem fecisti decorem tuum: et divisisti pedes tuos omni transeunti, et multiplicasti fornicationes tuas:
EZE 16:26 et fornicata es cum filiis Ægypti, vicinis tuis, magnarum carnium: et multiplicasti fornicationem tuam ad irritandum me.
EZE 16:27 Ecce ego extendam manum meam super te, et auferam justificationem tuam, et dabo te in animas odientium te filiarum Palæstinarum, quæ erubescunt in via tua scelerata.
EZE 16:28 Et fornicata es in filiis Assyriorum eo quod necdum fueris expleta: et postquam fornicata es, nec sic es satiata:
EZE 16:29 et multiplicasti fornicationem tuam in terra Chanaan cum Chaldæis, et nec sic satiata es.
EZE 16:30 In quo mundabo cor tuum, ait Dominus Deus, cum facias omnia hæc opera mulieris meretricis et procacis?
EZE 16:31 Quia fabricasti lupanar tuum in capite omnis viæ, et excelsum tuum fecisti in omni platea: nec facta es quasi meretrix fastidio augens pretium,
EZE 16:32 sed quasi mulier adultera, quæ super virum suum inducit alienos.
EZE 16:33 Omnibus meretricibus dantur mercedes: tu autem dedisti mercedes cunctis amatoribus tuis, et dona donabas eis, ut intrarent ad te undique ad fornicandum tecum.
EZE 16:34 Factumque est in te contra consuetudinem mulierum in fornicationibus tuis, et post te non erit fornicatio: in eo enim quod dedisti mercedes, et mercedes non accepisti, factum est in te contrarium.
EZE 16:35 Propterea, meretrix, audi verbum Domini.
EZE 16:36 Hæc dicit Dominus Deus: Quia effusum est æs tuum et revelata est ignominia tua in fornicationibus tuis super amatores tuos, et super idola abominationum tuarum, in sanguine filiorum tuorum quos dedisti eis,
EZE 16:37 ecce ego congregabo omnes amatores tuos quibus commista es, et omnes quos dilexisti, cum universis quos oderas: et congregabo eos super te undique, et nudabo ignominiam tuam coram eis, et videbunt omnem turpitudinem tuam.
EZE 16:38 Et judicabo te judiciis adulterarum, et effundentium sanguinem: et dabo te in sanguinem furoris et zeli.
EZE 16:39 Et dabo te in manus eorum, et destruent lupanar tuum, et demolientur prostibulum tuum: et denudabunt te vestimentis tuis, et auferent vasa decoris tui, et derelinquent te nudam, plenamque ignominia:
EZE 16:40 et adducent super te multitudinem, et lapidabunt te lapidibus, et trucidabunt te gladiis suis:
EZE 16:41 et comburent domos tuas igni, et facient in te judicia in oculis mulierum plurimarum. Et desines fornicari, et mercedes ultra non dabis:
EZE 16:42 et requiescet indignatio mea in te, et auferetur zelus meus a te: et quiescam, nec irascar amplius.
EZE 16:43 Eo quod non fueris recordata dierum adolescentiæ tuæ, et provocasti me in omnibus his, quapropter et ego vias tuas in capite tuo dedi, ait Dominus Deus, et non feci juxta scelera tua in omnibus abominationibus tuis.
EZE 16:44 Ecce omnis qui dicit vulgo proverbium, in te assumet illud, dicens: Sicut mater, ita et filia ejus.
EZE 16:45 Filia matris tuæ es tu, quæ projecit virum suum et filios suos: et soror sororum tuarum es tu, quæ projecerunt viros suos et filios suos: mater vestra Cethæa, et pater vester Amorrhæus.
EZE 16:46 Et soror tua major, Samaria, ipsa et filiæ ejus, quæ habitant ad sinistram tuam: soror autem tua minor te, quæ habitat a dextris tuis, Sodoma, et filiæ ejus.
EZE 16:47 Sed nec in viis earum ambulasti, neque secundum scelera earum fecisti pauxillum minus: pene sceleratiora fecisti illis in omnibus viis tuis.
EZE 16:48 Vivo ego, dicit Dominus Deus, quia non fecit Sodoma soror tua, ipsa et filiæ ejus, sicut fecisti tu et filiæ tuæ.
EZE 16:49 Ecce hæc fuit iniquitas Sodomæ sororis tuæ: superbia, saturitas panis et abundantia, et otium ipsius et filiarum ejus: et manum egeno et pauperi non porrigebant:
EZE 16:50 et elevatæ sunt, et fecerunt abominationes coram me: et abstuli eas sicut vidisti.
EZE 16:51 Et Samaria dimidium peccatorum tuorum non peccavit: sed vicisti eas sceleribus tuis, et justificasti sorores tuas in omnibus abominationibus tuis quas operata es.
EZE 16:52 Ergo et tu porta confusionem tuam, quæ vicisti sorores tuas peccatis tuis, sceleratius agens ab eis: justificatæ sunt enim a te: ergo et tu confundere, et porta ignominiam tuam, quæ justificasti sorores tuas.
EZE 16:53 Et convertam restituens eas conversione Sodomorum cum filiabus suis, et conversione Samariæ et filiarum ejus, et convertam reversionem tuam in medio earum,
EZE 16:54 ut portes ignominiam tuam, et confundaris in omnibus quæ fecisti consolans eas.
EZE 16:55 Et soror tua Sodoma et filiæ ejus revertentur ad antiquitatem suam, et Samaria et filiæ ejus revertentur ad antiquitatem suam, et tu et filiæ tuæ revertemini ad antiquitatem vestram.
EZE 16:56 Non fuit autem Sodoma soror tua audita in ore tuo in die superbiæ tuæ,
EZE 16:57 antequam revelaretur malitia tua, sicut hoc tempore in opprobrium filiarum Syriæ, et cunctarum in circuitu tuo filiarum Palæstinarum quæ ambiunt te per gyrum.
EZE 16:58 Scelus tuum et ignominiam tuam tu portasti, ait Dominus Deus.
EZE 16:59 Quia hæc dicit Dominus Deus: Et faciam tibi sicut despexisti juramentum, ut irritum faceres pactum:
EZE 16:60 et recordabor ego pacti mei tecum in diebus adolescentiæ tuæ, et suscitabo tibi pactum sempiternum.
EZE 16:61 Et recordaberis viarum tuarum, et confunderis, cum receperis sorores tuas te majores cum minoribus tuis: et dabo eas tibi in filias, sed non ex pacto tuo.
EZE 16:62 Et suscitabo ego pactum meum tecum, et scies quia ego Dominus:
EZE 16:63 ut recorderis, et confundaris, et non sit tibi ultra aperire os præ confusione tua, cum placatus tibi fuero in omnibus quæ fecisti, ait Dominus Deus.
EZE 17:1 Et factum est verbum Domini ad me, dicens:
EZE 17:2 Fili hominis, propone ænigma, et narra parabolam ad domum Israël,
EZE 17:3 et dices: Hæc dicit Dominus Deus: Aquila grandis magnarum alarum, longo membrorum ductu, plena plumis et varietate, venit ad Libanum, et tulit medullam cedri.
EZE 17:4 Summitatem frondium ejus avulsit, et transportavit eam in terram Chanaan: in urbe negotiatorum posuit illam.
EZE 17:5 Et tulit de semine terræ, et posuit illud in terra pro semine, ut firmaret radicem super aquas multas: in superficie posuit illud.
EZE 17:6 Cumque germinasset, crevit in vineam latiorem, humili statura, respicientibus ramis ejus ad eam, et radices ejus sub illa erant: facta est ergo vinea, et fructificavit in palmites, et emisit propagines.
EZE 17:7 Et facta est aquila altera grandis, magnis alis, multisque plumis: et ecce vinea ista quasi mittens radices suas ad eam, palmites suos extendit ad illam, ut irrigaret eam de areolis germinis sui.
EZE 17:8 In terra bona super aquas multas plantata est, ut faciat frondes, et portet fructum, ut sit in vineam grandem.
EZE 17:9 Dic: Hæc dicit Dominus Deus: Ergone prosperabitur? nonne radices ejus evellet, et fructus ejus distringet, et siccabit omnes palmites germinis ejus, et arescet, et non in brachio grandi, neque in populo multo, ut evelleret eam radicitus?
EZE 17:10 Ecce plantata est: ergone prosperabitur? nonne, cum tetigerit eam ventus urens, siccabitur, et in areis germinis sui arescet?
EZE 17:11 Et factum est verbum Domini ad me, dicens:
EZE 17:12 Dic ad domum exasperantem: Nescitis quid ista significent? Dic: Ecce venit rex Babylonis in Jerusalem, et assumet regem et principes ejus, et adducet eos ad semetipsum in Babylonem.
EZE 17:13 Et tollet de semine regni, ferietque cum eo fœdus, et ab eo accipiet jusjurandum. Sed et fortes terræ tollet,
EZE 17:14 ut sit regnum humile, et non elevetur, sed custodiat pactum ejus, et servet illud.
EZE 17:15 Qui recedens ab eo misit nuntios ad Ægyptum, ut daret sibi equos et populum multum: numquid prosperabitur, vel consequetur salutem, qui fecit hæc? et qui dissolvit pactum, numquid effugiet?
EZE 17:16 Vivo ego, dicit Dominus Deus, quoniam in loco regis qui constituit eum regem, cujus fecit irritum juramentum, et solvit pactum quod habebat cum eo, in medio Babylonis morietur.
EZE 17:17 Et non in exercitu grandi, neque in populo multo, faciet contra eum Pharao prælium: in jactu aggeris, et in exstructione vallorum, ut interficiat animas multas.
EZE 17:18 Spreverat enim juramentum, ut solveret fœdus, et ecce dedit manum suam: et cum omnia hæc fecerit, non effugiet.
EZE 17:19 Propterea hæc dicit Dominus Deus: Vivo ego, quoniam juramentum quod sprevit, et fœdus quod prævaricatus est, ponam in caput ejus.
EZE 17:20 Et expandam super eum rete meum, et comprehendetur in sagena mea: et adducam eum in Babylonem, et judicabo eum ibi in prævaricatione qua despexit me.
EZE 17:21 Et omnes profugi ejus, cum universo agmine suo, gladio cadent: residui autem in omnem ventum dispergentur: et scietis quia ego Dominus locutus sum.
EZE 17:22 Hæc dicit Dominus Deus: Et sumam ego de medulla cedri sublimis, et ponam: de vertice ramorum ejus tenerum distringam, et plantabo super montem excelsum et eminentem.
EZE 17:23 In monte sublimi Israël plantabo illud, et erumpet in germen, et faciet fructum, et erit in cedrum magnam: et habitabunt sub ea omnes volucres, et universum volatile sub umbra frondium ejus nidificabit:
EZE 17:24 et scient omnia ligna regionis quia ego Dominus humiliavi lignum sublime, et exaltavi lignum humile; et siccavi lignum viride, et frondere feci lignum aridum. Ego Dominus locutus sum, et feci.
EZE 18:1 Et factus est sermo Domini ad me, dicens:
EZE 18:2 Quid est quod inter vos parabolam vertitis in proverbium istud in terra Israël, dicentes: Patres comederunt uvam acerbam, et dentes filiorum obstupescunt?
EZE 18:3 Vivo ego, dicit Dominus Deus, si erit ultra vobis parabola hæc in proverbium in Israël.
EZE 18:4 Ecce omnes animæ meæ sunt: ut anima patris, ita et anima filii mea est: anima quæ peccaverit, ipsa morietur.
EZE 18:5 Et vir si fuerit justus, et fecerit judicium et justitiam,
EZE 18:6 in montibus non comederit, et oculos suos non levaverit ad idola domus Israël: et uxorem proximi sui non violaverit, et ad mulierem menstruatam non accesserit:
EZE 18:7 et hominem non contristaverit, pignus debitori reddiderit, per vim nihil rapuerit: panem suum esurienti dederit, et nudum operuerit vestimento:
EZE 18:8 ad usuram non commodaverit, et amplius non acceperit: ab iniquitate averterit manum suam, et judicium verum fecerit inter virum et virum:
EZE 18:9 in præceptis meis ambulaverit, et judicia mea custodierit, ut faciat veritatem: hic justus est; vita vivet, ait Dominus Deus.
EZE 18:10 Quod si genuerit filium latronem, effundentem sanguinem, et fecerit unum de istis:
EZE 18:11 et hæc quidem omnia non facientem, sed in montibus comedentem, et uxorem proximi sui polluentem:
EZE 18:12 egenum et pauperem contristantem, rapientem rapinas, pignus non reddentem, et ad idola levantem oculos suos, abominationem facientem:
EZE 18:13 ad usuram dantem, et amplius accipientem: numquid vivet? Non vivet: cum universa hæc detestanda fecerit, morte morietur; sanguis ejus in ipso erit.
EZE 18:14 Quod si genuerit filium, qui videns omnia peccata patris sui quæ fecit, timuerit, et non fecerit simile eis:
EZE 18:15 super montes non comederit, et oculos suos non levaverit ad idola domus Israël, et uxorem proximi sui non violaverit:
EZE 18:16 et virum non contristaverit, pignus non retinuerit, et rapinam non rapuerit: panem suum esurienti dederit, et nudum operuerit vestimento:
EZE 18:17 a pauperis injuria averterit manum suam, usuram et superabundantiam non acceperit, judicia mea fecerit, in præceptis meis ambulaverit: hic non morietur in iniquitate patris sui, sed vita vivet.
EZE 18:18 Pater ejus, quia calumniatus est, et vim fecit fratri, et malum operatus est in medio populi sui, ecce mortuus est in iniquitate sua.
EZE 18:19 Et dicitis: Quare non portavit filius iniquitatem patris? Videlicet quia filius judicium et justitiam operatus est, omnia præcepta mea custodivit, et fecit illa, vivet vita.
EZE 18:20 Anima quæ peccaverit, ipsa morietur: filius non portabit iniquitatem patris, et pater non portabit iniquitatem filii: justitia justi super eum erit, et impietas impii erit super eum.
EZE 18:21 Si autem impius egerit pœnitentiam ab omnibus peccatis suis quæ operatus est, et custodierit omnia præcepta mea, et fecerit judicium et justitiam, vita vivet, et non morietur.
EZE 18:22 Omnium iniquitatum ejus quas operatus est, non recordabor: in justitia sua quam operatus est, vivet.
EZE 18:23 Numquid voluntatis meæ est mors impii, dicit Dominus Deus, et non ut convertatur a viis suis, et vivat?
EZE 18:24 Si autem averterit se justus a justitia sua, et fecerit iniquitatem secundum omnes abominationes quas operari solet impius, numquid vivet? Omnes justitiæ ejus quas fecerat, non recordabuntur: in prævaricatione qua prævaricatus est, et in peccato suo quod peccavit, in ipsis morietur.
EZE 18:25 Et dixistis: Non est æqua via Domini ! Audite ergo, domus Israël: numquid via mea non est æqua, et non magis viæ vestræ pravæ sunt?
EZE 18:26 Cum enim averterit se justus a justitia sua, et fecerit iniquitatem, morietur in eis: in injustitia quam operatus est morietur.
EZE 18:27 Et cum averterit se impius ab impietate sua quam operatus est, et fecerit judicium et justitiam, ipse animam suam vivificabit:
EZE 18:28 considerans enim, et avertens se ab omnibus iniquitatibus suis quas operatus est, vita vivet, et non morietur.
EZE 18:29 Et dicunt filii Israël: Non est æqua via Domini ! Numquid viæ meæ non sunt æquæ, domus Israël, et non magis viæ vestræ pravæ?
EZE 18:30 Idcirco unumquemque juxta vias suas judicabo, domus Israël, ait Dominus Deus. Convertimini, et agite pœnitentiam ab omnibus iniquitatibus vestris, et non erit vobis in ruinam iniquitas.
EZE 18:31 Projicite a vobis omnes prævaricationes vestras in quibus prævaricati estis, et facite vobis cor novum, et spiritum novum: et quare moriemini, domus Israël?
EZE 18:32 Quia nolo mortem morientis, dicit Dominus Deus: revertimini, et vivite.
EZE 19:1 Et tu assume planctum super principes Israël,
EZE 19:2 et dices: [Quare mater tua leæna inter leones cubavit? in medio leunculorum enutrivit catulos suos?
EZE 19:3 Et eduxit unum de leunculis suis, et leo factus est: et didicit capere prædam, hominemque comedere.
EZE 19:4 Et audierunt de eo gentes: et non absque vulneribus suis ceperunt eum, et adduxerunt eum in catenis in terram Ægypti.
EZE 19:5 Quæ cum vidisset quoniam infirmata est, et periit exspectatio ejus, tulit unum de leunculis suis; leonem constituit eum.
EZE 19:6 Qui incedebat inter leones, et factus est leo: et didicit prædam capere, et homines devorare:
EZE 19:7 didicit viduas facere, et civitates earum in desertum adducere: et desolata est terra et plenitudo ejus a voce rugitus illius.
EZE 19:8 Et convenerunt adversus eum gentes undique de provinciis, et expanderunt super eum rete suum: in vulneribus earum captus est,
EZE 19:9 et miserunt eum in caveam: in catenis adduxerunt eum ad regem Babylonis, miseruntque eum in carcerem, ne audiretur vox ejus ultra super montes Israël.
EZE 19:10 Mater tua quasi vinea in sanguine tuo super aquam plantata est: fructus ejus et frondes ejus creverunt ex aquis multis.
EZE 19:11 Et factæ sunt ei virgæ solidæ in sceptra dominantium, et exaltata est statura ejus inter frondes, et vidit altitudinem suam in multitudine palmitum suorum.
EZE 19:12 Et evulsa est in ira, in terramque projecta, et ventus urens siccavit fructum ejus: marcuerunt et arefactæ sunt virgæ roboris ejus: ignis comedit eam.
EZE 19:13 Et nunc transplantata est in desertum, in terra invia et sitienti.
EZE 19:14 Et egressus est ignis de virga ramorum ejus, qui fructum ejus comedit: et non fuit in ea virga fortis, sceptrum dominantium.] Planctus est, et erit in planctum.
EZE 20:1 Et factum est in anno septimo, in quinto, in decima mensis, venerunt viri de senioribus Israël ut interrogarent Dominum, et sederunt coram me.
EZE 20:2 Et factus est sermo Domini ad me, dicens:
EZE 20:3 Fili hominis, loquere senioribus Israël, et dices ad eos: Hæc dicit Dominus Deus: Numquid ad interrogandum me vos venistis? vivo ego quia non respondebo vobis, ait Dominus Deus.
EZE 20:4 Si judicas eos, si judicas, fili hominis, abominationes patrum eorum ostende eis.
EZE 20:5 Et dices ad eos: Hæc dicit Dominus Deus: In die qua elegi Israël, et levavi manum meam pro stirpe domus Jacob, et apparui eis in terra Ægypti, et levavi manum meam pro eis, dicens: Ego Dominus Deus vester:
EZE 20:6 in die illa levavi manum meam pro eis ut educerem eos de terra Ægypti, in terram quam provideram eis, fluentem lacte et melle, quæ est egregia inter omnes terras.
EZE 20:7 Et dixi ad eos: Unusquisque offensiones oculorum suorum abjiciat, et in idolis Ægypti nolite pollui: ego Dominus Deus vester.
EZE 20:8 Et irritaverunt me, nolueruntque me audire: unusquisque abominationes oculorum suorum non projecit, nec idola Ægypti reliquerunt. Et dixi ut effunderem indignationem meam super eos, et implerem iram meam in eis, in medio terræ Ægypti.
EZE 20:9 Et feci propter nomen meum, ut non violaretur coram gentibus in quarum medio erant, et inter quas apparui eis ut educerem eos de terra Ægypti.
EZE 20:10 Ejeci ergo eos de terra Ægypti, et eduxi eos in desertum.
EZE 20:11 Et dedi eis præcepta mea, et judicia mea ostendi eis, quæ faciens homo vivet in eis.
EZE 20:12 Insuper et sabbata mea dedi eis, ut essent signum inter me et eos, et scirent quia ego Dominus sanctificans eos.
EZE 20:13 Et irritaverunt me domus Israël in deserto: in præceptis meis non ambulaverunt, et judicia mea projecerunt, quæ faciens homo vivet in eis, et sabbata mea violaverunt vehementer. Dixi ergo ut effunderem furorem meum super eos in deserto, et consumerem eos:
EZE 20:14 et feci propter nomen meum, ne violaretur coram gentibus de quibus ejeci eos in conspectu earum.
EZE 20:15 Ego igitur levavi manum meam super eos in deserto, ne inducerem eos in terram quam dedi eis, fluentem lacte et melle, præcipuam terrarum omnium:
EZE 20:16 quia judicia mea projecerunt, et in præceptis meis non ambulaverunt, et sabbata mea violaverunt: post idola enim cor eorum gradiebatur.
EZE 20:17 Et pepercit oculus meus super eos, ut non interficerem eos: nec consumpsi eos in deserto.
EZE 20:18 Dixi autem ad filios eorum in solitudine: In præceptis patrum vestrorum nolite incedere, nec judicia eorum custodiatis, nec in idolis eorum polluamini.
EZE 20:19 Ego Dominus Deus vester: in præceptis meis ambulate: judicia mea custodite, et facite ea,
EZE 20:20 et sabbata mea sanctificate, ut sint signum inter me et vos, et sciatis quia ego sum Dominus Deus vester.
EZE 20:21 Et exacerbaverunt me filii: in præceptis meis non ambulaverunt, et judicia mea non custodierunt ut facerent ea, quæ cum fecerit homo, vivet in eis, et sabbata mea violaverunt. Et comminatus sum ut effunderem furorem meum super eos, et implerem iram meam in eis in deserto.
EZE 20:22 Averti autem manum meam, et feci propter nomen meum, ut non violaretur coram gentibus de quibus ejeci eos in oculis earum.
EZE 20:23 Iterum levavi manum meam in eos in solitudine, ut dispergerem illos in nationes, et ventilarem in terras,
EZE 20:24 eo quod judicia mea non fecissent, et præcepta mea reprobassent, et sabbata mea violassent, et post idola patrum suorum fuissent oculi eorum.
EZE 20:25 Ergo et ego dedi eis præcepta non bona, et judicia in quibus non vivent.
EZE 20:26 Et pollui eos in muneribus suis, cum offerrent omne quod aperit vulvam, propter delicta sua: et scient quia ego Dominus.
EZE 20:27 Quam ob rem loquere ad domum Israël, fili hominis, et dices ad eos: Hæc dicit Dominus Deus: Adhuc et in hoc blasphemaverunt me patres vestri, cum sprevissent me contemnentes,
EZE 20:28 et induxissem eos in terram super quam levavi manum meam ut darem eis: viderunt omnem collem excelsum, et omne lignum nemorosum, et immolaverunt ibi victimas suas, et dederunt ibi irritationem oblationis suæ, et posuerunt ibi odorem suavitatis suæ, et libaverunt libationes suas.
EZE 20:29 Et dixi ad eos: Quid est excelsum, ad quod vos ingredimini? et vocatum est nomen ejus Excelsum usque ad hanc diem.
EZE 20:30 Propterea dic ad domum Israël: Hæc dicit Dominus Deus: Certe in via patrum vestrorum vos polluimini, et post offendicula eorum vos fornicamini:
EZE 20:31 et in oblatione donorum vestrorum, cum traducitis filios vestros per ignem, vos polluimini in omnibus idolis vestris usque hodie: et ego respondebo vobis, domus Israël? Vivo ego, dicit Dominus Deus, quia non respondebo vobis.
EZE 20:32 Neque cogitatio mentis vestræ fiet, dicentium: Erimus sicut gentes et sicut cognationes terræ, ut colamus ligna et lapides.
EZE 20:33 Vivo ego, dicit Dominus Deus, quoniam in manu forti, et in brachio extento, et in furore effuso, regnabo super vos.
EZE 20:34 Et educam vos de populis, et congregabo vos de terris in quibus dispersi estis: in manu valida, et in brachio extento, et in furore effuso, regnabo super vos.
EZE 20:35 Et adducam vos in desertum populorum, et judicabor vobiscum ibi facie ad faciem.
EZE 20:36 Sicut judicio contendi adversum patres vestros in deserto terræ Ægypti, sic judicabo vos, dicit Dominus Deus.
EZE 20:37 Et subjiciam vos sceptro meo, et inducam vos in vinculis fœderis.
EZE 20:38 Et eligam de vobis transgressores et impios, et de terra incolatus eorum educam eos, et in terram Israël non ingredientur: et scietis quia ego Dominus.
EZE 20:39 Et vos, domus Israël, hæc dicit Dominus Deus: Singuli post idola vestra ambulate, et servite eis. Quod si et in hoc non audieritis me, et nomen meum sanctum pollueritis ultra in muneribus vestris et in idolis vestris:
EZE 20:40 in monte sancto meo, in monte excelso Israël, ait Dominus Deus, ibi serviet mihi omnis domus Israël: omnes, inquam, in terra in qua placebunt mihi: et ibi quæram primitias vestras, et initium decimarum vestrarum, in omnibus sanctificationibus vestris.
EZE 20:41 In odorem suavitatis suscipiam vos, cum eduxero vos de populis, et congregavero vos de terris in quas dispersi estis: et sanctificabor in vobis in oculis nationum.
EZE 20:42 Et scietis quia ego Dominus, cum induxero vos ad terram Israël, in terram pro qua levavi manum meam ut darem eam patribus vestris.
EZE 20:43 Et recordabimini ibi viarum vestrarum, et omnium scelerum vestrorum, quibus polluti estis in eis: et displicebitis vobis in conspectu vestro, in omnibus malitiis vestris quas fecistis.
EZE 20:44 Et scietis quia ego Dominus, cum benefecero vobis propter nomen meum, et non secundum vias vestras malas, neque secundum scelera vestra pessima, domus Israël, ait Dominus Deus.
EZE 20:45 Et factus est sermo Domini ad me, dicens:
EZE 20:46 [Fili hominis, pone faciem tuam contra viam austri, et stilla ad africum, et propheta ad saltum agri meridiani.
EZE 20:47 Et dices saltui meridiano: Audi verbum Domini: Hæc dicit Dominus Deus: Ecce ego succendam in te ignem, et comburam in te omne lignum viride, et omne lignum aridum: non extinguetur flamma succensionis: et comburetur in ea omnis facies ab austro usque ad aquilonem,
EZE 20:48 et videbit universa caro quia ego Dominus succendi eam, nec extinguetur.]
EZE 20:49 Et dixi: A, a, a, Domine Deus: ipsi dicunt de me: Numquid non per parabolas loquitur iste?
EZE 21:1 Et factus est sermo Domini ad me, dicens:
EZE 21:2 [Fili hominis, pone faciem tuam ad Jerusalem, et stilla ad sanctuaria, et propheta contra humum Israël.
EZE 21:3 Et dices terræ Israël: Hæc dicit Dominus Deus: Ecce ego ad te, et ejiciam gladium meum de vagina sua, et occidam in te justum et impium.
EZE 21:4 Pro eo autem quod occidi in te justum et impium, idcirco egredietur gladius meus de vagina sua ad omnem carnem, ab austro usque ad aquilonem:
EZE 21:5 ut sciat omnis caro quia ego Dominus, eduxi gladium meum de vagina sua irrevocabilem.
EZE 21:6 Et tu, fili hominis, ingemisce in contritione lumborum, et in amaritudinibus ingemisce coram eis.
EZE 21:7 Cumque dixerint ad te: Quare tu gemis? dices: Pro auditu: quia venit, et tabescet omne cor, et dissolventur universæ manus, et infirmabitur omnis spiritus, et per cuncta genua fluent aquæ: ecce venit, et fiet, ait Dominus Deus.]
EZE 21:8 Et factus est sermo Domini ad me, dicens:
EZE 21:9 Fili hominis, propheta, et dices: Hæc dicit Dominus Deus: loquere: [Gladius, gladius exacutus est, et limatus:
EZE 21:10 ut cædat victimas, exacutus est: ut splendeat, limatus est: qui moves sceptrum filii mei, succidisti omne lignum.
EZE 21:11 Et dedi eum ad levigandum, ut teneatur manu: iste exacutus est gladius, et iste limatus est, ut sit in manu interficientis.
EZE 21:12 Clama et ulula, fili hominis, quia hic factus est in populo meo, hic in cunctis ducibus Israël qui fugerant: gladio traditi sunt cum populo meo: idcirco plaude super femur,
EZE 21:13 quia probatus est: et hoc, cum sceptrum subverterit, et non erit, dicit Dominus Deus.
EZE 21:14 Tu ergo, fili hominis, propheta, et percute manu ad manum: et duplicetur gladius, ac triplicetur gladius interfectorum: hic est gladius occisionis magnæ, qui obstupescere eos facit
EZE 21:15 et corde tabescere, et multiplicat ruinas. In omnibus portis eorum dedi conturbationem gladii acuti, et limati ad fulgendum, amicti ad cædem.
EZE 21:16 Exacuere, vade ad dexteram sive ad sinistram, quocumque faciei tuæ est appetitus.
EZE 21:17 Quin et ego plaudam manu ad manum, et implebo indignationem meam: ego Dominus locutus sum.]
EZE 21:18 Et factus est sermo Domini ad me, dicens:
EZE 21:19 Et tu, fili hominis, pone tibi duas vias, ut veniat gladius regis Babylonis: de terra una egredientur ambæ: et manu capiet conjecturam; in capite viæ civitatis conjiciet.
EZE 21:20 Viam pones ut veniat gladius ad Rabbath filiorum Ammon, et ad Judam in Jerusalem munitissimam.
EZE 21:21 Stetit enim rex Babylonis in bivio, in capite duarum viarum, divinationem quærens, commiscens sagittas: interrogavit idola, exta consuluit.
EZE 21:22 Ad dexteram ejus facta est divinatio super Jerusalem, ut ponat arietes, ut aperiat os in cæde, ut elevet vocem in ululatu, ut ponat arietes contra portas, ut comportet aggerem, ut ædificet munitiones.
EZE 21:23 Eritque quasi consulens frustra oraculum in oculis eorum, et sabbatorum otium imitans: ipse autem recordabitur iniquitatis ad capiendum.
EZE 21:24 Idcirco hæc dicit Dominus Deus: Pro eo quod recordati estis iniquitatis vestræ, et revelastis prævaricationes vestras, et apparuerunt peccata vestra in omnibus cogitationibus vestris, pro eo, inquam, quod recordati estis, manu capiemini.
EZE 21:25 Tu autem, profane, impie dux Israël, cujus venit dies in tempore iniquitatis præfinita:
EZE 21:26 hæc dicit Dominus Deus: Aufer cidarim, tolle coronam: nonne hæc est quæ humilem sublevavit, et sublimem humiliavit?
EZE 21:27 Iniquitatem, iniquitatem, iniquitatem ponam eam: et hoc non factum est, donec veniret cujus est judicium, et tradam ei.
EZE 21:28 Et tu, fili hominis, propheta, et dic: Hæc dicit Dominus Deus ad filios Ammon, et ad opprobrium eorum: et dices: [Mucro, mucro, evaginate ad occidendum: limate ut interficias et fulgeas:
EZE 21:29 cum tibi viderentur vana, et divinarentur mendacia, ut dareris super colla vulneratorum impiorum, quorum venit dies in tempore iniquitatis præfinita.
EZE 21:30 Revertere ad vaginam tuam, in loco in quo creatus es: in terra nativitatis tuæ judicabo te.
EZE 21:31 Et effundam super te indignationem meam; in igne furoris mei sufflabo in te: daboque te in manus hominum insipientium, et fabricantium interitum.
EZE 21:32 Igni eris cibus; sanguis tuus erit in medio terræ; oblivioni traderis: quia ego Dominus locutus sum.]
EZE 22:1 Et factum est verbum Domini ad me, dicens:
EZE 22:2 Et tu, fili hominis, nonne judicas, nonne judicas civitatem sanguinum?
EZE 22:3 Et ostendes ei omnes abominationes suas, et dices: Hæc dicit Dominus Deus: Civitas effundens sanguinem in medio sui, ut veniat tempus ejus: et quæ fecit idola contra semetipsam, ut pollueretur.
EZE 22:4 In sanguine tuo, qui a te effusus est, deliquisti, et in idolis tuis, quæ fecisti, polluta es: et appropinquare fecisti dies tuos, et adduxisti tempus annorum tuorum: propterea dedi te opprobrium gentibus, et irrisionem universis terris.
EZE 22:5 Quæ juxta sunt, et quæ procul a te, triumphabunt de te, sordida, nobilis, grandis interitu.
EZE 22:6 Ecce principes Israël singuli in brachio suo fuerunt in te, ad effundendum sanguinem.
EZE 22:7 Patrem et matrem contumeliis affecerunt: in te advenam calumniati sunt in medio tui: pupillum et viduam contristaverunt apud te.
EZE 22:8 Sanctuaria mea sprevisti, et sabbata mea polluisti.
EZE 22:9 Viri detractores fuerunt in te ad effundendum sanguinem, et super montes comederunt in te: scelus operati sunt in medio tui.
EZE 22:10 Verecundiora patris discooperuerunt in te; immunditiam menstruatæ humiliaverunt in te:
EZE 22:11 et unusquisque in uxorem proximi sui operatus est abominationem, et socer nurum suam polluit nefarie: frater sororem suam, filiam patris sui, oppressit in te.
EZE 22:12 Munera acceperunt apud te ad effundendum sanguinem: usuram et superabundantiam accepisti, et avare proximos tuos calumniabaris: meique oblita es, ait Dominus Deus.
EZE 22:13 Ecce complosi manus meas super avaritiam tuam quam fecisti, et super sanguinem qui effusus est in medio tui.
EZE 22:14 Numquid sustinebit cor tuum, aut prævalebunt manus tuæ, in diebus quos ego faciam tibi? Ego Dominus locutus sum, et faciam.
EZE 22:15 Et dispergam te in nationes, et ventilabo te in terras, et deficere faciam immunditiam tuam a te.
EZE 22:16 Et possidebo te in conspectu gentium: et scies quia ego Dominus.
EZE 22:17 Et factum est verbum Domini ad me, dicens:
EZE 22:18 Fili hominis, versa est mihi domus Israël in scoriam: omnes isti æs, et stannum, et ferrum, et plumbum in medio fornacis: scoria argenti facti sunt.
EZE 22:19 Propterea hæc dicit Dominus Deus: Eo quod versi estis omnes in scoriam, propterea ecce ego congregabo vos in medio Jerusalem,
EZE 22:20 congregatione argenti, et æris, et stanni, et ferri, et plumbi, in medio fornacis, ut succendam in ea ignem ad conflandum. Sic congregabo in furore meo, et in ira mea: et requiescam, et conflabo vos.
EZE 22:21 Et congregabo vos, et succendam vos in igne furoris mei, et conflabimini in medio ejus.
EZE 22:22 Ut conflatur argentum in medio fornacis, sic eritis in medio ejus: et scietis quia ego Dominus cum effuderim indignationem meam super vos.
EZE 22:23 Et factum est verbum Domini ad me, dicens:
EZE 22:24 Fili hominis, dic ei: Tu es terra immunda, et non compluta in die furoris.
EZE 22:25 Conjuratio prophetarum in medio ejus: sicut leo rugiens, rapiensque prædam, animas devoraverunt: opes et pretium acceperunt: viduas ejus multiplicaverunt in medio illius.
EZE 22:26 Sacerdotes ejus contempserunt legem meam, et polluerunt sanctuaria mea: inter sanctum et profanum non habuerunt distantiam, et inter pollutum et mundum non intellexerunt: et a sabbatis meis averterunt oculos suos, et coinquinabar in medio eorum.
EZE 22:27 Principes ejus in medio illius quasi lupi rapientes prædam ad effundendum sanguinem, et ad perdendas animas, et avare ad sectanda lucra.
EZE 22:28 Prophetæ autem ejus liniebant eos absque temperamento, videntes vana, et divinantes eis mendacium, dicentes: Hæc dicit Dominus Deus: cum Dominus non sit locutus.
EZE 22:29 Populi terræ calumniabantur calumniam, et rapiebant violenter: egenum et pauperem affligebant, et advenam opprimebant calumnia absque judicio.
EZE 22:30 Et quæsivi de eis virum qui interponeret sepem, et staret oppositus contra me pro terra, ne dissiparem eam: et non inveni.
EZE 22:31 Et effudi super eos indignationem meam; in igne iræ meæ consumpsi eos: viam eorum in caput eorum reddidi, ait Dominus Deus.
EZE 23:1 Et factus est sermo Domini ad me, dicens:
EZE 23:2 [Fili hominis, duæ mulieres filiæ matris unius fuerunt:
EZE 23:3 et fornicatæ sunt in Ægypto, in adolescentia sua fornicatæ sunt: ibi subacta sunt ubera earum, et fractæ sunt mammæ pubertatis earum.
EZE 23:4 Nomina autem earum, Oolla major, et Ooliba soror ejus minor: et habui eas, et pepererunt filios et filias. Porro earum nomina, Samaria Oolla, et Jerusalem Ooliba.
EZE 23:5 Fornicata est igitur super me Oolla, et insanivit in amatores suos, in Assyrios propinquantes,
EZE 23:6 vestitos hyacintho, principes et magistratus, juvenes cupidinis, universos equites, ascensores equorum.
EZE 23:7 Et dedit fornicationes suas super eos electos, filios Assyriorum universos: et in omnibus in quos insanivit, in immunditiis eorum polluta est.
EZE 23:8 Insuper et fornicationes suas, quas habuerat in Ægypto, non reliquit: nam et illi dormierunt cum ea in adolescentia ejus, et illi confregerunt ubera pubertatis ejus, et effuderunt fornicationem suam super eam.
EZE 23:9 Propterea tradidi eam in manus amatorum suorum, in manus filiorum Assur, super quorum insanivit libidine.
EZE 23:10 Ipsi discooperuerunt ignominiam ejus, filios et filias ejus tulerunt, et ipsam occiderunt gladio: et factæ sunt famosæ mulieres, et judicia perpetraverunt in ea.
EZE 23:11 Quod cum vidisset soror ejus Ooliba, plus quam illa insanivit libidine, et fornicationem suam super fornicationem sororis suæ:
EZE 23:12 ad filios Assyriorum præbuit impudenter, ducibus et magistratibus ad se venientibus, indutis veste varia, equitibus qui vectabantur equis, et adolescentibus forma cunctis egregia.
EZE 23:13 Et vidi quod polluta esset via una ambarum.
EZE 23:14 Et auxit fornicationes suas: cumque vidisset viros depictos in pariete, imagines Chaldæorum expressas coloribus,
EZE 23:15 et accinctos balteis renes, et tiaras tinctas in capitibus eorum, formam ducum omnium, similitudinem filiorum Babylonis, terræque Chaldæorum, in qua orti sunt,
EZE 23:16 insanivit super eos concupiscentia oculorum suorum, et misit nuntios ad eos in Chaldæam.
EZE 23:17 Cumque venissent ad eam filii Babylonis ad cubile mammarum, polluerunt eam stupris suis: et polluta est ab eis, et saturata est anima ejus ab illis.
EZE 23:18 Denudavit quoque fornicationes suas, et discooperuit ignominiam suam: et recessit anima mea ab ea, sicut recesserat anima mea a sorore ejus:
EZE 23:19 multiplicavit enim fornicationes suas, recordans dies adolescentiæ suæ, quibus fornicata est in terra Ægypti.
EZE 23:20 Et insanivit libidine super concubitum eorum, quorum carnes sunt ut carnes asinorum, et sicut fluxus equorum fluxus eorum.
EZE 23:21 Et visitasti scelus adolescentiæ tuæ, quando subacta sunt in Ægypto ubera tua, et confractæ sunt mammæ pubertatis tuæ.]
EZE 23:22 [Propterea, Ooliba, hæc dicit Dominus Deus: Ecce ego suscitabo omnes amatores tuos contra te, de quibus satiata est anima tua, et congregabo eos adversum te in circuitu:
EZE 23:23 filios Babylonis, et universos Chaldæos, nobiles, tyrannosque, et principes, omnes filios Assyriorum, juvenes forma egregia, duces et magistratus universos, principes principum, et nominatos ascensores equorum:
EZE 23:24 et venient super te instructi curru et rota, multitudo populorum: lorica, et clypeo, et galea armabuntur contra te undique: et dabo coram eis judicium, et judicabunt te judiciis suis.
EZE 23:25 Et ponam zelum meum in te, quem exercent tecum in furore: nasum tuum et aures tuas præcident, et quæ remanserint, gladio concident. Ipsi filios tuos et filias tuas capient, et novissimum tuum devorabitur igni:
EZE 23:26 et denudabunt te vestimentis tuis, et tollent vasa gloriæ tuæ.
EZE 23:27 Et requiescere faciam scelus tuum de te, et fornicationem tuam de terra Ægypti: nec levabis oculos tuos ad eos, et Ægypti non recordaberis amplius.]
EZE 23:28 [Quia hæc dicit Dominus Deus: Ecce ego tradam te in manus eorum quos odisti, in manus de quibus satiata est anima tua.
EZE 23:29 Et agent tecum in odio, et tollent omnes labores tuos, et dimittent te nudam et ignominia plenam: et revelabitur ignominia fornicationum tuarum, scelus tuum, et fornicationes tuæ.
EZE 23:30 Fecerunt hæc tibi, quia fornicata es post gentes inter quas polluta es in idolis earum.
EZE 23:31 In via sororis tuæ ambulasti, et dabo calicem ejus in manu tua.
EZE 23:32 Hæc dicit Dominus Deus: Calicem sororis tuæ bibes profundum et latum: eris in derisum et in subsannationem quæ est capacissima.
EZE 23:33 Ebrietate et dolore repleberis: calice mœroris et tristitiæ, calice sororis tuæ Samariæ.
EZE 23:34 Et bibes illum, et epotabis usque ad fæces: et fragmenta ejus devorabis, et ubera tua lacerabis, quia ego locutus sum, ait Dominus Deus.
EZE 23:35 Propterea hæc dicit Dominus Deus: Quia oblita es mei, et projecisti me post corpus tuum, tu quoque porta scelus tuum et fornicationes tuas.]
EZE 23:36 Et ait Dominus ad me, dicens: [Fili hominis, numquid judicas Oollam et Oolibam, et annuntias eis scelera earum?
EZE 23:37 Quia adulteratæ sunt, et sanguis in manibus earum, et cum idolis suis fornicatæ sunt: insuper et filios suos quos genuerunt mihi, obtulerunt eis ad devorandum.
EZE 23:38 Sed et hoc fecerunt mihi: polluerunt sanctuarium meum in die illa, et sabbata mea profanaverunt.
EZE 23:39 Cumque immolarent filios suos idolis suis, et ingrederentur sanctuarium meum in die illa ut polluerent illud, etiam hæc fecerunt in medio domus meæ.
EZE 23:40 Miserunt ad viros venientes de longe, ad quos nuntium miserant: itaque ecce venerunt quibus te lavisti, et circumlinisti stibio oculos tuos, et ornata es mundo muliebri.
EZE 23:41 Sedisti in lecto pulcherrimo, et mensa ornata est ante te: thymiama meum et unguentum meum posuisti super eam.
EZE 23:42 Et vox multitudinis exsultantis erat in ea: et in viris, qui de multitudine hominum adducebantur, et veniebant de deserto, posuerunt armillas in manibus eorum, et coronas speciosas in capitibus eorum.
EZE 23:43 Et dixi ei, quæ attrita est in adulteriis: Nunc fornicabitur in fornicatione sua etiam hæc.
EZE 23:44 Et ingressi sunt ad eam quasi ad mulierem meretricem: sic ingrediebantur ad Oollam et Oolibam, mulieres nefarias.
EZE 23:45 Viri ergo justi sunt: hi judicabunt eas judicio adulterarum, et judicio effundentium sanguinem: quia adulteræ sunt, et sanguis in manibus earum.
EZE 23:46 Hæc enim dicit Dominus Deus: Adduc ad eas multitudinem, et trade eas in tumultum et in rapinam.
EZE 23:47 Et lapidentur lapidibus populorum, et confodiantur gladiis eorum: filios et filias earum interficient, et domos earum igne succendent.
EZE 23:48 Et auferam scelus de terra, et discent omnes mulieres ne faciant secundum scelus earum.
EZE 23:49 Et dabunt scelus vestrum super vos, et peccata idolorum vestrorum portabitis: et scietis quia ego Dominus Deus.]
EZE 24:1 Et factum est verbum Domini ad me in anno nono, in mense decimo, decima die mensis, dicens:
EZE 24:2 Fili hominis, scribe tibi nomen diei hujus, in qua confirmatus est rex Babylonis adversum Jerusalem hodie.
EZE 24:3 Et dices per proverbium ad domum irritatricem parabolam, et loqueris ad eos: Hæc dicit Dominus Deus: Pone ollam; pone, inquam, et mitte in eam aquam.
EZE 24:4 Congere frusta ejus in eam, omnem partem bonam, femur et armum, electa et ossibus plena.
EZE 24:5 Pinguissimum pecus assume, compone quoque strues ossium sub ea: efferbuit coctio ejus, et discocta sunt ossa illius in medio ejus.
EZE 24:6 Propterea hæc dicit Dominus Deus: Væ civitati sanguinum, ollæ cujus rubigo in ea est, et rubigo ejus non exivit de ea ! per partes et per partes suas ejice eam: non cecidit super eam sors.
EZE 24:7 Sanguis enim ejus in medio ejus est; super limpidissimam petram effudit illum: non effudit illum super terram, ut possit operiri pulvere.
EZE 24:8 Ut superinducerem indignationem meam, et vindicta ulciscerer, dedi sanguinem ejus super petram limpidissimam, ne operiretur.
EZE 24:9 Propterea hæc dicit Dominus Deus: Væ civitati sanguinum, cujus ego grandem faciam pyram !
EZE 24:10 Congere ossa, quæ igne succendam: consumentur carnes, et coquetur universa compositio, et ossa tabescent.
EZE 24:11 Pone quoque eam super prunas vacuam, ut incalescat, et liquefiat æs ejus, et confletur in medio ejus inquinamentum ejus, et consumatur rubigo ejus.
EZE 24:12 Multo labore sudatum est, et non exivit de ea nimia rubigo ejus, neque per ignem.
EZE 24:13 Immunditia tua execrabilis, quia mundare te volui, et non es mundata a sordibus tuis: sed nec mundaberis prius, donec quiescere faciam indignationem meam in te.
EZE 24:14 Ego Dominus locutus sum: veniet, et faciam: non transeam, nec parcam, nec placabor: juxta vias tuas, et juxta adinventiones tuas judicabo te, dicit Dominus.
EZE 24:15 Et factum est verbum Domini ad me, dicens:
EZE 24:16 Fili hominis, ecce ego tollo a te desiderabile oculorum tuorum in plaga: et non planges, neque plorabis, neque fluent lacrimæ tuæ.
EZE 24:17 Ingemisce tacens: mortuorum luctum non facies: corona tua circumligata sit tibi, et calceamenta tua erunt in pedibus tuis: nec amictu ora velabis, nec cibos lugentium comedes.
EZE 24:18 Locutus sum ergo ad populum mane, et mortua est uxor mea vespere: fecique mane sicut præceperat mihi.
EZE 24:19 Et dixit ad me populus: Quare non indicas nobis quid ista significent quæ tu facis?
EZE 24:20 Et dixi ad eos: Sermo Domini factus est ad me, dicens:
EZE 24:21 Loquere domui Israël: Hæc dicit Dominus Deus: Ecce ego polluam sanctuarium meum, superbiam imperii vestri, et desiderabile oculorum vestrorum, et super quo pavet anima vestra: filii vestri et filiæ vestræ quas reliquistis, gladio cadent.
EZE 24:22 Et facietis sicut feci: ora amictu non velabitis, et cibos lugentium non comedetis:
EZE 24:23 coronas habebitis in capitibus vestris, et calceamenta in pedibus: non plangetis, neque flebitis, sed tabescetis in iniquitatibus vestris, et unusquisque gemet ad fratrem suum.
EZE 24:24 Eritque Ezechiel vobis in portentum: juxta omnia quæ fecit, facietis cum venerit istud: et scietis quia ego Dominus Deus.
EZE 24:25 Et tu, fili hominis, ecce in die qua tollam ab eis fortitudinem eorum, et gaudium dignitatis, et desiderium oculorum eorum, super quo requiescunt animæ eorum, filios et filias eorum:
EZE 24:26 in die illa, cum venerit fugiens ad te ut annuntiet tibi:
EZE 24:27 in die, inquam illa, aperietur os tuum cum eo qui fugit, et loqueris, et non silebis ultra: erisque eis in portentum, et scietis quia ego Dominus.
EZE 25:1 Et factus est sermo Domini ad me, dicens:
EZE 25:2 Fili hominis, pone faciem tuam contra filios Ammon, et prophetabis de eis.
EZE 25:3 Et dices filiis Ammon: [Audite verbum Domini Dei. Hæc dicit Dominus Deus: Pro eo quod dixisti: Euge, euge, super sanctuarium meum, quia pollutum est; et super terram Israël, quoniam desolata est; et super domum Juda, quoniam ducti sunt in captivitatem:
EZE 25:4 idcirco ego tradam te filiis orientalibus in hæreditatem: et collocabunt caulas suas in te, et ponent in te tentoria sua: ipsi comedent fruges tuas, et ipsi bibent lac tuum.
EZE 25:5 Daboque Rabbath in habitaculum camelorum, et filios Ammon in cubile pecorum: et scietis quia ego Dominus.
EZE 25:6 Quia hæc dicit Dominus Deus: Pro eo quod plausisti manu et percussisti pede, et gavisa es ex toto affectu super terram Israël,
EZE 25:7 idcirco ecce ego extendam manum meam super te, et tradam te in direptionem gentium, et interficiam te de populis, et perdam de terris, et conteram: et scies quia ego Dominus.]
EZE 25:8 [Hæc dicit Dominus Deus: Pro eo quod dixerunt Moab et Seir: Ecce sicut omnes gentes, domus Juda:
EZE 25:9 idcirco ecce ego aperiam humerum Moab de civitatibus, de civitatibus, inquam, ejus, et de finibus ejus, inclytas terræ Bethiesimoth, et Beelmeon, et Cariathaim,
EZE 25:10 filiis orientis cum filiis Ammon, et dabo eam in hæreditatem, ut non sit ultra memoria filiorum Ammon in gentibus.
EZE 25:11 Et in Moab faciam judicia, et scient quia ego Dominus.]
EZE 25:12 [Hæc dicit Dominus Deus: Pro eo quod fecit Idumæa ultionem ut se vindicaret de filiis Juda, peccavitque delinquens, et vindictam expetivit de eis:
EZE 25:13 idcirco hæc dicit Dominus Deus: Extendam manum meam super Idumæam, et auferam de ea hominem et jumentum, et faciam eam desertam ab austro: et qui sunt in Dedan, gladio cadent.
EZE 25:14 Et dabo ultionem meam super Idumæam per manum populi mei Israël: et facient in Edom juxta iram meam et furorem meum, et scient vindictam meam, dicit Dominus Deus.]
EZE 25:15 [Hæc dicit Dominus Deus: Pro eo quod fecerunt Palæstini vindictam, et ulti se sunt toto animo, interficientes, et implentes inimicitias veteres,
EZE 25:16 propterea hæc dicit Dominus Deus: Ecce ego extendam manum meam super Palæstinos, et interficiam interfectores, et perdam reliquias maritimæ regionis,
EZE 25:17 faciamque in eis ultiones magnas, arguens in furore: et scient quia ego Dominus, cum dedero vindictam meam super eos.]
EZE 26:1 Et factum est in undecimo anno, prima mensis: factus est sermo Domini ad me, dicens:
EZE 26:2 [Fili hominis, pro eo quod dixit Tyrus de Jerusalem: Euge, confractæ sunt portæ populorum, conversa est ad me: implebor; deserta est:
EZE 26:3 propterea hæc dicit Dominus Deus: Ecce ego super te, Tyre, et ascendere faciam ad te gentes multas, sicut ascendit mare fluctuans.
EZE 26:4 Et dissipabunt muros Tyri, et destruent turres ejus: et radam pulverem ejus de ea, et dabo eam in limpidissimam petram.
EZE 26:5 Siccatio sagenarum erit in medio maris, quia ego locutus sum, ait Dominus Deus: et erit in direptionem gentibus.
EZE 26:6 Filiæ quoque ejus quæ sunt in agro, gladio interficientur: et scient quia ego Dominus.]
EZE 26:7 [Quia hæc dicit Dominus Deus: Ecce ego adducam ad Tyrum Nabuchodonosor regem Babylonis ab aquilone, regem regum, cum equis, et curribus, et equitibus, et cœtu, populoque magno.
EZE 26:8 Filias tuas quæ sunt in agro, gladio interficiet, et circumdabit te munitionibus, et comportabit aggerem in gyro, et elevabit contra te clypeum:
EZE 26:9 et vineas et arietes temperabit in muros tuos, et turres tuas destruet in armatura sua.
EZE 26:10 Inundatione equorum ejus operiet te pulvis eorum: a sonitu equitum, et rotarum, et curruum, movebuntur muri tui, cum ingressus fuerit portas tuas quasi per introitum urbis dissipatæ.
EZE 26:11 Ungulis equorum suorum conculcabit omnes plateas tuas: populum tuum gladio cædet, et statuæ tuæ nobiles in terram corruent.
EZE 26:12 Vastabunt opes tuas, diripient negotiationes tuas, et destruent muros tuos, et domos tuas præclaras subvertent: et lapides tuos, et ligna tua, et pulverem tuum in medio aquarum ponent.
EZE 26:13 Et quiescere faciam multitudinem canticorum tuorum: et sonitus cithararum tuarum non audietur amplius.
EZE 26:14 Et dabo te in limpidissimam petram, siccatio sagenarum eris, nec ædificaberis ultra, quia ego locutus sum, ait Dominus Deus.
EZE 26:15 Hæc dicit Dominus Deus Tyro: Numquid non a sonitu ruinæ tuæ, et gemitu interfectorum tuorum, cum occisi fuerint in medio tui, commovebuntur insulæ?
EZE 26:16 Et descendent de sedibus suis omnes principes maris, et auferent exuvias suas, et vestimenta sua varia abjicient, et induentur stupore: in terra sedebunt, et attoniti super repentino casu tuo admirabuntur:
EZE 26:17 et assumentes super te lamentum, dicent tibi: Quomodo peristi, quæ habitas in mari, urbs inclyta, quæ fuisti fortis in mari cum habitatoribus tuis, quos formidabant universi?
EZE 26:18 Nunc stupebunt naves in die pavoris tui, et turbabuntur insulæ in mari, eo quod nullus egrediatur ex te.
EZE 26:19 Quia hæc dicit Dominus Deus: Cum dedero te urbem desolatam, sicut civitates quæ non habitantur; et adduxero super te abyssum, et operuerint te aquæ multæ;
EZE 26:20 et detraxero te cum his qui descendunt in lacum ad populum sempiternum; et collocavero te in terra novissima sicut solitudines veteres, cum his qui deducuntur in lacum, ut non habiteris; porro cum dedero gloriam in terra viventium:
EZE 26:21 in nihilum redigam te, et non eris: et requisita non invenieris ultra in sempiternum, dicit Dominus Deus.]
EZE 27:1 Et factum est verbum Domini ad me, dicens:
EZE 27:2 Tu ergo, fili hominis, assume super Tyrum lamentum:
EZE 27:3 et dices Tyro, quæ habitat in introitu maris, negotiationi populorum ad insulas multas: [Hæc dicit Dominus Deus: O Tyre, tu dixisti: Perfecti decoris ego sum,
EZE 27:4 et in corde maris sita. Finitimi tui qui te ædificaverunt, impleverunt decorem tuum:
EZE 27:5 abietibus de Sanir exstruxerunt te cum omnibus tabulatis maris: cedrum de Libano tulerunt ut facerent tibi malum.
EZE 27:6 Quercus de Basan dolaverunt in remos tuos, et transtra tua fecerunt tibi ex ebore indico, et prætoriola de insulis Italiæ.
EZE 27:7 Byssus varia de Ægypto texta est tibi in velum ut poneretur in malo: hyacinthus et purpura de insulis Elisa facta sunt operimentum tuum.
EZE 27:8 Habitatores Sidonis et Aradii fuerunt remiges tui: sapientes tui, Tyre, facti sunt gubernatores tui.
EZE 27:9 Senes Giblii et prudentes ejus habuerunt nautas ad ministerium variæ supellectilis tuæ: omnes naves maris, et nautæ earum, fuerunt in populo negotiationis tuæ.
EZE 27:10 Persæ, et Lydii, et Libyes erant in exercitu tuo viri bellatores tui: clypeum et galeam suspenderunt in te pro ornatu tuo.
EZE 27:11 Filii Aradii cum exercitu tuo erant super muros tuos in circuitu: sed et Pigmæi qui erant in turribus tuis, pharetras suas suspenderunt in muris tuis per gyrum: ipsi compleverunt pulchritudinem tuam.
EZE 27:12 Carthaginenses negotiatores tui, a multitudine cunctarum divitiarum, argento, ferro, stanno, plumboque repleverunt nundinas tuas.
EZE 27:13 Græcia, Thubal, et Mosoch, ipsi institores tui: mancipia, et vasa ærea advexerunt populo tuo.
EZE 27:14 De domo Thogorma, equos, et equites, et mulos adduxerunt ad forum tuum.
EZE 27:15 Filii Dedan negotiatores tui; insulæ multæ, negotiatio manus tuæ: dentes eburneos et hebeninos commutaverunt in pretio tuo.
EZE 27:16 Syrus negotiator tuus propter multitudinem operum tuorum: gemmam, et purpuram, et scutulata, et byssum, et sericum, et chodchod proposuerunt in mercatu tuo.
EZE 27:17 Juda et terra Israël, ipsi institores tui in frumento primo: balsamum, et mel, et oleum, et resinam proposuerunt in nundinis tuis.
EZE 27:18 Damascenus negotiator tuus in multitudine operum tuorum, in multitudine diversarum opum, in vino pingui, in lanis coloris optimi.
EZE 27:19 Dan, et Græcia, et Mosel, in nundinis tuis proposuerunt ferrum fabrefactum: stacte et calamus in negotiatione tua.
EZE 27:20 Dedan institores tui in tapetibus ad sedendum.
EZE 27:21 Arabia et universi principes Cedar, ipsi negotiatores manus tuæ: cum agnis, et arietibus, et hædis, venerunt ad te negotiatores tui.
EZE 27:22 Venditores Saba et Reema, ipsi negotiatores tui: cum universis primis aromatibus, et lapide pretioso, et auro, quod proposuerunt in mercatu tuo.
EZE 27:23 Haran, et Chene, et Eden, negotiatores tui; Saba, Assur, et Chelmad venditores tui.
EZE 27:24 Ipsi negotiatores tui multifariam, involucris hyacinthi, et polymitorum, gazarumque pretiosarum, quæ obvolutæ et astrictæ erant funibus: cedros quoque habebant in negotiationibus tuis.
EZE 27:25 Naves maris, principes tui in negotiatione tua: et repleta es, et glorificata nimis in corde maris.]
EZE 27:26 [In aquis multis adduxerunt te remiges tui: ventus auster contrivit te in corde maris.
EZE 27:27 Divitiæ tuæ, et thesauri tui, et multiplex instrumentum tuum: nautæ tui et gubernatores tui, qui tenebant supellectilem tuam, et populo tuo præerant: viri quoque bellatores tui, qui erant in te, cum universa multitudine tua quæ est in medio tui, cadent in corde maris in die ruinæ tuæ:
EZE 27:28 a sonitu clamoris gubernatorum tuorum conturbabuntur classes.
EZE 27:29 Et descendent de navibus suis omnes qui tenebant remum: nautæ et universi gubernatores maris in terra stabunt.
EZE 27:30 Et ejulabunt super te voce magna: et clamabunt amare, et superjacient pulverem capitibus suis, et cinere conspergentur.
EZE 27:31 Et radent super te calvitium, et accingentur ciliciis: et plorabunt te in amaritudine animæ, ploratu amarissimo.
EZE 27:32 Et assument super te carmen lugubre, et plangent te: Quæ est ut Tyrus, quæ obmutuit in medio maris?
EZE 27:33 Quæ in exitu negotiationum tuarum de mari implesti populos multos: in multitudine divitiarum tuarum, et populorum tuorum, ditasti reges terræ.
EZE 27:34 Nunc contrita es a mari: in profundis aquarum opes tuæ, et omnis multitudo tua quæ erat in medio tui, ceciderunt.
EZE 27:35 Universi habitatores insularum obstupuerunt super te, et reges earum omnes tempestate perculsi mutaverunt vultus.
EZE 27:36 Negotiatores populorum sibilaverunt super te: ad nihilum deducta es, et non eris usque in perpetuum.]
EZE 28:1 Et factus est sermo Domini ad me, dicens:
EZE 28:2 Fili hominis, dic principi Tyri: [Hæc dicit Dominus Deus: Eo quod elevatum est cor tuum, et dixisti: Deus ego sum, et in cathedra Dei sedi in corde maris, cum sis homo, et non deus: et dedisti cor tuum quasi cor Dei:
EZE 28:3 ecce sapientior es tu Daniele: omne secretum non est absconditum a te:
EZE 28:4 in sapientia et prudentia tua fecisti tibi fortitudinem, et acquisisti aurum et argentum in thesauris tuis:
EZE 28:5 in multitudine sapientiæ tuæ, et in negotiatione tua multiplicasti tibi fortitudinem, et elevatum est cor tuum in robore tuo:
EZE 28:6 propterea hæc dicit Dominus Deus: Eo quod elevatum est cor tuum quasi cor dei,
EZE 28:7 idcirco ecce ego adducam super te alienos, robustissimos gentium: et nudabunt gladios suos super pulchritudinem sapientiæ tuæ, et polluent decorem tuum.
EZE 28:8 Interficient, et detrahent te: et morieris in interitu occisorum in corde maris.
EZE 28:9 Numquid dicens loqueris: Deus ego sum, coram interficientibus te, cum sis homo, et non deus, in manu occidentium te?
EZE 28:10 Morte incircumcisorum morieris in manu alienorum, quia ego locutus sum, ait Dominus Deus.]
EZE 28:11 Et factus est sermo Domini ad me, dicens: Fili hominis, leva planctum super regem Tyri,
EZE 28:12 et dices ei: [Hæc dicit Dominus Deus: Tu signaculum similitudinis, plenus sapientia, et perfectus decore.
EZE 28:13 In deliciis paradisi Dei fuisti: omnis lapis pretiosus operimentum tuum, sardius, topazius, et jaspis, chrysolithus, et onyx, et beryllus, sapphirus, et carbunculus, et smaragdus: aurum, opus decoris tui: et foramina tua, in die qua conditus es, præparata sunt.
EZE 28:14 Tu cherub extentus, et protegens, et posui te in monte sancto Dei: in medio lapidum ignitorum ambulasti,
EZE 28:15 perfectus in viis tuis a die conditionis tuæ, donec inventa est iniquitas in te.
EZE 28:16 In multitudine negotiationis tuæ repleta sunt interiora tua iniquitate, et peccasti: et ejeci te de monte Dei, et perdidi te, o cherub protegens, de medio lapidum ignitorum.
EZE 28:17 Et elevatum est cor tuum in decore tuo; perdidisti sapientiam tuam in decore tuo: in terram projeci te; ante faciem regum dedi te ut cernerent te.
EZE 28:18 In multitudine iniquitatum tuarum, et iniquitate negotiationis tuæ, polluisti sanctificationem tuam: producam ergo ignem de medio tui, qui comedat te, et dabo te in cinerem super terram, in conspectu omnium videntium te.
EZE 28:19 Omnes qui viderint te in gentibus, obstupescent super te: nihili factus es, et non eris in perpetuum.]
EZE 28:20 Et factus est sermo Domini ad me, dicens:
EZE 28:21 Fili hominis, pone faciem tuam contra Sidonem, et prophetabis de ea:
EZE 28:22 et dices: [Hæc dicit Dominus Deus: Ecce ego ad te, Sidon, et glorificabor in medio tui: et scient quia ego Dominus, cum fecero in ea judicia, et sanctificatus fuero in ea.
EZE 28:23 Et immittam ei pestilentiam, et sanguinem in plateis ejus: et corruent interfecti in medio ejus gladio per circuitum, et scient quia ego Dominus.
EZE 28:24 Et non erit ultra domui Israël offendiculum amaritudinis, et spina dolorem inferens undique per circuitum eorum qui adversantur eis: et scient quia ego Dominus Deus.
EZE 28:25 Hæc dicit Dominus Deus: Quando congregavero domum Israël de populis in quibus dispersi sunt, sanctificabor in eis coram gentibus: et habitabunt in terra sua, quam dedi servo meo Jacob:
EZE 28:26 et habitabunt in ea securi, et ædificabunt domos, et plantabunt vineas, et habitabunt confidenter, cum fecero judicia in omnibus qui adversantur eis per circuitum: et scient quia ego Dominus Deus eorum.]
EZE 29:1 In anno decimo, decimo mense, undecima die mensis, factum est verbum Domini ad me, dicens:
EZE 29:2 Fili hominis, pone faciem tuam contra Pharaonem regem Ægypti, et prophetabis de eo, et de Ægypto universa.
EZE 29:3 Loquere, et dices: [Hæc dicit Dominus Deus: Ecce ego ad te, Pharao rex Ægypti, draco magne, qui cubas in medio fluminum tuorum, et dicis: Meus est fluvius, et ego feci memetipsum.
EZE 29:4 Et ponam frenum in maxillis tuis, et agglutinabo pisces fluminum tuorum squamis tuis, et extraham te de medio fluminum tuorum, et universi pisces tui squamis tuis adhærebunt.
EZE 29:5 Et projiciam te in desertum, et omnes pisces fluminis tui: super faciem terræ cades; non colligeris, neque congregaberis: bestiis terræ et volatilibus cæli dedi te ad devorandum.
EZE 29:6 Et scient omnes habitatores Ægypti quia ego Dominus, pro eo quod fuisti baculus arundineus domui Israël:
EZE 29:7 quando apprehenderunt te manu, et confractus es, et lacerasti omnem humerum eorum: et innitentibus eis super te comminutus es, et dissolvisti omnes renes eorum.
EZE 29:8 Propterea hæc dicit Dominus Deus: Ecce ego adducam super te gladium, et interficiam de te hominem et jumentum.
EZE 29:9 Et erit terra Ægypti in desertum et in solitudinem: et scient quia ego Dominus, pro eo quod dixeris: Fluvius meus est, et ego feci eum.
EZE 29:10 Idcirco ecce ego ad te, et ad flumina tua: daboque terram Ægypti in solitudines, gladio dissipatam, a turre Syenes usque ad terminos Æthiopiæ.
EZE 29:11 Non pertransibit eam pes hominis, neque pes jumenti gradietur in ea, et non habitabitur quadraginta annis.
EZE 29:12 Daboque terram Ægypti desertam in medio terrarum desertarum, et civitates ejus in medio urbium subversarum, et erunt desolatæ quadraginta annis: et dispergam Ægyptios in nationes, et ventilabo eos in terras.
EZE 29:13 Quia hæc dicit Dominus Deus: Post finem quadraginta annorum congregabo Ægyptum de populis in quibus dispersi fuerant.
EZE 29:14 Et reducam captivitatem Ægypti, et collocabo eos in terra Phathures, in terra nativitatis suæ, et erunt ibi in regnum humile.
EZE 29:15 Inter cetera regna erit humillima, et non elevabitur ultra super nationes, et imminuam eos ne imperent gentibus.
EZE 29:16 Neque erunt ultra domui Israël in confidentia, docentes iniquitatem ut fugiant, et sequantur eos: et scient quia ego Dominus Deus.]
EZE 29:17 Et factum est in vigesimo et septimo anno, in primo, in una mensis: factum est verbum Domini ad me, dicens:
EZE 29:18 [Fili hominis, Nabuchodonosor rex Babylonis servire fecit exercitum suum servitute magna adversum Tyrum: omne caput decalvatum, et omnis humerus depilatus est: et merces non est reddita ei, neque exercitui ejus, de Tyro, pro servitute qua servivit mihi adversus eam.
EZE 29:19 Propterea hæc dicit Dominus Deus: Ecce ego dabo Nabuchodonosor regem Babylonis in terra Ægypti: et accipiet multitudinem ejus, et deprædabitur manubias ejus, et diripiet spolia ejus: et erit merces exercitui illius,
EZE 29:20 et operi quo servivit adversus eam: dedi ei terram Ægypti pro eo quod laboraverit mihi, ait Dominus Deus.
EZE 29:21 In die illo pullulabit cornu domui Israël, et tibi dabo apertum os in medio eorum, et scient quia ego Dominus.]
EZE 30:1 Et factum est verbum Domini ad me, dicens:
EZE 30:2 Fili hominis, propheta, et dic: [Hæc dicit Dominus Deus: Ululate: Væ, væ diei !
EZE 30:3 quia juxta est dies, et appropinquat dies Domini, dies nubis: tempus gentium erit.
EZE 30:4 Et veniet gladius in Ægyptum, et erit pavor in Æthiopia, cum ceciderint vulnerati in Ægypto, et ablata fuerit multitudo illius, et destructa fundamenta ejus.
EZE 30:5 Æthiopia, et Libya, et Lydi, et omne reliquum vulgus, et Chub, et filii terræ fœderis, cum eis gladio cadent.
EZE 30:6 Hæc dicit Dominus Deus: Et corruent fulcientes Ægyptum, et destruetur superbia imperii ejus: a turre Syenes gladio cadent in ea, ait Dominus Deus exercituum.
EZE 30:7 Et dissipabuntur in medio terrarum desolatarum, et urbes ejus in medio civitatum desertarum erunt:
EZE 30:8 et scient quia ego Dominus, cum dedero ignem in Ægypto, et attriti fuerint omnes auxiliatores ejus.
EZE 30:9 In die illa egredientur nuntii a facie mea in trieribus ad conterendam Æthiopiæ confidentiam: et erit pavor in eis in die Ægypti, quia absque dubio veniet.
EZE 30:10 Hæc dicit Dominus Deus: Cessare faciam multitudinem Ægypti in manu Nabuchodonosor regis Babylonis.
EZE 30:11 Ipse et populus ejus cum eo, fortissimi gentium, adducentur ad disperdendam terram: et evaginabunt gladios suos super Ægyptum, et implebunt terram interfectis.
EZE 30:12 Et faciam alveos fluminum aridos, et tradam terram in manus pessimorum: et dissipabo terram et plenitudinem ejus manu alienorum: ego Dominus locutus sum.
EZE 30:13 Hæc dicit Dominus Deus: Et disperdam simulacra, et cessare faciam idola de Memphis: et dux de terra Ægypti non erit amplius, et dabo terrorem in terra Ægypti.
EZE 30:14 Et disperdam terram Phathures, et dabo ignem in Taphnis, et faciam judicia in Alexandria.
EZE 30:15 Et effundam indignationem meam super Pelusium, robur Ægypti, et interficiam multitudinem Alexandriæ.
EZE 30:16 Et dabo ignem in Ægypto: quasi parturiens dolebit Pelusium, et Alexandria erit dissipata, et in Memphis angustiæ quotidianæ.
EZE 30:17 Juvenes Heliopoleos et Bubasti gladio cadent, et ipsæ captivæ ducentur.
EZE 30:18 Et in Taphnis nigrescet dies, cum contrivero ibi sceptra Ægypti, et defecerit in ea superbia potentiæ ejus: ipsam nubes operiet, filiæ autem ejus in captivitatem ducentur.
EZE 30:19 Et judicia faciam in Ægypto: et scient quia ego Dominus.]
EZE 30:20 Et factum est in undecimo anno, in primo mense, in septima mensis: factum est verbum Domini ad me, dicens:
EZE 30:21 [Fili hominis, brachium Pharaonis regis Ægypti confregi, et ecce non est obvolutum ut restitueretur ei sanitas, ut ligaretur pannis, et fasciaretur linteolis, ut recepto robore posset tenere gladium.
EZE 30:22 Propterea hæc dicit Dominus Deus: Ecce ego ad Pharaonem regem Ægypti, et comminuam brachium ejus forte, sed confractum: et dejiciam gladium de manu ejus,
EZE 30:23 et dispergam Ægyptum in gentibus, et ventilabo eos in terris.
EZE 30:24 Et confortabo brachia regis Babylonis, daboque gladium meum in manu ejus, et confringam brachia Pharaonis, et gement gemitibus interfecti coram facie ejus.
EZE 30:25 Et confortabo brachia regis Babylonis, et brachia Pharaonis concident: et scient quia ego Dominus, cum dedero gladium meum in manu regis Babylonis, et extenderit eum super terram Ægypti.
EZE 30:26 Et dispergam Ægyptum in nationes, et ventilabo eos in terras: et scient quia ego Dominus.]
EZE 31:1 Et factum est in anno undecimo, tertio mense, una mensis: factum est verbum Domini ad me, dicens:
EZE 31:2 Fili hominis, dic Pharaoni regi Ægypti et populo ejus: [Cui similis factus es in magnitudine tua?
EZE 31:3 ecce Assur quasi cedrus in Libano, pulcher ramis, et frondibus nemorosus, excelsusque altitudine, et inter condensas frondes elevatum est cacumen ejus.
EZE 31:4 Aquæ nutrierunt illum; abyssus exaltavit illum: flumina ejus manabant in circuitu radicum ejus, et rivos suos emisit ad universa ligna regionis.
EZE 31:5 Propterea elevata est altitudo ejus super omnia ligna regionis, et multiplicata sunt arbusta ejus, et elevati sunt rami ejus præ aquis multis.
EZE 31:6 Cumque extendisset umbram suam, in ramis ejus fecerunt nidos omnia volatilia cæli: et sub frondibus ejus genuerunt omnes bestiæ saltuum, et sub umbraculo illius habitabat cœtus gentium plurimarum.
EZE 31:7 Eratque pulcherrimus in magnitudine sua, et in dilatatione arbustorum suorum: erat enim radix illius juxta aquas multas.
EZE 31:8 Cedri non fuerunt altiores illo in paradiso Dei; abietes non adæquaverunt summitatem ejus, et platani non fuerunt æquæ frondibus illius: omne lignum paradisi Dei non est assimilatum illi, et pulchritudini ejus.
EZE 31:9 Quoniam speciosum feci eum, et multis condensisque frondibus, et æmulata sunt eum omnia ligna voluptatis quæ erant in paradiso Dei.]
EZE 31:10 [Propterea hæc dicit Dominus Deus: Pro eo quod sublimatus est in altitudine, et dedit summitatem suam virentem atque condensam, et elevatum est cor ejus in altitudine sua:
EZE 31:11 tradidi eum in manu fortissimi gentium: faciens faciet ei: juxta impietatem ejus ejeci eum.
EZE 31:12 Et succident eum alieni, et crudelissimi nationum, et projicient eum super montes: et in cunctis convallibus corruent rami ejus, et confringentur arbusta ejus in universis rupibus terræ: et recedent de umbraculo ejus omnes populi terræ, et relinquent eum.
EZE 31:13 In ruina ejus habitaverunt omnia volatilia cæli, et in ramis ejus fuerunt universæ bestiæ regionis.
EZE 31:14 Quam ob rem non elevabuntur in altitudine sua omnia ligna aquarum, nec ponent sublimitatem suam inter nemorosa atque frondosa, nec stabunt in sublimitate sua omnia quæ irrigantur aquis: quia omnes traditi sunt in mortem ad terram ultimam, in medio filiorum hominum, ad eos qui descendunt in lacum.
EZE 31:15 Hæc dicit Dominus Deus: In die quando descendit ad inferos, induxi luctum: operui eum abysso, et prohibui flumina ejus, et coërcui aquas multas: contristatus est super eum Libanus, et omnia ligna agri concussa sunt.
EZE 31:16 A sonitu ruinæ ejus commovi gentes cum deducerem eum ad infernum cum his qui descendebant in lacum: et consolata sunt in terra infima omnia ligna voluptatis egregia atque præclara in Libano, universa quæ irrigabantur aquis.
EZE 31:17 Nam et ipsi cum eo descendent in infernum ad interfectos gladio: et brachium uniuscujusque sedebit sub umbraculo ejus in medio nationum.
EZE 31:18 Cui assimilatus es, o inclyte atque sublimis inter ligna voluptatis? ecce deductus es cum lignis voluptatis ad terram ultimam: in medio incircumcisorum dormies, cum eis qui interfecti sunt gladio: ipse est Pharao, et omnis multitudo ejus, dicit Dominus Deus.]
EZE 32:1 Et factum est, duodecimo anno, in mense duodecimo, in una mensis: factum est verbum Domini ad me, dicens:
EZE 32:2 Fili hominis, assume lamentum super Pharaonem regem Ægypti, et dices ad eum: [Leoni gentium assimilatus es, et draconi qui est in mari: et ventilabas cornu in fluminibus tuis, et conturbabas aquas pedibus tuis, et conculcabas flumina earum.
EZE 32:3 Propterea hæc dicit Dominus Deus: Expandam super te rete meum in multitudine populorum multorum, et extraham te in sagena mea.
EZE 32:4 Et projiciam te in terram; super faciem agri abjiciam te: et habitare faciam super te omnia volatilia cæli, et saturabo de te bestias universæ terræ.
EZE 32:5 Et dabo carnes tuas super montes, et implebo colles tuos sanie tua.
EZE 32:6 Et irrigabo terram fœtore sanguinis tui super montes, et valles implebuntur ex te.
EZE 32:7 Et operiam, cum extinctus fueris, cælum, et nigrescere faciam stellas ejus: solem nube tegam, et luna non dabit lumen suum.
EZE 32:8 Omnia luminaria cæli mœrere faciam super te, et dabo tenebras super terram tuam, dicit Dominus Deus, cum ceciderint vulnerati tui in medio terræ, ait Dominus Deus.
EZE 32:9 Et irritabo cor populorum multorum, cum induxero contritionem tuam in gentibus super terras quas nescis.
EZE 32:10 Et stupescere faciam super te populos multos, et reges eorum horrore nimio formidabunt super te, cum volare cœperit gladius meus super facies eorum: et obstupescent repente singuli pro anima sua in die ruinæ tuæ.
EZE 32:11 Quia hæc dicit Dominus Deus: Gladius regis Babylonis veniet tibi.
EZE 32:12 In gladiis fortium dejiciam multitudinem tuam: inexpugnabiles omnes gentes hæ, et vastabunt superbiam Ægypti, et dissipabitur multitudo ejus.
EZE 32:13 Et perdam omnia jumenta ejus, quæ erant super aquas plurimas: et non conturbabit eas pes hominis ultra, neque ungula jumentorum turbabit eas.
EZE 32:14 Tunc purissimas reddam aquas eorum, et flumina eorum quasi oleum adducam, ait Dominus Deus,
EZE 32:15 cum dedero terram Ægypti desolatam: deseretur autem terra a plenitudine sua quando percussero omnes habitatores ejus: et scient quia ego Dominus.
EZE 32:16 Planctus est, et plangent eum: filiæ gentium plangent eum: super Ægyptum et super multitudinem ejus plangent eum, ait Dominus Deus.]
EZE 32:17 Et factum est in duodecimo anno, in quintadecima mensis: factum est verbum Domini ad me, dicens:
EZE 32:18 [Fili hominis, cane lugubre super multitudinem Ægypti: et detrahe eam ipsam, et filias gentium robustarum, ad terram ultimam, cum his qui descendunt in lacum.
EZE 32:19 Quo pulchrior es? descende, et dormi cum incircumcisis.
EZE 32:20 In medio interfectorum gladio cadent; gladius datus est: attraxerunt eam et omnes populos ejus.
EZE 32:21 Loquentur ei potentissimi robustorum de medio inferni, qui cum auxiliatoribus ejus descenderunt, et dormierunt incircumcisi interfecti gladio.
EZE 32:22 Ibi Assur, et omnis multitudo ejus: in circuitu illius sepulchra ejus, omnes interfecti, et qui ceciderunt gladio.
EZE 32:23 Quorum data sunt sepulchra in novissimis laci, et facta est multitudo ejus per gyrum sepulchri ejus: universi interfecti, cadentesque gladio, qui dederant quondam formidinem in terra viventium.
EZE 32:24 Ibi Ælam, et omnis multitudo ejus per gyrum sepulchri sui: omnes hi interfecti, ruentesque gladio, qui descenderunt incircumcisi ad terram ultimam; qui posuerunt terrorem suum in terra viventium, et portaverunt ignominiam suam cum his qui descendunt in lacum.
EZE 32:25 In medio interfectorum posuerunt cubile ejus in universis populis ejus: in circuitu ejus sepulchrum illius: omnes hi incircumcisi, interfectique gladio. Dederunt enim terrorem suum in terra viventium, et portaverunt ignominiam suam cum his qui descendunt in lacum: in medio interfectorum positi sunt.
EZE 32:26 Ibi Mosoch et Thubal, et omnis multitudo ejus: in circuitu ejus sepulchra illius: omnes hi incircumcisi, interfectique et cadentes gladio, quia dederunt formidinem suam in terra viventium.
EZE 32:27 Et non dormient cum fortibus, cadentibusque, et incircumcisis, qui descenderunt ad infernum cum armis suis, et posuerunt gladios suos sub capitibus suis, et fuerunt iniquitates eorum in ossibus eorum: quia terror fortium facti sunt in terra viventium.
EZE 32:28 Et tu ergo in medio incircumcisorum contereris, et dormies cum interfectis gladio.
EZE 32:29 Ibi Idumæa, et reges ejus, et omnes duces ejus, qui dati sunt cum exercitu suo cum interfectis gladio, et qui cum incircumcisis dormierunt, et cum his qui descendunt in lacum.
EZE 32:30 Ibi principes aquilonis omnes, et universi venatores, qui deducti sunt cum interfectis, paventes, et in sua fortitudine confusi: qui dormierunt incircumcisi cum interfectis gladio, et portaverunt confusionem suam cum his qui descendunt in lacum.
EZE 32:31 Vidit eos Pharao, et consolatus est super universa multitudine sua, quæ interfecta est gladio: Pharao, et omnis exercitus ejus, ait Dominus Deus.
EZE 32:32 Quia dedi terrorem meum in terra viventium, et dormivit in medio incircumcisorum cum interfectis gladio: Pharao, et omnis multitudo ejus, ait Dominus Deus.]
EZE 33:1 Et factum est verbum Domini ad me, dicens:
EZE 33:2 Fili hominis, loquere ad filios populi tui, et dices ad eos: Terra, cum induxero super eam gladium, et tulerit populus terræ virum unum de novissimis suis, et constituerit eum super se speculatorem:
EZE 33:3 et ille viderit gladium venientem super terram, et cecinerit buccina, et annuntiaverit populo:
EZE 33:4 audiens autem quisquis ille est sonitum buccinæ, et non se observaverit, veneritque gladius, et tulerit eum: sanguis ipsius super caput ejus erit.
EZE 33:5 Sonum buccinæ audivit, et non se observavit: sanguis ejus in ipso erit. Si autem se custodierit, animam suam salvabit.
EZE 33:6 Quod si speculator viderit gladium venientem, et non insonuerit buccina, et populus se non custodierit, veneritque gladius, et tulerit de eis animam: ille quidem in iniquitate sua captus est; sanguinem autem ejus de manu speculatoris requiram.
EZE 33:7 Et tu, fili hominis, speculatorem dedi te domui Israël: audiens ergo ex ore meo sermonem, annuntiabis eis ex me.
EZE 33:8 Si me dicente ad impium: Impie, morte morieris: non fueris locutus ut se custodiat impius a via sua, ipse impius in iniquitate sua morietur; sanguinem autem ejus de manu tua requiram.
EZE 33:9 Si autem annuntiante te ad impium ut a viis suis convertatur, non fuerit conversus a via sua, ipse in iniquitate sua morietur, porro tu animam tuam liberasti.
EZE 33:10 Tu ergo, fili hominis, dic ad domum Israël: Sic locuti estis, dicentes: Iniquitates nostræ et peccata nostra super nos sunt, et in ipsis nos tabescimus: quomodo ergo vivere poterimus?
EZE 33:11 Dic ad eos: Vivo ego, dicit Dominus Deus, nolo mortem impii, sed ut convertatur impius a via sua, et vivat. Convertimini, convertimini a viis vestris pessimis, et quare moriemini, domus Israël?
EZE 33:12 Tu itaque, fili hominis, dic ad filios populi tui: Justitia justi non liberabit eum, in quacumque die peccaverit, et impietas impii non nocebit ei, in quacumque die conversus fuerit ab impietate sua: et justus non poterit vivere in justitia sua, in quacumque die peccaverit.
EZE 33:13 Etiamsi dixero justo quod vita vivat, et confisus in justitia sua fecerit iniquitatem, omnes justitiæ ejus oblivioni tradentur, et in iniquitate sua quam operatus est, in ipsa morietur.
EZE 33:14 Si autem dixero impio: Morte morieris: et egerit pœnitentiam a peccato suo, feceritque judicium et justitiam,
EZE 33:15 et pignus restituerit ille impius, rapinamque reddiderit, in mandatis vitæ ambulaverit, nec fecerit quidquam injustum: vita vivet, et non morietur.
EZE 33:16 Omnia peccata ejus quæ peccavit, non imputabuntur ei: judicium et justitiam fecit: vita vivet.
EZE 33:17 Et dixerunt filii populi tui: Non est æqui ponderis via Domini: et ipsorum via injusta est.
EZE 33:18 Cum enim recesserit justus a justitia sua, feceritque iniquitates, morietur in eis.
EZE 33:19 Et cum recesserit impius ab impietate sua, feceritque judicium et justitiam, vivet in eis.
EZE 33:20 Et dicitis: Non est recta via Domini. Unumquemque juxta vias suas judicabo de vobis, domus Israël.
EZE 33:21 Et factum est in duodecimo anno, in decimo mense, in quinta mensis transmigrationis nostræ, venit ad me qui fugerat de Jerusalem, dicens: Vastata est civitas.
EZE 33:22 Manus autem Domini facta fuerat ad me vespere, antequam veniret qui fugerat: aperuitque os meum donec veniret ad me mane: et aperto ore meo, non silui amplius.
EZE 33:23 Et factum est verbum Domini ad me, dicens:
EZE 33:24 Fili hominis, qui habitant in ruinosis his super humum Israël, loquentes aiunt: Unus erat Abraham, et hæreditate possedit terram: nos autem multi sumus: nobis data est terra in possessionem.
EZE 33:25 Idcirco dices ad eos: Hæc dicit Dominus Deus: Qui in sanguine comeditis, et oculos vestros levatis ad immunditias vestras, et sanguinem funditis, numquid terram hæreditate possidebitis?
EZE 33:26 stetistis in gladiis vestris, fecistis abominationes, et unusquisque uxorem proximi sui polluit: et terram hæreditate possidebitis?
EZE 33:27 Hæc dices ad eos: Sic dicit Dominus Deus: Vivo ego, quia qui in ruinosis habitant, gladio cadent: et qui in agro est, bestiis tradetur ad devorandum: qui autem in præsidiis et speluncis sunt, peste morientur.
EZE 33:28 Et dabo terram in solitudinem et in desertum, et deficiet superba fortitudo ejus: et desolabuntur montes Israël, eo quod nullus sit qui per eos transeat:
EZE 33:29 et scient quia ego Dominus, cum dedero terram eorum desolatam et desertam, propter universas abominationes suas quas operati sunt.
EZE 33:30 Et tu, fili hominis, filii populi tui, qui loquuntur de te juxta muros et in ostiis domorum, et dicunt unus ad alterum, vir ad proximum suum, loquentes: Venite, et audiamus quis sit sermo egrediens a Domino.
EZE 33:31 Et veniunt ad te, quasi si ingrediatur populus, et sedent coram te populus meus: et audiunt sermones tuos, et non faciunt eos: quia in canticum oris sui vertunt illos, et avaritiam suam sequitur cor eorum.
EZE 33:32 Et es eis quasi carmen musicum, quod suavi dulcique sono canitur: et audiunt verba tua, et non faciunt ea.
EZE 33:33 Et cum venerit quod prædictum est (ecce enim venit), tunc scient quod prophetes fuerit inter eos.
EZE 34:1 Et factum est verbum Domini ad me, dicens:
EZE 34:2 Fili hominis, propheta de pastoribus Israël: propheta, et dices pastoribus: [Hæc dicit Dominus Deus: Væ pastoribus Israël, qui pascebant semetipsos ! nonne greges a pastoribus pascuntur?
EZE 34:3 Lac comedebatis, et lanis operiebamini, et quod crassum erat occidebatis: gregem autem meum non pascebatis.
EZE 34:4 Quod infirmum fuit non consolidastis, et quod ægrotum non sanastis: quod confractum est non alligastis, et quod abjectum est non reduxistis, et quod perierat non quæsistis: sed cum austeritate imperabatis eis, et cum potentia.
EZE 34:5 Et dispersæ sunt oves meæ, eo quod non esset pastor: et factæ sunt in devorationem omnium bestiarum agri, et dispersæ sunt.
EZE 34:6 Erraverunt greges mei in cunctis montibus, et in universo colle excelso: et super omnem faciem terræ dispersi sunt greges mei, et non erat qui requireret: non erat, inquam, qui requireret.
EZE 34:7 Propterea, pastores, audite verbum Domini.
EZE 34:8 Vivo ego, dicit Dominus Deus, quia pro eo quod facti sunt greges mei in rapinam, et oves meæ in devorationem omnium bestiarum agri, eo quod non esset pastor: neque enim quæsierunt pastores mei gregem meum, sed pascebant pastores semetipsos, et greges meos non pascebant:
EZE 34:9 propterea, pastores, audite verbum Domini.
EZE 34:10 Hæc dicit Dominus Deus: Ecce ego ipse super pastores: requiram gregem meum de manu eorum, et cessare faciam eos, ut ultra non pascant gregem, nec pascant amplius pastores semetipsos: et liberabo gregem meum de ore eorum, et non erit ultra eis in escam.]
EZE 34:11 [Quia hæc dicit Dominus Deus: Ecce ego ipse requiram oves meas, et visitabo eas.
EZE 34:12 Sicut visitat pastor gregem suum, in die quando fuerit in medio ovium suarum dissipatarum, sic visitabo oves meas, et liberabo eas de omnibus locis in quibus dispersæ fuerant in die nubis et caliginis.
EZE 34:13 Et educam eas de populis, et congregabo eas de terris, et inducam eas in terram suam, et pascam eas in montibus Israël, in rivis, et in cunctis sedibus terræ.
EZE 34:14 In pascuis uberrimis pascam eas, et in montibus excelsis Israël erunt pascua earum: ibi requiescent in herbis virentibus, et in pascuis pinguibus pascentur super montes Israël.
EZE 34:15 Ego pascam oves meas, et ego eas accubare faciam, dicit Dominus Deus.
EZE 34:16 Quod perierat requiram, et quod abjectum erat reducam, et quod confractum fuerat alligabo, et quod infirmum fuerat consolidabo, et quod pingue et forte custodiam: et pascam illas in judicio.
EZE 34:17 Vos autem, greges mei, hæc dicit Dominus Deus: Ecce ego judico inter pecus et pecus, arietum et hircorum.
EZE 34:18 Nonne satis vobis erat pascua bona depasci? insuper et reliquias pascuarum vestrarum conculcastis pedibus vestris: et cum purissimam aquam biberetis, reliquam pedibus vestris turbabatis:
EZE 34:19 et oves meæ his quæ conculcata pedibus vestris fuerant, pascebantur: et quæ pedes vestri turbaverant, hæc bibebant.
EZE 34:20 Propterea hæc dicit Dominus Deus ad vos: Ecce ego ipse judico inter pecus pingue et macilentum:
EZE 34:21 pro eo quod lateribus et humeris impingebatis, et cornibus vestris ventilabatis omnia infirma pecora, donec dispergerentur foras,
EZE 34:22 salvabo gregem meum, et non erit ultra in rapinam, et judicabo inter pecus et pecus.]
EZE 34:23 [Et suscitabo super eas pastorem unum qui pascat eas, servum meum David: ipse pascet eas, et ipse erit eis in pastorem.
EZE 34:24 Ego autem Dominus ero eis in Deum, et servus meus David princeps in medio eorum: ego Dominus locutus sum.
EZE 34:25 Et faciam cum eis pactum pacis, et cessare faciam bestias pessimas de terra: et qui habitant in deserto, securi dormient in saltibus.
EZE 34:26 Et ponam eos in circuitu collis mei benedictionem, et deducam imbrem in tempore suo: pluviæ benedictionis erunt.
EZE 34:27 Et dabit lignum agri fructum suum, et terra dabit germen suum, et erunt in terra sua absque timore: et scient quia ego Dominus, cum contrivero catenas jugi eorum, et eruero eos de manu imperantium sibi.
EZE 34:28 Et non erunt ultra in rapinam in gentibus, neque bestiæ terræ devorabunt eos: sed habitabunt confidenter absque ullo terrore.
EZE 34:29 Et suscitabo eis germen nominatum, et non erunt ultra imminuti fame in terra, neque portabunt ultra opprobrium gentium.
EZE 34:30 Et scient quia ego Dominus Deus eorum cum eis, et ipsi populus meus domus Israël, ait Dominus Deus.
EZE 34:31 Vos autem, greges mei, greges pascuæ meæ, homines estis: et ego Dominus Deus vester, dicit Dominus Deus.]
EZE 35:1 Et factus est sermo Domini ad me, dicens:
EZE 35:2 Fili hominis, pone faciem tuam adversum montem Seir, et prophetabis de eo, et dices illi:
EZE 35:3 [Hæc dicit Dominus Deus: Ecce ego ad te, mons Seir: et extendam manum meam super te, et dabo te desolatum atque desertum.
EZE 35:4 Urbes tuas demoliar, et tu desertus eris: et scies quia ego Dominus.
EZE 35:5 Eo quod fueris inimicus sempiternus, et concluseris filios Israël in manus gladii in tempore afflictionis eorum, in tempore iniquitatis extremæ:
EZE 35:6 propterea vivo ego, dicit Dominus Deus, quoniam sanguini tradam te, et sanguis te persequetur: et cum sanguinem oderis, sanguis persequetur te.
EZE 35:7 Et dabo montem Seir desolatum atque desertum, et auferam de eo euntem et redeuntem.
EZE 35:8 Et implebo montes ejus occisorum suorum: in collibus tuis, et in vallibus tuis atque in torrentibus, interfecti gladio cadent.
EZE 35:9 In solitudines sempiternas tradam te, et civitates tuæ non habitabuntur: et scietis quia ego Dominus Deus.
EZE 35:10 Eo quod dixeris: Duæ gentes et duæ terræ meæ erunt, et hæreditate possidebo eas, cum Dominus esset ibi:
EZE 35:11 propterea vivo ego, dicit Dominus Deus, quia faciam juxta iram tuam, et secundum zelum tuum, quem fecisti odio habens eos: et notus efficiar per eos, cum te judicavero.
EZE 35:12 Et scies quia ego Dominus audivi universa opprobria tua quæ locutus es de montibus Israël, dicens: Deserti; nobis ad devorandum dati sunt.
EZE 35:13 Et insurrexistis super me ore vestro, et derogastis adversum me verba vestra: ego audivi.
EZE 35:14 Hæc dicit Dominus Deus: Lætante universa terra, in solitudinem te redigam:
EZE 35:15 sicuti gavisus es super hæreditatem domus Israël eo quod fuerit dissipata, sic faciam tibi: dissipatus eris, mons Seir, et Idumæa omnis: et scient quia ego Dominus.]
EZE 36:1 Tu autem, fili hominis, propheta super montes Israël, et dices: [Montes Israël, audite verbum Domini.
EZE 36:2 Hæc dicit Dominus Deus: Eo quod dixerit inimicus de vobis: Euge, altitudines sempiternæ in hæreditatem datæ sunt nobis:
EZE 36:3 propterea vaticinare, et dic: Hæc dicit Dominus Deus: Pro eo quod desolati estis, et conculcati per circuitum, et facti in hæreditatem reliquis gentibus, et ascendistis super labium linguæ et opprobrium populi,
EZE 36:4 propterea, montes Israël, audite verbum Domini Dei. Hæc dicit Dominus Deus montibus et collibus, torrentibus, vallibusque et desertis, parietinis et urbibus derelictis, quæ depopulatæ sunt et subsannatæ a reliquis gentibus per circuitum.
EZE 36:5 Propterea hæc dicit Dominus Deus: Quoniam in igne zeli mei locutus sum de reliquis gentibus, et de Idumæa universa, quæ dederunt terram meam sibi in hæreditatem cum gaudio, et toto corde et ex animo, et ejecerunt eam ut vastarent:
EZE 36:6 idcirco vaticinare super humum Israël, et dices montibus et collibus, jugis et vallibus: Hæc dicit Dominus Deus: Ecce ego in zelo meo et in furore meo locutus sum, eo quod confusionem gentium sustinueritis.
EZE 36:7 Idcirco hæc dicit Dominus Deus: Ego levavi manum meam, ut gentes quæ in circuitu vestro sunt, ipsæ confusionem suam portent.
EZE 36:8 Vos autem, montes Israël, ramos vestros germinetis, et fructum vestrum afferatis populo meo Israël: prope enim est ut veniat.
EZE 36:9 Quia ecce ego ad vos, et convertar ad vos: et arabimini, et accipietis sementem.
EZE 36:10 Et multiplicabo in vobis homines, omnemque domum Israël: et habitabuntur civitates, et ruinosa instaurabuntur.
EZE 36:11 Et replebo vos hominibus et jumentis, et multiplicabuntur, et crescent: et habitare vos faciam sicut a principio, bonisque donabo majoribus quam habuistis ab initio: et scietis quia ego Dominus.
EZE 36:12 Et adducam super vos homines, populum meum Israël, et hæreditate possidebunt te: et eris eis in hæreditatem, et non addes ultra ut absque eis sis.
EZE 36:13 Hæc dicit Dominus Deus: Pro eo quod dicunt de vobis: Devoratrix hominum es, et suffocans gentem tuam:
EZE 36:14 propterea homines non comedes amplius, et gentem tuam non necabis ultra, ait Dominus Deus.
EZE 36:15 Nec auditam faciam in te amplius confusionem gentium, et opprobrium populorum nequaquam portabis: et gentem tuam non amittes amplius, ait Dominus Deus.]
EZE 36:16 Et factum est verbum Domini ad me, dicens:
EZE 36:17 [Fili hominis, domus Israël habitaverunt in humo sua, et polluerunt eam in viis suis et in studiis suis: juxta immunditiam menstruatæ facta est via eorum coram me.
EZE 36:18 Et effudi indignationem meam super eos pro sanguine quem fuderunt super terram, et in idolis suis polluerunt eam.
EZE 36:19 Et dispersi eos in gentes, et ventilati sunt in terras: juxta vias eorum et adinventiones eorum judicavi eos.
EZE 36:20 Et ingressi sunt ad gentes ad quas introierunt: et polluerunt nomen sanctum meum, cum diceretur de eis: Populus Domini iste est, et de terra ejus egressi sunt.
EZE 36:21 Et peperci nomini sancto meo, quod polluerat domus Israël in gentibus ad quas ingressi sunt.
EZE 36:22 Idcirco dices domui Israël: Hæc dicit Dominus Deus: Non propter vos ego faciam, domus Israël, sed propter nomen sanctum meum, quod polluistis in gentibus ad quas intrastis.
EZE 36:23 Et sanctificabo nomen meum magnum quod pollutum est inter gentes, quod polluistis in medio earum: ut sciant gentes quia ego Dominus, ait Dominus exercituum, cum sanctificatus fuero in vobis coram eis.
EZE 36:24 Tollam quippe vos de gentibus, et congregabo vos de universis terris, et adducam vos in terram vestram.
EZE 36:25 Et effundam super vos aquam mundam, et mundabimini ab omnibus inquinamentis vestris, et ab universis idolis vestris mundabo vos.
EZE 36:26 Et dabo vobis cor novum, et spiritum novum ponam in medio vestri: et auferam cor lapideum de carne vestra, et dabo vobis cor carneum.
EZE 36:27 Et spiritum meum ponam in medio vestri: et faciam ut in præceptis meis ambuletis, et judicia mea custodiatis et operemini.
EZE 36:28 Et habitabitis in terra quam dedi patribus vestris: et eritis mihi in populum, et ego ero vobis in Deum.
EZE 36:29 Et salvabo vos ex universis inquinamentis vestris: et vocabo frumentum et multiplicabo illud, et non imponam vobis famem.
EZE 36:30 Et multiplicabo fructum ligni, et genimina agri, ut non portetis ultra opprobrium famis in gentibus.
EZE 36:31 Et recordabimini viarum vestrarum pessimarum, studiorumque non bonorum: et displicebunt vobis iniquitates vestræ et scelera vestra.
EZE 36:32 Non propter vos ego faciam, ait Dominus Deus, notum sit vobis: confundimini, et erubescite super viis vestris, domus Israël.]
EZE 36:33 [Hæc dicit Dominus Deus: In die qua mundavero vos ex omnibus iniquitatibus vestris, et inhabitari fecero urbes, et instauravero ruinosa,
EZE 36:34 et terra deserta fuerit exculta, quæ quondam erat desolata in oculis omnis viatoris,
EZE 36:35 dicent: Terra illa inculta facta est ut hortus voluptatis: et civitates desertæ, et destitutæ atque suffossæ, munitæ sederunt.
EZE 36:36 Et scient gentes quæcumque derelictæ fuerint in circuitu vestro, quia ego Dominus ædificavi dissipata, plantavique inculta: ego Dominus locutus sim, et fecerim.
EZE 36:37 Hæc dicit Dominus Deus: Adhuc in hoc invenient me domus Israël, ut faciam eis: multiplicabo eos sicut gregem hominum,
EZE 36:38 ut gregem sanctum, ut gregem Jerusalem in solemnitatibus ejus: sic erunt civitates desertæ, plenæ gregibus hominum: et scient quia ego Dominus.]
EZE 37:1 Facta est super me manus Domini, et eduxit me in spiritu Domini, et dimisit me in medio campi qui erat plenus ossibus.
EZE 37:2 Et circumduxit me per ea in gyro: erant autem multa valde super faciem campi, siccaque vehementer.
EZE 37:3 Et dixit ad me: Fili hominis, putasne vivent ossa ista? Et dixi: Domine Deus, tu nosti.
EZE 37:4 Et dixit ad me: Vaticinare de ossibus istis, et dices eis: Ossa arida, audite verbum Domini.
EZE 37:5 Hæc dicit Dominus Deus ossibus his: Ecce ego intromittam in vos spiritum, et vivetis.
EZE 37:6 Et dabo super vos nervos, et succrescere faciam super vos carnes, et superextendam in vobis cutem, et dabo vobis spiritum, et vivetis: et scietis quia ego Dominus.
EZE 37:7 Et prophetavi sicut præceperat mihi: factus est autem sonitus, prophetante me, et ecce commotio: et accesserunt ossa ad ossa, unumquodque ad juncturam suam.
EZE 37:8 Et vidi, et ecce super ea nervi et carnes ascenderunt, et extenta est in eis cutis desuper: et spiritum non habebant.
EZE 37:9 Et dixit ad me: Vaticinare ad spiritum: vaticinare, fili hominis, et dices ad spiritum: Hæc dicit Dominus Deus: A quatuor ventis veni, spiritus, et insuffla super interfectos istos, et reviviscant.
EZE 37:10 Et prophetavi sicut præceperat mihi: et ingressus est in ea spiritus, et vixerunt: steteruntque super pedes suos, exercitus grandis nimis valde.
EZE 37:11 Et dixit ad me: Fili hominis, ossa hæc universa, domus Israël est. Ipsi dicunt: Aruerunt ossa nostra, et periit spes nostra, et abscissi sumus.
EZE 37:12 Propterea vaticinare, et dices ad eos: Hæc dicit Dominus Deus: Ecce ego aperiam tumulos vestros, et educam vos de sepulchris vestris, populus meus, et inducam vos in terram Israël.
EZE 37:13 Et scietis quia ego Dominus, cum aperuero sepulchra vestra, et eduxero vos de tumulis vestris, popule meus,
EZE 37:14 et dedero spiritum meum in vobis, et vixeritis: et requiescere vos faciam super humum vestram, et scietis quia ego Dominus locutus sum, et feci, ait Dominus Deus.
EZE 37:15 Et factus est sermo Domini ad me, dicens:
EZE 37:16 Et tu, fili hominis, sume tibi lignum unum, et scribe super illud: Judæ, et filiorum Israël sociorum ejus: et tolle lignum alterum, et scribe super illud: Joseph, ligno Ephraim, et cunctæ domui Israël sociorumque ejus.
EZE 37:17 Et adjunge illa unum ad alterum tibi in lignum unum: et erunt in unionem in manu tua.
EZE 37:18 Cum autem dixerint ad te filii populi tui, loquentes: Nonne indicas nobis quid in his tibi velis?
EZE 37:19 loqueris ad eos: Hæc dicit Dominus Deus: Ecce ego assumam lignum Joseph, quod est in manu Ephraim, et tribus Israël, quæ sunt ei adjunctæ, et dabo eas pariter cum ligno Juda, et faciam eas in lignum unum: et erunt unum in manu ejus.
EZE 37:20 Erunt autem ligna super quæ scripseris in manu tua in oculis eorum.
EZE 37:21 Et dices ad eos: Hæc dicit Dominus Deus: Ecce ego assumam filios Israël de medio nationum ad quas abierunt: et congregabo eos undique, et adducam eos ad humum suam.
EZE 37:22 Et faciam eos in gentem unam in terra in montibus Israël, et rex unus erit omnibus imperans: et non erunt ultra duæ gentes, nec dividentur amplius in duo regna,
EZE 37:23 neque polluentur ultra in idolis suis, et abominationibus suis, et cunctis iniquitatibus suis: et salvos eos faciam de universis sedibus in quibus peccaverunt, et emundabo eos: et erunt mihi populus, et ego ero eis Deus.
EZE 37:24 Et servus meus David rex super eos, et pastor unus erit omnium eorum. In judiciis meis ambulabunt, et mandata mea custodient, et facient ea:
EZE 37:25 et habitabunt super terram quam dedi servo meo Jacob, in qua habitaverunt patres vestri: et habitabunt super eam ipsi, et filii eorum, et filii filiorum eorum, usque in sempiternum: et David servus meus princeps eorum in perpetuum.
EZE 37:26 Et percutiam illis fœdus pacis: pactum sempiternum erit eis. Et fundabo eos, et multiplicabo, et dabo sanctificationem meam in medio eorum in perpetuum.
EZE 37:27 Et erit tabernaculum meum in eis: et ero eis Deus, et ipsi erunt mihi populus.
EZE 37:28 Et scient gentes quia ego Dominus sanctificator Israël, cum fuerit sanctificatio mea in medio eorum in perpetuum.
EZE 38:1 Et factus est sermo Domini ad me, dicens:
EZE 38:2 Fili hominis, pone faciem tuam contra Gog, terram Magog, principem capitis Mosoch et Thubal, et vaticinare de eo.
EZE 38:3 Et dices ad eum: [Hæc dicit Dominus Deus: Ecce ego ad te, Gog, principem capitis Mosoch et Thubal.
EZE 38:4 Et circumagam te, et ponam frenum in maxillis tuis: et educam te, et omnem exercitum tuum, equos et equites vestitos loricis universos, multitudinem magnam, hastam et clypeum arripientium et gladium.
EZE 38:5 Persæ, Æthiopes, et Libyes cum eis, omnes scutati et galeati.
EZE 38:6 Gomer et universa agmina ejus, domus Thogorma, latera aquilonis, et totum robur ejus, populique multi tecum.
EZE 38:7 Præpara et instrue te, et omnem multitudinem tuam quæ coacervata est ad te: et esto eis in præceptum.
EZE 38:8 Post dies multos visitaberis: in novissimo annorum venies ad terram quæ reversa est a gladio, et congregata est de populis multis ad montes Israël, qui fuerunt deserti jugiter: hæc de populis educta est, et habitabunt in ea confidenter universi.
EZE 38:9 Ascendens autem quasi tempestas venies, et quasi nubes, ut operias terram: tu et omnia agmina tua, et populi multi tecum.]
EZE 38:10 [Hæc dicit Dominus Deus: In die illa, ascendent sermones super cor tuum, et cogitabis cogitationem pessimam:
EZE 38:11 et dices: Ascendam ad terram absque muro: veniam ad quiescentes habitantesque secure: hi omnes habitant sine muro; vectes et portæ non sunt eis:
EZE 38:12 ut diripias spolia, et invadas prædam; ut inferas manum tuam super eos qui deserti fuerant, et postea restituti, et super populum qui est congregatus ex gentibus, qui possidere cœpit et esse habitator umbilici terræ.
EZE 38:13 Saba, et Dedan, et negotiatores Tharsis, et omnes leones ejus, dicent tibi: Numquid ad sumenda spolia tu venis? ecce ad diripiendam prædam congregasti multitudinem tuam, ut tollas argentum et aurum, et auferas supellectilem atque substantiam, et diripias manubias infinitas.
EZE 38:14 Propterea vaticinare, fili hominis, et dices ad Gog: Hæc dicit Dominus Deus: Numquid non in die illo, cum habitaverit populus meus Israël confidenter, scies?
EZE 38:15 Et venies de loco tuo a lateribus aquilonis, tu et populi multi tecum, ascensores equorum universi: cœtus magnus, et exercitus vehemens.
EZE 38:16 Et ascendes super populum meum Israël quasi nubes, ut operias terram. In novissimis diebus eris, et adducam te super terram meam: ut sciant gentes me cum sanctificatus fuero in te in oculis eorum, o Gog !]
EZE 38:17 [Hæc dicit Dominus Deus: Tu ergo ille es, de quo locutus sum in diebus antiquis in manu servorum meorum prophetarum Israël, qui prophetaverunt in diebus illorum temporum, ut adducerem te super eos.
EZE 38:18 Et erit in die illa, in die adventus Gog super terram Israël, ait Dominus Deus, ascendet indignatio mea in furore meo.
EZE 38:19 Et in zelo meo, in igne iræ meæ locutus sum, quia in die illa erit commotio magna super terram Israël:
EZE 38:20 et commovebuntur a facie mea pisces maris, et volucres cæli, et bestiæ agri, et omne reptile quod movetur super humum, cunctique homines qui sunt super faciem terræ: et subvertentur montes, et cadent sepes, et omnis murus corruet in terram.
EZE 38:21 Et convocabo adversus eum in cunctis montibus meis gladium, ait Dominus Deus: gladius uniuscujusque in fratrem suum dirigetur.
EZE 38:22 Et judicabo eum peste, et sanguine, et imbre vehementi, et lapidibus immensis: ignem et sulphur pluam super eum, et super exercitum ejus, et super populos multos qui sunt cum eo.
EZE 38:23 Et magnificabor, et sanctificabor, et notus ero in oculis multarum gentium: et scient quia ego Dominus.]
EZE 39:1 Tu autem, fili hominis, vaticinare adversum Gog, et dices: [Hæc dicit Dominus Deus: Ecce ego super te, Gog, principem capitis Mosoch et Thubal.
EZE 39:2 Et circumagam te, et educam te, et ascendere te faciam de lateribus aquilonis, et adducam te super montes Israël.
EZE 39:3 Et percutiam arcum tuum in manu sinistra tua, et sagittas tuas de manu dextera tua dejiciam.
EZE 39:4 Super montes Israël cades tu, et omnia agmina tua, et populi tui qui sunt tecum: feris, avibus, omnique volatili et bestiis terræ dedi te ad devorandum.
EZE 39:5 Super faciem agri cades, quia ego locutus sum, ait Dominus Deus.
EZE 39:6 Et immittam ignem in Magog, et in his qui habitant in insulis confidenter: et scient quia ego Dominus.
EZE 39:7 Et nomen sanctum meum notum faciam in medio populi mei Israël, et non polluam nomen sanctum meum amplius: et scient gentes quia ego Dominus, Sanctus Israël.
EZE 39:8 Ecce venit, et factum est, ait Dominus Deus: hæc est dies de qua locutus sum.
EZE 39:9 Et egredientur habitatores de civitatibus Israël, et succendent et comburent arma, clypeum et hastas, arcum et sagittas, et baculos manuum et contos: et succendent ea igni septem annis.
EZE 39:10 Et non portabunt ligna de regionibus, neque succident de saltibus: quoniam arma succendent igni, et deprædabuntur eos quibus prædæ fuerant, et diripient vastatores suos, ait Dominus Deus.]
EZE 39:11 [Et erit in die illa: dabo Gog locum nominatum sepulchrum in Israël, vallem viatorum ad orientem maris, quæ obstupescere faciet prætereuntes: et sepelient ibi Gog, et omnem multitudinem ejus, et vocabitur vallis multitudinis Gog.
EZE 39:12 Et sepelient eos domus Israël, ut mundent terram septem mensibus.
EZE 39:13 Sepeliet autem eum omnis populus terræ: et erit eis nominata dies in qua glorificatus sum, ait Dominus Deus.
EZE 39:14 Et viros jugiter constituent lustrantes terram, qui sepeliant et requirant eos qui remanserant super faciem terræ, ut emundent eam: post menses autem septem quærere incipient.
EZE 39:15 Et circuibunt peragrantes terram: cumque viderint os hominis, statuent juxta illud titulum, donec sepeliant illud pollinctores in valle multitudinis Gog.
EZE 39:16 Nomen autem civitatis Amona: et mundabunt terram.
EZE 39:17 Tu ergo, fili hominis, hæc dicit Dominus Deus: Dic omni volucri, et universis avibus, cunctisque bestiis agri: Convenite, properate, concurrite undique ad victimam meam quam ego immolo vobis, victimam grandem super montes Israël, ut comedatis carnem, et bibatis sanguinem.
EZE 39:18 Carnes fortium comedetis, et sanguinem principum terræ bibetis: arietum, et agnorum, et hircorum, taurorumque et altilium, et pinguium omnium.
EZE 39:19 Et comedetis adipem in saturitatem, et bibetis sanguinem in ebrietatem, de victima quam ego immolabo vobis:
EZE 39:20 et saturabimini super mensam meam de equo, et equite forti, et de universis viris bellatoribus, ait Dominus Deus.
EZE 39:21 Et ponam gloriam meam in gentibus: et videbunt omnes gentes judicium meum quod fecerim, et manum meam quam posuerim super eos.
EZE 39:22 Et scient domus Israël quia ego Dominus Deus eorum, a die illa et deinceps.
EZE 39:23 Et scient gentes quoniam in iniquitate sua capta sit domus Israël, eo quod dereliquerint me, et absconderim faciem meam ab eis, et tradiderim eos in manus hostium, et ceciderint in gladio universi.
EZE 39:24 Juxta immunditiam eorum et scelus feci eis, et abscondi faciem meam ab illis.]
EZE 39:25 [Propterea hæc dicit Dominus Deus: Nunc reducam captivitatem Jacob, et miserebor omnis domus Israël, et assumam zelum pro nomine sancto meo.
EZE 39:26 Et portabunt confusionem suam, et omnem prævaricationem qua prævaricati sunt in me, cum habitaverint in terra sua confidenter, neminem formidantes:
EZE 39:27 et reduxero eos de populis, et congregavero de terris inimicorum suorum, et sanctificatus fuero in eis, in oculis gentium plurimarum.
EZE 39:28 Et scient quia ego Dominus Deus eorum, eo quod transtulerim eos in nationes, et congregaverim eos super terram suam, et non dereliquerim quemquam ex eis ibi.
EZE 39:29 Et non abscondam ultra faciem meam ab eis, eo quod effuderim spiritum meum super omnem domum Israël, ait Dominus Deus.]
EZE 40:1 In vigesimo quinto anno transmigrationis nostræ, in exordio anni, decima mensis, quartodecimo anno postquam percussa est civitas, in ipsa hac die, facta est super me manus Domini, et adduxit me illuc.
EZE 40:2 In visionibus Dei adduxit me in terram Israël, et dimisit me super montem excelsum nimis, super quem erat quasi ædificium civitatis vergentis ad austrum.
EZE 40:3 Et introduxit me illuc: et ecce vir cujus erat species quasi species æris, et funiculus lineus in manu ejus, et calamus mensuræ in manu ejus: stabat autem in porta.
EZE 40:4 Et locutus est ad me idem vir: Fili hominis, vide oculis tuis, et auribus tuis audi, et pone cor tuum in omnia quæ ego ostendam tibi, quia ut ostendantur tibi adductus es huc. Annuntia omnia quæ tu vides domui Israël.
EZE 40:5 Et ecce murus forinsecus in circuitu domus undique: et in manu viri calamus mensuræ sex cubitorum et palmo: et mensus est latitudinem ædificii calamo uno, altitudinem quoque calamo uno.
EZE 40:6 Et venit ad portam quæ respiciebat viam orientalem, et ascendit per gradus ejus: et mensus est limen portæ calamo uno latitudinem, id est, limen unum calamo uno in latitudine.
EZE 40:7 Et thalamum uno calamo in longum, et uno calamo in latum: et inter thalamos, quinque cubitos.
EZE 40:8 Et limen portæ, juxta vestibulum portæ intrinsecus, calamo uno.
EZE 40:9 Et mensus est vestibulum portæ octo cubitorum, et frontem ejus duobus cubitis: vestibulum autem portæ erat intrinsecus.
EZE 40:10 Porro thalami portæ ad viam orientalem, tres hinc et tres inde: mensura una trium, et mensura una frontium ex utraque parte.
EZE 40:11 Et mensus est latitudinem liminis portæ decem cubitorum, et longitudinem portæ tredecim cubitorum.
EZE 40:12 Et marginem ante thalamos, cubiti unius, et cubitus unus finis utrimque: thalami autem sex cubitorum erant hinc et inde.
EZE 40:13 Et mensus est portam a tecto thalami usque ad tectum ejus, latitudinem viginti quinque cubitorum, ostium contra ostium.
EZE 40:14 Et fecit frontes per sexaginta cubitos, et ad frontem atrium portæ undique per circuitum.
EZE 40:15 Et ante faciem portæ quæ pertingebat usque ad faciem vestibuli portæ interioris, quinquaginta cubitos.
EZE 40:16 Et fenestras obliquas in thalamis et in frontibus eorum, quæ erant intra portam undique per circuitum: similiter autem erant et in vestibulis fenestræ per gyrum intrinsecus, et ante frontes pictura palmarum.
EZE 40:17 Et eduxit me ad atrium exterius: et ecce gazophylacia, et pavimentum stratum lapide in atrio per circuitum: triginta gazophylacia in circuitu pavimenti.
EZE 40:18 Et pavimentum in fronte portarum, secundum longitudinem portarum erat inferius.
EZE 40:19 Et mensus est latitudinem a facie portæ inferioris usque ad frontem atrii interioris extrinsecus: centum cubitos ad orientem et ad aquilonem.
EZE 40:20 Portam quoque quæ respiciebat viam aquilonis atrii exterioris, mensus est tam in longitudine quam in latitudine.
EZE 40:21 Et thalamos ejus tres hinc et tres inde, et frontem ejus et vestibulum ejus secundum mensuram portæ prioris, quinquaginta cubitorum longitudinem ejus, et latitudinem viginti quinque cubitorum.
EZE 40:22 Fenestræ autem ejus, et vestibulum, et sculpturæ secundum mensuram portæ quæ respiciebat ad orientem: et septem graduum erat ascensus ejus, et vestibulum ante eam.
EZE 40:23 Et porta atrii interioris contra portam aquilonis et orientalem: et mensus est a porta usque ad portam centum cubitos.
EZE 40:24 Et eduxit me ad viam australem: et ecce porta quæ respiciebat ad austrum: et mensus est frontem ejus et vestibulum ejus juxta mensuras superiores.
EZE 40:25 Et fenestras ejus, et vestibula in circuitu, sicut fenestras ceteras: quinquaginta cubitorum longitudine, et latitudine viginti quinque cubitorum.
EZE 40:26 Et in gradibus septem ascendebatur ad eam, et vestibulum ante fores ejus: et cælatæ palmæ erant, una hinc, et altera inde, in fronte ejus.
EZE 40:27 Et porta atrii interioris in via australi: et mensus est a porta usque ad portam in via australi, centum cubitos.
EZE 40:28 Et introduxit me in atrium interius ad portam australem: et mensus est portam juxta mensuras superiores.
EZE 40:29 Thalamum ejus, et frontem ejus, et vestibulum ejus eisdem mensuris, et fenestras ejus, et vestibulum ejus in circuitu, quinquaginta cubitos longitudinis, et latitudinis viginti quinque cubitos.
EZE 40:30 Et vestibulum per gyrum longitudine viginti quinque cubitorum, et latitudine quinque cubitorum:
EZE 40:31 et vestibulum ejus ad atrium exterius, et palmas ejus in fronte: et octo gradus erant quibus ascendebatur per eam.
EZE 40:32 Et introduxit me in atrium interius, per viam orientalem: et mensus est portam secundum mensuras superiores.
EZE 40:33 Thalamum ejus, et frontem ejus, et vestibulum ejus, sicut supra: et fenestras ejus, et vestibula ejus in circuitu, longitudine quinquaginta cubitorum, et latitudine viginti quinque cubitorum.
EZE 40:34 Et vestibulum ejus, id est, atrii exterioris, et palmæ cælatæ in fronte ejus, hinc et inde: et in octo gradibus ascensus ejus.
EZE 40:35 Et introduxit me ad portam quæ respiciebat ad aquilonem: et mensus est secundum mensuras superiores.
EZE 40:36 Thalamum ejus, et frontem ejus, et vestibulum ejus, et fenestras ejus per circuitum, longitudine quinquaginta cubitorum, et latitudine viginti quinque cubitorum.
EZE 40:37 Et vestibulum ejus respiciebat ad atrium exterius: et cælatura palmarum in fronte ejus, hinc et inde: et in octo gradibus ascensus ejus.
EZE 40:38 Et per singula gazophylacia ostium in frontibus portarum: ibi lavabant holocaustum.
EZE 40:39 Et in vestibulo portæ, duæ mensæ hinc, et duæ mensæ inde, ut immoletur super eas holocaustum, et pro peccato et pro delicto.
EZE 40:40 Et ad latus exterius, quod ascendit ad ostium portæ quæ pergit ad aquilonem, duæ mensæ: et ad latus alterum, ante vestibulum portæ, duæ mensæ:
EZE 40:41 quatuor mensæ hinc, et quatuor mensæ inde: per latera portæ octo mensæ erant, super quas immolabant.
EZE 40:42 Quatuor autem mensæ ad holocaustum de lapidibus quadris exstructæ, longitudine cubiti unius et dimidii, et latitudine cubiti unius et dimidii, et altitudine cubiti unius: super quas ponant vasa in quibus immolatur holocaustum et victima.
EZE 40:43 Et labia earum palmi unius, reflexa intrinsecus per circuitum: super mensas autem carnes oblationis.
EZE 40:44 Et extra portam interiorem, gazophylacia cantorum in atrio interiori, quod erat in latere portæ respicientis ad aquilonem: et facies eorum contra viam australem: una ex latere portæ orientalis, quæ respiciebat ad viam aquilonis.
EZE 40:45 Et dixit ad me: Hoc est gazophylacium quod respicit viam meridianam: sacerdotum erit, qui excubant in custodiis templi.
EZE 40:46 Porro gazophylacium quod respicit ad viam aquilonis, sacerdotum erit, qui excubant ad ministerium altaris: isti sunt filii Sadoc, qui accedunt de filiis Levi ad Dominum ut ministrent ei.
EZE 40:47 Et mensus est atrium longitudine centum cubitorum, et latitudine centum cubitorum per quadrum: et altare ante faciem templi.
EZE 40:48 Et introduxit me in vestibulum templi: et mensus est vestibulum quinque cubitis hinc, et quinque cubitis inde: et latitudinem portæ trium cubitorum hinc, et trium cubitorum inde.
EZE 40:49 Longitudinem autem vestibuli viginti cubitorum, et latitudinem undecim cubitorum, et octo gradibus ascendebatur ad eam. Et columnæ erant in frontibus: una hinc, et altera inde.
EZE 41:1 Et introduxit me in templum, et mensus est frontes: sex cubitos latitudinis hinc, et sex cubitos latitudinis inde, latitudinem tabernaculi.
EZE 41:2 Et latitudo portæ decem cubitorum erat: et latera portæ, quinque cubitis hinc, et quinque cubitis inde: et mensus est longitudinem ejus quadraginta cubitorum, et latitudinem viginti cubitorum.
EZE 41:3 Et introgressus intrinsecus, mensus est in fronte portæ duos cubitos: et portam, sex cubitorum: et latitudinem portæ septem cubitorum.
EZE 41:4 Et mensus est longitudinem ejus viginti cubitorum, et latitudinem ejus viginti cubitorum, ante faciem templi. Et dixit ad me: Hoc est Sanctum sanctorum.
EZE 41:5 Et mensus est parietem domus sex cubitorum: et latitudinem lateris quatuor cubitorum undique per circuitum domus.
EZE 41:6 Latera autem, latus ad latus, bis triginta tria: et erant eminentia, quæ ingrederentur per parietem domus, in lateribus per circuitum, ut continerent, et non attingerent parietem templi.
EZE 41:7 Et platea erat in rotundum, ascendens sursum per cochleam, et in cœnaculum templi deferebat per gyrum: idcirco latius erat templum in superioribus: et sic de inferioribus ascendebatur ad superiora in medium.
EZE 41:8 Et vidi in domo altitudinem per circuitum, fundata latera ad mensuram calami sex cubitorum spatio:
EZE 41:9 et latitudinem per parietem lateris forinsecus quinque cubitorum: et erat interior domus in lateribus domus.
EZE 41:10 Et inter gazophylacia latitudinem viginti cubitorum in circuitu domus undique,
EZE 41:11 et ostium lateris ad orationem: ostium unum ad viam aquilonis, et ostium unum ad viam australem: et latitudinem loci ad orationem, quinque cubitorum in circuitu.
EZE 41:12 Et ædificium, quod erat separatum, versumque ad viam respicientem ad mare, latitudinis septuaginta cubitorum: paries autem ædificii, quinque cubitorum latitudinis per circuitum: et longitudo ejus nonaginta cubitorum.
EZE 41:13 Et mensus est domus longitudinem, centum cubitorum: et quod separatum erat ædificium, et parietes ejus, longitudinis centum cubitorum.
EZE 41:14 Latitudo autem ante faciem domus, et ejus quod erat separatum contra orientem, centum cubitorum.
EZE 41:15 Et mensus est longitudinem ædificii contra faciem ejus, quod erat separatum ad dorsum: ethecas ex utraque parte centum cubitorum: et templum interius, et vestibula atrii.
EZE 41:16 Limina, et fenestras obliquas, et ethecas in circuitu per tres partes, contra uniuscujusque limen, stratumque ligno per gyrum in circuitu: terra autem usque ad fenestras, et fenestræ clausæ super ostia.
EZE 41:17 Et usque ad domum interiorem, et forinsecus per omnem parietem in circuitu, intrinsecus et forinsecus, ad mensuram.
EZE 41:18 Et fabrefacta cherubim et palmæ: et palma inter cherub et cherub, duasque facies habebat cherub.
EZE 41:19 Faciem hominis juxta palmam ex hac parte, et faciem leonis juxta palmam ex alia parte: expressam per omnem domum in circuitu.
EZE 41:20 De terra usque ad superiora portæ, cherubim et palmæ cælatæ erant in pariete templi.
EZE 41:21 Limen quadrangulum, et facies sanctuarii, aspectus contra aspectum.
EZE 41:22 Altaris lignei trium cubitorum altitudo, et longitudo ejus duorum cubitorum: et anguli ejus, et longitudo ejus, et parietes ejus lignei. Et locutus est ad me: Hæc est mensa coram Domino.
EZE 41:23 Et duo ostia erant in templo et in sanctuario.
EZE 41:24 Et in duobus ostiis ex utraque parte bina erant ostiola quæ in se invicem plicabantur: bina enim ostia erant ex utraque parte ostiorum.
EZE 41:25 Et cælata erant in ipsis ostiis templi cherubim, et sculpturæ palmarum, sicut in parietibus quoque expressæ erant: quam ob rem et grossiora erant ligna in vestibuli fronte forinsecus.
EZE 41:26 Super quæ fenestræ obliquæ, et similitudo palmarum hinc atque inde in humerulis vestibuli, secundum latera domus, latitudinemque parietum.
EZE 42:1 Et eduxit me in atrium exterius, per viam ducentem ad aquilonem, et introduxit me in gazophylacium quod erat contra separatum ædificium, et contra ædem vergentem ad aquilonem.
EZE 42:2 In facie longitudinis, centum cubitos ostii aquilonis, et latitudinis quinquaginta cubitos,
EZE 42:3 contra viginti cubitos atrii interioris, et contra pavimentum stratum lapide atrii exterioris, ubi erat porticus juncta porticui triplici.
EZE 42:4 Et ante gazophylacia deambulatio decem cubitorum latitudinis, ad interiora respiciens viæ cubiti unius. Et ostia eorum ad aquilonem:
EZE 42:5 ubi erant gazophylacia in superioribus humiliora, quia supportabant porticus quæ ex illis eminebant de inferioribus, et de mediis ædificii.
EZE 42:6 Tristega enim erant, et non habebant columnas, sicut erant columnæ atriorum: propterea eminebant de inferioribus, et de mediis a terra cubitis quinquaginta.
EZE 42:7 Et peribolus exterior secundum gazophylacia, quæ erant in via atrii exterioris ante gazophylacia: longitudo ejus quinquaginta cubitorum:
EZE 42:8 quia longitudo erat gazophylaciorum atrii exterioris quinquaginta cubitorum, et longitudo ante faciem templi, centum cubitorum.
EZE 42:9 Et erat subter gazophylacia hæc introitus ab oriente, ingredientium in ea de atrio exteriori.
EZE 42:10 In latitudine periboli atrii quod erat contra viam orientalem, in faciem ædificii separati, et erant ante ædificium gazophylacia.
EZE 42:11 Et via ante faciem eorum, juxta similitudinem gazophylaciorum quæ erant in via aquilonis: secundum longitudinem eorum, sic et latitudo eorum, et omnis introitus eorum, et similitudines, et ostia eorum.
EZE 42:12 Secundum ostia gazophylaciorum, quæ erant in via respiciente ad notum: ostium in capite viæ, quæ via erat ante vestibulum separatum per viam orientalem ingredientibus.
EZE 42:13 Et dixit ad me: Gazophylacia aquilonis, et gazophylacia austri, quæ sunt ante ædificium separatum, hæc sunt gazophylacia sancta, in quibus vescuntur sacerdotes qui appropinquant ad Dominum in Sancta sanctorum: ibi ponent Sancta sanctorum et oblationem pro peccato et pro delicto: locus enim sanctus est.
EZE 42:14 Cum autem ingressi fuerint sacerdotes, non egredientur de sanctis in atrium exterius: et ibi reponent vestimenta sua in quibus ministrant, quia sancta sunt, vestienturque vestimentis aliis: et sic procedent ad populum.
EZE 42:15 Cumque complesset mensuras domus interioris, eduxit me per viam portæ quæ respiciebat ad viam orientalem: et mensus est eam undique per circuitum.
EZE 42:16 Mensus est autem contra ventum orientalem calamo mensuræ, quingentos calamos in calamo mensuræ per circuitum.
EZE 42:17 Et mensus est contra ventum aquilonis quingentos calamos in calamo mensuræ per gyrum.
EZE 42:18 Et ad ventum australem mensus est quingentos calamos in calamo mensuræ per circuitum.
EZE 42:19 Et ad ventum occidentalem mensus est quingentos calamos in calamo mensuræ.
EZE 42:20 Per quatuor ventos mensus est murum ejus undique per circuitum, longitudinem quingentorum cubitorum, et latitudinem quingentorum cubitorum, dividentem inter sanctuarium et vulgi locum.
EZE 43:1 Et duxit me ad portam quæ respiciebat ad viam orientalem.
EZE 43:2 Et ecce gloria Dei Israël ingrediebatur per viam orientalem: et vox erat ei quasi vox aquarum multarum, et terra splendebat a majestate ejus.
EZE 43:3 Et vidi visionem secundum speciem quam videram quando venit ut disperderet civitatem, et species secundum aspectum quem videram juxta fluvium Chobar: et cecidi super faciem meam.
EZE 43:4 Et majestas Domini ingressa est templum per viam portæ quæ respiciebat ad orientem.
EZE 43:5 Et elevavit me spiritus, et introduxit me in atrium interius: et ecce repleta erat gloria Domini domus.
EZE 43:6 Et audivi loquentem ad me de domo: et vir qui stabat juxta me
EZE 43:7 dixit ad me: Fili hominis, locus solii mei, et locus vestigiorum pedum meorum, ubi habito in medio filiorum Israël in æternum: et non polluent ultra domus Israël nomen sanctum meum, ipsi et reges eorum, in fornicationibus suis, et in ruinis regum suorum, et in excelsis.
EZE 43:8 Qui fabricati sunt limen suum juxta limen meum, et postes suos juxta postes meos, et murus erat inter me et eos: et polluerunt nomen sanctum meum in abominationibus quas fecerunt: propter quod consumpsi eos in ira mea.
EZE 43:9 Nunc ergo repellant procul fornicationem suam et ruinas regum suorum a me, et habitabo in medio eorum semper.
EZE 43:10 Tu autem, fili hominis, ostende domui Israël templum, et confundantur ab iniquitatibus suis, et metiantur fabricam,
EZE 43:11 et erubescant ex omnibus quæ fecerunt. Figuram domus, et fabricæ ejus, exitus et introitus, et omnem descriptionem ejus, et universa præcepta ejus, cunctumque ordinem ejus, et omnes leges ejus ostende eis, et scribes in oculis eorum, ut custodiant omnes descriptiones ejus, et præcepta illius, et faciant ea.
EZE 43:12 Ista est lex domus in summitate montis: omnis finis ejus in circuitu, Sanctum sanctorum est. Hæc est ergo lex domus.
EZE 43:13 Istæ autem mensuræ altaris in cubito verissimo, qui habebat cubitum et palmum: in sinu ejus erat cubitus, et cubitus in latitudine: et definitio ejus usque ad labium ejus, et in circuitu palmus unus: hæc quoque erat fossa altaris.
EZE 43:14 Et de sinu terræ usque ad crepidinem novissimam duo cubiti, et latitudo cubiti unius: et a crepidine minore usque ad crepidinem majorem quatuor cubiti, et latitudo cubiti unius.
EZE 43:15 Ipse autem ariel quatuor cubitorum, et ab ariel usque ad sursum cornua quatuor.
EZE 43:16 Et ariel duodecim cubitorum in longitudine per duodecim cubitos latitudinis, quadrangulatum æquis lateribus.
EZE 43:17 Et crepido quatuordecim cubitorum longitudinis per quatuordecim cubitos latitudinis in quatuor angulis ejus: et corona in circuitu ejus dimidii cubiti, et sinus ejus unius cubiti per circuitum: gradus autem ejus versi ad orientem.
EZE 43:18 Et dixit ad me: Fili hominis, hæc dicit Dominus Deus: Hi sunt ritus altaris, in quacumque die fuerit fabricatum, ut offeratur super illud holocaustum, et effundatur sanguis.
EZE 43:19 Et dabis sacerdotibus et Levitis qui sunt de semine Sadoc, qui accedunt ad me, ait Dominus Deus, ut offerant mihi vitulum de armento pro peccato.
EZE 43:20 Et assumens de sanguine ejus, pones super quatuor cornua ejus, et super quatuor angulos crepidinis, et super coronam in circuitu: et mundabis illud et expiabis.
EZE 43:21 Et tolles vitulum qui oblatus fuerit pro peccato, et combures eum in separato loco domus, extra sanctuarium.
EZE 43:22 Et in die secunda offeres hircum caprarum immaculatum pro peccato: et expiabunt altare sicut expiaverunt in vitulo.
EZE 43:23 Cumque compleveris expians illud, offeres vitulum de armento immaculatum, et arietem de grege immaculatum.
EZE 43:24 Et offeres eos in conspectu Domini: et mittent sacerdotes super eos sal, et offerent eos holocaustum Domino.
EZE 43:25 Septem diebus facies hircum pro peccato quotidie: et vitulum de armento, et arietem de pecoribus immaculatos offerent.
EZE 43:26 Septem diebus expiabunt altare et mundabunt illud, et implebunt manum ejus.
EZE 43:27 Expletis autem diebus, in die octava et ultra, facient sacerdotes super altare holocausta vestra, et quæ pro pace offerunt: et placatus ero vobis, ait Dominus Deus.
EZE 44:1 Et convertit me ad viam portæ sanctuarii exterioris, quæ respiciebat ad orientem: et erat clausa.
EZE 44:2 Et dixit Dominus ad me: Porta hæc clausa erit: non aperietur, et vir non transibit per eam, quoniam Dominus Deus Israël ingressus est per eam: eritque clausa
EZE 44:3 principi. Princeps ipse sedebit in ea, ut comedat panem coram Domino: per viam portæ vestibuli ingredietur, et per viam ejus egredietur.
EZE 44:4 Et adduxit me per viam portæ aquilonis in conspectu domus: et vidi, et ecce implevit gloria Domini domum Domini: et cecidi in faciem meam.
EZE 44:5 Et dixit ad me Dominus: Fili hominis, pone cor tuum, et vide oculis tuis, et auribus tuis audi omnia quæ ego loquor ad te de universis cæremoniis domus Domini, et de cunctis legibus ejus: et pones cor tuum in viis templi per omnes exitus sanctuarii.
EZE 44:6 Et dices ad exasperantem me domum Israël: Hæc dicit Dominus Deus: Sufficiant vobis omnia scelera vestra, domus Israël:
EZE 44:7 eo quod inducitis filios alienos incircumcisos corde, et incircumcisos carne, ut sint in sanctuario meo, et polluant domum meam: et offertis panes meos, adipem et sanguinem, et dissolvitis pactum meum in omnibus sceleribus vestris.
EZE 44:8 Et non servastis præcepta sanctuarii mei, et posuistis custodes observationum mearum in sanctuario meo vobismetipsis.
EZE 44:9 Hæc dicit Dominus Deus: Omnis alienigena incircumcisus corde, et incircumcisus carne, non ingredietur sanctuarium meum: omnis filius alienus qui est in medio filiorum Israël.
EZE 44:10 Sed et Levitæ qui longe recesserunt a me in errore filiorum Israël, et erraverunt a me post idola sua, et portaverunt iniquitatem suam,
EZE 44:11 erunt in sanctuario meo æditui, et janitores portarum domus, et ministri domus: ipsi mactabunt holocausta et victimas populi, et ipsi stabunt in conspectu eorum ut ministrent eis.
EZE 44:12 Pro eo quod ministraverunt illis in conspectu idolorum suorum, et facti sunt domui Israël in offendiculum iniquitatis: idcirco levavi manum meam super eos, ait Dominus Deus, et portabunt iniquitatem suam.
EZE 44:13 Et non appropinquabunt ad me ut sacerdotio fungantur mihi, neque accedent ad omne sanctuarium meum juxta Sancta sanctorum: sed portabunt confusionem suam, et scelera sua quæ fecerunt.
EZE 44:14 Et dabo eos janitores domus in omni ministerio ejus, et in universis quæ fient in ea.
EZE 44:15 Sacerdotes autem et Levitæ, filii Sadoc, qui custodierunt cæremonias sanctuarii mei, cum errarent filii Israël a me, ipsi accedent ad me ut ministrent mihi: et stabunt in conspectu meo, ut offerant mihi adipem et sanguinem, ait Dominus Deus.
EZE 44:16 Ipsi ingredientur sanctuarium meum, et ipsi accedent ad mensam meam, ut ministrent mihi, et custodiant cæremonias meas.
EZE 44:17 Cumque ingredientur portas atrii interioris, vestibus lineis induentur: nec ascendet super eos quidquam laneum, quando ministrant in portis atrii interioris et intrinsecus.
EZE 44:18 Vittæ lineæ erunt in capitibus eorum, et feminalia linea erunt in lumbis eorum, et non accingentur in sudore.
EZE 44:19 Cumque egredientur atrium exterius ad populum, exuent se vestimentis suis in quibus ministraverant, et reponent ea in gazophylacio sanctuarii: et vestient se vestimentis aliis, et non sanctificabunt populum in vestibus suis.
EZE 44:20 Caput autem suum non radent, neque comam nutrient: sed tondentes attondent capita sua.
EZE 44:21 Et vinum non bibet omnis sacerdos, quando ingressurus est atrium interius.
EZE 44:22 Et viduam et repudiatam non accipient uxores, sed virgines de semine domus Israël: sed et viduam quæ fuerit vidua a sacerdote, accipient.
EZE 44:23 Et populum meum docebunt quid sit inter sanctum et pollutum, et inter mundum et immundum ostendent eis.
EZE 44:24 Et cum fuerit controversia, stabunt in judiciis meis, et judicabunt: leges meas et præcepta mea in omnibus solemnitatibus meis custodient, et sabbata mea sanctificabunt.
EZE 44:25 Et ad mortuum hominem non ingredientur, ne polluantur, nisi ad patrem et matrem, et filium et filiam, et fratrem, et sororem quæ alterum virum non habuerit: in quibus contaminabuntur.
EZE 44:26 Et postquam fuerit emundatus, septem dies numerabuntur ei.
EZE 44:27 Et in die introitus sui in sanctuarium ad atrium interius, ut ministret mihi in sanctuario, offeret pro peccato suo, ait Dominus Deus.
EZE 44:28 Non erit autem eis hæreditas: ego hæreditas eorum. Et possessionem non dabitis eis in Israël: ego enim possessio eorum.
EZE 44:29 Victimam et pro peccato et pro delicto ipsi comedent, et omne votum in Israël ipsorum erit.
EZE 44:30 Et primitiva omnium primogenitorum, et omnia libamenta ex omnibus quæ offeruntur, sacerdotum erunt: et primitiva ciborum vestrorum dabitis sacerdoti, ut reponat benedictionem domui tuæ.
EZE 44:31 Omne morticinum, et captum a bestia, de avibus et de pecoribus, non comedent sacerdotes.
EZE 45:1 Cumque cœperitis terram dividere sortito, separate primitias Domino, sanctificatum de terra, longitudine viginti quinque millia, et latitudine decem millia: sanctificatum erit in omni termino ejus per circuitum.
EZE 45:2 Et erit ex omni parte sanctificatum quingentos per quingentos, quadrifariam per circuitum, et quinquaginta cubitis in suburbana ejus per gyrum.
EZE 45:3 Et a mensura ista mensurabis longitudinem viginti quinque millium, et latitudinem decem millium: et in ipso erit templum, Sanctumque sanctorum.
EZE 45:4 Sanctificatum de terra erit sacerdotibus ministris sanctuarii, qui accedunt ad ministerium Domini: et erit eis locus in domos, et in sanctuarium sanctitatis.
EZE 45:5 Viginti quinque autem millia longitudinis, et decem millia latitudinis erunt Levitis qui ministrant domui: ipsi possidebunt viginti gazophylacia.
EZE 45:6 Et possessionem civitatis dabitis quinque millia latitudinis, et longitudinis viginti quinque millia, secundum separationem sanctuarii, omni domui Israël.
EZE 45:7 Principi quoque hinc et inde in separationem sanctuarii, et in possessionem civitatis, contra faciem separationis sanctuarii, et contra faciem possessionis urbis, a latere maris usque ad mare, et a latere orientis usque ad orientem: longitudinis autem juxta unamquamque partem, a termino occidentali usque ad terminum orientalem.
EZE 45:8 De terra erit ei possessio in Israël, et non depopulabuntur ultra principes populum meum: sed terram dabunt domui Israël secundum tribus eorum.
EZE 45:9 Hæc dicit Dominus Deus: Sufficiat vobis, principes Israël: iniquitatem et rapinas intermittite, et judicium et justitiam facite: separate confinia vestra a populo meo, ait Dominus Deus.
EZE 45:10 Statera justa, et ephi justum, et batus justus erit vobis.
EZE 45:11 Ephi et batus æqualia et unius mensuræ erunt, ut capiat decimam partem cori batus, et decimam partem cori ephi: juxta mensuram cori erit æqua libratio eorum.
EZE 45:12 Siclus autem viginti obolos habet: porro viginti sicli, et viginti quinque sicli, et quindecim sicli, mnam faciunt.
EZE 45:13 Et hæ sunt primitiæ quas tolletis: sextam partem ephi de coro frumenti, et sextam partem ephi de coro hordei.
EZE 45:14 Mensura quoque olei, batus olei, decima pars cori est: et decem bati corum faciunt, quia decem bati implent corum.
EZE 45:15 Et arietem unum de grege ducentorum, de his quæ nutriunt Israël, in sacrificium, et in holocaustum, et in pacifica, ad expiandum pro eis, ait Dominus Deus.
EZE 45:16 Omnis populus terræ tenebitur primitiis his principi in Israël.
EZE 45:17 Et super principem erunt holocausta, et sacrificium, et libamina, in solemnitatibus, et in calendis, et in sabbatis, et in universis solemnitatibus domus Israël: ipse faciet pro peccato sacrificium, et holocaustum, et pacifica, ad expiandum pro domo Israël.
EZE 45:18 Hæc dicit Dominus Deus: In primo mense, una mensis, sumes vitulum de armento immaculatum, et expiabis sanctuarium.
EZE 45:19 Et tollet sacerdos de sanguine quod erit pro peccato, et ponet in postibus domus, et in quatuor angulis crepidinis altaris, et in postibus portæ atrii interioris.
EZE 45:20 Et sic facies in septima mensis, pro unoquoque qui ignoravit, et errore deceptus est: et expiabis pro domo.
EZE 45:21 In primo mense, quartadecima die mensis, erit vobis Paschæ solemnitas: septem diebus azyma comedentur.
EZE 45:22 Et faciet princeps in die illa, pro se et pro universo populo terræ, vitulum pro peccato.
EZE 45:23 Et in septem dierum solemnitate faciet holocaustum Domino, septem vitulos et septem arietes immaculatos, quotidie septem diebus: et pro peccato hircum caprarum quotidie.
EZE 45:24 Et sacrificium ephi per vitulum, et ephi per arietem faciet, et olei hin per singula ephi.
EZE 45:25 Septimo mense, quintadecima die mensis, in solemnitate, faciet sicut supra dicta sunt per septem dies, tam pro peccato quam pro holocausto, et in sacrificio, et in oleo.
EZE 46:1 Hæc dicit Dominus Deus: Porta atrii interioris quæ respicit ad orientem, erit clausa sex diebus in quibus opus fit: die autem sabbati aperietur, sed et in die calendarum aperietur.
EZE 46:2 Et intrabit princeps per viam vestibuli portæ deforis, et stabit in limine portæ: et facient sacerdotes holocaustum ejus, et pacifica ejus: et adorabit super limen portæ, et egredietur: porta autem non claudetur usque ad vesperam.
EZE 46:3 Et adorabit populus terræ ad ostium portæ illius in sabbatis et in calendis coram Domino.
EZE 46:4 Holocaustum autem hoc offeret princeps Domino: in die sabbati, sex agnos immaculatos, et arietem immaculatum,
EZE 46:5 et sacrificium ephi per arietem, in agnis autem sacrificium quod dederit manus ejus, et olei hin per singula ephi.
EZE 46:6 In die autem calendarum vitulum de armento immaculatum, et sex agni et arietes immaculati erunt.
EZE 46:7 Et ephi per vitulum, ephi quoque per arietem faciet sacrificium: de agnis autem sicut invenerit manus ejus, et olei hin per singula ephi.
EZE 46:8 Cumque ingressurus est princeps, per viam vestibuli portæ ingrediatur, et per eamdem viam exeat.
EZE 46:9 Et cum intrabit populus terræ in conspectu Domini in solemnitatibus, qui ingreditur per portam aquilonis ut adoret, egrediatur per viam portæ meridianæ: porro qui ingreditur per viam portæ meridianæ, egrediatur per viam portæ aquilonis. Non revertetur per viam portæ per quam ingressus est, sed e regione illius egredietur.
EZE 46:10 Princeps autem in medio eorum cum ingredientibus ingredietur, et cum egredientibus egredietur.
EZE 46:11 Et in nundinis, et in solemnitatibus, erit sacrificium ephi per vitulum, et ephi per arietem: agnis autem erit sacrificium sicut invenerit manus ejus, et olei hin per singula ephi.
EZE 46:12 Cum autem fecerit princeps spontaneum holocaustum, aut pacifica voluntaria Domino, aperietur ei porta quæ respicit ad orientem, et faciet holocaustum suum et pacifica sua, sicut fieri solet in die sabbati: et egredietur, claudeturque porta postquam exierit.
EZE 46:13 Et agnum ejusdem anni immaculatum faciet holocaustum quotidie Domino: semper mane faciet illud.
EZE 46:14 Et faciet sacrificium super eo cata mane mane sextam partem ephi, et de oleo tertiam partem hin, ut misceatur similæ: sacrificium Domino legitimum, juge atque perpetuum.
EZE 46:15 Faciet agnum, et sacrificium, et oleum cata mane mane, holocaustum sempiternum.
EZE 46:16 Hæc dicit Dominus Deus: Si dederit princeps donum alicui de filiis suis, hæreditas ejus filiorum suorum erit: possidebunt eam hæreditarie.
EZE 46:17 Si autem dederit legatum de hæreditate sua uni servorum suorum, erit illius usque ad annum remissionis, et revertetur ad principem: hæreditas autem ejus filiis ejus erit.
EZE 46:18 Et non accipiet princeps de hæreditate populi per violentiam, et de possessione eorum: sed de possessione sua hæreditatem dabit filiis suis, ut non dispergatur populus meus unusquisque a possessione sua.
EZE 46:19 Et introduxit me per ingressum qui erat ex latere portæ, in gazophylacia sanctuarii ad sacerdotes, quæ respiciebant ad aquilonem: et erat ibi locus vergens ad occidentem.
EZE 46:20 Et dixit ad me: Iste est locus ubi coquent sacerdotes pro peccato et pro delicto: ubi coquent sacrificium, ut non efferant in atrium exterius, et sanctificetur populus.
EZE 46:21 Et eduxit me in atrium exterius, et circumduxit me per quatuor angulos atrii: et ecce atriolum erat in angulo atrii, atriola singula per angulos atrii.
EZE 46:22 In quatuor angulis atrii atriola disposita, quadraginta cubitorum per longum, et triginta per latum: mensuræ unius quatuor erant.
EZE 46:23 Et paries per circuitum ambiens quatuor atriola: et culinæ fabricatæ erant subter porticus per gyrum.
EZE 46:24 Et dixit ad me: Hæc est domus culinarum, in qua coquent ministri domus Domini victimas populi.
EZE 47:1 Et convertit me ad portam domus, et ecce aquæ egrediebantur subter limen domus ad orientem: facies enim domus respiciebat ad orientem, aquæ autem descendebant in latus templi dextrum, ad meridiem altaris.
EZE 47:2 Et eduxit me per viam portæ aquilonis, et convertit me ad viam foras portam exteriorem, viam quæ respiciebat ad orientem: et ecce aquæ redundantes a latere dextro.
EZE 47:3 Cum egrederetur vir ad orientem, qui habebat funiculum in manu sua, et mensus est mille cubitos, et traduxit me per aquam usque ad talos.
EZE 47:4 Rursumque mensus est mille, et traduxit me per aquam usque ad genua.
EZE 47:5 Et mensus est mille, et traduxit me per aquam usque ad renes. Et mensus est mille, torrentem quem non potui pertransire, quoniam intumuerant aquæ profundi torrentis, qui non potest transvadari.
EZE 47:6 Et dixit ad me: Certe vidisti, fili hominis. Et eduxit me, et convertit ad ripam torrentis.
EZE 47:7 Cumque me convertissem, ecce in ripa torrentis ligna multa nimis ex utraque parte.
EZE 47:8 Et ait ad me: Aquæ istæ quæ egrediuntur ad tumulos sabuli orientalis, et descendunt ad plana deserti, intrabunt mare et exibunt: et sanabuntur aquæ.
EZE 47:9 Et omnis anima vivens quæ serpit quocumque venerit torrens, vivet: et erunt pisces multi satis, postquam venerint illuc aquæ istæ: et sanabuntur et vivent omnia ad quæ venerit torrens.
EZE 47:10 Et stabunt super illas piscatores: ab Engaddi usque ad Engallim siccatio sagenarum erit: plurimæ species erunt piscium ejus, sicut pisces maris magni, multitudinis nimiæ.
EZE 47:11 In littoribus autem ejus et in palustribus, non sanabuntur, quia in salinas dabuntur.
EZE 47:12 Et super torrentem orietur in ripis ejus, ex utraque parte, omne lignum pomiferum: non defluet folium ex eo, et non deficiet fructus ejus: per singulos menses afferet primitiva, quia aquæ ejus de sanctuario egredientur: et erunt fructus ejus in cibum, et folia ejus ad medicinam.
EZE 47:13 Hæc dicit Dominus Deus: Hic est terminus in quo possidebitis terram in duodecim tribubus Israël: quia Joseph duplicem funiculum habet.
EZE 47:14 Possidebitis autem eam singuli æque ut frater suus, super quam levavi manum meam ut darem patribus vestris: et cadet terra hæc vobis in possessionem.
EZE 47:15 Hic est autem terminus terræ: ad plagam septentrionalem, a mari magno via Hethalon, venientibus Sedada,
EZE 47:16 Emath, Berotha, Sabarim, quæ est inter terminum Damasci et confinium Emath, domus Tichon, quæ est juxta terminum Auran.
EZE 47:17 Et erit terminus a mari usque ad atrium Enon, terminus Damasci: et ab aquilone ad aquilonem, terminus Emath plaga septentrionalis.
EZE 47:18 Porro plaga orientalis de medio Auran, et de medio Damasci, et de medio Galaad, et de medio terræ Israël, Jordanis disterminans ad mare orientale. Metiemini etiam plagam orientalem.
EZE 47:19 Plaga autem australis meridiana, a Thamar usque ad aquas contradictionis Cades, et torrens usque ad mare magnum: et hæc est plaga ad meridiem australis.
EZE 47:20 Et plaga maris, mare magnum a confinio per directum, donec venias Emath: hæc est plaga maris.
EZE 47:21 Et dividetis terram istam vobis per tribus Israël:
EZE 47:22 et mittetis eam in hæreditatem vobis, et advenis qui accesserint ad vos, qui genuerint filios in medio vestrum: et erunt vobis sicut indigenæ inter filios Israël: vobiscum divident possessionem in medio tribuum Israël.
EZE 47:23 In tribu autem quacumque fuerit advena, ibi dabitis possessionem illi, ait Dominus Deus.
EZE 48:1 Et hæc nomina tribuum a finibus aquilonis, juxta viam Hethalon, pergentibus Emath, atrium Enan terminus Damasci ad aquilonem, juxta viam Emath: et erit ei plaga orientalis mare, Dan una.
EZE 48:2 Et super terminum Dan, a plaga orientali usque ad plagam maris, Aser una.
EZE 48:3 Et super terminum Aser, a plaga orientali usque ad plagam maris, Nephthali una.
EZE 48:4 Et super terminum Nephthali, a plaga orientali usque ad plagam maris, Manasse una.
EZE 48:5 Et super terminum Manasse, a plaga orientali usque ad plagam maris, Ephraim una.
EZE 48:6 Et super terminum Ephraim, a plaga orientali usque ad plagam maris, Ruben una.
EZE 48:7 Et super terminum Ruben, a plaga orientali usque ad plagam maris, Juda una.
EZE 48:8 Et super terminum Juda, a plaga orientali usque ad plagam maris, erunt primitiæ quas separabitis, viginti quinque millibus latitudinis et longitudinis, sicuti singulæ partes a plaga orientali usque ad plagam maris: et erit sanctuarium in medio ejus.
EZE 48:9 Primitiæ quas separabitis Domino, longitudo viginti quinque millibus, et latitudo decem millibus.
EZE 48:10 Hæ autem erunt primitiæ sanctuarii sacerdotum, ad aquilonem longitudinis viginti quinque millia, et ad mare latitudinis decem millia, sed et ad orientem latitudinis decem millia, et ad meridiem longitudinis viginti quinque millia: et erit sanctuarium Domini in medio ejus.
EZE 48:11 Sacerdotibus sanctuarium erit de filiis Sadoc, qui custodierunt cæremonias meas, et non erraverunt cum errarent filii Israël, sicut erraverunt et Levitæ.
EZE 48:12 Et erunt eis primitiæ de primitiis terræ Sanctum sanctorum, juxta terminum Levitarum.
EZE 48:13 Sed et Levitis similiter, juxta fines sacerdotum, viginti quinque millia longitudinis, et latitudinis decem millia. Omnis longitudo viginti et quinque millium, et latitudo decem millium.
EZE 48:14 Et non venundabunt ex eo, neque mutabunt: neque transferentur primitiæ terræ, quia sanctificatæ sunt Domino.
EZE 48:15 Quinque millia autem quæ supersunt in latitudine per viginti quinque millia, profana erunt urbis in habitaculum et in suburbana: et erit civitas in medio ejus.
EZE 48:16 Et hæ mensuræ ejus: ad plagam septentrionalem, quingenta et quatuor millia: et ad plagam meridianam, quingenta et quatuor millia: et ad plagam orientalem, quingenta et quatuor millia: et ad plagam occidentalem, quingenta et quatuor millia.
EZE 48:17 Erunt autem suburbana civitatis ad aquilonem, ducenta quinquaginta: et ad meridiem, ducenta quinquaginta: et ad orientem, ducenta quinquaginta: et ad mare, ducenta quinquaginta.
EZE 48:18 Quod autem reliquum fuerit in longitudine secundum primitias sanctuarii, decem millia in orientem, et decem millia in occidentem, erunt sicut primitiæ sanctuarii: et erunt fruges ejus in panes his qui serviunt civitati.
EZE 48:19 Servientes autem civitati, operabuntur ex omnibus tribubus Israël.
EZE 48:20 Omnes primitiæ viginti quinque millium, per viginti quinque millia in quadrum, separabuntur in primitias sanctuarii, et in possessionem civitatis.
EZE 48:21 Quod autem reliquum fuerit, principis erit ex omni parte primitiarum sanctuarii, et possessionis civitatis e regione viginti quinque millium primitiarum usque ad terminum orientalem: sed et ad mare, e regione viginti quinque millium, usque ad terminum maris, similiter in partibus principis erit: et erunt primitiæ sanctuarii, et sanctuarium templi, in medio ejus.
EZE 48:22 De possessione autem Levitarum, et de possessione civitatis in medio partium principis, erit inter terminum Juda et inter terminum Benjamin, et ad principem pertinebit.
EZE 48:23 Et reliquis tribubus, a plaga orientali usque ad plagam occidentalem, Benjamin una.
EZE 48:24 Et contra terminum Benjamin, a plaga orientali usque ad plagam occidentalem, Simeon una.
EZE 48:25 Et super terminum Simeonis, a plaga orientali usque ad plagam occidentalem, Issachar una.
EZE 48:26 Et super terminum Issachar, a plaga orientali usque ad plagam occidentalem, Zabulon una.
EZE 48:27 Et super terminum Zabulon, a plaga orientali usque ad plagam maris, Gad una.
EZE 48:28 Et super terminum Gad, ad plagam austri in meridie: et erit finis de Thamar usque ad aquas contradictionis Cades: hæreditas contra mare magnum.
EZE 48:29 Hæc est terra quam mittetis in sortem tribubus Israël, et hæ partitiones earum, ait Dominus Deus.
EZE 48:30 Et hi egressus civitatis: a plaga septentrionali, quingentos et quatuor millia mensurabis.
EZE 48:31 Et portæ civitatis ex nominibus tribuum Israël: portæ tres a septentrione: porta Ruben una, porta Juda una, porta Levi una.
EZE 48:32 Et ad plagam orientalem, quingentos et quatuor millia, et portæ tres: porta Joseph una, porta Benjamin una, porta Dan una.
EZE 48:33 Et ad plagam meridianam, quingentos et quatuor millia metieris, et portæ tres: porta Simeonis una, porta Issachar una, porta Zabulon una.
EZE 48:34 Et ad plagam occidentalem, quingentos et quatuor millia, et portæ eorum tres: porta Gad una, porta Aser una, porta Nephthali una.
EZE 48:35 Per circuitum, decem et octo millia: et nomen civitatis ex illa die, Dominus ibidem.
DAN 1:1 Anno tertio regni Joakim regis Juda, venit Nabuchodonosor, rex Babylonis, in Jerusalem, et obsedit eam:
DAN 1:2 et tradidit Dominus in manu ejus Joakim, regem Juda, et partem vasorum domus Dei: et asportavit ea in terram Sennaar in domum dei sui, et vasa intulit in domum thesauri dei sui.
DAN 1:3 Et ait rex Asphenez præposito eunuchorum ut introduceret de filiis Israël, et de semine regio et tyrannorum,
DAN 1:4 pueros in quibus nulla esset macula, decoros forma, et eruditos omni sapientia, cautos scientia, et doctos disciplina, et qui possent stare in palatio regis, ut doceret eos litteras et linguam Chaldæorum.
DAN 1:5 Et constituit eis rex annonam per singulos dies de cibis suis, et de vino unde bibebat ipse, ut enutriti tribus annis, postea starent in conspectu regis.
DAN 1:6 Fuerunt ergo inter eos de filiis Juda, Daniel, Ananias, Misaël, et Azarias.
DAN 1:7 Et imposuit eis præpositus eunuchorum nomina: Danieli, Baltassar; Ananiæ, Sidrach; Misaëli, Misach; et Azariæ, Abdenago.
DAN 1:8 Proposuit autem Daniel in corde suo ne pollueretur de mensa regis, neque de vino potus ejus: et rogavit eunuchorum præpositum ne contaminaretur.
DAN 1:9 Dedit autem Deus Danieli gratiam et misericordiam in conspectu principis eunuchorum.
DAN 1:10 Et ait princeps eunuchorum ad Danielem: Timeo ego dominum meum regem, qui constituit vobis cibum et potum: qui si viderit vultus vestros macilentiores præ ceteris adolescentibus coævis vestris, condemnabitis caput meum regi.
DAN 1:11 Et dixit Daniel ad Malasar, quem constituerat princeps eunuchorum super Danielem, Ananiam, Misaëlem, et Azariam:
DAN 1:12 Tenta nos, obsecro, servos tuos, diebus decem, et dentur nobis legumina ad vescendum, et aqua ad bibendum:
DAN 1:13 et contemplare vultus nostros, et vultus puerorum, qui vescuntur cibo regio: et sicut videris, facies cum servis tuis.
DAN 1:14 Qui, audito sermone hujuscemodi, tentavit eos diebus decem.
DAN 1:15 Post dies autem decem, apparuerunt vultus eorum meliores, et corpulentiores præ omnibus pueris, qui vescebantur cibo regio.
DAN 1:16 Porro Malasar tollebat cibaria, et vinum potus eorum: dabatque eis legumina.
DAN 1:17 Pueris autem his dedit Deus scientiam et disciplinam, in omni libro et sapientia: Danieli autem intelligentiam omnium visionum et somniorum.
DAN 1:18 Completis itaque diebus, post quos dixerat rex ut introducerentur, introduxit eos præpositus eunuchorum in conspectu Nabuchodonosor.
DAN 1:19 Cumque eis locutus fuisset rex, non sunt inventi tales de universis, ut Daniel, Ananias, Misaël, et Azarias: et steterunt in conspectu regis.
DAN 1:20 Et omne verbum sapientiæ et intellectus, quod sciscitatus est ab eis rex, invenit in eis decuplum super cunctos ariolos et magos qui erant in universo regno ejus.
DAN 1:21 Fuit autem Daniel usque ad annum primum Cyri regis.
DAN 2:1 In anno secundo regni Nabuchodonosor, vidit Nabuchodonosor somnium, et conterritus est spiritus ejus, et somnium ejus fugit ab eo.
DAN 2:2 Præcepit autem rex ut convocarentur arioli, et magi, et malefici, et Chaldæi, ut indicarent regi somnia sua. Qui cum venissent, steterunt coram rege.
DAN 2:3 Et dixit ad eos rex: Vidi somnium, et mente confusus ignoro quid viderim.
DAN 2:4 Responderuntque Chaldæi regi syriace: Rex, in sempiternum vive ! dic somnium servis tuis, et interpretationem ejus indicabimus.
DAN 2:5 Et respondens rex ait Chaldæis: Sermo recessit a me: nisi indicaveritis mihi somnium, et conjecturam ejus, peribitis vos, et domus vestræ publicabuntur.
DAN 2:6 Si autem somnium, et conjecturam ejus narraveritis, præmia, et dona, et honorem multum accipietis a me. Somnium igitur, et interpretationem ejus indicate mihi.
DAN 2:7 Responderunt secundo, atque dixerunt: Rex somnium dicat servis suis, et interpretationem illius indicabimus.
DAN 2:8 Respondit rex, et ait: Certe novi quod tempus redimitis, scientes quod recesserit a me sermo.
DAN 2:9 Si ergo somnium non indicaveritis mihi, una est de vobis sententia, quod interpretationem quoque fallacem, et deceptione plenam composueritis, ut loquamini mihi donec tempus pertranseat. Somnium itaque dicite mihi, ut sciam quod interpretationem quoque ejus veram loquamini.
DAN 2:10 Respondentes ergo Chaldæi coram rege, dixerunt: Non est homo super terram, qui sermonem tuum, rex, possit implere: sed neque regum quisquam magnus et potens verbum hujuscemodi sciscitatur ab omni ariolo, et mago, et Chaldæo.
DAN 2:11 Sermo enim, quem tu quæris, rex, gravis est: nec reperietur quisquam qui indicet illum in conspectu regis, exceptis diis, quorum non est cum hominibus conversatio.
DAN 2:12 Quo audito, rex, in furore et in ira magna, præcepit ut perirent omnes sapientes Babylonis.
DAN 2:13 Et egressa sententia, sapientes interficiebantur: quærebanturque Daniel et socii ejus, ut perirent.
DAN 2:14 Tunc Daniel requisivit de lege atque sententia ab Arioch principe militiæ regis, qui egressus fuerat ad interficiendos sapientes Babylonis.
DAN 2:15 Et interrogavit eum, qui a rege potestatem acceperat, quam ob causam tam crudelis sententia a facie regis esset egressa. Cum ergo rem indicasset Arioch Danieli,
DAN 2:16 Daniel ingressus rogavit regem ut tempus daret sibi ad solutionem indicandam regi.
DAN 2:17 Et ingressus est domum suam, Ananiæque et Misaëli et Azariæ, sociis suis, indicavit negotium,
DAN 2:18 ut quærerent misericordiam a facie Dei cæli super sacramento isto, et non perirent Daniel et socii ejus cum ceteris sapientibus Babylonis.
DAN 2:19 Tunc Danieli mysterium per visionem nocte revelatum est: et benedixit Daniel Deum cæli,
DAN 2:20 et locutus ait: Sit nomen Domini benedictum a sæculo et usque in sæculum: quia sapientia et fortitudo ejus sunt.
DAN 2:21 Et ipse mutat tempora, et ætates: transfert regna, atque constituit: dat sapientiam sapientibus, et scientiam intelligentibus disciplinam.
DAN 2:22 Ipse revelat profunda et abscondita, et novit in tenebris constituta: et lux cum eo est.
DAN 2:23 Tibi, Deus patrum nostrorum, confiteor, teque laudo, quia sapientiam et fortitudinem dedisti mihi, et nunc ostendisti mihi quæ rogavimus te, quia sermonem regis aperuisti nobis.
DAN 2:24 Post hæc Daniel ingressus ad Arioch, quem constituerat rex ut perderet sapientes Babylonis, sic ei locutus est: Sapientes Babylonis ne perdas: introduc me in conspectu regis, et solutionem regi narrabo.
DAN 2:25 Tunc Arioch festinus introduxit Danielem ad regem, et dixit ei: Inveni hominem de filiis transmigrationis Juda, qui solutionem regi annuntiet.
DAN 2:26 Respondit rex, et dixit Danieli, cujus nomen erat Baltassar: Putasne vere potes mihi indicare somnium, quod vidi, et interpretationem ejus?
DAN 2:27 Et respondens Daniel coram rege, ait: Mysterium, quod rex interrogat, sapientes, magi, arioli, et aruspices nequeunt indicare regi:
DAN 2:28 sed est Deus in cælo revelans mysteria, qui indicavit tibi, rex Nabuchodonosor, quæ ventura sunt in novissimis temporibus. Somnium tuum, et visiones capitis tui in cubili tuo hujuscemodi sunt.
DAN 2:29 Tu, rex, cogitare cœpisti in strato tuo, quid esset futurum post hæc: et qui revelat mysteria, ostendit tibi quæ ventura sunt.
DAN 2:30 Mihi quoque non in sapientia, quæ est in me plus quam in cunctis viventibus, sacramentum hoc revelatum est: sed ut interpretatio regi manifesta fieret, et cogitationes mentis tuæ scires.
DAN 2:31 Tu, rex, videbas, et ecce quasi statua una grandis: statua illa magna, et statura sublimis stabat contra te, et intuitus ejus erat terribilis.
DAN 2:32 Hujus statuæ caput ex auro optimo erat, pectus autem et brachia de argento, porro venter et femora ex ære,
DAN 2:33 tibiæ autem ferreæ: pedum quædam pars erat ferrea, quædam autem fictilis.
DAN 2:34 Videbas ita, donec abscissus est lapis de monte sine manibus: et percussit statuam in pedibus ejus ferreis et fictilibus, et comminuit eos.
DAN 2:35 Tunc contrita sunt pariter ferrum, testa, æs, argentum, et aurum, et redacta quasi in favillam æstivæ areæ, quæ rapta sunt vento, nullusque locus inventus est eis: lapis autem, qui percusserat statuam, factus est mons magnus, et implevit universam terram.
DAN 2:36 Hoc est somnium: interpretationem quoque ejus dicemus coram te, rex.
DAN 2:37 Tu rex regum es: et Deus cæli regnum, et fortitudinem, et imperium, et gloriam dedit tibi:
DAN 2:38 et omnia, in quibus habitant filii hominum, et bestiæ agri: volucres quoque cæli dedit in manu tua, et sub ditione tua universa constituit: tu es ergo caput aureum.
DAN 2:39 Et post te consurget regnum aliud minus te argenteum: et regnum tertium aliud æreum, quod imperabit universæ terræ.
DAN 2:40 Et regnum quartum erit velut ferrum: quomodo ferrum comminuit, et domat omnia, sic comminuet, et conteret omnia hæc.
DAN 2:41 Porro quia vidisti pedum, et digitorum partem testæ figuli, et partem ferream, regnum divisum erit: quod tamen de plantario ferri orietur, secundum quod vidisti ferrum mistum testæ ex luto.
DAN 2:42 Et digitos pedum ex parte ferreos, et ex parte fictiles: ex parte regnum erit solidum, et ex parte contritum.
DAN 2:43 Quod autem vidisti ferrum mistum testæ ex luto, commiscebuntur quidem humano semine, sed non adhærebunt sibi, sicut ferrum misceri non potest testæ.
DAN 2:44 In diebus autem regnorum illorum suscitabit Deus cæli regnum, quod in æternum non dissipabitur, et regnum ejus alteri populo non tradetur: comminuet autem, et consumet universa regna hæc, et ipsum stabit in æternum.
DAN 2:45 Secundum quod vidisti, quod de monte abscissus est lapis sine manibus, et comminuit testam, et ferrum, et æs, et argentum, et aurum, Deus magnus ostendit regi quæ ventura sunt postea: et verum est somnium, et fidelis interpretatio ejus.
DAN 2:46 Tunc rex Nabuchodonosor cecidit in faciem suam, et Danielem adoravit, et hostias, et incensum præcepit ut sacrificarent ei.
DAN 2:47 Loquens ergo rex, ait Danieli: Vere Deus vester Deus deorum est, et Dominus regum, et revelans mysteria: quoniam tu potuisti aperire hoc sacramentum.
DAN 2:48 Tunc rex Danielem in sublime extulit, et munera multa et magna dedit ei: et constituit eum principem super omnes provincias Babylonis, et præfectum magistratuum super cunctos sapientes Babylonis.
DAN 2:49 Daniel autem postulavit a rege, et constituit super opera provinciæ Babylonis Sidrach, Misach, et Abdenago: ipse autem Daniel erat in foribus regis.
DAN 3:1 Nabuchodonosor rex fecit statuam auream, altitudine cubitorum sexaginta, latitudine cubitorum sex, et statuit eam in campo Dura, provinciæ Babylonis.
DAN 3:2 Itaque Nabuchodonosor rex misit ad congregandos satrapas, magistratus, et judices, duces, et tyrannos, et præfectos, omnesque principes regionum, ut convenirent ad dedicationem statuæ quam erexerat Nabuchodonosor rex.
DAN 3:3 Tunc congregati sunt satrapæ, magistratus, et judices, duces, et tyranni, et optimates, qui erant in potestatibus constituti, et universi principes regionum, ut convenirent ad dedicationem statuæ, quam erexerat Nabuchodonosor rex. Stabant autem in conspectu statuæ, quam posuerat Nabuchodonosor rex:
DAN 3:4 et præco clamabat valenter: Vobis dicitur populis, tribubus, et linguis:
DAN 3:5 in hora qua audieritis sonitum tubæ, et fistulæ, et citharæ, sambucæ, et psalterii, et symphoniæ, et universi generis musicorum, cadentes adorate statuam auream, quam constituit Nabuchodonosor rex.
DAN 3:6 Si quis autem non prostratus adoraverit, eadem hora mittetur in fornacem ignis ardentis.
DAN 3:7 Post hæc igitur, statim ut audierunt omnes populi sonitum tubæ, fistulæ, et citharæ, sambucæ, et psalterii, et symphoniæ, et omnis generis musicorum, cadentes omnes populi, tribus, et linguæ adoraverunt statuam auream, quam constituerat Nabuchodonosor rex.
DAN 3:8 Statimque in ipso tempore accedentes viri Chaldæi accusaverunt Judæos:
DAN 3:9 dixeruntque Nabuchodonosor regi: Rex, in æternum vive !
DAN 3:10 tu, rex, posuisti decretum, ut omnis homo, qui audierit sonitum tubæ, fistulæ, et citharæ, sambucæ, et psalterii, et symphoniæ, et universi generis musicorum, prosternat se, et adoret statuam auream:
DAN 3:11 si quis autem non procidens adoraverit, mittatur in fornacem ignis ardentis.
DAN 3:12 Sunt ergo viri Judæi, quos constituisti super opera regionis Babylonis, Sidrach, Misach, et Abdenago: viri isti contempserunt, rex, decretum tuum: deos tuos non colunt, et statuam auream, quam erexisti, non adorant.
DAN 3:13 Tunc Nabuchodonosor, in furore et in ira, præcepit ut adducerentur Sidrach, Misach, et Abdenago: qui confestim adducti sunt in conspectu regis.
DAN 3:14 Pronuntiansque Nabuchodonosor rex, ait eis: Verene Sidrach, Misach, et Abdenago, deos meos non colitis, et statuam auream, quam constitui, non adoratis?
DAN 3:15 nunc ergo si estis parati, quacumque hora audieritis sonitum tubæ, fistulæ, citharæ, sambucæ, et psalterii, et symphoniæ, omnisque generis musicorum, prosternite vos, et adorate statuam, quam feci: quod si non adoraveritis, eadem hora mittemini in fornacem ignis ardentis: et quis est Deus, qui eripiet vos de manu mea?
DAN 3:16 Respondentes Sidrach, Misach, et Abdenago, dixerunt regi Nabuchodonosor: Non oportet nos de hac re respondere tibi.
DAN 3:17 Ecce enim Deus noster, quem colimus, potest eripere nos de camino ignis ardentis, et de manibus tuis, o rex, liberare.
DAN 3:18 Quod si noluerit, notum sit tibi, rex, quia deos tuos non colimus, et statuam auream, quam erexisti, non adoramus.
DAN 3:19 Tunc Nabuchodonosor repletus est furore, et aspectus faciei illius immutatus est super Sidrach, Misach, et Abdenago: et præcepit ut succenderetur fornax septuplum quam succendi consueverat.
DAN 3:20 Et viris fortissimis de exercitu suo jussit ut ligatis pedibus Sidrach, Misach, et Abdenago, mitterent eos in fornacem ignis ardentis.
DAN 3:21 Et confestim viri illi vincti, cum braccis suis, et tiaris, et calceamentis, et vestibus, missi sunt in medium fornacis ignis ardentis:
DAN 3:22 nam jussio regis urgebat. Fornax autem succensa erat nimis: porro viros illos, qui miserant Sidrach, Misach, et Abdenago, interfecit flamma ignis.
DAN 3:23 Viri autem hi tres, id est, Sidrach, Misach, et Abdenago, ceciderunt in medio camino ignis ardentis, colligati.
DAN 3:24 Et ambulabant in medio flammæ, laudantes Deum, et benedicentes Domino.
DAN 3:25 Stans autem Azarias oravit sic, aperiensque os suum in medio ignis, ait:
DAN 3:26 [Benedictus es, Domine Deus patrum nostrorum, et laudabile, et gloriosum nomen tuum in sæcula:
DAN 3:27 quia justus es in omnibus, quæ fecisti nobis, et universa opera tua vera, et viæ tuæ rectæ, et omnia judicia tua vera.
DAN 3:28 Judicia enim vera fecisti juxta omnia, quæ induxisti super nos, et super civitatem sanctam patrum nostrorum Jerusalem: quia in veritate et in judicio induxisti omnia hæc propter peccata nostra.
DAN 3:29 Peccavimus enim, et inique egimus recedentes a te, et deliquimus in omnibus:
DAN 3:30 et præcepta tua non audivimus, nec observavimus, nec fecimus sicut præceperas nobis ut bene nobis esset.
DAN 3:31 Omnia ergo, quæ induxisti super nos, et universa quæ fecisti nobis, in vero judicio fecisti;
DAN 3:32 et tradidisti nos in manibus inimicorum nostrorum iniquorum, et pessimorum, prævaricatorumque, et regi injusto, et pessimo ultra omnem terram.
DAN 3:33 Et nunc non possumus aperire os: confusio, et opprobrium facti sumus servis tuis, et his qui colunt te.
DAN 3:34 Ne, quæsumus, tradas nos in perpetuum propter nomen tuum, et ne dissipes testamentum tuum:
DAN 3:35 neque auferas misericordiam tuam a nobis, propter Abraham, dilectum tuum, et Isaac, servum tuum, et Israël, sanctum tuum,
DAN 3:36 quibus locutus es pollicens quod multiplicares semen eorum sicut stellas cæli, et sicut arenam quæ est in littore maris;
DAN 3:37 quia, Domine, imminuti sumus plus quam omnes gentes, sumusque humiles in universa terra hodie propter peccata nostra.
DAN 3:38 Et non est in tempore hoc princeps, et dux, et propheta, neque holocaustum, neque sacrificium, neque oblatio, neque incensum, neque locus primitiarum coram te,
DAN 3:39 ut possimus invenire misericordiam tuam, sed in animo contrito, et spiritu humilitatis suscipiamur.
DAN 3:40 Sicut in holocausto arietum, et taurorum, et sicut in millibus agnorum pinguium, sic fiat sacrificium nostrum in conspectu tuo hodie, ut placeat tibi, quoniam non est confusio confidentibus in te.
DAN 3:41 Et nunc sequimur te in toto corde; et timemus te, et quærimus faciem tuam.
DAN 3:42 Nec confundas nos, sed fac nobiscum juxta mansuetudinem tuam, et secundum multitudinem misericordiæ tuæ.
DAN 3:43 Et erue nos in mirabilibus tuis, et da gloriam nomini tuo, Domine;
DAN 3:44 et confundantur omnes qui ostendunt servis tuis mala: confundantur in omni potentia tua, et robur eorum conteratur:
DAN 3:45 et sciant quia tu es Dominus Deus solus, et gloriosus super orbem terrarum.]
DAN 3:46 Et non cessabant qui miserant eos ministri regis succendere fornacem, naphtha, et stuppa, et pice, et malleolis,
DAN 3:47 et effundebatur flamma super fornacem cubitis quadraginta novem:
DAN 3:48 et erupit, et incendit quos reperit juxta fornacem de Chaldæis.
DAN 3:49 Angelus autem Domini descendit cum Azaria, et sociis ejus in fornacem: et excussit flammam ignis de fornace,
DAN 3:50 et fecit medium fornacis quasi ventum roris flantem, et non tetigit eos omnino ignis, neque contristavit, nec quidquam molestiæ intulit.
DAN 3:51 Tunc hi tres quasi ex uno ore laudabant, et glorificabant, et benedicebant Deum in fornace, dicentes:
DAN 3:52 [Benedictus es, Domine Deus patrum nostrorum: et laudabilis, et gloriosus, et superexaltatus in sæcula. Et benedictum nomen gloriæ tuæ sanctum: et laudabile, et superexaltatum in omnibus sæculis.
DAN 3:53 Benedictus es in templo sancto gloriæ tuæ: et superlaudabilis, et supergloriosus in sæcula.
DAN 3:54 Benedictus es in throno regni tui: et superlaudabilis, et superexaltatus in sæcula.
DAN 3:55 Benedictus es, qui intueris abyssos, et sedes super cherubim: et laudabilis, et superexaltatus in sæcula.
DAN 3:56 Benedictus es in firmamento cæli: et laudabilis et gloriosus in sæcula.
DAN 3:57 Benedicite, omnia opera Domini, Domino: laudate et superexaltate eum in sæcula.
DAN 3:58 Benedicite, angeli Domini, Domino: laudate et superexaltate eum in sæcula.
DAN 3:59 Benedicite, cæli, Domino: laudate et superexaltate eum in sæcula.
DAN 3:60 Benedicite, aquæ omnes, quæ super cælos sunt, Domino: laudate et superexaltate eum in sæcula.
DAN 3:61 Benedicite, omnes virtutes Domini, Domino: laudate et superexaltate eum in sæcula.
DAN 3:62 Benedicite, sol et luna, Domino: laudate et superexaltate eum in sæcula.
DAN 3:63 Benedicite, stellæ cæli, Domino: laudate et superexaltate eum in sæcula.
DAN 3:64 Benedicite, omnis imber et ros, Domino: laudate et superexaltate eum in sæcula.
DAN 3:65 Benedicite, omnes spiritus Dei, Domino: laudate et superexaltate eum in sæcula.
DAN 3:66 Benedicite, ignis et æstus, Domino: laudate et superexaltate eum in sæcula.
DAN 3:67 Benedicite, frigus et æstus, Domino: laudate et superexaltate eum in sæcula.
DAN 3:68 Benedicite, rores et pruina, Domino: laudate et superexaltate eum in sæcula.
DAN 3:69 Benedicite, gelu et frigus, Domino: laudate et superexaltate eum in sæcula.
DAN 3:70 Benedicite, glacies et nives, Domino: laudate et superexaltate eum in sæcula.
DAN 3:71 Benedicite, noctes et dies, Domino laudate et superexaltate eum in sæcula.
DAN 3:72 Benedicite, lux et tenebræ, Domino: laudate et superexaltate eum in sæcula.
DAN 3:73 Benedicite, fulgura et nubes, Domino: laudate et superexaltate eum in sæcula.
DAN 3:74 Benedicat terra Dominum: laudet et superexaltet eum in sæcula.
DAN 3:75 Benedicite, montes et colles, Domino: laudate et superexaltate eum in sæcula.
DAN 3:76 Benedicite, universa germinantia in terra, Domino: laudate et superexaltate eum in sæcula.
DAN 3:77 Benedicite, fontes, Domino: laudate et superexaltate eum in sæcula.
DAN 3:78 Benedicite, maria et flumina, Domino: laudate et superexaltate eum in sæcula.
DAN 3:79 Benedicite, cete, et omnia quæ moventur in aquis, Domino: laudate et superexaltate eum in sæcula.
DAN 3:80 Benedicite, omnes volucres cæli, Domino: laudate et superexaltate eum in sæcula.
DAN 3:81 Benedicite, omnes bestiæ et pecora, Domino: laudate et superexaltate eum in sæcula.
DAN 3:82 Benedicite, filii hominum, Domino: laudate et superexaltate eum in sæcula.
DAN 3:83 Benedicat Israël Dominum: laudet et superexaltet eum in sæcula.
DAN 3:84 Benedicite, sacerdotes Domini, Domino: laudate et superexaltate eum in sæcula.
DAN 3:85 Benedicite, servi Domini, Domino: laudate et superexaltate eum in sæcula.
DAN 3:86 Benedicite, spiritus et animæ justorum, Domino: laudate et superexaltate eum in sæcula.
DAN 3:87 Benedicite, sancti et humiles corde, Domino: laudate et superexaltate eum in sæcula.
DAN 3:88 Benedicite, Anania, Azaria, Misaël, Domino: laudate et superexaltate eum in sæcula: quia eruit nos de inferno, et salvos fecit de manu mortis: et liberavit nos de medio ardentis flammæ, et de medio ignis eruit nos.
DAN 3:89 Confitemini Domino, quoniam bonus: quoniam in sæculum misericordia ejus.
DAN 3:90 Benedicite, omnes religiosi, Domino Deo deorum: laudate et confitemini ei, quia in omnia sæcula misericordia ejus.]
DAN 3:91 Tunc Nabuchodonosor rex obstupuit, et surrexit propere, et ait optimatibus suis: Nonne tres viros misimus in medium ignis compeditos? Qui respondentes regi, dixerunt: Vere, rex.
DAN 3:92 Respondit, et ait: Ecce ego video quatuor viros solutos, et ambulantes in medio ignis, et nihil corruptionis in eis est, et species quarti similis filio Dei.
DAN 3:93 Tunc accessit Nabuchodonosor ad ostium fornacis ignis ardentis, et ait: Sidrach, Misach, et Abdenago, servi Dei excelsi, egredimini, et venite. Statimque egressi sunt Sidrach, Misach, et Abdenago de medio ignis.
DAN 3:94 Et congregati satrapæ, et magistratus, et judices, et potentes regis contemplabantur viros illos, quoniam nihil potestatis habuisset ignis in corporibus eorum, et capillus capitis eorum non esset adustus, et sarabala eorum non fuissent immutata, et odor ignis non transisset per eos.
DAN 3:95 Et erumpens Nabuchodonosor, ait: Benedictus Deus eorum, Sidrach videlicet, Misach, et Abdenago: qui misit angelum suum, et eruit servos suos, qui crediderunt in eum: et verbum regis immutaverunt, et tradiderunt corpora sua ne servirent, et ne adorarent omnem deum, excepto Deo suo.
DAN 3:96 A me ergo positum est hoc decretum: ut omnis populus, tribus, et lingua, quæcumque locuta fuerit blasphemiam contra Deum Sidrach, Misach, et Abdenago, dispereat, et domus ejus vastetur: neque enim est alius deus, qui possit ita salvare.
DAN 3:97 Tunc rex promovit Sidrach, Misach, et Abdenago in provincia Babylonis.
DAN 3:98 Nabuchodonosor rex, omnibus populis, gentibus, et linguis, qui habitant in universa terra, pax vobis multiplicetur.
DAN 3:99 Signa, et mirabilia fecit apud me Deus excelsus. Placuit ergo mihi prædicare
DAN 3:100 signa ejus, quia magna sunt: et mirabilia ejus, quia fortia: et regnum ejus regnum sempiternum, et potestas ejus in generationem et generationem.
DAN 4:1 Ego Nabuchodonosor quietus eram in domo mea, et florens in palatio meo:
DAN 4:2 somnium vidi, quod perterruit me: et cogitationes meæ in strato meo, et visiones capitis mei conturbaverunt me.
DAN 4:3 Et per me propositum est decretum ut introducerentur in conspectu meo cuncti sapientes Babylonis, et ut solutionem somnii indicarent mihi.
DAN 4:4 Tunc ingrediebantur arioli, magi, Chaldæi, et aruspices, et somnium narravi in conspectu eorum: et solutionem ejus non indicaverunt mihi,
DAN 4:5 donec collega ingressus est in conspectu meo Daniel, cui nomen Baltassar secundum nomen dei mei, qui habet spiritum deorum sanctorum in semetipso: et somnium coram ipso locutus sum.
DAN 4:6 Baltassar, princeps ariolorum, quoniam ego scio quod spiritum sanctorum deorum habeas in te, et omne sacramentum non est impossibile tibi: visiones somniorum meorum, quas vidi, et solutionem earum narra.
DAN 4:7 Visio capitis mei in cubili meo: videbam, et ecce arbor in medio terræ, et altitudo ejus nimia.
DAN 4:8 Magna arbor, et fortis, et proceritas ejus contingens cælum: aspectus illius erat usque ad terminos universæ terræ.
DAN 4:9 Folia ejus pulcherrima, et fructus ejus nimius: et esca universorum in ea. Subter eam habitabant animalia et bestiæ, et in ramis ejus conversabantur volucres cæli: et ex ea vescebatur omnis caro.
DAN 4:10 Videbam in visione capitis mei super stratum meum, et ecce vigil, et sanctus, de cælo descendit.
DAN 4:11 Clamavit fortiter, et sic ait: Succidite arborem, et præcidite ramos ejus: excutite folia ejus, et dispergite fructus ejus: fugiant bestiæ, quæ subter eam sunt, et volucres de ramis ejus.
DAN 4:12 Verumtamen germen radicum ejus in terra sinite, et alligetur vinculo ferreo et æreo in herbis quæ foris sunt, et rore cæli tingatur, et cum feris pars ejus in herba terræ.
DAN 4:13 Cor ejus ab humano commutetur, et cor feræ detur ei: et septem tempora mutentur super eum.
DAN 4:14 In sententia vigilum decretum est, et sermo sanctorum, et petitio: donec cognoscant viventes quoniam dominatur Excelsus in regno hominum, et cuicumque voluerit, dabit illud, et humillimum hominem constituet super eum.
DAN 4:15 Hoc somnium vidi ego Nabuchodonosor rex: tu ergo Baltassar interpretationem narra festinus, quia omnes sapientes regni mei non queunt solutionem edicere mihi: tu autem potes, quia spiritus deorum sanctorum in te est.
DAN 4:16 Tunc Daniel, cujus nomen Baltassar, cœpit intra semetipsum tacitus cogitare quasi una hora: et cogitationes ejus conturbabant eum. Respondens autem rex, ait: Baltassar, somnium et interpretatio ejus non conturbent te. Respondit Baltassar, et dixit: Domine mi, somnium his, qui te oderunt, et interpretatio ejus hostibus tuis sit.
DAN 4:17 Arborem, quam vidisti sublimem atque robustam, cujus altitudo pertingit ad cælum, et aspectus illius in omnem terram;
DAN 4:18 et rami ejus pulcherrimi, et fructus ejus nimius, et esca omnium in ea, subter eam habitantes bestiæ agri, et in ramis ejus commorantes aves cæli:
DAN 4:19 tu es rex, qui magnificatus es, et invaluisti: et magnitudo tua crevit, et pervenit usque ad cælum, et potestas tua in terminos universæ terræ.
DAN 4:20 Quod autem vidit rex vigilem, et sanctum descendere de cælo, et dicere: Succidite arborem, et dissipate illam, attamen germen radicum ejus in terra dimittite, et vinciatur ferro et ære in herbis foris, et rore cæli conspergatur, et cum feris sit pabulum ejus, donec septem tempora mutentur super eum:
DAN 4:21 hæc est interpretatio sententiæ Altissimi, quæ pervenit super dominum meum regem,
DAN 4:22 Ejicient te ab hominibus, et cum bestiis ferisque erit habitatio tua, et fœnum ut bos comedes, et rore cæli infunderis: septem quoque tempora mutabuntur super te, donec scias quod dominetur Excelsus super regnum hominum, et cuicumque voluerit, det illud.
DAN 4:23 Quod autem præcepit ut relinqueretur germen radicum ejus, id est arboris: regnum tuum tibi manebit postquam cognoveris potestatem esse cælestem.
DAN 4:24 Quam ob rem, rex, consilium meum placeat tibi, et peccata tua eleemosynis redime, et iniquitates tuas misericordiis pauperum: forsitan ignoscet delictis tuis.
DAN 4:25 Omnia hæc venerunt super Nabuchodonosor regem.
DAN 4:26 Post finem mensium duodecim, in aula Babylonis deambulabat.
DAN 4:27 Responditque rex, et ait: Nonne hæc est Babylon magna, quam ego ædificavi in domum regni, in robore fortitudinis meæ, et in gloria decoris mei?
DAN 4:28 Cumque sermo adhuc esset in ore regis, vox de cælo ruit: Tibi dicitur, Nabuchodonosor rex: Regnum tuum transibit a te,
DAN 4:29 et ab hominibus ejicient te, et cum bestiis et feris erit habitatio tua: fœnum quasi bos comedes, et septem tempora mutabuntur super te, donec scias quod dominetur Excelsus in regno hominum, et cuicumque voluerit, det illud.
DAN 4:30 Eadem hora sermo completus est super Nabuchodonosor, et ex hominibus abjectus est, et fœnum ut bos comedit, et rore cæli corpus ejus infectum est, donec capilli ejus in similitudinem aquilarum crescerent, et ungues ejus quasi avium.
DAN 4:31 Igitur post finem dierum, ego Nabuchodonosor oculos meos ad cælum levavi, et sensus meus redditus est mihi: et Altissimo benedixi, et viventem in sempiternum laudavi et glorificavi: quia potestas ejus potestas sempiterna, et regnum ejus in generationem et generationem.
DAN 4:32 Et omnes habitatores terræ apud eum in nihilum reputati sunt: juxta voluntatem enim suam facit tam in virtutibus cæli quam in habitatoribus terræ: et non est qui resistat manui ejus, et dicat ei: Quare fecisti?
DAN 4:33 In ipso tempore sensus meus reversus est ad me, et ad honorem regni mei, decoremque perveni: et figura mea reversa est ad me, et optimates mei et magistratus mei requisierunt me, et in regno meo restitutus sum: et magnificentia amplior addita est mihi.
DAN 4:34 Nunc igitur, ego Nabuchodonosor laudo, et magnifico, et glorifico regem cæli: quia omnia opera ejus vera, et viæ ejus judicia, et gradientes in superbia potest humiliare.
DAN 5:1 Baltassar rex fecit grande convivium optimatibus suis mille: et unusquisque secundum suam bibebat ætatem.
DAN 5:2 Præcepit ergo jam temulentus ut afferrentur vasa aurea et argentea, quæ asportaverat Nabuchodonosor pater ejus de templo, quod fuit in Ierusalem, ut biberent in eis rex, et optimates ejus, uxoresque ejus, et concubinæ.
DAN 5:3 Tunc allata sunt vasa aurea, et argentea, quæ asportaverat de templo, quod fuerat in Ierusalem: et biberunt in eis rex, et optimates ejus, uxores et concubinæ illius.
DAN 5:4 Bibebant vinum, et laudabant deos suos aureos et argenteos, æreos, ferreos, ligneosque et lapideos.
DAN 5:5 In eadem hora apparuerunt digiti, quasi manus hominis scribentis contra candelabrum in superficie parietis aulæ regiæ: et rex aspiciebat articulos manus scribentis.
DAN 5:6 Tunc facies regis commutata est, et cogitationes ejus conturbabant eum: et compages renum ejus solvebantur, et genua ejus ad se invicem collidebantur.
DAN 5:7 Exclamavit itaque rex fortiter ut introducerent magos, Chaldæos, et aruspices. Et proloquens rex ait sapientibus Babylonis: Quicumque legerit scripturam hanc, et interpretationem ejus manifestam mihi fecerit, purpura vestietur, et torquem auream habebit in collo, et tertius in regno meo erit.
DAN 5:8 Tunc ingressi omnes sapientes regis non potuerunt nec scripturam legere, nec interpretationem indicare regi.
DAN 5:9 Unde rex Baltassar satis conturbatus est, et vultus illius immutatus est; sed et optimates ejus turbabantur.
DAN 5:10 Regina autem pro re, quæ acciderat regi et optimatibus ejus, domum convivii ingressa est: et proloquens ait: Rex, in æternum vive ! non te conturbent cogitationes tuæ, neque facies tua immutetur.
DAN 5:11 Est vir in regno tuo, qui spiritum deorum sanctorum habet in se, et in diebus patris tui scientia et sapientia inventæ sunt in eo: nam et rex Nabuchodonosor pater tuus principem magorum, incantatorum, Chaldæorum, et aruspicum constituit eum, pater, inquam, tuus, o rex:
DAN 5:12 quia spiritus amplior, et prudentia, intelligentiaque et interpretatio somniorum, et ostensio secretorum, ac solutio ligatorum inventæ sunt in eo, hoc est in Daniele: cui rex posuit nomen Baltassar. Nunc itaque Daniel vocetur, et interpretationem narrabit.
DAN 5:13 Igitur introductus est Daniel coram rege: ad quem præfatus rex ait: Tu es Daniel de filiis captivitatis Judæ, quem adduxit pater meus rex de Judæa?
DAN 5:14 audivi de te, quoniam spiritum deorum habeas, et scientia, intelligentiaque ac sapientia ampliores inventæ sunt in te.
DAN 5:15 Et nunc introgressi sunt in conspectu meo sapientes magi, ut scripturam hanc legerent, et interpretationem ejus indicarent mihi: et nequiverunt sensum hujus sermonis edicere.
DAN 5:16 Porro ego audivi de te, quod possis obscura interpretari, et ligata dissolvere: si ergo vales scripturam legere, et interpretationem ejus indicare mihi, purpura vestieris, et torquem auream circa collum tuum habebis, et tertius in regno meo princeps eris.
DAN 5:17 Ad quæ respondens Daniel, ait coram rege: Munera tua sint tibi, et dona domus tuæ alteri da: scripturam autem legam tibi, rex, et interpretationem ejus ostendam tibi.
DAN 5:18 O rex, Deus altissimus regnum et magnificentiam, gloriam et honorem dedit Nabuchodonosor patri tuo.
DAN 5:19 Et propter magnificentiam, quam dederat ei, universi populi, tribus, et linguæ tremebant, et metuebant eum: quos volebat, interficiebat: et quos volebat, percutiebat: et quos volebat, exaltabat: et quos volebat, humiliabat.
DAN 5:20 Quando autem elevatum est cor ejus, et spiritus illius obfirmatus est ad superbiam, depositus est de solio regni sui, et gloria ejus ablata est:
DAN 5:21 et a filiis hominum ejectus est, sed et cor ejus cum bestiis positum est, et cum onagris erat habitatio ejus: fœnum quoque ut bos comedebat, et rore cæli corpus ejus infectum est, donec cognosceret quod potestatem haberet Altissimus in regno hominum, et quemcumque voluerit, suscitabit super illud.
DAN 5:22 Tu quoque, filius ejus Baltassar, non humiliasti cor tuum, cum scires hæc omnia:
DAN 5:23 sed adversum Dominatorem cæli elevatus es: et vasa domus ejus allata sunt coram te, et tu, et optimates tui, et uxores tuæ, et concubinæ tuæ vinum bibistis in eis: deos quoque argenteos, et aureos, et æreos, ferreos, ligneosque et lapideos, qui non vident, neque audiunt, neque sentiunt, laudasti: porro Deum, qui habet flatum tuum in manu sua, et omnes vias tuas, non glorificasti.
DAN 5:24 Idcirco ab eo missus est articulus manus, quæ scripsit hoc quod exaratum est.
DAN 5:25 Hæc est autem scriptura, quæ digesta est: Mane, Thecel, Phares.
DAN 5:26 Et hæc est interpretatio sermonis. Mane: numeravit Deus regnum tuum, et complevit illud.
DAN 5:27 Thecel: appensus es in statera, et inventus es minus habens.
DAN 5:28 Phares: divisum est regnum tuum, et datum est Medis, et Persis.
DAN 5:29 Tunc, jubente rege, indutus est Daniel purpura, et circumdata est torques aurea collo ejus: et prædicatum est de eo quod haberet potestatem tertius in regno suo.
DAN 5:30 Eadem nocte interfectus est Baltassar rex Chaldæus.
DAN 5:31 Et Darius Medus successit in regnum, annos natus sexaginta duos.
DAN 6:1 Placuit Dario, et constituit super regnum satrapas centum viginti ut essent in toto regno suo.
DAN 6:2 Et super eos principes tres, ex quibus Daniel unus erat: ut satrapæ illis redderent rationem, et rex non sustineret molestiam.
DAN 6:3 Igitur Daniel superabat omnes principes et satrapas, quia spiritus Dei amplior erat in illo.
DAN 6:4 Porro rex cogitabat constituere eum super omne regnum: unde principes, et satrapæ quærebant occasionem ut invenirent Danieli ex latere regis: nullamque causam, et suspicionem reperire potuerunt, eo quod fidelis esset, et omnis culpa, et suspicio non inveniretur in eo.
DAN 6:5 Dixerunt ergo viri illi: Non inveniemus Danieli huic aliquam occasionem, nisi forte in lege Dei sui.
DAN 6:6 Tunc principes et satrapæ surripuerunt regi, et sic locuti sunt ei: Dari rex, in æternum vive !
DAN 6:7 consilium inierunt omnes principes regni tui, magistratus, et satrapæ, senatores, et judices, ut decretum imperatorium exeat, et edictum: ut omnis, qui petierit aliquam petitionem a quocumque deo et homine usque ad triginta dies, nisi a te, rex, mittatur in lacum leonum.
DAN 6:8 Nunc itaque rex, confirma sententiam, et scribe decretum: ut non immutetur quod statutum est a Medis et Persis, nec prævaricari cuiquam liceat.
DAN 6:9 Porro rex Darius proposuit edictum, et statuit.
DAN 6:10 Quod cum Daniel comperisset, id est, constitutam legem, ingressus est domum suam: et fenestris apertis in cœnaculo suo contra Jerusalem tribus temporibus in die flectebat genua sua, et adorabat, confitebaturque coram Deo suo sicut et ante facere consueverat.
DAN 6:11 Viri ergo illi curiosius inquirentes invenerunt Danielem orantem, et obsecrantem Deum suum.
DAN 6:12 Et accedentes locuti sunt regi super edicto: Rex, numquid non constituisti ut omnis homo qui rogaret quemquam de diis et hominibus usque ad dies triginta, nisi te, rex, mitteretur in lacum leonum? Ad quos respondens rex, ait: Verus est sermo juxta decretum Medorum atque Persarum, quod prævaricari non licet.
DAN 6:13 Tunc respondentes dixerunt coram rege: Daniel de filiis captivitatis Juda, non curavit de lege tua, et de edicto quod constituisti: sed tribus temporibus per diem orat obsecratione sua.
DAN 6:14 Quod verbum cum audisset rex, satis contristatus est: et pro Daniele posuit cor ut liberaret eum, et usque ad occasum solis laborabat ut erueret illum.
DAN 6:15 Viri autem illi, intelligentes regem, dixerunt ei: Scito, rex, quia lex Medorum atque Persarum est ut omne decretum, quod constituerit rex, non liceat immutari.
DAN 6:16 Tunc rex præcepit, et adduxerunt Danielem, et miserunt eum in lacum leonum. Dixitque rex Danieli: Deus tuus, quem colis semper, ipse liberabit te.
DAN 6:17 Allatusque est lapis unus, et positus est super os laci: quem obsignavit rex annulo suo, et annulo optimatum suorum, ne quid fieret contra Danielem.
DAN 6:18 Et abiit rex in domum suam, et dormivit incœnatus, cibique non sunt allati coram eo, insuper et somnus recessit ab eo.
DAN 6:19 Tunc rex primo diluculo consurgens, festinus ad lacum leonum perrexit:
DAN 6:20 appropinquansque lacui, Danielem voce lacrimabili inclamavit, et affatus est eum: Daniel serve Dei viventis, Deus tuus, cui tu servis semper, putasne valuit te liberare a leonibus?
DAN 6:21 Et Daniel regi respondens ait: Rex, in æternum vive !
DAN 6:22 Deus meus misit angelum suum, et conclusit ora leonum, et non nocuerunt mihi: quia coram eo justitia inventa est in me: sed et coram te, rex, delictum non feci.
DAN 6:23 Tunc vehementer rex gavisus est super eo, et Danielem præcepit educi de lacu: eductusque est Daniel de lacu, et nulla læsio inventa est in eo, quia credidit Deo suo.
DAN 6:24 Jubente autem rege, adducti sunt viri illi, qui accusaverant Danielem: et in lacum leonum missi sunt, ipsi, et filii, et uxores eorum: et non pervenerunt usque ad pavimentum laci, donec arriperent eos leones, et omnia ossa eorum comminuerunt.
DAN 6:25 Tunc Darius rex scripsit universis populis, tribubus, et linguis habitantibus in universa terra: Pax vobis multiplicetur.
DAN 6:26 A me constitutum est decretum, ut in universo imperio et regno meo, tremiscant et paveant Deum Danielis: ipse est enim Deus vivens, et æternus in sæcula, et regnum ejus non dissipabitur, et potestas ejus usque in æternum.
DAN 6:27 Ipse liberator atque salvator, faciens signa et mirabilia in cælo et in terra: qui liberavit Danielem de lacu leonum.
DAN 6:28 Porro Daniel perseveravit usque ad regnum Darii, regnumque Cyri Persæ.
DAN 7:1 Anno primo Baltassar regis Babylonis, Daniel somnium vidit: visio autem capitis ejus in cubili suo: et somnium scribens, brevi sermone comprehendit: summatimque perstringens, ait:
DAN 7:2 Videbam in visione mea nocte: et ecce quatuor venti cæli pugnabant in mari magno.
DAN 7:3 Et quatuor bestiæ grandes ascendebant de mari diversæ inter se.
DAN 7:4 Prima quasi leæna, et alas habebat aquilæ: aspiciebam donec evulsæ sunt alæ ejus, et sublata est de terra, et super pedes quasi homo stetit; et cor hominis datum est ei.
DAN 7:5 Et ecce bestia alia similis urso in parte stetit: et tres ordines erant in ore ejus, et in dentibus ejus, et sic dicebant ei: Surge, comede carnes plurimas.
DAN 7:6 Post hæc aspiciebam, et ecce alia quasi pardus, et alas habebat quasi avis, quatuor super se: et quatuor capita erant in bestia, et potestas data est ei.
DAN 7:7 Post hæc aspiciebam in visione noctis, et ecce bestia quarta terribilis atque mirabilis, et fortis nimis: dentes ferreos habebat magnos, comedens atque comminuens, et reliqua pedibus suis conculcans: dissimilis autem erat ceteris bestiis quas videram ante eam, et habebat cornua decem.
DAN 7:8 Considerabam cornua, et ecce cornu aliud parvulum ortum est de medio eorum: et tria de cornibus primis evulsa sunt a facie ejus: et ecce oculi, quasi oculi hominis erant in cornu isto, et os loquens ingentia.
DAN 7:9 Aspiciebam donec throni positi sunt, et antiquus dierum sedit. Vestimentum ejus candidum quasi nix, et capilli capitis ejus quasi lana munda: thronus ejus flammæ ignis: rotæ ejus ignis accensus.
DAN 7:10 Fluvius igneus rapidusque egrediebatur a facie ejus. Millia millium ministrabant ei, et decies millies centena millia assistebant ei: judicium sedit, et libri aperti sunt.
DAN 7:11 Aspiciebam propter vocem sermonum grandium, quos cornu illud loquebatur: et vidi quoniam interfecta esset bestia, et perisset corpus ejus, et traditum esset ad comburendum igni:
DAN 7:12 aliarum quoque bestiarum ablata esset potestas, et tempora vitæ constituta essent eis usque ad tempus et tempus.
DAN 7:13 Aspiciebam ergo in visione noctis, et ecce cum nubibus cæli quasi filius hominis veniebat, et usque ad antiquum dierum pervenit: et in conspectu ejus obtulerunt eum.
DAN 7:14 Et dedit ei potestatem, et honorem, et regnum: et omnes populi, tribus, et linguæ ipsi servient: potestas ejus, potestas æterna, quæ non auferetur: et regnum ejus, quod non corrumpetur.
DAN 7:15 Horruit spiritus meus: ego Daniel territus sum in his, et visiones capitis mei conturbaverunt me.
DAN 7:16 Accessi ad unum de assistentibus, et veritatem quærebam ab eo de omnibus his. Qui dixit mihi interpretationem sermonum, et docuit me:
DAN 7:17 Hæ quatuor bestiæ magnæ, quatuor sunt regna, quæ consurgent de terra.
DAN 7:18 Suscipient autem regnum sancti Dei altissimi, et obtinebunt regnum usque in sæculum, et sæculum sæculorum.
DAN 7:19 Post hoc volui diligenter discere de bestia quarta, quæ erat dissimilis valde ab omnibus, et terribilis nimis: dentes et ungues ejus ferrei: comedebat, et comminuebat, et reliqua pedibus suis conculcabat:
DAN 7:20 et de cornibus decem, quæ habebat in capite, et de alio, quod ortum fuerat, ante quod ceciderant tria cornua: et de cornu illo, quod habebat oculos, et os loquens grandia, et majus erat ceteris.
DAN 7:21 Aspiciebam, et ecce cornu illud faciebat bellum adversus sanctos, et prævalebat eis,
DAN 7:22 donec venit antiquus dierum, et judicium dedit sanctis Excelsi, et tempus advenit, et regnum obtinuerunt sancti.
DAN 7:23 Et sic ait: Bestia quarta, regnum quartum erit in terra, quod majus erit omnibus regnis, et devorabit universam terram, et conculcabit, et comminuet eam.
DAN 7:24 Porro cornua decem ipsius regni, decem reges erunt: et alius consurget post eos, et ipse potentior erit prioribus, et tres reges humiliabit.
DAN 7:25 Et sermones contra Excelsum loquetur, et sanctos Altissimi conteret: et putabit quod possit mutare tempora, et leges: et tradentur in manu ejus usque ad tempus, et tempora, et dimidium temporis.
DAN 7:26 Et judicium sedebit, ut auferatur potentia, et conteratur, et dispereat usque in finem.
DAN 7:27 Regnum autem, et potestas, et magnitudo regni, quæ est subter omne cælum, detur populo sanctorum Altissimi: cujus regnum, regnum sempiternum est, et omnes reges servient ei, et obedient.
DAN 7:28 Hucusque finis verbi. Ego Daniel multum cogitationibus meis conturbabar, et facies mea mutata est in me: verbum autem in corde meo conservavi.
DAN 8:1 Anno tertio regni Baltassar regis, visio apparuit mihi. Ego Daniel, post id quod videram in principio,
DAN 8:2 vidi in visione mea, cum essem in Susis castro, quod est in Ælam regione: vidi autem in visione esse me super portam Ulai.
DAN 8:3 Et levavi oculus meos, et vidi: et ecce aries unus stabat ante paludem, habens cornua excelsa, et unum excelsius altero atque succrescens. Postea
DAN 8:4 vidi arietem cornibus ventilantem contra occidentem, et contra aquilonem, et contra meridiem, et omnes bestiæ non poterant resistere ei, neque liberari de manu ejus: fecitque secundum voluntatem suam, et magnificatus est.
DAN 8:5 Et ego intelligebam: ecce autem hircus caprarum veniebat ab occidente super faciem totius terræ, et non tangebat terram: porro hircus habebat cornu insigne inter oculos suos.
DAN 8:6 Et venit usque ad arietem illum cornutum, quem videram stantem ante portam, et cucurrit ad eum in impetu fortitudinis suæ.
DAN 8:7 Cumque appropinquasset prope arietem, efferatus est in eum, et percussit arietem: et comminuit duo cornua ejus, et non poterat aries resistere ei: cumque eum misisset in terram, conculcavit, et nemo quibat liberare arietem de manu ejus.
DAN 8:8 Hircus autem caprarum magnus factus est nimis: cumque crevisset, fractum est cornu magnum, et orta sunt quatuor cornua subter illud per quatuor ventos cæli.
DAN 8:9 De uno autem ex eis egressum est cornu unum modicum: et factum est grande contra meridiem, et contra orientem, et contra fortitudinem.
DAN 8:10 Et magnificatum est usque ad fortitudinem cæli: et dejecit de fortitudine, et de stellis, et conculcavit eas.
DAN 8:11 Et usque ad principem fortitudinis magnificatum est: et ab eo tulit juge sacrificium, et dejecit locum sanctificationis ejus.
DAN 8:12 Robur autem datum est ei contra juge sacrificium propter peccata: et prosternetur veritas in terra, et faciet, et prosperabitur.
DAN 8:13 Et audivi unum de sanctis loquentem: et dixit unus sanctus alteri nescio cui loquenti: Usquequo visio, et juge sacrificium, et peccatum desolationis quæ facta est: et sanctuarium, et fortitudo conculcabitur?
DAN 8:14 Et dixit ei: Usque ad vesperam et mane, dies duo millia trecenti: et mundabitur sanctuarium.
DAN 8:15 Factum est autem cum viderem ego Daniel visionem, et quærerem intelligentiam: ecce stetit in conspectu meo quasi species viri.
DAN 8:16 Et audivi vocem viri inter Ulai: et clamavit, et ait: Gabriel, fac intelligere istam visionem.
DAN 8:17 Et venit, et stetit juxta ubi ego stabam: cumque venisset, pavens corrui in faciem meam: et ait ad me: Intellige, fili hominis, quoniam in tempore finis complebitur visio.
DAN 8:18 Cumque loqueretur ad me, collapsus sum pronus in terram: et tetigit me, et statuit me in gradu meo,
DAN 8:19 dixitque mihi: Ego ostendam tibi quæ futura sunt in novissimo maledictionis: quoniam habet tempus finem suum.
DAN 8:20 Aries, quem vidisti habere cornua, rex Medorum est atque Persarum.
DAN 8:21 Porro hircus caprarum, rex Græcorum est; et cornu grande, quod erat inter oculos ejus, ipse est rex primus.
DAN 8:22 Quod autem fracto illo surrexerunt quatuor pro eo: quatuor reges de gente ejus consurgent, sed non in fortitudine ejus.
DAN 8:23 Et post regnum eorum, cum creverint iniquitates, consurget rex impudens facie, et intelligens propositiones;
DAN 8:24 et roborabitur fortitudo ejus, sed non in viribus suis: et supra quam credi potest, universa vastabit, et prosperabitur, et faciet. Et interficiet robustos, et populum sanctorum
DAN 8:25 secundum voluntatem suam, et dirigetur dolus in manu ejus: et cor suum magnificabit, et in copia rerum omnium occidet plurimos: et contra principem principum consurget, et sine manu conteretur.
DAN 8:26 Et visio vespere et mane, quæ dicta est, vera est: tu ergo visionem signa, quia post multos dies erit.
DAN 8:27 Et ego Daniel langui, et ægrotavi per dies: cumque surrexissem, faciebam opera regis, et stupebam ad visionem, et non erat qui interpretaretur.
DAN 9:1 In anno primo Darii filii Assueri de semine Medorum, qui imperavit super regnum Chaldæorum,
DAN 9:2 anno uno regni ejus, ego Daniel intellexi in libris numerum annorum, de quo factus est sermo Domini ad Jeremiam prophetam, ut complerentur desolationis Jerusalem septuaginta anni.
DAN 9:3 Et posui faciem meam ad Dominum Deum meum rogare et deprecari in jejuniis, sacco, et cinere.
DAN 9:4 Et oravi Dominum Deum meum, et confessus sum, et dixi: Obsecro, Domine Deus magne et terribilis, custodiens pactum, et misericordiam diligentibus te, et custodientibus mandata tua:
DAN 9:5 peccavimus, iniquitatem fecimus, impie egimus, et recessimus: et declinavimus a mandatis tuis ac judiciis.
DAN 9:6 Non obedivimus servis tuis prophetis, qui locuti sunt in nomine tuo regibus nostris, principibus nostris, patribus nostris, omnique populo terræ.
DAN 9:7 Tibi, Domine, justitia: nobis autem confusio faciei, sicut est hodie viro Juda, et habitatoribus Jerusalem, et omni Israël, his qui prope sunt, et his qui procul in universis terris, ad quas ejecisti eos propter iniquitates eorum, in quibus peccaverunt in te.
DAN 9:8 Domine, nobis confusio faciei, regibus nostris, principibus nostris, et patribus nostris, qui peccaverunt.
DAN 9:9 Tibi autem Domino Deo nostro misericordia et propitiatio, quia recessimus a te,
DAN 9:10 et non audivimus vocem Domini Dei nostri ut ambularemus in lege ejus, quam posuit nobis per servos suos prophetas.
DAN 9:11 Et omnis Israël prævaricati sunt legem tuam, et declinaverunt ne audirent vocem tuam: et stillavit super nos maledictio et detestatio quæ scripta est in libro Moysi servi Dei, quia peccavimus ei.
DAN 9:12 Et statuit sermones suos, quos locutus est super nos et super principes nostros, qui judicaverunt nos, ut superinduceret in nos magnum malum, quale numquam fuit sub omni cælo, secundum quod factum est in Jerusalem.
DAN 9:13 Sicut scriptum est in lege Moysi, omne malum hoc venit super nos: et non rogavimus faciem tuam, Domine Deus noster, ut reverteremur ab iniquitatibus nostris, et cogitaremus veritatem tuam.
DAN 9:14 Et vigilavit Dominus super malitiam, et adduxit eam super nos. Justus Dominus Deus noster in omnibus operibus suis, quæ fecit: non enim audivimus vocem ejus.
DAN 9:15 Et nunc Domine Deus noster, qui eduxisti populum tuum de terra Ægypti in manu forti, et fecisti tibi nomen secundum diem hanc: peccavimus, iniquitatem fecimus.
DAN 9:16 Domine, in omnem justitiam tuam avertatur, obsecro, ira tua et furor tuus a civitate tua Jerusalem, et monte sancto tuo. Propter peccata enim nostra, et iniquitates patrum nostrorum, Jerusalem et populus tuus in opprobrium sunt omnibus per circuitum nostrum.
DAN 9:17 Nunc ergo exaudi, Deus noster, orationem servi tui, et preces ejus: et ostende faciem tuam super sanctuarium tuum, quod desertum est propter temetipsum.
DAN 9:18 Inclina, Deus meus, aurem tuam, et audi: aperi oculos tuos, et vide desolationem nostram, et civitatem super quam invocatum est nomen tuum: neque enim in justificationibus nostris prosternimus preces ante faciem tuam, sed in miserationibus tuis multis.
DAN 9:19 Exaudi, Domine; placare Domine: attende et fac: ne moreris propter temetipsum, Deus meus, quia nomen tuum invocatum est super civitatem et super populum tuum.
DAN 9:20 Cumque adhuc loquerer, et orarem, et confiterer peccata mea, et peccata populi mei Israël, et prosternerem preces meas in conspectu Dei mei, pro monte sancto Dei mei:
DAN 9:21 adhuc me loquente in oratione, ecce vir Gabriel, quem videram in visione a principio, cito volans tetigit me in tempore sacrificii vespertini.
DAN 9:22 Et docuit me, et locutus est mihi, dixitque: Daniel, nunc egressus sum ut docerem te, et intelligeres.
DAN 9:23 Ab exordio precum tuarum egressus est sermo: ego autem veni ut indicarem tibi, quia vir desideriorum es: tu ergo animadverte sermonem, et intellige visionem.
DAN 9:24 Septuaginta hebdomades abbreviatæ sunt super populum tuum et super urbem sanctam tuam, ut consummetur prævaricatio, et finem accipiat peccatum, et deleatur iniquitas, et adducatur justitia sempiterna, et impleatur visio et prophetia, et ungatur Sanctus sanctorum.
DAN 9:25 Scito ergo, et animadverte: ab exitu sermonis, ut iterum ædificetur Jerusalem, usque ad christum ducem, hebdomades septem, et hebdomades sexaginta duæ erunt: et rursum ædificabitur platea, et muri in angustia temporum.
DAN 9:26 Et post hebdomades sexaginta duas occidetur christus: et non erit ejus populus qui eum negaturus est. Et civitatem et sanctuarium dissipabit populus cum duce venturo: et finis ejus vastitas, et post finem belli statuta desolatio.
DAN 9:27 Confirmabit autem pactum multis hebdomada una: et in dimidio hebdomadis deficiet hostia et sacrificium: et erit in templo abominatio desolationis: et usque ad consummationem et finem perseverabit desolatio.
DAN 10:1 Anno tertio Cyri regis Persarum, verbum revelatum est Danieli cognomento Baltassar, et verbum verum, et fortitudo magna: intellexitque sermonem: intelligentia enim est opus in visione.
DAN 10:2 In diebus illis ego Daniel lugebam trium hebdomadarum diebus:
DAN 10:3 panem desiderabilem non comedi, et caro et vinum non introierunt in os meum, sed neque unguento unctus sum, donec complerentur trium hebdomadarum dies.
DAN 10:4 Die autem vigesima et quarta mensis primi, eram juxta fluvium magnum, qui est Tigris.
DAN 10:5 Et levavi oculos meos, et vidi: et ecce vir unus vestitus lineis, et renes ejus accincti auro obrizo:
DAN 10:6 et corpus ejus quasi chrysolithus, et facies ejus velut species fulguris, et oculi ejus ut lampas ardens: et brachia ejus, et quæ deorsum sunt usque ad pedes, quasi species æris candentis: et vox sermonum ejus ut vox multitudinis.
DAN 10:7 Vidi autem ego Daniel solus visionem: porro viri qui erant mecum non viderunt, sed terror nimius irruit super eos, et fugerunt in absconditum.
DAN 10:8 Ego autem relictus solus vidi visionem grandem hanc: et non remansit in me fortitudo, sed et species mea immutata est in me, et emarcui, nec habui quidquam virium.
DAN 10:9 Et audivi vocem sermonum ejus: et audiens jacebam consternatus super faciem meam, et vultus meus hærebat terræ.
DAN 10:10 Et ecce manus tetigit me, et erexit me super genua mea, et super articulos manuum mearum.
DAN 10:11 Et dixit ad me: Daniel vir desideriorum, intellige verba quæ ego loquor ad te, et sta in gradu tuo: nunc enim sum missus ad te. Cumque dixisset mihi sermonem istum, steti tremens.
DAN 10:12 Et ait ad me: Noli metuere, Daniel: quia ex die primo, quo posuisti cor tuum ad intelligendum ut te affligeres in conspectu Dei tui, exaudita sunt verba tua: et ego veni propter sermones tuos.
DAN 10:13 Princeps autem regni Persarum restitit mihi viginti et uno diebus: et ecce Michaël, unus de principibus primis, venit in adjutorium meum, et ego remansi ibi juxta regem Persarum.
DAN 10:14 Veni autem ut docerem te quæ ventura sunt populo tuo in novissimis diebus, quoniam adhuc visio in dies.
DAN 10:15 Cumque loqueretur mihi hujuscemodi verbis, dejeci vultum meum ad terram, et tacui.
DAN 10:16 Et ecce quasi similitudo filii hominis tetigit labia mea: et aperiens os meum locutus sum, et dixi ad eum, qui stabat contra me: Domine mi, in visione tua dissolutæ sunt compages meæ, et nihil in me remansit virium.
DAN 10:17 Et quomodo poterit servus domini mei loqui cum domino meo? nihil enim in me remansit virium, sed et halitus meus intercluditur.
DAN 10:18 Rursum ergo tetigit me quasi visio hominis, et confortavit me,
DAN 10:19 et dixit: Noli timere, vir desideriorum: pax tibi: confortare, et esto robustus. Cumque loqueretur mecum, convalui, et dixi: Loquere, domine mi, quia confortasti me.
DAN 10:20 Et ait: Numquid scis quare venerim ad te? et nunc revertar ut prælier adversum principem Persarum. Cum ego egrederer, apparuit princeps Græcorum veniens.
DAN 10:21 Verumtamen annuntiabo tibi quod expressum est in scriptura veritatis: et nemo est adjutor meus in omnibus his, nisi Michaël princeps vester.
DAN 11:1 Ego autem ab anno primo Darii Medi stabam ut confortaretur et roboraretur.
DAN 11:2 Et nunc veritatem annuntiabo tibi. Ecce adhuc tres reges stabunt in Perside, et quartus ditabitur opibus nimiis super omnes: et cum invaluerit divitiis suis, concitabit omnes adversum regnum Græciæ.
DAN 11:3 Surget vero rex fortis, et dominabitur potestate multa, et faciet quod placuerit ei.
DAN 11:4 Et cum steterit, conteretur regnum ejus, et dividetur in quatuor ventos cæli: sed non in posteros ejus, neque secundum potentiam illius, qua dominatus est: lacerabitur enim regnum ejus etiam in externos, exceptis his.
DAN 11:5 Et confortabitur rex austri: et de principibus ejus prævalebit super eum, et dominabitur ditione: multa enim dominatio ejus.
DAN 11:6 Et post finem annorum fœderabuntur: filiaque regis austri veniet ad regem aquilonis facere amicitiam, et non obtinebit fortitudinem brachii, nec stabit semen ejus: et tradetur ipsa, et qui adduxerunt eam adolescentes ejus, et qui confortabant eam in temporibus.
DAN 11:7 Et stabit de germine radicum ejus plantatio: et veniet cum exercitu, et ingredietur provinciam regis aquilonis: et abutetur eis, et obtinebit.
DAN 11:8 Insuper et deos eorum, et sculptilia, vasa quoque pretiosa argenti et auri, captiva ducet in Ægyptum: ipse prævalebit adversus regem aquilonis.
DAN 11:9 Et intrabit in regnum rex austri, et revertetur ad terram suam.
DAN 11:10 Filii autem ejus provocabuntur, et congregabunt multitudinem exercituum plurimorum: et veniet properans, et inundans: et revertetur, et concitabitur, et congredietur cum robore ejus.
DAN 11:11 Et provocatus rex austri egredietur, et pugnabit adversus regem aquilonis, et præparabit multitudinem nimiam, et dabitur multitudo in manu ejus.
DAN 11:12 Et capiet multitudinem, et exaltabitur cor ejus, et dejiciet multa millia, sed non prævalebit.
DAN 11:13 Convertetur enim rex aquilonis, et præparabit multitudinem multo majorem quam prius: et in fine temporum annorumque veniet properans cum exercitu magno, et opibus nimiis.
DAN 11:14 Et in temporibus illis multi consurgent adversus regem austri: filii quoque prævaricatorum populi tui extollentur ut impleant visionem, et corruent.
DAN 11:15 Et venit rex aquilonis, et comportabit aggerem, et capiet urbes munitissimas: et brachia austri non sustinebunt, et consurgent electi ejus ad resistendum, et non erit fortitudo.
DAN 11:16 Et faciet veniens super eum juxta placitum suum, et non erit qui stet contra faciem ejus: et stabit in terra inclyta, et consumetur in manu ejus.
DAN 11:17 Et ponet faciem suam ut veniat ad tenendum universum regnum ejus, et recta faciet cum eo: et filiam feminarum dabit ei, ut evertat illud: et non stabit, nec illius erit.
DAN 11:18 Et convertet faciem suam ad insulas, et capiet multas: et cessare faciet principem opprobrii sui, et opprobrium ejus convertetur in eum.
DAN 11:19 Et convertet faciem suam ad imperium terræ suæ, et impinget, et corruet, et non invenietur.
DAN 11:20 Et stabit in loco ejus vilissimus, et indignus decore regio: et in paucis diebus conteretur, non in furore, nec in prælio.
DAN 11:21 Et stabit in loco ejus despectus, et non tribuetur ei honor regius: et veniet clam, et obtinebit regnum in fraudulentia.
DAN 11:22 Et brachia pugnantis expugnabuntur a facie ejus, et conterentur: insuper et dux fœderis.
DAN 11:23 Et post amicitias, cum eo faciet dolum: et ascendet, et superabit in modico populo.
DAN 11:24 Et abundantes, et uberes urbes ingredietur: et faciet quæ non fecerunt patres ejus, et patres patrum ejus: rapinas, et prædam, et divitias eorum dissipabit, et contra firmissimas cogitationes inibit: et hoc usque ad tempus.
DAN 11:25 Et concitabitur fortitudo ejus, et cor ejus adversum regem austri in exercitu magno: et rex austri provocabitur ad bellum multis auxiliis, et fortibus nimis: et non stabunt, quia inibunt adversus eum consilia.
DAN 11:26 Et comedentes panem cum eo, conterent illum, exercitusque ejus opprimetur: et cadent interfecti plurimi.
DAN 11:27 Duorum quoque regum cor erit ut malefaciant, et ad mensam unam mendacium loquentur: et non proficient, quia adhuc finis in aliud tempus.
DAN 11:28 Et revertetur in terram suam cum opibus multis: et cor ejus adversum testamentum sanctum, et faciet, et revertetur in terram suam.
DAN 11:29 Statuto tempore revertetur, et veniet ad austrum: et non erit priori simile novissimum.
DAN 11:30 Et venient super eum trieres, et Romani: et percutietur, et revertetur, et indignabitur contra testamentum sanctuarii, et faciet: reverteturque, et cogitabit adversum eos qui dereliquerunt testamentum sanctuarii.
DAN 11:31 Et brachia ex eo stabunt, et polluent sanctuarium fortitudinis, et auferent juge sacrificium: et dabunt abominationem in desolationem.
DAN 11:32 Et impii in testamentum simulabunt fraudulenter: populus autem sciens Deum suum, obtinebit, et faciet.
DAN 11:33 Et docti in populo docebunt plurimos: et ruent in gladio, et in flamma, et in captivitate, et in rapina dierum.
DAN 11:34 Cumque corruerint, sublevabuntur auxilio parvulo: et applicabuntur eis plurimi fraudulenter.
DAN 11:35 Et de eruditis ruent, ut conflentur, et eligantur, et dealbentur usque ad tempus præfinitum: quia adhuc aliud tempus erit.
DAN 11:36 Et faciet juxta voluntatem suam rex, et elevabitur, et magnificabitur adversus omnem deum: et adversus Deum deorum loquetur magnifica, et dirigetur, donec compleatur iracundia: perpetrata quippe est definitio.
DAN 11:37 Et Deum patrum suorum non reputabit: et erit in concupiscentiis feminarum, nec quemquam deorum curabit, quia adversum universa consurget.
DAN 11:38 Deum autem Maozim in loco suo venerabitur: et deum, quem ignoraverunt patres ejus, colet auro, et argento, et lapide pretioso, rebusque pretiosis.
DAN 11:39 Et faciet ut muniat Maozim cum deo alieno, quem cognovit, et multiplicabit gloriam, et dabit eis potestatem in multis, et terram dividet gratuito.
DAN 11:40 Et in tempore præfinito præliabitur adversus eum rex austri, et quasi tempestas veniet contra illum rex aquilonis in curribus, et in equitibus, et in classe magna, et ingredietur terras, et conteret, et pertransiet.
DAN 11:41 Et introibit in terram gloriosam, et multæ corruent: hæ autem solæ salvabuntur de manu ejus, Edom, et Moab, et principium filiorum Ammon.
DAN 11:42 Et mittet manum suam in terras: et terra Ægypti non effugiet.
DAN 11:43 Et dominabitur thesaurorum auri, et argenti, et in omnibus pretiosis Ægypti: per Libyam quoque, et Æthiopiam transibit.
DAN 11:44 Et fama turbabit eum ab oriente et ab aquilone: et veniet in multitudine magna ut conterat et interficiat plurimos.
DAN 11:45 Et figet tabernaculum suum Apadno inter maria, super montem inclytum et sanctum: et veniet usque ad summitatem ejus, et nemo auxiliabitur ei.
DAN 12:1 In tempore autem illo consurget Michaël princeps magnus, qui stat pro filiis populi tui: et veniet tempus quale non fuit ab eo ex quo gentes esse cœperunt usque ad tempus illud. Et in tempore illo salvabitur populus tuus, omnis qui inventus fuerit scriptus in libro.
DAN 12:2 Et multi de his qui dormiunt in terræ pulvere evigilabunt, alii in vitam æternam, et alii in opprobrium ut videant semper.
DAN 12:3 Qui autem docti fuerint, fulgebunt quasi splendor firmamenti: et qui ad justitiam erudiunt multos, quasi stellæ in perpetuas æternitates.
DAN 12:4 Tu autem Daniel, claude sermones, et signa librum usque ad tempus statutum: plurimi pertransibunt, et multiplex erit scientia.
DAN 12:5 Et vidi ego Daniel, et ecce quasi duo alii stabant: unus hinc super ripam fluminis, et alius inde ex altera ripa fluminis.
DAN 12:6 Et dixi viro qui erat indutus lineis, qui stabat super aquas fluminis: Usquequo finis horum mirabilium?
DAN 12:7 Et audivi virum qui indutus erat lineis, qui stabat super aquas fluminis, cum elevasset dexteram et sinistram suam in cælum, et jurasset per viventem in æternum, quia in tempus, et tempora, et dimidium temporis. Et cum completa fuerit dispersio manus populi sancti, complebuntur universa hæc.
DAN 12:8 Et ego audivi, et non intellexi. Et dixi: Domine mi, quid erit post hæc?
DAN 12:9 Et ait: Vade, Daniel, quia clausi sunt signatique sermones usque ad præfinitum tempus.
DAN 12:10 Eligentur, et dealbabuntur, et quasi ignis probabuntur multi: et impie agent impii, neque intelligent omnes impii: porro docti intelligent.
DAN 12:11 Et a tempore cum ablatum fuerit juge sacrificium, et posita fuerit abominatio in desolationem, dies mille ducenti nonaginta.
DAN 12:12 Beatus qui exspectat, et pervenit usque ad dies mille trecentos triginta quinque.
DAN 12:13 Tu autem vade ad præfinitum: et requiesces, et stabis in sorte tua in finem dierum.
DAN 13:1 Et erat vir habitans in Babylone, et nomen ejus Joakim:
DAN 13:2 et accepit uxorem nomine Susannam, filiam Helciæ, pulchram nimis, et timentem Deum:
DAN 13:3 parentes enim illius, cum essent justi, erudierunt filiam suam secundum legem Moysi.
DAN 13:4 Erat autem Joakim dives valde, et erat ei pomarium vicinum domui suæ: et ad ipsum confluebant Judæi, eo quod esset honorabilior omnium.
DAN 13:5 Et constituti sunt de populo duo senes judices in illo anno, de quibus locutus est Dominus: Quia egressa est iniquitas de Babylone a senioribus judicibus, qui videbantur regere populum.
DAN 13:6 Isti frequentabant domum Joakim, et veniebant ad eos omnes qui habebant judicia.
DAN 13:7 Cum autem populus revertisset per meridiem, ingrediebatur Susanna, et deambulabat in pomario viri sui.
DAN 13:8 Et videbant eam senes quotidie ingredientem et deambulantem, et exarserunt in concupiscentiam ejus:
DAN 13:9 et everterunt sensum suum, et declinaverunt oculos suos ut non viderent cælum, neque recordarentur judiciorum justorum.
DAN 13:10 Erant ergo ambo vulnerati amore ejus, nec indicaverunt sibi vicissim dolorem suum:
DAN 13:11 erubescebant enim indicare sibi concupiscentiam suam, volentes concumbere cum ea.
DAN 13:12 Et observabant quotidie sollicitius videre eam. Dixitque alter ad alterum:
DAN 13:13 Eamus domum, quia hora prandii est. Et egressi, recesserunt a se.
DAN 13:14 Cumque revertissent, venerunt in unum: et sciscitantes ab invicem causam, confessi sunt concupiscentiam suam: et tunc in communi statuerunt tempus quando eam possent invenire solam.
DAN 13:15 Factum est autem, cum observarent diem aptum, ingressa est aliquando sicut heri et nudiustertius, cum duabus solis puellis, voluitque lavari in pomario: æstus quippe erat:
DAN 13:16 et non erat ibi quisquam, præter duos senes absconditos, et contemplantes eam.
DAN 13:17 Dixit ergo puellis: Afferte mihi oleum, et smigmata, et ostia pomarii claudite, ut laver.
DAN 13:18 Et fecerunt sicut præceperat: clauseruntque ostia pomarii, et egressæ sunt per posticum ut afferrent quæ jusserat; nesciebantque senes intus esse absconditos.
DAN 13:19 Cum autem egressæ essent puellæ, surrexerunt duo senes, et accurrerunt ad eam, et dixerunt:
DAN 13:20 Ecce ostia pomarii clausa sunt, et nemo nos videt, et nos in concupiscentia tui sumus: quam ob rem assentire nobis, et commiscere nobiscum.
DAN 13:21 Quod si nolueris, dicemus contra te testimonium, quod fuerit tecum juvenis, et ob hanc causam emiseris puellas a te.
DAN 13:22 Ingemuit Susanna, et ait: Angustiæ sunt mihi undique: si enim hoc egero, mors mihi est: si autem non egero, non effugiam manus vestras.
DAN 13:23 Sed melius est mihi absque opere incidere in manus vestras, quam peccare in conspectu Domini.
DAN 13:24 Et exclamavit voce magna Susanna: exclamaverunt autem et senes adversus eam.
DAN 13:25 Et cucurrit unus ad ostia pomarii, et aperuit.
DAN 13:26 Cum ergo audissent clamorem famuli domus in pomario, irruerunt per posticum ut viderent quidnam esset.
DAN 13:27 Postquam autem senes locuti sunt, erubuerunt servi vehementer, quia numquam dictus fuerat sermo hujuscemodi de Susanna. Et facta est dies crastina.
DAN 13:28 Cumque venisset populus ad Joakim virum ejus, venerunt et duo presbyteri, pleni iniqua cogitatione adversus Susannam ut interficerent eam.
DAN 13:29 Et dixerunt coram populo: Mittite ad Susannam filiam Helciæ uxorem Joakim. Et statim miserunt.
DAN 13:30 Et venit cum parentibus, et filiis, et universis cognatis suis.
DAN 13:31 Porro Susanna erat delicata nimis, et pulchra specie.
DAN 13:32 At iniqui illi jusserunt ut discooperiretur (erat enim cooperta), ut vel sic satiarentur decore ejus.
DAN 13:33 Flebant igitur sui, et omnes qui noverant eam.
DAN 13:34 Consurgentes autem duo presbyteri in medio populi, posuerunt manus suas super caput ejus.
DAN 13:35 Quæ flens suspexit ad cælum: erat enim cor ejus fiduciam habens in Domino.
DAN 13:36 Et dixerunt presbyteri: Cum deambularemus in pomario soli, ingressa est hæc cum duabus puellis: et clausit ostia pomarii, et dimisit a se puellas.
DAN 13:37 Venitque ad eam adolescens, qui erat absconditus, et concubuit cum ea.
DAN 13:38 Porro nos cum essemus in angulo pomarii, videntes iniquitatem, cucurrimus ad eos, et vidimus eos pariter commisceri.
DAN 13:39 Et illum quidem non quivimus comprehendere, quia fortior nobis erat, et apertis ostiis exilivit:
DAN 13:40 hanc autem cum apprehendissemus, interrogavimus, quisnam esset adolescens, et noluit indicare nobis: hujus rei testes sumus.
DAN 13:41 Credidit eis multitudo quasi senibus et judicibus populi, et condemnaverunt eam ad mortem.
DAN 13:42 Exclamavit autem voce magna Susanna, et dixit: Deus æterne, qui absconditorum es cognitor, qui nosti omnia antequam fiant,
DAN 13:43 tu scis quoniam falsum testimonium tulerunt contra me: et ecce morior, cum nihil horum fecerim, quæ isti malitiose composuerunt adversum me.
DAN 13:44 Exaudivit autem Dominus vocem ejus.
DAN 13:45 Cumque duceretur ad mortem, suscitavit Dominus spiritum sanctum pueri junioris, cujus nomen Daniel:
DAN 13:46 et exclamavit voce magna: Mundus ego sum a sanguine hujus.
DAN 13:47 Et conversus omnis populus ad eum, dixit: Quis est iste sermo, quem tu locutus es?
DAN 13:48 Qui cum staret in medio eorum, ait: Sic fatui filii Israël, non judicantes, neque quod verum est cognoscentes, condemnastis filiam Israël?
DAN 13:49 revertimini ad judicium, quia falsum testimonium locuti sunt adversus eam.
DAN 13:50 Reversus est ergo populus cum festinatione, et dixerunt ei senes: Veni, et sede in medio nostrum, et indica nobis: quia tibi Deus dedit honorem senectutis.
DAN 13:51 Et dixit ad eos Daniel: Separate illos ab invicem procul, et dijudicabo eos.
DAN 13:52 Cum ergo divisi essent alter ab altero, vocavit unum de eis, et dixit ad eum: Inveterate dierum malorum, nunc venerunt peccata tua, quæ operabaris prius:
DAN 13:53 judicans judicia injusta, innocentes opprimens, et dimittens noxios, dicente Domino: Innocentem et justum non interficies.
DAN 13:54 Nunc ergo, si vidisti eam, dic sub qua arbore videris eos colloquentes sibi. Qui ait: Sub schino.
DAN 13:55 Dixit autem Daniel: Recte mentitus es in caput tuum: ecce enim angelus Dei, accepta sententia ab eo, scindet te medium.
DAN 13:56 Et, amoto eo, jussit venire alium, et dixit ei: Semen Chanaan, et non Juda, species decepit te, et concupiscentia subvertit cor tuum:
DAN 13:57 sic faciebatis filiabus Israël, et illæ timentes loquebantur vobis: sed filia Juda non sustinuit iniquitatem vestram.
DAN 13:58 Nunc ergo, dic mihi sub qua arbore comprehenderis eos loquentes sibi. Qui ait: Sub prino.
DAN 13:59 Dixit autem ei Daniel: Recte mentitus es et tu in caput tuum: manet enim angelus Domini, gladium habens, ut secet te medium, et interficiat vos.
DAN 13:60 Exclamavit itaque omnis cœtus voce magna, et benedixerunt Deum, qui salvat sperantes in se.
DAN 13:61 Et consurrexerunt adversus duos presbyteros (convicerat enim eos Daniel ex ore suo falsum dixisse testimonium), feceruntque eis sicut male egerant adversus proximum,
DAN 13:62 ut facerent secundum legem Moysi. Et interfecerunt eos, et salvatus est sanguis innoxius in die illa.
DAN 13:63 Helcias autem et uxor ejus laudaverunt Deum pro filia sua Susanna cum Joakim marito ejus, et cognatis omnibus, quia non esset inventa in ea res turpis.
DAN 13:64 Daniel autem factus est magnus in conspectu populi a die illa, et deinceps.
DAN 13:65 Et rex Astyages appositus est ad patres suos, et suscepit Cyrus Perses regnum ejus.
DAN 14:1 Erat autem Daniel conviva regis, et honoratus super omnes amicos ejus.
DAN 14:2 Erat quoque idolum apud Babylonios nomine Bel: et impendebantur in eo per dies singulos similæ artabæ duodecim, et oves quadraginta, vinique amphoræ sex.
DAN 14:3 Rex quoque colebat eum, et ibat per singulos dies adorare eum: porro Daniel adorabat Deum suum. Dixitque ei rex: Quare non adoras Bel?
DAN 14:4 Qui respondens ait ei: Quia non colo idola manufacta, sed viventem Deum, qui creavit cælum, et terram, et habet potestatem omnis carnis.
DAN 14:5 Et dixit rex ad eum: Non videtur tibi esse Bel vivens deus? an non vides quanta comedat et bibat quotidie?
DAN 14:6 Et ait Daniel arridens: Ne erres, rex: iste enim intrinsecus luteus est, et forinsecus æreus, neque comedit aliquando.
DAN 14:7 Et iratus rex vocavit sacerdotes ejus, et ait eis: Nisi dixeritis mihi quis est qui comedat impensas has, moriemini.
DAN 14:8 Si autem ostenderitis quoniam Bel comedat hæc, morietur Daniel, quia blasphemavit in Bel. Et dixit Daniel regi: Fiat juxta verbum tuum.
DAN 14:9 Erant autem sacerdotes Bel septuaginta, exceptis uxoribus, et parvulis, et filiis. Et venit rex cum Daniele in templum Bel.
DAN 14:10 Et dixerunt sacerdotes Bel: Ecce nos egredimur foras: et tu, rex, pone escas, et vinum misce, et claude ostium, et signa annulo tuo:
DAN 14:11 et cum ingressus fueris mane, nisi inveneris omnia comesta a Bel, morte moriemur, vel Daniel qui mentitus est adversum nos.
DAN 14:12 Contemnebant autem, quia fecerant sub mensa absconditum introitum, et per illum ingrediebantur semper, et devorabant ea.
DAN 14:13 Factum est igitur postquam egressi sunt illi, rex posuit cibos ante Bel: præcepit Daniel pueris suis, et attulerunt cinerem, et cribravit per totum templum coram rege: et egressi clauserunt ostium, et signantes annulo regis abierunt.
DAN 14:14 Sacerdotes autem ingressi sunt nocte juxta consuetudinem suam, et uxores et filii eorum, et comederunt omnia, et biberunt.
DAN 14:15 Surrexit autem rex primo diluculo, et Daniel cum eo.
DAN 14:16 Et ait rex: Salvane sunt signacula, Daniel? Qui respondit: Salva, rex.
DAN 14:17 Statimque cum aperuisset ostium, intuitus rex mensam, exclamavit voce magna: Magnus es, Bel, et non est apud te dolus quisquam.
DAN 14:18 Et risit Daniel, et tenuit regem ne ingrederetur intro: et dixit: Ecce pavimentum: animadverte cujus vestigia sint hæc.
DAN 14:19 Et dixit rex: Video vestigia virorum, et mulierum, et infantium. Et iratus est rex.
DAN 14:20 Tunc apprehendit sacerdotes, et uxores, et filios eorum: et ostenderunt ei abscondita ostiola, per quæ ingrediebantur, et consumebant quæ erant super mensam.
DAN 14:21 Occidit ergo illos rex, et tradidit Bel in potestatem Danielis: qui subvertit eum, et templum ejus.
DAN 14:22 Et erat draco magnus in loco illo, et colebant eum Babylonii.
DAN 14:23 Et dixit rex Danieli: Ecce nunc non potes dicere quia iste non sit deus vivens: adora ergo eum.
DAN 14:24 Dixitque Daniel: Dominum Deum meum adoro, quia ipse est Deus vivens: iste autem non est deus vivens.
DAN 14:25 Tu autem, rex, da mihi potestatem, et interficiam draconem absque gladio et fuste. Et ait rex: Do tibi.
DAN 14:26 Tulit ergo Daniel picem, et adipem, et pilos, et coxit pariter: fecitque massas, et dedit in os draconis, et diruptus est draco. Et dixit: Ecce quem colebatis.
DAN 14:27 Quod cum audissent Babylonii, indignati sunt vehementer: et congregati adversum regem, dixerunt: Judæus factus est rex: Bel destruxit, draconem interfecit, et sacerdotes occidit.
DAN 14:28 Et dixerunt cum venissent ad regem: Trade nobis Danielem, alioquin interficiemus te, et domum tuam.
DAN 14:29 Vidit ergo rex quod irruerent in eum vehementer: et necessitate compulsus, tradidit eis Danielem.
DAN 14:30 Qui miserunt eum in lacum leonum, et erat ibi diebus sex.
DAN 14:31 Porro in lacu erant leones septem, et dabantur eis duo corpora quotidie, et duæ oves: et tunc non data sunt eis, ut devorarent Danielem.
DAN 14:32 Erat autem Habacuc propheta in Judæa, et ipse coxerat pulmentum, et intriverat panes in alveolo: et ibat in campum ut ferret messoribus.
DAN 14:33 Dixitque angelus Domini ad Habacuc: Fer prandium quod habes in Babylonem Danieli, qui est in lacu leonum.
DAN 14:34 Et dixit Habacuc: Domine, Babylonem non vidi, et lacum nescio.
DAN 14:35 Et apprehendit eum angelus Domini in vertice ejus, et portavit eum capillo capitis sui, posuitque eum in Babylone supra lacum in impetu spiritus sui.
DAN 14:36 Et clamavit Habacuc, dicens: Daniel serve Dei, tolle prandium quod misit tibi Deus.
DAN 14:37 Et ait Daniel: Recordatus es mei, Deus, et non dereliquisti diligentes te.
DAN 14:38 Surgensque Daniel comedit. Porro angelus Domini restituit Habacuc confestim in loco suo.
DAN 14:39 Venit ergo rex die septimo ut lugeret Danielem: et venit ad lacum, et introspexit, et ecce Daniel sedens in medio leonum.
DAN 14:40 Et exclamavit voce magna rex, dicens: Magnus es, Domine Deus Danielis. Et extraxit eum de lacu leonum.
DAN 14:41 Porro illos, qui perditionis ejus causa fuerant, intromisit in lacum, et devorati sunt in momento coram eo.
DAN 14:42 Tunc rex ait: Paveant omnes habitantes in universa terra Deum Danielis: quia ipse est salvator, faciens signa et mirabilia in terra: qui liberavit Danielem de lacu leonum.
HOS 1:1 Verbum Domini, quod factum est ad Osee, filium Beeri, in diebus Oziæ, Joathan, Achaz, Ezechiæ, regum Juda; et in diebus Jeroboam, filii Joas, regis Israël.
HOS 1:2 Principium loquendi Domino in Osee. Et dixit Dominus ad Osee: Vade, sume tibi uxorem fornicationum, et fac tibi filios fornicationum, quia fornicans fornicabitur terra a Domino.
HOS 1:3 Et abiit, et accepit Gomer, filiam Debelaim: et concepit, et peperit ei filium.
HOS 1:4 Et dixit Dominus ad eum: Voca nomen ejus Jezrahel, quoniam adhuc modicum, et visitabo sanguinem Jezrahel super domum Jehu, et quiescere faciam regnum domus Israël.
HOS 1:5 Et in illa die conteram arcum Israël in valle Jezrahel.
HOS 1:6 Et concepit adhuc, et peperit filiam. Et dixit ei: Voca nomen ejus, Absque misericordia, quia non addam ultra misereri domui Israël, sed oblivione obliviscar eorum.
HOS 1:7 Et domui Juda miserebor, et salvabo eos in Domino Deo suo; et non salvabo eos in arcu et gladio, et in bello, et in equis, et in equitibus.
HOS 1:8 Et ablactavit eam quæ erat Absque misericordia. Et concepit, et peperit filium.
HOS 1:9 Et dixit: Voca nomen ejus, Non populus meus, quia vos non populus meus, et ego non ero vester.
HOS 1:10 Et erit numerus filiorum Israël quasi arena maris, quæ sine mensura est, et non numerabitur. Et erit in loco ubi dicetur eis: Non populus meus vos: dicetur eis: Filii Dei viventis.
HOS 1:11 Et congregabuntur filii Juda et filii Israël pariter; et ponent sibimet caput unum, et ascendent de terra, quia magnus dies Jezrahel.
HOS 2:1 Dicite fratribus vestris: Populus meus; et sorori vestræ: Misericordiam consecuta.
HOS 2:2 [Judicate matrem vestram, judicate, quoniam ipsa non uxor mea, et ego non vir ejus. Auferat fornicationes suas a facie sua, et adulteria sua de medio uberum suorum;
HOS 2:3 ne forte expoliem eam nudam, et statuam eam secundum diem nativitatis suæ, et ponam eam quasi solitudinem, et statuam eam velut terram inviam, et interficiam eam siti.
HOS 2:4 Et filiorum illius non miserebor, quoniam filii fornicationum sunt.
HOS 2:5 Quia fornicata est mater eorum, confusa est quæ concepit eos; quia dixit: Vadam post amatores meos, qui dant panes mihi, et aquas meas, lanam meam, et linum meum, oleum meum, et potum meum.
HOS 2:6 Propter hoc ecce ego sepiam viam tuam spinis, et sepiam eam maceria, et semitas suas non inveniet.
HOS 2:7 Et sequetur amatores suos, et non apprehendet eos; et quæret eos, et non inveniet: et dicet: Vadam, et revertar ad virum meum priorem, quia bene mihi erat tunc magis quam nunc.
HOS 2:8 Et hæc nescivit, quia ego dedi ei frumentum, et vinum, et oleum, et argentum multiplicavi ei, et aurum, quæ fecerunt Baal.
HOS 2:9 Idcirco convertar, et sumam frumentum meum in tempore suo, et vinum meum in tempore suo. Et liberabo lanam meam et linum meum, quæ operiebant ignominiam ejus.
HOS 2:10 Et nunc revelabo stultitiam ejus in oculis amatorum ejus; et vir non eruet eam de manu mea;
HOS 2:11 et cessare faciam omne gaudium ejus, solemnitatem ejus, neomeniam ejus, sabbatum ejus, et omnia festa tempora ejus.
HOS 2:12 Et corrumpam vineam ejus, et ficum ejus, de quibus dixit: Mercedes hæ meæ sunt, quas dederunt mihi amatores mei; et ponam eam in saltum, et comedet eam bestia agri.
HOS 2:13 Et visitabo super eam dies Baalim, quibus accendebat incensum, et ornabatur in aure sua, et monili suo. Et ibat post amatores suos, et mei obliviscebatur, dicit Dominus.
HOS 2:14 Propter hoc ecce ego lactabo eam, et ducam eam in solitudinem, et loquar ad cor ejus.
HOS 2:15 Et dabo ei vinitores ejus ex eodem loco, et vallem Achor, ad aperiendam spem; et canet ibi juxta dies juventutis suæ, et juxta dies ascensionis suæ de terra Ægypti.
HOS 2:16 Et erit in die illa, ait Dominus: vocabit me, Vir meus, et non vocabit me ultra Baali.
HOS 2:17 Et auferam nomina Baalim de ore ejus, et non recordabitur ultra nominis eorum.
HOS 2:18 Et percutiam cum eis fœdus in die illa, cum bestia agri, et cum volucre cæli, et cum reptili terræ; et arcum, et gladium, et bellum conteram de terra, et dormire eos faciam fiducialiter.
HOS 2:19 Et sponsabo te mihi in sempiternum; et sponsabo te mihi in justitia, et judicio, et in misericordia, et in miserationibus.
HOS 2:20 Et sponsabo te mihi in fide; et scies quia ego Dominus.
HOS 2:21 Et erit in die illa: exaudiam, dicit Dominus, exaudiam cælos, et illi exaudient terram.
HOS 2:22 Et terra exaudiet triticum, et vinum, et oleum, et hæc exaudient Jezrahel.
HOS 2:23 Et seminabo eam mihi in terra, et miserebor ejus quæ fuit Absque misericordia.
HOS 2:24 Et dicam Non populo meo: Populus meus es tu; et ipse dicet: Deus meus es tu.]
HOS 3:1 Et dixit Dominus ad me: Adhuc vade, et dilige mulierem dilectam amico et adulteram, sicut diligit Dominus filios Israël, et ipsi respiciunt ad deos alienos, et diligunt vinacia uvarum.
HOS 3:2 Et fodi eam mihi quindecim argenteis, et coro hordei, et dimidio coro hordæi.
HOS 3:3 Et dixi ad eam: Dies multos exspectabis me; non fornicaberis, et non eris viro; sed et ego exspectabo te.
HOS 3:4 Quia dies multos sedebunt filii Israël sine rege, et sine principe, et sine sacrificio, et sine altari, et sine ephod, et sine theraphim.
HOS 3:5 Et post hæc revertentur filii Israël, et quærent Dominum Deum suum, et David regem suum: et pavebunt ad Dominum, et ad bonum ejus, in novissimo dierum.
HOS 4:1 [Audite verbum Domini, filii Israël, quia judicium Domino cum habitatoribus terræ: non est enim veritas, et non est misericordia, et non est scientia Dei in terra.
HOS 4:2 Maledictum, et mendacium, et homicidium, et furtum, et adulterium inundaverunt, et sanguis sanguinem tetigit.
HOS 4:3 Propter hoc lugebit terra, et infirmabitur omnis qui habitat in ea, in bestia agri, et in volucre cæli; sed et pisces maris congregabuntur.
HOS 4:4 Verumtamen unusquisque non judicet, et non arguatur vir: populus enim tuus sicut hi qui contradicunt sacerdoti.
HOS 4:5 Et corrues hodie, et corruet etiam propheta tecum. Nocte tacere feci matrem tuam.
HOS 4:6 Conticuit populus meus, eo quod non habuerit scientiam: quia tu scientiam repulisti, repellam te, ne sacerdotio fungaris mihi; et oblita es legis Dei tui, obliviscar filiorum tuorum et ego.
HOS 4:7 Secundum multitudinem eorum sic peccaverunt mihi: gloriam eorum in ignominiam commutabo.
HOS 4:8 Peccata populi mei comedent, et ad iniquitatem eorum sublevabunt animas eorum.
HOS 4:9 Et erit sicut populus, sic sacerdos; et visitabo super eum vias ejus, et cogitationes ejus reddam ei.
HOS 4:10 Et comedent, et non saturabuntur; fornicati sunt, et non cessaverunt: quoniam Dominum dereliquerunt in non custodiendo.
HOS 4:11 Fornicatio, et vinum, et ebrietas auferunt cor.
HOS 4:12 Populus meus in ligno suo interrogavit, et baculus ejus annuntiavit ei; spiritus enim fornicationum decepit eos, et fornicati sunt a Deo suo.
HOS 4:13 Super capita montium sacrificabant, et super colles ascendebant thymiama; subtus quercum, et populum, et terebinthum, quia bona erat umbra ejus; ideo fornicabuntur filiæ vestræ, et sponsæ vestræ adulteræ erunt.
HOS 4:14 Non visitabo super filias vestras cum fuerint fornicatæ, et super sponsas vestras cum adulteraverint, quoniam ipsi cum meretricibus conversabantur, et cum effeminatis sacrificabant; et populus non intelligens vapulabit.
HOS 4:15 Si fornicaris tu, Israël, non delinquat saltem Juda; et nolite ingredi in Galgala, et ne ascenderitis in Bethaven, neque juraveritis: Vivit Dominus !
HOS 4:16 Quoniam sicut vacca lasciviens declinavit Israël; nunc pascet eos Dominus, quasi agnum in latitudine.
HOS 4:17 Particeps idolorum Ephraim: dimitte eum.
HOS 4:18 Separatum est convivium eorum; fornicatione fornicati sunt: dilexerunt afferre ignominiam protectores ejus.
HOS 4:19 Ligavit eum spiritus in alis suis, et confundentur a sacrificiis suis.]
HOS 5:1 [Audite hoc, sacerdotes, et attendite, domus Israël, et domus regis, auscultate: quia vobis judicium est, quoniam laqueus facti estis speculationi, et rete expansum super Thabor.
HOS 5:2 Et victimas declinastis in profundum; et ego eruditor omnium eorum.
HOS 5:3 Ego scio Ephraim, et Israël non est absconditus a me: quia nunc fornicatus est Ephraim; contaminatus est Israël.
HOS 5:4 Non dabunt cogitationes suas ut revertantur ad Deum suum, quia spiritus fornicationum in medio eorum, et Dominum non cognoverunt.
HOS 5:5 Et respondebit arrogantia Israël in facie ejus, et Israël et Ephraim ruent in iniquitate sua: ruet etiam Judas cum eis.
HOS 5:6 In gregibus suis et in armentis suis vadent ad quærendum Dominum, et non invenient: ablatus est ab eis.
HOS 5:7 In Dominum prævaricati sunt, quia filios alienos genuerunt: nunc devorabit eos mensis, cum partibus suis.
HOS 5:8 Clangite buccina in Gabaa, tuba in Rama; ululate in Bethaven, post tergum tuum, Benjamin.
HOS 5:9 Ephraim in desolatione erit in die correptionis; in tribubus Israël ostendi fidem.
HOS 5:10 Facti sunt principes Juda quasi assumentes terminum; super eos effundam quasi aquam iram meam.
HOS 5:11 Calumniam patiens est Ephraim, fractus judicio, quoniam cœpit abire post sordes.
HOS 5:12 Et ego quasi tinea Ephraim, et quasi putredo domui Juda.
HOS 5:13 Et vidit Ephraim languorem suum, et Juda vinculum suum; et abiit Ephraim ad Assur, et misit ad regem ultorem: et ipse non poterit sanare vos, nec solvere poterit a vobis vinculum.
HOS 5:14 Quoniam ego quasi leæna Ephraim, et quasi catulus leonis domui Juda. Ego, ego capiam, et vadam; tollam, et non est qui eruat.
HOS 5:15 Vadens revertar ad locum meum, donec deficiatis, et quæratis faciem meam.]
HOS 6:1 [In tribulatione sua mane consurgent ad me: Venite, et revertamur ad Dominum,
HOS 6:2 quia ipse cepit, et sanabit nos; percutiet, et curabit nos.
HOS 6:3 Vivificabit nos post duos dies; in die tertia suscitabit nos, et vivemus in conspectu ejus. Sciemus, sequemurque ut cognoscamus Dominum: quasi diluculum præparatus est egressus ejus, et veniet quasi imber nobis temporaneus et serotinus terræ.
HOS 6:4 Quid faciam tibi, Ephraim? quid faciam tibi, Juda? misericordia vestra quasi nubes matutina, et quasi ros mane pertransiens.
HOS 6:5 Propter hoc dolavi in prophetis; occidi eos in verbis oris mei: et judicia tua quasi lux egredientur.
HOS 6:6 Quia misericordiam volui, et non sacrificium; et scientiam Dei plus quam holocausta.
HOS 6:7 Ipsi autem sicut Adam transgressi sunt pactum: ibi prævaricati sunt in me.
HOS 6:8 Galaad civitas operantium idolum, supplantata sanguine.
HOS 6:9 Et quasi fauces virorum latronum, particeps sacerdotum, in via interficientium pergentes de Sichem: quia scelus operati sunt.
HOS 6:10 In domo Israël vidi horrendum: ibi fornicationes Ephraim, contaminatus est Israël.
HOS 6:11 Sed et Juda, pone messem tibi, cum convertero captivitatem populi mei.]
HOS 7:1 [Cum sanare vellem Israël, revelata est iniquitas Ephraim, et malitia Samariæ, quia operati sunt mendacium; et fur ingressus est spolians, latrunculus foris.
HOS 7:2 Et ne forte dicant in cordibus suis, omnem malitiam eorum me recordatum, nunc circumdederunt eos adinventiones suæ: coram facie mea factæ sunt.
HOS 7:3 In malitia sua lætificaverunt regem, et in mendaciis suis principes.
HOS 7:4 Omnes adulterantes, quasi clibanus succensus a coquente; quievit paululum civitas a commistione fermenti, donec fermentaretur totum.
HOS 7:5 Dies regis nostri: cœperunt principes furere a vino; extendit manum suam cum illusoribus.
HOS 7:6 Quia applicuerunt quasi clibanum cor suum, cum insidiaretur eis; tota nocte dormivit coquens eos: mane ipse succensus quasi ignis flammæ.
HOS 7:7 Omnes calefacti sunt quasi clibanus, et devoraverunt judices suos: omnes reges eorum ceciderunt; non est qui clamat in eis ad me.
HOS 7:8 Ephraim in populis ipse commiscebatur; Ephraim factus est subcinericius panis, qui non reversatur.
HOS 7:9 Comederunt alieni robur ejus, et ipse nescivit; sed et cani effusi sunt in eo, et ipse ignoravit.
HOS 7:10 Et humiliabitur superbia Israël in facie ejus; nec reversi sunt ad Dominum Deum suum, et non quæsierunt eum in omnibus his.
HOS 7:11 Et factus est Ephraim quasi columba seducta non habens cor. Ægyptum invocabant; ad Assyrios abierunt.
HOS 7:12 Et cum profecti fuerint, expandam super eos rete meum: quasi volucrem cæli detraham eos; cædam eos secundum auditionem cœtus eorum.
HOS 7:13 Væ eis, quoniam recesserunt a me ! vastabuntur, quia prævaricati sunt in me, et ego redemi eos, et ipsi locuti sunt contra me mendacia.
HOS 7:14 Et non clamaverunt ad me in corde suo, sed ululabant in cubilibus suis: super triticum et vinum ruminabant; recesserunt a me.
HOS 7:15 Et ego erudivi eos, et confortavi brachia eorum, et in me cogitaverunt malitiam.
HOS 7:16 Reversi sunt ut essent absque jugo; facti sunt quasi arcus dolosus: cadent in gladio principes eorum, a furore linguæ suæ. Ista subsannatio eorum in terra Ægypti.]
HOS 8:1 [In gutture tuo sit tuba quasi aquila super domum Domini, pro eo quod transgressi sunt fœdus meum, et legem meam prævaricati sunt.
HOS 8:2 Me invocabunt: Deus meus, cognovimus te Israël.
HOS 8:3 Projecit Israël bonum: inimicus persequetur eum.
HOS 8:4 Ipsi regnaverunt, et non ex me; principes exstiterunt, et non cognovi: argentum suum et aurum suum fecerunt sibi idola, ut interirent.
HOS 8:5 Projectus est vitulus tuus, Samaria; iratus est furor meus in eos. Usquequo non poterunt emundari?
HOS 8:6 Quia ex Israël et ipse est: artifex fecit illum, et non est deus; quoniam in aranearum telas erit vitulus Samariæ.
HOS 8:7 Quia ventum seminabunt, et turbinem metent: culmus stans non est in eo; germen non faciet farinam: quod etsi fecerit, alieni comedent eam.
HOS 8:8 Devoratus est Israël; nunc factus est in nationibus quasi vas immundum.
HOS 8:9 Quia ipsi ascenderunt ad Assur, onager solitarius sibi; Ephraim munera dederunt amatoribus.
HOS 8:10 Sed et cum mercede conduxerint nationes, nunc congregabo eos, et quiescent paulisper ab onere regis et principum.
HOS 8:11 Quia multiplicavit Ephraim altaria ad peccandum; factæ sunt ei aræ in delictum.
HOS 8:12 Scribam ei multiplices leges meas, quæ velut alienæ computatæ sunt.
HOS 8:13 Hostias offerent, immolabunt carnes et comedent, et Dominus non suscipiet eas: nunc recordabitur iniquitatis eorum, et visitabit peccata eorum: ipsi in Ægyptum convertentur.
HOS 8:14 Et oblitus est Israël factoris sui, et ædificavit delubra; et Judas multiplicavit urbes munitas; et mittam ignem in civitates ejus, et devorabit ædes illius.]
HOS 9:1 [Noli lætari, Israël; noli exsultare sicut populi: quia fornicatus es a Deo tuo; dilexisti mercedem super omnes areas tritici.
HOS 9:2 Area et torcular non pascet eos, et vinum mentietur eis:
HOS 9:3 non habitabunt in terra Domini. Reversus est Ephraim in Ægyptum, et in Assyriis pollutum comedit.
HOS 9:4 Non libabunt Domino vinum, et non placebunt ei. Sacrificia eorum quasi panis lugentium; omnes qui comedent eum, contaminabuntur: quia panis eorum animæ ipsorum: non intrabit in domum Domini.
HOS 9:5 Quid facietis in die solemni, in die festivitatis Domini?
HOS 9:6 Ecce enim profecti sunt a vastitate: Ægyptus congregabit eos; Memphis sepeliet eos: desiderabile argentum eorum urtica hæreditabit, lappa in tabernaculis eorum.
HOS 9:7 Venerunt dies visitationis, venerunt dies retributionis. Scitote, Israël, stultum prophetam, insanum virum spiritualem, propter multitudinem iniquitatis tuæ, et multitudinem amentiæ.
HOS 9:8 Speculator Ephraim cum Deo meo, propheta laqueus ruinæ factus est super omnes vias ejus; insania in domo Dei ejus.
HOS 9:9 Profunde peccaverunt, sicut in diebus Gabaa. Recordabitur iniquitatis eorum, et visitabit peccata eorum.
HOS 9:10 Quasi uvas in deserto inveni Israël, quasi prima poma ficulneæ in cacumine ejus vidi patres eorum: ipsi autem intraverunt ad Beelphegor, et abalienati sunt in confusionem, et facti sunt abominabiles sicut ea quæ dilexerunt.
HOS 9:11 Ephraim quasi avis avolavit; gloria eorum a partu, et ab utero, et a conceptu.
HOS 9:12 Quod etsi enutrierint filios suos, absque liberis eos faciam in hominibus; sed et væ eis cum recessero ab eis !
HOS 9:13 Ephraim, ut vidi, Tyrus erat fundata in pulchritudine; et Ephraim educet ad interfectorem filios suos.
HOS 9:14 Da eis, Domine. Quid dabis eis? da eis vulvam sine liberis, et ubera arentia.
HOS 9:15 Omnes nequitiæ eorum in Galgal, quia ibi exosos habui eos. Propter malitiam adinventionum eorum, de domo mea ejiciam eos; non addam ut diligam eos: omnes principes eorum recedentes.
HOS 9:16 Percussus est Ephraim; radix eorum exsiccata est: fructum nequaquam facient, quod etsi genuerint, interficiam amantissima uteri eorum.
HOS 9:17 Abjiciet eos Deus meus, quia non audierunt eum, et erunt vagi in nationibus.]
HOS 10:1 [Vitis frondosa Israël, fructus adæquatus est ei: secundum multitudinem fructus sui multiplicavit altaria, juxta ubertatem terræ suæ exuberavit simulacris.
HOS 10:2 Divisum est cor eorum, nunc interibunt; ipse confringet simulacra eorum, depopulabitur aras eorum.
HOS 10:3 Quia nunc dicent: Non est rex nobis, non enim timemus Dominum; et rex quid faciet nobis?
HOS 10:4 Loquimini verba visionis inutilis, et ferietis fœdus; et germinabit quasi amaritudo judicium super sulcos agri.
HOS 10:5 Vaccas Bethaven coluerunt habitatores Samariæ; quia luxit super eum populus ejus, et æditui ejus super eum exsultaverunt in gloria ejus, quia migravit ab eo.
HOS 10:6 Siquidem et ipse in Assur delatus est, munus regi ultori. Confusio Ephraim capiet, et confundetur Israël in voluntate sua.
HOS 10:7 Transire fecit Samaria regem suum quasi spumam super faciem aquæ.
HOS 10:8 Et disperdentur excelsa idoli, peccatum Israël; lappa et tribulus ascendet super aras eorum: et dicent montibus: Operite nos, et collibus: Cadite super nos.
HOS 10:9 Ex diebus Gabaa peccavit Israël; ibi steterunt. Non comprehendet eos in Gabaa prælium super filios iniquitatis.
HOS 10:10 Juxta desiderium meum corripiam eos: congregabuntur super eos populi, cum corripientur propter duas iniquitates suas.
HOS 10:11 Ephraim vitula docta diligere trituram, et ego transivi super pulchritudinem colli ejus: ascendam super Ephraim, arabit Judas; confringet sibi sulcos Jacob.
HOS 10:12 Seminate vobis in justitia, et metite in ore misericordiæ. Innovate vobis novale; tempus autem requirendi Dominum, cum venerit qui docebit vos justitiam.
HOS 10:13 Arastis impietatem, iniquitatem messuistis: comedistis frugem mendacii, quia confisus es in viis tuis, in multitudine fortium tuorum.
HOS 10:14 Consurget tumultus in populo tuo; et omnes munitiones tuæ vastabuntur, sicut vastatus est Salmana a domo ejus qui judicavit Baal in die prælii, matre super filios allisa.
HOS 10:15 Sic fecit vobis Bethel, a facie malitiæ nequitiarum vestrarum.]
HOS 11:1 [Sicut mane transiit, pertransiit rex Israël. Quia puer Israël, et dilexi eum; et ex Ægypto vocavi filium meum.
HOS 11:2 Vocaverunt eos, sic abierunt a facie eorum; Baalim immolabant, et simulacris sacrificabant.
HOS 11:3 Et ego quasi nutritius Ephraim: portabam eos in brachiis meis, et nescierunt quod curarem eos.
HOS 11:4 In funiculis Adam traham eos, in vinculis caritatis; et ero eis quasi exaltans jugum super maxillas eorum, et declinavi ad eum ut vesceretur.
HOS 11:5 Non revertetur in terram Ægypti, et Assur ipse rex ejus, quoniam noluerunt converti.
HOS 11:6 Cœpit gladius in civitatibus ejus, et consumet electos ejus, et comedet capita eorum.
HOS 11:7 Et populus meus pendebit ad reditum meum; jugum autem imponetur eis simul, quod non auferetur.
HOS 11:8 Quomodo dabo te, Ephraim? protegam te, Israël? Quomodo dabo te sicut Adama, ponam te ut Seboim? Conversum est in me cor meum, pariter conturbata est pœnitudo mea.
HOS 11:9 Non faciam furorem iræ meæ; non convertar ut disperdam Ephraim, quoniam Deus ego, et non homo; in medio tui sanctus, et non ingrediar civitatem.
HOS 11:10 Post Dominum ambulabunt; quasi leo rugiet, quia ipse rugiet, et formidabunt filii maris.
HOS 11:11 Et avolabunt quasi avis ex Ægypto, et quasi columba de terra Assyriorum: et collocabo eos in domibus suis, dicit Dominus.]
HOS 11:12 [Circumdedit me in negatione Ephraim, et in dolo domus Israël; Judas autem testis descendit cum Deo, et cum sanctis fidelis.]
HOS 12:1 [Ephraim pascit ventum, et sequitur æstum; tota die mendacium et vastitatem multiplicat: et fœdus cum Assyriis iniit, et oleum in Ægyptum ferebat.
HOS 12:2 Judicium ergo Domini cum Juda, et visitatio super Jacob: juxta vias ejus, et juxta adinventiones ejus reddet ei.
HOS 12:3 In utero supplantavit fratrem suum, et in fortitudine sua directus est cum angelo.
HOS 12:4 Et invaluit ad angelum, et confortatus est; flevit, et rogavit eum. In Bethel invenit eum, et ibi locutus est nobiscum.
HOS 12:5 Et Dominus Deus exercituum, Dominus memoriale ejus.
HOS 12:6 Et tu ad Deum tuum converteris; misericordiam et judicium custodi, et spera in Deo tuo semper.
HOS 12:7 Chanaan, in manu ejus statera dolosa, calumniam dilexit.
HOS 12:8 Et dixit Ephraim: Verumtamen dives effectus sum; inveni idolum mihi: omnes labores mei non invenient mihi iniquitatem quam peccavi.
HOS 12:9 Et ego Dominus Deus tuus ex terra Ægypti: adhuc sedere te faciam in tabernaculis, sicut in diebus festivitatis.
HOS 12:10 Et locutus sum super prophetas, et ego visionem multiplicavi, et in manu prophetarum assimilatus sum.
HOS 12:11 Si Galaad idolum, ergo frustra erant in Galgal bobus immolantes; nam et altaria eorum quasi acervi super sulcos agri.
HOS 12:12 Fugit Jacob in regionem Syriæ, et servivit Israël in uxorem, et in uxorem servavit.
HOS 12:13 In propheta autem eduxit Dominus Israël de Ægypto, et in propheta servatus est.
HOS 12:14 Ad iracundiam me provocavit Ephraim in amaritudinibus suis: et sanguis ejus super eum veniet, et opprobrium ejus restituet ei Dominus suus.]
HOS 13:1 [Loquente Ephraim, horror invasit Israël; et deliquit in Baal, et mortuus est.
HOS 13:2 Et nunc addiderunt ad peccandum; feceruntque sibi conflatile de argento suo quasi similitudinem idolorum: factura artificum totum est: his ipsi dicunt: Immolate homines, vitulos adorantes.
HOS 13:3 Idcirco erunt quasi nubes matutina, et sicut ros matutinus præteriens; sicut pulvis turbine raptus ex area, et sicut fumus de fumario.
HOS 13:4 Ego autem Dominus Deus tuus, ex terra Ægypti; et Deum absque me nescies, et salvator non est præter me.
HOS 13:5 Ego cognovi te in deserto, in terra solitudinis.
HOS 13:6 Juxta pascua sua adimpleti sunt et saturati sunt; et levaverunt cor suum, et obliti sunt mei.
HOS 13:7 Et ego ero eis quasi leæna, sicut pardus in via Assyriorum.
HOS 13:8 Occurram eis quasi ursa raptis catulis, et dirumpam interiora jecoris eorum, et consumam eos ibi quasi leo: bestia agri scindet eos.
HOS 13:9 Perditio tua, Israël: tantummodo in me auxilium tuum.
HOS 13:10 Ubi est rex tuus? maxime nunc salvet te in omnibus urbibus tuis; et judices tui, de quibus dixisti: Da mihi regem et principes.
HOS 13:11 Dabo tibi regem in furore meo, et auferam in indignatione mea.
HOS 13:12 Colligata est iniquitas Ephraim; absconditum peccatum ejus.
HOS 13:13 Dolores parturientis venient ei: ipse filius non sapiens: nunc enim non stabit in contritione filiorum.
HOS 13:14 De manu mortis liberabo eos; de morte redimam eos. Ero mors tua, o mors ! morsus tuus ero, inferne ! consolatio abscondita est ab oculis meis.
HOS 13:15 Quia ipse inter fratres dividet: adducet urentem ventum Dominus de deserto ascendentem, et siccabit venas ejus, et desolabit fontem ejus: et ipse diripiet thesaurum omnis vasis desiderabilis.]
HOS 14:1 [Pereat Samaria, quoniam ad amaritudinem concitavit Deum suum ! in gladio pereant, parvuli eorum elidantur, et fœtæ ejus discindantur !]
HOS 14:2 [Convertere, Israël, ad Dominum Deum tuum, quoniam corruisti in iniquitate tua.
HOS 14:3 Tollite vobiscum verba, et convertimini ad Dominum; et dicite ei: Omnem aufer iniquitatem, accipe bonum, et reddemus vitulos labiorum nostrorum.
HOS 14:4 Assur non salvabit nos: super equum non ascendemus, nec dicemus ultra, Dii nostri opera manuum nostrarum: quia ejus, qui in te est, misereberis pupilli.
HOS 14:5 Sanabo contritiones eorum; diligam eos spontanee: quia aversus est furor meus ab eis.
HOS 14:6 Ero quasi ros; Israël germinabit sicut lilium, et erumpet radix ejus ut Libani.
HOS 14:7 Ibunt rami ejus, et erit quasi oliva gloria ejus, et odor ejus ut Libani.
HOS 14:8 Convertentur sedentes in umbra ejus; vivent tritico, et germinabunt quasi vinea; memoriale ejus sicut vinum Libani.
HOS 14:9 Ephraim, quid mihi ultra idola? Ego exaudiam, et dirigam eum ego ut abietem virentem; ex me fructus tuus inventus est.
HOS 14:10 Quis sapiens, et intelliget ista? intelligens, et sciet hæc? quia rectæ viæ Domini, et justi ambulabunt in eis; prævaricatores vero corruent in eis.]
JOE 1:1 Verbum Domini, quod factum est ad Joël, filium Phatuel.
JOE 1:2 [Audite hoc, senes, et auribus percipite, omnes habitatores terræ: si factum est istud in diebus vestris, aut in diebus patrum vestrorum?
JOE 1:3 Super hoc filiis vestris narrate, et filii vestri filiis suis, et filii eorum generationi alteræ.
JOE 1:4 Residuum erucæ comedit locusta, et residuum locustæ comedit bruchus, et residuum bruchi comedit rubigo.
JOE 1:5 Expergiscimini, ebrii, et flete et ululate, omnes qui bibitis vinum in dulcedine, quoniam periit ab ore vestro.
JOE 1:6 Gens enim ascendit super terram meam, fortis et innumerabilis: dentes ejus ut dentes leonis, et molares ejus ut catuli leonis.
JOE 1:7 Posuit vineam meam in desertum, et ficum meam decorticavit; nudans spoliavit eam, et projecit: albi facti sunt rami ejus.
JOE 1:8 Plange quasi virgo accincta sacco super virum pubertatis suæ.
JOE 1:9 Periit sacrificium et libatio de domo Domini; luxerunt sacerdotes, ministri Domini.
JOE 1:10 Depopulata est regio, luxit humus, quoniam devastatum est triticum, confusum est vinum, elanguit oleum.
JOE 1:11 Confusi sunt agricolæ, ululaverunt vinitores super frumento et hordeo, quia periit messis agri.
JOE 1:12 Vinea confusa est, et ficus elanguit; malogranatum, et palma, et malum, et omnia ligna agri aruerunt, quia confusum est gaudium a filiis hominum.
JOE 1:13 Accingite vos, et plangite, sacerdotes: ululate, ministri altaris; ingredimini, cubate in sacco, ministri Dei mei, quoniam interiit de domo Dei vestri sacrificium et libatio.
JOE 1:14 Sanctificate jejunium, vocate cœtum, congregate senes, omnes habitatores terræ in domum Dei vestri, et clamate ad Dominum:
JOE 1:15 A, a, a, diei ! quia prope est dies Domini, et quasi vastitas a potente veniet.
JOE 1:16 Numquid non coram oculis vestris alimenta perierunt de domo Dei nostri, lætitia et exsultatio?
JOE 1:17 Computruerunt jumenta in stercore suo, demolita sunt horrea, dissipatæ sunt apothecæ, quoniam confusum est triticum.
JOE 1:18 Quid ingemuit animal, mugierunt greges armenti? quia non est pascua eis; sed et greges pecorum disperierunt.
JOE 1:19 Ad te, Domine, clamabo, quia ignis comedit speciosa deserti, et flamma succendit omnia ligna regionis.
JOE 1:20 Sed et bestiæ agri, quasi area sitiens imbrem, suspexerunt ad te, quoniam exsiccati sunt fontes aquarum, et ignis devoravit speciosa deserti.]
JOE 2:1 [Canite tuba in Sion, ululate in monte sancto meo, conturbentur omnes habitatores terræ: quia venit dies Domini, quia prope est.
JOE 2:2 Dies tenebrarum et caliginis, dies nubis et turbinis; quasi mane expansum super montes populus multus et fortis: similis ei non fuit a principio, et post eum non erit usque in annos generationis et generationis.
JOE 2:3 Ante faciem ejus ignis vorans, et post eum exurens flamma. Quasi hortus voluptatis terra coram eo, et post eum solitudo deserti, neque est qui effugiat eum.
JOE 2:4 Quasi aspectus equorum, aspectus eorum; et quasi equites, sic current.
JOE 2:5 Sicut sonitus quadrigarum super capita montium exilient, sicut sonitus flammæ ignis devorantis stipulam, velut populus fortis præparatus ad prælium.
JOE 2:6 A facie ejus cruciabuntur populi; omnes vultus redigentur in ollam.
JOE 2:7 Sicut fortes current; quasi viri bellatores ascendent murum: viri in viis suis gradientur, et non declinabunt a semitis suis.
JOE 2:8 Unusquisque fratrem suum non coarctabit, singuli in calle suo ambulabunt; sed et per fenestras cadent, et non demolientur.
JOE 2:9 Urbem ingredientur, in muro current, domos conscendent, per fenestras intrabunt quasi fur.
JOE 2:10 A facie ejus contremuit terra, moti sunt cæli, sol et luna obtenebrati sunt, et stellæ retraxerunt splendorem suum.
JOE 2:11 Et Dominus dedit vocem suam ante faciem exercitus sui, quia multa sunt nimis castra ejus, quia fortia et facientia verbum ejus: magnus enim dies Domini, et terribilis valde, et quis sustinebit eum?
JOE 2:12 Nunc ergo, dicit Dominus, convertimini ad me in toto corde vestro, in jejunio, et in fletu, et in planctu.
JOE 2:13 Et scindite corda vestra, et non vestimenta vestra; et convertimini ad Dominum Deum vestrum, quia benignus et misericors est, patiens et multæ misericordiæ, et præstabilis super malitia.
JOE 2:14 Quis scit si convertatur, et ignoscat, et relinquat post se benedictionem, sacrificium et libamen Domino Deo vestro?
JOE 2:15 Canite tuba in Sion, sanctificate jejunium, vocate cœtum:
JOE 2:16 congregate populum, sanctificate ecclesiam, coadunate senes, congregate parvulos, et sugentes ubera; egrediatur sponsus de cubili suo, et sponsa de thalamo suo.
JOE 2:17 Inter vestibulum et altare plorabunt sacerdotes, ministri Domini, et dicent: Parce, Domine, parce populo tuo; et ne des hæreditatem tuam in opprobrium, ut dominentur eis nationes. Quare dicunt in populis: Ubi est Deus eorum?]
JOE 2:18 [Zelatus est Dominus terram suam, et pepercit populo suo.
JOE 2:19 Et respondit Dominus, et dixit populo suo: Ecce ego mittam vobis frumentum, et vinum, et oleum, et replebimini eis; et non dabo vos ultra opprobrium in gentibus.
JOE 2:20 Et eum qui ab aquilone est procul faciam a vobis, et expellam eum in terram inviam et desertam: faciem ejus contra mare orientale, et extremum ejus ad mare novissimum: et ascendet fœtor ejus, et ascendet putredo ejus, quia superbe egit.
JOE 2:21 Noli timere, terra: exsulta, et lætare, quoniam magnificavit Dominus ut faceret.
JOE 2:22 Nolite timere, animalia regionis, quia germinaverunt speciosa deserti; quia lignum attulit fructum suum, ficus et vinea dederunt virtutem suam.
JOE 2:23 Et, filii Sion, exsultate, et lætamini in Domino Deo vestro, quia dedit vobis doctorem justitiæ, et descendere faciet ad vos imbrem matutinum et serotinum, sicut in principio.
JOE 2:24 Et implebuntur areæ frumento, et redundabunt torcularia vino et oleo.
JOE 2:25 Et reddam vobis annos, quos comedit locusta, bruchus, et rubigo, et eruca: fortitudo mea magna quam misi in vos.
JOE 2:26 Et comedetis vescentes, et saturabimini; et laudabitis nomen Domini Dei vestri, qui fecit mirabilia vobiscum; et non confundetur populus meus in sempiternum.
JOE 2:27 Et scietis quia in medio Israël ego sum, et ego Dominus Deus vester, et non est amplius; et non confundetur populus meus in æternum.]
JOE 2:28 [Et erit post hæc: effundam spiritum meum super omnem carnem, et prophetabunt filii vestri et filiæ vestræ: senes vestri somnia somniabunt, et juvenes vestri visiones videbunt.
JOE 2:29 Sed et super servos meos et ancillas in diebus illis effundam spiritum meum.
JOE 2:30 Et dabo prodigia in cælo et in terra, sanguinem, et ignem, et vaporem fumi.
JOE 2:31 Sol convertetur in tenebras, et luna in sanguinem, antequam veniat dies Domini magnus et horribilis.
JOE 2:32 Et erit: omnis qui invocaverit nomen Domini, salvus erit: quia in monte Sion et in Jerusalem erit salvatio, sicut dixit Dominus, et in residuis quos Dominus vocaverit.]
JOE 3:1 [Quia ecce in diebus illis, et in tempore illo, cum convertero captivitatem Juda et Jerusalem,
JOE 3:2 congregabo omnes gentes, et deducam eas in vallem Josaphat; et disceptabo cum eis ibi super populo meo, et hæreditate mea Israël, quos disperserunt in nationibus, et terram meam diviserunt.
JOE 3:3 Et super populum meum miserunt sortem; et posuerunt puerum in prostibulo, et puellam vendiderunt pro vino ut biberent.
JOE 3:4 Verum quid mihi et vobis, Tyrus et Sidon, et omnis terminus Palæstinorum? numquid ultionem vos reddetis mihi? et si ulciscimini vos contra me, cito velociter reddam vicissitudinem vobis super caput vestrum.
JOE 3:5 Argentum enim meum et aurum tulistis, et desiderabilia mea et pulcherrima intulistis in delubra vestra.
JOE 3:6 Et filios Juda et filios Jerusalem vendidistis filiis Græcorum, ut longe faceretis eos de finibus suis.
JOE 3:7 Ecce ego suscitabo eos de loco in quo vendidistis eos, et convertam retributionem vestram in caput vestrum.
JOE 3:8 Et vendam filios vestros et filias vestras in manibus filiorum Juda, et venundabunt eos Sabæis, genti longinquæ, quia Dominus locutus est.
JOE 3:9 Clamate hoc in gentibus, sanctificate bellum, suscitate robustos: accedant, ascendant omnes viri bellatores.
JOE 3:10 Concidite aratra vestra in gladios, et ligones vestros in lanceas. Infirmus dicat: Quia fortis ego sum.
JOE 3:11 Erumpite, et venite, omnes gentes de circuitu, et congregamini; ibi occumbere faciet Dominus robustos tuos.
JOE 3:12 Consurgant, et ascendant gentes in vallem Josaphat, quia ibi sedebo ut judicem omnes gentes in circuitu.
JOE 3:13 Mittite falces, quoniam maturavit messis; venite, et descendite, quia plenum est torcular, exuberant torcularia: quia multiplicata est malitia eorum.
JOE 3:14 Populi, populi, in valle concisionis, quia juxta est dies Domini in valle concisionis.
JOE 3:15 Sol et luna obtenebrati sunt, et stellæ retraxerunt splendorem suum.
JOE 3:16 Et Dominus de Sion rugiet, et de Jerusalem dabit vocem suam, et movebuntur cæli et terra; et Dominus spes populi sui, et fortitudo filiorum Israël.
JOE 3:17 Et scietis quia ego Dominus Deus vester, habitans in Sion monte sancto meo; et erit Jerusalem sancta, et alieni non transibunt per eam amplius.
JOE 3:18 Et erit in die illa: stillabunt montes dulcedinem, et colles fluent lacte, et per omnes rivos Juda ibunt aquæ; et fons de domo Domini egredietur, et irrigabit torrentem spinarum.
JOE 3:19 Ægyptus in desolationem erit, et Idumæa in desertum perditionis, pro eo quod inique egerint in filios Juda, et effuderint sanguinem innocentem in terra sua.
JOE 3:20 Et Judæa in æternum habitabitur, et Jerusalem in generationem et generationem.
JOE 3:21 Et mundabo sanguinem eorum, quem non mundaveram; et Dominus commorabitur in Sion.]
AMO 1:1 Verba Amos, qui fuit in pastoribus de Thecue, quæ vidit super Israël in diebus Oziæ, regis Juda, et in diebus Jeroboam, filii Joas, regis Israël, ante duos annos terræmotus.
AMO 1:2 Et dixit: [Dominus de Sion rugiet, et de Jerusalem dabit vocem suam; et luxerunt speciosa pastorum, et exsiccatus est vertex Carmeli.
AMO 1:3 Hæc dicit Dominus: Super tribus sceleribus Damasci, et super quatuor non convertam eum, eo quod trituraverint in plaustris ferreis Galaad.
AMO 1:4 Et mittam ignem in domum Azaël, et devorabit domos Benadad.
AMO 1:5 Et conteram vectem Damasci: et disperdam habitatorem de campo idoli, et tenentem sceptrum de domo voluptatis: et transferetur populus Syriæ Cyrenen, dicit Dominus.
AMO 1:6 Hæc dicit Dominus: Super tribus sceleribus Gazæ, et super quatuor non convertam eum, eo quod transtulerint captivitatem perfectam, ut concluderent eam in Idumæa.
AMO 1:7 Et mittam ignem in murum Gazæ, et devorabit ædes ejus.
AMO 1:8 Et disperdam habitatorem de Azoto, et tenentem sceptrum de Ascalone: et convertam manum meam super Accaron, et peribunt reliqui Philisthinorum, dicit Dominus Deus.
AMO 1:9 Hæc dicit Dominus: Super tribus sceleribus Tyri, et super quatuor non convertam eum, eo quod concluserint captivitatem perfectam in Idumæa, et non sint recordati fœderis fratrum.
AMO 1:10 Et mittam ignem in murum Tyri, et devorabit ædes ejus.
AMO 1:11 Hæc dicit Dominus: Super tribus sceleribus Edom, et super quatuor non convertam eum, eo quod persecutus sit in gladio fratrem suum, et violaverit misericordiam ejus, et tenuerit ultra furorem suum, et indignationem suam servaverit usque in finem.
AMO 1:12 Mittam ignem in Theman, et devorabit ædes Bosræ.
AMO 1:13 Hæc dicit Dominus: Super tribus sceleribus filiorum Ammon, et super quatuor non convertam eum, eo quod dissecuerit prægnantes Galaad ad dilatandum terminum suum.
AMO 1:14 Et succendam ignem in muro Rabba, et devorabit ædes ejus in ululatu in die belli, et in turbine in die commotionis.
AMO 1:15 Et ibit Melchom in captivitatem, ipse et principes ejus simul, dicit Dominus.]
AMO 2:1 [Hæc dicit Dominus: Super tribus sceleribus Moab, et super quatuor non convertam eum, eo quod incenderit ossa regis Idumææ usque ad cinerem.
AMO 2:2 Et mittam ignem in Moab, et devorabit ædes Carioth: et morietur in sonitu Moab, in clangore tubæ.
AMO 2:3 Et disperdam judicem de medio ejus, et omnes principes ejus interficiam cum eo, dicit Dominus.]
AMO 2:4 [Hæc dicit Dominus: Super tribus sceleribus Juda, et super quatuor non convertam eum, eo quod abjecerit legem Domini et mandata ejus non custodierit: deceperant enim eos idola sua, post quæ abierant patres eorum.
AMO 2:5 Et mittam ignem in Juda, et devorabit ædes Jerusalem.
AMO 2:6 Hæc dicit Dominus: Super tribus sceleribus Israël, et super quatuor non convertam eum, pro eo quod vendiderit pro argento justum, et pauperem pro calceamentis.
AMO 2:7 Qui conterunt super pulverem terræ capita pauperum, et viam humilium declinant: et filius ac pater ejus ierunt ad puellam, ut violarent nomen sanctum meum.
AMO 2:8 Et super vestimentis pignoratis accubuerunt juxta omne altare, et vinum damnatorum bibebant in domo Dei sui.
AMO 2:9 Ego autem exterminavi Amorrhæum a facie eorum, cujus altitudo, cedrorum altitudo ejus, et fortis ipse quasi quercus; et contrivi fructum ejus desuper, et radices ejus subter.
AMO 2:10 Ego sum qui ascendere vos feci de terra Ægypti, et duxi vos in deserto quadraginta annis, ut possideretis terram Amorrhæi.
AMO 2:11 Et suscitavi de filiis vestris in prophetas, et de juvenibus vestris nazaræos. Numquid non ita est, filii Israël? dicit Dominus.
AMO 2:12 Et propinabitis nazaræis vinum, et prophetis mandabitis, dicentes: Ne prophetetis.
AMO 2:13 Ecce ego stridebo subter vos, sicut stridet plaustrum onustum fœno.
AMO 2:14 Et peribit fuga a veloce, et fortis non obtinebit virtutem suam, et robustus non salvabit animam suam:
AMO 2:15 et tenens arcum non stabit, et velox pedibus suis non salvabitur, et ascensor equi non salvabit animam suam:
AMO 2:16 et robustus corde inter fortes nudus fugiet in illa die, dicit Dominus.]
AMO 3:1 [Audite verbum quod locutus est Dominus super vos, filii Israël, super omnem cognationem quam eduxi de terra Ægypti, dicens:
AMO 3:2 Tantummodo vos cognovi ex omnibus cognationibus terræ; idcirco visitabo super vos omnes iniquitates vestras.
AMO 3:3 Numquid ambulabunt duo pariter, nisi convenerit eis?
AMO 3:4 numquid rugiet leo in saltu, nisi habuerit prædam? numquid dabit catulus leonis vocem de cubili suo, nisi aliquid apprehenderit?
AMO 3:5 numquid cadet avis in laqueum terræ absque aucupe? numquid auferetur laqueus de terra antequam quid ceperit?
AMO 3:6 si clanget tuba in civitate, et populus non expavescet? si erit malum in civitate, quod Dominus non fecerit?
AMO 3:7 Quia non facit Dominus Deus verbum, nisi revelaverit secretum suum ad servos suos prophetas.
AMO 3:8 Leo rugiet, quis non timebit? Dominus Deus locutus est, quis non prophetabit?
AMO 3:9 Auditum facite in ædibus Azoti, et in ædibus terræ Ægypti, et dicite: Congregamini super montes Samariæ, et videte insanias multas in medio ejus, et calumniam patientes in penetralibus ejus.
AMO 3:10 Et nescierunt facere rectum, dicit Dominus, thesaurizantes iniquitatem et rapinas in ædibus suis.
AMO 3:11 Propterea hæc dicit Dominus Deus: Tribulabitur et circuietur terra: et detrahetur ex te fortitudo tua, et diripientur ædes tuæ.
AMO 3:12 Hæc dicit Dominus: Quomodo si eruat pastor de ore leonis duo crura, aut extremum auriculæ, sic eruentur filii Israël, qui habitant in Samaria in plaga lectuli, et in Damasci grabato.
AMO 3:13 Audite, et contestamini in domo Jacob, dicit Dominus Deus exercituum;
AMO 3:14 quia in die cum visitare cœpero prævaricationes Israël, super eum visitabo, et super altaria Bethel; et amputabuntur cornua altaris, et cadent in terram.
AMO 3:15 Et percutiam domum hiemalem cum domo æstiva, et peribunt domus eburneæ, et dissipabuntur ædes multæ, dicit Dominus.]
AMO 4:1 [Audite verbum hoc, vaccæ pingues, quæ estis in monte Samariæ, quæ calumniam facitis egenis et confringitis pauperes; quæ dicitis dominis vestris: Afferte, et bibemus.
AMO 4:2 Juravit Dominus Deus in sancto suo, quia ecce dies venient super vos, et levabunt vos in contis, et reliquias vestras in ollis ferventibus.
AMO 4:3 Et per aperturas exibitis altera contra alteram, et projiciemini in Armon, dicit Dominus.]
AMO 4:4 [Venite ad Bethel, et impie agite; ad Galgalam, et multiplicate prævaricationem: et afferte mane victimas vestras, tribus diebus decimas vestras.
AMO 4:5 Et sacrificate de fermentato laudem, et vocate voluntarias oblationes, et annuntiate; sic enim voluistis, filii Israël, dicit Dominus Deus.
AMO 4:6 Unde et ego dedi vobis stuporem dentium in cunctis urbibus vestris, et indigentiam panum in omnibus locis vestris; et non estis reversi ad me, dicit Dominus.
AMO 4:7 Ego quoque prohibui a vobis imbrem, cum adhuc tres menses superessent usque ad messem: et plui super unam civitatem, et super alteram civitatem non plui; pars una compluta est, et pars super quam non plui, aruit.
AMO 4:8 Et venerunt duæ et tres civitates ad unam civitatem ut biberent aquam, et non sunt satiatæ; et non redistis ad me, dicit Dominus.
AMO 4:9 Percussi vos in vento urente, et in aurugine: multitudinem hortorum vestrorum et vinearum vestrarum, oliveta vestra et ficeta vestra comedit eruca: et non redistis ad me, dicit Dominus.
AMO 4:10 Misi in vos mortem in via Ægypti; percussi in gladio juvenes vestros, usque ad captivitatem equorum vestrorum, et ascendere feci putredinem castrorum vestrorum in nares vestras: et non redistis ad me, dicit Dominus.
AMO 4:11 Subverti vos sicut subvertit Deus Sodomam et Gomorrham, et facti estis quasi torris raptus ab incendio: et non redistis ad me, dicit Dominus.
AMO 4:12 Quapropter hæc faciam tibi, Israël: postquam autem hæc fecero tibi, præparare in occursum Dei tui, Israël.
AMO 4:13 Quia ecce formans montes, et creans ventum, et annuntians homini eloquium suum, faciens matutinam nebulam, et gradiens super excelsa terræ: Dominus Deus exercituum nomen ejus.]
AMO 5:1 [Audite verbum istud, quod ego levo super vos planctum: domus Israël cecidit, et non adjiciet ut resurgat.
AMO 5:2 Virgo Israël projecta est in terram suam, non est qui suscitet eam.
AMO 5:3 Quia hæc dicit Dominus Deus: Urbs de qua egrediebantur mille, relinquentur in ea centum; et de qua egrediebantur centum, relinquentur in ea decem in domo Israël.
AMO 5:4 Quia hæc dicit Dominus domui Israël: Quærite me, et vivetis.
AMO 5:5 Et nolite quærere Bethel, et in Galgalam nolite intrare, et in Bersabee non transibitis, quia Galgala captiva ducetur, et Bethel erit inutilis.
AMO 5:6 Quærite Dominum, et vivite (ne forte comburatur ut ignis domus Joseph, et devorabit, et non erit qui extinguat Bethel:
AMO 5:7 qui convertitis in absinthium judicium, et justitiam in terra relinquitis):
AMO 5:8 facientem Arcturum et Orionem, et convertentem in mane tenebras, et diem in noctem mutantem; qui vocat aquas maris, et effundit eas super faciem terræ; Dominus nomen est ejus:
AMO 5:9 qui subridet vastitatem super robustum, et depopulationem super potentem affert.
AMO 5:10 Odio habuerunt corripientem in porta, et loquentem perfecte abominati sunt.
AMO 5:11 Idcirco, pro eo quod diripiebatis pauperem, et prædam electam tollebatis ab eo, domos quadro lapide ædificabitis, et non habitabitis in eis; vineas plantabis amantissimas, et non bibetis vinum earum.
AMO 5:12 Quia cognovi multa scelera vestra, et fortia peccata vestra: hostes justi, accipientes munus, et pauperes deprimentes in porta.
AMO 5:13 Ideo prudens in tempore illo tacebit, quia tempus malum est.
AMO 5:14 Quærite bonum, et non malum, ut vivatis; et erit Dominus Deus exercituum vobiscum, sicut dixistis.
AMO 5:15 Odite malum et diligite bonum, et constituite in porta judicium: si forte misereatur Dominus Deus exercituum reliquiis Joseph.
AMO 5:16 Propterea hæc dicit Dominus Deus exercituum, dominator: In omnibus plateis planctus; et in cunctis quæ foris sunt, dicetur: Væ, væ ! et vocabunt agricolam ad luctum, et ad planctum eos qui sciunt plangere.
AMO 5:17 Et in omnibus vineis erit planctus, quia pertransibo in medio tui, dicit Dominus.]
AMO 5:18 [Væ desiderantibus diem Domini ! ad quid eam vobis? Dies Domini ista, tenebræ, et non lux.
AMO 5:19 Quomodo si fugiat vir a facie leonis, et occurrat ei ursus; et ingrediatur domum, et innitatur manu sua super parietem, et mordeat eum coluber.
AMO 5:20 Numquid non tenebræ dies Domini, et non lux; et caligo, et non splendor in ea?
AMO 5:21 Odi, et projeci festivitates vestras, et non capiam odorem cœtuum vestrorum.
AMO 5:22 Quod si obtuleritis mihi holocautomata, et munera vestra, non suscipiam; et vota pinguium vestrorum non respiciam.
AMO 5:23 Aufer a me tumultum carminum tuorum; et cantica lyræ tuæ non audiam.
AMO 5:24 Et revelabitur quasi aqua judicium, et justitia quasi torrens fortis.
AMO 5:25 Numquid hostias et sacrificium obtulistis mihi in deserto quadraginta annis, domus Israël?
AMO 5:26 et portastis tabernaculum Moloch vestro, et imaginem idolorum vestrorum, sidus dei vestri, quæ fecistis vobis.
AMO 5:27 Et migrare vos faciam trans Damascum, dicit Dominus: Deus exercituum nomen ejus.]
AMO 6:1 [Væ qui opulenti estis in Sion, et confiditis in monte Samariæ: optimates capita populorum, ingredientes pompatice domum Israël !
AMO 6:2 Transite in Chalane, et videte, et ite inde in Emath magnam, et descendite in Geth Palæstinorum, et ad optima quæque regna horum: si latior terminus eorum termino vestro est.
AMO 6:3 Qui separati estis in diem malum, et appropinquatis solio iniquitatis;
AMO 6:4 qui dormitis in lectis eburneis, et lascivitis in stratis vestris; qui comeditis agnum de grege, et vitulos de medio armenti;
AMO 6:5 qui canitis ad vocem psalterii, sicut David putaverunt se habere vasa cantici,
AMO 6:6 bibentes vinum in phialis, et optimo unguento delibuti, et nihil patiebantur super contritione Joseph.
AMO 6:7 Quapropter nunc migrabunt in capite transmigrantium, et auferetur factio lascivientium.
AMO 6:8 Juravit Dominus Deus in anima sua, dicit Dominus Deus exercituum: Detestor ego superbiam Jacob, et domos ejus odi, et tradam civitatem cum habitatoribus suis.
AMO 6:9 Quod si reliqui fuerint decem viri in domo una, et ipsi morientur.
AMO 6:10 Et tollet eum propinquus suus, et comburet eum, ut efferat ossa de domo; et dicet ei, qui in penetralibus domus est: Numquid adhuc est penes te?
AMO 6:11 Et respondebit: Finis est. Et dicet ei: Tace, et non recorderis nominis Domini.
AMO 6:12 Quia ecce Dominus mandabit, et percutiet domum majorem ruinis, et domum minorem scissionibus.
AMO 6:13 Numquid currere queunt in petris equi, aut arari potest in bubalis? quoniam convertistis in amaritudinem judicium, et fructum justitiæ in absinthium.
AMO 6:14 Qui lætamini in nihilo; qui dicitis: Numquid non in fortitudine nostra assumpsimus nobis cornua?
AMO 6:15 Ecce enim suscitabo super vos, domus Israël, dicit Dominus Deus exercituum, gentem, et conteret vos ab introitu Emath usque ad torrentem deserti.]
AMO 7:1 Hæc ostendit mihi Dominus Deus: et ecce fictor locustæ in principio germinantium serotini imbris, et ecce serotinus post tonsionem regis.
AMO 7:2 Et factum est, cum consummasset comedere herbam terræ, dixi: Domine Deus, propitius esto, obsecro; quis suscitabit Jacob, quia parvulus est?
AMO 7:3 Misertus est Dominus super hoc: Non erit, dixit Dominus.
AMO 7:4 Hæc ostendit mihi Dominus Deus: et ecce vocabat judicium ad ignem Dominus Deus; et devoravit abyssum multam, et comedit simul partem.
AMO 7:5 Et dixi: Domine Deus, quiesce, obsecro; quis suscitabit Jacob, quia parvulus est?
AMO 7:6 Misertus est Dominus super hoc: Sed et istud non erit, dixit Dominus Deus.
AMO 7:7 Hæc ostendit mihi Dominus: et ecce Dominus stans super murum litum, et in manu ejus trulla cæmentarii.
AMO 7:8 Et dixit Dominus ad me: Quid tu vides, Amos? Et dixi: Trullam cæmentarii. Et dixit Dominus: [Ecce ego ponam trullam in medio populi mei Israël; non adjiciam ultra superinducere eum.
AMO 7:9 Et demolientur excelsa idoli, et sanctificationes Israël desolabuntur, et consurgam super domum Jeroboam in gladio.]
AMO 7:10 Et misit Amasias, sacerdos Bethel, ad Jeroboam, regem Israël, dicens: Rebellavit contra te Amos in medio domus Israël; non poterit terra sustinere universos sermones ejus.
AMO 7:11 Hæc enim dicit Amos: In gladio morietur Jeroboam, et Israël captivus migrabit de terra sua.
AMO 7:12 Et dixit Amasias ad Amos: Qui vides, gradere: fuge in terram Juda, et comede ibi panem, et prophetabis ibi.
AMO 7:13 Et in Bethel non adjicies ultra ut prophetes, quia sanctificatio regis est, et domus regni est.
AMO 7:14 Responditque Amos, et dixit ad Amasiam: Non sum propheta, et non sum filius prophetæ: sed armentarius ego sum vellicans sycomoros.
AMO 7:15 Et tulit me Dominus cum sequerer gregem, et dixit Dominus ad me: Vade, propheta ad populum meum Israël.
AMO 7:16 Et nunc audi verbum Domini: [Tu dicis: Non prophetabis super Israël, et non stillabis super domum idoli.
AMO 7:17 Propter hoc hæc dicit Dominus: Uxor tua in civitate fornicabitur, et filii tui et filiæ tuæ in gladio cadent, et humus tua funiculo metietur: et tu in terra polluta morieris, et Israël captivus migrabit de terra sua.]
AMO 8:1 Hæc ostendit mihi Dominus Deus: et ecce uncinus pomorum.
AMO 8:2 Et dixit: Quid tu vides, Amos? Et dixi: Uncinum pomorum. Et dixit Dominus ad me: [Venit finis super populum meum Israël; non adjiciam ultra ut pertranseam eum.
AMO 8:3 Et stridebunt cardines templi in die illa, dicit Dominus Deus: multi morientur; in omni loco projicietur silentium.]
AMO 8:4 [Audite hoc, qui conteritis pauperem, et deficere facitis egenos terræ,
AMO 8:5 dicentes: Quando transibit mensis, et venundabimus merces? et sabbatum, et aperiemus frumentum, ut imminuamus mensuram, et augeamus siclum, et supponamus stateras dolosas,
AMO 8:6 ut possideamus in argento egenos et pauperes pro calceamentis, et quisquilias frumenti vendamus?
AMO 8:7 Juravit Dominus in superbiam Jacob: Si oblitus fuero usque ad finem omnia opera eorum.
AMO 8:8 Numquid super isto non commovebitur terra, et lugebit omnis habitator ejus, et ascendet quasi fluvius universus, et ejicicetur, et defluet, quasi rivus Ægypti?
AMO 8:9 Et erit in die illa, dicit Dominus Deus: occidet sol in meridie, et tenebrescere faciam terram in die luminis:
AMO 8:10 et convertam festivitates vestras in luctum, et omnia cantica vestra in planctum, et inducam super omne dorsum vestrum saccum, et super omne caput calvitium: et ponam eam quasi luctum unigeniti, et novissima ejus quasi diem amarum.
AMO 8:11 Ecce dies veniunt, dicet Dominus, et mittam famem in terram: non famem panis, neque sitim aquæ, sed audiendi verbum Domini.
AMO 8:12 Et commovebuntur a mari usque ad mare, et ab aquilone usque ad orientem: circuibunt quærentes verbum Domini, et non invenient.
AMO 8:13 In die illa deficient virgines pulchræ et adolescentes in siti,
AMO 8:14 qui jurant in delicto Samariæ, et dicunt: Vivit Deus tuus, Dan, et vivit via Bersabee; et cadent, et non resurgent ultra.]
AMO 9:1 Vidi Dominum stantem super altare, et dixit: [Percute cardinem, et commoveantur superliminaria: avaritia enim in capite omnium, et novissimum eorum in gladio interficiam; non erit fuga eis. Fugient, et non salvabitur ex eis qui fugerit.
AMO 9:2 Si descenderint usque ad infernum, inde manus mea educet eos; et si ascenderint usque in cælum, inde detraham eos.
AMO 9:3 Et si absconditi fuerint in vertice Carmeli, inde scrutans auferam eos; et si celaverint se ab oculis meis in profundo maris, ibi mandabo serpenti, et mordebit eos.
AMO 9:4 Et si abierint in captivitatem coram inimicis suis, ibi mandabo gladio, et occidet eos: et ponam oculos meos super eos in malum, et non in bonum.
AMO 9:5 Et Dominus Deus exercituum, qui tangit terram, et tabescet, et lugebunt omnes habitantes in ea: et ascendet sicut rivus omnis, et defluet sicut fluvius Ægypti.
AMO 9:6 Qui ædificat in cælo ascensionem suam, et fasciculum suum super terram fundavit; qui vocat aquas maris, et effundit eas super faciem terræ: Dominus nomen ejus.
AMO 9:7 Numquid non ut filii Æthiopum vos estis mihi, filii Israël? ait Dominus. Numquid non Israël ascendere feci de terra Ægypti, et Palæstinos de Cappadocia, et Syros de Cyrene?]
AMO 9:8 [Ecce oculi Domini Dei super regnum peccans: et conteram illud a facie terræ; verumtamen conterens non conteram domum Jacob, dicit Dominus.
AMO 9:9 Ecce enim mandabo ego, et concutiam in omnibus gentibus domum Israël, sicut concutitur triticum in cribro, et non cadet lapillus super terram.
AMO 9:10 In gladio morientur omnes peccatores populi mei, qui dicunt: Non appropinquabit, et non veniet super nos malum.
AMO 9:11 In die illa suscitabo tabernaculum David, quod cecidit: et reædificabo aperturas murorum ejus, et ea quæ corruerant instaurabo: et reædificabo illud sicut in diebus antiquis,
AMO 9:12 ut possideant reliquias Idumææ, et omnes nationes: eo quod invocatum sit nomen meum super eos, dicit Dominus faciens hæc.
AMO 9:13 Ecce dies veniunt, dicit Dominus, et comprehendet arator messorem, et calcator uvæ mittentem semen: et stillabunt montes dulcedinem, et omnes colli culti erunt.
AMO 9:14 Et convertam captivitatem populi mei Israël; et ædificabunt civitates desertas, et inhabitabunt; et plantabunt vineas, et bibent vinum earum, et facient hortos, et comedent fructus eorum.
AMO 9:15 Et plantabo eos super humum suam, et non evellam eos ultra de terra sua, quam dedi eis, dicit Dominus Deus tuus.]
OBA 1:1 Visio Abdiæ. [Hæc dicit Dominus Deus ad Edom: Auditum audivimus a Domino, et legatum ad gentes misit: surgite, et consurgamus adversus eum in prælium.
OBA 1:2 Ecce parvulum dedi te in gentibus: contemptibilis tu es valde.
OBA 1:3 Superbia cordis tui extulit te, habitantem in scissuris petrarum, exaltantem solium tuum; qui dicis in corde tuo: Quis detrahet me in terram?
OBA 1:4 Si exaltatus fueris ut aquila, et si inter sidera posueris nidum tuum, inde detraham te, dicit Dominus.
OBA 1:5 Si fures introissent ad te, si latrones per noctem, quomodo conticuisses? nonne furati essent sufficientia sibi? Si vindemiatores introissent ad te, numquid saltem racemum reliquissent tibi?
OBA 1:6 Quomodo scrutati sunt Esau; investigaverunt abscondita ejus?
OBA 1:7 Usque ad terminum emiserunt te: omnes viri fœderis tui illuserunt tibi: invaluerunt adversum te viri pacis tuæ, qui comedunt tecum, ponent insidias subter te; non est prudentia in eo.
OBA 1:8 Numquid non in die illa, dicit Dominus, perdam sapientes de Idumæa, et prudentiam de monte Esau?
OBA 1:9 Et timebunt fortes tui a meridie, ut intereat vir de monte Esau.
OBA 1:10 Propter interfectionem, et propter iniquitatem in fratrem tuum Jacob, operiet te confusio, et peribis in æternum.
OBA 1:11 In die cum stares adversus eum, quando capiebant alieni exercitum ejus, et extranei ingrediebantur portas ejus, et super Jerusalem mittebant sortem, tu quoque eras quasi unus ex eis.
OBA 1:12 Et non despicies in die fratris tui, in die peregrinationis ejus: et non lætaberis super filios Juda in die perditionis eorum: et non magnificabis os tuum in die angustiæ.
OBA 1:13 Neque ingredieris portam populi mei in die ruinæ eorum; neque despicies et tu in malis ejus in die vastitatis illius. Et non emitteris adversus exercitum ejus in die vastitatis illius,
OBA 1:14 neque stabis in exitibus ut interficias eos qui fugerint, et non concludes reliquos ejus in die tribulationis.
OBA 1:15 Quoniam juxta est dies Domini super omnes gentes: sicut fecisti, fiet tibi; retributionem tuam convertet in caput tuum.
OBA 1:16 Quomodo enim bibistis super montem sanctum meum, bibent omnes gentes jugiter: et bibent, et absorbebunt, et erunt quasi non sint.
OBA 1:17 Et in monte Sion erit salvatio, et erit sanctus; et possidebit domus Jacob eos qui se possederant.
OBA 1:18 Et erit domus Jacob ignis, et domus Joseph flamma, et domus Esau stipula: et succendentur in eis, et devorabunt eos, et non erunt reliquiæ domus Esau, quia Dominus locutus est.
OBA 1:19 Et hæreditabunt hi, qui ad austrum sunt, montem Esau, et qui in campestribus, Philisthiim: et possidebunt regionem Ephraim et regionem Samariæ, et Benjamin possidebit Galaad.
OBA 1:20 Et transmigratio exercitus hujus filiorum Israël, omnia loca Chananæorum usque ad Sareptam: et transmigratio Jerusalem, quæ in Bosphoro est, possidebit civitates austri.
OBA 1:21 Et ascendent salvatores in montem Sion judicare montem Esau, et erit Domino regnum.]
JON 1:1 Et factum est verbum Domini ad Jonam, filium Amathi, dicens:
JON 1:2 Surge, et vade in Niniven, civitatem grandem, et prædica in ea, quia ascendit malitia ejus coram me.
JON 1:3 Et surrexit Jonas, ut fugeret in Tharsis a facie Domini, et descendit in Joppen: et invenit navem euntem in Tharsis, et dedit naulum ejus, et descendit in eam ut iret cum eis in Tharsis a facie Domini.
JON 1:4 Dominus autem misit ventum magnum in mare: et facta est tempestas magna in mari, et navis periclitabatur conteri.
JON 1:5 Et timuerunt nautæ, et clamaverunt viri ad deum suum, et miserunt vasa quæ erant in navi, in mare, ut alleviaretur ab eis; et Jonas descendit ad interiora navis, et dormiebat sopore gravi.
JON 1:6 Et accessit ad eum gubernator, et dixit ei: Quid tu sopore deprimeris? surge, invoca Deum tuum, si forte recogitet Deus de nobis, et non pereamus.
JON 1:7 Et dixit vir ad collegam suum: Venite et mittamus sortes, et sciamus quare hoc malum sit nobis. Et miserunt sortes, et cecidit sors super Jonam.
JON 1:8 Et dixerunt ad eum: Indica nobis cujus causa malum istud sit nobis: quod est opus tuum? quæ terra tua, et quo vadis? vel ex quo populo es tu?
JON 1:9 Et dixit ad eos: Hebræus ego sum, et Dominum Deum cæli ego timeo, qui fecit mare et aridam.
JON 1:10 Et timuerunt viri timore magno, et dixerunt ad eum: Quid hoc fecisti? cognoverunt enim viri quod a facie Domini fugeret, quia indicaverat eis.
JON 1:11 Et dixerunt ad eum: Quid faciemus tibi, et cessabit mare a nobis? quia mare ibat, et intumescebat.
JON 1:12 Et dixit ad eos: Tollite me, et mittite in mare, et cessabit mare a vobis: scio enim ego quoniam propter me tempestas hæc grandis venit super vos.
JON 1:13 Et remigabant viri ut reverterentur ad aridam, et non valebant, quia mare ibat, et intumescebat super eos.
JON 1:14 Et clamaverunt ad Dominum, et dixerunt: Quæsumus, Domine, ne pereamus in anima viri istius, et ne des super nos sanguinem innocentem: quia tu, Domine, sicut voluisti, fecisti.
JON 1:15 Et tulerunt Jonam, et miserunt in mare: et stetit mare a fervore suo.
JON 1:16 Et timuerunt viri timore magno Dominum: et immolaverunt hostias Domino, et voverunt vota.
JON 2:1 Et præparavit Dominus piscem grandem ut deglutiret Jonam: et erat Jonas in ventre piscis tribus diebus et tribus noctibus.
JON 2:2 Et oravit Jonas ad Dominum Deum suum de ventre piscis,
JON 2:3 et dixit: [Clamavi de tribulatione mea ad Dominum, et exaudivit me; de ventre inferi clamavi, et exaudisti vocem meam.
JON 2:4 Et projecisti me in profundum in corde maris, et flumen circumdedit me: omnes gurgites tui, et fluctus tui super me transierunt.
JON 2:5 Et ego dixi: Abjectus sum a conspectu oculorum tuorum; verumtamen rursus videbo templum sanctum tuum.
JON 2:6 Circumdederunt me aquæ usque ad animam: abyssus vallavit me, pelagus operuit caput meum.
JON 2:7 Ad extrema montium descendi; terræ vectes concluserunt me in æternum: et sublevabis de corruptione vitam meam, Domine Deus meus.
JON 2:8 Cum angustiaretur in me anima mea, Domini recordatus sum: ut veniat ad te oratio mea, ad templum sanctum tuum.
JON 2:9 Qui custodiunt vanitates frustra, misericordiam suam derelinquunt.
JON 2:10 Ego autem in voce laudis immolabo tibi: quæcumque vovi, reddam pro salute Domino.]
JON 2:11 Et dixit Dominus pisci, et evomuit Jonam in aridam.
JON 3:1 Et factum est verbum Domini ad Jonam secundo, dicens:
JON 3:2 Surge, et vade in Niniven, civitatem magnam, et prædica in ea prædicationem quam ego loquor ad te.
JON 3:3 Et surrexit Jonas, et abiit in Niniven juxta verbum Domini: et Ninive erat civitas magna, itinere trium dierum.
JON 3:4 Et cœpit Jonas introire in civitatem itinere diei unius: et clamavit, et dixit: Adhuc quadraginta dies, et Ninive subvertetur.
JON 3:5 Et crediderunt viri Ninivitæ in Deum, et prædicaverunt jejunium, et vestiti sunt saccis, a majore usque ad minorem.
JON 3:6 Et pervenit verbum ad regem Ninive: et surrexit de solio suo, et abjecit vestimentum suum a se, et indutus est sacco, et sedit in cinere.
JON 3:7 Et clamavit, et dixit in Ninive ex ore regis et principum ejus, dicens: Homines, et jumenta, et boves, et pecora non gustent quidquam: nec pascantur, et aquam non bibant.
JON 3:8 Et operiantur saccis homines et jumenta, et clament ad Dominum in fortitudine: et convertatur vir a via sua mala, et ab iniquitate quæ est in manibus eorum.
JON 3:9 Quis scit si convertatur et ignoscat Deus, et revertatur a furore iræ suæ, et non peribimus?
JON 3:10 Et vidit Deus opera eorum, quia conversi sunt de via sua mala: et misertus est Deus super malitiam quam locutus fuerat ut faceret eis, et non fecit.
JON 4:1 Et afflictus est Jonas afflictione magna, et iratus est:
JON 4:2 et oravit ad Dominum, et dixit: Obsecro, Domine, numquid non hoc est verbum meum cum adhuc essem in terra mea? propter hoc præoccupavi ut fugerem in Tharsis: scio enim quia tu Deus clemens et misericors es, patiens et multæ miserationis, et ignoscens super malitia.
JON 4:3 Et nunc, Domine, tolle, quæso, animam meam a me, quia melior est mihi mors quam vita.
JON 4:4 Et dixit Dominus: Putasne bene irasceris tu?
JON 4:5 Et egressus est Jonas de civitate, et sedit contra orientem civitatis: et fecit sibimet umbraculum ibi, et sedebat subter illud in umbra, donec videret quid accideret civitati.
JON 4:6 Et præparavit Dominus Deus hederam, et ascendit super caput Jonæ, ut esset umbra super caput ejus, et protegeret eum (laboraverat enim): et lætatus est Jonas super hedera lætitia magna.
JON 4:7 Et paravit Deus vermen ascensu diluculi in crastinum: et percussit hederam, et exaruit.
JON 4:8 Et cum ortus fuisset sol, præcepit Dominus vento calido et urenti: et percussit sol super caput Jonæ, et æstuabat: et petivit animæ suæ ut moreretur, et dixit: Melius est mihi mori quam vivere.
JON 4:9 Et dixit Dominus ad Jonam: Putasne bene irasceris tu super hedera? Et dixit: Bene irascor ego usque ad mortem.
JON 4:10 Et dixit Dominus: Tu doles super hederam in qua non laborasti, neque fecisti ut cresceret; quæ sub una nocte nata est, et sub una nocte periit:
JON 4:11 et ego non parcam Ninive, civitati magnæ, in qua sunt plus quam centum viginti millia hominum qui nesciunt quid sit inter dexteram et sinistram suam, et jumenta multa?
MIC 1:1 Verbum Domini, quod factum est ad Michæam Morasthiten, in diebus Joathan, Achaz, et Ezechiæ, regum Juda, quod vidit super Samariam et Jerusalem.
MIC 1:2 [Audite, populi omnes, et attendat terra, et plenitudo ejus: et sit Dominus Deus vobis in testem, Dominus de templo sancto suo.
MIC 1:3 Quia ecce Dominus egredietur de loco suo, et descendet, et calcabit super excelsa terræ.
MIC 1:4 Et consumentur montes subtus eum, et valles scindentur sicut cera a facie ignis, et sicut aquæ quæ decurrunt in præceps.
MIC 1:5 In scelere Jacob omne istud, et in peccatis domus Israël. Quod scelus Jacob? nonne Samaria? et quæ excelsa Judæ? nonne Jerusalem?
MIC 1:6 Et ponam Samariam quasi acervum lapidum in agro, cum plantatur vinea; et detraham in vallem lapides ejus, et fundamenta ejus revelabo.
MIC 1:7 Et omnia sculptilia ejus concidentur, et omnes mercedes ejus comburentur igne, et omnia idola ejus ponam in perditionem, quia de mercedibus meretricis congregata sunt, et usque ad mercedem meretricis revertentur.
MIC 1:8 Super hoc plangam, et ululabo; vadam spoliatus, et nudus; faciam planctum velut draconum, et luctum quasi struthionum:
MIC 1:9 quia desperata est plaga ejus, quia venit usque ad Judam; tetigit portam populi mei usque ad Jerusalem.
MIC 1:10 In Geth nolite annuntiare; lacrimis ne ploretis; in domo pulveris pulvere vos conspergite.
MIC 1:11 Et transite vobis, habitatio pulchra, confusa ignominia: non est egressa quæ habitat in exitu: planctum domus vicina accipiet ex vobis, quæ stetit sibimet.
MIC 1:12 Quia infirmata est in bonum, quæ habitat in amaritudinibus; quia descendit malum a Domino in portam Jerusalem.
MIC 1:13 Tumultus quadrigæ stuporis habitanti Lachis: principium peccati est filiæ Sion, quia in te inventa sunt scelera Israël.
MIC 1:14 Propterea dabit emissarios super hæreditatem Geth, domus mendacii in deceptionem regibus Israël.
MIC 1:15 Adhuc hæredem adducam tibi quæ habitas in Maresa; usque ad Odollam veniet gloria Israël.
MIC 1:16 Decalvare, et tondere super filios deliciarum tuarum; dilata calvitium tuum sicut aquila, quoniam captivi ducti sunt ex te.]
MIC 2:1 [Væ qui cogitatis inutile, et operamini malum in cubilibus vestris ! In luce matutina faciunt illud, quoniam contra Deum est manus eorum.
MIC 2:2 Et concupierunt agros, et violenter tulerunt: et rapuerunt domos, et calumniabantur virum, et domum ejus: virum, et hæreditatem ejus.
MIC 2:3 Idcirco hæc dicit Dominus: Ecce ego cogito super familiam istam malum, unde non auferetis colla vestra, et non ambulabitis superbi: quoniam tempus pessimum est.
MIC 2:4 In die illa sumetur super vos parabola, et cantabitur canticum cum suavitate, dicentium: Depopulatione vastati sumus; pars populi mei commutata est: quomodo recedet a me, cum revertatur, qui regiones nostras dividat?
MIC 2:5 Propter hoc non erit tibi mittens funiculum sortis in cœtu Domini.
MIC 2:6 Ne loquamini loquentes; non stillabit super istos, non comprehendet confusio.
MIC 2:7 Dicit domus Jacob: Numquid abbreviatus est spiritus Domini, aut tales sunt cogitationes ejus? nonne verba mea bona sunt cum eo qui recte graditur?
MIC 2:8 et e contrario populus meus in adversarium consurrexit. Desuper tunica pallium sustulistis: et eos qui transibant simpliciter convertistis in bellum.
MIC 2:9 Mulieres populi mei ejecistis de domo deliciarum suarum; a parvulis earum tulistis laudem meam in perpetuum.
MIC 2:10 Surgite, et ite, quia non habetis hic requiem: propter immunditiam ejus corrumpetur putredine pessima.
MIC 2:11 Utinam non essem vir habens spiritum, et mendacium potius loquerer ! Stillabo tibi in vinum et in ebrietatem; et erit super quem stillatur populus iste.
MIC 2:12 Congregatione congregabo, Jacob, totum te; in unum conducam reliquias Israël: pariter ponam illum quasi gregem in ovili, quasi pecus in medio caularum: tumultuabuntur a multitudine hominum.
MIC 2:13 Ascendet enim pandens iter ante eos: divident, et transibunt portam, et ingredientur per eam: et transibit rex eorum coram eis, et Dominus in capite eorum.]
MIC 3:1 [Et dixi: Audite, princeps Jacob, et duces domus Israël: numquid non vestrum est scire judicium,
MIC 3:2 qui odio habetis bonum, et diligitis malum; qui violenter tollitis pelles eorum desuper eis, et carnem eorum desuper ossibus eorum;
MIC 3:3 qui comederunt carnem populi mei, et pellem eorum desuper excoriaverunt, et ossa eorum confregerunt, et conciderunt sicut in lebete, et quasi carnem in medio ollæ?
MIC 3:4 Tunc clamabunt ad Dominum, et non exaudiet eos, et abscondet faciem suam ab eis in tempore illo, sicut nequiter egerunt in adinventionibus suis.
MIC 3:5 Hæc dicit Dominus super prophetas, qui seducunt populum meum: qui mordent dentibus suis, et prædicant pacem; et si quis non dederit in ore eorum quippiam, sanctificant super eum prælium.
MIC 3:6 Propterea nox vobis pro visione erit, et tenebræ vobis pro divinatione; et occumbet sol super prophetas, et obtenebrabitur super eos dies.
MIC 3:7 Et confundentur qui vident visiones, et confundentur divini; et operient omnes vultos suos, quia non est responsum Dei.
MIC 3:8 Verumtamen ego repletus sum fortitudine spiritus Domini, judicio, et virtute, ut annuntiem Jacob scelus suum, et Israël peccatum suum.
MIC 3:9 Audite hoc, principes domus Jacob, et judices domus Israël, qui abominamini judicium, et omnia recta pervertitis:
MIC 3:10 qui ædificatis Sion in sanguinibus, et Jerusalem in iniquitate.
MIC 3:11 Principes ejus in muneribus judicabant, et sacerdotes ejus in mercede docebant, et prophetæ ejus in pecunia divinabant: et super Dominum requiescebant, dicentes: Numquid non Dominus in medio nostrum? non venient super nos mala.
MIC 3:12 Propter hoc, causa vestri, Sion quasi ager arabitur, et Jerusalem quasi acervus lapidum erit, et mons templi in excelsa silvarum.]
MIC 4:1 [Et erit: in novissimo dierum erit mons domus Domini præparatus in vertice montium, et sublimis super colles: et fluent ad eum populi,
MIC 4:2 et properabunt gentes multæ, et dicent: Venite, ascendamus ad montem Domini, et ad domum Dei Jacob: et docebit nos de viis suis, et ibimus in semitis ejus, quia de Sion egredietur lex, et verbum Domini de Jerusalem.
MIC 4:3 Et judicabit inter populos multos, et corripiet gentes fortes usque in longinquum: et concident gladios suos in vomeres, et hastas suas in ligones: non sumet gens adversus gentem gladium, et non discent ultra belligerare.
MIC 4:4 Et sedebit vir subtus vitem suam et subtus ficum suam, et non erit qui deterreat, quia os Domini exercituum locutum est.
MIC 4:5 Quia omnes populi ambulabunt unusquisque in nomine dei sui; nos autem ambulabimus in nomine Domini Dei nostri, in æternum et ultra.]
MIC 4:6 [In die illa, dicit Dominus, congregabo claudicantem, et eam quam ejeceram colligam, et quam afflixeram:
MIC 4:7 et ponam claudicantem in reliquias, et eam quæ laboraverat, in gentem robustam: et regnabit Dominus super eos in monte Sion, ex hoc nunc et usque in æternum.
MIC 4:8 Et tu, turris gregis nebulosa filiæ Sion, usque ad te veniet, et veniet potestas prima, regnum filiæ Jerusalem.
MIC 4:9 Nunc quare mœrore contraheris? numquid rex non est tibi, aut consiliarius tuus periit, quia comprehendit te dolor sicut parturientem?
MIC 4:10 Dole et satage, filia Sion, quasi parturiens, quia nunc egredieris de civitate, et habitabis in regione, et venies usque ad Babylonem: ibi liberaberis, ibi redimet te Dominus de manu inimicorum tuorum.
MIC 4:11 Et nunc congregatæ sunt super te gentes multæ, quæ dicunt: Lapidetur, et aspiciat in Sion oculus noster.
MIC 4:12 Ipsi autem non cognoverunt cogitationes Domini, et non intellexerunt consilium ejus, quia congregavit eos quasi fœnum areæ.
MIC 4:13 Surge, et tritura, filia Sion, quia cornu tuum ponam ferreum, et ungulas tuas ponam æreas; et comminues populos multos, et interficies Domino rapinas eorum, et fortitudinem eorum Domino universæ terræ.]
MIC 5:1 [Nunc vastaberis, filia latronis. Obsidionem posuerunt super nos: in virga percutient maxillam judicis Israël.]
MIC 5:2 [Et tu, Bethlehem Ephrata, parvulus es in millibus Juda; ex te mihi egredietur qui sit dominator in Israël, et egressus ejus ab initio, a diebus æternitatis.
MIC 5:3 Propter hoc dabit eos usque ad tempus in quo parturiens pariet, et reliquiæ fratrum ejus convertentur ad filios Israël.
MIC 5:4 Et stabit, et pascet in fortitudine Domini, in sublimitate nominis Domini Dei sui: et convertentur, quia nunc magnificabitur usque ad terminos terræ.
MIC 5:5 Et erit iste pax: cum venerit Assyrius in terram nostram, et quando calcaverit domibus nostris, et suscitabimus super eum septem pastores et octo primates homines;
MIC 5:6 et pascent terram Assur in gladio, et terram Nemrod in lanceis ejus, et liberabit ab Assur cum venerit in terram nostram, et cum calcaverit in finibus nostris.
MIC 5:7 Et erunt reliquiæ Jacob in medio populorum multorum quasi ros a Domino, et quasi stillæ super herbam, quæ non exspectat virum, et non præstolatur filios hominum.
MIC 5:8 Et erunt reliquiæ Jacob in gentibus, in medio populorum multorum, quasi leo in jumentis silvarum, et quasi catulus leonis in gregibus pecorum, qui cum transierit, et conculcaverit, et ceperit, non est qui eruat.
MIC 5:9 Exaltabitur manus tua super hostes tuos, et omnes inimici tui interibunt.
MIC 5:10 Et erit in die illa, dicit Dominus: auferam equos tuos de medio tui, et disperdam quadrigas tuas.
MIC 5:11 Et perdam civitates terræ tuæ, et destruam omnes munitiones tuas: et auferam maleficia de manu tua, et divinationes non erunt in te:
MIC 5:12 et perire faciam sculptilia tua et statuas tuas de medio tui, et non adorabis ultra opera manuum tuarum:
MIC 5:13 et evellam lucos tuos de medio tui, et conteram civitates tuas.
MIC 5:14 Et faciam, in furore et in indignatione, ultionem in omnibus gentibus quæ non audierunt.]
MIC 6:1 [Audite quæ Dominus loquitur: Surge, contende judicio adversum montes, et audiant colles vocem tuam.
MIC 6:2 Audiant montes judicium Domini, et fortia fundamenta terræ; quia judicium Domini cum populo suo, et cum Israël dijudicabitur.
MIC 6:3 Popule meus, quid feci tibi? aut quid molestus fui tibi? Responde mihi.
MIC 6:4 Quia eduxi te de terra Ægypti, et de domo servientium liberavi te, et misi ante faciem tuam Moysen, et Aaron, et Mariam.
MIC 6:5 Popule meus, memento, quæso, quid cogitaverit Balach, rex Moab, et quid responderit ei Balaam, filius Beor, de Setim usque ad Galgalam, ut cognosceres justitias Domini.
MIC 6:6 Quid dignum offeram Domino? curvabo genu Deo excelso? Numquid offeram ei holocautomata et vitulos anniculos?
MIC 6:7 numquid placari potest Dominus in millibus arietum, aut in multis millibus hircorum pinguium? numquid dabo primogenitum meum pro scelere meo, fructum ventris mei pro peccato animæ meæ?
MIC 6:8 Indicabo tibi, o homo, quid sit bonum, et quid Dominus requirat a te: utique facere judicium, et diligere misericordiam, et sollicitum ambulare cum Deo tuo.
MIC 6:9 Vox Domini ad civitatem clamat, et salus erit timentibus nomen tuum: audite, tribus, et quis approbabit illud?
MIC 6:10 Adhuc ignis in domo impii thesauri iniquitatis, et mensura minor iræ plena.
MIC 6:11 Numquid justificabo stateram impiam, et saccelli pondera dolosa?
MIC 6:12 In quibus divites ejus repleti sunt iniquitate, et habitantes in ea loquebantur mendacium, et lingua eorum fraudulenta in ore eorum.
MIC 6:13 Et ego ergo cœpi percutere te perditione super peccatis tuis.
MIC 6:14 Tu comedes, et non saturaberis, et humiliatio tua in medio tui: et apprehendes, et non salvabis, et quos salvaveris, in gladium dabo.
MIC 6:15 Tu seminabis, et non metes: tu calcabis olivam, et non ungeris oleo; et mustum, et non bibes vinum.
MIC 6:16 Et custodisti præcepta Amri, et omne opus domus Achab, et ambulasti in voluntatibus eorum: ut darem te in perditionem, et habitantes in ea in sibilum, et opprobrium populi mei portabitis.]
MIC 7:1 [Væ mihi, quia factus sum sicut qui colligit in autumno racemos vindemiæ ! non est botrus ad comedendum, præcoquas ficus desideravit anima mea.
MIC 7:2 Periit sanctus de terra, et rectus in hominibus non est: omnes in sanguine insidiantur; vir fratrem suum ad mortem venatur.
MIC 7:3 Malum manuum suarum dicunt bonum: princeps postulat, et judex in reddendo est; et magnus locutus est desiderium animæ suæ, et conturbaverunt eam.
MIC 7:4 Qui optimus in eis est, quasi paliurus, et qui rectus, quasi spina de sepe. Dies speculationis tuæ, visitatio tua venit: nunc erit vastitas eorum.
MIC 7:5 Nolite credere amico, et nolite confidere in duce: ab ea quæ dormit in sinu tuo custodi claustra oris tui.
MIC 7:6 Quia filius contumeliam facit patri, et filia consurgit adversus matrem suam: nurus adversus socrum suam, et inimici hominis domestici ejus.]
MIC 7:7 [Ego autem ad Dominum aspiciam; exspectabo Deum, salvatorem meum: audiet me Deus meus.
MIC 7:8 Ne læteris, inimica mea, super me, quia cecidi: consurgam cum sedero in tenebris: Dominus lux mea est.
MIC 7:9 Iram Domini portabo, quoniam peccavi ei, donec causam meam judicet, et faciat judicium meum. Educet me in lucem: videbo justitiam ejus.
MIC 7:10 Et aspiciet inimica mea, et operietur confusione, quæ dicit ad me: Ubi est Dominus Deus tuus? Oculi mei videbunt in eam: nunc erit in conculcationem ut lutum platearum.
MIC 7:11 Dies, ut ædificentur maceriæ tuæ; in die illa longe fiet lex.
MIC 7:12 In die illa et usque ad te veniet de Assur, et usque ad civitates munitas, et a civitatibus munitis usque ad flumen, et ad mare de mari, et ad montem de monte.
MIC 7:13 Et terra erit in desolationem propter habitatores suos, et propter fructum cogitationum eorum.]
MIC 7:14 [Pasce populum tuum in virga tua, gregem hæreditatis tuæ, habitantes solos, in saltu, in medio Carmeli. Pascentur Basan et Galaad juxta dies antiquos.
MIC 7:15 Secundum dies egressionis tuæ de terra Ægypti, ostendam ei mirabilia.
MIC 7:16 Videbunt gentes, et confundentur super omni fortitudine sua. Ponent manum super os, aures eorum surdæ erunt.
MIC 7:17 Lingent pulverem sicut serpentes; velut reptilia terræ perturbabuntur in ædibus suis. Dominum Deum nostrum formidabunt, et timebunt te.
MIC 7:18 Quis, Deus, similis tui, qui aufers iniquitatem, et transis peccatum reliquiarum hæreditatis tuæ? Non immittet ultra furorem suum, quoniam volens misericordiam est.
MIC 7:19 Revertetur, et miserebitur nostri; deponet iniquitates nostras, et projiciet in profundum maris omnia peccata nostra.
MIC 7:20 Dabis veritatem Jacob, misericordiam Abraham, quæ jurasti patribus nostris a diebus antiquis.]
NAH 1:1 Onus Ninive. Liber visionis Nahum Elcesæi.
NAH 1:2 [Deus æmulator, et ulciscens Dominus: ulciscens Dominus, et habens furorem: ulciscens Dominus in hostes suos, et irascens ipse inimicis suis.
NAH 1:3 Dominus patiens, et magnus fortitudine, et mundans non faciet innocentem. Dominus in tempestate et turbine viæ ejus, et nebulæ pulvis pedum ejus.
NAH 1:4 Increpans mare, et exsiccans illud, et omnia flumina ad desertum deducens. Infirmatus est Basan et Carmelus, et flos Libani elanguit.
NAH 1:5 Montes commoti sunt ab eo, et colles desolati sunt: et contremuit terra a facie ejus, et orbis, et omnes habitantes in eo.
NAH 1:6 Ante faciem indignationis ejus quis stabit? et quis resistet in ira furoris ejus? Indignatio ejus effusa est ut ignis, et petræ dissolutæ sunt ab eo.
NAH 1:7 Bonus Dominus, et confortans in die tribulationis, et sciens sperantes in se.
NAH 1:8 Et in diluvio prætereunte consummationem faciet loci ejus, et inimicos ejus persequentur tenebræ.
NAH 1:9 Quid cogitatis contra Dominum? Consummationem ipse faciet: non consurget duplex tribulatio,
NAH 1:10 quia sicut spinæ se invicem complectuntur, sic convivium eorum pariter potantium; consumentur quasi stipula ariditate plena.
NAH 1:11 Ex te exibit cogitans contra Dominum malitiam, mente pertractans prævaricationem.
NAH 1:12 Hæc dicit Dominus: Si perfecti fuerint, et ita plures, sic quoque attondentur, et pertransibit: afflixi te, et non affligam te ultra.
NAH 1:13 Et nunc conteram virgam ejus de dorso tuo, et vincula tua disrumpam.
NAH 1:14 Et præcipiet super te Dominus; non seminabitur ex nomine tuo amplius: de domo Dei tui interficiam sculptile, et conflatile; ponam sepulchrum tuum, quia inhonoratus es.
NAH 1:15 Ecce super montes pedes evangelizantis, et annuntiantis pacem. Celebra, Juda, festivitates tuas, et redde vota tua, quia non adjiciet ultra ut pertranseat in te Belial: universus interiit.]
NAH 2:1 [Ascendit qui dispergat coram te, qui custodiat obsidionem: contemplare viam, conforta lumbos, robora virtutem valde.
NAH 2:2 Quia reddidit Dominus superbiam Jacob, sicut superbiam Israël; quia vastatores dissipaverunt eos, et propagines eorum corruperunt.
NAH 2:3 Clypeus fortium ejus ignitus, viri exercitus in coccineis; igneæ habenæ currus in die præparationis ejus, et agitatores consopiti sunt.
NAH 2:4 In itineribus conturbati sunt; quadrigæ collisæ sunt in plateis: aspectus eorum quasi lampades, quasi fulgura discurrentia.
NAH 2:5 Recordabitur fortium suorum; ruent in itineribus suis: velociter ascendent muros ejus, et præparabitur umbraculum.
NAH 2:6 Portæ fluviorum apertæ sunt, et templum ad solum dirutum.
NAH 2:7 Et miles captivus abductus est, et ancillæ ejus minabantur gementes ut columbæ, murmurantes in cordibus suis.
NAH 2:8 Et Ninive quasi piscina aquarum aquæ ejus; ipsi vero fugerunt. State, state ! et non est qui revertatur.
NAH 2:9 Diripite argentum, diripite aurum: et non est finis divitiarum ex omnibus vasis desiderabilibus.
NAH 2:10 Dissipata est, et scissa, et dilacerata; et cor tabescens, et dissolutio geniculorum, et defectio in cunctis renibus, et facies omnium eorum sicut nigredo ollæ.
NAH 2:11 Ubi est habitaculum leonum, et pascua catulorum leonum, ad quam ivit leo ut ingrederetur illuc catulus leonis, et non est qui exterreat?
NAH 2:12 Leo cepit sufficienter catulis suis, et necavit leænis suis, et implevit præda speluncas suas, et cubile suum rapina.
NAH 2:13 Ecce ego ad te, dicit Dominus exercituum, et succendam usque ad fumum quadrigas tuas, et leunculos tuos comedet gladius, et exterminabo de terra prædam tuam, et non audietur ultra vox nuntiorum tuorum.]
NAH 3:1 [Væ civitas sanguinum, universa mendacii dilaceratione plena ! non recedet a te rapina.
NAH 3:2 Vox flagelli, et vox impetus rotæ, et equi frementis, et quadrigæ ferventis, et equitis ascendentis,
NAH 3:3 et micantis gladii, et fulgurantis hastæ, et multitudinis interfectæ, et gravis ruinæ; nec est finis cadaverum, et corruent in corporibus suis.
NAH 3:4 Propter multitudinem fornicationum meretricis speciosæ, et gratæ, et habentis maleficia, quæ vendidit gentes in fornicationibus suis, et familias in maleficiis suis.
NAH 3:5 Ecce ego ad te, dicit Dominus exercituum, et revelabo pudenda tua in facie tua; et ostendam gentibus nuditatem tuam, et regnis ignominiam tuam.
NAH 3:6 Et projiciam super te abominationes, et contumeliis te afficiam, et ponam te in exemplum.
NAH 3:7 Et erit: omnis qui viderit te resiliet a te, et dicet: Vastata est Ninive. Quis commovebit super te caput? unde quæram consolatorem tibi?
NAH 3:8 Numquid melior es Alexandria populorum, quæ habitat in fluminibus? aquæ in circuitu ejus; cujus divitiæ, mare; aquæ, muri ejus.
NAH 3:9 Æthiopia fortitudo ejus, et Ægyptus, et non est finis; Africa et Libyes fuerunt in auxilio tuo.
NAH 3:10 Sed et ipsa in transmigrationem ducta est in captivitatem: parvuli ejus elisi sunt in capite omnium viarum, et super inclytos ejus miserunt sortem, et omnes optimates ejus confixi sunt in compedibus.
NAH 3:11 Et tu ergo inebriaberis, et eris despecta: et tu quæres auxilium ab inimico.
NAH 3:12 Omnes munitiones tuæ sicut ficus cum grossis suis: si concussæ fuerint, cadent in os comedentis.
NAH 3:13 Ecce populus tuus mulieres in medio tui: inimicis tuis adapertione pandentur portæ terræ tuæ, devorabit ignis vectes tuos.
NAH 3:14 Aquam propter obsidionem hauri tibi: exstrue munitiones tuas, intra in lutum, et calca, subigens tene laterem.
NAH 3:15 Ibi comedet te ignis, peribis gladio, devorabit te ut bruchus: congregare ut bruchus, multiplicare ut locusta.
NAH 3:16 Plures fecisti negotiationes tuas quam stellæ sint cæli; bruchus expansus est, et avolavit.
NAH 3:17 Custodes tui quasi locustæ, et parvuli tui quasi locustæ locustarum, quæ considunt in sepibus in die frigoris: sol ortus est, et avolaverunt, et non est cognitus locus earum ubi fuerint.
NAH 3:18 Dormitaverunt pastores tui, rex Assur, sepelientur principes tui: latitavit populus tuus in montibus, et non est qui congreget.
NAH 3:19 Non est obscura contritio tua; pessima est plaga tua. Omnes qui audierunt auditionem tuam compresserunt manum super te: quia super quem non transiit malitia tua semper?]
HAB 1:1 Onus quod vidit Habacuc propheta.
HAB 1:2 [Usquequo, Domine, clamabo, et non exaudies? vociferabor ad te, vim patiens, et non salvabis?
HAB 1:3 Quare ostendisti mihi iniquitatem et laborem, videre prædam et injustitiam contra me? Et factum est judicium, et contradictio potentior.
HAB 1:4 Propter hoc lacerata est lex, et non pervenit usque ad finem judicium; quia impius prævalet adversus justum, propterea egreditur judicium perversum.
HAB 1:5 Aspicite in gentibus, et videte; admiramini, et obstupescite: quia opus factum est in diebus vestris, quod nemo credet cum narrabitur.
HAB 1:6 Quia ecce ego suscitabo Chaldæos, gentem amaram et velocem, ambulantem super latitudinem terræ, ut possideat tabernacula non sua.
HAB 1:7 Horribilis et terribilis est: ex semetipsa judicium et onus ejus egredietur.
HAB 1:8 Leviores pardis equi ejus, et velociores lupis vespertinis: et diffundentur equites ejus: equites namque ejus de longe venient; volabunt quasi aquila festinans ad comedendum.
HAB 1:9 Omnes ad prædam venient, facies eorum ventus urens; et congregabit quasi arenam captivitatem.
HAB 1:10 Et ipse de regibus triumphabit, et tyranni ridiculi ejus erunt; ipse super omnem munitionem ridebit, et comportabit aggerem, et capiet eam.
HAB 1:11 Tunc mutabitur spiritus, et pertransibit, et corruet: hæc est fortitudo ejus dei sui.]
HAB 1:12 [Numquid non tu a principio, Domine, Deus meus, sancte meus, et non moriemur? Domine, in judicium posuisti eum, et fortem, ut corriperes, fundasti eum.
HAB 1:13 Mundi sunt oculi tui, ne videas malum, et respicere ad iniquitatem non poteris. Quare respicis super iniqua agentes, et taces devorante impio justiorem se?
HAB 1:14 Et facies homines quasi pisces maris, et quasi reptile non habens principem.
HAB 1:15 Totum in hamo sublevavit, traxit illud in sagena sua, et congregavit in rete suum. Super hoc lætabitur, et exsultabit.
HAB 1:16 Propterea immolabit sagenæ suæ, et sacrificabit reti suo, quia in ipsis incrassata est pars ejus, et cibus ejus electus.
HAB 1:17 Propter hoc ergo expandit sagenam suam, et semper interficere gentes non parcet.]
HAB 2:1 [Super custodiam meam stabo, et figam gradum super munitionem: et contemplabor ut videam quid dicatur mihi, et quid respondeam ad arguentem me.]
HAB 2:2 Et respondit mihi Dominus, et dixit: [Scribe visum, et explana eum super tabulas, ut percurrat qui legerit eum.
HAB 2:3 Quia adhuc visus procul; et apparebit in finem, et non mentietur: si moram fecerit, exspecta illum, quia veniens veniet, et non tardabit.
HAB 2:4 Ecce qui incredulus est, non erit recta anima ejus in semetipso; justus autem in fide sua vivet.
HAB 2:5 Et quomodo vinum potantem decipit, sic erit vir superbus, et non decorabitur: qui dilatavit quasi infernus animam suam, et ipse quasi mors, et non adimpletur: et congregabit ad se omnes gentes, et coacervabit ad se omnes populos.
HAB 2:6 Numquid non omnes isti super eum parabolam sument, et loquelam ænigmatum ejus, et dicetur: Væ ei qui multiplicat non sua? usquequo et aggravat contra se densum lutum?
HAB 2:7 Numquid non repente consurgent qui mordeant te, et suscitabuntur lacerantes te, et eris in rapinam eis?
HAB 2:8 Quia tu spoliasti gentes multas, spoliabunt te omnes qui reliqui fuerint de populis, propter sanguinem hominis, et iniquitatem terræ, civitatis, et omnium habitantium in ea.
HAB 2:9 Væ qui congregat avaritiam malam domui suæ, ut sit in excelso nidus ejus, et liberari se putat de manu mali !
HAB 2:10 Cogitasti confusionem domui tuæ; concidisti populos multos, et peccavit anima tua.
HAB 2:11 Quia lapis de pariete clamabit, et lignum, quod inter juncturas ædificiorum est, respondebit.
HAB 2:12 Væ qui ædificat civitatem in sanguinibus, et præparat urbem in iniquitate !
HAB 2:13 Numquid non hæc sunt a Domino exercituum? laborabunt enim populi in multo igne, et gentes in vacuum, et deficient.
HAB 2:14 Quia replebitur terra, ut cognoscant gloriam Domini, quasi aquæ operientes mare.
HAB 2:15 Væ qui potum dat amico suo mittens fel suum, et inebrians ut aspiciat nuditatem ejus !
HAB 2:16 Repletus es ignominia pro gloria; bibe tu quoque, et consopire. Circumdabit te calix dexteræ Domini, et vomitus ignominiæ super gloriam tuam.
HAB 2:17 Quia iniquitas Libani operiet te, et vastitas animalium deterrebit eos de sanguinibus hominum, et iniquitate terræ, et civitatis, et omnium habitantium in ea.
HAB 2:18 Quid prodest sculptile, quia sculpsit illud fictor suus, conflatile, et imaginem falsam? quia speravit in figmento fictor ejus, ut faceret simulacra muta.
HAB 2:19 Væ qui dicit ligno: Expergiscere; Surge, lapidi tacenti ! Numquid ipse docere poterit? ecce iste coopertus est auro et argento, et omnis spiritus non est in visceribus ejus.
HAB 2:20 Dominus autem in templo sancto suo: sileat a facie ejus omnis terra !]
HAB 3:1 Oratio Habacuc prophetæ, pro ignorantiis.
HAB 3:2 [Domine, audivi auditionem tuam, et timui. Domine, opus tuum, in medio annorum vivifica illud; in medio annorum notum facies: cum iratus fueris, misericordiæ recordaberis.
HAB 3:3 Deus ab austro veniet, et Sanctus de monte Pharan: operuit cælos gloria ejus, et laudis ejus plena est terra.
HAB 3:4 Splendor ejus ut lux erit, cornua in manibus ejus: ibi abscondita est fortitudo ejus.
HAB 3:5 Ante faciem ejus ibit mors, et egredietur diabolus ante pedes ejus.
HAB 3:6 Stetit, et mensus est terram; aspexit, et dissolvit gentes, et contriti sunt montes sæculi: incurvati sunt colles mundi ab itineribus æternitatis ejus.
HAB 3:7 Pro iniquitate vidi tentoria Æthiopiæ; turbabuntur pelles terræ Madian.
HAB 3:8 Numquid in fluminibus iratus es, Domine? aut in fluminibus furor tuus? vel in mari indignatio tua? Qui ascendes super equos tuos, et quadrigæ tuæ salvatio.
HAB 3:9 Suscitans suscitabis arcum tuum, juramenta tribubus quæ locutus es; fluvios scindes terræ.
HAB 3:10 Viderunt te, et doluerunt montes; gurges aquarum transiit: dedit abyssus vocem suam; altitudo manus suas levavit.
HAB 3:11 Sol et luna steterunt in habitaculo suo: in luce sagittarum tuarum ibunt, in splendore fulgurantis hastæ tuæ.
HAB 3:12 In fremitu conculcabis terram; in furore obstupefacies gentes.
HAB 3:13 Egressus es in salutem populi tui, in salutem cum christo tuo: percussisti caput de domo impii, denudasti fundamentum ejus usque ad collum.
HAB 3:14 Maledixisti sceptris ejus, capiti bellatorum ejus, venientibus ut turbo ad dispergendum me: exsultatio eorum, sicut ejus qui devorat pauperem in abscondito.
HAB 3:15 Viam fecisti in mari equis tuis, in luto aquarum multarum.
HAB 3:16 Audivi, et conturbatus est venter meus; a voce contremuerunt labia mea. Ingrediatur putredo in ossibus meis, et subter me scateat: ut requiescam in die tribulationis, ut ascendam ad populum accinctum nostrum.
HAB 3:17 Ficus enim non florebit, et non erit germen in vineis; mentietur opus olivæ, et arva non afferent cibum: abscindetur de ovili pecus, et non erit armentum in præsepibus.
HAB 3:18 Ego autem in Domino gaudebo; et exsultabo in Deo Jesu meo.
HAB 3:19 Deus Dominus fortitudo mea, et ponet pedes meos quasi cervorum: et super excelsa mea deducet me victor in psalmis canentem.]
ZEP 1:1 Verbum Domini quod factum est ad Sophoniam, filium Chusi, filii Godoliæ, filii Amariæ, filii Ezeciæ, in diebus Josiæ, filii Amon, regis Judæ.
ZEP 1:2 [Congregans congregabo omnia a facie terræ, dicit Dominus:
ZEP 1:3 congregans hominem et pecus, congregans volatilia cæli et pisces maris: et ruinæ impiorum erunt, et disperdam homines a facie terræ, dicit Dominus.
ZEP 1:4 Et extendam manum meam super Judam et super omnes habitantes Jerusalem: et disperdam de loco hoc reliquias Baal, et nomina ædituorum cum sacerdotibus;
ZEP 1:5 et eos qui adorant super tecta militiam cæli, et adorant et jurant in Domino, et jurant in Melchom;
ZEP 1:6 et qui avertuntur de post tergum Domini, et qui non quæsierunt Dominum, nec investigaverunt eum.
ZEP 1:7 Silete a facie Domini Dei, quia juxta est dies Domini: quia præparavit Dominus hostiam; sanctificavit vocatos suos.
ZEP 1:8 Et erit: in die hostiæ Domini, visitabo super principes, et super filios regis, et super omnes qui induti sunt veste peregrina;
ZEP 1:9 et visitabo super omnem qui arroganter ingreditur super limen in die illa, qui complent domum Domini Dei sui iniquitate et dolo.
ZEP 1:10 Et erit in die illa, dicit Dominus, vox clamoris a porta piscium, et ululatus a Secunda, et contritio magna a collibus.
ZEP 1:11 Ululate, habitatores Pilæ: conticuit omnis populus Chanaan, disperierunt omnes involuti argento.
ZEP 1:12 Et erit in tempore illo: scrutabor Jerusalem in lucernis, et visitabo super viros defixos in fæcibus suis, qui dicunt in cordibus suis: Non faciet bene Dominus, et non faciet male.
ZEP 1:13 Et erit fortitudo eorum in direptionem, et domus eorum in desertum: et ædificabunt domos, et non habitabunt; et plantabunt vineas, et non bibent vinum earum.
ZEP 1:14 Juxta est dies Domini magnus: juxta est, et velox nimis. Vox diei Domini amara: tribulabitur ibi fortis.
ZEP 1:15 Dies iræ dies illa, dies tribulationis et angustiæ, dies calamitatis et miseriæ, dies tenebrarum et caliginis, dies nebulæ et turbinis,
ZEP 1:16 dies tubæ et clangoris super civitates munitas, et super angulos excelsos.
ZEP 1:17 Et tribulabo homines, et ambulabunt ut cæci, quia Domino peccaverunt; et effundetur sanguis eorum sicut humus, et corpora eorum sicut stercora.
ZEP 1:18 Sed et argentum eorum et aurum eorum non poterit liberare eos in die iræ Domini: in igne zeli ejus devorabitur omnis terra, quia consummationem cum festinatione faciet cunctis habitantibus terram.]
ZEP 2:1 [Convenite, congregamini, gens non amabilis,
ZEP 2:2 priusquam pariat jussio quasi pulverem transeuntem diem, antequam veniat super vos ira furoris Domini, antequam veniat super vos dies indignationis Domini.
ZEP 2:3 Quærite Dominum, omnes mansueti terræ, qui judicium ejus estis operati; quærite justum, quærite mansuetum, si quomodo abscondamini in die furoris Domini.
ZEP 2:4 Quia Gaza destructa erit, et Ascalon in desertum: Azotum in meridie ejicient, et Accaron eradicabitur.
ZEP 2:5 Væ qui habitatis funiculum maris, gens perditorum ! verbum Domini super vos, Chanaan, terra Philisthinorum; et disperdam te, ita ut non sit inhabitator.
ZEP 2:6 Et erit funiculus maris requies pastorum, et caulæ pecorum;
ZEP 2:7 et erit funiculus ejus qui remanserit de domo Juda: ibi pascentur, in domibus Ascalonis ad vesperam requiescent, quia visitabit eos Dominus Deus eorum, et avertet captivitatem eorum.
ZEP 2:8 Audivi opprobrium Moab, et blasphemias filiorum Ammon, quæ exprobraverunt populo meo, et magnificati sunt super terminos eorum.
ZEP 2:9 Propterea vivo ego, dicit Dominus exercituum, Deus Israël, quia Moab ut Sodoma erit, et filii Ammon quasi Gomorrha: siccitas spinarum, et acervi salis, et desertum usque in æternum: reliquiæ populi mei diripient eos, et residui gentis meæ possidebunt illos.
ZEP 2:10 Hoc eis eveniet pro superbia sua, quia blasphemaverunt et magnificati sunt super populum Domini exercituum.
ZEP 2:11 Horribilis Dominus super eos, et attenuabit omnes deos terræ: et adorabunt eum viri de loco suo, omnes insulæ gentium.
ZEP 2:12 Sed et vos, Æthiopes, interfecti gladio meo eritis.
ZEP 2:13 Et extendet manum suam super aquilonem, et perdet Assur, et ponet speciosam in solitudinem, et in invium, et quasi desertum.
ZEP 2:14 Et accubabunt in medio ejus greges, omnes bestiæ gentium; et onocrotalus et ericius in liminibus ejus morabuntur: vox cantantis in fenestra, corvus in superliminari, quoniam attenuabo robur ejus.
ZEP 2:15 Hæc est civitas gloriosa habitans in confidentia, quæ dicebat in corde suo: Ego sum, et extra me non est alia amplius: quomodo facta est in desertum cubile bestiæ? omnis qui transit per eam sibilabit, et movebit manum suam.]
ZEP 3:1 [Væ provocatrix, et redempta civitas, columba !
ZEP 3:2 non audivit vocem, et non suscepit disciplinam; in Domino non est confisa, ad Deum suum non appropinquavit.
ZEP 3:3 Principes ejus in medio ejus quasi leones rugientes; judices ejus lupi vespere, non relinquebant in mane.
ZEP 3:4 Prophetæ ejus vesani, viri infideles; sacerdotes ejus polluerunt sanctum, injuste egerunt contra legem.
ZEP 3:5 Dominus justus in medio ejus non faciet iniquitatem; mane, mane judicium suum dabit in lucem, et non abscondetur; nescivit autem iniquus confusionem.
ZEP 3:6 Disperdidi gentes, et dissipati sunt anguli earum; desertas feci vias eorum, dum non est qui transeat; desolatæ sunt civitates eorum, non remanente viro, neque ullo habitatore.
ZEP 3:7 Dixi: Attamen timebis me, suscipies disciplinam; et non peribit habitaculum ejus, propter omnia in quibus visitavi eam: verumtamen diluculo surgentes corruperunt omnes cogitationes suas.
ZEP 3:8 Quapropter exspecta me, dicit Dominus, in die resurrectionis meæ in futurum: quia judicium meum ut congregem gentes, et colligam regna, et effundam super eos indignationem meam, omnem iram furoris mei: in igne enim zeli mei devorabitur omnis terra.]
ZEP 3:9 [Quia tunc reddam populis labium electum, ut invocent omnes in nomine Domini, et serviant ei humero uno.
ZEP 3:10 Ultra flumina Æthiopiæ, inde supplices mei; filii dispersorum meorum deferent munus mihi.
ZEP 3:11 In die illa non confunderis super cunctis adinventionibus tuis, quibus prævaricata es in me, quia tunc auferam de medio tui magniloquos superbiæ tuæ, et non adjicies exaltari amplius in monte sancto meo.
ZEP 3:12 Et derelinquam in medio tui populum pauperem et egenum: et sperabunt in nomine Domini.
ZEP 3:13 Reliquiæ Israël non facient iniquitatem, nec loquentur mendacium, et non invenietur in ore eorum lingua dolosa, quoniam ipsi pascentur, et accubabunt, et non erit qui exterreat.
ZEP 3:14 Lauda, filia Sion; jubila, Israël: lætare, et exsulta in omni corde, filia Jerusalem.
ZEP 3:15 Abstulit Dominus judicium tuum; avertit inimicos tuos. Rex Israël Dominus in medio tui: non timebis malum ultra.
ZEP 3:16 In die illa dicetur Jerusalem: Noli timere; Sion: Non dissolvantur manus tuæ.
ZEP 3:17 Dominus Deus tuus in medio tui fortis, ipse salvabit: gaudebit super te in lætitia, silebit in dilectione sua, exsultabit super te in laude.
ZEP 3:18 Nugas, qui a lege recesserant, congregabo, quia ex te erant: ut non ultra habeas super eis opprobrium.
ZEP 3:19 Ecce ego interficiam omnes qui afflixerunt te in tempore illo: et salvabo claudicantem, et eam quæ ejecta fuerat congregabo: et ponam eos in laudem, et in nomen, in omni terra confusionis eorum,
ZEP 3:20 in tempore illo quo adducam vos, et in tempore quo congregabo vos. Dabo enim vos in nomen, et in laudem omnibus populis terræ, cum convertero captivitatem vestram coram oculis vestris, dicit Dominus.]
HAG 1:1 In anno secundo Darii regis, in mense sexto, in die una mensis, factum est verbum Domini in manu Aggæi prophetæ, ad Zorobabel, filium Salathiel, ducem Juda, et ad Jesum, filium Josedec, sacerdotem magnum, dicens:
HAG 1:2 Hæc ait Dominus exercituum, dicens: Populus iste dicit: Nondum venit tempus domus Domini ædificandæ.
HAG 1:3 Et factum est verbum Domini in manu Aggæi prophetæ, dicens:
HAG 1:4 [Numquid tempus vobis est ut habitetis in domibus laqueatis, et domus ista deserta?
HAG 1:5 Et nunc hæc dicit Dominus exercituum: Ponite corda vestra super vias vestras.
HAG 1:6 Seminastis multum, et intulistis parum; comedistis, et non estis satiati; bibistis, et non estis inebriati; operuistis vos, et non estis calefacti; et qui mercedes congregavit, misit eas in sacculum pertusum.
HAG 1:7 Hæc dicit Dominus exercituum: Ponite corda vestra super vias vestras;
HAG 1:8 ascendite in montem, portate ligna, et ædificate domum: et acceptabilis mihi erit, et glorificabor, dicit Dominus.
HAG 1:9 Respexistis ad amplius, et ecce factum est minus; et intulistis in domum, et exsufflavi illud: quam ob causam? dicit Dominus exercituum: quia domus mea deserta est, et vos festinatis unusquisque in domum suam.
HAG 1:10 Propter hoc super vos prohibiti sunt cæli ne darent rorem, et terra prohibita est ne daret germen suum:
HAG 1:11 et vocavi siccitatem super terram, et super montes, et super triticum, et super vinum, et super oleum, et quæcumque profert humus, et super homines, et super jumenta, et super omnem laborem manuum.]
HAG 1:12 Et audivit Zorobabel, filius Salathiel, et Jesus, filius Josedec, sacerdos magnus, et omnes reliquiæ populi, vocem Domini Dei sui, et verba Aggæi prophetæ, sicut misit eum Dominus Deus eorum ad eos, et timuit populus a facie Domini.
HAG 1:13 Et dixit Aggæus, nuntius Domini de nuntiis Domini, populo dicens: Ego vobiscum sum, dicit Dominus.
HAG 1:14 Et suscitavit Dominus spiritum Zorobabel, filii Salathiel, ducis Juda, et spiritum Jesu, filii Josedec, sacerdotis magni, et spiritum reliquorum de omni populo: et ingressi sunt, et faciebant opus in domo Domini exercituum, Dei sui.
HAG 2:1 In die vigesima et quarta mensis, in sexto mense, in anno secundo Darii regis.
HAG 2:2 In septimo mense, vigesima et prima mensis, factum est verbum Domini in manu Aggæi prophetæ, dicens:
HAG 2:3 Loquere ad Zorobabel, filium Salathiel, ducem Juda, et ad Jesum, filium Josedec, sacerdotem magnum, et ad reliquos populi, dicens:
HAG 2:4 [Quis in vobis est derelictus, qui vidit domum istam in gloria sua prima? et quid vos videtis hanc nunc? numquid non ita est, quasi non sit in oculis vestris?
HAG 2:5 Et nunc confortare, Zorobabel, dicit Dominus; et confortare, Jesu, fili Josedec, sacerdos magne; et confortare, omnis populus terræ, dicit Dominus exercituum: et facite (quoniam ego vobiscum sum, dicit Dominus exercituum)
HAG 2:6 verbum quod pepigi vobiscum cum egrederemini de terra Ægypti: et spiritus meus erit in medio vestrum: nolite timere.
HAG 2:7 Quia hæc dicit Dominus exercituum: Adhuc unum modicum est, et ego commovebo cælum, et terram, et mare, et aridam.
HAG 2:8 Et movebo omnes gentes, et veniet desideratus cunctis gentibus: et implebo domum istam gloria, dicit Dominus exercituum.
HAG 2:9 Meum est argentum, et meum est aurum, dicit Dominus exercituum.
HAG 2:10 Magna erit gloria domus istius novissimæ plus quam primæ, dicit Dominus exercituum: et in loco isto dabo pacem, dicit Dominus exercituum.]
HAG 2:11 In vigesima et quarta noni mensis, in anno secundo Darii regis, factum est verbum Domini ad Aggæum prophetam, dicens:
HAG 2:12 Hæc dicit Dominus exercituum: Interroga sacerdotes legem, dicens:
HAG 2:13 Si tulerit homo carnem sanctificatam in ora vestimenti sui, et tetigerit de summitate ejus panem, aut pulmentum, aut vinum, aut oleum, aut omnem cibum, numquid sanctificabitur? Respondentes autem sacerdotes, dixerunt: Non.
HAG 2:14 Et dixit Aggæus: Si tetigerit pollutus in anima ex omnibus his, numquid contaminabitur? Et responderunt sacerdotes, et dixerunt: Contaminabitur.
HAG 2:15 Et respondit Aggæus, et dixit: [Sic populus iste, et sic gens ista ante faciem meam, dicit Dominus, et sic omne opus manuum eorum: et omnia quæ obtulerunt ibi, contaminata erunt.
HAG 2:16 Et nunc ponite corda vestra a die hac et supra, antequam poneretur lapis super lapidem in templo Domini.
HAG 2:17 Cum accederetis ad acervum viginti modiorum, et fierent decem; et intraretis ad torcular, ut exprimeretis quinquaginta lagenas, et fiebant viginti.
HAG 2:18 Percussi vos vento urente, et aurugine, et grandine omnia opera manuum vestrarum: et non fuit in vobis qui reverteretur ad me, dicit Dominus.
HAG 2:19 Ponite corda vestra ex die ista, et in futurum, a die vigesima et quarta noni mensis: a die qua fundamenta jacta sunt templi Domini, ponite super cor vestrum.
HAG 2:20 Numquid jam semen in germine est, et adhuc vinea, et ficus, et malogranatum, et lignum olivæ non floruit? ex die ista benedicam.]
HAG 2:21 Et factum est verbum Domini secundo ad Aggæum in vigesima et quarta mensis, dicens:
HAG 2:22 Loquere ad Zorobabel ducem Juda, dicens: [Ego movebo cælum pariter et terram,
HAG 2:23 et subvertam solium regnorum, et conteram fortitudinem regni gentium: et subvertam quadrigam et ascensorem ejus, et descendent equi, et ascensores eorum, vir in gladio fratris sui.
HAG 2:24 In die illa, dicit Dominus exercituum, assumam te, Zorobabel, fili Salathiel, serve meus, dicit Dominus: et ponam te quasi signaculum, quia te elegi, dicit Dominus exercituum.]
ZEC 1:1 In mense octavo, in anno secundo Darii regis, factum est verbum Domini ad Zachariam filium Barachiæ filii Addo prophetam, dicens:
ZEC 1:2 Iratus est Dominus super patres vestros iracundia.
ZEC 1:3 Et dices ad eos: [Hæc dicit Dominus exercituum: Convertimini ad me, ait Dominus exercituum, et convertar ad vos, dicit Dominus exercituum.
ZEC 1:4 Ne sitis sicut patres vestri, ad quos clamabant prophetæ priores, dicentes: Hæc dicit Dominus exercituum: Convertimini de viis vestris malis, et de cogitationibus vestris pessimis: et non audierunt, neque attenderunt ad me, dicit Dominus.
ZEC 1:5 Patres vestri, ubi sunt? et prophetæ numquid in sempiternum vivent?
ZEC 1:6 Verumtamen verba mea, et legitima mea, quæ mandavi servis meis prophetis, numquid non comprehenderunt patres vestros, et conversi sunt, et dixerunt: Sicut cogitavit Dominus exercituum facere nobis secundum vias nostras, et secundum adinventiones nostras, fecit nobis?]
ZEC 1:7 In die vigesima et quarta undecimi mensis Sabath, in anno secundo Darii, factum est verbum Domini ad Zachariam filium Barachiæ filii Addo prophetam, dicens:
ZEC 1:8 Vidi per noctem, et ecce vir ascendens super equum rufum, et ipse stabat inter myrteta, quæ erant in profundo, et post eum equi rufi, varii, et albi.
ZEC 1:9 Et dixi: Quid sunt isti, domine mi? Et dixit ad me angelus qui loquebatur in me: Ego ostendam tibi quid sint hæc.
ZEC 1:10 Et respondit vir qui stabat inter myrteta, et dixit: Isti sunt quos misit Dominus ut perambulent terram.
ZEC 1:11 Et responderunt angelo Domini, qui stabat inter myrteta, et dixerunt: Perambulavimus terram, et ecce omnis terra habitatur, et quiescit.
ZEC 1:12 Et respondit angelus Domini, et dixit: Domine exercituum, usquequo tu non misereberis Jerusalem, et urbium Juda, quibus iratus es? iste jam septuagesimus annus est.
ZEC 1:13 Et respondit Dominus angelo qui loquebatur in me verba bona, verba consolatoria.
ZEC 1:14 Et dixit ad me angelus qui loquebatur in me: Clama, dicens: [Hæc dicit Dominus exercituum: Zelatus sum Jerusalem et Sion zelo magno,
ZEC 1:15 et ira magna ego irascor super gentes opulentas, quia ego iratus sum parum, ipsi vero adjuverunt in malum.
ZEC 1:16 Propterea hæc dicit Dominus: Revertar ad Jerusalem in misericordiis, et domus mea ædificabitur in ea, ait Dominus exercituum, et perpendiculum extendetur super Jerusalem.]
ZEC 1:17 Adhuc clama, dicens: [Hæc dicit Dominus exercituum: Adhuc affluent civitates meæ bonis, et consolabitur adhuc Dominus Sion, et eliget adhuc Jerusalem.]
ZEC 1:18 Et levavi oculos meos, et vidi, et ecce quatuor cornua.
ZEC 1:19 Et dixi ad angelum qui loquebatur in me: Quid sunt hæc? Et dixit ad me: Hæc sunt cornua quæ ventilaverunt Judam, et Israël, et Jerusalem.
ZEC 1:20 Et ostendit mihi Dominus quatuor fabros.
ZEC 1:21 Et dixi: Quid isti veniunt facere? Qui ait, dicens: Hæc sunt cornua quæ ventilaverunt Judam per singulos viros, et nemo eorum levavit caput suum: et venerunt isti deterrere ea, ut dejiciant cornua gentium, quæ levaverunt cornu super terram Juda ut dispergerent eam.
ZEC 2:1 Et levavi oculos meos, et vidi, et ecce vir, et in manu ejus funiculus mensorum.
ZEC 2:2 Et dixi: Quo tu vadis? Et dixit ad me: Ut metiar Jerusalem, et videam quanta sit latitudo ejus, et quanta longitudo ejus.
ZEC 2:3 Et ecce angelus qui loquebatur in me egrediebatur, et angelus alius egrediebatur in occursum ejus:
ZEC 2:4 et dixit ad eum: Curre, loquere ad puerum istum, dicens: Absque muro habitabitur Jerusalem, præ multitudine hominum et jumentorum in medio ejus.
ZEC 2:5 Et ego ero ei, ait Dominus, murus ignis in circuitu, et in gloria ero in medio ejus.
ZEC 2:6 [O, o, fugite de terra aquilonis, dicit Dominus, quoniam in quatuor ventos cæli dispersi vos, dicit Dominus.
ZEC 2:7 O Sion ! fuge, quæ habitas apud filiam Babylonis:
ZEC 2:8 quia hæc dicit Dominus exercituum: Post gloriam misit me ad gentes quæ spoliaverunt vos: qui enim tetigerit vos, tangit pupillam oculi mei:
ZEC 2:9 quia ecce ego levo manum meam super eos, et erunt prædæ his qui serviebant sibi: et cognoscetis quia Dominus exercituum misit me.
ZEC 2:10 Lauda et lætare, filia Sion, quia ecce ego venio, et habitabo in medio tui, ait Dominus.
ZEC 2:11 Et applicabuntur gentes multæ ad Dominum in die illa, et erunt mihi in populum, et habitabo in medio tui: et scies quia Dominus exercituum misit me ad te.
ZEC 2:12 Et possidebit Dominus Judam partem suam in terra sanctificata, et eliget adhuc Jerusalem.
ZEC 2:13 Sileat omnis caro a facie Domini, quia consurrexit de habitaculo sancto suo.]
ZEC 3:1 Et ostendit mihi Dominus Jesum sacerdotem magnum, stantem coram angelo Domini: et Satan stabat a dextris ejus ut adversaretur ei.
ZEC 3:2 Et dixit Dominus ad Satan: Increpet Dominus in te, Satan ! et increpet Dominus in te, qui elegit Jerusalem ! numquid non iste torris est erutus de igne?
ZEC 3:3 Et Jesus erat indutus vestibus sordidis, et stabat ante faciem angeli.
ZEC 3:4 Qui respondit, et ait ad eos qui stabant coram se, dicens: Auferte vestimenta sordida ab eo. Et dixit ad eum: Ecce abstuli a te iniquitatem tuam, et indui te mutatoriis.
ZEC 3:5 Et dixit: Ponite cidarim mundam super caput ejus. Et posuerunt cidarim mundam super caput ejus, et induerunt eum vestibus: et angelus Domini stabat.
ZEC 3:6 Et contestabatur angelus Domini Jesum, dicens:
ZEC 3:7 [Hæc dicit Dominus exercituum: Si in viis meis ambulaveris, et custodiam meam custodieris, tu quoque judicabis domum meam, et custodies atria mea, et dabo tibi ambulantes de his qui nunc hic assistunt.
ZEC 3:8 Audi, Jesu sacerdos magne, tu et amici tui, qui habitant coram te, quia viri portendentes sunt: ecce enim ego adducam servum meum Orientem.
ZEC 3:9 Quia ecce lapis quem dedi coram Jesu: super lapidem unum septem oculi sunt: ecce ego cælabo sculpturam ejus, ait Dominus exercituum, et auferam iniquitatem terræ illius in die una.
ZEC 3:10 In die illa, dicit Dominus exercituum, vocabit vir amicum suum subter vitem et subter ficum.]
ZEC 4:1 Et reversus est angelus qui loquebatur in me, et suscitavit me quasi virum qui suscitatur de somno suo.
ZEC 4:2 Et dixit ad me: Quid tu vides? Et dixi: Vidi, et ecce candelabrum aureum totum, et lampas ejus super caput ipsius, et septem lucernæ ejus super illud, et septem infusoria lucernis quæ erant super caput ejus.
ZEC 4:3 Et duæ olivæ super illud: una a dextris lampadis, et una a sinistris ejus.
ZEC 4:4 Et respondi, et aio ad angelum qui loquebatur in me, dicens: Quid sunt hæc, domine mi?
ZEC 4:5 Et respondit angelus qui loquebatur in me, et dixit ad me: Numquid nescis quid sunt hæc? Et dixi: Non, domine mi.
ZEC 4:6 Et respondit, et ait ad me, dicens: Hoc est verbum Domini ad Zorobabel, dicens: Non in exercitu, nec in robore, sed in spiritu meo, dicit Dominus exercituum.
ZEC 4:7 Quis tu, mons magne, coram Zorobabel? In planum: et educet lapidem primarium, et exæquabit gratiam gratiæ ejus.
ZEC 4:8 Et factum est verbum Domini ad me, dicens:
ZEC 4:9 Manus Zorobabel fundaverunt domum istam, et manus ejus perficient eam: et scietis quia Dominus exercituum misit me ad vos.
ZEC 4:10 Quis enim despexit dies parvos? Et lætabuntur, et videbunt lapidem stanneum in manu Zorobabel. Septem isti oculi sunt Domini, qui discurrunt in universam terram.
ZEC 4:11 Et respondi, et dixi ad eum: Quid sunt duæ olivæ istæ, ad dexteram candelabri, et ad sinistram ejus?
ZEC 4:12 Et respondi secundo, et dixi ad eum: Quid sunt duæ spicæ olivarum quæ sunt juxta duo rostra aurea in quibus sunt suffusoria ex auro?
ZEC 4:13 Et ait ad me, dicens: Numquid nescis quid sunt hæc? Et dixi: Non, domine mi.
ZEC 4:14 Et dixit: Isti sunt duo filii olei, qui assistunt Dominatori universæ terræ.
ZEC 5:1 Et conversus sum, et levavi oculos meos, et vidi, et ecce volumen volans.
ZEC 5:2 Et dixit ad me: Quid tu vides? Et dixi: Ego video volumen volans: longitudo ejus viginti cubitorum, et latitudo ejus decem cubitorum.
ZEC 5:3 Et dixit ad me: Hæc est maledictio quæ egreditur super faciem omnis terræ: quia omnis fur, sicut ibi scriptum est, judicabitur, et omnis jurans ex hoc similiter judicabitur.
ZEC 5:4 Educam illud, dicit Dominus exercituum: et veniet ad domum furis, et ad domum jurantis in nomine meo mendaciter: et commorabitur in medio domus ejus, et consumet eam, et ligna ejus, et lapides ejus.
ZEC 5:5 Et egressus est angelus qui loquebatur in me, et dixit ad me: Leva oculos tuos, et vide quid est hoc quod egreditur.
ZEC 5:6 Et dixi: Quidnam est? Et ait: Hæc est amphora egrediens. Et dixit: Hæc est oculus eorum in universa terra.
ZEC 5:7 Et ecce talentum plumbi portabatur, et ecce mulier una sedens in medio amphoræ.
ZEC 5:8 Et dixit: Hæc est impietas. Et projecit eam in medio amphoræ, et misit massam plumbeam in os ejus.
ZEC 5:9 Et levavi oculos meos, et vidi: et ecce duæ mulieres egredientes: et spiritus in alis earum, et habebant alas quasi alas milvi, et levaverunt amphoram inter terram et cælum.
ZEC 5:10 Et dixi ad angelum qui loquebatur in me: Quo istæ deferunt amphoram?
ZEC 5:11 Et dixit ad me: Ut ædificetur ei domus in terra Sennaar, et stabiliatur, et ponatur ibi super basem suam.
ZEC 6:1 Et conversus sum, et levavi oculos meos, et vidi: et ecce quatuor quadrigæ egredientes de medio duorum montium: et montes, montes ærei.
ZEC 6:2 In quadriga prima equi rufi, et in quadriga secunda equi nigri,
ZEC 6:3 et in quadriga tertia equi albi, et in quadriga quarta equi varii et fortes.
ZEC 6:4 Et respondi, et dixi ad angelum qui loquebatur in me: Quid sunt hæc, domine mi?
ZEC 6:5 Et respondit angelus, et ait ad me: Isti sunt quatuor venti cæli, qui egrediuntur ut stent coram Dominatore omnis terræ.
ZEC 6:6 In qua erant equi nigri, egrediebantur in terram aquilonis: et albi egressi sunt post eos, et varii egressi sunt ad terram austri.
ZEC 6:7 Qui autem erant robustissimi, exierunt, et quærebant ire et discurrere per omnem terram. Et dixit: Ite, perambulate terram: et perambulaverunt terram.
ZEC 6:8 Et vocavit me, et locutus est ad me, dicens: Ecce qui egrediuntur in terram aquilonis, requiescere fecerunt spiritum meum in terra aquilonis.
ZEC 6:9 Et factum est verbum Domini ad me, dicens:
ZEC 6:10 Sume a transmigratione, ab Holdai, et a Tobia, et ab Idaia: et venies tu in die illa, et intrabis domum Josiæ filii Sophoniæ, qui venerunt de Babylone.
ZEC 6:11 Et sumes aurum et argentum, et facies coronas, et pones in capite Jesu filii Josedec, sacerdotis magni:
ZEC 6:12 et loqueris ad eum, dicens: Hæc ait Dominus exercituum, dicens: Ecce vir, Oriens nomen ejus, et subter eum orietur, et ædificabit templum Domino.
ZEC 6:13 Et ipse exstruet templum Domino: et ipse portabit gloriam, et sedebit, et dominabitur super solio suo: et erit sacerdos super solio suo, et consilium pacis erit inter illos duos.
ZEC 6:14 Et coronæ erunt Helem, et Tobiæ, et Idaiæ, et Hem filio Sophoniæ, memoriale in templo Domini.
ZEC 6:15 Et qui procul sunt, venient, et ædificabunt in templo Domini: et scietis quia Dominus exercituum misit me ad vos. Erit autem hoc, si auditu audieritis vocem Domini Dei vestri.
ZEC 7:1 Et factum est in anno quarto Darii regis, factum est verbum Domini ad Zachariam, in quarta mensis noni, qui est Casleu.
ZEC 7:2 Et miserunt ad domum Dei Sarasar et Rogommelech, et viri qui erant cum eo, ad deprecandam faciem Domini:
ZEC 7:3 ut dicerent sacerdotibus domus Domini exercituum, et prophetis, loquentes: Numquid flendum est mihi in quinto mense, vel sanctificare me debeo, sicut jam feci multis annis?
ZEC 7:4 Et factum est verbum Domini exercituum ad me, dicens:
ZEC 7:5 Loquere ad omnem populum terræ, et ad sacerdotes, dicens: Cum jejunaretis, et plangeretis in quinto et septimo per hos septuaginta annos, numquid jejunium jejunastis mihi?
ZEC 7:6 et cum comedistis et bibistis, numquid non vobis comedistis et vobismetipsis bibistis?
ZEC 7:7 numquid non sunt verba quæ locutus est Dominus in manu prophetarum priorum, cum adhuc Jerusalem habitaretur ut esset opulenta, ipsa et urbes in circuitu ejus, et ad austrum, et in campestribus habitaretur?
ZEC 7:8 Et factum est verbum Domini ad Zachariam, dicens:
ZEC 7:9 Hæc ait Dominus exercituum, dicens: Judicium verum judicate, et misericordiam et miserationes facite, unusquisque cum fratre suo.
ZEC 7:10 Et viduam, et pupillum, et advenam, et pauperem nolite calumniari: et malum vir fratri suo non cogitet in corde suo.
ZEC 7:11 Et noluerunt attendere, et averterunt scapulam recedentem, et aures suas aggravaverunt ne audirent.
ZEC 7:12 Et cor suum posuerunt ut adamantem, ne audirent legem, et verba quæ misit Dominus exercituum in spiritu suo per manum prophetarum priorum: et facta est indignatio magna a Domino exercituum.
ZEC 7:13 Et factum est sicut locutus est, et non audierunt: sic clamabunt et non exaudiam, dicit Dominus exercituum.
ZEC 7:14 Et dispersi eos per omnia regna quæ nesciunt: et terra desolata est ab eis, eo quod non esset transiens et revertens: et posuerunt terram desiderabilem in desertum.
ZEC 8:1 Et factum est verbum Domini exercituum, dicens:
ZEC 8:2 Hæc dicit Dominus exercituum: Zelatus sum Sion zelo magno, et indignatione magna zelatus sum eam.
ZEC 8:3 Hæc dicit Dominus exercituum: Reversus sum ad Sion, et habitabo in medio Jerusalem: et vocabitur Jerusalem civitas veritatis, et mons Domini exercituum mons sanctificatus.
ZEC 8:4 Hæc dicit Dominus exercituum: Adhuc habitabunt senes et anus in plateis Jerusalem, et viri baculus in manu ejus præ multitudine dierum.
ZEC 8:5 Et plateæ civitatis complebuntur infantibus et puellis, ludentibus in plateis ejus.
ZEC 8:6 Hæc dicit Dominus exercituum: Si videbitur difficile in oculis reliquiarum populi hujus in diebus illis, numquid in oculis meis difficile erit? dicit Dominus exercituum.
ZEC 8:7 Hæc dicit Dominus exercituum: Ecce ego salvabo populum meum de terra orientis et de terra occasus solis.
ZEC 8:8 Et adducam eos, et habitabunt in medio Jerusalem: et erunt mihi in populum, et ego ero eis in Deum, in veritate et in justitia.
ZEC 8:9 Hæc dicit Dominus exercituum: Confortentur manus vestræ, qui auditis in his diebus sermones istos per os prophetarum, in die qua fundata est domus Domini exercituum, ut templum ædificaretur.
ZEC 8:10 Siquidem ante dies illos merces hominum non erat, nec merces jumentorum erat: neque introëunti, neque exeunti erat pax præ tribulatione: et dimisi omnes homines, unumquemque contra proximum suum.
ZEC 8:11 Nunc autem non juxta dies priores ego faciam reliquiis populi hujus, dicit Dominus exercituum,
ZEC 8:12 sed semen pacis erit: vinea dabit fructum suum, et terra dabit germen suum, et cæli dabunt rorem suum: et possidere faciam reliquias populi hujus universa hæc.
ZEC 8:13 Et erit: sicut eratis maledictio in gentibus, domus Juda et domus Israël, sic salvabo vos, et eritis benedictio. Nolite timere; confortentur manus vestræ.
ZEC 8:14 Quia hæc dicit Dominus exercituum: Sicut cogitavi ut affligerem vos, cum ad iracundiam provocassent patres vestri me, dicit Dominus,
ZEC 8:15 et non sum misertus: sic conversus cogitavi, in diebus istis, ut benefaciam domui Juda et Jerusalem. Nolite timere.
ZEC 8:16 Hæc sunt ergo verba quæ facietis: loquimini veritatem unusquisque cum proximo suo: veritatem et judicium pacis judicate in portis vestris.
ZEC 8:17 Et unusquisque malum contra amicum suum ne cogitetis in cordibus vestris, et juramentum mendax ne diligatis: omnia enim hæc sunt quæ odi, dicit Dominus.
ZEC 8:18 Et factum est verbum Domini exercituum ad me, dicens:
ZEC 8:19 Hæc dicit Dominus exercituum: Jejunium quarti, et jejunium quinti, et jejunium septimi, et jejunium decimi erit domui Juda in gaudium et lætitiam et in solemnitates præclaras. Veritatem tantum et pacem diligite.
ZEC 8:20 Hæc dicit Dominus exercituum, usquequo veniant populi et habitent in civitatibus multis:
ZEC 8:21 et vadant habitatores, unus ad alterum, dicentes: Eamus, et deprecemur faciem Domini, et quæramus Dominum exercituum: vadam etiam ego.
ZEC 8:22 Et venient populi multi, et gentes robustæ, ad quærendum Dominum exercituum in Jerusalem, et deprecandam faciem Domini.
ZEC 8:23 Hæc dicit Dominus exercituum: In diebus illis, in quibus apprehendent decem homines ex omnibus linguis gentium, et apprehendent fimbriam viri Judæi, dicentes: Ibimus vobiscum: audivimus enim quoniam Deus vobiscum est.
ZEC 9:1 [Onus verbi Domini in terra Hadrach et Damasci requiei ejus, quia Domini est oculus hominis et omnium tribuum Israël.
ZEC 9:2 Emath quoque in terminis ejus, et Tyrus, et Sidon: assumpserunt quippe sibi sapientiam valde.
ZEC 9:3 Et ædificavit Tyrus munitionem suam, et coacervavit argentum quasi humum, et aurum ut lutum platearum.
ZEC 9:4 Ecce Dominus possidebit eam: et percutiet in mari fortitudinem ejus, et hæc igni devorabitur.
ZEC 9:5 Videbit Ascalon, et timebit, et Gaza, et dolebit nimis, et Accaron, quoniam confusa est spes ejus: et peribit rex de Gaza, et Ascalon non habitabitur.
ZEC 9:6 Et sedebit separator in Azoto, et disperdam superbiam Philisthinorum.
ZEC 9:7 Et auferam sanguinem ejus de ore ejus, et abominationes ejus de medio dentium ejus: et relinquetur etiam ipse Deo nostro, et erit quasi dux in Juda, et Accaron quasi Jebusæus.
ZEC 9:8 Et circumdabo domum meam ex his qui militant mihi euntes et revertentes: et non transibit super eos ultra exactor, quia nunc vidi in oculis meis.]
ZEC 9:9 [Exsulta satis, filia Sion; jubila, filia Jerusalem: ecce rex tuus veniet tibi justus, et salvator: ipse pauper, et ascendens super asinam et super pullum filium asinæ.
ZEC 9:10 Et disperdam quadrigam ex Ephraim, et equum de Jerusalem, et dissipabitur arcus belli: et loquetur pacem gentibus, et potestas ejus a mari usque ad mare, et a fluminibus usque ad fines terræ.
ZEC 9:11 Tu quoque in sanguine testamenti tui emisisti vinctos tuos de lacu in quo non est aqua.
ZEC 9:12 Convertimini ad munitionem, vincti spei: hodie quoque annuntians duplicia reddam tibi.
ZEC 9:13 Quoniam extendi mihi Judam quasi arcum: implevi Ephraim: et suscitabo filios tuos, Sion, super filios tuos, Græcia: et ponam te quasi gladium fortium.
ZEC 9:14 Et Dominus Deus super eos videbitur, et exibit ut fulgur jaculum ejus: et Dominus Deus in tuba canet, et vadet in turbine austri.
ZEC 9:15 Dominus exercituum proteget eos: et devorabunt, et subjicient lapidibus fundæ: et bibentes inebriabuntur quasi a vino, et replebuntur ut phialæ, et quasi cornua altaris.
ZEC 9:16 Et salvabit eos Dominus Deus eorum in die illa, ut gregem populi sui, quia lapides sancti elevabuntur super terram ejus.
ZEC 9:17 Quid enim bonum ejus est, et quid pulchrum ejus, nisi frumentum electorum, et vinum germinans virgines?]
ZEC 10:1 [Petite a Domino pluviam in tempore serotino, et Dominus faciet nives: et pluviam imbris dabit eis, singulis herbam in agro.
ZEC 10:2 Quia simulacra locuta sunt inutile, et divini viderunt mendacium: et somniatores locuti sunt frustra, vane consolabantur: idcirco abducti sunt quasi grex: affligentur, quia non est eis pastor.
ZEC 10:3 Super pastores iratus est furor meus, et super hircos visitabo: quia visitavit Dominus exercituum gregem suum, domum Juda, et posuit eos quasi equum gloriæ suæ in bello.
ZEC 10:4 Ex ipso angulus, ex ipso paxillus, ex ipso arcus prælii, ex ipso egredietur omnis exactor simul.
ZEC 10:5 Et erunt quasi fortes conculcantes lutum viarum in prælio, et bellabunt, quia Dominus cum eis: et confundentur ascensores equorum.
ZEC 10:6 Et confortabo domum Juda, et domum Joseph salvabo: et convertam eos, quia miserebor eorum: et erunt sicut fuerunt quando non projeceram eos: ego enim Dominus Deus eorum, et exaudiam eos.
ZEC 10:7 Et erunt quasi fortes Ephraim, et lætabitur cor eorum quasi a vino: et filii eorum videbunt, et lætabuntur, et exsultabit cor eorum in Domino.
ZEC 10:8 Sibilabo eis, et congregabo illos, quia redemi eos: et multiplicabo eos sicut ante fuerant multiplicati.
ZEC 10:9 Et seminabo eos in populis, et de longe recordabuntur mei: et vivent cum filiis suis, et revertentur.
ZEC 10:10 Et reducam eos de terra Ægypti, et de Assyriis congregabo eos, et ad terram Galaad et Libani adducam eos, et non invenietur eis locus:
ZEC 10:11 et transibit in maris freto, et percutiet in mari fluctus, et confundentur omnia profunda fluminis: et humiliabitur superbia Assur, et sceptrum Ægypti recedet.
ZEC 10:12 Confortabo eos in Domino, et in nomine ejus ambulabunt, dicit Dominus.]
ZEC 11:1 [Aperi, Libane, portas tuas, et comedat ignis cedros tuas.
ZEC 11:2 Ulula, abies, quia cecidit cedrus, quoniam magnifici vastati sunt: ululate, quercus Basan, quoniam succisus est saltus munitus.
ZEC 11:3 Vox ululatus pastorum, quia vastata est magnificentia eorum: vox rugitus leonum, quoniam vastata est superbia Jordanis.]
ZEC 11:4 Hæc dicit Dominus Deus meus: Pasce pecora occisionis,
ZEC 11:5 quæ qui possederant occidebant, et non dolebant, et vendebant ea, dicentes: Benedictus Dominus ! divites facti sumus: et pastores eorum non parcebant eis.
ZEC 11:6 Et ego non parcam ultra super habitantes terram, dicit Dominus: ecce ego tradam homines, unumquemque in manu proximi sui, et in manu regis sui: et concident terram, et non eruam de manu eorum.
ZEC 11:7 Et pascam pecus occisionis propter hoc, o pauperes gregis ! et assumpsi mihi duas virgas: unam vocavi Decorem, et alteram vocavi Funiculum: et pavi gregem.
ZEC 11:8 Et succidi tres pastores in mense uno, et contracta est anima mea in eis, siquidem et anima eorum variavit in me.
ZEC 11:9 Et dixi: Non pascam vos: quod moritur, moriatur, et quod succiditur, succidatur: et reliqui devorent unusquisque carnem proximi sui.
ZEC 11:10 Et tuli virgam meam quæ vocabatur Decus, et abscidi eam, ut irritum facerem fœdus meum quod percussi cum omnibus populis.
ZEC 11:11 Et in irritum deductum est in die illa: et cognoverunt sic pauperes gregis, qui custodiunt mihi, quia verbum Domini est.
ZEC 11:12 Et dixi ad eos: Si bonum est in oculis vestris, afferte mercedem meam: et si non, quiescite. Et appenderunt mercedem meam triginta argenteos.
ZEC 11:13 Et dixit Dominus ad me: Projice illud ad statuarium, decorum pretium quo appretiatus sum ab eis. Et tuli triginta argenteos, et projeci illos in domum Domini, ad statuarium.
ZEC 11:14 Et præcidi virgam meam secundam, quæ appellabatur Funiculus, ut dissolverem germanitatem inter Judam et Israël.
ZEC 11:15 Et dixit Dominus ad me: Adhuc sume tibi vasa pastoris stulti.
ZEC 11:16 Quia ecce ego suscitabo pastorem in terra, qui derelicta non visitabit, dispersum non quæret, et contritum non sanabit, et id quod stat non enutriet, et carnes pinguium comedet, et ungulas eorum dissolvet.
ZEC 11:17 O pastor, et idolum derelinquens gregem: gladius super brachium ejus, et super oculum dextrum ejus: brachium ejus ariditate siccabitur, et oculus dexter ejus tenebrescens obscurabitur.
ZEC 12:1 Onus verbi Domini super Israël. [Dicit Dominus extendens cælum, et fundans terram, et fingens spiritum hominis in eo:
ZEC 12:2 Ecce ego ponam Jerusalem superliminare crapulæ omnibus populis in circuitu: sed et Juda erit in obsidione contra Jerusalem.
ZEC 12:3 Et erit: in die illa ponam Jerusalem lapidem oneris cunctis populis: omnes qui levabunt eam concisione lacerabuntur, et colligentur adversus eam omnia regna terræ.
ZEC 12:4 In die illa, dicit Dominus, percutiam omnem equum in stuporem, et ascensorem ejus in amentiam: et super domum Juda aperiam oculos meos, et omnem equum populorum percutiam cæcitate.
ZEC 12:5 Et dicent duces Juda in corde suo: Confortentur mihi habitatores Jerusalem in Domino exercituum, Deo eorum !
ZEC 12:6 In die illa ponam duces Juda sicut caminum ignis in lignis, et sicut facem ignis in fœno: et devorabunt ad dexteram et ad sinistram omnes populos in circuitu, et habitabitur Jerusalem rursus in loco suo in Jerusalem.
ZEC 12:7 Et salvabit Dominus tabernacula Juda, sicut in principio, ut non magnifice glorietur domus David, et gloria habitantium Jerusalem contra Judam.
ZEC 12:8 In die illa proteget Dominus habitatores Jerusalem: et erit qui offenderit ex eis in die illa quasi David, et domus David quasi Dei, sicut angelus Domini in conspectu eorum.]
ZEC 12:9 [Et erit in die illa: quæram conterere omnes gentes quæ veniunt contra Jerusalem.
ZEC 12:10 Et effundam super domum David et super habitatores Jerusalem spiritum gratiæ et precum: et aspicient ad me quem confixerunt, et plangent eum planctu quasi super unigenitum, et dolebunt super eum, ut doleri solet in morte primogeniti.
ZEC 12:11 In die illa, magnus erit planctus in Jerusalem, sicut planctus Adadremmon in campo Mageddon.
ZEC 12:12 Et planget terra: familiæ et familiæ seorsum: familiæ domus David seorsum, et mulieres eorum seorsum:
ZEC 12:13 familiæ domus Nathan seorsum, et mulieres eorum seorsum: familiæ domus Levi seorsum, et mulieres eorum seorsum: familiæ Semei seorsum, et mulieres eorum seorsum:
ZEC 12:14 omnes familiæ reliquæ, familiæ et familiæ seorsum, et mulieres eorum seorsum.]
ZEC 13:1 [In die illa erit fons patens domui David et habitantibus Jerusalem, in ablutionem peccatoris et menstruatæ.
ZEC 13:2 Et erit in die illa, dicit Dominus exercituum: disperdam nomina idolorum de terra, et non memorabuntur ultra: et pseudoprophetas, et spiritum immundum auferam de terra.
ZEC 13:3 Et erit: cum prophetaverit quispiam ultra, dicent ei pater ejus et mater ejus, qui genuerunt eum: Non vives, quia mendacium locutus es in nomine Domini: et configent eum pater ejus et mater ejus, genitores ejus, cum prophetaverit.
ZEC 13:4 Et erit: in die illa confundentur prophetæ, unusquisque ex visione sua cum prophetaverit: nec operientur pallio saccino, ut mentiantur:
ZEC 13:5 sed dicet: Non sum propheta: homo agricola ego sum, quoniam Adam exemplum meum ab adolescentia mea.
ZEC 13:6 Et dicetur ei: Quid sunt plagæ istæ in medio manuum tuarum? Et dicet: His plagatus sum in domo eorum qui diligebant me.]
ZEC 13:7 Framea, suscitare super pastorem meum, et super virum cohærentem mihi, dicit Dominus exercituum: percute pastorem, et dispergentur oves: et convertam manum meam ad parvulos.
ZEC 13:8 Et erunt in omni terra, dicit Dominus: partes duæ in ea dispergentur, et deficient: et tertia pars relinquetur in ea.
ZEC 13:9 Et ducam tertiam partem per ignem, et uram eos sicut uritur argentum, et probabo eos sicut probatur aurum. Ipse vocabit nomen meum, et ego exaudiam eum. Dicam: Populus meus es: et ipse dicet: Dominus Deus meus.
ZEC 14:1 Ecce venient dies Domini, et dividentur spolia tua in medio tui.
ZEC 14:2 Et congregabo omnes gentes ad Jerusalem in prælium: et capietur civitas, et vastabuntur domus, et mulieres violabuntur: et egredietur media pars civitatis in captivitatem, et reliquum populi non auferetur ex urbe.
ZEC 14:3 Et egredietur Dominus, et præliabitur contra gentes illas, sicut præliatus est in die certaminis.
ZEC 14:4 Et stabunt pedes ejus in die illa super montem Olivarum, qui est contra Jerusalem ad orientem: et scindetur mons Olivarum ex media parte sui ad orientem et ad occidentem, prærupto grandi valde: et separabitur medium montis ad aquilonem, et medium ejus ad meridiem.
ZEC 14:5 Et fugietis ad vallem montium eorum, quoniam conjungetur vallis montium usque ad proximum: et fugietis sicut fugistis a facie terræmotus in diebus Oziæ regis Juda: et veniet Dominus Deus meus, omnesque sancti cum eo.
ZEC 14:6 Et erit in die illa: non erit lux, sed frigus et gelu.
ZEC 14:7 Et erit dies una quæ nota est Domino, non dies neque nox: et in tempore vesperi erit lux.
ZEC 14:8 Et erit in die illa: exibunt aquæ vivæ de Jerusalem: medium earum ad mare orientale, et medium earum ad mare novissimum: in æstate et in hieme erunt.
ZEC 14:9 Et erit Dominus rex super omnem terram: in die illa erit Dominus unus, et erit nomen ejus unum.
ZEC 14:10 Et revertetur omnis terra usque ad desertum, de colle Remmon ad austrum Jerusalem: et exaltabitur, et habitabit in loco suo, a porta Benjamin usque ad locum portæ prioris, et usque ad portam angulorum, et a turre Hananeel usque ad torcularia regis.
ZEC 14:11 Et habitabunt in ea, et anathema non erit amplius, sed sedebit Jerusalem secura.
ZEC 14:12 Et hæc erit plaga qua percutiet Dominus omnes gentes quæ pugnaverunt adversus Jerusalem: tabescet caro uniuscujusque stantis super pedes suos: et oculi ejus contabescent in foraminibus suis, et lingua eorum contabescet in ore suo.
ZEC 14:13 In die illa erit tumultus Domini magnus in eis: et apprehendet vir manum proximi sui, et conseretur manus ejus super manum proximi sui.
ZEC 14:14 Sed et Judas pugnabit adversus Jerusalem: et congregabuntur divitiæ omnium gentium in circuitu, aurum, et argentum, et vestes multæ satis.
ZEC 14:15 Et sic erit ruina equi, et muli, et cameli, et asini, et omnium jumentorum quæ fuerint in castris illis, sicut ruina hæc.
ZEC 14:16 Et omnes qui reliqui fuerint de universis gentibus quæ venerunt contra Jerusalem, ascendent ab anno in annum ut adorent regem, Dominum exercituum, et celebrent festivitatem tabernaculorum.
ZEC 14:17 Et erit: qui non ascenderit de familiis terræ ad Jerusalem ut adoret regem, Dominum exercituum, non erit super eos imber.
ZEC 14:18 Quod etsi familia Ægypti non ascenderit et non venerit, nec super eos erit: sed erit ruina, qua percutiet Dominus omnes gentes quæ non ascenderint ad celebrandam festivitatem tabernaculorum.
ZEC 14:19 Hoc erit peccatum Ægypti, et hoc peccatum omnium gentium quæ non ascenderint ad celebrandam festivitatem tabernaculorum.
ZEC 14:20 In die illa, erit quod super frenum equi est, sanctum Domino: et erunt lebetes in domo Domini quasi phialæ coram altari.
ZEC 14:21 Et erit omnis lebes in Jerusalem et in Juda sanctificatus Domino exercituum: et venient omnes immolantes, et sument ex eis, et coquent in eis: et non erit mercator ultra in domo Domini exercituum in die illo.
MAL 1:1 Onus verbi Domini ad Israël in manu Malachiæ.
MAL 1:2 Dilexi vos, dicit Dominus, et dixistis: In quo dilexisti nos? Nonne frater erat Esau Jacob? dicit Dominus: et dilexi Jacob,
MAL 1:3 Esau autem odio habui, et posui montes ejus in solitudinem, et hæreditatem ejus in dracones deserti.
MAL 1:4 Quod si dixerit Idumæa: Destructi sumus, sed revertentes ædificabimus quæ destructa sunt: hæc dicit Dominus exercituum: Isti ædificabunt, et ego destruam: et vocabuntur termini impietatis, et populus cui iratus est Dominus usque in æternum.
MAL 1:5 Et oculi vestri videbunt, et vos dicetis: Magnificetur Dominus super terminum Israël.
MAL 1:6 Filius honorat patrem, et servus dominum suum. Si ergo pater ego sum, ubi est honor meus? et si Dominus ego sum, ubi est timor meus? dicit Dominus exercituum. Ad vos, o sacerdotes, qui despicitis nomen meum, et dixistis: In quo despeximus nomen tuum?
MAL 1:7 Offertis super altare meum panem pollutum, et dicitis: In quo polluimus te? in eo quod dicitis: Mensa Domini despecta est.
MAL 1:8 Si offeratis cæcum ad immolandum, nonne malum est? et si offeratis claudum et languidum, nonne malum est? offer illud duci tuo, si placuerit ei, aut si susceperit faciem tuam, dicit Dominus exercituum.
MAL 1:9 Et nunc deprecamini vultum Dei ut misereatur vestri (de manu enim vestra factum est hoc), si quomodo suscipiat facies vestras, dicit Dominus exercituum.
MAL 1:10 Quis est in vobis qui claudat ostia, et incendat altare meum gratuito? non est mihi voluntas in vobis, dicit Dominus exercituum, et munus non suscipiam de manu vestra.
MAL 1:11 Ab ortu enim solis usque ad occasum, magnum est nomen meum in gentibus, et in omni loco sacrificatur: et offertur nomini meo oblatio munda, quia magnum est nomen meum in gentibus, dicit Dominus exercituum.
MAL 1:12 Et vos polluistis illud in eo quod dicitis: Mensa Domini contaminata est, et quod superponitur contemptibilis est, cum igne qui illud devorat.
MAL 1:13 Et dixistis: Ecce de labore, et exsufflastis illud, dicit Dominus exercituum: et intulistis de rapinis claudum et languidum, et intulistis munus: numquid suscipiam illud de manu vestra? dicit Dominus.
MAL 1:14 Maledictus dolosus qui habet in grege suo masculum, et votum faciens immolat debile Domino: quia rex magnus ego, dicit Dominus exercituum, et nomen meum horribile in gentibus.
MAL 2:1 Et nunc ad vos mandatum hoc, o sacerdotes.
MAL 2:2 Si nolueritis audire, et si nolueritis ponere super cor, ut detis gloriam nomini meo, ait Dominus exercituum, mittam in vos egestatem, et maledicam benedictionibus vestris, et maledicam illis, quoniam non posuistis super cor.
MAL 2:3 Ecce ego projiciam vobis brachium, et dispergam super vultum vestrum stercus solemnitatum vestrarum, et assumet vos secum.
MAL 2:4 Et scietis quia misi ad vos mandatum istud, ut esset pactum meum cum Levi, dicit Dominus exercituum.
MAL 2:5 Pactum meum fuit cum eo vitæ et pacis: et dedi ei timorem, et timuit me, et a facie nominis mei pavebat.
MAL 2:6 Lex veritatis fuit in ore ejus, et iniquitas non est inventa in labiis ejus: in pace et in æquitate ambulavit mecum, et multos avertit ab iniquitate.
MAL 2:7 Labia enim sacerdotis custodient scientiam, et legem requirent ex ore ejus, quia angelus Domini exercituum est.
MAL 2:8 Vos autem recessistis de via, et scandalizastis plurimos in lege: irritum fecistis pactum Levi, dicit Dominus exercituum.
MAL 2:9 Propter quod et ego dedi vos contemptibiles, et humiles omnibus populis, sicut non servastis vias meas, et accepistis faciem in lege.
MAL 2:10 Numquid non pater unus omnium nostrum? numquid non Deus unus creavit nos? quare ergo despicit unusquisque nostrum fratrem suum, violans pactum patrum nostrorum?
MAL 2:11 Transgressus est Juda, et abominatio facta est in Israël et in Jerusalem, quia contaminavit Juda sanctificationem Domini, quam dilexit, et habuit filiam dei alieni.
MAL 2:12 Disperdet Dominus virum qui fecerit hoc, magistrum et discipulum, de tabernaculis Jacob, et offerentem munus Domino exercituum.
MAL 2:13 Et hoc rursum fecistis: operiebatis lacrimis altare Domini, fletu et mugitu, ita ut non respiciam ultra ad sacrificium, nec accipiam placabile quid de manu vestra.
MAL 2:14 Et dixistis: Quam ob causam? Quia Dominus testificatus est inter te et uxorem pubertatis tuæ, quam tu despexisti: et hæc particeps tua, et uxor fœderis tui.
MAL 2:15 Nonne unus fecit, et residuum spiritus ejus est? et quid unus quærit, nisi semen Dei? custodite ergo spiritum vestrum, et uxorem adolescentiæ tuæ noli despicere.
MAL 2:16 Cum odio habueris, dimitte, dicit Dominus Deus Israël: operiet autem iniquitas vestimentum ejus, dicit Dominus exercituum. Custodite spiritum vestrum, et nolite despicere.
MAL 2:17 Laborare fecistis Dominum in sermonibus vestris, et dixistis: In quo eum fecimus laborare? In eo quod dicitis: Omnis qui facit malum bonus est in conspectu Domini, et tales ei placent: aut certe ubi est Deus judicii?
MAL 3:1 Ecce ego mitto angelum meum, et præparabit viam ante faciem meam: et statim veniet ad templum suum Dominator quem vos quæritis, et angelus testamenti quem vos vultis. Ecce venit, dicit Dominus exercituum.
MAL 3:2 Et quis poterit cogitare diem adventus ejus, et quis stabit ad videndum eum? ipse enim quasi ignis conflans, et quasi herba fullonum:
MAL 3:3 et sedebit conflans, et emundans argentum: et purgabit filios Levi, et colabit eos quasi aurum et quasi argentum, et erunt Domino offerentes sacrificia in justitia.
MAL 3:4 Et placebit Domino sacrificium Juda et Jerusalem, sicut dies sæculi, et sicut anni antiqui.
MAL 3:5 Et accedam ad vos in judicio, et ero testis velox maleficis, et adulteris, et perjuris, et qui calumniantur mercedem mercenarii, viduas et pupillos, et opprimunt peregrinum, nec timuerunt me, dicit Dominus exercituum.
MAL 3:6 Ego enim Dominus, et non mutor: et vos filii Jacob, non estis consumpti.
MAL 3:7 A diebus enim patrum vestrorum recessistis a legitimis meis, et non custodistis: revertimini ad me, et revertar ad vos, dicit Dominus exercituum. Et dixistis: In quo revertemur?
MAL 3:8 Si affliget homo Deum, quia vos configitis me? Et dixistis: In quo configimus te? In decimis et in primitiis.
MAL 3:9 Et in penuria vos maledicti estis, et me vos configitis gens tota.
MAL 3:10 Inferte omnem decimam in horreum, et sit cibus in domo mea: et probate me super hoc, dicit Dominus: si non aperuero vobis cataractas cæli, et effudero vobis benedictionem usque ad abundantiam:
MAL 3:11 et increpabo pro vobis devorantem, et non corrumpet fructum terræ vestræ, nec erit sterilis vinea in agro, dicit Dominus exercituum.
MAL 3:12 Et beatos vos dicent omnes gentes: eritis enim vos terra desiderabilis, dicit Dominus exercituum.
MAL 3:13 Invaluerunt super me verba vestra, dicit Dominus.
MAL 3:14 Et dixistis: Quid locuti sumus contra te? Dixistis: Vanus est qui servit Deo: et quod emolumentum quia custodivimus præcepta ejus, et quia ambulavimus tristes coram Domino exercituum?
MAL 3:15 Ergo nunc beatos dicimus arrogantes: siquidem ædificati sunt facientes impietatem, et tentaverunt Deum, et salvi facti sunt.
MAL 3:16 Tunc locuti sunt timentes Dominum, unusquisque cum proximo suo: et attendit Dominus, et audivit, et scriptus est liber monumenti coram eo timentibus Dominum, et cogitantibus nomen ejus.
MAL 3:17 Et erunt mihi, ait Dominus exercituum, in die qua ego facio, in peculium: et parcam eis, sicut parcit vir filio suo servienti sibi.
MAL 3:18 Et convertemini, et videbitis quid sit inter justum et impium, et inter servientem Deo et non servientem ei.
MAL 4:1 Ecce enim dies veniet succensa quasi caminus: et erunt omnes superbi et omnes facientes impietatem stipula: et inflammabit eos dies veniens, dicit Dominus exercituum, quæ non derelinquet eis radicem et germen.
MAL 4:2 Et orietur vobis timentibus nomen meum sol justitiæ, et sanitas in pennis ejus: et egrediemini, et salietis sicut vituli de armento.
MAL 4:3 Et calcabitis impios, cum fuerint cinis sub planta pedum vestrorum, in die qua ego facio, dicit Dominus exercituum.
MAL 4:4 Mementote legis Moysi servi mei, quam mandavi ei in Horeb ad omnem Israël, præcepta et judicia.
MAL 4:5 Ecce ego mittam vobis Eliam prophetam, antequam veniat dies Domini magnus et horribilis.
MAL 4:6 Et convertet cor patrum ad filios, et cor filiorum ad patres eorum: ne forte veniam, et percutiam terram anathemate.
TOB 1:1 Tobias ex tribu et civitate Nephthali (quæ est in superioribus Galilææ supra Naasson, post viam quæ ducit ad occidentem, in sinistro habens civitatem Sephet)
TOB 1:2 cum captus esset in diebus Salmanasar regis Assyriorum, in captivitate tamen positus, viam veritatis non deseruit,
TOB 1:3 ita ut omnia quæ habere poterat, quotidie concaptivis fratribus, qui erant ex ejus genere, impertiret.
TOB 1:4 Cumque esset junior omnibus in tribu Nephthali, nihil tamen puerile gessit in opere.
TOB 1:5 Denique, cum irent omnes ad vitulos aureos quos Jeroboam fecerat rex Israël, hic solus fugiebat consortia omnium.
TOB 1:6 Sed pergebat in Jerusalem ad templum Domini, et ibi adorabat Dominum Deum Israël, omnia primitiva sua et decimas suas fideliter offerens,
TOB 1:7 ita ut in tertio anno proselytis et advenis ministraret omnem decimationem.
TOB 1:8 Hæc et his similia secundum legem Dei puerulus observabat.
TOB 1:9 Cum vero factus esset vir, accepit uxorem Annam de tribu sua, genuitque ex ea filium, nomen suum imponens ei:
TOB 1:10 quem ab infantia timere Deum docuit, et abstinere ab omni peccato.
TOB 1:11 Igitur, cum per captivitatem devenisset cum uxore sua et filio in civitatem Niniven cum omni tribu sua
TOB 1:12 (cum omnes ederent ex cibis gentilium), iste custodivit animam suam, et numquam contaminatus est in escis eorum.
TOB 1:13 Et quoniam memor fuit Domini in toto corde suo, dedit illi Deus gratiam in conspectu Salmanasar regis,
TOB 1:14 et dedit illi potestatem quocumque vellet ire, habens libertatem quæcumque facere voluisset.
TOB 1:15 Pergebat ergo ad omnes qui erant in captivitate, et monita salutis dabat eis.
TOB 1:16 Cum autem venisset in Rages civitatem Medorum, et ex his quibus honoratus fuerat a rege, habuisset decem talenta argenti:
TOB 1:17 et cum in multa turba generis sui Gabelum egentem videret, qui erat ex tribu ejus, sub chirographo dedit illi memoratum pondus argenti.
TOB 1:18 Post multum vero temporis, mortuo Salmanasar rege, cum regnaret Sennacherib filius ejus pro eo, et filios Israël exosos haberet in conspectu suo,
TOB 1:19 Tobias quotidie pergebat per omnem cognationem suam, et consolabatur eos, dividebatque unicuique, prout poterat, de facultatibus suis:
TOB 1:20 esurientes alebat, nudisque vestimenta præbebat, et mortuis atque occisis sepulturam sollicitus exhibebat.
TOB 1:21 Denique cum reversus esset rex Sennacherib, fugiens a Judæa plagam quam circa eum fecerat Deus propter blasphemiam suam, et iratus multos occideret ex filiis Israël, Tobias sepeliebat corpora eorum.
TOB 1:22 At ubi nuntiatum est regi, jussit eum occidi, et tulit omnem substantiam ejus.
TOB 1:23 Tobias vero cum filio suo et cum uxore suo fugiens, nudus latuit, quia multi diligebant eum.
TOB 1:24 Post dies vero quadraginta quinque occiderunt regem filii ipsius,
TOB 1:25 et reversus est Tobias in domum suam, omnisque facultas ejus restituta est ei.
TOB 2:1 Post hæc vero, cum esset dies festus Domini, et factum esset prandium bonum in domo Tobiæ,
TOB 2:2 dixit filio suo: Vade, et adduc aliquos de tribu nostra, timentes Deum, ut epulentur nobiscum.
TOB 2:3 Cumque abiisset, reversus nuntiavit ei unum ex filiis Israël jugulatum jacere in platea. Statimque exiliens de accubitu suo, relinquens prandium, jejunus pervenit ad corpus:
TOB 2:4 tollensque illud portavit ad domum suam occulte, ut dum sol occubuisset, caute sepeliret eum.
TOB 2:5 Cumque occultasset corpus, manducavit panem cum luctu et tremore,
TOB 2:6 memorans illum sermonem, quem dixit Dominus per Amos prophetam: Dies festi vestri convertentur in lamentationem et luctum.
TOB 2:7 Cum vero sol occubuisset, abiit, et sepelivit eum.
TOB 2:8 Arguebant autem eum omnes proximi ejus, dicentes: Jam hujus rei causa interfici jussus es, et vix effugisti mortis imperium, et iterum sepelis mortuos?
TOB 2:9 Sed Tobias plus timens Deum quam regem, rapiebat corpora occisorum, et occultabat in domo sua, et mediis noctibus sepeliebat ea.
TOB 2:10 Contigit autem ut quadam die fatigatus a sepultura, veniens in domum suam, jactasset se juxta parietem, et obdormisset,
TOB 2:11 et ex nido hirundinum dormienti illi calida stercora inciderent super oculos ejus, fieretque cæcus.
TOB 2:12 Hanc autem tentationem ideo permisit Dominus evenire illi, ut posteris daretur exemplum patientiæ ejus, sicut et sancti Job.
TOB 2:13 Nam cum ab infantia sua semper Deum timuerit, et mandata ejus custodierit, non est contristatus contra Deum quod plaga cæcitatis evenerit ei,
TOB 2:14 sed immobilis in Dei timore permansit, agens gratias Deo omnibus diebus vitæ suæ.
TOB 2:15 Nam sicut beato Job insultabant reges, ita isti parentes et cognati ejus irridebant vitam ejus, dicentes:
TOB 2:16 Ubi est spes tua, pro qua eleemosynas et sepulturas faciebas?
TOB 2:17 Tobias vero increpabat eos, dicens: Nolite ita loqui:
TOB 2:18 quoniam filii sanctorum sumus, et vitam illam expectamus, quam Deus daturus est his qui fidem suam numquam mutant ab eo.
TOB 2:19 Anna vero uxor ejus ibat ad opus textrinum quotidie, et de labore manuum suarum victum quem consequi poterat, deferebat.
TOB 2:20 Unde factum est ut hædum caprarum accipiens detulisset domi:
TOB 2:21 cujus cum vocem balantis vir ejus audisset, dixit: Videte, ne forte furtivus sit: reddite eum dominis suis, quia non licet nobis aut edere ex furto aliquid, aut contingere.
TOB 2:22 Ad hæc uxor ejus irata respondit: Manifeste vana facta est spes tua, et eleemosynæ tuæ modo apparuerunt.
TOB 2:23 Atque his et aliis hujuscemodi verbis exprobrabat ei.
TOB 3:1 Tunc Tobias ingemuit, et cœpit orare cum lacrimis,
TOB 3:2 dicens: [Justus es, Domine, et omnia judicia tua justa sunt, et omnes viæ tuæ, misericordia, et veritas, et judicium.
TOB 3:3 Et nunc Domine, memor esto mei, et ne vindictam sumas de peccatis meis, neque reminiscaris delicta mea, vel parentum meorum.
TOB 3:4 Quoniam non obedivimus præceptis tuis, ideo traditi sumus in direptionem, et captivitatem, et mortem, et in fabulam, et in improperium omnibus nationibus in quibus dispersisti nos.
TOB 3:5 Et nunc Domine, magna judicia tua, quia non egimus secundum præcepta tua, et non ambulavimus sinceriter coram te.
TOB 3:6 Et nunc Domine, secundum voluntatem tuam fac mecum, et præcipe in pace recipi spiritum meum: expedit enim mihi mori magis quam vivere.]
TOB 3:7 Eadem itaque die, contigit ut Sara filia Raguelis in Rages civitate Medorum et ipsa audiret improperium ab una ex ancillis patris sui,
TOB 3:8 quoniam tradita fuerat septem viris, et dæmonium nomine Asmodæus occiderat eos, mox ut ingressi fuissent ad eam.
TOB 3:9 Ergo cum pro culpa sua increparet puellam, respondit ei, dicens: Amplius ex te non videamus filium aut filiam super terram, interfectrix virorum tuorum.
TOB 3:10 Numquid et occidere me vis, sicut jam occidisti septem viros? Ad hanc vocem perrexit in superius cubiculum domus suæ: et tribus diebus, et tribus noctibus non manducavit, neque bibit:
TOB 3:11 sed in oratione persistens cum lacrimis deprecabatur Deum, ut ab isto improperio liberaret eam.
TOB 3:12 Factum est autem die tertia, dum compleret orationem, benedicens Dominum
TOB 3:13 dixit: Benedictum est nomen tuum, Deus patrum nostrorum: qui cum iratus fueris, misericordiam facies, et in tempore tribulationis peccata dimittis his qui invocant te.
TOB 3:14 Ad te, Domine, faciem meam converto; ad te oculos meos dirigo.
TOB 3:15 Peto, Domine, ut de vinculo improperii hujus absolvas me, aut certe desuper terram eripias me.
TOB 3:16 Tu scis, Domine, quia numquam concupivi virum, et mundam servavi animam meam ab omni concupiscentia.
TOB 3:17 Numquam cum ludentibus miscui me, neque cum his qui in levitate ambulant, participem me præbui.
TOB 3:18 Virum autem cum timore tuo, non cum libidine mea, consensi suscipere.
TOB 3:19 Et, aut ego indigna fui illis, aut illi forsitan me non fuerunt digni, quia forsitan viro alii conservasti me.
TOB 3:20 Non est enim in hominis potestate consilium tuum.
TOB 3:21 Hoc autem pro certo habet omnis qui te colit: quod vita ejus, si in probatione fuerit, coronabitur; si autem in tribulatione fuerit, liberabitur; et si in correptione fuerit, ad misericordiam tuam venire licebit.
TOB 3:22 Non enim delectaris in perditionibus nostris: quia post tempestatem tranquillum facis, et post lacrimationem et fletum, exultationem infundis.
TOB 3:23 Sit nomen tuum, Deus Israël, benedictum in sæcula.
TOB 3:24 In illo tempore exauditæ sunt preces amborum in conspectu gloriæ summi Dei:
TOB 3:25 et missus est angelus Domini sanctus Raphaël ut curaret eos ambos, quorum uno tempore sunt orationes in conspectu Domini recitatæ.
TOB 4:1 Igitur cum Tobias putaret orationem suam exaudiri ut mori potuisset, vocavit ad se Tobiam filium suum,
TOB 4:2 dixitque ei: Audi, fili mi, verba oris mei, et ea in corde tuo quasi fundamentum construe.
TOB 4:3 Cum acceperit Deus animam meam, corpus meum sepeli: et honorem habebis matri tuæ omnibus diebus vitæ ejus:
TOB 4:4 memor enim esse debes, quæ et quanta pericula passa sit propter te in utero suo.
TOB 4:5 Cum autem et ipsa compleverit tempus vitæ suæ, sepelias eam circa me.
TOB 4:6 Omnibus autem diebus vitæ tuæ in mente habeto Deum: et cave ne aliquando peccato consentias, et prætermittas præcepta Domini Dei nostri.
TOB 4:7 Ex substantia tua fac eleemosynam, et noli avertere faciem tuam ab ullo paupere: ita enim fiet ut nec a te avertatur facies Domini.
TOB 4:8 Quomodo potueris, ita esto misericors.
TOB 4:9 Si multum tibi fuerit, abundanter tribue: si exiguum tibi fuerit, etiam exiguum libenter impertiri stude.
TOB 4:10 Præmium enim bonum tibi thesaurizas in die necessitatis:
TOB 4:11 quoniam eleemosyna ab omni peccato et a morte liberat, et non patietur animam ire in tenebras.
TOB 4:12 Fiducia magna erit coram summo Deo, eleemosyna omnibus facientibus eam.
TOB 4:13 Attende tibi, fili mi, ab omni fornicatione, et præter uxorem tuam numquam patiaris crimen scire.
TOB 4:14 Superbiam numquam in tuo sensu aut in tuo verbo dominari permittas: in ipsa enim initium sumpsit omnis perditio.
TOB 4:15 Quicumque tibi aliquid operatus fuerit, statim ei mercedem restitue, et merces mercenarii tui apud te omnino non remaneat.
TOB 4:16 Quod ab alio oderis fieri tibi, vide ne tu aliquando alteri facias.
TOB 4:17 Panem tuum cum esurientibus et egenis comede, et de vestimentis tuis nudos tege.
TOB 4:18 Panem tuum et vinum tuum super sepulturam justi constitue, et noli ex eo manducare et bibere cum peccatoribus.
TOB 4:19 Consilium semper a sapiente perquire.
TOB 4:20 Omni tempore benedic Deum: et pete ab eo ut vias tuas dirigat, et omnia consilia tua in ipso permaneant.
TOB 4:21 Indico etiam tibi, fili mi, dedisse me decem talenta argenti, dum adhuc infantulus esses, Gabelo, in Rages civitate Medorum, et chirographum ejus apud me habeo:
TOB 4:22 et ideo perquire quomodo ad eum pervenias, et recipias ab eo supra memoratum pondus argenti, et restituas ei chirographum suum.
TOB 4:23 Noli timere, fili mi: pauperem quidem vitam gerimus, sed multa bona habebimus si timuerimus Deum, et recesserimus ab omni peccato, et fecerimus bene.
TOB 5:1 Tunc respondit Tobias patri suo, et dixit: Omnia quæcumque præcepisti mihi faciam, pater.
TOB 5:2 Quomodo autem pecuniam hanc requiram, ignoro: ille me nescit, et ego eum ignoro: quod signum dabo ei? sed neque viam per quam pergatur illuc aliquando cognovi.
TOB 5:3 Tunc pater suus respondit illi, et dixit: Chirographum quidem illius penes me habeo: quod dum illi ostenderis, statim restituet.
TOB 5:4 Sed perge nunc, et inquire tibi aliquem fidelem virum, qui eat tecum salva mercede sua, ut dum adhuc vivo, recipias eam.
TOB 5:5 Tunc egressus Tobias, invenit juvenem splendidum stantem præcinctum, et quasi paratum ad ambulandum.
TOB 5:6 Et ignorans quod angelus Dei esset, salutavit eum, et dixit: Unde te habemus, bone juvenis?
TOB 5:7 At ille respondit: Ex filiis Israël. Et Tobias dixit ei: Nosti viam quæ ducit in regionem Medorum?
TOB 5:8 Cui respondit: Novi: et omnia itinera ejus frequenter ambulavi, et mansi apud Gabelum fratrem nostrum, qui moratur in Rages civitate Medorum, quæ posita est in monte Ecbatanis.
TOB 5:9 Cui Tobias ait: Sustine me obsecro, donec hæc ipsa nuntiem patri meo.
TOB 5:10 Tunc ingressus Tobias, indicavit universa hæc patri suo. Super quæ admiratus pater, rogavit ut introiret ad eum.
TOB 5:11 Ingressus itaque salutavit eum, et dixit: Gaudium tibi sit semper.
TOB 5:12 Et ait Tobias: Quale gaudium mihi erit, qui in tenebris sedeo, et lumen cæli non video?
TOB 5:13 Cui ait juvenis: Forti animo esto: in proximo est ut a Deo cureris.
TOB 5:14 Dixit itaque illi Tobias: Numquid poteris perducere filium meum ad Gabelum in Rages civitatem Medorum? et cum redieris, restituam tibi mercedem tuam.
TOB 5:15 Et dixit ei angelus: Ego ducam, et reducam eum ad te.
TOB 5:16 Cui Tobias respondit: Rogo te, indica mihi de qua domo aut de qua tribu es tu.
TOB 5:17 Cui Raphaël angelus dixit: Genus quæris mercenarii, an ipsum mercenarium qui cum filio tuo eat?
TOB 5:18 sed ne forte sollicitum te reddam, ego sum Azarias Ananiæ magni filius.
TOB 5:19 Et Tobias respondit: Ex magno genere es tu. Sed peto ne irascaris quod voluerim cognoscere genus tuum.
TOB 5:20 Dixit autem illi angelus: Ego sanum ducam, et sanum tibi reducam filium tuum.
TOB 5:21 Respondens autem Tobias, ait: Bene ambuletis, et sit Deus in itinere vestro, et angelus ejus comitetur vobiscum.
TOB 5:22 Tunc paratis omnibus quæ erant in via portanda, fecit Tobias vale patri suo et matri suæ, et ambulaverunt ambo simul.
TOB 5:23 Cumque profecti essent, cœpit mater ejus flere, et dicere: Baculum senectutis nostræ tulisti, et transmisisti a nobis.
TOB 5:24 Numquam fuisset ipsa pecunia, pro qua misisti eum:
TOB 5:25 sufficiebat enim nobis paupertas nostra, ut divitias computaremus hoc, quod videbamus filium nostrum.
TOB 5:26 Dixitque ei Tobias: Noli flere: salvus perveniet filius noster, et salvus revertetur ad nos, et oculi tui videbunt illum.
TOB 5:27 Credo enim quod angelus Dei bonus comitetur ei, et bene disponat omnia quæ circa eum geruntur, ita ut cum gaudio revertatur ad nos.
TOB 5:28 Ad hanc vocem cessavit mater ejus flere, et tacuit.
TOB 6:1 Profectus est autem Tobias, et canis secutus est eum, et mansit prima mansione juxta fluvium Tigris.
TOB 6:2 Et exivit ut lavaret pedes suos, et ecce piscis immanis exivit ad devorandum eum.
TOB 6:3 Quem expavescens Tobias clamavit voce magna, dicens: Domine, invadit me.
TOB 6:4 Et dixit ei angelus: Apprehende branchiam ejus, et trahe eum ad te. Quod cum fecisset, attraxit eum in siccum, et palpitare cœpit ante pedes ejus.
TOB 6:5 Tunc dixit ei angelus: Exentera hunc piscem, et cor ejus, et fel, et jecur repone tibi: sunt enim hæc necessaria ad medicamenta utiliter.
TOB 6:6 Quod cum fecisset, assavit carnes ejus, et secum tulerunt in via: cetera salierunt, quæ sufficerent eis, quousque pervenirent in Rages civitatem Medorum.
TOB 6:7 Tunc interrogavit Tobias angelum, et dixit ei: Obsecro te, Azaria frater, ut dicas mihi quod remedium habebunt ista, quæ de pisce servare jussisti?
TOB 6:8 Et respondens angelus, dixit ei: Cordis ejus particulam si super carbones ponas, fumus ejus extricat omne genus dæmoniorum sive a viro, sive a muliere, ita ut ultra non accedat ad eos.
TOB 6:9 Et fel valet ad ungendos oculos in quibus fuerit albugo, et sanabuntur.
TOB 6:10 Et dixit ei Tobias: Ubi vis ut maneamus?
TOB 6:11 Respondensque angelus, ait: Est hic Raguel nomine, vir propinquus de tribu tua, et hic habet filiam nomine Saram, sed neque masculum neque feminam ullam habet aliam præter eam.
TOB 6:12 Tibi debetur omnis substantia ejus, et oportet eam te accipere conjugem.
TOB 6:13 Pete ergo eam a patre ejus, et dabit tibi eam in uxorem.
TOB 6:14 Tunc respondit Tobias, et dixit: Audio quia tradita est septem viris, et mortui sunt: sed et hoc audivi, quia dæmonium occidit illos.
TOB 6:15 Timeo ergo, ne forte et mihi hæc eveniant: et cum sim unicus parentibus meis, deponam senectutem illorum cum tristitia ad inferos.
TOB 6:16 Tunc angelus Raphaël dixit ei: Audi me, et ostendam tibi qui sunt, quibus prævalere potest dæmonium.
TOB 6:17 Hi namque qui conjugium ita suscipiunt, ut Deum a se et a sua mente excludant, et suæ libidini ita vacent sicut equus et mulus quibus non est intellectus: habet potestatem dæmonium super eos.
TOB 6:18 Tu autem cum acceperis eam, ingressus cubiculum, per tres dies continens esto ab ea, et nihil aliud nisi orationibus vacabis cum ea.
TOB 6:19 Ipsa autem nocte, incenso jecore piscis, fugabitur dæmonium.
TOB 6:20 Secunda vero nocte in copulatione sanctorum patriarcharum admitteris.
TOB 6:21 Tertia autem nocte, benedictionem consequeris, ut filii ex vobis procreentur incolumes.
TOB 6:22 Transacta autem tertia nocte, accipies virginem cum timore Domini, amore filiorum magis quam libidine ductus, ut in semine Abrahæ benedictionem in filiis consequaris.
TOB 7:1 Ingressi sunt autem ad Raguelem, et suscepit eos Raguel cum gaudio.
TOB 7:2 Intuensque Tobiam Raguel, dixit Annæ uxori suæ: Quam similis est juvenis iste consobrino meo !
TOB 7:3 Et cum hæc dixisset, ait: Unde estis juvenes fratres nostri? At illi dixerunt: Ex tribu Nephthali sumus, ex captivitate Ninive.
TOB 7:4 Dixitque illis Raguel: Nostis Tobiam fratrem meum? Qui dixerunt: Novimus.
TOB 7:5 Cumque multa bona loqueretur de eo, dixit angelus ad Raguelem: Tobias, de quo interrogas, pater istius est.
TOB 7:6 Et misit se Raguel, et cum lacrimis osculatus est eum, et plorans supra collum ejus
TOB 7:7 dixit: Benedictio sit tibi, fili mi, quia boni et optimi viri filius es.
TOB 7:8 Et Anna uxor ejus, et Sara ipsorum filia, lacrimatæ sunt.
TOB 7:9 Postquam autem locuti sunt, præcepit Raguel occidi arietem, et parari convivium. Cumque hortaretur eos discumbere ad prandium,
TOB 7:10 Tobias dixit: Hic ego hodie non manducabo neque bibam, nisi prius petitionem meam confirmes, et promittas mihi dare Saram filiam tuam.
TOB 7:11 Quo audito verbo Raguel expavit, sciens quid evenerit illis septem viris qui ingressi sunt ad eam: et timere cœpit ne forte et hunc similiter contingeret. Et cum nutaret, et non daret petenti ullum responsum,
TOB 7:12 dixit ei angelus: Noli timere dare eam isti, quoniam huic timenti Deum debetur conjux filia tua: propterea alius non potuit habere illam.
TOB 7:13 Tunc dixit Raguel: Non dubito quod Deus preces et lacrimas meas in conspectu suo admiserit.
TOB 7:14 Et credo quoniam ideo fecit vos venire ad me, ut ista conjungeretur cognationi suæ secundum legem Moysi: et nunc noli dubium gerere quod tibi eam tradam.
TOB 7:15 Et apprehendens dexteram filiæ suæ, dexteræ Tobiæ tradidit, dicens: Deus Abraham, et Deus Isaac, et Deus Jacob vobiscum sit, et ipse conjungat vos, impleatque benedictionem suam in vobis.
TOB 7:16 Et accepta carta, fecerunt conscriptionem conjugii.
TOB 7:17 Et post hæc epulati sunt, benedicentes Deum.
TOB 7:18 Vocavitque Raguel ad se Annam uxorem suam, et præcepit ei ut præpararet alterum cubiculum.
TOB 7:19 Et introduxit illuc Saram filiam suam, et lacrimata est.
TOB 7:20 Dixitque ei: Forti animo esto, filia mea: Dominus cæli det tibi gaudium pro tædio quod perpessa es.
TOB 8:1 Postquam vero cœnaverunt, introduxerunt juvenem ad eam.
TOB 8:2 Recordatus itaque Tobias sermonum angeli, protulit de cassidili suo partem jecoris, posuitque eam super carbones vivos.
TOB 8:3 Tunc Raphaël angelus apprehendit dæmonium, et religavit illud in deserto superioris Ægypti.
TOB 8:4 Tunc hortatus est virginem Tobias, dixitque ei: Sara, exsurge, et deprecemur Deum hodie, et cras, et secundum cras: quia his tribus noctibus Deo jungimur; tertia autem transacta nocte, in nostro erimus conjugio.
TOB 8:5 Filii quippe sanctorum sumus, et non possumus ita conjungi sicut gentes quæ ignorant Deum.
TOB 8:6 Surgentes autem pariter, instanter orabant ambo simul, ut sanitas daretur eis.
TOB 8:7 Dixitque Tobias: Domine Deus patrum nostrorum, benedicant te cæli et terræ, mareque et fontes, et flumina, et omnes creaturæ tuæ quæ in eis sunt.
TOB 8:8 Tu fecisti Adam de limo terræ, dedistique ei adjutorium Hevam.
TOB 8:9 Et nunc Domine, tu scis quia non luxuriæ causa accipio sororem meam conjugem, sed sola posteritatis dilectione, in qua benedicatur nomen tuum in sæcula sæculorum.
TOB 8:10 Dixit quoque Sara: Miserere nobis Domine, miserere nobis, et consenescamus ambo pariter sani.
TOB 8:11 Et factum est circa pullorum cantum, accersiri jussit Raguel servos suos, et abierunt cum eo pariter ut foderent sepulchrum.
TOB 8:12 Dicebat enim: Ne forte simili modo evenerit ei, quo et ceteris illis septem viris qui sunt ingressi ad eam.
TOB 8:13 Cumque parassent fossam, reversus Raguel ad uxorem suam, dixit ei:
TOB 8:14 Mitte unam de ancillis tuis, et videat si mortuus est, ut sepeliam eum antequam illucescat dies.
TOB 8:15 At illa misit unam ex ancillis suis. Quæ ingressa cubiculum, reperit eos salvos et incolumes, secum pariter dormientes.
TOB 8:16 Et reversa nuntiavit bonum nuntium: et benedixerunt Dominum, Raguel videlicet et Anna uxor ejus,
TOB 8:17 et dixerunt: Benedicimus te, Domine Deus Israël, quia non contigit quemadmodum putabamus.
TOB 8:18 Fecisti enim nobiscum misericordiam tuam, et exclusisti a nobis inimicum persequentem nos.
TOB 8:19 Misertus es autem duobus unicis. Fac eos, Domine, plenius benedicere te, et sacrificium tibi laudis tuæ et suæ sanitatis offerre, ut cognoscat universitas gentium quia tu es Deus solus in universa terra.
TOB 8:20 Statimque præcepit servis suis Raguel ut replerent fossam quam fecerant priusquam elucesceret.
TOB 8:21 Uxori autem suæ dixit ut instrueret convivium, et præpararet omnia quæ in cibos erant iter agentibus necessaria.
TOB 8:22 Duas quoque pingues vaccas, et quatuor arietes, occidi fecit, et parari epulas omnibus vicinis suis, cunctisque amicis.
TOB 8:23 Et adjuravit Raguel Tobiam ut duas hebdomadas moraretur apud se.
TOB 8:24 De omnibus autem quæ possidebat Raguel, dimidiam partem dedit Tobiæ, et fecit scripturam, ut pars dimidia quæ supererat, post obitum eorum Tobiæ dominio deveniret.
TOB 9:1 Tunc vocavit Tobias angelum ad se, quem quidem hominem existimabat, dixitque ei: Azaria frater, peto ut auscultes verba mea.
TOB 9:2 Si meipsum tradam tibi servum, non ero condignus providentiæ tuæ:
TOB 9:3 tamen obsecro te ut assumas tibi animalia sive servitia, et vadas ad Gabelum in Rages civitatem Medorum, reddasque ei chirographum suum, et recipias ab eo pecuniam, et roges eum venire ad nuptias meas.
TOB 9:4 Scis enim ipse quoniam numerat pater meus dies, et si tardavero una die plus, contristatur anima ejus.
TOB 9:5 Et certe vides quomodo adjuravit me Raguel, cujus adjuramentum spernere non possum.
TOB 9:6 Tunc Raphaël assumens quatuor ex servis Raguelis, et duos camelos, in Rages civitatem Medorum perrexit: et inveniens Gabelum, reddidit ei chirographum suum, et recepit ab eo omnem pecuniam.
TOB 9:7 Indicavitque ei de Tobia filio Tobiæ omnia quæ gesta sunt, fecitque eum secum venire ad nuptias.
TOB 9:8 Cumque ingressus esset domum Raguelis, invenit Tobiam discumbentem: et exiliens, osculati sunt se invicem: et flevit Gabelus, benedixitque Deum,
TOB 9:9 et dixit: Benedicat te Deus Israël, quia filius es optimi viri et justi, et timentis Deum, et eleemosynas facientis:
TOB 9:10 et dicatur benedictio super uxorem tuam, et super parentes vestros,
TOB 9:11 et videatis filios vestros, et filios filiorum vestrorum, usque in tertiam et quartam generationem: et sit semen vestrum benedictum a Deo Israël, qui regnat in sæcula sæculorum.
TOB 9:12 Cumque omnes dixissent: Amen: accesserunt ad convivium: sed et cum timore Domini nuptiarum convivium exercebant.
TOB 10:1 Cum vero moras faceret Tobias, causa nuptiarum, sollicitus erat pater ejus Tobias, dicens: Putas quare moratur filius meus, aut quare detentus est ibi?
TOB 10:2 Putasne Gabelus mortuus est, et nemo reddet illi pecuniam?
TOB 10:3 Cœpit autem contristari nimis ipse, et Anna uxor ejus cum eo: et cœperunt ambo simul flere, eo quod die statuto minime reverteretur filius eorum ad eos.
TOB 10:4 Flebat igitur mater ejus irremediabilibus lacrimis, atque dicebat: Heu, heu me, fili mi ! ut quid te misimus peregrinari, lumen oculorum nostrorum, baculum senectutis nostræ, solatium vitæ nostræ, spem posteritatis nostræ?
TOB 10:5 omnia simul in te uno habentes, te non debuimus dimittere a nobis.
TOB 10:6 Cui dicebat Tobias: Tace, et noli turbari: sanus est filius noster: satis fidelis est vir ille, cum quo misimus eum.
TOB 10:7 Illa autem nullo modo consolari poterat, sed quotidie exiliens circumspiciebat, et circuibat vias omnes per quas spes remeandi videbatur, ut procul videret eum, si fieri posset, venientem.
TOB 10:8 At vero Raguel dicebat ad generum suum: Mane hic, et ego mittam nuntium salutis de te ad Tobiam patrem tuum.
TOB 10:9 Cui Tobias ait: Ego novi quia pater meus et mater mea modo dies computant, et cruciatur spiritus eorum in ipsis.
TOB 10:10 Cumque verbis multis rogaret Raguel Tobiam, et ille eum nulla ratione vellet audire, tradidit ei Saram, et dimidiam partem omnis substantiæ suæ in pueris, in puellis, in pecudibus, in camelis, et in vaccis, et in pecunia multa: et salvum atque gaudentem dimisit eum a se,
TOB 10:11 dicens: Angelus Domini sanctus sit in itinere vestro, perducatque vos incolumes, et inveniatis omnia recte circa parentes vestros, et videant oculi mei filios vestros priusquam moriar.
TOB 10:12 Et apprehendentes parentes filiam suam, osculati sunt eam: et dimiserunt ire,
TOB 10:13 monentes eam honorare soceros, diligere maritum, regere familiam, gubernare domum, et seipsam irreprehensibilem exhibere.
TOB 11:1 Cumque reverterentur, pervenerunt ad Charan, quæ est in medio itinere contra Niniven, undecimo die.
TOB 11:2 Dixitque angelus: Tobia frater, scis quemadmodum reliquisti patrem tuum.
TOB 11:3 Si placet itaque tibi, præcedamus, et lento gradu sequantur iter nostrum familiæ, simul cum conjuge tua, et cum animalibus.
TOB 11:4 Cumque hoc placuisset ut irent, dixit Raphaël ad Tobiam: Tolle tecum ex felle piscis: erit enim necessarium. Tulit itaque Tobias ex felle illo, et abierunt.
TOB 11:5 Anna autem sedebat secus viam quotidie in supercilio montis, unde respicere poterat de longinquo.
TOB 11:6 Et dum ex eodem loco specularetur adventum ejus, vidit a longe, et illico agnovit venientem filium suum: currensque nuntiavit viro suo, dicens: Ecce venit filius tuus.
TOB 11:7 Dixitque Raphaël ad Tobiam: At ubi introieris domum tuam, statim adora Dominum Deum tuum: et gratias agens ei, accede ad patrem tuum, et osculare eum.
TOB 11:8 Statimque lini super oculos ejus ex felle isto piscis, quod portas tecum: scias enim quoniam mox aperientur oculi ejus, et videbit pater tuus lumen cæli, et in aspectu tuo gaudebit.
TOB 11:9 Tunc præcucurrit canis, qui simul fuerat in via: et quasi nuntius adveniens, blandimento suæ caudæ gaudebat.
TOB 11:10 Et consurgens cæcus pater ejus, cœpit offendens pedibus currere: et data manu puero, occurrit obviam filio suo.
TOB 11:11 Et suscipiens osculatus est eum cum uxore sua, et cœperunt ambo flere præ gaudio.
TOB 11:12 Cumque adorassent Deum, et gratias egissent, consederunt.
TOB 11:13 Tunc sumens Tobias de felle piscis, linivit oculos patris sui.
TOB 11:14 Et sustinuit quasi dimidiam fere horam: et cœpit albugo ex oculis ejus, quasi membrana ovi, egredi.
TOB 11:15 Quam apprehendens Tobias, traxit ab oculis ejus: statimque visum recepit.
TOB 11:16 Et glorificabant Deum, ipse videlicet et uxor ejus, et omnes qui sciebant eum.
TOB 11:17 Dicebatque Tobias: Benedico te, Domine Deus Israël, quia tu castigasti me, et tu salvasti me: et ecce ego video Tobiam filium meum.
TOB 11:18 Ingressa est etiam post septem dies Sara uxor filii ejus et omnis familia sana, et pecora, et cameli, et pecunia multa uxoris; sed et illa pecunia, quam receperat a Gabelo.
TOB 11:19 Et narravit parentibus suis omnia beneficia Dei, quæ fecisset circa eum per hominem qui eum duxerat.
TOB 11:20 Veneruntque Achior et Nabath consobrini Tobiæ gaudentes ad Tobiam, et congratulantes ei de omnibus bonis quæ circa illum ostenderat Deus.
TOB 11:21 Et per septem dies epulantes, omnes cum gaudio magno gavisi sunt.
TOB 12:1 Tunc vocavit ad se Tobias filium suum, dixitque ei: Quid possumus dare viro isti sancto, qui venit tecum?
TOB 12:2 Respondens Tobias, dixit patri suo: Pater, quam mercedem dabimus ei? aut quid dignum poterit esse beneficiis ejus?
TOB 12:3 Me duxit et reduxit sanum, pecuniam a Gabelo ipse recepit, uxorem ipse me habere fecit, et dæmonium ab ea ipse compescuit: gaudium parentibus ejus fecit, meipsum a devoratione piscis eripuit, te quoque videre fecit lumen cæli, et bonis omnibus per eum repleti sumus. Quid illi ad hæc poterimus dignum dare?
TOB 12:4 Sed peto te, pater mi, ut roges eum, si forte dignabitur medietatem de omnibus quæ allata sunt, sibi assumere.
TOB 12:5 Et vocantes eum, pater scilicet et filius, tulerunt eum in partem: et rogare cœperunt ut dignaretur dimidiam partem omnium quæ attulerant acceptam habere.
TOB 12:6 Tunc dixit eis occulte: Benedicite Deum cæli, et coram omnibus viventibus confitemini ei, quia fecit vobiscum misericordiam suam.
TOB 12:7 Etenim sacramentum regis abscondere bonum est: opera autem Dei revelare et confiteri honorificum est.
TOB 12:8 Bona est oratio cum jejunio, et eleemosyna magis quam thesauros auri recondere:
TOB 12:9 quoniam eleemosyna a morte liberat, et ipsa est quæ purgat peccata, et facit invenire misericordiam et viam æternam.
TOB 12:10 Qui autem faciunt peccatum et iniquitatem, hostes sunt animæ suæ.
TOB 12:11 Manifesto ergo vobis veritatem, et non abscondam a vobis occultum sermonem.
TOB 12:12 Quando orabas cum lacrimis, et sepeliebas mortuos, et derelinquebas prandium tuum, et mortuos abscondebas per diem in domo tua, et nocte sepeliebas eos, ego obtuli orationem tuam Domino.
TOB 12:13 Et quia acceptus eras Deo, necesse fuit ut tentatio probaret te.
TOB 12:14 Et nunc misit me Dominus ut curarem te, et Saram uxorem filii tui a dæmonio liberarem.
TOB 12:15 Ego enim sum Raphaël angelus, unus ex septem qui adstamus ante Dominum.
TOB 12:16 Cumque hæc audissent, turbati sunt, et trementes ceciderunt super terram in faciem suam.
TOB 12:17 Dixitque eis angelus: Pax vobis: nolite timere.
TOB 12:18 Etenim cum essem vobiscum, per voluntatem Dei eram: ipsum benedicite, et cantate illi.
TOB 12:19 Videbar quidem vobiscum manducare et bibere: sed ego cibo invisibili, et potu qui ab hominibus videri non potest, utor.
TOB 12:20 Tempus est ergo ut revertar ad eum qui me misit: vos autem benedicite Deum, et narrate omnia mirabilia ejus.
TOB 12:21 Et cum hæc dixisset, ab aspectu eorum ablatus est, et ultra eum videre non potuerunt.
TOB 12:22 Tunc prostrati per horas tres in faciem, benedixerunt Deum: et exsurgentes narraverunt omnia mirabilia ejus.
TOB 13:1 Aperiens autem Tobias senior os suum, benedixit Dominum, et dixit: [Magnus es, Domine, in æternum, et in omnia sæcula regnum tuum:
TOB 13:2 quoniam tu flagellas, et salvas; deducis ad inferos, et reducis: et non est qui effugiat manum tuam.
TOB 13:3 Confitemini Domino, filii Israël, et in conspectu gentium laudate eum:
TOB 13:4 quoniam ideo dispersit vos inter gentes quæ ignorant eum, ut vos enarretis mirabilia ejus, et faciatis scire eos quia non est alius deus omnipotens præter eum.
TOB 13:5 Ipse castigavit nos propter iniquitates nostras, et ipse salvabit nos propter misericordiam suam.
TOB 13:6 Aspicite ergo quæ fecit nobiscum, et cum timore et tremore confitemini illi: regemque sæculorum exaltate in operibus vestris.
TOB 13:7 Ego autem in terra captivitatis meæ confitebor illi: quoniam ostendit majestatem suam in gentem peccatricem.
TOB 13:8 Convertimini itaque peccatores, et facite justitiam coram Deo, credentes quod faciat vobiscum misericordiam suam.
TOB 13:9 Ego autem et anima mea in eo lætabimur.
TOB 13:10 Benedicite Dominum omnes electi ejus: agite dies lætitiæ, et confitemini illi.
TOB 13:11 Jerusalem civitas Dei, castigavit te Dominus in operibus manuum tuarum.
TOB 13:12 Confitere Domino in bonis tuis, et benedic Deum sæculorum: ut reædificet in te tabernaculum suum, et revocet ad te omnes captivos, et gaudeas in omnia sæcula sæculorum.
TOB 13:13 Luce splendida fulgebis, et omnes fines terræ adorabunt te.
TOB 13:14 Nationes ex longinquo ad te venient, et munera deferentes adorabunt in te Dominum, et terram tuam in sanctificationem habebunt:
TOB 13:15 nomen enim magnum invocabunt in te.
TOB 13:16 Maledicti erunt qui contempserint te, et condemnati erunt omnes qui blasphemaverint te: benedictique erunt qui ædificaverint te.
TOB 13:17 Tu autem lætaberis in filiis tuis, quoniam omnes benedicentur, et congregabuntur ad Dominum.
TOB 13:18 Beati omnes qui diligunt te, et qui gaudent super pace tua.
TOB 13:19 Anima mea, benedic Dominum, quoniam liberavit Jerusalem civitatem suam a cunctis tribulationibus ejus Dominus Deus noster.
TOB 13:20 Beatus ero si fuerint reliquiæ seminis mei ad videndam claritatem Jerusalem.
TOB 13:21 Portæ Jerusalem ex sapphiro et smaragdo ædificabuntur, et ex lapide pretioso omnis circuitus murorum ejus.
TOB 13:22 Ex lapide candido et mundo omnes plateæ ejus sternentur, et per vicos ejus alleluja cantabitur.
TOB 13:23 Benedictus Dominus, qui exaltavit eam, et sit regnum ejus in sæcula sæculorum super eam. Amen.]
TOB 14:1 Et consummati sunt sermones Tobiæ. Et postquam illuminatus est Tobias, vixit annis quadraginta duobus, et vidit filios nepotum suorum.
TOB 14:2 Completis itaque annis centum duobus, sepultus est honorifice in Ninive.
TOB 14:3 Quinquaginta namque et sex annorum lumen oculorum amisit, sexagenarius vero recepit.
TOB 14:4 Reliquum vero vitæ suæ in gaudio fuit, et cum bono profectu timoris Dei perrexit in pace.
TOB 14:5 In hora autem mortis suæ vocavit ad se Tobiam filium suum, et septem juvenes filios ejus nepotes suos, dixitque eis:
TOB 14:6 Prope erit interitus Ninive: non enim excidit verbum Domini: et fratres nostri, qui dispersi sunt a terra Israël, revertentur ad eam.
TOB 14:7 Omnis autem deserta terra ejus replebitur, et domus Dei, quæ in ea incensa est, iterum reædificabitur: ibique revertentur omnes timentes Deum,
TOB 14:8 et relinquent gentes idola sua, et venient in Jerusalem, et inhabitabunt in ea:
TOB 14:9 et gaudebunt in ea omnes reges terræ, adorantes regem Israël.
TOB 14:10 Audite ergo, filii mei, patrem vestrum: servite Domino in veritate, et inquirite ut faciatis quæ placita sunt illi:
TOB 14:11 et filiis vestris mandate ut faciant justitias et eleemosynas, ut sint memores Dei, et benedicant eum in omni tempore in veritate, et in tota virtute sua.
TOB 14:12 Nunc ergo filii, audite me, et nolite manere hic: sed quacumque die sepelieritis matrem vestram circa me in uno sepulchro, ex eo dirigite gressus vestros ut exeatis hinc:
TOB 14:13 video enim quia iniquitas ejus finem dabit ei.
TOB 14:14 Factum est autem post obitum matris suæ, Tobias abscessit ex Ninive cum uxore sua, et filiis, et filiorum filiis, et reversus est ad soceros suos:
TOB 14:15 invenitque eos incolumes in senectute bona: et curam eorum gessit, et ipse clausit oculos eorum: et omnem hæreditatem domus Raguelis ipse percepit: viditque quintam generationem, filios filiorum suorum.
TOB 14:16 Et completis annis nonaginta novem in timore Domini, cum gaudio sepelierunt eum.
TOB 14:17 Omnis autem cognatio ejus et omnis generatio ejus in bona vita et in sancta conversatione permansit, ita ut accepti essent tam Deo quam hominibus, et cunctis habitantibus in terra.
JDT 1:1 Arphaxad itaque, rex Medorum, subjugaverat multas gentes imperio suo, et ipse ædificavit civitatem potentissimam, quam appellavit Ecbatanis,
JDT 1:2 ex lapidibus quadratis et sectis: fecit muros ejus in altitudinem cubitorum septuaginta, et in latitudinem cubitorum triginta: turres vero ejus posuit in altitudinem cubitorum centum.
JDT 1:3 Per quadrum vero earum latus utrumque vicenorum pedum spatio tendebatur, posuitque portas ejus in altitudinem turrium:
JDT 1:4 et gloriabatur quasi potens in potentia exercitus sui, et in gloria quadrigarum suarum.
JDT 1:5 Anno igitur duodecimo regni sui, Nabuchodonosor rex Assyriorum, qui regnabat in Ninive civitate magna, pugnavit contra Arphaxad, et obtinuit eum
JDT 1:6 in campo magno qui appellatur Ragau, circa Euphraten, et Tigrin, et Jadason, in campo Erioch regis Elicorum.
JDT 1:7 Tunc exaltatum est regnum Nabuchodonosor, et cor ejus elevatum est: et misit ad omnes qui habitabant in Cilicia, et Damasco, et Libano,
JDT 1:8 et ad gentes quæ sunt in Carmelo et Cedar, et inhabitantes Galilæam in campo magno Esdrelon,
JDT 1:9 et ad omnes qui erant in Samaria, et trans flumen Jordanem usque ad Jerusalem, et omnem terram Jesse quousque perveniatur ad terminos Æthiopiæ.
JDT 1:10 Ad hos omnes misit nuntios Nabuchodonosor rex Assyriorum:
JDT 1:11 qui omnes uno animo contradixerunt, et remiserunt eos vacuos, et sine honore abjecerunt.
JDT 1:12 Tunc indignatus Nabuchodonosor rex adversus omnem terram illam, juravit per thronum et regnum suum quod defenderet se de omnibus regionibus his.
JDT 2:1 Anno tertiodecimo Nabuchodonosor regis, vigesima et secunda die mensis primi, factum est verbum in domo Nabuchodonosor regis Assyriorum ut defenderet se.
JDT 2:2 Vocavitque omnes majores natu, omnesque duces et bellatores suos, et habuit cum eis mysterium consilii sui:
JDT 2:3 dixitque cogitationem suam in eo esse, ut omnem terram suo subjugaret imperio.
JDT 2:4 Quod dictum cum placuisset omnibus, vocavit Nabuchodonosor rex Holofernem principem militiæ suæ,
JDT 2:5 et dixit ei: Egredere adversus omne regnum occidentis, et contra eos præcipue, qui contempserunt imperium eum.
JDT 2:6 Non parcet oculus tuus ulli regno, omnemque urbem munitam subjugabis mihi.
JDT 2:7 Tunc Holofernes vocavit duces et magistratus virtutis Assyriorum, et dinumeravit viros in expeditionem sicut præcepit ei rex, centum viginti millia peditum pugnatorum, et equitum sagittariorum duodecim millia.
JDT 2:8 Omnemque expeditionem suam fecit præire in multitudine innumerabilium camelorum, cum his quæ exercitibus sufficerent copiose, boum quoque armenta, gregesque ovium, quorum non erat numerus.
JDT 2:9 Frumentum ex omni Syria in transitu suo parari constituit.
JDT 2:10 Aurum vero et argentum de domo regis assumpsit multum nimis.
JDT 2:11 Et profectus est ipse, et omnis exercitus cum quadrigis, et equitibus, et sagittariis: qui cooperuerunt faciem terræ sicut locustæ.
JDT 2:12 Cumque pertransisset fines Assyriorum, venit ad magnos montes Ange, qui sunt a sinistro Ciliciæ: ascenditque omnia castella eorum, et obtinuit omnem munitionem.
JDT 2:13 Effregit autem civitatem opinatissimam Melothi, prædavitque omnes filios Tharsis et filios Ismaël qui erant contra faciem deserti, et ad austrum terræ Cellon.
JDT 2:14 Et transivit Euphraten, et venit in Mesopotamiam: et fregit omnes civitates excelsas quæ erant ibi, a torrente Mambre usquequo perveniatur ad mare:
JDT 2:15 et occupavit terminos ejus, a Cilicia usque ad fines Japheth qui sunt ad austrum.
JDT 2:16 Abduxitque omnes filios Madian, et prædavit omnem locupletationem eorum, omnesque resistentes sibi occidit in ore gladii.
JDT 2:17 Et post hæc descendit in campos Damasci in diebus messis, et succendit omnia sata, omnesque arbores, et vineas fecit incidi:
JDT 2:18 et cecidit timor illius super omnes inhabitantes terram.
JDT 3:1 Tunc miserunt legatos suos universarum urbium ac provinciarum reges ac principes, Syriæ scilicet Mesopotamiæ, et Syriæ Sobal, et Libyæ, atque Ciliciæ: qui venientes ad Holofernem, dixerunt:
JDT 3:2 Desinat indignatio tua circa nos: melius est enim ut viventes serviamus Nabuchodonosor regi magno, et subditi simus tibi, quam morientes cum interitu nostro ipsi servitutis nostræ damna patiamur.
JDT 3:3 Omnis civitas nostra, omnisque possessio, omnes montes, et colles, et campi, et armenta boum, gregesque ovium, et caprarum, equorumque et camelorum, et universæ facultates nostræ atque familiæ, in conspectu tuo sunt:
JDT 3:4 sint omnia nostra sub lege tua.
JDT 3:5 Nos, et filii nostri, servi tui sumus.
JDT 3:6 Veni nobis pacificus dominus, et utere servitio nostro, sicut placuerit tibi.
JDT 3:7 Tunc descendit de montibus cum equitibus in virtute magna, et obtinuit omnem civitatem, et omnem inhabitantem terram.
JDT 3:8 De universis autem urbibus assumpsit sibi auxiliarios viros fortes, et electos ad bellum.
JDT 3:9 Tantusque metus provinciis illis incubuit, ut universarum urbium habitatores principes et honorati simul cum populis exirent obviam venienti,
JDT 3:10 excipientes eum cum coronis et lampadibus, ducentes choros in tympanis et tibiis.
JDT 3:11 Nec ista tamen facientes, ferocitatem ejus pectoris mitigare potuerunt:
JDT 3:12 nam et civitates eorum destruxit, et lucos eorum excidit.
JDT 3:13 Præceperat enim illi Nabuchodonosor rex, ut omnes deos terræ exterminaret, videlicet ut ipse solus diceretur deus ab his nationibus quæ potuissent Holofernis potentia subjugari.
JDT 3:14 Pertransiens autem Syriam Sobal, et omnem Apameam, omnemque Mesopotamiam, venit ad Idumæos in terram Gabaa,
JDT 3:15 accepitque civitates eorum, et sedit ibi per triginta dies, in quibus diebus adunari præcepit universum exercitum virtutis suæ.
JDT 4:1 Tunc audientes hæc filii Israël qui habitabant in terra Juda, timuerunt valde a facie ejus.
JDT 4:2 Tremor et horror invasit sensus eorum, ne hoc faceret Jerusalem et templo Domini, quod fecerat ceteris civitatibus et templis earum.
JDT 4:3 Et miserunt in omnem Samariam per circuitum usque Jericho, et præoccupaverunt omnes vertices montium:
JDT 4:4 et muris circumdederunt vicos suos, et congregaverunt frumenta in præparationem pugnæ.
JDT 4:5 Sacerdos etiam Eliachim scripsit ad universos qui erant contra Esdrelon, quæ est contra faciem campi magni juxta Dothain, et universos per quos viæ transitus esse poterat,
JDT 4:6 ut obtinerent ascensus montium, per quos via esse poterat ad Jerusalem, et illic custodirent ubi angustum iter esse poterat inter montes.
JDT 4:7 Et fecerunt filii Israël secundum quod constituerat eis sacerdos Domini Eliachim.
JDT 4:8 Et clamavit omnis populus ad Dominum instantia magna, et humiliaverunt animas suas in jejuniis et orationibus, ipsi et mulieres eorum.
JDT 4:9 Et induerunt se sacerdotes ciliciis, et infantes prostraverunt contra faciem templi Domini, et altare Domini operuerunt cilicio:
JDT 4:10 et clamaverunt ad Dominum Deum Israël unanimiter ne darentur in prædam infantes eorum, et uxores eorum in divisionem, et civitates eorum in exterminium, et sancta eorum in pollutionem, et fierent opprobrium gentibus.
JDT 4:11 Tunc Eliachim sacerdos Domini magnus circuivit omnem Israël, allocutusque est eos,
JDT 4:12 dicens: Scitote quoniam exaudiet Dominus preces vestras, si manentes permanseritis in jejuniis et orationibus in conspectu Domini.
JDT 4:13 Memores estote Moysi servi Domini, qui Amalec confidentem in virtute sua, et in potentia sua, et in exercitu suo, et in clypeis suis, et in curribus suis, et in equitibus suis, non ferro pugnando, sed precibus sanctis orando dejecit:
JDT 4:14 sic erunt universi hostes Israël, si perseveraveritis in hoc opere quod cœpistis.
JDT 4:15 Ad hanc igitur exhortationem ejus deprecantes Dominum, permanebant in conspectu Domini,
JDT 4:16 ita ut etiam hi qui offerebant Domino holocausta, præcincti ciliciis offerrent sacrificia Domino, et erat cinis super capita eorum.
JDT 4:17 Et ex toto corde suo omnes orabant Deum, ut visitaret populum suum Israël.
JDT 5:1 Nuntiatumque est Holoferni principi militiæ Assyriorum, quod filii Israël præpararent se ad resistendum, ac montium itinera conclusissent:
JDT 5:2 et furore nimio exarsit in iracundia magna, vocavitque omnes principes Moab et duces Ammon,
JDT 5:3 et dixit eis: Dicite mihi quis sit populus iste, qui montana obsidet: aut quæ, et quales, et quantæ sint civitates eorum: quæ etiam sit virtus eorum, aut quæ sit multitudo eorum, vel quis rex militiæ illorum:
JDT 5:4 et quare præ omnibus qui habitant in oriente, isti contempserunt nos, et non exierunt obviam nobis ut susciperent nos cum pace?
JDT 5:5 Tunc Achior dux omnium filiorum Ammon respondens, ait: Si digneris audire, domine mi, dicam veritatem in conspectu tuo de populo isto qui in montanis habitat, et non egredietur verbum falsum ex ore meo.
JDT 5:6 Populus iste ex progenie Chaldæorum est.
JDT 5:7 Hic primum in Mesopotamia habitavit, quoniam noluerunt sequi deos patrum suorum, qui erant in terra Chaldæorum.
JDT 5:8 Deserentes itaque cæremonias patrum suorum, quæ in multitudine deorum erant,
JDT 5:9 unum Deum cæli coluerunt, qui et præcepit eis ut exirent inde et habitarent in Charan. Cumque operuisset omnem terram fames, descenderunt in Ægyptum, illicque per quadringentos annos sic multiplicati sunt, ut dinumerari eorum non posset exercitus.
JDT 5:10 Cumque gravaret eos rex Ægypti, atque in ædificationibus urbium suarum in luto et latere subjugasset eos, clamaverunt ad Dominum suum, et percussit totam terram Ægypti plagis variis.
JDT 5:11 Cumque ejecissent eos Ægyptii a se, et cessasset plaga ab eis, et iterum eos vellent capere, et ad suum servitium revocare,
JDT 5:12 fugientibus his, Deus cæli mare aperuit, ita ut hinc inde aquæ quasi murus solidarentur, et isti pede sicco fundum maris perambulando transirent.
JDT 5:13 In quo loco dum innumerabilis exercitus Ægyptiorum eos persequeretur, ita aquis coopertus est, ut non remaneret vel unus, qui factum posteris nuntiaret.
JDT 5:14 Egressi vero mare Rubrum, deserta Sina montis occupaverunt, in quibus numquam homo habitare potuit, vel filius hominis requievit.
JDT 5:15 Illic fontes amari obdulcati sunt eis ad bibendum, et per annos quadraginta annonam de cælo consecuti sunt.
JDT 5:16 Ubicumque ingressi sunt sine arcu et sagitta, et absque scuto et gladio, Deus eorum pugnavit pro eis, et vicit.
JDT 5:17 Et non fuit qui insultaret populo isti, nisi quando recessit a cultu Domini Dei sui.
JDT 5:18 Quotiescumque autem præter ipsum Deum suum, alterum coluerunt, dati sunt in prædam, et in gladium, et in opprobrium.
JDT 5:19 Quotiescumque autem pœnituerunt se recessisse a cultura Dei sui, dedit eis Deus cæli virtutem resistendi.
JDT 5:20 Denique Chananæum regem, et Jebusæum, et Pherezæum, et Hethæum, et Hevæum, et Amorrhæum, et omnes potentes in Hesebon prostraverunt, et terras eorum et civitates eorum ipsi possederunt:
JDT 5:21 et usque dum non peccarent in conspectu Dei sui, erant cum illis bona: Deus enim illorum odit iniquitatem.
JDT 5:22 Nam et ante hos annos cum recessissent a via quam dederat illis Deus ut ambularent in ea, exterminati sunt præliis a multis nationibus, et plurimi eorum captivi abducti sunt in terram non suam.
JDT 5:23 Nuper autem reversi ad Dominum Deum suum, ex dispersione qua dispersi fuerant, adunati sunt, et ascenderunt montana hæc omnia, et iterum possident Jerusalem, ubi sunt sancta eorum.
JDT 5:24 Nunc ergo mi domine, perquire si est aliqua iniquitas eorum in conspectu Dei eorum: ascendamus ad illos, quoniam tradens tradet illos Deus eorum tibi, et subjugati erunt sub jugo potentiæ tuæ.
JDT 5:25 Si vero non est offensio populi hujus coram Deo suo, non poterimus resistere illis, quoniam Deus eorum defendet illos: et erimus in opprobrium universæ terræ.
JDT 5:26 Et factum est, cum cessasset loqui Achior verba hæc, irati sunt omnes magnates Holofernis, et cogitabant interficere eum, dicentes ad alterutrum:
JDT 5:27 Quis est iste, qui filios Israël posse dicat resistere regi Nabuchodonosor et exercitibus ejus, homines inermes, et sine virtute, et sine peritia artis pugnæ?
JDT 5:28 Ut ergo agnoscat Achior quoniam fallit nos, ascendamus in montana: et cum capti fuerint potentes eorum, tunc cum eisdem gladio transverberabitur:
JDT 5:29 ut sciat omnis gens quoniam Nabuchodonosor deus terræ est, et præter ipsum alius non est.
JDT 6:1 Factum est autem cum cessassent loqui, indignatus Holofernes vehementer, dixit ad Achior:
JDT 6:2 Quoniam prophetasti nobis, dicens quod gens Israël defendatur a Deo suo, ut ostendam tibi quoniam non est deus nisi Nabuchodonosor,
JDT 6:3 cum percusserimus eos omnes, sicut hominem unum, tunc et ipse cum illis Assyriorum gladio interibis, et omnis Israël tecum perditione disperiet:
JDT 6:4 et probabis quoniam Nabuchodonosor dominus sit universæ terræ: tuncque gladius militiæ meæ transiet per latera tua, et confixus cades inter vulneratos Israël, et non respirabis ultra, donec extermineris cum illis.
JDT 6:5 Porro autem si prophetiam tuam veram existimas, non concidat vultus tuus: et pallor qui faciem tuam obtinet abscedat a te, si verba mea hæc putas impleri non posse.
JDT 6:6 Ut autem noveris quia simul cum illis hæc experieris, ecce ex hac hora illorum populo sociaberis, ut, dum dignas mei gladii pœnas exceperint, ipse simul ultioni subjaceas.
JDT 6:7 Tunc Holofernes præcepit servis suis ut comprehenderent Achior, et perducerent eum in Bethuliam, et traderent eum in manus filiorum Israël.
JDT 6:8 Et accipientes eum servi Holofernis, profecti sunt per campestria: sed cum appropinquassent ad montana, exierunt contra eos fundibularii.
JDT 6:9 Illi autem divertentes a latere montis, ligaverunt Achior ad arborem manibus et pedibus, et sic vinctum restibus dimiserunt eum, et reversi sunt ad dominum suum.
JDT 6:10 Porro filii Israël descendentes de Bethulia, venerunt ad eum: quem solventes, duxerunt ad Bethuliam, atque in medium populi illum statuentes, percunctati sunt quid rerum esset quod illum vinctum Assyrii reliquissent.
JDT 6:11 In diebus illis erant illic principes Ozias filius Micha de tribu Simeon, et Charmi, qui et Gothoniel.
JDT 6:12 In medio itaque seniorum, et in conspectu omnium, Achior dixit omnia quæ locutus ipse fuerat ab Holoferne interrogatus: et qualiter populus Holofernis voluisset propter hoc verbum interficere eum,
JDT 6:13 et quemadmodum ipse Holofernes iratus jusserit eum Israëlitis hac de causa tradi, ut dum vicerit filios Israël, tunc et ipsum Achior diversis jubeat interire suppliciis, propter hoc quod dixisset: Deus cæli defensor eorum est.
JDT 6:14 Cumque Achior universa hæc exposuisset, omnis populus cecidit in faciem, adorantes Dominum, et communi lamentatione et fletu unanimes preces suas Domino effuderunt,
JDT 6:15 dicentes: Domine Deus cæli et terræ, intuere superbiam eorum, et respice ad nostram humilitatem, et faciem sanctorum tuorum attende, et ostende quoniam non derelinquis præsumentes de te: et præsumentes de se, et de sua virtute gloriantes, humilias.
JDT 6:16 Finito itaque fletu, et per totam diem oratione populorum completa, consolati sunt Achior,
JDT 6:17 dicentes: Deus patrum nostrorum, cujus tu virtutem prædicasti, ipse tibi hanc dabit vicissitudinem, ut eorum magis tu interitum videas.
JDT 6:18 Cum vero Dominus Deus noster dederit hanc libertatem servis suis, sit et tecum Deus in medio nostri: ut sicut placuerit tibi, ita cum tuis omnibus converseris nobiscum.
JDT 6:19 Tunc Ozias, finito consilio, suscepit eum in domum suam, et fecit ei cœnam magnam.
JDT 6:20 Et vocatis omnibus presbyteris, simul expleto jejunio refecerunt.
JDT 6:21 Postea vero convocatus est omnis populus, et per totam noctem intra ecclesiam oraverunt, petentes auxilium a Deo Israël.
JDT 7:1 Holofernes autem altera die præcepit exercitibus suis ut ascenderent contra Bethuliam.
JDT 7:2 Erant autem pedites bellatorum centum viginti millia, et equites viginti duo millia, præter præparationes virorum illorum quos occupaverat captivitas, et abducti fuerant de provinciis et urbibus universæ juventutis.
JDT 7:3 Omnes paraverunt se pariter ad pugnam contra filios Israël, et venerunt per crepidinem montis usque ad apicem, qui respicit super Dothain, a loco qui dicitur Belma usque ad Chelmon, qui est contra Esdrelon.
JDT 7:4 Filii autem Israël, ut viderunt multitudinem illorum, prostraverunt se super terram, mittentes cinerem super capita sua, unanimes orantes ut Deus Israël misericordiam suam ostenderet super populum suum.
JDT 7:5 Et assumentes arma sua bellica, sederunt per loca quæ ad angusti itineris tramitem dirigunt inter montosa, et erant custodientes ea tota die et nocte.
JDT 7:6 Porro Holofernes, dum circuit per gyrum, reperit quod fons qui influebat, aquæductum illorum a parte australi extra civitatem dirigeret: et incidi præcepit aquæductum illorum.
JDT 7:7 Erant tamen non longe a muris fontes, ex quibus furtim videbantur haurire aquam ad refocillandum potius quam ad potandum.
JDT 7:8 Sed filii Ammon et Moab accesserunt ad Holofernem, dicentes: Filii Israël non in lancea nec in sagitta confidunt, sed montes defendunt illos, et muniunt illos colles in præcipitio constituti.
JDT 7:9 Ut ergo sine congressione pugnæ possis superare eos, pone custodes fontium, ut non hauriant aquam ex eis, et sine gladio interficies eos, vel certe fatigati tradent civitatem suam, quam putant in montibus positam superari non posse.
JDT 7:10 Et placuerunt verba hæc coram Holoferne et coram satellitibus ejus, et constituit per gyrum centenarios per singulos fontes.
JDT 7:11 Cumque ista custodia per dies viginti fuisset expleta, defecerunt cisternæ et collectiones aquarum omnibus habitantibus Bethuliam, ita ut non esset intra civitatem unde satiarentur vel una die, quoniam ad mensuram dabatur populis aqua quotidie.
JDT 7:12 Tunc ad Oziam congregati omnes viri feminæque, juvenes et parvuli, omnes simul una voce
JDT 7:13 dixerunt: Judicet Deus inter nos et te, quoniam fecisti in nos mala, nolens loqui pacifice cum Assyriis, et propter hoc vendidit nos Deus in manibus eorum.
JDT 7:14 Et ideo non est qui adjuvet, cum prosternamur ante oculos eorum in siti, et perditione magna.
JDT 7:15 Et nunc congregate universos qui in civitate sunt, ut sponte tradamus nos omnes populo Holofernis.
JDT 7:16 Melius est enim ut captivi benedicamus Dominum viventes, quam moriamur, et simus opprobrium omni carni, cum viderimus uxores nostras et infantes nostros mori ante oculos nostros.
JDT 7:17 Contestamur hodie cælum et terram, et Deum patrum nostrorum, qui ulciscitur nos secundum peccata nostra, ut jam tradatis civitatem in manu militiæ Holofernis, et sit finis noster brevis in ore gladii, qui longior efficitur in ariditate sitis.
JDT 7:18 Et cum hæc dixissent, factus est fletus et ululatus magnus in ecclesia ab omnibus, et per multas horas una voce clamaverunt ad Deum, dicentes:
JDT 7:19 Peccavimus cum patribus nostris: injuste egimus, iniquitatem fecimus.
JDT 7:20 Tu, quia pius es, miserere nostri, aut in tuo flagello vindica iniquitates nostras, et noli tradere confitentes te populo qui ignorat te,
JDT 7:21 ut non dicant inter gentes: Ubi est Deus eorum?
JDT 7:22 Et cum fatigati ex his clamoribus et his fletibus lassati siluissent,
JDT 7:23 exsurgens Ozias infusus lacrimis, dixit: Æquo animo estote, fratres, et hos quinque dies expectemus a Domino misericordiam.
JDT 7:24 Forsitan enim indignationem suam abscindet, et dabit gloriam nomini suo.
JDT 7:25 Si autem transactis quinque diebus non venerit adjutorium, faciemus hæc verba quæ locuti estis.
JDT 8:1 Et factum est cum audisset hæc verba Judith vidua, quæ erat filia Merari filii Idox filii Joseph filii Oziæ filii Elai filii Jamnor filii Gedeon filii Raphaim filii Achitob filii Melchiæ filii Enan filii Nathaniæ filii Salathiel filii Simeon filii Ruben,
JDT 8:2 et vir ejus fuit Manasses, qui mortuus est in diebus messis hordeaceæ:
JDT 8:3 instabat enim super alligantes manipulos in campo, et venit æstus super caput ejus, et mortuus est in Bethulia civitate sua, et sepultus est illic cum patribus suis.
JDT 8:4 Erat autem Judith relicta ejus vidua jam annis tribus et mensibus sex.
JDT 8:5 Et in superioribus domus suæ fecit sibi secretum cubiculum, in quo cum puellis suis clausa morabatur,
JDT 8:6 et habens super lumbos suos cilicium, jejunabat omnibus diebus vitæ suæ, præter sabbata et neomenias et festa domus Israël.
JDT 8:7 Erat autem eleganti aspectu nimis, cui vir suus reliquerat divitias multas, et familiam copiosam, ac possessiones armentis boum, et gregibus ovium plenas.
JDT 8:8 Et erat hæc in omnibus famosissima, quoniam timebat Dominum valde, nec erat qui loqueretur de illa verbum malum.
JDT 8:9 Hæc itaque cum audisset quoniam Ozias promisisset quod transacto quinto die traderet civitatem, misit ad presbyteros Chabri et Charmi.
JDT 8:10 Et venerunt ad illam, et dixit illis: Quod est hoc verbum, in quo consensit Ozias, ut tradat civitatem Assyriis si intra quinque dies non venerit vobis adjutorium?
JDT 8:11 et qui estis vos, qui tentatis Dominum?
JDT 8:12 non est iste sermo qui misericordiam provocet, sed potius qui iram excitet, et furorem accendat.
JDT 8:13 Posuistis vos tempus miserationis Domini, et in arbitrium vestrum, diem constituistis ei.
JDT 8:14 Sed quia patiens Dominus est, in hoc ipso pœniteamus, et indulgentiam ejus fusis lacrimis postulemus:
JDT 8:15 non enim quasi homo sic Deus comminabitur, neque sicut filius hominis ad iracundiam inflammabitur.
JDT 8:16 Et ideo humiliemus illi animas nostras, et in spiritu constituti humiliato, servientes illi
JDT 8:17 dicamus flentes Domino, ut secundum voluntatem suam sic faciat nobiscum misericordiam suam: ut sicut conturbatum est cor nostrum in superbia eorum, ita etiam de nostra humilitate gloriemur:
JDT 8:18 quoniam non sumus secuti peccata patrum nostrorum, qui dereliquerunt Deum suum, et adoraverunt deos alienos,
JDT 8:19 pro quo scelere dati sunt in gladium, et in rapinam, et in confusionem inimicis suis: nos autem alterum deum nescimus præter ipsum.
JDT 8:20 Expectemus humiles consolationem ejus, et exquiret sanguinem nostrum de afflictionibus inimicorum nostrorum, et humiliabit omnes gentes, quæcumque insurgunt contra nos, et faciet illas sine honore Dominus Deus noster.
JDT 8:21 Et nunc fratres, quoniam vos estis presbyteri in populo Dei, et ex vobis pendet anima illorum, ad eloquium vestrum corda eorum erigite, ut memores sint quia tentati sunt patres nostri, ut probarentur si vere colerent Deum suum.
JDT 8:22 Memores esse debent quomodo pater noster Abraham tentatus est, et per multas tribulationes probatus, Dei amicus effectus est.
JDT 8:23 Sic Isaac, sic Jacob, sic Moyses, et omnes qui placuerunt Deo, per multas tribulationes transierunt fideles.
JDT 8:24 Illi autem qui tentationes non susceperunt cum timore Domini, et impatientiam suam et improperium murmurationis suæ contra Dominum protulerunt,
JDT 8:25 exterminati sunt ab exterminatore, et a serpentibus perierunt.
JDT 8:26 Et nos ergo non ulciscamur nos pro his quæ patimur,
JDT 8:27 sed reputantes peccatis nostris hæc ipsa supplicia minora esse flagella Domini, quibus quasi servi corripimur ad emendationem, et non ad perditionem nostram evenisse credamus.
JDT 8:28 Et dixerunt illi Ozias et presbyteri: Omnia quæ locuta es, vera sunt, et non est in sermonibus tuis ulla reprehensio.
JDT 8:29 Nunc ergo ora pro nobis, quoniam mulier sancta es, et timens Deum.
JDT 8:30 Et dixit illis Judith: Sicut quod potui loqui, Dei esse cognoscitis,
JDT 8:31 ita quod facere disposui, probate si ex Deo est, et orate ut firmum faciat Deus consilium meum.
JDT 8:32 Stabitis vos ad portam nocte ista, et ego exeam cum abra mea: et orate, ut sicut dixistis, in diebus quinque respiciat Dominus populum suum Israël.
JDT 8:33 Vos autem nolo ut scrutemini actum meum, et usque dum renuntiem vobis, nihil aliud fiat, nisi oratio pro me ad Dominum Deum nostrum.
JDT 8:34 Et dixit ad eam Ozias princeps Juda: Vade in pace, et Dominus sit tecum in ultionem inimicorum nostrorum. Et revertentes abierunt.
JDT 9:1 Quibus ascendentibus, Judith ingressa est oratorium suum: et induens se cilicio, posuit cinerem super caput suum: et prosternens se Domino, clamabat ad Dominum, dicens:
JDT 9:2 Domine Deus patris mei Simeon, qui dedisti illi gladium in defensionem alienigenarum, qui violatores extiterunt in coinquinatione sua, et denudaverunt femur virginis in confusionem:
JDT 9:3 et dedisti mulieres illorum in prædam, et filias illorum in captivitatem: et omnem prædam in divisionem servis tuis, qui zelaverunt zelum tuum: subveni, quæso te, Domine Deus meus, mihi viduæ.
JDT 9:4 Tu enim fecisti priora, et illa post illa cogitasti: et hoc factum est quod ipse voluisti.
JDT 9:5 Omnes enim viæ tuæ paratæ sunt, et tua judicia in tua providentia posuisti.
JDT 9:6 Respice castra Assyriorum nunc, sicut tunc castra Ægyptiorum videre dignatus es, quando post servos tuos armati currebant, confidentes in quadrigis, et in equitatu suo, et in multitudine bellatorum.
JDT 9:7 Sed aspexisti super castra eorum, et tenebræ fatigaverunt eos.
JDT 9:8 Tenuit pedes eorum abyssus, et aquæ operuerunt eos.
JDT 9:9 Sic fiant et isti, Domine, qui confidunt in multitudine sua, et in curribus suis, et in contis, et in scutis, et in sagittis suis, et in lanceis gloriantur,
JDT 9:10 et nesciunt quia tu ipse es Deus noster, qui conteris bella ab initio, et Dominus nomen est tibi.
JDT 9:11 Erige brachium tuum sicut ab initio, et allide virtutem illorum in virtute tua: cadat virtus eorum in iracundia tua, qui promittunt se violare sancta tua, et polluere tabernaculum nominis tui, et dejicere gladio suo cornu altaris tui.
JDT 9:12 Fac, Domine, ut gladio proprio ejus superbia amputetur:
JDT 9:13 capiatur laqueo oculorum suorum in me, et percuties eum ex labiis caritatis meæ.
JDT 9:14 Da mihi in animo constantiam ut contemnam illum, et virtutem, ut evertam illum.
JDT 9:15 Erit enim hoc memoriale nominis tui, cum manus feminæ dejecerit eum.
JDT 9:16 Non enim in multitudine est virtus tua, Domine, neque in equorum viribus voluntas tua est, nec superbi ab initio placuerunt tibi: sed humilium et mansuetorum semper tibi placuit deprecatio.
JDT 9:17 Deus cælorum, creator aquarum, et Dominus totius creaturæ, exaudi me miseram deprecantem, et de tua misericordia præsumentem.
JDT 9:18 Memento, Domine, testamenti tui, et da verbum in ore meo, et in corde meo consilium corrobora, ut domus tua in sanctificatione tua permaneat:
JDT 9:19 et omnes gentes agnoscant quia tu es Deus, et non est alius præter te.
JDT 10:1 Factum est autem, cum cessasset clamare ad Dominum, surrexit de loco in quo jacuerat prostrata ad Dominum.
JDT 10:2 Vocavitque abram suam, et descendens in domum suam, abstulit a se cilicium, et exuit se vestimentis viduitatis suæ,
JDT 10:3 et lavit corpus suum, et unxit se myro optimo, et discriminavit crinem capitis sui, et imposuit mitram super caput suum, et induit se vestimentis jucunditatis suæ, induitque sandalia pedibus suis, assumpsitque dextraliola, et lilia, et inaures, et annulos, et omnibus ornamentis suis ornavit se.
JDT 10:4 Cui etiam Dominus contulit splendorem: quoniam omnis ista compositio non ex libidine, sed ex virtute pendebat: et ideo Dominus hanc in illam pulchritudinem ampliavit, ut incomparabili decore omnium oculis appareret.
JDT 10:5 Imposuit itaque abræ suæ ascoperam vini, et vas olei, et polentam, et palathas, et panes, et caseum, et profecta est.
JDT 10:6 Cumque venissent ad portam civitatis, invenerunt expectantem Oziam et presbyteros civitatis.
JDT 10:7 Qui cum vidissent eam, stupentes mirati sunt nimis pulchritudinem ejus.
JDT 10:8 Nihil tamen interrogantes eam, dimiserunt transire, dicentes: Deus patrum nostrorum det tibi gratiam, et omne consilium tui cordis sua virtute corroboret, ut glorietur super te Jerusalem, et sit nomen tuum in numero sanctorum et justorum.
JDT 10:9 Et dixerunt hi qui illic erant omnes una voce: Fiat, fiat.
JDT 10:10 Judith vero orans Dominum, transivit per portas, ipsa et abra ejus.
JDT 10:11 Factum est autem cum descenderet montem, circa ortum diei, occurrerunt ei exploratores Assyriorum, et tenuerunt eam, dicentes: Unde venis? aut quo vadis?
JDT 10:12 Quæ respondit: Filia sum Hebræorum, ideo ego fugi a facie eorum, quoniam futurum agnovi quod dentur vobis in deprædationem, pro eo quod contemnentes vos, noluerunt ultro tradere seipsos ut invenirent misericordiam in conspectu vestro.
JDT 10:13 Hac de causa cogitavi mecum, dicens: Vadam ad faciem principis Holofernis, ut indicem illi secreta illorum, et ostendam illi quo aditu possit obtinere eos, ita ut non cadat vir unus de exercitu ejus.
JDT 10:14 Et cum audissent viri illi verba ejus, considerabant faciem ejus, et erat in oculis eorum stupor, quoniam pulchritudinem ejus mirabantur nimis.
JDT 10:15 Et dixerunt ad eam: Conservasti animam tuam, eo quod tale reperisti consilium, ut descenderes ad dominum nostrum.
JDT 10:16 Hoc autem scias, quoniam cum steteris in conspectu ejus, bene tibi faciet, et eris gratissima in corde ejus. Duxeruntque illam ad tabernaculum Holofernis, annuntiantes eam.
JDT 10:17 Cumque intrasset ante faciem ejus, statim captus est in suis oculis Holofernes.
JDT 10:18 Dixeruntque ad eum satellites ejus: Quis contemnat populum Hebræorum, qui tam decoras mulieres habent, ut non pro his merito pugnare contra eos debeamus?
JDT 10:19 Videns itaque Judith Holofernem sedentem in conopeo, quod erat ex purpura, et auro, et smaragdo, et lapidibus pretiosis intextum,
JDT 10:20 et cum in faciem ejus intendisset, adoravit eum, prosternens se super terram. Et elevaverunt eam servi Holofernis, jubente domino suo.
JDT 11:1 Tunc Holofernes dixit ei: Æquo animo esto, et noli pavere in corde tuo: quoniam ego numquam nocui viro qui voluit servire Nabuchodonosor regi:
JDT 11:2 populus autem tuus, si non contempsisset me, non levassem lanceam meam super eum.
JDT 11:3 Nunc autem dic mihi, qua ex causa recessisti ab illis, et placuit tibi ut venires ad nos?
JDT 11:4 Et dixit illi Judith: Sume verba ancillæ tuæ, quoniam si secutus fueris verba ancillæ tuæ, perfectam rem faciet Dominus tecum.
JDT 11:5 Vivit enim Nabuchodonosor rex terræ, et vivit virtus ejus, quæ est in te ad correptionem omnium animarum errantium: quoniam non solum homines serviunt illi per te, sed et bestiæ agri obtemperant illi.
JDT 11:6 Nuntiatur enim animi tui industria universis gentibus, et indicatum est omni sæculo quoniam tu solus bonus et potens es in omni regno ejus: et disciplina tua omnibus provinciis prædicatur.
JDT 11:7 Nec hoc latet, quod locutus est Achior, nec illud ignoratur, quod ei jusseris evenire.
JDT 11:8 Constat enim Deum nostrum sic peccatis offensum, ut mandaverit per prophetas suos ad populum quod tradat eum pro peccatis suis.
JDT 11:9 Et quoniam sciunt se offendisse Deum suum filii Israël, tremor tuus super ipsos est.
JDT 11:10 Insuper etiam fames invasit eos, et ab ariditate aquæ jam inter mortuos computantur.
JDT 11:11 Denique hoc ordinant, ut interficient pecora sua, et bibant sanguinem eorum:
JDT 11:12 et sancta Domini Dei sui, quæ præcepit Deus non contingi, in frumento, vino, et oleo, hæc cogitaverunt impendere, et volunt consumere quæ nec manibus deberent contingere: ergo quoniam hæc faciunt, certum est quod in perditionem dabuntur.
JDT 11:13 Quod ego ancilla tua cognoscens, fugi ab illis, et misit me Dominus hæc ipsa nuntiare tibi.
JDT 11:14 Ego enim ancilla tua Deum colo, etiam nunc apud te: et exiet ancilla tua, et orabo Deum,
JDT 11:15 et dicet mihi quando eis reddat peccatum suum, et veniens nuntiabo tibi, ita ut ego adducam te per mediam Jerusalem, et habebis omnem populum Israël, sicut oves quibus non est pastor, et non latrabit vel unus canis contra te:
JDT 11:16 quoniam hæc mihi dicta sunt per providentiam Dei,
JDT 11:17 et quoniam iratus est illis Deus, hæc ipsa missa sum nuntiare tibi.
JDT 11:18 Placuerunt autem omnia verba hæc coram Holoferne, et coram pueris ejus, et mirabantur sapientiam ejus, et dicebant alter ad alterum:
JDT 11:19 Non est talis mulier super terram in aspectu, in pulchritudine, et in sensu verborum.
JDT 11:20 Et dixit ad illam Holofernes: Benefecit Deus, qui misit te ante populum, ut des illum tu in manibus nostris:
JDT 11:21 et quoniam bona est promissio tua, si fecerit mihi hoc Deus tuus, erit et Deus meus, et tu in domo Nabuchodonosor magna eris, et nomen tuum nominabitur in universa terra.
JDT 12:1 Tunc jussit eam introire ubi repositi erant thesauri ejus, et jussit illic manere eam, et constituit quid daretur illi de convivio suo.
JDT 12:2 Cui respondit Judith, et dixit: Nunc non potero manducare ex his quæ mihi præcipis tribui, ne veniat super me offensio: ex his autem quæ mihi detuli, manducabo.
JDT 12:3 Cui Holofernes ait: Si defecerint tibi ista, quæ tecum detulisti, quid faciemus tibi?
JDT 12:4 Et dixit Judith: Vivit anima tua, domine meus, quoniam non expendet omnia hæc ancilla tua, donec faciat Deus in manu mea hæc quæ cogitavi. Et induxerunt illam servi ejus in tabernaculum quod præceperat.
JDT 12:5 Et petiit dum introiret, ut daretur ei copia nocte et ante lucem egrediendi foras ad orationem, et deprecandi Dominum.
JDT 12:6 Et præcepit cubiculariis suis ut sicut placeret illi, exiret et introiret ad adorandum Deum suum per triduum:
JDT 12:7 et exibat noctibus in vallem Bethuliæ, et baptizabat se in fonte aquæ.
JDT 12:8 Et ut ascendebat, orabat Dominum Deum Israël ut dirigeret viam ejus ad liberationem populi sui.
JDT 12:9 Et introiens, munda manebat in tabernaculo usque dum acciperet escam suam in vespere.
JDT 12:10 Et factum est, in quarto die Holofernes fecit cœnam servis suis, et dixit ad Vagao eunuchum suum: Vade, et suade Hebræam illam ut sponte consentiat habitare mecum.
JDT 12:11 Fœdum est enim apud Assyrios, si femina irrideat virum agendo ut immunis ab eo transeat.
JDT 12:12 Tunc introivit Vagao ad Judith, et dixit: Non vereatur bona puella introire ad dominum meum, ut honorificetur ante faciem ejus, ut manducet cum eo, et bibat vinum in jucunditate.
JDT 12:13 Cui Judith respondit: Quæ ego sum, ut contradicam domino meo?
JDT 12:14 omne quod erit ante oculos ejus bonum et optimum, faciam. Quidquid autem illi placuerit, hoc mihi erit optimum omnibus diebus vitæ meæ.
JDT 12:15 Et surrexit, et ornavit se vestimento suo, et ingressa stetit ante faciem ejus.
JDT 12:16 Cor autem Holofernes concussum est: erat enim ardens in concupiscentia ejus.
JDT 12:17 Et dixit ad eam Holofernes: Bibe nunc, et accumbe in jucunditate, quoniam invenisti gratiam coram me.
JDT 12:18 Et dixit Judith: Bibam, domine, quoniam magnificata est anima mea hodie præ omnibus diebus meis.
JDT 12:19 Et accepit, et manducavit et bibit coram ipso ea quæ paraverat illi ancilla ejus.
JDT 12:20 Et jucundus factus est Holofernes ad eam, bibitque vinum multum nimis, quantum numquam biberat in vita sua.
JDT 13:1 Ut autem sero factum est, festinaverunt servi illius ad hospitia sua, et conclusit Vagao ostia cubiculi, et abiit.
JDT 13:2 Erant autem omnes fatigati a vino,
JDT 13:3 eratque Judith sola in cubiculo.
JDT 13:4 Porro Holofernes jacebat in lecto, nimia ebrietate sopitus.
JDT 13:5 Dixitque Judith puellæ suæ ut staret foris ante cubiculum, et observaret.
JDT 13:6 Stetitque Judith ante lectum, orans cum lacrimis, et labiorum motu in silentio,
JDT 13:7 dicens: Confirma me, Domine Deus Israël, et respice in hac hora ad opera manuum mearum, ut, sicut promisisti, Jerusalem civitatem tuam erigas: et hoc quod credens per te posse fieri cogitavi, perficiam.
JDT 13:8 Et cum hæc dixisset, accessit ad columnam quæ erat ad caput lectuli ejus, et pugionem ejus, qui in ea ligatus pendebat, exsolvit.
JDT 13:9 Cumque evaginasset illum, apprehendit comam capitis ejus, et ait: Confirma me, Domine Deus, in hac hora.
JDT 13:10 Et percussit bis in cervicem ejus, et abscidit caput ejus, et abstulit conopeum ejus a columnis, et evolvit corpus ejus truncum.
JDT 13:11 Et post pusillum exivit, et tradidit caput Holofernis ancillæ suæ, et jussit ut mitteret illud in peram suam.
JDT 13:12 Et exierunt duæ, secundum consuetudinem suam, quasi ad orationem, et transierunt castra, et gyrantes vallem, venerunt ad portam civitatis.
JDT 13:13 Et dixit Judith a longe custodibus murorum: Aperite portas, quoniam nobiscum est Deus, qui fecit virtutem in Israël.
JDT 13:14 Et factum est cum audissent viri vocem ejus, vocaverunt presbyteros civitatis.
JDT 13:15 Et concurrerunt ad eam omnes, a minimo usque ad maximum: quoniam sperabant eam jam non esse venturam.
JDT 13:16 Et accendentes luminaria, congyraverunt circa eam universi: illa autem ascendens in eminentiorem locum, jussit fieri silentium. Cumque omnes tacuissent,
JDT 13:17 dixit Judith: Laudate Dominum Deum nostrum, qui non deseruit sperantes in se,
JDT 13:18 et in me ancilla sua adimplevit misericordiam suam, quam promisit domui Israël: et interfecit in manu mea hostem populi sui hac nocte.
JDT 13:19 Et proferens de pera caput Holofernis, ostendit illis, dicens: Ecce caput Holofernis principis militiæ Assyriorum, et ecce conopeum illius, in quo recumbebat in ebrietate sua, ubi per manum feminæ percussit illum Dominus Deus noster.
JDT 13:20 Vivit autem ipse Dominus, quoniam custodivit me angelus ejus et hinc euntem, et ibi commorantem, et inde huc revertentem, et non permisit me Dominus ancillam suam coinquinari, sed sine pollutione peccati revocavit me vobis gaudentem in victoria sua, in evasione mea, et in liberatione vestra.
JDT 13:21 Confitemini illi omnes, quoniam bonus, quoniam in sæculum misericordia ejus.
JDT 13:22 Universi autem adorantes Dominum, dixerunt ad eam: Benedixit te Dominus in virtute sua, quia per te ad nihilum redegit inimicos nostros.
JDT 13:23 Porro Ozias princeps populi Israël dixit ad eam: Benedicta es tu, filia, a Domino Deo excelso præ omnibus mulieribus super terram.
JDT 13:24 Benedictus Dominus, qui creavit cælum et terram, qui te direxit in vulnera capitis principis inimicorum nostrorum:
JDT 13:25 quia hodie nomen tuum ita magnificavit, ut non recedat laus tua de ore hominum qui memores fuerint virtutis Domini in æternum, pro quibus non pepercisti animæ tuæ propter angustias et tribulationem generis tui, sed subvenisti ruinæ ante conspectum Dei nostri.
JDT 13:26 Et dixit omnis populus: Fiat, fiat.
JDT 13:27 Porro Achior vocatus venit, et dixit ei Judith: Deus Israël, cui tu testimonium dedisti quod ulciscatur se de inimicis suis, ipse caput omnium incredulorum incidit hac nocte in manu mea.
JDT 13:28 Et ut probes quia ita est, ecce caput Holofernis, qui in contemptu superbiæ suæ Deum Israël contempsit, et tibi interitum minabatur, dicens: Cum captus fuerit populus Israël, gladio perforari præcipiam latera tua.
JDT 13:29 Videns autem Achior caput Holofernis, angustiatus præ pavore cecidit in faciem suam super terram, et æstuavit anima ejus.
JDT 13:30 Postea vero quam resumpto spiritu recreatus est, procidit ad pedes ejus, et adoravit eam, et dixit:
JDT 13:31 Benedicta tu a Deo tuo in omni tabernaculo Jacob, quoniam in omni gente quæ audierit nomen tuum, magnificabitur super te Deus Israël.
JDT 14:1 Dixit autem Judith ad omnem populum: Audite me, fratres: suspendite caput hoc super muros nostros:
JDT 14:2 et erit, cum exierit sol, accipiat unusquisque arma sua, et exite cum impetu, non ut descendatis deorsum, sed quasi impetum facientes.
JDT 14:3 Tunc exploratores necesse erit ut fugiant ad principem suum excitandum ad pugnam.
JDT 14:4 Cumque duces eorum cucurrerint ad tabernaculum Holofernis, et invenerint eum truncum in suo sanguine volutatum, decidet super eos timor.
JDT 14:5 Cumque cognoveritis fugere eos, ite post illos securi, quoniam Dominus conteret eos sub pedibus vestris.
JDT 14:6 Tunc Achior, videns virtutem quam fecit Deus Israël, relicto gentilitatis ritu, credidit Deo, et circumcidit carnem præputii sui, et appositus est ad populum Israël, et omnis successio generis ejus usque in hodiernum diem.
JDT 14:7 Mox autem ut ortus est dies, suspenderunt super muros caput Holofernis, accepitque unusquisque vir arma sua, et egressi sunt cum grandi strepitu et ululatu.
JDT 14:8 Quod videntes exploratores, ad tabernaculum Holofernis cucurrerunt.
JDT 14:9 Porro hi qui in tabernaculo erant, venientes, et ante ingressum cubiculi perstrepentes, excitandi gratia, inquietudinem arte moliebantur, ut non ab excitantibus, sed a sonantibus Holofernes evigilaret.
JDT 14:10 Nullus enim audebat cubiculum virtutis Assyriorum pulsando aut intrando aperire.
JDT 14:11 Sed cum venissent ejus duces ac tribuni, et universi majores exercitus regis Assyriorum, dixerunt cubiculariis:
JDT 14:12 Intrate, et excitate illum, quoniam egressi mures de cavernis suis, ausi sunt provocare nos ad prælium.
JDT 14:13 Tunc ingressus Vagao cubiculum ejus, stetit ante cortinam, et plausum fecit manibus suis: suspicabatur enim illum cum Judith dormire.
JDT 14:14 Sed cum nullum motum jacentis sensu aurium caperet, accessit proximans ad cortinam, et elevans eam, vidensque cadaver absque capite Holofernis in suo sanguine tabefactum jacere super terram, exclamavit voce magna cum fletu, et scidit vestimenta sua.
JDT 14:15 Et ingressus tabernaculum Judith, non invenit eam, et exiliit foras ad populum,
JDT 14:16 et dixit: Una mulier hebræa fecit confusionem in domo regis Nabuchodonosor: ecce enim Holofernes jacet in terra, et caput ejus non est in illo.
JDT 14:17 Quod cum audissent principes virtutis Assyriorum, sciderunt omnes vestimenta sua, et intolerabilis timor et tremor cecidit super eos, et turbati sunt animi eorum valde.
JDT 14:18 Et factus est clamor incomparabilis in medio castrorum eorum.
JDT 15:1 Cumque omnis exercitus decollatum Holofernem audisset, fugit mens et consilium ab eis, et solo tremore et metu agitati, fugæ præsidium sumunt,
JDT 15:2 ita ut nullus loqueretur cum proximo suo, sed inclinato capite, relictis omnibus, evadere festinabant Hebræos, quos armatos super se venire audiebant, fugientes per vias camporum et semitas collium.
JDT 15:3 Videntes itaque filii Israël fugientes, secuti sunt illos. Descenderuntque clangentes tubis, et ululantes post ipsos.
JDT 15:4 Et quoniam Assyrii non adunati, in fugam ibant præcipites: filii autem Israël uno agmine persequentes debilitabant omnes quos invenire potuissent.
JDT 15:5 Misit itaque Ozias nuntios per omnes civitates et regiones Israël.
JDT 15:6 Omnis itaque regio, omnisque urbs electam juventutem armatam misit post eos, et persecuti sunt eos in ore gladii, quousque pervenirent ad extremitatem finium suorum.
JDT 15:7 Reliqui autem qui erant in Bethulia, ingressi sunt castra Assyriorum, et prædam quam fugientes Assyrii reliquerant, abstulerunt, et onustati sunt valde.
JDT 15:8 Hi vero qui victores reversi sunt ad Bethuliam, omnia quæ erant illorum attulerunt secum, ita ut non esset numerus in pecoribus et jumentis et universis mobilibus eorum, ut a minimo usque ad maximum omnes divites fierent de prædationibus eorum.
JDT 15:9 Joacim autem summus pontifex de Jerusalem venit in Bethuliam cum universis presbyteris suis ut videret Judith.
JDT 15:10 Quæ cum exisset ad illum, benedixerunt eam omnes una voce, dicentes: Tu gloria Jerusalem; tu lætitia Israël; tu honorificentia populi nostri:
JDT 15:11 quia fecisti viriliter, et confortatum est cor tuum, eo quod castitatem amaveris, et post virum tuum, alterum nescieris: ideo et manus Domini confortavit te, et ideo eris benedicta in æternum.
JDT 15:12 Et dixit omnis populus: Fiat, fiat.
JDT 15:13 Per dies autem triginta, vix collecta sunt spolia Assyriorum a populo Israël.
JDT 15:14 Porro autem universa quæ Holofernis peculiaria fuisse probata sunt, dederunt Judith in auro, et argento, et vestibus, et gemmis, et omni supellectili: et tradita sunt omnia illi a populo.
JDT 15:15 Et omnes populi gaudebant cum mulieribus, et virginibus, et juvenibus, in organis et citharis.
JDT 16:1 Tunc cantavit canticum hoc Domino Judith, dicens:
JDT 16:2 [Incipite Domino in tympanis; cantate Domino in cymbalis; modulamini illi psalmum novum: exaltate, et invocate nomen ejus.
JDT 16:3 Dominus conterens bella, Dominus nomen est illi.
JDT 16:4 Qui posuit castra sua in medio populi sui, ut eriperet nos de manu omnium inimicorum nostrorum.
JDT 16:5 Venit Assur ex montibus ab aquilone in multitudine fortitudinis suæ: cujus multitudo obturavit torrentes, et equi eorum cooperuerunt valles.
JDT 16:6 Dixit se incensurum fines meos, et juvenes meos occisurum gladio; infantes meos dare in prædam, et virgines in captivitatem.
JDT 16:7 Dominus autem omnipotens nocuit eum, et tradidit eum in manus feminæ, et confodit eum.
JDT 16:8 Non enim cecidit potens eorum a juvenibus, nec filii Titan percusserunt eum, nec excelsi gigantes opposuerunt se illi: sed Judith filia Merari in specie faciei suæ dissolvit eum.
JDT 16:9 Exuit enim se vestimento viduitatis, et induit se vestimento lætitiæ in exultatione filiorum Israël.
JDT 16:10 Unxit faciem suam unguento, et colligavit cincinnos suos mitra; accepit stolam novem ad decipiendum illum.
JDT 16:11 Sandalia ejus rapuerunt oculos ejus; pulchritudo ejus captivam fecit animam ejus: amputavit pugione cervicem ejus.
JDT 16:12 Horruerunt Persæ constantiam ejus, et Medi audaciam ejus.
JDT 16:13 Tunc ululaverunt castra Assyriorum, quando apparuerunt humiles mei, arescentes in siti.
JDT 16:14 Filii puellarum compunxerunt eos, et sicut pueros fugientes occiderunt eos: perierunt in prælio a facie Domini Dei mei.
JDT 16:15 Hymnum cantemus Domino; hymnum novum cantemus Deo nostro.
JDT 16:16 Adonai Domine, magnus es tu, et præclarus in virtute tua: et quem superare nemo potest.
JDT 16:17 Tibi serviat omnis creatura tua, quia dixisti, et facta sunt; misisti spiritum tuum, et creata sunt: et non est qui resistat voci tuæ.
JDT 16:18 Montes a fundamentis movebuntur cum aquis; petræ, sicut cera, liquescent ante faciem tuam.
JDT 16:19 Qui autem timent te, magni erunt apud te per omnia.
JDT 16:20 Væ genti insurgenti super genus meum: Dominus enim omnipotens vindicabit in eis; in die judicii visitabit illos.
JDT 16:21 Dabit enim ignem et vermes in carnes eorum, ut urantur et sentiant usque in sempiternum.]
JDT 16:22 Et factum est post hæc, omnis populus post victoriam venit in Jerusalem adorare Dominum: et mox ut purificati sunt, obtulerunt omnes holocausta, et vota, et repromissiones suas.
JDT 16:23 Porro Judith universa vasa bellica Holofernis, quæ dedit illi populus, et conopeum quod ipsa sustulerat de cubili ipsius, obtulit in anathema oblivionis.
JDT 16:24 Erat autem populus jucundus secundum faciem sanctorum: et per tres menses gaudium hujus victoriæ celebratum est cum Judith.
JDT 16:25 Post dies autem illos, unusquisque rediit in domum suam: et Judith magna facta est in Bethulia, et præclarior erat universæ terræ Israël.
JDT 16:26 Erat enim virtuti castitas adjuncta, ita ut non cognosceret virum omnibus diebus vitæ suæ, ex quo defunctus est Manasses vir ejus.
JDT 16:27 Erat autem, diebus festis, procedens cum magna gloria.
JDT 16:28 Mansit autem in domo viri sui annos centum quinque, et dimisit abram suam liberam: et defuncta est ac sepulta cum viro suo in Bethulia.
JDT 16:29 Luxitque illam omnis populus diebus septem.
JDT 16:30 In omni autem spatio vitæ ejus non fuit qui perturbaret Israël, et post mortem ejus annis multis.
JDT 16:31 Dies autem victoriæ hujus festivitatis ab Hebræis in numero sanctorum dierum accipitur, et colitur a Judæis ex illo tempore usque in præsentem diem.
WIS 1:1 [Diligite justitiam, qui judicatis terram. Sentite de Domino in bonitate, et in simplicitate cordis quærite illum:
WIS 1:2 quoniam invenitur ab his qui non tentant illum, apparet autem eis qui fidem habent in illum.
WIS 1:3 Perversæ enim cogitationes separant a Deo; probata autem virtus corripit insipientes.
WIS 1:4 Quoniam in malevolam animam non introibit sapientia, nec habitabit in corpore subdito peccatis.
WIS 1:5 Spiritus enim sanctus disciplinæ effugiet fictum, et auferet se a cogitationibus quæ sunt sine intellectu, et corripietur a superveniente iniquitate.
WIS 1:6 Benignus est enim spiritus sapientiæ, et non liberabit maledicum a labiis suis: quoniam renum illius testis est Deus, et cordis illius scrutator est verus, et linguæ ejus auditor.
WIS 1:7 Quoniam spiritus Domini replevit orbem terrarum, et hoc quod continet omnia, scientiam habet vocis.
WIS 1:8 Propter hoc qui loquitur iniqua non potest latere, nec præteriet illum corripiens judicium.
WIS 1:9 In cogitationibus enim impii interrogatio erit; sermonum autem illius auditio ad Deum veniet, ad correptionem iniquitatum illius.
WIS 1:10 Quoniam auris zeli audit omnia, et tumultus murmurationum non abscondetur.
WIS 1:11 Custodite ergo vos a murmuratione quæ nihil prodest, et a detractione parcite linguæ: quoniam sermo obscurus in vacuum non ibit, os autem quod mentitur occidit animam.]
WIS 1:12 [Nolite zelare mortem in errore vitæ vestræ, neque acquiratis perditionem in operibus manuum vestrarum.
WIS 1:13 Quoniam Deus mortem non fecit, nec lætatur in perditione vivorum.
WIS 1:14 Creavit enim ut essent omnia, et sanabiles fecit nationes orbis terrarum: et non est in illis medicamentum exterminii, nec inferorum regnum in terra.
WIS 1:15 Justitia enim perpetua est, et immortalis.
WIS 1:16 Impii autem manibus et verbis accersierunt illam, et æstimantes illam amicam, defluxerunt; et sponsiones posuerunt ad illam, quoniam digni sunt qui sint ex parte illius.]
WIS 2:1 [Dixerunt enim cogitantes apud se non recte: Exiguum et cum tædio est tempus vitæ nostræ, et non est refrigerium in fine hominis, et non est qui agnitus sit reversus ab inferis.
WIS 2:2 Quia ex nihilo nati sumus, et post hoc erimus tamquam non fuerimus. Quoniam fumus flatus est in naribus nostris, et sermo scintilla ad commovendum cor nostrum:
WIS 2:3 qua extincta, cinis erit corpus nostrum, et spiritus diffundetur tamquam mollis aër; et transibit vita nostra tamquam vestigium nubis, et sicut nebula dissolvetur quæ fugata est a radiis solis, et a calore illius aggravata.
WIS 2:4 Et nomen nostrum oblivionem accipiet per tempus, et nemo memoriam habebit operum nostrorum.
WIS 2:5 Umbræ enim transitus est tempus nostrum, et non est reversio finis nostri: quoniam consignata est, et nemo revertitur.
WIS 2:6 Venite ergo, et fruamur bonis quæ sunt, et utamur creatura tamquam in juventute celeriter.
WIS 2:7 Vino pretioso et unguentis nos impleamus, et non prætereat nos flos temporis.
WIS 2:8 Coronemus nos rosis antequam marcescant; nullum pratum sit quod non pertranseat luxuria nostra:
WIS 2:9 nemo nostrum exsors sit luxuriæ nostræ. Ubique relinquamus signa lætitiæ, quoniam hæc est pars nostra, et hæc est sors.
WIS 2:10 Opprimamus pauperem justum, et non parcamus viduæ, nec veterani revereamur canos multi temporis:
WIS 2:11 sit autem fortitudo nostra lex justitiæ; quod enim infirmum est, inutile invenitur.
WIS 2:12 Circumveniamus ergo justum, quoniam inutilis est nobis, et contrarius est operibus nostris, et improperat nobis peccata legis, et diffamat in nos peccata disciplinæ nostræ.
WIS 2:13 Promittit se scientiam Dei habere, et filium Dei se nominat.
WIS 2:14 Factus est nobis in traductionem cogitationum nostrarum.
WIS 2:15 Gravis est nobis etiam ad videndum, quoniam dissimilis est aliis vita illius, et immutatæ sunt viæ ejus.
WIS 2:16 Tamquam nugaces æstimati sumus ab illo, et abstinet se a viis nostris tamquam ab immunditiis, et præfert novissima justorum, et gloriatur patrem se habere Deum.
WIS 2:17 Videamus ergo si sermones illius veri sint, et tentemus quæ ventura sunt illi, et sciemus quæ erunt novissima illius.
WIS 2:18 Si enim est verus filius Dei, suscipiet illum, et liberabit eum de manibus contrariorum.
WIS 2:19 Contumelia et tormento interrogemus eum, ut sciamus reverentiam ejus, et probemus patientiam illius.
WIS 2:20 Morte turpissima condemnemus eum; erit enim ei respectus ex sermonibus illius.
WIS 2:21 Hæc cogitaverunt, et erraverunt: excæcavit enim illos malitia eorum.
WIS 2:22 Et nescierunt sacramenta Dei: neque mercedem speraverunt justitiæ, nec judicaverunt honorem animarum sanctarum.
WIS 2:23 Quoniam Deus creavit hominem inexterminabilem, et ad imaginem similitudinis suæ fecit illum.
WIS 2:24 Invidia autem diaboli mors introivit in orbem terrarum:
WIS 2:25 imitantur autem illum qui sunt ex parte illius.]
WIS 3:1 [Justorum autem animæ in manu Dei sunt, et non tangent illos tormentum mortis.
WIS 3:2 Visi sunt oculis insipientium mori, et æstimata est afflictio exitus illorum,
WIS 3:3 et quod a nobis est iter exterminium; illi autem sunt in pace:
WIS 3:4 etsi coram hominibus tormenta passi sunt, spes illorum immortalitate plena est.
WIS 3:5 In paucis vexati sunt, in multis bene disponentur, quoniam Deus tentavit eos, et invenit illos dignos se.
WIS 3:6 Tamquam aurum in fornace probavit illos, et quasi holocausti hostiam accepit illos, et in tempore erit respectus illorum.
WIS 3:7 Fulgebunt justi et tamquam scintillæ in arundineto discurrent.
WIS 3:8 Judicabunt nationes, et dominabuntur populis, et regnabit Dominus illorum in perpetuum.
WIS 3:9 Qui confidunt in illo intelligent veritatem, et fideles in dilectione acquiescent illi, quoniam donum et pax est electis ejus.
WIS 3:10 Impii autem secundum quæ cogitaverunt correptionem habebunt: qui neglexerunt justum, et a Domino recesserunt.
WIS 3:11 Sapientiam enim et disciplinam qui abjicit infelix est: et vacua est spes illorum, et labores sine fructu, et inutilia opera eorum.
WIS 3:12 Mulieres eorum insensatæ sunt, et nequissimi filii eorum.
WIS 3:13 Maledicta creatura eorum, quoniam felix est sterilis; et incoinquinata, quæ nescivit thorum in delicto, habebit fructum in respectione animarum sanctarum;
WIS 3:14 et spado qui non operatus est per manus suas iniquitatem, nec cogitavit adversus Deum nequissima: dabitur enim illi fidei donum electum, et sors in templo Dei acceptissima.
WIS 3:15 Bonorum enim laborum gloriosus est fructus, et quæ non concidat radix sapientiæ.
WIS 3:16 Filii autem adulterorum in inconsummatione erunt, et ab iniquo thoro semen exterminabitur.
WIS 3:17 Et si quidem longæ vitæ erunt, in nihilum computabuntur, et sine honore erit novissima senectus illorum:
WIS 3:18 et si celerius defuncti fuerint, non habebunt spem, nec in die agnitionis allocutionem.
WIS 3:19 Nationis enim iniquæ diræ sunt consummationes.]
WIS 4:1 [O quam pulchra est casta generatio, cum claritate ! immortalis est enim memoria illius, quoniam et apud Deum nota est, et apud homines.
WIS 4:2 Cum præsens est, imitantur illam, et desiderant eam cum se eduxerit; et in perpetuum coronata triumphat, incoinquinatorum certaminum præmium vincens.
WIS 4:3 Multigena autem impiorum multitudo non erit utilis, et spuria vitulamina non dabunt radices altas, nec stabile firmamentum collocabunt.
WIS 4:4 Etsi in ramis in tempore germinaverint, infirmiter posita, a vento commovebuntur, et a nimietate ventorum eradicabuntur.
WIS 4:5 Confringentur enim rami inconsummati; et fructus illorum inutiles et acerbi ad manducandum, et ad nihilum apti.
WIS 4:6 Ex iniquis enim somnis filii qui nascuntur, testes sunt nequitiæ adversus parentes in interrogatione sua.
WIS 4:7 Justus autem si morte præoccupatus fuerit, in refrigerio erit;
WIS 4:8 senectus enim venerabilis est non diuturna, neque annorum numero computata: cani autem sunt sensus hominis,
WIS 4:9 et ætas senectutis vita immaculata.
WIS 4:10 Placens Deo factus est dilectus, et vivens inter peccatores translatus est.
WIS 4:11 Raptus est, ne malitia mutaret intellectum ejus, aut ne fictio deciperet animam illius.
WIS 4:12 Fascinatio enim nugacitatis obscurat bona, et inconstantia concupiscentiæ transvertit sensum sine malitia.
WIS 4:13 Consummatus in brevi, explevit tempora multa;
WIS 4:14 placita enim erat Deo anima illius: propter hoc properavit educere illum de medio iniquitatum. Populi autem videntes, et non intelligentes, nec ponentes in præcordiis talia,
WIS 4:15 quoniam gratia Dei et misericordia est in sanctos ejus, et respectus in electos illius.
WIS 4:16 Condemnat autem justus mortuus vivos impios, et juventus celerius consummata longam vitam injusti.
WIS 4:17 Videbunt enim finem sapientis, et non intelligent quid cogitaverit de illo Deus, et quare munierit illum Dominus.
WIS 4:18 Videbunt, et contemnent eum; illos autem Dominus irridebit.
WIS 4:19 Et erunt post hæc decidentes sine honore, et in contumelia inter mortuos in perpetuum: quoniam disrumpet illos inflatos sine voce, et commovebit illos a fundamentis, et usque ad supremum desolabuntur, et erunt gementes, et memoria illorum peribit.
WIS 4:20 Venient in cogitatione peccatorum suorum timidi, et traducent illos ex adverso iniquitates ipsorum.]
WIS 5:1 [Tunc stabunt justi in magna constantia adversus eos qui se angustiaverunt, et qui abstulerunt labores eorum.
WIS 5:2 Videntes turbabuntur timore horribili, et mirabuntur in subitatione insperatæ salutis;
WIS 5:3 dicentes intra se, pœnitentiam agentes, et præ angustia spiritus gementes: Hi sunt quos habuimus aliquando in derisum, et in similitudinem improperii.
WIS 5:4 Nos insensati, vitam illorum æstimabamus insaniam, et finem illorum sine honore;
WIS 5:5 ecce quomodo computati sunt inter filios Dei, et inter sanctos sors illorum est.
WIS 5:6 Ergo erravimus a via veritatis, et justitiæ lumen non luxit nobis, et sol intelligentiæ non est ortus nobis.
WIS 5:7 Lassati sumus in via iniquitatis et perditionis, et ambulavimus vias difficiles: viam autem Domini ignoravimus.
WIS 5:8 Quid nobis profuit superbia? aut divitiarum jactantia quid contulit nobis?
WIS 5:9 Transierunt omnia illa tamquam umbra, et tamquam nuntius percurrens,
WIS 5:10 et tamquam navis quæ pertransit fluctuantem aquam, cujus cum præterierit non est vestigium invenire, neque semitam carinæ illius in fluctibus;
WIS 5:11 aut tamquam avis quæ transvolat in aëre, cujus nullum invenitur argumentum itineris, sed tantum sonitus alarum verberans levem ventum, et scindens per vim itineris aërem: commotis alis transvolavit, et post hoc nullum signum invenitur itineris illius;
WIS 5:12 aut tamquam sagitta emissa in locum destinatum, divisus aër continuo in se reclusus est, ut ignoretur transitus illius:
WIS 5:13 sic et nos nati continuo desivimus esse; et virtutis quidem nullum signum valuimus ostendere, in malignitate autem nostra consumpti sumus.
WIS 5:14 Talia dixerunt in inferno hi qui peccaverunt:
WIS 5:15 quoniam spes impii tamquam lanugo est quæ a vento tollitur, et tamquam spuma gracilis quæ a procella dispergitur, et tamquam fumus qui a vento diffusus est, et tamquam memoria hospitis unius diei prætereuntis.
WIS 5:16 Justi autem in perpetuum vivent, et apud Dominum est merces eorum, et cogitatio illorum apud Altissimum.
WIS 5:17 Ideo accipient regnum decoris, et diadema speciei de manu Domini: quoniam dextera sua teget eos, et brachio sancto suo defendet illos.
WIS 5:18 Accipiet armaturam zelus illius, et armabit creaturam ad ultionem inimicorum.
WIS 5:19 Induet pro thorace justitiam, et accipiet pro galea judicium certum;
WIS 5:20 sumet scutum inexpugnabile æquitatem.
WIS 5:21 Acuet autem duram iram in lanceam, et pugnabit cum illo orbis terrarum contra insensatos.
WIS 5:22 Ibunt directe emissiones fulgurum, et tamquam a bene curvato arcu nubium exterminabuntur, et ad certum locum insilient.
WIS 5:23 Et a petrosa ira plenæ mittentur grandines; excandescet in illos aqua maris, et flumina concurrent duriter.
WIS 5:24 Contra illos stabit spiritus virtutis, et tamquam turbo venti dividet illos; et ad eremum perducet omnem terram iniquitas illorum, et malignitas evertet sedes potentium.]
WIS 6:1 [Melior est sapientia quam vires, et vir prudens quam fortis.
WIS 6:2 Audite ergo, reges, et intelligite; discite, judices finium terræ.
WIS 6:3 Præbete aures, vos qui continetis multitudines, et placetis vobis in turbis nationum.
WIS 6:4 Quoniam data est a Domino potestas vobis, et virtus ab Altissimo: qui interrogabit opera vestra, et cogitationes scrutabitur.
WIS 6:5 Quoniam cum essetis ministri regni illius, non recte judicastis, nec custodistis legem justitiæ, neque secundum voluntatem Dei ambulastis.
WIS 6:6 Horrende et cito apparebit vobis, quoniam judicium durissimum his qui præsunt fiet.
WIS 6:7 Exiguo enim conceditur misericordia; potentes autem potenter tormenta patientur.
WIS 6:8 Non enim subtrahet personam cujusquam Deus, nec verebitur magnitudinem ejus cujusquam, quoniam pusillum et magnum ipse fecit, et æqualiter cura est illi de omnibus.
WIS 6:9 Fortioribus autem fortior instat cruciatio.
WIS 6:10 Ad vos ergo, reges, sunt hi sermones mei: ut discatis sapientiam, et non excidatis.
WIS 6:11 Qui enim custodierint justa juste, justificabuntur; et qui didicerint ista, invenient quid respondeant.
WIS 6:12 Concupiscite ergo sermones meos; diligite illos, et habebitis disciplinam.
WIS 6:13 Clara est, et quæ numquam marcescit, sapientia: et facile videtur ab his qui diligunt eam, et invenitur ab his qui quærunt illam.
WIS 6:14 Præoccupat qui se concupiscunt, ut illis se prior ostendat.
WIS 6:15 Qui de luce vigilaverit ad illam non laborabit; assidentem enim illam foribus suis inveniet.
WIS 6:16 Cogitare ergo de illa sensus est consummatus, et qui vigilaverit propter illam cito securus erit.
WIS 6:17 Quoniam dignos se ipsa circuit quærens, et in viis ostendit se hilariter, et in omni providentia occurrit illis.
WIS 6:18 Initium enim illius verissima est disciplinæ concupiscentia.
WIS 6:19 Cura ergo disciplinæ dilectio est, et dilectio custodia legum illius est; custoditio autem legum consummatio incorruptionis est;
WIS 6:20 incorruptio autem facit esse proximum Deo.
WIS 6:21 Concupiscentia itaque sapientiæ deducit ad regnum perpetuum.
WIS 6:22 Si ergo delectamini sedibus et sceptris, o reges populi, diligite sapientiam, ut in perpetuum regnetis:
WIS 6:23 diligite lumen sapientiæ, omnes qui præestis populis.]
WIS 6:24 [Quid est autem sapientia, et quemadmodum facta sit, referam, et non abscondam a vobis sacramenta Dei: sed ab initio nativitatis investigabo, et ponam in lucem scientiam illius, et non præteribo veritatem.
WIS 6:25 Neque cum invidia tabescente iter habebo, quoniam talis homo non erit particeps sapientiæ.
WIS 6:26 Multitudo autem sapientium sanitas est orbis terrarum, et rex sapiens stabilimentum populi est.
WIS 6:27 Ergo accipite disciplinam per sermones meos, et proderit vobis.]
WIS 7:1 [Sum quidem et ego mortalis homo, similis omnibus, et ex genere terreni illius qui prior factus est: et in ventre matris figuratus sum caro;
WIS 7:2 decem mensium tempore coagulatus sum in sanguine: ex semine hominis, et delectamento somni conveniente.
WIS 7:3 Et ego natus accepi communem aërem, et in similiter factam decidi terram, et primam vocem similem omnibus emisi plorans.
WIS 7:4 In involumentis nutritus sum, et curis magnis:
WIS 7:5 nemo enim ex regibus aliud habuit nativitatis initium.
WIS 7:6 Unus ergo introitus est omnibus ad vitam, et similis exitus.
WIS 7:7 Propter hoc optavi, et datus est mihi sensus; et invocavi, et venit in me spiritus sapientiæ:
WIS 7:8 et præposui illam regnis et sedibus, et divitias nihil esse duxi in comparatione illius.
WIS 7:9 Nec comparavi illi lapidem pretiosum, quoniam omne aurum in comparatione illius arena est exigua, et tamquam lutum æstimabitur argentum in conspectu illius.
WIS 7:10 Super salutem et speciem dilexi illam, et proposui pro luce habere illam, quoniam inextinguibile est lumen illius.
WIS 7:11 Venerunt autem mihi omnia bona pariter cum illa, et innumerabilis honestas per manus illius;
WIS 7:12 et lætatus sum in omnibus, quoniam antecedebat me ista sapientia, et ignorabam quoniam horum omnium mater est.
WIS 7:13 Quam sine fictione didici, et sine invidia communico, et honestatem illius non abscondo.
WIS 7:14 Infinitus enim thesaurus est hominibus; quo qui usi sunt, participes facti sunt amicitiæ Dei, propter disciplinæ dona commendati.
WIS 7:15 Mihi autem dedit Deus dicere ex sententia, et præsumere digna horum quæ mihi dantur: quoniam ipse sapientiæ dux est, et sapientium emendator.
WIS 7:16 In manu enim illius et nos et sermones nostri, et omnis sapientia, et operum scientia, et disciplina.
WIS 7:17 Ipse enim dedit mihi horum quæ sunt scientiam veram, ut sciam dispositionem orbis terrarum, et virtutes elementorum,
WIS 7:18 initium, et consummationem, et medietatem temporum, vicissitudinum permutationes, et commutationes temporum,
WIS 7:19 anni cursus, et stellarum dispositiones,
WIS 7:20 naturas animalium, et iras bestiarum, vim ventorum, et cogitationes hominum, differentias virgultorum, et virtutes radicum.
WIS 7:21 Et quæcumque sunt absconsa et improvisa didici: omnium enim artifex docuit me sapientia.]
WIS 7:22 [Est enim in illa spiritus intelligentiæ, sanctus, unicus, multiplex, subtilis, disertus, mobilis, incoinquinatus, certus, suavis, amans bonum, acutus, quem nihil vetat, benefaciens,
WIS 7:23 humanus, benignus, stabilis, certus, securus, omnem habens virtutem, omnia prospiciens, et qui capiat omnes spiritus, intelligibilis, mundus, subtilis.
WIS 7:24 Omnibus enim mobilibus mobilior est sapientia: attingit autem ubique propter suam munditiam.
WIS 7:25 Vapor est enim virtutis Dei, et emanatio quædam est claritatis omnipotentis Dei sincera, et ideo nihil inquinatum in eam incurrit:
WIS 7:26 candor est enim lucis æternæ, et speculum sine macula Dei majestatis, et imago bonitatis illius.
WIS 7:27 Et cum sit una, omnia potest; et in se permanens omnia innovat: et per nationes in animas sanctas se transfert; amicos Dei et prophetas constituit.
WIS 7:28 Neminem enim diligit Deus, nisi eum qui cum sapientia inhabitat.
WIS 7:29 Est enim hæc speciosior sole, et super omnem dispositionem stellarum: luci comparata, invenitur prior.
WIS 7:30 Illi enim succedit nox; sapientiam autem non vincit malitia.]
WIS 8:1 [Attingit ergo a fine usque ad finem fortiter, et disponit omnia suaviter.]
WIS 8:2 [Hanc amavi, et exquisivi a juventute mea, et quæsivi sponsam mihi eam assumere, et amator factus sum formæ illius.
WIS 8:3 Generositatem illius glorificat, contubernium habens Dei; sed et omnium Dominus dilexit illam.
WIS 8:4 Doctrix enim est disciplinæ Dei, et electrix operum illius.
WIS 8:5 Et si divitiæ appetuntur in vita, quid sapientia locupletius quæ operatur omnia?
WIS 8:6 Si autem sensus operatur, quis horum quæ sunt magis quam illa est artifex?
WIS 8:7 Et si justitiam quis diligit, labores hujus magnas habent virtutes: sobrietatem enim et prudentiam docet, et justitiam, et virtutem, quibus utilius nihil est in vita hominibus.
WIS 8:8 Et si multitudinem scientiæ desiderat quis, scit præterita, et de futuris æstimat; scit versutias sermonum, et dissolutiones argumentorum; signa et monstra scit antequam fiant, et eventus temporum et sæculorum.
WIS 8:9 Proposui ergo hanc adducere mihi ad convivendum, sciens quoniam mecum communicabit de bonis, et erit allocutio cogitationis et tædii mei.
WIS 8:10 Habebo propter hanc claritatem ad turbas, et honorem apud seniores juvenis;
WIS 8:11 et acutus inveniar in judicio, et in conspectu potentium admirabilis ero, et facies principum mirabuntur me:
WIS 8:12 tacentem me sustinebunt, et loquentem me respicient, et sermocinante me plura, manus ori suo imponent.
WIS 8:13 Præterea habebo per hanc immortalitatem, et memoriam æternam his qui post me futuri sunt relinquam.
WIS 8:14 Disponam populos, et nationes mihi erunt subditæ:
WIS 8:15 timebunt me audientes reges horrendi. In multitudine videbor bonus, et in bello fortis.
WIS 8:16 Intrans in domum meam, conquiescam cum illa: non enim habet amaritudinem conversatio illius, nec tædium convictus illius, sed lætitiam et gaudium.
WIS 8:17 Hæc cogitans apud me et commemorans in corde meo, quoniam immortalitas est in cognatione sapientiæ,
WIS 8:18 et in amicitia illius delectatio bona, et in operibus manuum illius honestas sine defectione, et in certamine loquelæ illius sapientia, et præclaritas in communicatione sermonum ipsius: circuibam quærens, ut mihi illam assumerem.
WIS 8:19 Puer autem eram ingeniosus, et sortitus sum animam bonam.
WIS 8:20 Et cum essem magis bonus, veni ad corpus incoinquinatum.
WIS 8:21 Et ut scivi quoniam aliter non possem esse continens, nisi Deus det; et hoc ipsum erat sapientiæ, scire cujus esset hoc donum: adii Dominum, et deprecatus sum illum, et dixi ex totis præcordiis meis:]
WIS 9:1 [Deus patrum meorum, et Domine misericordiæ, qui fecisti omnia verbo tuo,
WIS 9:2 et sapientia tua constituisti hominem, ut dominaretur creaturæ quæ a te facta est,
WIS 9:3 ut disponat orbem terrarum in æquitate et justitia, et in directione cordis judicium judicet:
WIS 9:4 da mihi sedium tuarum assistricem sapientiam, et noli me reprobare a pueris tuis:
WIS 9:5 quoniam servus tuus sum ego, et filius ancillæ tuæ; homo infirmus, et exigui temporis, et minor ad intellectum judicii et legum.
WIS 9:6 Nam etsi quis erit consummatus inter filios hominum, si ab illo abfuerit sapientia tua, in nihilum computabitur.
WIS 9:7 Tu elegisti me regem populo tuo, et judicem filiorum tuorum et filiarum:
WIS 9:8 et dixisti me ædificare templum in monte sancto tuo, et in civitate habitationis tuæ altare: similitudinem tabernaculi sancti tui quod præparasti ab initio.
WIS 9:9 Et tecum sapientia tua, quæ novit opera tua, quæ et affuit tunc cum orbem terrarum faceres, et sciebat quid esset placitum oculis tuis, et quid directum in præceptis tuis.
WIS 9:10 Mitte illam de cælis sanctis tuis, et a sede magnitudinis tuæ, ut mecum sit et mecum laboret, ut sciam quid acceptum sit apud te:
WIS 9:11 scit enim illa omnia, et intelligit, et deducet me in operibus meis sobrie, et custodiet me in sua potentia.
WIS 9:12 Et erunt accepta opera mea, et disponam populum tuum juste, et ero dignus sedium patris mei.
WIS 9:13 Quis enim hominum poterit scire consilium Dei? aut quis poterit cogitare quid velit Deus?
WIS 9:14 Cogitationes enim mortalium timidæ, et incertæ providentiæ nostræ;
WIS 9:15 corpus enim quod corrumpitur aggravat animam, et terrena inhabitatio deprimit sensum multa cogitantem.
WIS 9:16 Et difficile æstimamus quæ in terra sunt, et quæ in prospectu sunt invenimus cum labore: quæ autem in cælis sunt, quis investigabit?
WIS 9:17 Sensum autem tuum, quis sciet, nisi tu dederis sapientiam, et miseris spiritum sanctum tuum de altissimis,
WIS 9:18 et sic correctæ sint semitæ eorum qui sunt in terris, et quæ tibi placent didicerint homines?
WIS 9:19 Nam per sapientiam sanati sunt quicumque placuerunt tibi, Domine, a principio.]
WIS 10:1 [Hæc illum qui primus formatus est a Deo patre orbis terrarum, cum solus esset creatus, custodivit,
WIS 10:2 et eduxit illum a delicto suo, et dedit illi virtutem continendi omnia.
WIS 10:3 Ab hac ut recessit injustus in ira sua, per iram homicidii fraterni deperiit.
WIS 10:4 Propter quem cum aqua deleret terram, sanavit iterum sapientia, per contemptibile lignum justum gubernans.
WIS 10:5 Hæc et in consensu nequitiæ, cum se nationes contulissent, scivit justum, et conservavit sine querela Deo, et in filii misericordia fortem custodivit.
WIS 10:6 Hæc justum a pereuntibus impiis liberavit fugientem, descendente igne in Pentapolim:
WIS 10:7 quibus in testimonium nequitiæ fumigabunda constat deserta terra, et incerto tempore fructus habentes arbores: et incredibilis animæ memoria stans figmentum salis.
WIS 10:8 Sapientiam enim prætereuntes, non tantum in hoc lapsi sunt ut ignorarent bona, sed et insipientiæ suæ reliquerunt hominibus memoriam, ut in his quæ peccaverunt nec latere potuissent.
WIS 10:9 Sapientia autem hos qui se observant a doloribus liberavit.
WIS 10:10 Hæc profugum iræ fratris justum deduxit per vias rectas, et ostendit illi regnum Dei, et dedit illi scientiam sanctorum; honestavit illum in laboribus, et complevit labores illius.
WIS 10:11 In fraude circumvenientium illum affuit illi, et honestum fecit illum.
WIS 10:12 Custodivit illum ab inimicis, et a seductoribus tutavit illum: et certamen forte dedit illi ut vinceret, et sciret quoniam omnium potentior est sapientia.
WIS 10:13 Hæc venditum justum non dereliquit, sed a peccatoribus liberavit eum; descenditque cum illo in foveam,
WIS 10:14 et in vinculis non dereliquit illum, donec afferret illi sceptrum regni, et potentiam adversus eos qui eum deprimebant: et mendaces ostendit qui maculaverunt illum, et dedit illi claritatem æternam.]
WIS 10:15 [Hæc populum justum et semen sine querela liberavit a nationibus quæ illum deprimebant.
WIS 10:16 Intravit in animam servi Dei, et stetit contra reges horrendos in portentis et signis.
WIS 10:17 Et reddidit justis mercedem laborum suorum, et deduxit illos in via mirabili: et fuit illis in velamento diei, et in luce stellarum per noctem;
WIS 10:18 transtulit illos per mare Rubrum, et transvexit illos per aquam nimiam.
WIS 10:19 Inimicos autem illorum demersit in mare, et ab altitudine inferorum eduxit illos. Ideo justi tulerunt spolia impiorum,
WIS 10:20 et decantaverunt, Domine, nomen sanctum tuum, et victricem manum tuam laudaverunt pariter:
WIS 10:21 quoniam sapientia aperuit os mutorum, et linguas infantium fecit disertas.]
WIS 11:1 [Direxit opera eorum in manibus prophetæ sancti.
WIS 11:2 Iter fecerunt per deserta quæ non habitabantur, et in locis desertis fixerunt casas.
WIS 11:3 Steterunt contra hostes, et de inimicis se vindicaverunt.
WIS 11:4 Sitierunt, et invocaverunt te, et data est illis aqua de petra altissima, et requies sitis de lapide duro.]
WIS 11:5 [Per quæ enim pœnas passi sunt inimici illorum a defectione potus sui, et in eis cum abundarent filii Israël lætati sunt:
WIS 11:6 per hæc, cum illis deessent, bene cum illis actum est.
WIS 11:7 Nam pro fonte quidem sempiterni fluminis, humanum sanguinem dedisti injustis.
WIS 11:8 Qui cum minuerentur in traductione infantium occisorum, dedisti illis abundantem aquam insperate,
WIS 11:9 ostendens per sitim quæ tunc fuit, quemadmodum tuos exaltares, et adversarios illorum necares.
WIS 11:10 Cum enim tentati sunt, et quidem cum misericordia disciplinam accipientes, scierunt quemadmodum cum ira judicati impii tormenta paterentur.
WIS 11:11 Hos quidem tamquam pater monens probasti; illos autem tamquam durus rex interrogans condemnasti.
WIS 11:12 Absentes enim, et præsentes, similiter torquebantur.
WIS 11:13 Duplex enim illos acceperat tædium et gemitus, cum memoria præteritorum.
WIS 11:14 Cum enim audirent per sua tormenta bene secum agi, commemorati sunt Dominum, admirantes in finem exitus.
WIS 11:15 Quem enim in expositione prava projectum deriserunt, in finem eventus mirati sunt, non similiter justis sitientes.
WIS 11:16 Pro cogitationibus autem insensatis iniquitatis illorum, quod quidam errantes colebant mutos serpentes et bestias supervacuas, immisisti illis multitudinem mutorum animalium in vindictam;
WIS 11:17 ut scirent quia per quæ peccat quis, per hæc et torquetur.
WIS 11:18 Non enim impossibilis erat omnipotens manus tua, quæ creavit orbem terrarum ex materia invisa, immittere illis multitudinem ursorum, aut audaces leones,
WIS 11:19 aut novi generis ira plenas ignotas bestias, aut vaporem ignium spirantes, aut fumi odorem proferentes, aut horrendas ab oculis scintillas emittentes;
WIS 11:20 quarum non solum læsura poterat illos exterminare, sed et aspectus per timorem occidere.
WIS 11:21 Sed et sine his uno spiritu poterant occidi, persecutionem passi ab ipsis factis suis, et dispersi per spiritum virtutis tuæ: sed omnia in mensura, et numero et pondere disposuisti.
WIS 11:22 Multum enim valere, tibi soli supererat semper: et virtuti brachii tui quis resistet?
WIS 11:23 Quoniam tamquam momentum stateræ, sic est ante te orbis terrarum, et tamquam gutta roris antelucani quæ descendit in terram.
WIS 11:24 Sed misereris omnium, quia omnia potes; et dissimulas peccata hominum, propter pœnitentiam.
WIS 11:25 Diligis enim omnia quæ sunt, et nihil odisti eorum quæ fecisti; nec enim odiens aliquid constituisti aut fecisti.
WIS 11:26 Quomodo autem posset aliquid permanere, nisi tu voluisses? aut quod a te vocatum non esset conservaretur?
WIS 11:27 Parcis autem omnibus, quoniam tua sunt, Domine, qui amas animas.]
WIS 12:1 [O quam bonus et suavis est, Domine, spiritus tuus in omnibus !
WIS 12:2 Ideoque eos qui exerrant partibus corripis, et de quibus peccant admones et alloqueris, ut relicta malitia credant in te, Domine.]
WIS 12:3 [Illos enim antiquos inhabitatores terræ sanctæ tuæ, quos exhorruisti,
WIS 12:4 quoniam odibilia opera tibi faciebant per medicamina et sacrificia injusta,
WIS 12:5 et filiorum suorum necatores sine misericordia, et comestores viscerum hominum, et devoratores sanguinis a medio sacramento tuo,
WIS 12:6 et auctores parentes animarum inauxiliatarum, perdere voluisti per manus parentum nostrorum:
WIS 12:7 ut dignam perciperent peregrinationem puerorum Dei, quæ tibi omnium carior est terra.
WIS 12:8 Sed et his tamquam hominibus pepercisti, et misisti antecessores exercitus tui vespas, ut illos paulatim exterminarent.
WIS 12:9 Non quia impotens eras in bello subjicere impios justis, aut bestiis sævis, aut verbo duro simul exterminare:
WIS 12:10 sed partibus judicans, dabas locum pœnitentiæ, non ignorans quoniam nequam est natio eorum, et naturalis malitia ipsorum, et quoniam non poterat mutari cogitatio illorum in perpetuum.
WIS 12:11 Semen enim erat maledictum ab initio; nec timens aliquem, veniam dabas peccatis illorum.
WIS 12:12 Quis enim dicet tibi: Quid fecisti? aut quis stabit contra judicium tuum? aut quis in conspectu tuo veniet vindex iniquorum hominum? aut quis tibi imputabit, si perierint nationes quas tu fecisti?
WIS 12:13 Non enim est alius deus quam tu, cui cura est de omnibus, ut ostendas quoniam non injuste judicas judicium.
WIS 12:14 Neque rex, neque tyrannus in conspectu tuo inquirent de his quos perdidisti.
WIS 12:15 Cum ergo sis justus, juste omnia disponis; ipsum quoque qui non debet puniri, condemnare, exterum æstimas a tua virtute.
WIS 12:16 Virtus enim tua justitiæ initium est, et ob hoc quod Dominus es, omnibus te parcere facis.
WIS 12:17 Virtutem enim ostendis tu, qui non crederis esse in virtute consummatus, et horum qui te nesciunt audaciam traducis.
WIS 12:18 Tu autem dominator virtutis, cum tranquillitate judicas, et cum magna reverentia disponis nos: subest enim tibi, cum volueris posse.]
WIS 12:19 [Docuisti autem populum tuum per talia opera, quoniam oportet justum esse et humanum; et bonæ spei fecisti filios tuos, quoniam judicans das locum in peccatis pœnitentiæ.
WIS 12:20 Si enim inimicos servorum tuorum, et debitos morti, cum tanta cruciasti attentione, dans tempus et locum per quæ possent mutari a malitia:
WIS 12:21 cum quanta diligentia judicasti filios tuos, quorum parentibus juramenta et conventiones dedisti bonarum promissionum !
WIS 12:22 Cum ergo das nobis disciplinam, inimicos nostros multipliciter flagellas, ut bonitatem tuam cogitemus judicantes, et cum de nobis judicatur, speremus misericordiam tuam.
WIS 12:23 Unde et illis qui in vita sua insensate et injuste vixerunt, per hæc quæ coluerunt dedisti summa tormenta.
WIS 12:24 Etenim in erroris via diutius erraverunt, deos æstimantes hæc quæ in animalibus sunt supervacua, infantium insensatorum more viventes.
WIS 12:25 Propter hoc tamquam pueris insensatis judicium in derisum dedisti.
WIS 12:26 Qui autem ludibriis et increpationibus non sunt correcti, dignum Dei judicium experti sunt.
WIS 12:27 In quibus enim patientes indignabantur per hæc quos putabant deos, in ipsis cum exterminarentur videntes, illum quem olim negabant se nosse, verum Deum agnoverunt; propter quod et finis condemnationis eorum venit super illos.]
WIS 13:1 [Vani autem sunt omnes homines in quibus non subest scientia Dei; et de his quæ videntur bona, non potuerunt intelligere eum qui est, neque operibus attendentes agnoverunt quis esset artifex:
WIS 13:2 sed aut ignem, aut spiritum, aut citatum aërem, aut gyrum stellarum, aut nimiam aquam, aut solem et lunam, rectores orbis terrarum deos putaverunt.
WIS 13:3 Quorum si specie delectati, deos putaverunt, sciant quanto his dominator eorum speciosior est: speciei enim generator hæc omnia constituit.
WIS 13:4 Aut si virtutem et opera eorum mirati sunt, intelligant ab illis quoniam qui hæc fecit fortior est illis:
WIS 13:5 a magnitudine enim speciei et creaturæ cognoscibiliter poterit creator horum videri.
WIS 13:6 Sed tamen adhuc in his minor est querela; et hi enim fortasse errant, Deum quærentes, et volentes invenire.
WIS 13:7 Etenim cum in operibus illius conversentur inquirunt, et persuasum habent quoniam bona sunt quæ videntur.
WIS 13:8 Iterum autem nec his debet ignosci.
WIS 13:9 Si enim tantum potuerunt scire ut possent æstimare sæculum, quomodo hujus Dominum non facilius invenerunt?]
WIS 13:10 [Infelices autem sunt, et inter mortuos spes illorum est, qui appellaverunt deos opera manuum hominum: aurum et argentum, artis inventionem, et similitudines animalium, aut lapidem inutilem, opus manus antiquæ.
WIS 13:11 Aut si quis artifex faber de silva lignum rectum secuerit, et hujus docte eradat omnem corticem, et arte sua usus diligenter fabricet vas utile in conversationem vitæ;
WIS 13:12 reliquiis autem ejus operis ad præparationem escæ abutatur,
WIS 13:13 et reliquum horum quod ad nullos usus facit, lignum curvum et vorticibus plenum sculpat diligenter per vacuitatem suam, et per scientiam suæ artis figuret illud, et assimilet illud imagini hominis,
WIS 13:14 aut alicui ex animalibus illud comparet: perliniens rubrica, et rubicundum faciens fuco colorem illius, et omnem maculam quæ in illo est perliniens;
WIS 13:15 et faciat ei dignam habitationem, et in pariete ponens illud, et confirmans ferro
WIS 13:16 ne forte cadat, prospiciens illi: sciens quoniam non potest adjuvare se: imago enim est, et opus est illi adjutorium.
WIS 13:17 Et de substantia sua, et de filiis suis, et de nuptiis votum faciens inquirit: non erubescit loqui cum illo qui sine anima est.
WIS 13:18 Et pro sanitate quidem infirmum deprecatur, et pro vita rogat mortuum, et in adjutorium inutilem invocat.
WIS 13:19 Et pro itinere petit ab eo qui ambulare non potest; et de acquirendo, et de operando, et de omnium rerum eventu, petit ab eo qui in omnibus est inutilis.]
WIS 14:1 [Iterum alius navigare cogitans, et per feros fluctus iter facere incipiens, ligno portante se, fragilius lignum invocat.
WIS 14:2 Illud enim cupiditas acquirendi excogitavit, et artifex sapientia fabricavit sua.
WIS 14:3 Tua autem, Pater, providentia gubernat: quoniam dedisti et in mari viam, et inter fluctus semitam firmissimam,
WIS 14:4 ostendens quoniam potens es ex omnibus salvare, etiam si sine arte aliquis adeat mare.
WIS 14:5 Sed ut non essent vacua sapientiæ tuæ opera, propter hoc etiam et exiguo ligno credunt homines animas suas, et transeuntes mare per ratem liberati sunt.
WIS 14:6 Sed et ab initio cum perirent superbi gigantes, spes orbis terrarum ad ratem confugiens, remisit sæculo semen nativitatis quæ manu tua erat gubernata.
WIS 14:7 Benedictum est enim lignum per quod fit justitia;
WIS 14:8 per manus autem quod fit idolum, maledictum est et ipsum, et qui fecit illud: quia ille quidem operatus est, illud autem cum esset fragile, deus cognominatus est.
WIS 14:9 Similiter autem odio sunt Deo impius et impietas ejus;
WIS 14:10 etenim quod factum est, cum illo qui fecit tormenta patietur.
WIS 14:11 Propter hoc et in idolis nationum non erit respectus, quoniam creaturæ Dei in odium factæ sunt, et in tentationem animabus hominum, et in muscipulam pedibus insipientium.
WIS 14:12 Initium enim fornicationis est exquisitio idolorum, et adinventio illorum corruptio vitæ est:
WIS 14:13 neque enim erant ab initio, neque erunt in perpetuum.
WIS 14:14 Supervacuitas enim hominum hæc advenit in orbem terrarum, et ideo brevis illorum finis est inventus.]
WIS 14:15 [Acerbo enim luctu dolens pater, cito sibi rapti filii fecit imaginem; et illum qui tunc quasi homo mortuus fuerat, nunc tamquam deum colere cœpit, et constituit inter servos suos sacra et sacrificia.
WIS 14:16 Deinde interveniente tempore, convalescente iniqua consuetudine, hic error tamquam lex custoditus est, et tyrannorum imperio colebantur figmenta.
WIS 14:17 Et hos quos in palam homines honorare non poterant propter hoc quod longe essent, e longinquo figura eorum allata, evidentem imaginem regis quem honorare volebant fecerunt, ut illum qui aberat, tamquam præsentem colerent sua sollicitudine.
WIS 14:18 Provexit autem ad horum culturam et hos qui ignorabant artificis eximia diligentia.
WIS 14:19 Ille enim, volens placere illi qui se assumpsit, elaboravit arte sua ut similitudinem in melius figuraret.
WIS 14:20 Multitudo autem hominum, abducta per speciem operis, eum qui ante tempus tamquam homo honoratus fuerat, nunc deum æstimaverunt.
WIS 14:21 Et hæc fuit vitæ humanæ deceptio, quoniam aut affectui aut regibus deservientes homines, incommunicabile nomen lapidibus et lignis imposuerunt.]
WIS 14:22 [Et non suffecerat errasse eos circa Dei scientiam, sed et in magno viventes inscientiæ bello, tot et tam magna mala pacem appellant.
WIS 14:23 Aut enim filios suos sacrificantes, aut obscura sacrificia facientes, aut insaniæ plenas vigilias habentes,
WIS 14:24 neque vitam, neque nuptias mundas jam custodiunt: sed alius alium per invidiam occidit, aut adulterans contristat,
WIS 14:25 et omnia commista sunt: sanguis, homicidium, furtum et fictio, corruptio et infidelitas, turbatio et perjurium, tumultus bonorum,
WIS 14:26 Dei immemoratio, animarum inquinatio, nativitatis immutatio, nuptiarum inconstantia, inordinatio mœchiæ et impudicitiæ.
WIS 14:27 Infandorum enim idolorum cultura omnis mali causa est, et initium et finis.
WIS 14:28 Aut enim dum lætantur insaniunt, aut certe vaticinantur falsa, aut vivunt injuste, aut pejerant cito.
WIS 14:29 Dum enim confidunt in idolis quæ sine anima sunt, male jurantes noceri se non sperant.
WIS 14:30 Utraque ergo illis evenient digne, quoniam male senserunt de Deo, attendentes idolis, et juraverunt injuste, in dolo contemnentes justitiam.
WIS 14:31 Non enim juratorum virtus, sed peccantium pœna, perambulat semper injustorum prævaricationem.]
WIS 15:1 [Tu autem, Deus noster, suavis et verus es, patiens, et in misericordia disponens omnia.
WIS 15:2 Etenim si peccaverimus, tui sumus, scientes magnitudinem tuam; et si non peccaverimus, scimus quoniam apud te sumus computati.
WIS 15:3 Nosse enim te, consummata justitia est; et scire justitiam et virtutem tuam, radix est immortalitatis.
WIS 15:4 Non enim in errorem induxit nos hominum malæ artis excogitatio, nec umbra picturæ labor sine fructu, effigies sculpta per varios colores:
WIS 15:5 cujus aspectus insensato dat concupiscentiam, et diligit mortuæ imaginis effigiem sine anima.
WIS 15:6 Malorum amatores digni sunt qui spem habeant in talibus, et qui faciunt illos, et qui diligunt, et qui colunt.]
WIS 15:7 [Sed et figulus mollem terram premens, laboriose fingit ad usus nostros unumquodque vas; et de eodem luto fingit quæ munda sunt in usum vasa, et similiter quæ his sunt contraria: horum autem vasorum quis sit usus, judex est figulus.
WIS 15:8 Et cum labore vano deum fingit de eodem luto ille qui paulo ante de terra factus fuerat, et post pusillum reducit se unde acceptus est, repetitus animæ debitum quam habebat.
WIS 15:9 Sed cura est illi non quia laboraturus est, nec quoniam brevis illi vita est: sed concertatur aurificibus et argentariis; sed et ærarios imitatur, et gloriam præfert, quoniam res supervacuas fingit.
WIS 15:10 Cinis est enim cor ejus, et terra supervacua spes illius, et luto vilior vita ejus:
WIS 15:11 quoniam ignoravit qui se finxit, et qui inspiravit illi animam quæ operatur, et qui insufflavit ei spiritum vitalem.
WIS 15:12 Sed et æstimaverunt ludum esse vitam nostram, et conversationem vitæ compositam ad lucrum, et oportere undecumque etiam ex malo acquirere.
WIS 15:13 Hic enim scit se super omnes delinquere, qui ex terræ materia fragilia vasa et sculptilia fingit.
WIS 15:14 Omnes enim insipientes, et infelices supra modum animæ superbi, sunt inimici populi tui, et imperantes illi:
WIS 15:15 quoniam omnia idola nationum deos æstimaverunt, quibus neque oculorum usus est ad videndum, neque nares ad percipiendum spiritum, neque aures ad audiendum, neque digiti manuum ad tractandum, sed et pedes eorum pigri ad ambulandum.
WIS 15:16 Homo enim fecit illos; et qui spiritum mutuatus est, is finxit illos. Nemo enim sibi similem homo poterit deum fingere.
WIS 15:17 Cum enim sit mortalis, mortuum fingit manibus iniquis. Melior enim est ipse his quos colit, quia ipse quidem vixit, cum esset mortalis, illi autem numquam.]
WIS 15:18 [Sed et animalia miserrima colunt; insensata enim comparata his, illis sunt deteriora.
WIS 15:19 Sed nec aspectu aliquis ex his animalibus bona potest conspicere: effugerunt autem Dei laudem et benedictionem ejus.]
WIS 16:1 [Propter hæc et per his similia passi sunt digne tormenta, et per multitudinem bestiarum exterminati sunt.
WIS 16:2 Pro quibus tormentis bene disposuisti populum tuum, quibus dedisti concupiscentiam delectamenti sui novum saporem, escam parans eis ortygometram:
WIS 16:3 ut illi quidem, concupiscentes escam propter ea quæ illis ostensa et missa sunt, etiam a necessaria concupiscentia averterentur. Hi autem in brevi inopes facti, novam gustaverunt escam.
WIS 16:4 Oportebat enim illis sine excusatione quidem supervenire interitum exercentibus tyrannidem; his autem tantum ostendere quemadmodum inimici eorum exterminabantur.
WIS 16:5 Etenim cum illis supervenit sæva bestiarum ira, morsibus perversorum colubrorum exterminabantur.
WIS 16:6 Sed non in perpetuum ira tua permansit, sed ad correptionem in brevi turbati sunt, signum habentes salutis ad commemorationem mandati legis tuæ.
WIS 16:7 Qui enim conversus est, non per hoc quod videbat sanabatur, sed per te, omnium salvatorem.
WIS 16:8 In hoc autem ostendisti inimicis nostris quia tu es qui liberas ab omni malo.
WIS 16:9 Illos enim locustarum et muscarum occiderunt morsus, et non est inventa sanitas animæ illorum, quia digni erant ab hujuscemodi exterminari.
WIS 16:10 Filios autem tuos nec draconum venenatorum vicerunt dentes: misericordia enim tua adveniens sanabat illos.
WIS 16:11 In memoria enim sermonum tuorum examinabantur, et velociter salvabantur: ne in altam incidentes oblivionem non possent tuo uti adjutorio.
WIS 16:12 Etenim neque herba, neque malagma sanavit eos: sed tuus, Domine, sermo, qui sanat omnia.
WIS 16:13 Tu es enim, Domine, qui vitæ et mortis habes potestatem, et deducis ad portas mortis, et reducis.
WIS 16:14 Homo autem occidit quidem per malitiam; et cum exierit spiritus, non revertetur, nec revocabit animam quæ recepta est.
WIS 16:15 Sed tuam manum effugere impossibile est.
WIS 16:16 Negantes enim te nosse impii, per fortitudinem brachii tui flagellati sunt: novis aquis, et grandinibus, et pluviis persecutionem passi, et per ignem consumpti.
WIS 16:17 Quod enim mirabile erat, in aqua, quæ omnia extinguit, plus ignis valebat: vindex est enim orbis justorum.
WIS 16:18 Quodam enim tempore mansuetabatur ignis, ne comburerentur quæ ad impios missa erant animalia, sed ut ipsi videntes scirent quoniam Dei judicio patiuntur persecutionem.
WIS 16:19 Et quodam tempore in aqua supra virtutem ignis exardescebat undique, ut iniquæ terræ nationem exterminaret.
WIS 16:20 Pro quibus angelorum esca nutrivisti populum tuum, et paratum panem de cælo præstitisti illis sine labore, omne delectamentum in se habentem, et omnis saporis suavitatem.
WIS 16:21 Substantia enim tua dulcedinem tuam, quam in filios habes, ostendebat; et deserviens uniuscujusque voluntati, ad quod quisque volebat convertebatur.
WIS 16:22 Nix autem et glacies sustinebant vim ignis, et non tabescebant: ut scirent quoniam fructus inimicorum exterminabat ignis ardens in grandine et pluvia coruscans;
WIS 16:23 hic autem iterum ut nutrirentur justi, etiam suæ virtutis oblitus est.
WIS 16:24 Creatura enim tibi factori deserviens, exardescit in tormentum adversus injustos, et lenior fit ad benefaciendum pro his qui in te confidunt.
WIS 16:25 Propter hoc et tunc in omnia transfigurata, omnium nutrici gratiæ tuæ deserviebat, ad voluntatem eorum qui a te desiderabant:
WIS 16:26 ut scirent filii tui quos dilexisti, Domine, quoniam non nativitatis fructus pascunt homines, sed sermo tuus hos qui in te crediderint conservat.
WIS 16:27 Quod enim ab igne non poterat exterminari, statim ab exiguo radio solis calefactum tabescebat:
WIS 16:28 ut notum omnibus esset quoniam oportet prævenire solem ad benedictionem tuam, et ad ortum lucis te adorare.
WIS 16:29 Ingrati enim spes tamquam hibernalis glacies tabescet, et disperiet tamquam aqua supervacua.]
WIS 17:1 [Magna sunt enim judicia tua, Domine, et inenarrabilia verba tua: propter hoc indisciplinatæ animæ erraverunt.
WIS 17:2 Dum enim persuasum habent iniqui posse dominari nationi sanctæ, vinculis tenebrarum et longæ noctis compediti, inclusi sub tectis, fugitivi perpetuæ providentiæ jacuerunt.
WIS 17:3 Et dum putant se latere in obscuris peccatis, tenebroso oblivionis velamento dispersi sunt, paventes horrende, et cum admiratione nimia perturbati.
WIS 17:4 Neque enim quæ continebat illos spelunca sine timore custodiebat, quoniam sonitus descendens perturbabat illos, et personæ tristes illis apparentes pavorem illis præstabant.
WIS 17:5 Et ignis quidem nulla vis poterat illis lumen præbere, nec siderum limpidæ flammæ illuminare poterant illam noctem horrendam.
WIS 17:6 Apparebat autem illis subitaneus ignis, timore plenus; et timore perculsi illius quæ non videbatur faciei, æstimabant deteriora esse quæ videbantur.
WIS 17:7 Et magicæ artis appositi erant derisus, et sapientiæ gloriæ correptio cum contumelia.
WIS 17:8 Illi enim qui promittebant timores et perturbationes expellere se ab anima languente, hi cum derisu pleni timore languebant.
WIS 17:9 Nam etsi nihil illos ex monstris perturbabat, transitu animalium et serpentium sibilatione commoti, tremebundi peribant, et aërem quem nulla ratione quis effugere posset, negantes se videre.
WIS 17:10 Cum sit enim timida nequitia, dat testimonium condemnationis: semper enim præsumit sæva, perturbata conscientia:
WIS 17:11 nihil enim est timor nisi proditio cogitationis auxiliorum.
WIS 17:12 Et dum ab intus minor est exspectatio, majorem computat inscientiam ejus causæ, de qua tormentum præstat.
WIS 17:13 Illi autem qui impotentem vere noctem, et ab infimis et ab altissimis inferis supervenientem, eumdem somnum dormientes,
WIS 17:14 aliquando monstrorum exagitabantur timore, aliquando animæ deficiebant traductione: subitaneus enim illis et insperatus timor supervenerat.
WIS 17:15 Deinde si quisquam ex illis decidisset, custodiebatur in carcere sine ferro reclusus.
WIS 17:16 Si enim rusticus quis erat, aut pastor, aut agri laborum operarius præoccupatus esset, ineffugibilem sustinebat necessitatem;
WIS 17:17 una enim catena tenebrarum omnes erant colligati. Sive spiritus sibilans, aut inter spissos arborum ramos avium sonus suavis, aut vis aquæ decurrentis nimium,
WIS 17:18 aut sonus validus præcipitatarum petrarum, aut ludentium animalium cursus invisus, aut mugientium valida bestiarum vox, aut resonans de altissimis montibus echo: deficientes faciebant illos præ timore.
WIS 17:19 Omnis enim orbis terrarum limpido illuminabatur lumine, et non impeditis operibus continebatur.
WIS 17:20 Solis autem illis superposita erat gravis nox, imago tenebrarum quæ superventura illis erat: ipsi ergo sibi erant graviores tenebris.]
WIS 18:1 [Sanctis autem tuis maxima erat lux, et horum quidem vocem audiebant, sed figuram non videbant. Et quia non et ipsi eadem passi erant, magnificabant te;
WIS 18:2 et qui ante læsi erant, quia non lædebantur, gratias agebant, et ut esset differentia, donum petebant.
WIS 18:3 Propter quod ignis ardentem columnam ducem habuerunt ignotæ viæ, et solem sine læsura boni hospitii præstitisti.
WIS 18:4 Digni quidem illi carere luce, et pati carcerem tenebrarum, qui inclusos custodiebant filios tuos, per quos incipiebat incorruptum legis lumen sæculo dari.]
WIS 18:5 [Cum cogitarent justorum occidere infantes, et uno exposito filio et liberato, in traductionem illorum, multitudinem filiorum abstulisti, et pariter illos perdidisti in aqua valida.
WIS 18:6 Illa enim nox ante cognita est a patribus nostris, ut vere scientes quibus juramentis crediderunt, animæquiores essent.
WIS 18:7 Suscepta est autem a populo tuo sanitas quidem justorum, injustorum autem exterminatio.
WIS 18:8 Sicut enim læsisti adversarios, sic et nos provocans magnificasti.
WIS 18:9 Absconse enim sacrificabant justi pueri bonorum, et justitiæ legem in concordia disposuerunt; similiter et bona et mala recepturos justos, patrum jam decantantes laudes.
WIS 18:10 Resonabat autem inconveniens inimicorum vox, et flebilis audiebatur planctus ploratorum infantium.
WIS 18:11 Simili autem pœna servus cum domino afflictus est, et popularis homo regi similia passus.
WIS 18:12 Similiter ergo omnes, uno nomine mortis, mortuos habebant innumerabiles: nec enim ad sepeliendum vivi sufficiebant, quoniam uno momento quæ erat præclarior natio illorum exterminata est.
WIS 18:13 De omnibus enim non credentes, propter veneficia; tunc vero primum cum fuit exterminium primogenitorum, spoponderunt populum Dei esse.
WIS 18:14 Cum enim quietum silentium contineret omnia, et nox in suo cursu medium iter haberet,
WIS 18:15 omnipotens sermo tuus de cælo, a regalibus sedibus, durus debellator in mediam exterminii terram prosilivit,
WIS 18:16 gladius acutus insimulatum imperium tuum portans: et stans, replevit omnia morte, et usque ad cælum attingebat stans in terra.
WIS 18:17 Tunc continuo visus somniorum malorum turbaverunt illos, et timores supervenerunt insperati.
WIS 18:18 Et alius alibi projectus semivivus, propter quam moriebatur causam demonstrabat mortis.
WIS 18:19 Visiones enim quæ illos turbaverunt hæc præmonebant, ne inscii quare mala patiebantur perirent.
WIS 18:20 Tetigit autem tunc et justos tentatio mortis, et commotio in eremo facta est multitudinis: sed non diu permansit ira tua.
WIS 18:21 Prosperans enim homo sine querela deprecari pro populis, proferens servitutis suæ scutum, orationem et per incensum deprecationem allegans, restitit iræ, et finem imposuit necessitati, ostendens quoniam tuus est famulus.
WIS 18:22 Vicit autem turbas non in virtute corporis, nec armaturæ potentia: sed verbo illum qui se vexabat subjecit, juramenta parentum et testamentum commemorans.
WIS 18:23 Cum enim jam acervatim cecidissent super alterutrum mortui, interstitit, et amputavit impetum, et divisit illam quæ ad vivos ducebat viam.
WIS 18:24 In veste enim poderis quam habebat, totus erat orbis terrarum; et parentum magnalia in quatuor ordinibus lapidum erant sculpta, et magnificentia tua in diademate capitis illius sculpta erat.
WIS 18:25 His autem cessit qui exterminabat, et hæc extimuit: erat enim sola tentatio iræ sufficiens.]
WIS 19:1 [Impiis autem usque in novissimum sine misericordia ira supervenit. Præsciebat enim et futura illorum:
WIS 19:2 quoniam cum ipsi permisissent ut se educerent, et cum magna sollicitudine præmisissent illos, consequebantur illos, pœnitentia acti.
WIS 19:3 Adhuc enim inter manus habentes luctum, et deplorantes ad monumenta mortuorum, aliam sibi assumpserunt cogitationem inscientiæ, et quos rogantes projecerant, hos tamquam fugitivos persequebantur.
WIS 19:4 Ducebat enim illos ad hunc finem digna necessitas; et horum quæ acciderant commemorationem amittebant, ut quæ deerant tormentis repleret punitio:
WIS 19:5 et populus quidem tuus mirabiliter transiret, illi autem novam mortem invenirent.
WIS 19:6 Omnis enim creatura ad suum genus ab initio refigurabatur, deserviens tuis præceptis, ut pueri tui custodirentur illæsi.
WIS 19:7 Nam nubes castra eorum obumbrabat, et ex aqua quæ ante erat, terra arida apparuit, et in mari Rubro via sine impedimento, et campus germinans de profundo nimio:
WIS 19:8 per quem omnis natio transivit quæ tegebatur tua manu, videntes tua mirabilia et monstra.
WIS 19:9 Tamquam enim equi depaverunt escam, et tamquam agni exsultaverunt, magnificantes te, Domine, qui liberasti illos.
WIS 19:10 Memores enim erant adhuc eorum quæ in incolatu illorum facta fuerant: quemadmodum pro natione animalium eduxit terra muscas, et pro piscibus eructavit fluvius multitudinem ranarum.
WIS 19:11 Novissime autem viderunt novam creaturam avium, cum, adducti concupiscentia, postulaverunt escas epulationis.
WIS 19:12 In allocutione enim desiderii ascendit illis de mari ortygometra: et vexationes peccatoribus supervenerunt, non sine illis quæ ante facta erant argumentis per vim fulminum: juste enim patiebantur secundum suas nequitias.]
WIS 19:13 [Etenim detestabiliorem inhospitalitatem instituerunt: alii quidem ignotos non recipiebant advenas; alii autem bonos hospites in servitutem redigebant.
WIS 19:14 Et non solum hæc, sed et alius quidam respectus illorum erat, quoniam inviti recipiebant extraneos.
WIS 19:15 Qui autem cum lætitia receperunt hos qui eisdem usi erant justitiis, sævissimis afflixerunt doloribus.
WIS 19:16 Percussi sunt autem cæcitate: sicut illi in foribus justi, cum subitaneis cooperti essent tenebris, unusquisque transitum ostii sui quærebat.
WIS 19:17 In se enim elementa dum convertuntur, sicut in organo qualitatis sonus immutatur, et omnia suum sonum custodiunt: unde æstimari ex ipso visu certo potest.
WIS 19:18 Agrestia enim in aquatica convertebantur, et quæcumque erant natantia, in terram transibant.
WIS 19:19 Ignis in aqua valebat supra suam virtutem, et aqua extinguentis naturæ obliviscebatur.
WIS 19:20 Flammæ e contrario corruptibilium animalium non vexaverunt carnes coambulantium, nec dissolvebant illam, quæ facile dissolvebatur sicut glacies, bonam escam. In omnibus enim magnificasti populum tuum, Domine, et honorasti, et non despexisti, in omni tempore et in omni loco assistens eis.]
SIR 1:1 Prologus Multorum nobis et magnorum per legem, et prophetas, aliosque qui secuti sunt illos, sapientia demonstrata est, in quibus oportet laudare Israël doctrinæ et sapientiæ causa, quia non solum ipsos loquentes necesse est esse peritos, sed etiam extraneos posse et dicentes et scribentes doctissimos fieri. Avus meus Jesus, postquam se amplius dedit ad diligentiam lectionis legis, et prophetarum, et aliorum librorum qui nobis a parentibus nostris traditi sunt, voluit et ipse scribere aliquid horum quæ ad doctrinam et sapientiam pertinent, ut desiderantes discere, et illorum periti facti, magis magisque attendant animo, et confirmentur ad legitimam vitam. Hortor itaque venire vos cum benevolentia, et attentiori studio lectionem facere, et veniam habere in illis, in quibus videmur, sequentes imaginem sapientiæ, deficere in verborum compositione. Nam deficiunt verba hebraica, quando fuerint translata ad alteram linguam: non autem solum hæc, sed et ipsa lex, et prophetæ, ceteraque aliorum librorum non parvam habent differentiam quando inter se dicuntur. Nam in octavo et trigesimo anno temporibus Ptolemæi Evergetis regis, postquam perveni in Ægyptum, et cum multum temporis ibi fuissem, inveni ibi libros relictos, non parvæ neque contemnendæ doctrinæ. Itaque bonum et necessarium putavi et ipse aliquam addere diligentiam et laborem interpretandi librum istum: et multa vigilia attuli doctrinam in spatio temporis, ad illa quæ ad finem ducunt, librum istum dare, et illis qui volunt animum intendere, et discere quemadmodum oporteat instituere mores, qui secundum legem Domini proposuerint vitam agere. [Omnis sapientia a Domino Deo est: et cum illo fuit semper, et est ante ævum.
SIR 1:2 Arenam maris, et pluviæ guttas, et dies sæculi, quis dinumeravit? altitudinem cæli, et latitudinem terræ, et profundum abyssi, quis dimensus est?
SIR 1:3 sapientiam Dei præcedentem omnia, quis investigavit?
SIR 1:4 Prior omnium creata est sapientia, et intellectus prudentiæ ab ævo.
SIR 1:5 Fons sapientiæ verbum Dei in excelsis, et ingressus illius mandata æterna.
SIR 1:6 Radix sapientiæ cui revelata est? et astutias illius quis agnovit?
SIR 1:7 disciplina sapientiæ cui revelata est et manifestata? et multiplicationem ingressus illius quis intellexit?
SIR 1:8 Unus est altissimus, Creator omnipotens, et rex potens et metuendus nimis, sedens super thronum illius, et dominans Deus.
SIR 1:9 Ipse creavit illam in Spiritu Sancto, et vidit, et dinumeravit, et mensus est:
SIR 1:10 et effudit illam super omnia opera sua, et super omnem carnem, secundum datum suum, et præbuit illam diligentibus se.]
SIR 1:11 [Timor Domini gloria, et gloriatio, et lætitia, et corona exsultationis.
SIR 1:12 Timor Domini delectabit cor, et dabit lætitiam, et gaudium, et longitudinem dierum.
SIR 1:13 Timenti Dominum bene erit in extremis, et in die defunctionis suæ benedicetur.
SIR 1:14 Dilectio Dei honorabilis sapientia:
SIR 1:15 quibus autem apparuerit in visu diligunt eam in visione, et in agnitione magnalium suorum.
SIR 1:16 Initium sapientiæ timor Domini: et cum fidelibus in vulva concreatus est: cum electis feminis graditur, et cum justis et fidelibus agnoscitur.
SIR 1:17 Timor Domini scientiæ religiositas:
SIR 1:18 religiositas custodiet et justificabit cor; jucunditatem atque gaudium dabit.
SIR 1:19 Timenti Dominum bene erit, et in diebus consummationis illius benedicetur.
SIR 1:20 Plenitudo sapientiæ est timere Deum, et plenitudo a fructibus illius.
SIR 1:21 Omnem domum illius implebit a generationibus, et receptacula a thesauris illius.
SIR 1:22 Corona sapientiæ timor Domini, replens pacem et salutis fructum:
SIR 1:23 et vidit, et dinumeravit eam: utraque autem sunt dona Dei.
SIR 1:24 Scientiam et intellectum prudentiæ sapientia compartietur, et gloriam tenentium se exaltat.
SIR 1:25 Radix sapientiæ est timere Dominum, et rami illius longævi.
SIR 1:26 In thesauris sapientiæ intellectus et scientiæ religiositas: execratio autem peccatoribus sapientia.
SIR 1:27 Timor Domini expellit peccatum:
SIR 1:28 nam qui sine timore est non poterit justificari: iracundia enim animositatis illius subversio illius est.
SIR 1:29 Usque in tempus sustinebit patiens, et postea redditio jucunditatis.
SIR 1:30 Bonus sensus usque in tempus abscondet verba illius, et labia multorum enarrabunt sensum illius.
SIR 1:31 In thesauris sapientiæ significatio disciplinæ:
SIR 1:32 execratio autem peccatori cultura Dei.
SIR 1:33 Fili, concupiscens sapientiam, conserva justitiam, et Deus præbebit illam tibi.
SIR 1:34 Sapientia enim et disciplina timor Domini: et quod beneplacitum est illi,
SIR 1:35 fides et mansuetudo, et adimplebit thesauros illius.
SIR 1:36 Ne sis incredibilis timori Domini, et ne accesseris ad illum duplici corde.
SIR 1:37 Ne fueris hypocrita in conspectu hominum, et non scandalizeris in labiis tuis.
SIR 1:38 Attende in illis, ne forte cadas, et adducas animæ tuæ inhonorationem:
SIR 1:39 et revelet Deus absconsa tua, et in medio synagogæ elidat te:
SIR 1:40 quoniam accessisti maligne ad Dominum, et cor tuum plenum est dolo et fallacia.]
SIR 2:1 [Fili, accedens ad servitutem Dei sta in justitia et timore, et præpara animam tuam ad tentationem.
SIR 2:2 Deprime cor tuum, et sustine: inclina aurem tuam, et suscipe verba intellectus: et ne festines in tempore obductionis.
SIR 2:3 Sustine sustentationes Dei: conjungere Deo, et sustine, ut crescat in novissimo vita tua.
SIR 2:4 Omne quod tibi applicitum fuerit accipe: et in dolore sustine, et in humilitate tua patientiam habe:
SIR 2:5 quoniam in igne probatur aurum et argentum, homines vero receptibiles in camino humiliationis.
SIR 2:6 Crede Deo, et recuperabit te: et dirige viam tuam, et spera in illum: serva timorem illius, et in illo veterasce.]
SIR 2:7 [Metuentes Dominum, sustinete misericordiam ejus: et non deflectatis ab illo, ne cadatis.
SIR 2:8 Qui timetis Dominum, credite illi, et non evacuabitur merces vestra.
SIR 2:9 Qui timetis Dominum, sperate in illum, et in oblectationem veniet vobis misericordia.
SIR 2:10 Qui timetis Dominum, diligite illum, et illuminabuntur corda vestra.
SIR 2:11 Respicite, filii, nationes hominum: et scitote quia nullus speravit in Domino et confusus est.
SIR 2:12 Quis enim permansit in mandatis ejus, et derelictus est? aut quis invocavit eum, et despexit illum?
SIR 2:13 Quoniam pius et misericors est Deus, et remittet in die tribulationis peccata, et protector est omnibus exquirentibus se in veritate.]
SIR 2:14 [Væ duplici corde, et labiis scelestis, et manibus malefacientibus, et peccatori terram ingredienti duabus viis !
SIR 2:15 Væ dissolutis corde, qui non credunt Deo, et ideo non protegentur ab eo !
SIR 2:16 Væ his qui perdiderunt sustinentiam, et qui dereliquerunt vias rectas, et diverterunt in vias pravas !
SIR 2:17 Et quid facient cum inspicere cœperit Dominus?
SIR 2:18 Qui timent Dominum non erunt incredibiles verbo illius: et qui diligunt illum conservabunt viam illius.
SIR 2:19 Qui timent Dominum inquirent quæ beneplacita sunt ei, et qui diligunt eum replebuntur lege ipsius.
SIR 2:20 Qui timent Dominum præparabunt corda sua, et in conspectu illius sanctificabunt animas suas.
SIR 2:21 Qui timent Dominum custodiunt mandata illius, et patientiam habebunt usque ad inspectionem illius,
SIR 2:22 dicentes: Si pœnitentiam non egerimus, incidemus in manus Domini, et non in manus hominum.
SIR 2:23 Secundum enim magnitudinem ipsius, sic et misericordia illius cum ipso est.]
SIR 3:1 [Filii sapientiæ ecclesia justorum, et natio illorum obedientia et dilectio.
SIR 3:2 Judicium patris audite, filii, et sic facite, ut salvi sitis.
SIR 3:3 Deus enim honoravit patrem in filiis: et judicium matris exquirens, firmavit in filios.
SIR 3:4 Qui diligit Deum exorabit pro peccatis, et continebit se ab illis, et in oratione dierum exaudietur.
SIR 3:5 Et sicut qui thesaurizat, ita et qui honorificat matrem suam.
SIR 3:6 Qui honorat patrem suum jucundabitur in filiis, et in die orationis suæ exaudietur.
SIR 3:7 Qui honorat patrem suum vita vivet longiore, et qui obedit patri refrigerabit matrem.
SIR 3:8 Qui timet Dominum honorat parentes, et quasi dominis serviet his qui se genuerunt.
SIR 3:9 In opere, et sermone, et omni patientia, honora patrem tuum,
SIR 3:10 ut superveniat tibi benedictio ab eo, et benedictio illius in novissimo maneat.
SIR 3:11 Benedictio patris firmat domos filiorum: maledictio autem matris eradicat fundamenta.
SIR 3:12 Ne glorieris in contumelia patris tui: non enim est tibi gloria ejus confusio.
SIR 3:13 Gloria enim hominis ex honore patris sui, et dedecus filii pater sine honore.
SIR 3:14 Fili, suscipe senectam patris tui, et non contristes eum in vita illius:
SIR 3:15 et si defecerit sensu, veniam da, et ne spernas eum in virtute tua: eleemosyna enim patris non erit in oblivione.
SIR 3:16 Nam pro peccato matris restituetur tibi bonum:
SIR 3:17 et in justitia ædificabitur tibi, et in die tribulationis commemorabitur tui, et sicut in sereno glacies, solventur peccata tua.
SIR 3:18 Quam malæ famæ est qui derelinquit patrem, et est maledictus a Deo qui exasperat matrem !]
SIR 3:19 [Fili, in mansuetudine opera tua perfice, et super hominum gloriam diligeris.
SIR 3:20 Quanto magnus es, humilia te in omnibus, et coram Deo invenies gratiam:
SIR 3:21 quoniam magna potentia Dei solius, et ab humilibus honoratur.
SIR 3:22 Altiora te ne quæsieris, et fortiora te ne scrutatus fueris: sed quæ præcepit tibi Deus, illa cogita semper, et in pluribus operibus ejus ne fueris curiosus.
SIR 3:23 Non est enim tibi necessarium ea, quæ abscondita sunt, videre oculis tuis.
SIR 3:24 In supervacuis rebus noli scrutari multipliciter, et in pluribus operibus ejus non eris curiosus.
SIR 3:25 Plurima enim super sensum hominum ostensa sunt tibi:
SIR 3:26 multos quoque supplantavit suspicio illorum, et in vanitate detinuit sensus illorum.
SIR 3:27 Cor durum habebit male in novissimo, et qui amat periculum in illo peribit.
SIR 3:28 Cor ingrediens duas vias non habebit successus, et pravus corde in illis scandalizabitur.
SIR 3:29 Cor nequam gravabitur in doloribus, et peccator adjiciet ad peccandum.
SIR 3:30 Synagogæ superborum non erit sanitas, frutex enim peccati radicabitur in illis, et non intelligetur.
SIR 3:31 Cor sapientis intelligitur in sapientia, et auris bona audiet cum omni concupiscentia sapientiam.
SIR 3:32 Sapiens cor et intelligibile abstinebit se a peccatis, et in operibus justitiæ successus habebit.]
SIR 3:33 [Ignem ardentem exstinguit aqua, et eleemosyna resistit peccatis:
SIR 3:34 et Deus prospector est ejus qui reddit gratiam: meminit ejus in posterum, et in tempore casus sui inveniet firmamentum.]
SIR 4:1 [Fili, eleemosynam pauperis ne defraudes, et oculos tuos ne transvertas a paupere.
SIR 4:2 Animam esurientem ne despexeris, et non exasperes pauperem in inopia sua.
SIR 4:3 Cor inopis ne afflixeris, et non protrahas datum angustianti.
SIR 4:4 Rogationem contribulati ne abjicias, et non avertas faciem tuam ab egeno.
SIR 4:5 Ab inope ne avertas oculos tuos propter iram: et non relinquas quærentibus tibi retro maledicere.
SIR 4:6 Maledicentis enim tibi in amaritudine animæ, exaudietur deprecatio illius: exaudiet autem eum qui fecit illum.
SIR 4:7 Congregationi pauperum affabilem te facito: et presbytero humilia animam tuam, et magnato humilia caput tuum.
SIR 4:8 Declina pauperi sine tristitia aurem tuam, et redde debitum tuum, et responde illi pacifica in mansuetudine.
SIR 4:9 Libera eum qui injuriam patitur de manu superbi, et non acide feras in anima tua.
SIR 4:10 In judicando esto pupillis misericors ut pater, et pro viro matri illorum:
SIR 4:11 et eris tu velut filius Altissimi obediens, et miserebitur tui magis quam mater.]
SIR 4:12 [Sapientia filiis suis vitam inspirat: et suscipit inquirentes se, et præibit in via justitiæ.
SIR 4:13 Et qui illam diligit, diligit vitam, et qui vigilaverint ad illam complectentur placorem ejus.
SIR 4:14 Qui tenuerint illam, vitam hæreditabunt: et quo introibit benedicet Deus.
SIR 4:15 Qui serviunt ei obsequentes erunt sancto: et eos qui diligunt illam, diligit Deus.
SIR 4:16 Qui audit illam judicabit gentes: et qui intuetur illam permanebit confidens.
SIR 4:17 Si crediderit ei, hæreditabit illam, et erunt in confirmatione creaturæ illius:
SIR 4:18 quoniam in tentatione ambulat cum eo, et in primis eligit eum.
SIR 4:19 Timorem, et metum, et probationem inducet super illum: et cruciabit illum in tribulatione doctrinæ suæ, donec tentet eum in cogitationibus suis, et credat animæ illius.
SIR 4:20 Et firmabit illum, et iter adducet directum ad illum, et lætificabit illum:
SIR 4:21 et denudabit absconsa sua illi, et thesaurizabit super illum scientiam et intellectum justitiæ.
SIR 4:22 Si autem oberraverit, derelinquet eum, et tradet eum in manus inimici sui.]
SIR 4:23 [Fili, conserva tempus, et devita a malo.
SIR 4:24 Pro anima tua ne confundaris dicere verum:
SIR 4:25 est enim confusio adducens peccatum, et est confusio adducens gloriam et gratiam.
SIR 4:26 Ne accipias faciem adversus faciem tuam, nec adversus animam tuam mendacium.
SIR 4:27 Ne reverearis proximum tuum in casu suo,
SIR 4:28 nec retineas verbum in tempore salutis. Non abscondas sapientiam tuam in decore suo:
SIR 4:29 in lingua enim sapientia dignoscitur: et sensus, et scientia, et doctrina in verbo sensati, et firmamentum in operibus justitiæ.
SIR 4:30 Non contradicas verbo veritatis ullo modo, et de mendacio ineruditionis tuæ confundere.
SIR 4:31 Non confundaris confiteri peccata tua, et ne subjicias te omni homini pro peccato.
SIR 4:32 Noli resistere contra faciem potentis, nec coneris contra ictum fluvii.
SIR 4:33 Pro justitia agonizare pro anima tua, et usque ad mortem certa pro justitia: et Deus expugnabit pro te inimicos tuos.
SIR 4:34 Noli citatus esse in lingua tua, et inutilis, et remissus in operibus tuis.
SIR 4:35 Noli esse sicut leo in domo tua, evertens domesticos tuos, et opprimens subjectos tibi.
SIR 4:36 Non sit porrecta manus tua ad accipiendum, et ad dandum collecta.]
SIR 5:1 [Noli attendere ad possessiones iniquas, et ne dixeris: Est mihi sufficiens vita: nihil enim proderit in tempore vindictæ et obductionis.
SIR 5:2 Ne sequaris in fortitudine tua concupiscentiam cordis tui,
SIR 5:3 et ne dixeris: Quomodo potui? aut, Quis me subjiciet propter facta mea? Deus enim vindicans vindicabit.
SIR 5:4 Ne dixeris: Peccavi: et quid mihi accidit triste? Altissimus enim est patiens redditor.
SIR 5:5 De propitiatio peccato noli esse sine metu, neque adjicias peccatum super peccatum.
SIR 5:6 Et ne dicas: Miseratio Domini magna est, multitudinis peccatorum meorum miserebitur:
SIR 5:7 misericordia enim et ira ab illo cito proximant, et in peccatores respicit ira illius.
SIR 5:8 Non tardes converti ad Dominum, et ne differas de die in diem:
SIR 5:9 subito enim veniet ira illius, et in tempore vindictæ disperdet te.
SIR 5:10 Noli anxius esse in divitiis injustis: non enim proderunt tibi in die obductionis et vindictæ.]
SIR 5:11 [Non ventiles te in omnem ventum, et non eas in omnem viam: sic enim omnis peccator probatur in duplici lingua.
SIR 5:12 Esto firmus in via Domini, et in veritate sensus tui et scientia: et prosequatur te verbum pacis et justitiæ.
SIR 5:13 Esto mansuetus ad audiendum verbum, ut intelligas, et cum sapientia proferas responsum verum.
SIR 5:14 Si est tibi intellectus, responde proximo: sin autem, sit manus tua super os tuum, ne capiaris in verbo indisciplinato, et confundaris.
SIR 5:15 Honor et gloria in sermone sensati: lingua vero imprudentis subversio est ipsius.
SIR 5:16 Non appelleris susurro, et lingua tua ne capiaris et confundaris:
SIR 5:17 super furem enim est confusio et pœnitentia, et denotatio pessima super bilinguem: susurratori autem odium, et inimicitia, et contumelia.
SIR 5:18 Justifica pusillum et magnum similiter.]
SIR 6:1 [Noli fieri pro amico inimicus proximo: improperium enim et contumeliam malus hæreditabit: et omnis peccator invidus et bilinguis.]
SIR 6:2 [Non te extollas in cogitatione animæ tuæ velut taurus, ne forte elidatur virtus tua per stultitiam:
SIR 6:3 et folia tua comedat, et fructus tuos perdat, et relinquaris velut lignum aridum in eremo.
SIR 6:4 Anima enim nequam disperdet qui se habet, et in gaudium inimicis dat illum, et deducet in sortem impiorum.]
SIR 6:5 [Verbum dulce multiplicat amicos et mitigat inimicos, et lingua eucharis in bono homine abundat.
SIR 6:6 Multi pacifici sint tibi: et consiliarius sit tibi unus de mille.
SIR 6:7 Si possides amicum, in tentatione posside eum, et ne facile credas ei.
SIR 6:8 Est enim amicus secundum tempus suum, et non permanebit in die tribulationis.
SIR 6:9 Et est amicus qui convertitur ad inimicitiam, et est amicus qui odium et rixam et convitia denudabit.
SIR 6:10 Est autem amicus socius mensæ, et non permanebit in die necessitatis.
SIR 6:11 Amicus si permanserit fixus, erit tibi quasi coæqualis, et in domesticis tuis fiducialiter aget.
SIR 6:12 Si humiliaverit se contra te, et a facie tua absconderit se, unanimem habebis amicitiam bonam.
SIR 6:13 Ab inimicis tuis separare, et ab amicis tuis attende.
SIR 6:14 Amicus fidelis protectio fortis: qui autem invenit illum, invenit thesaurum.
SIR 6:15 Amico fideli nulla est comparatio, et non est digna ponderatio auri et argenti contra bonitatem fidei illius.
SIR 6:16 Amicus fidelis medicamentum vitæ et immortalitatis: et qui metuunt Dominum, invenient illum.
SIR 6:17 Qui timet Deum æque habebit amicitiam bonam, quoniam secundum illum erit amicus illius.]
SIR 6:18 [Fili, a juventute tua excipe doctrinam, et usque ad canos invenies sapientiam.
SIR 6:19 Quasi is qui arat et seminat accede ad eam, et sustine bonos fructus illius.
SIR 6:20 In opere enim ipsius exiguum laborabis, et cito edes de generationibus illius.
SIR 6:21 Quam aspera est nimium sapientia indoctis hominibus ! et non permanebit in illa excors.
SIR 6:22 Quasi lapidis virtus probatio erit in illis: et non demorabuntur projicere illam.
SIR 6:23 Sapientia enim doctrinæ secundum nomen est ejus, et non est multis manifestata: quibus autem cognita est, permanet usque ad conspectum Dei.
SIR 6:24 Audi, fili, et accipe consilium intellectus, et ne abjicias consilium meum.
SIR 6:25 Injice pedem tuum in compedes illius, et in torques illius collum tuum.
SIR 6:26 Subjice humerum tuum, et porta illam, et ne acedieris vinculis ejus.
SIR 6:27 In omni animo tuo accede ad illam, et in omni virtute tua conserva vias ejus.
SIR 6:28 Investiga illam, et manifestabitur tibi: et continens factus, ne derelinquas eam:
SIR 6:29 in novissimis enim invenies requiem in ea, et convertetur tibi in oblectationem.
SIR 6:30 Et erunt tibi compedes ejus in protectionem fortitudinis et bases virtutis, et torques illius in stolam gloriæ:
SIR 6:31 decor enim vitæ est in illa, et vincula illius alligatura salutaris.
SIR 6:32 Stolam gloriæ indues eam, et coronam gratulationis superpones tibi.
SIR 6:33 Fili, si attenderis mihi, disces: et si accommodaveris animum tuum, sapiens eris.
SIR 6:34 Si inclinaveris aurem tuam, excipies doctrinam: et si dilexeris audire, sapiens eris.
SIR 6:35 In multitudine presbyterorum prudentium sta, et sapientiæ illorum ex corde conjungere, ut omnem narrationem Dei possis audire, et proverbia laudis non effugiant a te.
SIR 6:36 Et si videris sensatum, evigila ad eum, et gradus ostiorum illius exterat pes tuus.
SIR 6:37 Cogitatum tuum habe in præceptis Dei, et in mandatis illius maxime assiduus esto: et ipse dabit tibi cor, et concupiscentia sapientiæ dabitur tibi.]
SIR 7:1 [Noli facere mala, et non te apprehendent:
SIR 7:2 discede ab iniquo, et deficient mala abs te.
SIR 7:3 Fili, non semines mala in sulcis injustitiæ, et non metes ea in septuplum.
SIR 7:4 Noli quærere a Domino ducatum, neque a rege cathedram honoris.
SIR 7:5 Non te justifices ante Deum, quoniam agnitor cordis ipse est: et penes regem noli velle videri sapiens.
SIR 7:6 Noli quærere fieri judex, nisi valeas virtute irrumpere iniquitates: ne forte extimescas faciem potentis, et ponas scandalum in æquitate tua.
SIR 7:7 Non pecces in multitudinem civitatis, nec te immittas in populum:
SIR 7:8 neque alliges duplicia peccata, nec enim in uno eris immunis.
SIR 7:9 Noli esse pusillanimis in animo tuo:
SIR 7:10 exorare et facere eleemosynam ne despicias.
SIR 7:11 Ne dicas: In multitudine munerum meorum respiciet Deus, et offerente me Deo altissimo, munera mea suscipiet.
SIR 7:12 Non irrideas hominem in amaritudine animæ: est enim qui humiliat et exaltat circumspector Deus.
SIR 7:13 Noli amare mendacium adversus fratrem tuum, neque in amicum similiter facias.
SIR 7:14 Noli velle mentiri omne mendacium: assiduitas enim illius non est bona.
SIR 7:15 Noli verbosus esse in multitudine presbyterorum, et non iteres verbum in oratione tua.
SIR 7:16 Non oderis laboriosa opera, et rusticationem creatam ab Altissimo.
SIR 7:17 Non te reputes in multitudine indisciplinatorum.
SIR 7:18 Memento iræ, quoniam non tardabit.
SIR 7:19 Humilia valde spiritum tuum, quoniam vindicta carnis impii ignis et vermis.]
SIR 7:20 [Noli prævaricari in amicum pecuniam differentem, neque fratrem carissimum auro spreveris.
SIR 7:21 Noli discedere a muliere sensata et bona, quam sortitus es in timore Domini: gratia enim verecundiæ illius super aurum.
SIR 7:22 Non lædas servum in veritate operantem, neque mercenarium dantem animam suam.
SIR 7:23 Servus sensatus sit tibi dilectus quasi anima tua: non defraudes illum libertate, neque inopem derelinquas illum.
SIR 7:24 Pecora tibi sunt, attende illis: et si sunt utilia, perseverent apud te.
SIR 7:25 Filii tibi sunt? erudi illos, et curva illos a pueritia illorum.
SIR 7:26 Filiæ tibi sunt? serva corpus illarum, et non ostendas hilarem faciem tuam ad illas.
SIR 7:27 Trade filiam, et grande opus feceris: et homini sensato da illam.
SIR 7:28 Mulier si est tibi secundum animam tuam, non projicias illam: et odibili non credas te. In toto corde tuo
SIR 7:29 honora patrem tuum, et gemitus matris tuæ ne obliviscaris:
SIR 7:30 memento quoniam nisi per illos natus non fuisses: et retribue illis, quomodo et illi tibi.]
SIR 7:31 [In tota anima tua time Dominum, et sacerdotes illius sanctifica.
SIR 7:32 In omni virtute tua dilige eum qui te fecit, et ministros ejus ne derelinquas.
SIR 7:33 Honora Deum ex tota anima tua, et honorifica sacerdotes, et propurga te cum brachiis.
SIR 7:34 Da illis partem, sicut mandatum est tibi, primitiarum et purgationis, et de negligentia tua purga te cum paucis.
SIR 7:35 Datum brachiorum tuorum, et sacrificium sanctificationis offeres Domino, et initia sanctorum.
SIR 7:36 Et pauperi porrige manum tuam, ut perficiatur propitiatio et benedictio tua.
SIR 7:37 Gratia dati in conspectu omnis viventis, et mortuo non prohibeas gratiam.
SIR 7:38 Non desis plorantibus in consolatione, et cum lugentibus ambula.
SIR 7:39 Non te pigeat visitare infirmum: ex his enim in dilectione firmaberis.
SIR 7:40 In omnibus operibus tuis memorare novissima tua, et in æternum non peccabis.]
SIR 8:1 [Non litiges cum homine potente, ne forte incidas in manus illius.
SIR 8:2 Non contendas cum viro locuplete, ne forte contra te constituat litem tibi:
SIR 8:3 multos enim perdidit aurum et argentum, et usque ad cor regum extendit et convertit.
SIR 8:4 Non litiges cum homine linguato, et non strues in ignem illius ligna.
SIR 8:5 Non communices homini indocto, ne male de progenie tua loquatur.
SIR 8:6 Ne despicias hominem avertentem se a peccato, neque improperes ei: memento quoniam omnes in correptione sumus.
SIR 8:7 Ne spernas hominem in sua senectute, etenim ex nobis senescunt.
SIR 8:8 Noli de mortuo inimico tuo gaudere: sciens quoniam omnes morimur, et in gaudium nolumus venire.
SIR 8:9 Ne despicias narrationem presbyterorum sapientium, et in proverbiis eorum conversare:
SIR 8:10 ab ipsis enim disces sapientiam et doctrinam intellectus, et servire magnatis sine querela.
SIR 8:11 Non te prætereat narratio seniorum, ipsi enim didicerunt a patribus suis:
SIR 8:12 quoniam ab ipsis disces intellectum, et in tempore necessitatis dare responsum.
SIR 8:13 Non incendas carbones peccatorum arguens eos, et ne incendaris flamma ignis peccatorum illorum.
SIR 8:14 Ne contra faciem stes contumeliosi, ne sedeat quasi insidiator ori tuo.
SIR 8:15 Noli fœnerari homini fortiori te: quod si fœneraveris, quasi perditum habe.
SIR 8:16 Non spondeas super virtutem tuam: quod si spoponderis, quasi restituens cogita.
SIR 8:17 Non judices contra judicem, quoniam secundum quod justum est judicat.
SIR 8:18 Cum audace non eas in via, ne forte gravet mala sua in te: ipse enim secundum voluntatem suam vadit, et simul cum stultitia illius peries.
SIR 8:19 Cum iracundo non facias rixam, et cum audace non eas in desertum: quoniam quasi nihil est ante illum sanguis, et ubi non est adjutorium, elidet te.
SIR 8:20 Cum fatuis consilium non habeas: non enim poterunt diligere nisi quæ eis placent.
SIR 8:21 Coram extraneo ne facias consilium: nescis enim quid pariet.
SIR 8:22 Non omni homini cor tuum manifestes, ne forte inferat tibi gratiam falsam, et convicietur tibi.]
SIR 9:1 [Non zeles mulierem sinus tui, ne ostendat super te malitiam doctrinæ nequam.
SIR 9:2 Non des mulieri potestatem animæ tuæ, ne ingrediatur in virtutem tuam, et confundaris.
SIR 9:3 Ne respicias mulierem multivolam, ne forte incidas in laqueos illius.
SIR 9:4 Cum saltatrice ne assiduus sis, nec audias illam, ne forte pereas in efficacia illius.
SIR 9:5 Virginem ne conspicias, ne forte scandalizeris in decore illius.
SIR 9:6 Ne des fornicariis animam tuam in ullo, ne perdas te et hæreditatem tuam.
SIR 9:7 Noli circumspicere in vicis civitatis, nec oberraveris in plateis illius.
SIR 9:8 Averte faciem tuam a muliere compta, et ne circumspicias speciem alienam.
SIR 9:9 Propter speciem mulieris multi perierunt: et ex hoc concupiscentia quasi ignis exardescit.
SIR 9:10 Omnis mulier quæ est fornicaria, quasi stercus in via conculcabitur.
SIR 9:11 Speciem mulieris alienæ multi admirati, reprobi facti sunt: colloquium enim illius quasi ignis exardescit.
SIR 9:12 Cum aliena muliere ne sedeas omnino, nec accumbas cum ea super cubitum:
SIR 9:13 et non alterceris cum illa in vino, ne forte declinet cor tuum in illam, et sanguine tuo labaris in perditionem.]
SIR 9:14 [Ne derelinquas amicum antiquum: novus enim non erit similis illi.
SIR 9:15 Vinum novum amicus novus: veterascet, et cum suavitate bibes illud.
SIR 9:16 Non zeles gloriam et opes peccatoris: non enim scis quæ futura sit illius subversio.
SIR 9:17 Non placeat tibi injuria injustorum, sciens quoniam usque ad inferos non placebit impius.
SIR 9:18 Longe abesto ab homine potestatem habente occidendi, et non suspicaberis timorem mortis.
SIR 9:19 Et si accesseris ad illum, noli aliquid committere, ne forte auferat vitam tuam.
SIR 9:20 Communionem mortis scito, quoniam in medio laqueorum ingredieris, et super dolentium arma ambulabis.
SIR 9:21 Secundum virtutem tuam cave te a proximo tuo, et cum sapientibus et prudentibus tracta.
SIR 9:22 Viri justi sint tibi convivæ, et in timore Dei sit tibi gloriatio:
SIR 9:23 et in sensu sit tibi cogitatus Dei, et omnis enarratio tua in præceptis Altissimi.
SIR 9:24 In manu artificum opera laudabuntur, et princeps populi in sapientia sermonis sui, in sensu vero seniorum verbum.
SIR 9:25 Terribilis est in civitate sua homo linguosus: et temerarius in verbo suo odibilis erit.]
SIR 10:1 [Judex sapiens judicabit populum suum, et principatus sensati stabilis erit.
SIR 10:2 Secundum judicem populi, sic et ministri ejus: et qualis rector est civitatis, tales et inhabitantes in ea.
SIR 10:3 Rex insipiens perdet populum suum: et civitates inhabitabuntur per sensum potentium.
SIR 10:4 In manu Dei potestas terræ: et utilem rectorem suscitabit in tempus super illam.
SIR 10:5 In manu Dei prosperitas hominis, et super faciem scribæ imponet honorem suum.]
SIR 10:6 [Omnis injuriæ proximi ne memineris, et nihil agas in operibus injuriæ.
SIR 10:7 Odibilis coram Deo est et hominibus superbia, et execrabilis omnis iniquitas gentium.
SIR 10:8 Regnum a gente in gentem transfertur propter injustitias, et injurias, et contumelias, et diversos dolos.
SIR 10:9 Avaro autem nihil est scelestius. Quid superbit terra et cinis?
SIR 10:10 Nihil est iniquius quam amare pecuniam: hic enim et animam suam venalem habet, quoniam in vita sua projecit intima sua.
SIR 10:11 Omnis potentatus brevis vita; languor prolixior gravat medicum.
SIR 10:12 Brevem languorem præcidit medicus: sic et rex hodie est, et cras morietur.
SIR 10:13 Cum enim morietur homo, hæreditabit serpentes, et bestias, et vermes.
SIR 10:14 Initium superbiæ hominis apostatare a Deo:
SIR 10:15 quoniam ab eo qui fecit illum recessit cor ejus, quoniam initium omnis peccati est superbia. Qui tenuerit illam adimplebitur maledictis, et subvertet eum in finem.
SIR 10:16 Propterea exhonoravit Dominus conventus malorum, et destruxit eos usque in finem.
SIR 10:17 Sedes ducum superborum destruxit Deus, et sedere fecit mites pro eis.
SIR 10:18 Radices gentium superbarum arefecit Deus, et plantavit humiles ex ipsis gentibus.
SIR 10:19 Terras gentium evertit Dominus, et perdidit eas usque ad fundamentum.
SIR 10:20 Arefecit ex ipsis, et disperdidit eos, et cessare fecit memoriam eorum a terra.
SIR 10:21 Memoria superborum perdidit Deus, et reliquit memoriam humilium sensu.
SIR 10:22 Non est creata hominibus superbia, neque iracundia nationi mulierum.]
SIR 10:23 [Semen hominum honorabitur hoc, quod timet Deum: semen autem hoc exhonorabitur, quod præterit mandata Domini.
SIR 10:24 In medio fratrum rector illorum in honore: et qui timent Dominum erunt in oculis illius.
SIR 10:25 Gloria divitum, honoratorum, et pauperum, timor Dei est.
SIR 10:26 Noli despicere hominem justum pauperem, et noli magnificare virum peccatorem divitem.
SIR 10:27 Magnus, et judex, et potens est in honore: et non est major illo qui timet Deum.
SIR 10:28 Servo sensato liberi servient: et vir prudens et disciplinatus non murmurabit correptus, et inscius non honorabitur.
SIR 10:29 Noli extollere te in faciendo opere tuo, et noli cunctari in tempore angustiæ.
SIR 10:30 Melior est qui operatur et abundat in omnibus, quam qui gloriatur et eget pane.
SIR 10:31 Fili, in mansuetudine serva animam tuam, et da illi honorem secundum meritum suum.
SIR 10:32 Peccantem in animam suam quis justificabit? et quis honorificabit exhonorantem animam suam?
SIR 10:33 Pauper gloriatur per disciplinam et timorem suum: et est homo qui honorificatur propter substantiam suam.
SIR 10:34 Qui autem gloriatur in paupertate, quanto magis in substantia ! et qui gloriatur in substantia, paupertatem vereatur.]
SIR 11:1 [Sapientia humiliati exaltabit caput illius, et in medio magnatorum consedere illum faciet.
SIR 11:2 Non laudes virum in specie sua, neque spernas hominem in visu suo.
SIR 11:3 Brevis in volatilibus est apis, et initium dulcoris habet fructus illius.
SIR 11:4 In vestitu ne glorieris umquam, nec in die honoris tui extollaris: quoniam mirabilia opera Altissimi solius, et gloriosa, et absconsa, et invisa opera illius.
SIR 11:5 Multi tyranni sederunt in throno: et insuspicabilis portavit diadema.
SIR 11:6 Multi potentes oppressi sunt valide, et gloriosi traditi sunt in manus alterorum.
SIR 11:7 Priusquam interroges, ne vituperes quemquam: et cum interrogaveris, corripe juste.]
SIR 11:8 [Priusquam audias, ne respondeas verbum: et in medio sermonum ne adjicias loqui.
SIR 11:9 De ea re quæ te non molestat, ne certeris: et in judicio peccantium ne consistas.
SIR 11:10 Fili, ne in multis sint actus tui: et si dives fueris, non eris immunis a delicto. Si enim secutus fueris, non apprehendes: et non effugies, si præcucurreris.
SIR 11:11 Est homo laborans et festinans, et dolens: impius, et tanto magis non abundabit.
SIR 11:12 Est homo marcidus egens recuperatione, plus deficiens virtute, et abundans paupertate:
SIR 11:13 et oculus Dei respexit illum in bono, et erexit eum ab humilitate ipsius, et exaltavit caput ejus: et mirati sunt in illo multi, et honoraverunt Deum.]
SIR 11:14 [Bona et mala, vita et mors, paupertas et honestas, a Deo sunt:
SIR 11:15 sapientia, et disciplina, et scientia legis, apud Deum: dilectio, et viæ bonorum, apud ipsum.
SIR 11:16 Error et tenebræ peccatoribus concreata sunt: qui autem exsultant in malis consenescunt in malo.
SIR 11:17 Datio Dei permanet justis, et profectus illius successus habebit in æternum.
SIR 11:18 Est qui locupletatur parce agendo, et hæc est pars mercedis illius.
SIR 11:19 In eo quod dicit: Inveni requiem mihi, et nunc manducabo de bonis meis solus:
SIR 11:20 et nescit quod tempus præteriet, et mors appropinquet, et relinquat omnia aliis, et morietur.
SIR 11:21 Sta in testamento tuo, et in illo colloquere, et in opere mandatorum tuorum veterasce.
SIR 11:22 Ne manseris in operibus peccatorum: confide autem in Deo, et mane in loco tuo.
SIR 11:23 Facile est enim in oculis Dei subito honestare pauperem.
SIR 11:24 Benedictio Dei in mercedem justi festinat, et in hora veloci processus illius fructificat.
SIR 11:25 Ne dicas: Quid est mihi opus? et quæ erunt mihi ex hoc bona?
SIR 11:26 Ne dicas: Sufficiens mihi sum: et quid ex hoc pessimabor?
SIR 11:27 In die bonorum ne immemor sis malorum, et in die malorum ne immemor sis bonorum:
SIR 11:28 quoniam facile est coram Deo in die obitus retribuere unicuique secundum vias suas.
SIR 11:29 Malitia horæ oblivionem facit luxuriæ magnæ, et in fine hominis denudatio operum illius.
SIR 11:30 Ante mortem ne laudes hominem quemquam: quoniam in filiis suis agnoscitur vir.]
SIR 11:31 [Non omnem hominem inducas in domum tuam: multæ enim sunt insidiæ dolosi.
SIR 11:32 Sicut enim eructant præcordia fœtentium, et sicut perdix inducitur in caveam, et ut caprea in laqueum: sic et cor superborum, et sicut prospector videns casum proximi sui.
SIR 11:33 Bona enim in mala convertens insidiatur, et in electis imponet maculam.
SIR 11:34 A scintilla una augetur ignis, et ab uno doloso augetur sanguis: homo vero peccator sanguini insidiatur.
SIR 11:35 Attende tibi a pestifero, fabricat enim mala, ne inducat super te subsannationem in perpetuum.
SIR 11:36 Admitte ad te alienigenam: et subvertet te in turbine, et abalienabit te a tuis propriis.]
SIR 12:1 [Si benefeceris, scito cui feceris, et erit gratia in bonis tuis multa.
SIR 12:2 Benefac justo, et invenies retributionem magnam: et si non ab ipso, certe a Domino.
SIR 12:3 Non est enim ei bene qui assiduus est in malis, et eleemosynas non danti: quoniam et Altissimus odio habet peccatores, et misertus est pœnitentibus.
SIR 12:4 Da misericordi, et ne suscipias peccatorem: et impiis et peccatoribus reddet vindictam, custodiens eos in diem vindictæ.
SIR 12:5 Da bono, et non receperis peccatorem.
SIR 12:6 Benefac humili, et non dederis impio: prohibe panes illi dari, ne in ipsis potentior te sit:
SIR 12:7 nam duplicia mala invenies in omnibus bonis quæcumque feceris illi, quoniam et Altissimus odio habet peccatores, et impiis reddet vindictam.]
SIR 12:8 [Non agnoscetur in bonis amicus, et non abscondetur in malis inimicus.
SIR 12:9 In bonis viri, inimici illius in tristitia: et in malitia illius, amicus agnitus est.
SIR 12:10 Non credas inimico tuo in æternum: sicut enim æramentum æruginat nequitia illius:
SIR 12:11 et si humiliatus vadat curvus, adjice animum tuum, et custodi te ab illo.
SIR 12:12 Non statuas illum penes te, nec sedeat ad dexteram tuam, ne forte conversus in locum tuum, inquirat cathedram tuam, et in novissimo agnosces verba mea, et in sermonibus meis stimuleris.
SIR 12:13 Quis miserebitur incantatori a serpente percusso, et omnibus qui appropiant bestiis? et sic qui comitatur cum viro iniquo, et obvolutus est in peccatis ejus.
SIR 12:14 Una hora tecum permanebit: si autem declinaveris, non supportabit.
SIR 12:15 In labiis suis indulcat inimicus, et in corde suo insidiatur ut subvertat te in foveam.
SIR 12:16 In oculis suis lacrimatur inimicus, et si invenerit tempus, non satiabitur sanguine.
SIR 12:17 Et si incurrerint tibi mala, invenies eum illic priorem.
SIR 12:18 In oculis suis lacrimatur inimicus, et quasi adjuvans suffodiet plantas tuas.
SIR 12:19 Caput suum movebit, et plaudet manu, et multa susurrans commutabit vultum suum.]
SIR 13:1 [Qui tetigerit picem inquinabitur ab ea: et qui communicaverit superbo induet superbiam.
SIR 13:2 Pondus super se tollat qui honestiori se communicat, et ditiori te ne socius fueris.
SIR 13:3 Quid communicabit cacabus ad ollam? quando enim se colliserint, confringetur.
SIR 13:4 Dives injuste egit, et fremet: pauper autem læsus tacebit.
SIR 13:5 Si largitus fueris, assumet te: et si non habueris, derelinquet te.
SIR 13:6 Si habes, convivet tecum, et evacuabit te: et ipse non dolebit super te.
SIR 13:7 Si necessarius illi fueris, supplantabit te, et subridens spem dabit, narrans tibi bona, et dicet: Quid opus est tibi?
SIR 13:8 Et confundet te in cibis suis, donec te exinaniat bis et ter: et in novissimo deridebit te, et postea videns derelinquet te, et caput suum movebit ad te.
SIR 13:9 Humiliare Deo, et exspecta manus ejus.
SIR 13:10 Attende ne seductus in stultitiam humilieris.
SIR 13:11 Noli esse humilis in sapientia tua, ne humiliatus in stultitiam seducaris.
SIR 13:12 Advocatus a potentiore, discede: ex hoc enim magis te advocabit.
SIR 13:13 Ne improbus sis, ne impingaris: et ne longe sis ab eo, ne eas in oblivionem.
SIR 13:14 Ne retineas ex æquo loqui cum illo, nec credas multis verbis illius: ex multa enim loquela tentabit te, et subridens interrogabit te de absconditis tuis.
SIR 13:15 Immitis animus illius conservabit verba tua: et non parcet de malitia, et de vinculis.
SIR 13:16 Cave tibi, et attende diligenter auditui tuo, quoniam cum subversione tua ambulas:
SIR 13:17 audiens vero illa, quasi in somnis vide, et vigilabis.
SIR 13:18 Omni vita tua dilige Deum, et invoca illum in salute tua.
SIR 13:19 Omne animal diligit simile sibi, sic et omnis homo proximum sibi.
SIR 13:20 Omnis caro ad similem sibi conjungetur, et omnis homo simili sui sociabitur.
SIR 13:21 Si communicabit lupus agno aliquando, sic peccator justo.
SIR 13:22 Quæ communicatio sancto homini ad canem? aut quæ pars diviti ad pauperem?
SIR 13:23 Venatio leonis onager in eremo: sic et pascua divitum sunt pauperes.
SIR 13:24 Et sicut abominatio est superbo humilitas, sic et execratio divitis pauper.
SIR 13:25 Dives commotus confirmatur ab amicis suis: humilis autem cum ceciderit, expelletur et a notis.
SIR 13:26 Diviti decepto multi recuperatores: locutus est superbia, et justificaverunt illum.
SIR 13:27 Humilis deceptus est, insuper et arguitur: locutus est sensate, et non est datus ei locus.
SIR 13:28 Dives locutus est, et omnes tacuerunt, et verbum illius usque ad nubes perducent.
SIR 13:29 Pauper locutus est, et dicunt: Quis est hic? et si offenderit, subvertent illum.]
SIR 13:30 [Bona est substantia cui non est peccatum in conscientia: et nequissima paupertas in ore impii.
SIR 13:31 Cor hominis immutat faciem illius, sive in bona, sive in mala.
SIR 13:32 Vestigium cordis boni et faciem bonam difficile invenies, et cum labore.]
SIR 14:1 [Beatus vir qui non est lapsus verbo ex ore suo, et non est stimulatus in tristitia delicti.
SIR 14:2 Felix qui non habuit animi sui tristitiam, et non excidit a spe sua.
SIR 14:3 Viro cupido et tenaci sine ratione est substantia: et homini livido ad quid aurum?
SIR 14:4 Qui acervat ex animo suo injuste, aliis congregat, et in bonis illius alius luxuriabitur.
SIR 14:5 Qui sibi nequam est, cui alii bonus erit? et non jucundabitur in bonis suis.
SIR 14:6 Qui sibi invidet, nihil est illo nequius: et hæc redditio est malitiæ illius.
SIR 14:7 Et si bene fecerit, ignoranter et non volens facit: et in novissimo manifestat malitiam suam.
SIR 14:8 Nequam est oculus lividi: et avertens faciem suam, et despiciens animam suam.
SIR 14:9 Insatiabilis oculus cupidi in parte iniquitatis: non satiabitur donec consumat arefaciens animam suam.
SIR 14:10 Oculus malus ad mala, et non saturabitur pane, sed indigens et in tristitia erit super mensam suam.
SIR 14:11 Fili, si habes, benefac tecum, et Deo dignas oblationes offer.
SIR 14:12 Memor esto quoniam mors non tardat, et testamentum inferorum, quia demonstratum est tibi: testamentum enim hujus mundi morte morietur.
SIR 14:13 Ante mortem benefac amico tuo, et secundum vires tuas exporrigens da pauperi.
SIR 14:14 Non defrauderis a die bono, et particula boni doni non te prætereat.
SIR 14:15 Nonne aliis relinques dolores et labores tuos in divisione sortis?
SIR 14:16 Da et accipe, et justifica animam tuam.
SIR 14:17 Ante obitum tuum operare justitiam, quoniam non est apud inferos invenire cibum.
SIR 14:18 Omnis caro sicut fœnum veterascet, et sicut folium fructificans in arbore viridi.
SIR 14:19 Alia generantur, et alia dejiciuntur: sic generatio carnis et sanguinis, alia finitur, et alia nascitur.
SIR 14:20 Omne opus corruptibile in fine deficiet, et qui illud operatur ibit cum illo.
SIR 14:21 Et omne opus electum justificabitur, et qui operatur illud honorabitur in illo.]
SIR 14:22 [Beatus vir qui in sapientia morabitur, et qui in justitia sua meditabitur, et in sensu cogitabit circumspectionem Dei:
SIR 14:23 qui excogitat vias illius in corde suo, et in absconditis suis intelligens, vadens post illam quasi investigator, et in viis illius consistens:
SIR 14:24 qui respicit per fenestras illius, et in januis illius audiens:
SIR 14:25 qui requiescit juxta domum illius, et in parietibus illius figens palum, statuet casulam suam ad manus illius, et requiescent in casula illius bona per ævum.
SIR 14:26 Statuet filios suos sub tegmine illius, et sub ramis ejus morabitur.
SIR 14:27 Protegetur sub tegmine illius a fervore, et in gloria ejus requiescet.]
SIR 15:1 [Qui timet Deum faciet bona, et qui continens est justitiæ apprehendet illam:
SIR 15:2 et obviabit illi quasi mater honorificata, et quasi mulier a virginitate suscipiet illum.
SIR 15:3 Cibabit illum pane vitæ et intellectus, et aqua sapientiæ salutaris potabit illum: et firmabitur in illo, et non flectetur:
SIR 15:4 et continebit illum, et non confundetur: et exaltabit illum apud proximos suos,
SIR 15:5 et in medio ecclesiæ aperiet os ejus, et adimplebit illum spiritu sapientiæ et intellectus, et stola gloriæ vestiet illum.
SIR 15:6 Jucunditatem et exsultationem thesaurizabit super illum, et nomine æterno hæreditabit illum.
SIR 15:7 Homines stulti non apprehendent illam, et homines sensati obviabunt illi. Homines stulti non videbunt eam: longe enim abest a superbia et dolo.
SIR 15:8 Viri mendaces non erunt illius memores: et viri veraces invenientur in illa, et successum habebunt usque ad inspectionem Dei.
SIR 15:9 Non est speciosa laus in ore peccatoris,
SIR 15:10 quoniam a Deo profecta est sapientia. Sapientiæ enim Dei astabit laus, et in ore fideli abundabit, et Dominator dabit eam illi.]
SIR 15:11 [Non dixeris: Per Deum abest: quæ enim odit ne feceris.
SIR 15:12 Non dicas: Ille me implanavit: non enim necessarii sunt ei homines impii.
SIR 15:13 Omne execramentum erroris odit Dominus, et non erit amabile timentibus eum.
SIR 15:14 Deus ab initio constituit hominem, et reliquit illum in manu consilii sui:
SIR 15:15 adjecit mandata et præcepta sua.
SIR 15:16 Si volueris mandata servare, conservabunt te, et in perpetuum fidem placitam facere.
SIR 15:17 Apposuit tibi aquam et ignem, ad quod volueris porrige manum tuam.
SIR 15:18 Ante hominem vita et mors, bonum et malum: quod placuerit ei dabitur illi:
SIR 15:19 quoniam multa sapientia Dei, et fortis in potentia, videns omnes sine intermissione.
SIR 15:20 Oculi Domini ad timentes eum, et ipse agnoscit omnem operam hominis.
SIR 15:21 Nemini mandavit impie agere, et nemini dedit spatium peccandi:
SIR 15:22 non enim concupiscit multitudinem filiorum infidelium et inutilium.]
SIR 16:1 [Ne jucunderis in filiis impiis, si multiplicentur: nec oblecteris super ipsos, si non est timor Dei in illis.
SIR 16:2 Non credas vitæ illorum, et ne respexeris in labores eorum.
SIR 16:3 Melior est enim unus timens Deum, quam mille filii impii:
SIR 16:4 et utile est mori sine filiis, quam relinquere filios impios.
SIR 16:5 Ab uno sensato inhabitabitur patria: tribus impiorum deseretur.
SIR 16:6 Multa talia vidit oculis meus, et fortiora horum audivit auris mea.
SIR 16:7 In synagoga peccantium exardebit ignis, et in gente incredibili exardescet ira.
SIR 16:8 Non exoraverunt pro peccatis suis antiqui gigantes, qui destructi sunt confidentes suæ virtuti.
SIR 16:9 Et non pepercit peregrinationi Lot, et execratus est eos præ superbia verbi illorum.
SIR 16:10 Non misertus est illis, gentem totam perdens, et extollentem se in peccatis suis.
SIR 16:11 Et sicut sexcenta millia peditum, qui congregati sunt in duritia cordis sui: et si unus fuisset cervicatus, mirum si fuisset immunis.
SIR 16:12 Misericordia enim et ira est cum illo: potens exoratio, et effundens iram.
SIR 16:13 Secundum misericordiam suam, sic correptio illius homines secundum opera sua judicat.
SIR 16:14 Non effugiet in rapina peccator, et non retardabit sufferentia misericordiam facientis.
SIR 16:15 Omnis misericordia faciet locum unicuique, secundum meritum operum suorum, et secundum intellectum peregrinationis ipsius.]
SIR 16:16 [Non dicas: A Deo abscondar: et ex summo, quis mei memorabitur?
SIR 16:17 in populo magno non agnoscar: quæ est enim anima mea in tam immensa creatura?
SIR 16:18 Ecce cælum et cæli cælorum, abyssus, et universa terra, et quæ in eis sunt, in conspectu illius commovebuntur.
SIR 16:19 Montes simul, et colles, et fundamenta terræ, cum conspexerit illa Deus, tremore concutientur.
SIR 16:20 Et in omnibus his insensatum est cor, et omne cor intelligitur ab illo.
SIR 16:21 Et vias illius quis intelligit, et procellam quam nec oculus videbit hominis?
SIR 16:22 Nam plurima illius opera sunt in absconsis: sed opera justitiæ ejus quis enuntiabit, aut quis sustinebit? longe enim est testamentum a quibusdam, et interrogatio omnium in consummatione est.
SIR 16:23 Qui minoratur corde cogitat inania, et vir imprudens et errans cogitat stulta.]
SIR 16:24 [Audi me, fili, et disce disciplinam sensus, et in verbis meis attende in corde tuo:
SIR 16:25 et dicam in æquitate disciplinam, et scrutabor enarrare sapientiam: et in verbis meis attende in corde tuo, et dico in æquitate spiritus virtutes quas posuit Deus in opera sua ab initio, et in veritate enuntio scientiam ejus.
SIR 16:26 In judicio Dei opera ejus ab initio, et ab institutione ipsorum distinxit partes illorum, et initia eorum in gentibus suis.
SIR 16:27 Ornavit in æternum opera illorum: nec esurierunt, nec laboraverunt, et non destiterunt ab operibus suis.
SIR 16:28 Unusquisque proximum sibi non angustiabit in æternum:
SIR 16:29 non sis incredibilis verbo illius.
SIR 16:30 Post hæc Deus in terram respexit, et implevit illam bonis suis:
SIR 16:31 anima omnis vitalis denuntiavit ante faciem ipsius, et in ipsam iterum reversio illorum.]
SIR 17:1 [Deus creavit de terra hominem, et secundum imaginem suam fecit illum:
SIR 17:2 et iterum convertit illum in ipsam, et secundum se vestivit illum virtute.
SIR 17:3 Numerum dierum et tempus dedit illi, et dedit illi potestatem eorum quæ sunt super terram.
SIR 17:4 Posuit timorem illius super omnem carnem, et dominatus est bestiarum et volatilium.
SIR 17:5 Creavit ex ipso adjutorium simile sibi: consilium, et linguam, et oculos, et aures, et cor dedit illis excogitandi, et disciplina intellectus replevit illos.
SIR 17:6 Creavit illis scientiam spiritus, sensu implevit cor illorum, et mala et bona ostendit illis.
SIR 17:7 Posuit oculum suum super corda illorum, ostendere illis magnalia operum suorum:
SIR 17:8 ut nomen sanctificationis collaudent, et gloriari in mirabilibus illius; ut magnalia enarrent operum ejus.
SIR 17:9 Addidit illis disciplinam, et legem vitæ hæreditavit illos.
SIR 17:10 Testamentum æternum constituit cum illis, et justitiam et judicia sua ostendit illis.
SIR 17:11 Et magnalia honoris ejus vidit oculus illorum, et honorem vocis audierunt aures illorum. Et dixit illis: Attendite ab omni iniquo.
SIR 17:12 Et mandavit illis unicuique de proximo suo.
SIR 17:13 Viæ illorum coram ipso sunt semper: non sunt absconsæ ab oculis ipsius.
SIR 17:14 In unamquamque gentem præposuit rectorem:
SIR 17:15 et pars Dei Israël facta est manifesta.
SIR 17:16 Et omnia opera illorum velut sol in conspectu Dei: et oculi ejus sine intermissione inspicientes in viis eorum.
SIR 17:17 Non sunt absconsa testamenta per iniquitatem illorum, et omnes iniquitates eorum in conspectu Dei.
SIR 17:18 Eleemosyna viri quasi signaculum cum ipso, et gratiam hominis quasi pupillam conservabit.
SIR 17:19 Et postea resurget, et retribuet illis retributionem, unicuique in caput ipsorum, et convertet in interiores partes terræ.
SIR 17:20 Pœnitentibus autem dedit viam justitiæ, et confirmavit deficientes sustinere, et destinavit illis sortem veritatis.]
SIR 17:21 [Convertere ad Dominum, et relinque peccata tua:
SIR 17:22 precare ante faciem Domini, et minue offendicula.
SIR 17:23 Revertere ad Dominum, et avertere ab injustitia tua, et nimis odito execrationem:
SIR 17:24 et cognosce justitias et judicia Dei, et sta in sorte propositionis, et orationis altissimi Dei.
SIR 17:25 In partes vade sæculi sancti, cum vivis et dantibus confessionem Deo.
SIR 17:26 Non demoreris in errore impiorum: ante mortem confitere: a mortuo, quasi nihil, perit confessio.
SIR 17:27 Confiteberis vivens, vivus et sanus confiteberis: et laudabis Deum, et gloriaberis in miserationibus illius.
SIR 17:28 Quam magna misericordia Domini, et propitiatio illius convertentibus ad se !
SIR 17:29 Nec enim omnia possunt esse in hominibus, quoniam non est immortalis filius hominis, et in vanitate malitiæ placuerunt.
SIR 17:30 Quid lucidius sole? et hic deficiet; aut quid nequius quam quod excogitavit caro et sanguis? et hoc arguetur.
SIR 17:31 Virtutem altitudinis cæli ipse conspicit: et omnes homines terra et cinis.]
SIR 18:1 [Qui vivet in æternum creavit omnia simul. Deus solus justificabitur, et manet invictus rex in æternum.
SIR 18:2 Quis sufficit enarrare opera illius?
SIR 18:3 quis enim investigabit magnalia ejus?
SIR 18:4 virtutem autem magnitudinis ejus quis enuntiabit? aut quis adjiciet enarrare misericordiam ejus?
SIR 18:5 Non est minuere neque adjicere, nec est invenire magnalia Dei.
SIR 18:6 Cum consummaverit homo, tunc incipiet: et cum quieverit, aporiabitur.
SIR 18:7 Quid est homo? et quæ est gratia illius? et quid bonum aut quid nequam illius?
SIR 18:8 Numerus dierum hominum, ut multum centum anni, quasi gutta aquæ maris deputati sunt: et sicut calculus arenæ, sic exigui anni in die ævi.
SIR 18:9 Propter hoc patiens est Deus in illis, et effundit super eos misericordiam suam.
SIR 18:10 Vidit præsumptionem cordis eorum, quoniam mala est: et cognovit subversionem illorum, quoniam nequam est.
SIR 18:11 Ideo adimplevit propitiationem suam in illis, et ostendit eis viam æquitatis.
SIR 18:12 Miseratio hominis circa proximum suum: misericordia autem Dei super omnem carnem.
SIR 18:13 Qui misericordiam habet, docet et erudit quasi pastor gregem suum.
SIR 18:14 Miseretur excipientis doctrinam miserationis, et qui festinat in judiciis ejus.]
SIR 18:15 [Fili, in bonis non des querelam, et in omni dato non des tristitiam verbi mali.
SIR 18:16 Nonne ardorem refrigerabit ros? sic et verbum melius quam datum.
SIR 18:17 Nonne ecce verbum super datum bonum? sed utraque cum homine justificato.
SIR 18:18 Stultus acriter improperabit: et datus indisciplinati tabescere facit oculos.
SIR 18:19 Ante judicium para justitiam tibi, et antequam loquaris, disce.
SIR 18:20 Ante languorem adhibe medicinam: et ante judicium interroga teipsum, et in conspectu Dei invenies propitiationem.
SIR 18:21 Ante languorem humilia te, et in tempore infirmitatis ostende conversationem tuam.
SIR 18:22 Non impediaris orare semper, et ne verearis usque ad mortem justificari, quoniam merces Dei manet in æternum.
SIR 18:23 Ante orationem præpara animam tuam, et noli esse quasi homo qui tentat Deum.
SIR 18:24 Memento iræ in die consummationis, et tempus retributionis in conversatione faciei.
SIR 18:25 Memento paupertatis in tempore abundantiæ, et necessitatum paupertatis in die divitiarum.
SIR 18:26 A mane usque ad vesperam immutabitur tempus, et hæc omnia citata in oculis Dei.
SIR 18:27 Homo sapiens in omnibus metuet, et in diebus delictorum attendet ab inertia.
SIR 18:28 Omnis astutus agnoscit sapientiam, et invenienti eam dabit confessionem.
SIR 18:29 Sensati in verbis et ipsi sapienter egerunt, et intellexerunt veritatem et justitiam, et impleverunt proverbia et judicia.]
SIR 18:30 [Post concupiscentias tuas non eas, et a voluntate tua avertere.
SIR 18:31 Si præstes animæ tuæ concupiscentias ejus, faciat te in gaudium inimicis tuis.
SIR 18:32 Ne oblecteris in turbis nec in modicis: assidua enim est commissio illorum.
SIR 18:33 Ne fueris mediocris in contentione ex fœnore, et est tibi nihil in sacculo: eris enim invidus vitæ tuæ.]
SIR 19:1 [Operarius ebriosus non locupletabitur: et qui spernit modica paulatim decidet.
SIR 19:2 Vinum et mulieres apostatare faciunt sapientes, et arguent sensatos.
SIR 19:3 Et qui se jungit fornicariis erit nequam: putredo et vermes hæreditabunt illum: et extolletur in exemplum majus, et tolletur de numero anima ejus.]
SIR 19:4 [Qui credit cito levis corde est, et minorabitur: et qui delinquit in animam suam, insuper habebitur.
SIR 19:5 Qui gaudet iniquitate, denotabitur: et qui odit correptionem, minuetur vita: et qui odit loquacitatem, extinguit malitiam.
SIR 19:6 Qui peccat in animam suam, pœnitebit: et qui jucundatur in malitia, denotabitur.
SIR 19:7 Ne iteres verbum nequam et durum, et non minoraberis.
SIR 19:8 Amico et inimico noli narrare sensum tuum: et si est tibi delictum, noli denudare:
SIR 19:9 audiet enim te, et custodiet te, et quasi defendens peccatum, odiet te, et sic aderit tibi semper.
SIR 19:10 Audisti verbum adversus proximum tuum? commoriatur in te, fidens quoniam non te dirumpet.
SIR 19:11 A facie verbi parturit fatuus, tamquam gemitus partus infantis.
SIR 19:12 Sagitta infixa femori carnis, sic verbum in corde stulti.
SIR 19:13 Corripe amicum, ne forte non intellexerit, et dicat: Non feci: aut, si fecerit, ne iterum addat facere.
SIR 19:14 Corripe proximum, ne forte non dixerit: et si dixerit, ne forte iteret.
SIR 19:15 Corripe amicum, sæpe enim fit commissio:
SIR 19:16 et non omni verbo credas. Est qui labitur lingua, sed non ex animo:
SIR 19:17 quis est enim qui non deliquerit in lingua sua?] [Corripe proximum antequam commineris,
SIR 19:18 et da locum timori Altissimi: quia omnis sapientia timor Dei, et in illa timere Deum, et in omni sapientia dispositio legis.
SIR 19:19 Et non est sapientia nequitiæ disciplina, et non est cogitatus peccatorum prudentia.
SIR 19:20 Est nequitia, et in ipsa execratio, et est insipiens qui minuitur sapientia.
SIR 19:21 Melior est homo qui minuitur sapientia, et deficiens sensu, in timore, quam qui abundat sensu, et transgreditur legem Altissimi.
SIR 19:22 Est solertia certa, et ipsa iniqua:
SIR 19:23 et est qui emittit verbum certum enarrans veritatem. Est qui nequiter humiliat se, et interiora ejus plena sunt dolo:
SIR 19:24 et est qui se nimium submittit a multa humilitate: et est qui inclinat faciem suam, et fingit se non videre quod ignoratum est:
SIR 19:25 et si ab imbecillitate virium vetetur peccare, si invenerit tempus malefaciendi, malefaciet.
SIR 19:26 Ex visu cognoscitur vir, et ab occursu faciei cognoscitur sensatus.
SIR 19:27 Amictus corporis, et risus dentium, et ingressus hominis, enuntiant de illo.
SIR 19:28 Est correptio mendax in ira contumeliosi, et est judicium quod non probatur esse bonum: et est tacens, et ipse est prudens.]
SIR 20:1 [Quam bonum est arguere, quam irasci, et confitentem in oratione non prohibere !
SIR 20:2 Concupiscentia spadonis devirginabit juvenculam:
SIR 20:3 sic qui facit per vim judicium iniquum.
SIR 20:4 Quam bonum est correptum manifestare pœnitentiam ! sic enim effugies voluntarium peccatum.
SIR 20:5 Est tacens qui invenitur sapiens: et est odibilis qui procax est ad loquendum.
SIR 20:6 Est tacens non habens sensum loquelæ: et est tacens sciens tempus aptum.
SIR 20:7 Homo sapiens tacebit usque ad tempus: lascivus autem et imprudens non servabunt tempus.
SIR 20:8 Qui multis utitur verbis lædet animam suam: et qui potestatem sibi sumit injuste, odietur.
SIR 20:9 Est processio in malis viro indisciplinato, et est inventio in detrimentum.
SIR 20:10 Est datum quod non est utile, et est datum cujus retributio duplex.
SIR 20:11 Est propter gloriam minoratio, et est qui ab humilitate levabit caput.
SIR 20:12 Est qui multa redimat modico pretio, et restituens ea in septuplum.
SIR 20:13 Sapiens in verbis seipsum amabilem facit: gratiæ autem fatuorum effundentur.
SIR 20:14 Datus insipientis non erit utilis tibi: oculi enim illius septemplices sunt.
SIR 20:15 Exigua dabit, et multa improperabit: et apertio oris illius inflammatio est.
SIR 20:16 Hodie fœneratur quis, et cras expetit: odibilis est homo hujusmodi.
SIR 20:17 Fatuo non erit amicus, et non erit gratia bonis illius:
SIR 20:18 qui enim edunt panem illius, falsæ linguæ sunt. Quoties et quanti irridebunt eum !
SIR 20:19 neque enim quod habendum erat directo sensu distribuit; similiter et quod non erat habendum.
SIR 20:20 Lapsus falsæ linguæ quasi qui in pavimento cadens: sic casus malorum festinanter veniet.
SIR 20:21 Homo acharis quasi fabula vana, in ore indisciplinatorum assidua erit.
SIR 20:22 Ex ore fatui reprobabitur parabola: non enim dicit illam in tempore suo.]
SIR 20:23 [Est qui vetatur peccare præ inopia, et in requie sua stimulabitur.
SIR 20:24 Est qui perdet animam suam præ confusione, et ab imprudenti persona perdet eam: personæ autem acceptione perdet se.
SIR 20:25 Est qui præ confusione promittit amico, et lucratus est eum inimicum gratis.
SIR 20:26 Opprobrium nequam in homine mendacium: et in ore indisciplinatorum assidue erit.
SIR 20:27 Potior fur quam assiduitas viri mendacis: perditionem autem ambo hæreditabunt.
SIR 20:28 Mores hominum mendacium sine honore, et confusio illorum cum ipsis sine intermissione.
SIR 20:29 Sapiens in verbis producet seipsum, et homo prudens placebit magnatis.
SIR 20:30 Qui operatur terram suam inaltabit acervum frugum, et qui operatur justitiam, ipse exaltabitur: qui vero placet magnatis effugiet iniquitatem.
SIR 20:31 Xenia et dona excæcant oculos judicum, et quasi mutus, in ore avertit correptiones eorum.
SIR 20:32 Sapientia absconsa, et thesaurus invisus, quæ utilitas in utrisque?
SIR 20:33 Melior est qui celat insipientiam suam, quam homo qui abscondit sapientiam suam.]
SIR 21:1 [Fili, peccasti, non adjicias iterum: sed et de pristinis deprecare, ut tibi dimittantur.
SIR 21:2 Quasi a facie colubri fuge peccata: et si accesseris ad illa, suscipient te.
SIR 21:3 Dentes leonis dentes ejus, interficientes animas hominum.
SIR 21:4 Quasi rhomphæa bis acuta omnis iniquitas: plagæ illius non est sanitas.
SIR 21:5 Objurgatio et injuriæ annullabunt substantiam, et domus quæ nimis locuples est annullabitur superbia: sic substantia superbi eradicabitur.
SIR 21:6 Deprecatio pauperis ex ore usque ad aures ejus perveniet, et judicium festinato adveniet illi.
SIR 21:7 Qui odit correptionem vestigium est peccatoris, et qui timet Deum convertetur ad cor suum.
SIR 21:8 Notus a longe potens lingua audaci, et sensatus scit labi se ab ipso.
SIR 21:9 Qui ædificat domum suam impendiis alienis, quasi qui colligat lapides suos in hieme.
SIR 21:10 Stupa collecta synagoga peccantium, et consummatio illorum flamma ignis.
SIR 21:11 Via peccatorum complanata lapidibus: et in fine illorum inferi, et tenebræ, et pœnæ.]
SIR 21:12 [Qui custodit justitiam, continebit sensum ejus.
SIR 21:13 Consummatio timoris Dei, sapientia et sensus.
SIR 21:14 Non erudietur qui non est sapiens in bono.
SIR 21:15 Est autem sapientia quæ abundat in malo, et non est sensus ubi est amaritudo.
SIR 21:16 Scientia sapientis tamquam inundatio abundabit, et consilium illius sicut fons vitæ permanet.
SIR 21:17 Cor fatui quasi vas confractum, et omnem sapientiam non tenebit.
SIR 21:18 Verbum sapiens quodcumque audierit scius, laudabit, et ad se adjiciet: audivit luxuriosus, et displicebit illi, et projiciet illud post dorsum suum.
SIR 21:19 Narratio fatui quasi sarcina in via: nam in labiis sensati invenietur gratia.
SIR 21:20 Os prudentis quæritur in ecclesia, et verba illius cogitabunt in cordibus suis.
SIR 21:21 Tamquam domus exterminata, sic fatuo sapientia: et scientia insensati inenarrabilia verba.
SIR 21:22 Compedes in pedibus, stulto doctrina: et quasi vincula manuum super manum dextram.
SIR 21:23 Fatuus in risu exaltat vocem suam: vir autem sapiens vix tacite ridebit.
SIR 21:24 Ornamentum aureum prudenti doctrina, et quasi brachiale in brachio dextro.
SIR 21:25 Pes fatui facilis in domum proximi: et homo peritus confundetur a persona potentis.
SIR 21:26 Stultus a fenestra respiciet in domum: vir autem eruditus foris stabit.
SIR 21:27 Stultitia hominis auscultare per ostium: et prudens gravabitur contumelia.
SIR 21:28 Labia imprudentium stulta narrabunt; verba autem prudentium statera ponderabuntur.
SIR 21:29 In ore fatuorum cor illorum, et in corde sapientium os illorum.
SIR 21:30 Dum maledicit impius diabolum, maledicit ipse animam suam.
SIR 21:31 Susurro coinquinabit animam suam, et in omnibus odietur, et qui cum eo manserit odiosus erit: tacitus et sensatus honorabitur.]
SIR 22:1 [In lapide luteo lapidatus est piger: et omnes loquentur super aspernationem illius.
SIR 22:2 De stercore boum lapidatus est piger: et omnis qui tetigerit eum excutiet manus.]
SIR 22:3 [Confusio patris est de filio indisciplinato: filia autem in deminoratione fiet.
SIR 22:4 Filia prudens hæreditas viro suo: nam quæ confundit, in contumeliam fit genitoris.
SIR 22:5 Patrem et virum confundit audax, et ab impiis non minorabitur: ab utrisque autem inhonorabitur.
SIR 22:6 Musica in luctu importuna narratio: flagella et doctrina in omni tempore sapientia.]
SIR 22:7 [Qui docet fatuum, quasi qui conglutinat testam.
SIR 22:8 Qui narrat verbum non audienti, quasi qui excitat dormientem de gravi somno.
SIR 22:9 Cum dormiente loquitur qui enarrat stulto sapientiam: et in fine narrationis dicit: Quis est hic?
SIR 22:10 Supra mortuum plora, defecit enim lux ejus: et supra fatuum plora, defecit enim sensus.
SIR 22:11 Modicum plora super mortuum, quoniam requievit:
SIR 22:12 nequissimi enim nequissima vita super mortem fatui.
SIR 22:13 Luctus mortui septem dies: fatui autem et impii omnes dies vitæ illorum.
SIR 22:14 Cum stulto ne multum loquaris, et cum insensato ne abieris.
SIR 22:15 Serva te ab illo, ut non molestiam habeas, et non coinquinaberis peccato illius.
SIR 22:16 Deflecte ab illo, et invenies requiem, et non acediaberis in stultitia illius.
SIR 22:17 Super plumbum quid gravabitur? et quod illi aliud nomen quam fatuus?
SIR 22:18 Arenam, et salem, et massam ferri facilius est ferre quam hominem imprudentem, et fatuum, et impium.]
SIR 22:19 [Loramentum ligneum colligatum in fundamento ædificii non dissolvetur, sic et cor confirmatum in cogitatione consilii.
SIR 22:20 Cogitatus sensati in omni tempore metu non depravabitur.
SIR 22:21 Sicut pali in excelsis, et cæmenta sine impensa posita, contra faciem venti non permanebunt:
SIR 22:22 sic et cor timidum in cogitatione stulti contra impetum timoris non resistet.
SIR 22:23 Sicut cor trepidum in cogitatione fatui omni tempore non metuet, sic et qui in præceptis Dei permanet semper.]
SIR 22:24 [Pungens oculum deducit lacrimas, et qui pungit cor profert sensum.
SIR 22:25 Mittens lapidem in volatilia, dejiciet illa: sic et qui conviciatur amico, dissolvit amicitiam.
SIR 22:26 Ad amicum etsi produxeris gladium, non desperes: est enim regressus. Ad amicum
SIR 22:27 si aperueris os triste, non timeas: est enim concordatio: excepto convitio, et improperio, et superbia, et mysterii revelatione, et plaga dolosa: in his omnibus effugiet amicus.
SIR 22:28 Fidem posside cum amico in paupertate illius, ut et in bonis illius læteris.
SIR 22:29 In tempore tribulationis illius permane illi fidelis, ut et in hæreditate illius cohæres sis.
SIR 22:30 Ante ignem camini vapor et fumus ignis inaltatur: sic et ante sanguinem maledicta, et contumeliæ, et minæ.
SIR 22:31 Amicum salutare non confundar, a facie illius non me abscondam: et si mala mihi evenerint per illum, sustinebo.
SIR 22:32 Omnis qui audiet cavebit se ab eo.]
SIR 22:33 [Quis dabit ori meo custodiam, et super labia mea signaculum certum, ut non cadam ab ipsis, et lingua mea perdat me?]
SIR 23:1 [Domine, pater et dominator vitæ meæ, ne derelinquas me in consilio eorum, nec sinas me cadere in illis.
SIR 23:2 Quis superponet in cogitatu meo flagella, et in corde meo doctrinam sapientiæ, ut ignorationibus eorum non parcant mihi, et non appareant delicta eorum,
SIR 23:3 et ne adincrescant ignorantiæ meæ, et multiplicentur delicta mea, et peccata mea abundent, et incidam in conspectu adversariorum meorum, et gaudeat super me inimicus meus?
SIR 23:4 Domine, pater et Deus vitæ meæ, ne derelinquas me in cogitatu illorum.
SIR 23:5 Extollentiam oculorum meorum ne dederis mihi, et omne desiderium averte a me.
SIR 23:6 Aufer a me ventris concupiscentias, et concubitus concupiscentiæ ne apprehendant me, et animæ irreverenti et infrunitæ ne tradas me.]
SIR 23:7 [Doctrinam oris audite, filii: et qui custodierit illam non periet labiis, nec scandalizabitur in operibus nequissimis.
SIR 23:8 In vanitate sua apprehenditur peccator: et superbus et maledicus scandalizabitur in illis.
SIR 23:9 Jurationi non assuescat os tuum: multi enim casus in illa.
SIR 23:10 Nominatio vero Dei non sit assidua in ore tuo, et nominibus sanctorum non admiscearis, quoniam non erit immunis ab eis.
SIR 23:11 Sicut enim servus interrogatus assidue a livore non minuitur, sic omnis jurans et nominans in toto a peccato non purgabitur.
SIR 23:12 Vir multum jurans implebitur iniquitate, et non discedet a domo illius plaga.
SIR 23:13 Et si frustraverit, delictum illius super ipsum erit: et si dissimulaverit, delinquit dupliciter:
SIR 23:14 et si in vacuum juraverit, non justificabitur: replebitur enim retributione domus illius.
SIR 23:15 Est et alia loquela contraria morti: non inveniatur in hæreditate Jacob.
SIR 23:16 Etenim a misericordibus omnia hæc auferentur, et in delictis non volutabuntur.
SIR 23:17 Indisciplinatæ loquelæ non assuescat os tuum: est enim in illa verbum peccati.
SIR 23:18 Memento patris et matris tuæ: in medio enim magnatorum consistis:
SIR 23:19 ne forte obliviscatur te Deus in conspectu illorum, et assiduitate tua infatuatus, improperium patiaris, et maluisses non nasci, et diem nativitatis tuæ maledicas.
SIR 23:20 Homo assuetus in verbis improperii in omnibus diebus suis non erudietur.]
SIR 23:21 [Duo genera abundant in peccatis, et tertium adducit iram et perditionem.
SIR 23:22 Anima calida quasi ignis ardens, non extinguetur donec aliquid glutiat:
SIR 23:23 et homo nequam in ore carnis suæ non desinet donec incendat ignem.
SIR 23:24 Homini fornicario omnis panis dulcis: non fatigabitur transgrediens usque ad finem.
SIR 23:25 Omnis homo qui transgreditur lectum suum, contemnens in animam suam, et dicens: Quis me videt?
SIR 23:26 Tenebræ circumdant me, et parietes cooperiunt me, et nemo circumspicit me: quem vereor? delictorum meorum non memorabitur Altissimus.
SIR 23:27 Et non intelligit quoniam omnia videt oculus illius, quoniam expellit a se timorem Dei hujusmodi hominis timor, et oculi hominum timentes illum:
SIR 23:28 et non cognovit quoniam oculi Domini multo plus lucidiores sunt super solem, circumspicientes omnes vias hominum, et profundum abyssi, et hominum corda, intuentes in absconditas partes.
SIR 23:29 Domino enim Deo antequam crearentur omnia sunt agnita: sic et post perfectum respicit omnia.
SIR 23:30 Hic in plateis civitatis vindicabitur, et quasi pullus equinus fugabitur, et ubi non speravit apprehendetur.
SIR 23:31 Et erit dedecus omnibus, eo quod non intellexerit timorem Domini.
SIR 23:32 Sic et mulier omnis relinquens virum suum, et statuens hæreditatem ex alieno matrimonio:
SIR 23:33 primo enim in lege Altissimi incredibilis fuit: secundo in virum suum deliquit: tertio in adulterio fornicata est, et ex alio viro filios statuit sibi.
SIR 23:34 Hæc in ecclesiam adducetur, et in filios ejus respicietur:
SIR 23:35 non tradent filii ejus radices, et rami ejus non dabunt fructum:
SIR 23:36 derelinquet in maledictum memoriam ejus, et dedecus illius non delebitur.
SIR 23:37 Et agnoscent qui derelicti sunt, quoniam nihil melius est quam timor Dei, et nihil dulcius quam respicere in mandatis Domini.
SIR 23:38 Gloria magna est sequi Dominum: longitudo enim dierum assumetur ab eo.]
SIR 24:1 [Sapientia laudabit animam suam, et in Deo honorabitur, et in medio populi sui gloriabitur,
SIR 24:2 et in ecclesiis Altissimi aperiet os suum, et in conspectu virtutis illius gloriabitur,
SIR 24:3 et in medio populi sui exaltabitur, et in plenitudine sancta admirabitur,
SIR 24:4 et in multitudine electorum habebit laudem, et inter benedictos benedicetur, dicens:
SIR 24:5 Ego ex ore Altissimi prodivi, primogenita ante omnem creaturam.
SIR 24:6 Ego feci in cælis ut oriretur lumen indeficiens, et sicut nebula texi omnem terram.
SIR 24:7 Ego in altissimis habitavi, et thronus meus in columna nubis.
SIR 24:8 Gyrum cæli circuivi sola, et profundum abyssi penetravi: in fluctibus maris ambulavi.
SIR 24:9 Et in omni terra steti: et in omni populo,
SIR 24:10 et in omni gente primatum habui:
SIR 24:11 et omnium excellentium et humilium corda virtute calcavi. Et in his omnibus requiem quæsivi, et in hæreditate Domini morabor.
SIR 24:12 Tunc præcepit, et dixit mihi Creator omnium: et qui creavit me, requievit in tabernaculo meo.
SIR 24:13 Et dixit mihi: In Jacob inhabita, et in Israël hæreditare, et in electis meis mitte radices.]
SIR 24:14 [Ab initio et ante sæcula creata sum, et usque ad futurum sæculum non desinam: et in habitatione sancta coram ipso ministravi.
SIR 24:15 Et sic in Sion firmata sum, et in civitate sanctificata similiter requievi, et in Jerusalem potestas mea.
SIR 24:16 Et radicavi in populo honorificato, et in parte Dei mei hæreditas illius, et in plenitudine sanctorum detentio mea.]
SIR 24:17 [Quasi cedrus exaltata sum in Libano, et quasi cypressus in monte Sion:
SIR 24:18 quasi palma exaltata sum in Cades, et quasi plantatio rosæ in Jericho:
SIR 24:19 quasi oliva speciosa in campis, et quasi platanus exaltata sum juxta aquam in plateis.
SIR 24:20 Sicut cinnamomum et balsamum aromatizans odorem dedi; quasi myrrha electa dedi suavitatem odoris:
SIR 24:21 et quasi storax, et galbanus, et ungula, et gutta, et quasi Libanus non incisus vaporavi habitationem meam, et quasi balsamum non mistum odor meus.
SIR 24:22 Ego quasi terebinthus extendi ramos meos, et rami mei honoris et gratiæ.
SIR 24:23 Ego quasi vitis fructificavi suavitatem odoris: et flores mei fructus honoris et honestatis.
SIR 24:24 Ego mater pulchræ dilectionis, et timoris, et agnitionis, et sanctæ spei.
SIR 24:25 In me gratia omnis viæ et veritatis: in me omnis spes vitæ et virtutis.
SIR 24:26 Transite ad me, omnes qui concupiscitis me, et a generationibus meis implemini:
SIR 24:27 spiritus enim meus super mel dulcis, et hæreditas mea super mel et favum.
SIR 24:28 Memoria mea in generatione sæculorum.
SIR 24:29 Qui edunt me, adhuc esurient, et qui bibunt me, adhuc sitient.
SIR 24:30 Qui audit me non confundetur, et qui operantur in me non peccabunt:
SIR 24:31 qui elucidant me, vitam æternam habebunt.]
SIR 24:32 [Hæc omnia liber vitæ, et testamentum Altissimi, et agnitio veritatis.
SIR 24:33 Legem mandavit Moyses in præceptis justitiarum, et hæreditatem domui Jacob, et Israël promissiones.
SIR 24:34 Posuit David, puero suo, excitare regem ex ipso fortissimum, et in throno honoris sedentem in sempiternum.
SIR 24:35 Qui implet quasi Phison sapientiam, et sicut Tigris in diebus novorum:
SIR 24:36 qui adimplet quasi Euphrates sensum, qui multiplicat quasi Jordanis in tempore messis:
SIR 24:37 qui mittit disciplinam sicut lucem, et assistens quasi Gehon in die vindemiæ.
SIR 24:38 Qui perficit primus scire ipsam, et infirmior non investigabit eam.
SIR 24:39 A mari enim abundavit cogitatio ejus, et consilium illius ab abysso magna.
SIR 24:40 Ego sapientiam effudi flumina:
SIR 24:41 ego quasi trames aquæ immensæ de fluvio: ego quasi fluvii dioryx, et sicut aquæductus exivi de paradiso.
SIR 24:42 Dixi: Rigabo hortum meum plantationum, et inebriabo prati mei fructum.
SIR 24:43 Et ecce factus est mihi trames abundans, et fluvius meus appropinquavit ad mare:
SIR 24:44 quoniam doctrinam quasi antelucanum illumino omnibus, et enarrabo illam usque ad longinquum.
SIR 24:45 Penetrabo omnes inferiores partes terræ, et inspiciam omnes dormientes, et illuminabo omnes sperantes in Domino.
SIR 24:46 Adhuc doctrinam quasi prophetiam effundam, et relinquam illam quærentibus sapientiam, et non desinam in progenies illorum usque in ævum sanctum.
SIR 24:47 Videte quoniam non soli mihi laboravi, sed omnibus exquirentibus veritatem.]
SIR 25:1 [In tribus placitum est spiritui meo, quæ sunt probata coram Deo et hominibus:
SIR 25:2 concordia fratrum, et amor proximorum, et vir et mulier bene sibi consentientes.
SIR 25:3 Tres species odivit anima mea, et aggravor valde animæ illorum:
SIR 25:4 pauperem superbum, divitem mendacem, senem fatuum et insensatum.]
SIR 25:5 [Quæ in juventute tua non congregasti, quomodo in senectute tua invenies?
SIR 25:6 Quam speciosum canitiei judicium, et presbyteris cognoscere consilium !
SIR 25:7 Quam speciosa veteranis sapientia, et gloriosus intellectus et consilium !
SIR 25:8 Corona senum multa peritia, et gloria illorum timor Dei.]
SIR 25:9 [Novem insuspicabilia cordis magnificavi: et decimum dicam in lingua hominibus:
SIR 25:10 homo qui jucundatur in filiis, vivens et videns subversionem inimicorum suorum.
SIR 25:11 Beatus qui habitat cum muliere sensata, et qui lingua sua non est lapsus, et qui non servivit indignis se.
SIR 25:12 Beatus qui invenit amicum verum, et qui enarrat justitiam auri audienti.
SIR 25:13 Quam magnus qui invenit sapientiam et scientiam ! sed non est super timentem Dominum.
SIR 25:14 Timor Dei super omnia se superposuit.
SIR 25:15 Beatus homo cui donatum est habere timorem Dei: qui tenet illum, cui assimilabitur?
SIR 25:16 Timor Dei initium dilectionis ejus: fidei autem initium agglutinandum est ei.]
SIR 25:17 [Omnis plaga tristitia cordis est, et omnis malitia nequitia mulieris.
SIR 25:18 Et omnem plagam, et non plagam videbit cordis:
SIR 25:19 et omnem nequitiam, et non nequitiam mulieris:
SIR 25:20 et omnem obductum, et non obductum odientium:
SIR 25:21 et omnem vindictam, et non vindictam inimicorum.
SIR 25:22 Non est caput nequius super caput colubri,
SIR 25:23 et non est ira super iram mulieris. Commorari leoni et draconi placebit, quam habitare cum muliere nequam.
SIR 25:24 Nequitia mulieris immutat faciem ejus: et obcæcat vultum suum tamquam ursus, et quasi saccum ostendit. In medio proximorum ejus
SIR 25:25 ingemuit vir ejus, et audiens suspiravit modicum.
SIR 25:26 Brevis omnis malitia super malitiam mulieris: sors peccatorum cadat super illam.
SIR 25:27 Sicut ascensus arenosus in pedibus veterani, sic mulier linguata homini quieto.
SIR 25:28 Ne respicias in mulieris speciem, et non concupiscas mulierem in specie.
SIR 25:29 Mulieris ira, et irreverentia, et confusio magna.
SIR 25:30 Mulier si primatum habeat, contraria est viro suo.
SIR 25:31 Cor humile, et facies tristis, et plaga cordis, mulier nequam.
SIR 25:32 Manus debiles et genua dissoluta, mulier quæ non beatificat virum suum.
SIR 25:33 A muliere initium factum est peccati, et per illam omnes morimur.
SIR 25:34 Non des aquæ tuæ exitum, nec modicum: nec mulieri nequam veniam prodeundi.
SIR 25:35 Si non ambulaverit ad manum tuam, confundet te in conspectu inimicorum.
SIR 25:36 A carnibus tuis abscinde illam, ne semper te abutatur.]
SIR 26:1 [Mulieris bonæ beatus vir: numerus enim annorum illius duplex.
SIR 26:2 Mulier fortis oblectat virum suum, et annos vitæ illius in pace implebit.
SIR 26:3 Pars bona mulier bona, in parte timentium Deum dabitur viro pro factis bonis:
SIR 26:4 divitis autem et pauperis cor bonum, in omni tempore vultus illorum hilaris.
SIR 26:5 A tribus timuit cor meum, et in quarto facies mea metuit:
SIR 26:6 delaturam civitatis, et collectionem populi:
SIR 26:7 calumniam mendacem super mortem omnia gravia:
SIR 26:8 dolor cordis et luctus, mulier zelotypa.
SIR 26:9 In muliere zelotypa flagellum linguæ, omnibus communicans.
SIR 26:10 Sicut boum jugum quod movetur, ita et mulier nequam: qui tenet illam quasi qui apprehendit scorpionem.
SIR 26:11 Mulier ebriosa ira magna, et contumelia: et turpitudo illius non tegetur.
SIR 26:12 Fornicatio mulieris in extollentia oculorum, et in palpebris illius agnoscetur.
SIR 26:13 In filia non avertente se, firma custodiam, ne inventa occasione utatur se.
SIR 26:14 Ab omni irreverentia oculorum ejus cave, et ne mireris si te neglexerit.
SIR 26:15 Sicut viator sitiens ad fontem os aperiet, et ab omni aqua proxima bibet, et contra omnem palum sedebit, et contra omnem sagittam aperiet pharetram donec deficiat.
SIR 26:16 Gratia mulieris sedulæ delectabit virum suum, et ossa illius impinguabit.
SIR 26:17 Disciplina illius datum Dei est.
SIR 26:18 Mulier sensata et tacita, non est immutatio eruditæ animæ.
SIR 26:19 Gratia super gratiam mulier sancta et pudorata.
SIR 26:20 Omnis autem ponderatio non est digna continentis animæ.
SIR 26:21 Sicut sol oriens mundo in altissimis Dei, sic mulieris bonæ species in ornamentum domus ejus.
SIR 26:22 Lucerna splendens super candelabrum sanctum, et species faciei super ætatem stabilem.
SIR 26:23 Columnæ aureæ super bases argenteas, et pedes firmi super plantas stabilis mulieris.
SIR 26:24 Fundamenta æterna supra petram solidam, et mandata Dei in corde mulieris sanctæ.]
SIR 26:25 [In duobus contristatum est cor meum, et in tertio iracundia mihi advenit:
SIR 26:26 vir bellator deficiens per inopiam; et vir sensatus contemptus;
SIR 26:27 et qui transgreditur a justitia ad peccatum: Deus paravit eum ad rhomphæam.]
SIR 26:28 [Duæ species difficiles et periculosæ mihi apparuerunt: difficile exuitur negotians a negligentia, et non justificabitur caupo a peccatis labiorum.]
SIR 27:1 [Propter inopiam multi deliquerunt: et qui quærit locupletari avertit oculum suum.
SIR 27:2 Sicut in medio compaginis lapidum palus figitur, sic et inter medium venditionis et emptionis angustiabitur peccatum:
SIR 27:3 conteretur cum delinquente delictum.
SIR 27:4 Si non in timore Domini tenueris te instanter, cito subvertetur domus tua.]
SIR 27:5 [Sicut in percussura cribri remanebit pulvis, sic aporia hominis in cogitatu illius.
SIR 27:6 Vasa figuli probat fornax, et homines justos tentatio tribulationis.
SIR 27:7 Sicut rusticatio de ligno ostendit fructum illius, sic verbum ex cogitatu cordis hominis.
SIR 27:8 Ante sermonem non laudes virum: hæc enim tentatio est hominum.
SIR 27:9 Si sequaris justitiam, apprehendes illam, et indues quasi poderem honoris: et inhabitabis cum ea, et proteget te in sempiternum, et in die agnitionis invenies firmamentum.
SIR 27:10 Volatilia ad sibi similia conveniunt: et veritas ad eos qui operantur illam revertetur.
SIR 27:11 Leo venationi insidiatur semper: sic peccata operantibus iniquitates.
SIR 27:12 Homo sanctus in sapientia manet sicut sol: nam stultus sicut luna mutatur.
SIR 27:13 In medio insensatorum serva verbum tempori: in medio autem cogitantium assiduus esto.
SIR 27:14 Narratio peccantium odiosa, et risus illorum in deliciis peccati.
SIR 27:15 Loquela multum jurans horripilationem capiti statuet, et irreverentia ipsius obturatio aurium.
SIR 27:16 Effusio sanguinis in rixa superborum, et maledictio illorum auditus gravis.
SIR 27:17 Qui denudat arcana amici fidem perdit, et non inveniet amicum ad animum suum.
SIR 27:18 Dilige proximum, et conjungere fide cum illo.
SIR 27:19 Quod si denudaveris absconsa illius, non persequeris post eum.
SIR 27:20 Sicut enim homo qui perdit amicum suum, sic et qui perdit amicitiam proximi sui.
SIR 27:21 Et sicut qui dimittit avem de manu sua, sic dereliquisti proximum tuum, et non eum capies.
SIR 27:22 Non illum sequaris, quoniam longe abest: effugit enim quasi caprea de laqueo, quoniam vulnerata est anima ejus:
SIR 27:23 ultra eum non poteris colligare. Et maledicti est concordatio:
SIR 27:24 denudare autem amici mysteria, desperatio est animæ infelicis.]
SIR 27:25 [Annuens oculo fabricat iniqua, et nemo eum abjiciet.
SIR 27:26 In conspectu oculorum tuorum condulcabit os suum, et super sermones tuos admirabitur: novissime autem pervertet os suum, et in verbis tuis dabit scandalum.
SIR 27:27 Multa odivi, et non coæquavi ei, et Dominus odiet illum.
SIR 27:28 Qui in altum mittit lapidem, super caput ejus cadet: et plaga dolosa dolosi dividet vulnera.
SIR 27:29 Et qui foveam fodit incidet in eam: et qui statuit lapidem proximo offendet in eo: et qui laqueum alii ponit, peribit in illo.
SIR 27:30 Facienti nequissimum consilium, super ipsum devolvetur, et non agnoscet unde adveniat illi.
SIR 27:31 Illusio et improperium superborum, et vindicta sicut leo insidiabitur illi.
SIR 27:32 Laqueo peribunt qui oblectantur casu justorum, dolor autem consumet illos antequam moriantur.]
SIR 27:33 [Ira et furor utraque execrabilia sunt, et vir peccator continens erit illorum.]
SIR 28:1 [Qui vindicari vult, a Domino inveniet vindictam, et peccata illius servans servabit.
SIR 28:2 Relinque proximo tuo nocenti te, et tunc deprecanti tibi peccata solventur.
SIR 28:3 Homo homini reservat iram, et a Deo quærit medelam:
SIR 28:4 in hominem similem sibi non habet misericordiam, et de peccatis suis deprecatur.
SIR 28:5 Ipse cum caro sit reservat iram, et propitiationem petit a Deo: quis exorabit pro delictis illius?
SIR 28:6 Memento novissimorum, et desine inimicari:
SIR 28:7 tabitudo enim et mors imminent in mandatis ejus.
SIR 28:8 Memorare timorem Dei, et non irascaris proximo.
SIR 28:9 Memorare testamentum Altissimi, et despice ignorantiam proximi.
SIR 28:10 Abstine te a lite, et minues peccata.
SIR 28:11 Homo enim iracundus incendit litem, et vir peccator turbabit amicos, et in medio pacem habentium immittet inimicitiam.
SIR 28:12 Secundum enim ligna silvæ sic ignis exardescit: et secundum virtutem hominis sic iracundia illius erit, et secundum substantiam suam exaltabit iram suam.
SIR 28:13 Certamen festinatum incendit ignem, et lis festinans effundit sanguinem: et lingua testificans adducit mortem.
SIR 28:14 Si sufflaveris in scintillam, quasi ignis exardebit: et si exspueris super illam, extinguetur: utraque ex ore proficiscuntur.]
SIR 28:15 [Susurro et bilinguis maledictus, multos enim turbabit pacem habentes.
SIR 28:16 Lingua tertia multos commovit, et dispersit illos de gente in gentem.
SIR 28:17 Civitates muratas divitum destruxit, et domus magnatorum effodit.
SIR 28:18 Virtutes populorum concidit, et gentes fortes dissolvit.
SIR 28:19 Lingua tertia mulieres viratas ejecit, et privavit illas laboribus suis.
SIR 28:20 Qui respicit illam non habebit requiem, nec habebit amicum in quo requiescat.
SIR 28:21 Flagelli plaga livorem facit: plaga autem linguæ comminuet ossa.
SIR 28:22 Multi ceciderunt in ore gladii: sed non sic quasi qui interierunt per linguam suam.
SIR 28:23 Beatus qui tectus est a lingua nequam, qui in iracundiam illius non transivit, et qui non attraxit jugum illius, et in vinculis ejus non est ligatus:
SIR 28:24 jugum enim illius jugum ferreum est, et vinculum illius vinculum æreum est;
SIR 28:25 mors illius mors nequissima: et utilis potius infernus quam illa.
SIR 28:26 Perseverantia illius non permanebit, sed obtinebit vias injustorum, et in flamma sua non comburet justos.
SIR 28:27 Qui relinquunt Deum incident in illam, et exardebit in illis, et non extinguetur, et immittetur in illos quasi leo, et quasi pardus lædet illos.
SIR 28:28 Sepi aures tuas spinis: linguam nequam noli audire: et ori tuo facito ostia et seras.
SIR 28:29 Aurum tuum et argentum tuum confla, et verbis tuis facito stateram, et frenos ori tuo rectos:
SIR 28:30 et attende ne forte labaris in lingua, et cadas in conspectu inimicorum insidiantium tibi, et sit casus tuus insanabilis in mortem.]
SIR 29:1 [Qui facit misericordiam fœneratur proximo suo: et qui prævalet manu mandata servat.
SIR 29:2 Fœnerare proximo tuo in tempore necessitatis illius: et iterum redde proximo in tempore suo.
SIR 29:3 Confirma verbum, et fideliter age cum illo: et in omni tempore invenies quod tibi necessarium est.
SIR 29:4 Multi quasi inventionem æstimaverunt fœnus, et præstiterunt molestiam his qui se adjuverunt.
SIR 29:5 Donec accipiant, osculantur manus dantis, et in promissionibus humiliant vocem suam:
SIR 29:6 et in tempore redditionis postulabit tempus, et loquetur verba tædii et murmurationum, et tempus causabitur.
SIR 29:7 Si autem potuerit reddere, adversabitur: solidi vix reddet dimidium, et computabit illud quasi inventionem:
SIR 29:8 sin autem, fraudabit illum pecunia sua, et possidebit illum inimicum gratis:
SIR 29:9 et convitia et maledicta reddet illi, et pro honore et beneficio reddet illi contumeliam.
SIR 29:10 Multi non causa nequitiæ non fœnerati sunt, sed fraudari gratis timuerunt.
SIR 29:11 Verumtamen super humilem animo fortior esto, et pro eleemosyna non trahas illum.
SIR 29:12 Propter mandatum assume pauperem, et propter inopiam ejus ne dimittas eum vacuum.
SIR 29:13 Perde pecuniam propter fratrem et amicum tuum, et non abscondas illam sub lapide in perditionem.
SIR 29:14 Pone thesaurum tuum in præceptis Altissimi, et proderit tibi magis quam aurum.
SIR 29:15 Conclude eleemosynam in corde pauperis, et hæc pro te exorabit ab omni malo.
SIR 29:16 Super scutum potentis
SIR 29:17 et super lanceam
SIR 29:18 adversus inimicum tuum pugnabit.]
SIR 29:19 [Vir bonus fidem facit pro proximo suo: et qui perdiderit confusionem derelinquet sibi.
SIR 29:20 Gratiam fidejussoris ne obliviscaris: dedit enim pro te animam suam.
SIR 29:21 Repromissorem fugit peccator et immundus.
SIR 29:22 Bona repromissoris sibi ascribit peccator: et ingratus sensu derelinquet liberantem se.
SIR 29:23 Vir repromittit de proximo suo: et cum perdiderit reverentiam, derelinquetur ab eo.
SIR 29:24 Repromissio nequissima multos perdidit dirigentes, et commovit illos quasi fluctus maris.
SIR 29:25 Viros potentes gyrans migrare fecit, et vagati sunt in gentibus alienis.
SIR 29:26 Peccator transgrediens mandatum Domini incidet in promissionem nequam: et qui conatur multa agere incidet in judicium.
SIR 29:27 Recupera proximum secundum virtutem tuam, et attende tibi ne incidas.]
SIR 29:28 [Initium vitæ hominis, aqua et panis, et vestimentum, et domus protegens turpitudinem.
SIR 29:29 Melior est victus pauperis sub tegmine asserum quam epulæ splendidæ in peregre sine domicilio.
SIR 29:30 Minimum pro magno placeat tibi, et improperium peregrinationis non audies.
SIR 29:31 Vita nequam hospitandi de domo in domum: et ubi hospitabitur non fiducialiter aget, nec aperiet os.
SIR 29:32 Hospitabitur, et pascet, et potabit ingratos, et ad hæc amara audiet:
SIR 29:33 transi, hospes, et orna mensam, et quæ in manu habes ciba ceteros.
SIR 29:34 Exi a facie honoris amicorum meorum: necessitudine domus meæ hospitio mihi factus est frater.
SIR 29:35 Gravia hæc homini habenti sensum: correptio domus, et improperium fœneratoris.]
SIR 30:1 [Qui diligit filium suum assiduat illi flagella, ut lætetur in novissimo suo, et non palpet proximorum ostia.
SIR 30:2 Qui docet filium suum laudabitur in illo, et in medio domesticorum in illo gloriabitur.
SIR 30:3 Qui docet filium suum in zelum mittit inimicum, et in medio amicorum gloriabitur in illo.
SIR 30:4 Mortuus est pater ejus, et quasi non est mortuus: similem enim reliquit sibi post se.
SIR 30:5 In vita sua vidit, et lætatus est in illo: in obitu suo non est contristatus, nec confusus est coram inimicis:
SIR 30:6 reliquit enim defensorem domus contra inimicos, et amicis reddentem gratiam.
SIR 30:7 Pro animabus filiorum colligabit vulnera sua, et super omnem vocem turbabuntur viscera ejus.
SIR 30:8 Equus indomitus evadit durus, et filius remissus evadet præceps.
SIR 30:9 Lacta filium, et paventem te faciet: lude cum eo, et contristabit te.
SIR 30:10 Non corrideas illi, ne doleas, et in novissimo obstupescent dentes tui.
SIR 30:11 Non des illi potestatem in juventute, et ne despicias cogitatus illius.
SIR 30:12 Curva cervicem ejus in juventute, et tunde latera ejus dum infans est, ne forte induret, et non credat tibi, et erit tibi dolor animæ.
SIR 30:13 Doce filium tuum, et operare in illo, ne in turpitudinem illius offendas.]
SIR 30:14 [Melior est pauper sanus, et fortis viribus, quam dives imbecillis et flagellatus malitia.
SIR 30:15 Salus animæ in sanctitate justitiæ melior est omni auro et argento: et corpus validum quam census immensus.
SIR 30:16 Non est census super censum salutis corporis, et non est oblectamentum super cordis gaudium.
SIR 30:17 Melior est mors quam vita amara, et requies æterna quam languor perseverans.
SIR 30:18 Bona abscondita in ore clauso, quasi appositiones epularum circumpositæ sepulchro.
SIR 30:19 Quid proderit libatio idolo? nec enim manducabit, nec odorabit.
SIR 30:20 Sic qui effugatur a Domino, portans mercedes iniquitatis:
SIR 30:21 videns oculis et ingemiscens, sicut spado complectens virginem, et suspirans.
SIR 30:22 Tristitiam non des animæ tuæ, et non affligas temetipsum in consilio tuo.
SIR 30:23 Jucunditas cordis, hæc est vita hominis, et thesaurus sine defectione sanctitatis: et exsultatio viri est longævitas.
SIR 30:24 Miserere animæ tuæ placens Deo, et contine: congrega cor tuum in sanctitate ejus, et tristitiam longe repelle a te.
SIR 30:25 Multos enim occidit tristitia, et non est utilitas in illa.
SIR 30:26 Zelus et iracundia minuunt dies, et ante tempus senectam adducet cogitatus.
SIR 30:27 Splendidum cor et bonum in epulis est: epulæ enim illius diligenter fiunt.]
SIR 31:1 [Vigilia honestatis tabefaciet carnes, et cogitatus illius auferet somnum.
SIR 31:2 Cogitatus præscientiæ avertit sensum, et infirmitas gravis sobriam facit animam.
SIR 31:3 Laboravit dives in congregatione substantiæ, et in requie sua replebitur bonis suis.
SIR 31:4 Laboravit pauper in diminutione victus, et in fine inops fit.
SIR 31:5 Qui aurum diligit non justificabitur, et qui insequitur consumptionem replebitur ex ea.
SIR 31:6 Multi dati sunt in auri casus, et facta est in specie ipsius perditio illorum.
SIR 31:7 Lignum offensionis est aurum sacrificantium: væ illis qui sectantur illud ! et omnis imprudens deperiet in illo.
SIR 31:8 Beatus dives qui inventus est sine macula, et qui post aurum non abiit, nec speravit in pecunia et thesauris.
SIR 31:9 Quis est hic? et laudabimus eum: fecit enim mirabilia in vita sua.
SIR 31:10 Qui probatus est in illo, et perfectus est, erit illi gloria æterna: qui potuit transgredi, et non est transgressus; facere mala, et non fecit.
SIR 31:11 Ideo stabilita sunt bona illius in Domino, et eleemosynas illius enarrabit omnis ecclesia sanctorum.]
SIR 31:12 [Supra mensam magnam sedisti? non aperias super illam faucem tuam prior.
SIR 31:13 Non dicas sic: Multa sunt, quæ super illam sunt.
SIR 31:14 Memento quoniam malus est oculus nequam.
SIR 31:15 Nequius oculo quid creatum est? ideo ab omni facie sua lacrimabitur, cum viderit.
SIR 31:16 Ne extendas manum tuam prior, et invidia contaminatus erubescas.
SIR 31:17 Ne comprimaris in convivio.
SIR 31:18 Intellige quæ sunt proximi tui ex teipso.
SIR 31:19 Utere quasi homo frugi his quæ tibi apponuntur: ne, cum manducas multum, odio habearis.
SIR 31:20 Cessa prior causa disciplinæ: et noli nimius esse, ne forte offendas.
SIR 31:21 Et si in medio multorum sedisti, prior illis ne extendas manum tuam, nec prior poscas bibere.
SIR 31:22 Quam sufficiens est homini eruditio vinum exiguum ! et in dormiendo non laborabis ab illo, et non senties dolorem.
SIR 31:23 Vigilia, cholera et tortura viro infrunito,
SIR 31:24 somnus sanitatis in homine parco: dormiet usque mane, et anima illius cum ipso delectabitur.
SIR 31:25 Et si coactus fueris in edendo multum, surge e medio, evome, et refrigerabit te, et non adduces corpori tuo infirmitatem.
SIR 31:26 Audi me, fili, et ne spernas me, et in novissimo invenies verba mea.
SIR 31:27 In omnibus operibus tuis esto velox, et omnis infirmitas non occurret tibi.
SIR 31:28 Splendidum in panibus benedicent labia multorum, et testimonium veritatis illius fidele.
SIR 31:29 Nequissimo in pane murmurabit civitas, et testimonium nequitiæ illius verum est.
SIR 31:30 Diligentes in vino noli provocare: multos enim exterminavit vinum.
SIR 31:31 Ignis probat ferrum durum: sic vinum corda superborum arguet in ebrietate potatum.
SIR 31:32 Æqua vita hominibus vinum in sobrietate: si bibas illud moderate, eris sobrius.
SIR 31:33 Quæ vita est ei qui minuitur vino?
SIR 31:34 Quid defraudat vitam? mors.
SIR 31:35 Vinum in jucunditatem creatum est, et non in ebrietatem ab initio.
SIR 31:36 Exsultatio animæ et cordis vinum moderate potatum.
SIR 31:37 Sanitas est animæ et corpori sobrius potus.
SIR 31:38 Vinum multum potatum irritationem, et iram, et ruinas multas facit.
SIR 31:39 Amaritudo animæ vinum multum potatum.
SIR 31:40 Ebrietatis animositas, imprudentis offensio, minorans virtutem, et faciens vulnera.
SIR 31:41 In convivio vini non arguas proximum, et non despicias eum in jucunditate illius.
SIR 31:42 Verba improperii non dicas illi, et non premas illum repetendo.]
SIR 32:1 [Rectorem te posuerunt? noli extolli: esto in illis quasi unus ex ipsis.
SIR 32:2 Curam illorum habe, et sic conside, et omni cura tua explicita recumbe:
SIR 32:3 ut læteris propter illos, et ornamentum gratiæ accipias coronam, et dignationem consequaris corrogationis.
SIR 32:4 Loquere major natu: decet enim te
SIR 32:5 primum verbum diligenti scientia, et non impedias musicam.
SIR 32:6 Ubi auditus non est, non effundas sermonem, et importune noli extolli in sapientia tua.
SIR 32:7 Gemmula carbunculi in ornamento auri, et comparatio musicorum in convivio vini.
SIR 32:8 Sicut in fabricatione auri signum est smaragdi, sic numerus musicorum in jucundo et moderato vino.
SIR 32:9 Audi tacens, et pro reverentia accedet tibi bona gratia.
SIR 32:10 Adolescens, loquere in tua causa vix.
SIR 32:11 Si bis interrogatus fueris, habeat caput responsum tuum.
SIR 32:12 In multis esto quasi inscius, et audi tacens simul et quærens.
SIR 32:13 In medio magnatorum non præsumas: et ubi sunt senes non multum loquaris.
SIR 32:14 Ante grandinem præibit coruscatio: et ante verecundiam præibit gratia, et pro reverentia accedet tibi bona gratia.
SIR 32:15 Et hora surgendi non te trices: præcurre autem prior in domum tuam, et illic avocare, et illic lude,
SIR 32:16 et age conceptiones tuas, et non in delictis et verbo superbo:
SIR 32:17 et super his omnibus benedicito Dominum, qui fecit, et inebriantem te ab omnibus bonis suis.]
SIR 32:18 [Qui timet Dominum excipiet doctrinam ejus: et qui vigilaverint ad illum invenient benedictionem.
SIR 32:19 Qui quærit legem replebitur ab ea, et qui insidiose agit scandalizabitur in ea.
SIR 32:20 Qui timent Dominum invenient judicium justum, et justitias quasi lumen accendent.
SIR 32:21 Peccator homo vitabit correptionem, et secundum voluntatem suam inveniet comparationem.
SIR 32:22 Vir consilii non disperdet intelligentiam: alienus et superbus non pertimescet timorem:
SIR 32:23 etiam postquam fecit cum eo sine consilio, et suis insectationibus arguetur.
SIR 32:24 Fili, sine consilio nihil facias, et post factum non pœnitebis.
SIR 32:25 In via ruinæ non eas, et non offendes in lapides: nec credas te viæ laboriosæ, ne ponas animæ tuæ scandalum.
SIR 32:26 Et a filiis tuis cave, et a domesticis tuis attende.
SIR 32:27 In omni opere tuo crede ex fide animæ tuæ, hoc est enim conservatio mandatorum.
SIR 32:28 Qui credit Deo attendit mandatis: et qui confidit in illo non minorabitur.]
SIR 33:1 [Timenti Dominum non occurrent mala: sed in tentatione Deus illum conservabit, et liberabit a malis. Sapiens non odit mandata et justitias,
SIR 33:2 et non illidetur quasi in procella navis.
SIR 33:3 Homo sensatus credit legi Dei, et lex illi fidelis.]
SIR 33:4 [Qui interrogationem manifestat parabit verbum, et sic deprecatus exaudietur: et conservabit disciplinam, et tunc respondebit.
SIR 33:5 Præcordia fatui quasi rota carri, et quasi axis versatilis cogitatus illius.
SIR 33:6 Equus emissarius, sic et amicus subsannator: sub omni supra sedente hinnit.]
SIR 33:7 [Quare dies diem superat, et iterum lux lucem, et annus annum a sole?
SIR 33:8 A Domini scientia separati sunt, facto sole, et præceptum custodiente.
SIR 33:9 Et immutavit tempora, et dies festos ipsorum, et in illis dies festos celebraverunt ad horam.
SIR 33:10 Ex ipsis exaltavit et magnificavit Deus, et ex ipsis posuit in numerum dierum: et omnes homines de solo et ex terra unde creatus est Adam.
SIR 33:11 In multitudine disciplinæ Dominus separavit eos, et immutavit vias eorum.
SIR 33:12 Ex ipsis benedixit et exaltavit, et ex ipsis sanctificavit, et ad se applicavit, et ex ipsis maledixit, et humiliavit, et convertit illos a separatione ipsorum.
SIR 33:13 Quasi lutum figuli in manu ipsius, plasmare illud et disponere.
SIR 33:14 Omnes viæ ejus secundum dispositionem ejus: sic homo in manu illius qui se fecit, et reddet illi secundum judicium suum.
SIR 33:15 Contra malum bonum est, et contra mortem vita: sic et contra virum justum peccator, et sic intuere in omnia opera Altissimi, duo et duo, et unum contra unum.]
SIR 33:16 [Et ego novissimus evigilavi, et quasi qui colligit acinos post vindemiatores.
SIR 33:17 In benedictione Dei et ipse speravi, et quasi qui vindemiat replevi torcular.
SIR 33:18 Respicite quoniam non mihi soli laboravi, sed omnibus exquirentibus disciplinam.
SIR 33:19 Audite me, magnates et omnes populi: et rectores ecclesiæ, auribus percipite.]
SIR 33:20 [Filio et mulieri, fratri et amico, non des potestatem super te in vita tua: et non dederis alii possessionem tuam, ne forte pœniteat te, et depreceris pro illis.
SIR 33:21 Dum adhuc superes et aspiras, non immutabit te omnis caro.
SIR 33:22 Melius est enim ut filii tui te rogent, quam te respicere in manus filiorum tuorum.
SIR 33:23 In omnibus operibus tuis præcellens esto.
SIR 33:24 Ne dederis maculam in gloria tua. In die consummationis dierum vitæ tuæ, et in tempore exitus tui, distribue hæreditatem tuam.]
SIR 33:25 [Cibaria, et virga, et onus asino: panis, et disciplina, et opus servo.
SIR 33:26 Operatur in disciplina, et quærit requiescere: laxa manus illi, et quærit libertatem.
SIR 33:27 Jugum et lorum curvant collum durum, et servum inclinant operationes assiduæ.
SIR 33:28 Servo malevolo tortura et compedes: mitte illum in operationem, ne vacet:
SIR 33:29 multam enim malitiam docuit otiositas.
SIR 33:30 In opera constitue eum: sic enim condecet illum. Quod si non obaudierit, curva illum compedibus, et non amplifices super omnem carnem: verum sine judicio nihil facias grave.
SIR 33:31 Si est tibi servus fidelis, sit tibi quasi anima tua: quasi fratrem sic eum tracta, quoniam in sanguine animæ comparasti illum.
SIR 33:32 Si læseris eum injuste, in fugam convertetur:
SIR 33:33 et si extollens discesserit, quem quæras et in qua via quæras illum nescis.]
SIR 34:1 [Vana spes et mendacium viro insensato: et somnia extollunt imprudentes.
SIR 34:2 Quasi qui apprehendit umbram et persequitur ventum, sic et qui attendit ad visa mendacia.
SIR 34:3 Hoc secundum hoc visio somniorum, ante faciem hominis similitudo hominis.
SIR 34:4 Ab immundo, quid mundabitur? et a mendace, quid verum dicetur?
SIR 34:5 Divinatio erroris, et auguria mendacia, et somnia malefacientium, vanitas est:
SIR 34:6 et sicut parturientis, cor tuum phantasias patitur. Nisi ab Altissimo fuerit emissa visitatio, ne dederis in illis cor tuum:
SIR 34:7 multos enim errare fecerunt somnia, et exciderunt sperantes in illis.
SIR 34:8 Sine mendacio consummabitur verbum legis, et sapientia in ore fidelis complanabitur.]
SIR 34:9 [Qui non est tentatus quid scit? vir in multis expertus cogitabit multa: et qui multa didicit enarrabit intellectum.
SIR 34:10 Qui non est expertus pauca recognoscit: qui autem in multis factus est, multiplicat malitiam.
SIR 34:11 Qui tentatus non est qualia scit? qui implanatus est abundabit nequitia.
SIR 34:12 Multa vidi errando, et plurimas verborum consuetudines.
SIR 34:13 Aliquoties usque ad mortem periclitatus sum horum causa, et liberatus sum gratia Dei.]
SIR 34:14 [Spiritus timentium Deum quæritur, et in respectu illius benedicetur.
SIR 34:15 Spes enim illorum in salvantem illos, et oculi Dei in diligentes se.
SIR 34:16 Qui timet Dominum nihil trepidabit: et non pavebit, quoniam ipse est spes ejus.
SIR 34:17 Timentis Dominum, beata est anima ejus.
SIR 34:18 Ad quem respicit, et quis est fortitudo ejus?
SIR 34:19 Oculi Domini super timentes eum: protector potentiæ, firmamentum virtutis, tegimen ardoris, et umbraculum meridiani:
SIR 34:20 deprecatio offensionis, et adjutorium casus: exaltans animam, et illuminans oculos, dans sanitatem, et vitam, et benedictionem.]
SIR 34:21 [Immolantis ex iniquo oblatio est maculata, et non sunt beneplacitæ subsannationes injustorum.
SIR 34:22 Dominus solus sustinentibus se in via veritatis et justitiæ.
SIR 34:23 Dona iniquorum non probat Altissimus, nec respicit in oblationes iniquorum, nec in multitudine sacrificiorum eorum propitiabitur peccatis.
SIR 34:24 Qui offert sacrificium ex substantia pauperum, quasi qui victimat filium in conspectu patris sui.
SIR 34:25 Panis egentium vita pauperum est: qui defraudat illum homo sanguinis est.
SIR 34:26 Qui aufert in sudore panem, quasi qui occidit proximum suum.
SIR 34:27 Qui effundit sanguinem, et qui fraudem facit mercenario, fratres sunt.
SIR 34:28 Unus ædificans, et unus destruens: quid prodest illis, nisi labor?
SIR 34:29 Unus orans, et unus maledicens: cujus vocem exaudiet Deus?
SIR 34:30 Qui baptizatur a mortuo, et iterum tangit eum, quid proficit lavatio illius?
SIR 34:31 Sic homo qui jejunat in peccatis suis, et iterum eadem faciens: quid proficit humiliando se? orationem illius quis exaudiet?]
SIR 35:1 [Qui conservat legem multiplicat oblationem.
SIR 35:2 Sacrificium salutare est attendere mandatis, et discedere ab omni iniquitate.
SIR 35:3 Et propitiationem litare sacrificii super injustitias: et deprecatio pro peccatis, recedere ab injustitia.
SIR 35:4 Retribuet gratiam qui offert similaginem: et qui facit misericordiam offert sacrificium.
SIR 35:5 Beneplacitum est Domino recedere ab iniquitate: et deprecatio pro peccatis recedere ab injustitia.
SIR 35:6 Non apparebis ante conspectum Domini vacuus:
SIR 35:7 hæc enim omnia propter mandatum Dei fiunt.
SIR 35:8 Oblatio justi impinguat altare, et odor suavitatis est in conspectu Altissimi.
SIR 35:9 Sacrificium justi acceptum est, et memoriam ejus non obliviscetur Dominus.
SIR 35:10 Bono animo gloriam redde Deo, et non minuas primitias manuum tuarum.
SIR 35:11 In omni dato hilarem fac vultum tuum, et in exsultatione sanctifica decimas tuas.
SIR 35:12 Da Altissimo secundum datum ejus, et in bono oculo adinventionem facito manuum tuarum,
SIR 35:13 quoniam Dominus retribuens est, et septies tantum reddet tibi.
SIR 35:14 Noli offerre munera prava, non enim suscipiet illa.
SIR 35:15 Et noli inspicere sacrificum injustum, quoniam Dominus judex est, et non est apud illum gloria personæ.
SIR 35:16 Non accipiet Dominus personam in pauperem, et deprecationem læsi exaudiet.
SIR 35:17 Non despiciet preces pupilli, nec viduam, si effundat loquelam gemitus.
SIR 35:18 Nonne lacrimæ viduæ ad maxillam descendunt, et exclamatio ejus super deducentem eas?
SIR 35:19 A maxilla enim ascendunt usque ad cælum, et Dominus exauditor non delectabitur in illis.
SIR 35:20 Qui adorat Deum in oblectatione suscipietur, et deprecatio illius usque ad nubes propinquabit.]
SIR 35:21 [Oratio humiliantis se nubes penetrabit, et donec propinquet non consolabitur, et non discedet donec Altissimus aspiciat.
SIR 35:22 Et Dominus non elongabit: et judicabit justos, et faciet judicium: et Fortissimus non habebit in illis patientiam, ut contribulet dorsum ipsorum:
SIR 35:23 et gentibus reddet vindictam, donec tollat plenitudinem superborum, et sceptra iniquorum contribulet:
SIR 35:24 donec reddat hominibus secundum actus suos, et secundum opera Adæ, et secundum præsumptionem illius:
SIR 35:25 donec judicet judicium plebis suæ, et oblectabit justos misericordia sua.
SIR 35:26 Speciosa misericordia Dei in tempore tribulationis, quasi nubes pluviæ in tempore siccitatis.]
SIR 36:1 [Miserere nostri, Deus omnium, et respice nos, et ostende nobis lucem miserationum tuarum:
SIR 36:2 et immitte timorem tuum super gentes quæ non exquisierunt te, ut cognoscant quia non est deus nisi tu, et enarrent magnalia tua.
SIR 36:3 Alleva manum tuam super gentes alienas, ut videant potentiam tuam.
SIR 36:4 Sicut enim in conspectu eorum sanctificatus es in nobis, sic in conspectu nostro magnificaberis in eis:
SIR 36:5 ut cognoscant te, sicut et nos cognovimus quoniam non est deus præter te, Domine.
SIR 36:6 Innova signa, et immuta mirabilia.
SIR 36:7 Glorifica manum et brachium dextrum.
SIR 36:8 Excita furorem, et effunde iram.
SIR 36:9 Tolle adversarium, et afflige inimicum.
SIR 36:10 Festina tempus, et memento finis, ut enarrent mirabilia tua.
SIR 36:11 In ira flammæ devoretur qui salvatur: et qui pessimant plebem tuam inveniant perditionem.
SIR 36:12 Contere caput principum inimicorum, dicentium: Non est alius præter nos.
SIR 36:13 Congrega omnes tribus Jacob, ut cognoscant quia non est deus nisi tu, et enarrent magnalia tua, et hæreditabis eos sicut ab initio.
SIR 36:14 Miserere plebi tuæ, super quam invocatum est nomen tuum, et Israël quem coæquasti primogenito tuo.
SIR 36:15 Miserere civitati sanctificationis tuæ, Jerusalem, civitati requiei tuæ.
SIR 36:16 Reple Sion inenarrabilibus verbis tuis, et gloria tua populum tuum.
SIR 36:17 Da testimonium his qui ab initio creaturæ tuæ sunt, et suscita prædicationes quas locuti sunt in nomine tuo prophetæ priores.
SIR 36:18 Da mercedem sustinentibus te, ut prophetæ tui fideles inveniantur: et exaudi orationes servorum tuorum,
SIR 36:19 secundum benedictionem Aaron de populo tuo: et dirige nos in viam justitiæ, et sciant omnes qui habitant terram quia tu es Deus conspector sæculorum.]
SIR 36:20 [Omnem escam manducabit venter: et est cibus cibo melior.
SIR 36:21 Fauces contingunt cibum feræ, et cor sensatum verba mendacia.
SIR 36:22 Cor pravum dabit tristitiam, et homo peritus resistet illi.
SIR 36:23 Omnem masculum excipiet mulier: et est filia melior filia.
SIR 36:24 Species mulieris exhilarat faciem viri sui, et super omnem concupiscentiam hominis superducit desiderium.
SIR 36:25 Si est lingua curationis, est et mitigationis et misericordiæ: non est vir illius secundum filios hominum.
SIR 36:26 Qui possidet mulierem bonam inchoat possessionem: adjutorium secundum illum est, et columna ut requies.
SIR 36:27 Ubi non est sepes, diripietur possessio: et ubi non est mulier, ingemiscit egens.
SIR 36:28 Quis credit ei qui non habet nidum, et deflectens ubicumque obscuraverit, quasi succinctus latro exiliens de civitate in civitatem?]
SIR 37:1 [Omnis amicus dicet: Et ego amicitiam copulavi: sed est amicus solo nomine amicus. Nonne tristitia inest usque ad mortem?
SIR 37:2 sodalis autem et amicus ad inimicitiam convertentur.
SIR 37:3 O præsumptio nequissima, unde create es cooperire aridam malitia et dolositate illius?
SIR 37:4 Sodalis amico conjucundatur in oblectationibus, et in tempore tribulationis adversarius erit.
SIR 37:5 Sodalis amico condolet causa ventris, et contra hostem accipiet scutum.
SIR 37:6 Non obliviscaris amici tui in animo tuo, et non immemor sis illius in opibus tuis.
SIR 37:7 Noli consiliari cum eo qui tibi insidiatur, et a zelantibus te absconde consilium.]
SIR 37:8 [Omnis consiliarius prodit consilium, sed est consiliarius in semetipso.
SIR 37:9 A consiliario serva animam tuam: prius scito quæ sit illius necessitas: et ipse enim animo suo cogitabit:
SIR 37:10 ne forte mittat sudem in terram, et dicat tibi:
SIR 37:11 Bona est via tua: et stet e contrario videre quid tibi eveniat.
SIR 37:12 Cum viro irreligioso tracta de sanctitate, et cum injusto de justitia, et cum muliere de ea quæ æmulatur, cum timido de bello, cum negotiatore de trajectione, cum emptore de venditione, cum viro livido de gratiis agendis,
SIR 37:13 cum impio de pietate, cum inhonesto de honestate, cum operario agrario de omni opere,
SIR 37:14 cum operario annuali de consummatione anni, cum servo pigro de multa operatione. Non attendas his in omni consilio:
SIR 37:15 sed cum viro sancto assiduus esto, quemcumque cognoveris observantem timorem Dei:
SIR 37:16 cujus anima est secundum animam tuam, et qui, cum titubaveris in tenebris, condolebit tibi.
SIR 37:17 Cor boni consilii statue tecum: non est enim tibi aliud pluris illo.
SIR 37:18 Anima viri sancti enuntiat aliquando vera, quam septem circumspectores sedentes in excelso ad speculandum.
SIR 37:19 Et in his omnibus deprecare Altissimum, ut dirigat in veritate viam tuam.]
SIR 37:20 [Ante omnia opera verbum verax præcedat te, et ante omnem actum consilium stabile.
SIR 37:21 Verbum nequam immutabit cor: ex quo partes quatuor oriuntur: bonum et malum, vita et mors: et dominatrix illorum est assidua lingua. Est vir astutus multorum eruditor, et animæ suæ inutilis est.
SIR 37:22 Vir peritus multos erudivit, et animæ suæ suavis est.
SIR 37:23 Qui sophistice loquitur odibilis est: in omni re defraudabitur.
SIR 37:24 Non est illi data a Domino gratia, omni enim sapientia defraudatus est.
SIR 37:25 Est sapiens animæ suæ sapiens, et fructus sensus illius laudabilis.
SIR 37:26 Vir sapiens plebem suam erudit, et fructus sensus illius fideles sunt.
SIR 37:27 Vir sapiens implebitur benedictionibus, et videntes illum laudabunt.
SIR 37:28 Vita viri in numero dierum: dies autem Israël innumerabiles sunt.
SIR 37:29 Sapiens in populo hæreditabit honorem, et nomen illius erit vivens in æternum.]
SIR 37:30 [Fili, in vita tua tenta animam tuam, et si fuerit nequam non des illi potestatem:
SIR 37:31 non enim omnia omnibus expediunt, et non omni animæ omne genus placet.
SIR 37:32 Noli avidus esse in omni epulatione, et non te effundas super omnem escam:
SIR 37:33 in multis enim escis erit infirmitas, et aviditas appropinquabit usque ad choleram.
SIR 37:34 Propter crapulam multi obierunt: qui autem abstinens est adjiciet vitam.]
SIR 38:1 [Honora medicum propter necessitatem: etenim illum creavit Altissimus.
SIR 38:2 A Deo est enim omnis medela, et a rege accipiet donationem.
SIR 38:3 Disciplina medici exaltabit caput illius, et in conspectu magnatorum collaudabitur.
SIR 38:4 Altissimus creavit de terra medicamenta, et vir prudens non abhorrebit illa.
SIR 38:5 Nonne a ligno indulcata est aqua amara?
SIR 38:6 Ad agnitionem hominum virtus illorum: et dedit hominibus scientiam Altissimus, honorari in mirabilibus suis.
SIR 38:7 In his curans mitigabit dolorem: et unguentarius faciet pigmenta suavitatis, et unctiones conficiet sanitatis: et non consummabuntur opera ejus.
SIR 38:8 Pax enim Dei super faciem terræ.
SIR 38:9 Fili, in tua infirmitate ne despicias teipsum: sed ora Dominum, et ipse curabit te.
SIR 38:10 Averte a delicto, et dirige manus, et ab omni delicto munda cor tuum.
SIR 38:11 Da suavitatem et memoriam similaginis, et impingua oblationem, et da locum medico:
SIR 38:12 etenim illum Dominus creavit, et non discedat a te, quia opera ejus sunt necessaria.
SIR 38:13 Est enim tempus quando in manus illorum incurras:
SIR 38:14 ipsi vero Dominum deprecabuntur, ut dirigat requiem eorum, et sanitatem, propter conversationem illorum.
SIR 38:15 Qui delinquit in conspectu ejus qui fecit eum, incidet in manus medici.]
SIR 38:16 [Fili, in mortuum produc lacrimas, et quasi dira passus incipe plorare: et secundum judicium contege corpus illius, et non despicias sepulturam illius.
SIR 38:17 Propter delaturam autem amare fer luctum illius uno die, et consolare propter tristitiam:
SIR 38:18 et fac luctum secundum meritum ejus uno die, vel duobus, propter detractionem:
SIR 38:19 a tristitia enim festinat mors, et cooperit virtutem, et tristitia cordis flectit cervicem.
SIR 38:20 In abductione permanet tristitia, et substantia inopis secundum cor ejus.
SIR 38:21 Ne dederis in tristitia cor tuum, sed repelle eam a te, et memento novissimorum.
SIR 38:22 Noli oblivisci, neque enim est conversio: et huic nihil proderis, et teipsum pessimabis.
SIR 38:23 Memor esto judicii mei: sic enim erit et tuum: mihi heri, et tibi hodie.
SIR 38:24 In requie mortui requiescere fac memoriam ejus, et consolare illum in exitu spiritus sui.]
SIR 38:25 [Sapientia scribæ in tempore vacuitatis, et qui minoratur actu sapientiam percipiet, qua sapientia replebitur.
SIR 38:26 Qui tenet aratrum, et qui gloriatur in jaculo, stimulo boves agitat, et conversatur in operibus eorum, et enarratio ejus in filiis taurorum.
SIR 38:27 Cor suum dabit ad versandos sulcos, et vigilia ejus in sagina vaccarum.
SIR 38:28 Sic omnis faber et architectus, qui noctem tamquam diem transigit: qui sculpit signacula sculptilia, et assiduitas ejus variat picturam: cor suum dabit in similitudinem picturæ, et vigilia sua perficiet opus.
SIR 38:29 Sic faber ferrarius sedens juxta incudem, et considerans opus ferri: vapor ignis uret carnes ejus, et in calore fornacis concertatur.
SIR 38:30 Vox mallei innovat aurem ejus, et contra similitudinem vasis oculus ejus.
SIR 38:31 Cor suum dabit in consummationem operum, et vigilia sua ornabit in perfectionem.
SIR 38:32 Sic figulus sedens ad opus suum, convertens pedibus suis rotam, qui in sollicitudine positus est semper propter opus suum, et in numero est omnis operatio ejus.
SIR 38:33 In brachio suo formabit lutum, et ante pedes suos curvabit virtutem suam.
SIR 38:34 Cor suum dabit ut consummet linitionem, et vigilia sua mundabit fornacem.
SIR 38:35 Omnes hi in manibus suis speraverunt, et unusquisque in arte sua sapiens est.
SIR 38:36 Sine his omnibus non ædificatur civitas,
SIR 38:37 et non inhabitabunt, nec inambulabunt, et in ecclesiam non transilient.
SIR 38:38 Super sellam judicis non sedebunt, et testamentum judicii non intelligent, neque palam facient disciplinam et judicium, et in parabolis non invenientur:
SIR 38:39 sed creaturam ævi confirmabunt: et deprecatio illorum in operatione artis, accomodantes animam suam, et conquirentes in lege Altissimi.]
SIR 39:1 [Sapientiam omnium antiquorum exquiret sapiens, et in prophetis vacabit.
SIR 39:2 Narrationem virorum nominatorum conservabit, et in versutias parabolarum simul introibit.
SIR 39:3 Occulta proverbiorum exquiret, et in absconditis parabolarum conversabitur.
SIR 39:4 In medio magnatorum ministrabit, et in conspectu præsidis apparebit.
SIR 39:5 In terram alienigenarum gentium pertransiet: bona enim et mala in hominibus tentabit.
SIR 39:6 Cor suum tradet ad vigilandum diluculo ad Dominum, qui fecit illum, et in conspectu Altissimi deprecabitur.
SIR 39:7 Aperiet os suum in oratione, et pro delictis suis deprecabitur.
SIR 39:8 Si enim Dominus magnus voluerit, spiritu intelligentiæ replebit illum:
SIR 39:9 et ipse tamquam imbres mittet eloquia sapientiæ suæ, et in oratione confitebitur Domino:
SIR 39:10 et ipse diriget consilium ejus, et disciplinam, et in absconditis suis consiliabitur.
SIR 39:11 Ipse palam faciet disciplinam doctrinæ suæ, et in lege testamenti Domini gloriabitur.
SIR 39:12 Collaudabunt multi sapientiam ejus, et usque in sæculum non delebitur.
SIR 39:13 Non recedet memoria ejus, et nomen ejus requiretur a generatione in generationem.
SIR 39:14 Sapientiam ejus enarrabunt gentes, et laudem ejus enuntiabit ecclesia.
SIR 39:15 Si permanserit, nomen derelinquet plus quam mille: et si requieverit, proderit illi.]
SIR 39:16 [Adhuc consiliabor ut enarrem: ut furore enim repletus sum.
SIR 39:17 In voce dicit: Obaudite me, divini fructus, et quasi rosa plantata super rivos aquarum fructificate.
SIR 39:18 Quasi Libanus odorem suavitatis habete.
SIR 39:19 Florete flores quasi lilium: et date odorem, et frondete in gratiam: et collaudate canticum, et benedicite Dominum in operibus suis.
SIR 39:20 Date nomini ejus magnificentiam, et confitemini illi in voce labiorum vestrorum, et in canticis labiorum, et citharis: et sic dicetis in confessione:
SIR 39:21 Opera Domini universa bona valde.
SIR 39:22 In verbo ejus stetit aqua sicut congeries: et in sermone oris illius sicut exceptoria aquarum:
SIR 39:23 quoniam in præcepto ipsius placor fit, et non est minoratio in salute ipsius.
SIR 39:24 Opera omnis carnis coram illo, et non est quidquam absconditum ab oculis ejus.
SIR 39:25 A sæculo usque in sæculum respicit, et nihil est mirabile in conspectu ejus.
SIR 39:26 Non est dicere: Quid est hoc, aut quid est istud? omnia enim in tempore suo quærentur.
SIR 39:27 Benedictio illius quasi fluvius inundavit.
SIR 39:28 Quomodo cataclysmus aridam inebriavit, sic ira ipsius gentes quæ non exquisierunt eum hæreditabit.
SIR 39:29 Quomodo convertit aquas in siccitatem, et siccata est terra, et viæ illius viis illorum directæ sunt, sic peccatoribus offensiones in ira ejus.
SIR 39:30 Bona bonis creata sunt ab initio: sic nequissimis bona et mala.
SIR 39:31 Initium necessariæ rei vitæ hominum, aqua, ignis, et ferrum, sal, lac, et panis similagineus, et mel, et botrus uvæ, et oleum, et vestimentum.
SIR 39:32 Hæc omnia sanctis in bona, sic et impiis et peccatoribus in mala convertentur.
SIR 39:33 Sunt spiritus qui ad vindictam creati sunt, et in furore suo confirmaverunt tormenta sua.
SIR 39:34 In tempore consummationis effundent virtutem, et furorem ejus qui fecit illos placabunt.
SIR 39:35 Ignis, grando, fames, et mors, omnia hæc ad vindictam creata sunt:
SIR 39:36 bestiarum dentes, et scorpii, et serpentes, et rhomphæa vindicans in exterminium impios.
SIR 39:37 In mandatis ejus epulabuntur: et super terram in necessitatem præparabuntur, et in temporibus suis non præterient verbum.
SIR 39:38 Propterea ab initio confirmatus sum, et consiliatus sum, et cogitavi, et scripta dimisi.
SIR 39:39 Omnia opera Domini bona, et omne opus hora sua subministrabit.
SIR 39:40 Non est dicere: Hoc illo nequius est: omnia enim in tempore suo comprobabuntur.
SIR 39:41 Et nunc in omni corde et ore collaudate, et benedicite nomen Domini.]
SIR 40:1 [Occupatio magna creata est omnibus hominibus, et jugum grave super filios Adam, a die exitus de ventre matris eorum usque in diem sepulturæ in matrem omnium.
SIR 40:2 Cogitationes eorum, et timores cordis, adinventio exspectationis, et dies finitionis,
SIR 40:3 a residente super sedem gloriosam, usque ad humiliatum in terra et cinere:
SIR 40:4 ab eo qui utitur hyacintho et portat coronam, usque ad eum qui operitur lino crudo: furor, zelus, tumultus, fluctuatio, et timor mortis, iracundia perseverans, et contentio:
SIR 40:5 et in tempore refectionis in cubili, somnus noctis immutat scientiam ejus.
SIR 40:6 Modicum tamquam nihil in requie, et ab eo in somnis, quasi in die respectus.
SIR 40:7 Conturbatus est in visu cordis sui, tamquam qui evaserit in die belli: in tempore salutis suæ exsurrexit, et admirans ad nullum timorem:
SIR 40:8 cum omni carne, ab homine usque ad pecus, et super peccatores septuplum.
SIR 40:9 Ad hæc mors, sanguis, contentio, et rhomphæa, oppressiones, fames, et contritio, et flagella:
SIR 40:10 super iniquos creata sunt hæc omnia: et propter illos factus est cataclysmus.]
SIR 40:11 [Omnia quæ de terra sunt in terram convertentur, et omnes aquæ in mare revertentur.
SIR 40:12 Omne munus et iniquitas delebitur, et fides in sæculum stabit.
SIR 40:13 Substantiæ injustorum sicut fluvius siccabuntur, et sicut tonitruum magnum in pluvia personabunt.
SIR 40:14 In aperiendo manus suas lætabitur: sic prævaricatores in consummatione tabescent.
SIR 40:15 Nepotes impiorum non multiplicabunt ramos: et radices immundæ super cacumen petræ sonant.
SIR 40:16 Super omnem aquam viriditas, et ad oram fluminis ante omne fœnum evelletur.]
SIR 40:17 [Gratia sicut paradisus in benedictionibus, et misericordia in sæculum permanet.
SIR 40:18 Vita sibi sufficientis operarii condulcabitur, et in ea invenies thesaurum.
SIR 40:19 Filii et ædificatio civitatis confirmabit nomen: et super hæc mulier immaculata computabitur.
SIR 40:20 Vinum et musica lætificant cor: et super utraque dilectio sapientiæ.
SIR 40:21 Tibiæ et psalterium suavem faciunt melodiam: et super utraque lingua suavis.
SIR 40:22 Gratiam et speciem desiderabit oculus tuus: et super hæc virides sationes.
SIR 40:23 Amicus et sodalis in tempore convenientes, et super utrosque mulier cum viro.
SIR 40:24 Fratres in adjutorium in tempore tribulationis: et super eos misericordia liberabit.
SIR 40:25 Aurum et argentum est constitutio pedum: et super utrumque consilium beneplacitum.
SIR 40:26 Facultates et virtutes exaltant cor, et super hæc timor Domini.
SIR 40:27 Non est in timore Domini minoratio: et non est in eo inquirere adjutorium.
SIR 40:28 Timor Domini sicut paradisus benedictionis, et super omnem gloriam operuerunt illum.]
SIR 40:29 [Fili, in tempore vitæ tuæ ne indigeas: melius est enim mori quam indigere.
SIR 40:30 Vir respiciens in mensam alienam, non est vita ejus in cogitatione victus: alit enim animam suam cibis alienis:
SIR 40:31 vir autem disciplinatus et eruditus custodiet se.
SIR 40:32 In ore imprudentis condulcabitur inopia, et in ventre ejus ignis ardebit.]
SIR 41:1 [O mors, quam amara est memoria tua homini pacem habenti in substantiis suis:
SIR 41:2 viro quieto, et cujus viæ directæ sunt in omnibus, et adhuc valenti accipere cibum !
SIR 41:3 O mors, bonum est judicium tuum homini indigenti, et qui minoratur viribus,
SIR 41:4 defecto ætate, et cui de omnibus cura est, et incredibili, qui perdit patientiam !
SIR 41:5 Noli metuere judicium mortis: memento quæ ante te fuerunt, et quæ superventura sunt tibi: hoc judicium a Domino omni carni.
SIR 41:6 Et quid superveniet tibi in beneplacito Altissimi? sive decem, sive centum, sive mille anni:
SIR 41:7 non est enim in inferno accusatio vitæ.]
SIR 41:8 [Filii abominationum fiunt filii peccatorum, et qui conversantur secus domos impiorum.
SIR 41:9 Filiorum peccatorum periet hæreditas, et cum semine illorum assiduitas opprobrii.
SIR 41:10 De patre impio queruntur filii, quoniam propter illum sunt in opprobrio.
SIR 41:11 Væ vobis, viri impii, qui dereliquistis legem Domini Altissimi !
SIR 41:12 Et si nati fueritis, in maledictione nascemini: et si mortui fueritis, in maledictione erit pars vestra.
SIR 41:13 Omnia quæ de terra sunt in terram convertentur: sic impii a maledicto in perditionem.
SIR 41:14 Luctus hominum in corpore ipsorum: nomen autem impiorum delebitur.
SIR 41:15 Curam habe de bono nomine: hoc enim magis permanebit tibi quam mille thesauri pretiosi et magni.
SIR 41:16 Bonæ vitæ numerus dierum: bonum autem nomen permanebit in ævum.]
SIR 41:17 [Disciplinam in pace conservate, filii: sapientia enim abscondita, et thesaurus invisus, quæ utilitas in utrisque?
SIR 41:18 Melior est homo qui abscondit stultitiam suam, quam homo qui abscondit sapientiam suam.
SIR 41:19 Verumtamen reveremini in his quæ procedunt de ore meo:
SIR 41:20 non est enim bonum omnem reverentiam observare, et non omnia omnibus bene placent in fide.
SIR 41:21 Erubescite a patre et a matre de fornicatione: et a præsidente et a potente de mendacio:
SIR 41:22 a principe et a judice de delicto: a synagoga et plebe de iniquitate:
SIR 41:23 a socio et amico de injustitia, et de loco in quo habitas:
SIR 41:24 de furto, de veritate Dei, et testamento: de discubitu in panibus, et ab obfuscatione dati et accepti:
SIR 41:25 a salutantibus de silentio, a respectu mulieris fornicariæ, et ab aversione vultus cognati.
SIR 41:26 Ne avertas faciem a proximo tuo, et ab auferendo partem et non restituendo.
SIR 41:27 Ne respicias mulierem alieni viri, et ne scruteris ancillam ejus, neque steteris ad lectum ejus.
SIR 41:28 Ab amicis de sermonibus improperii: et cum dederis, ne improperes.]
SIR 42:1 [Non duplices sermonem auditus de revelatione sermonis absconditi: et eris vere sine confusione, et invenies gratiam in conspectu omnium hominum. Ne pro his omnibus confundaris, et ne accipias personam ut delinquas:
SIR 42:2 de lege Altissimi, et testamento, et de judicio justificare impium,
SIR 42:3 de verbo sociorum et viatorum, et de datione hæreditatis amicorum,
SIR 42:4 de æqualitate stateræ et ponderum, de acquisitione multorum et paucorum,
SIR 42:5 de corruptione emptionis et negotiatorum, et de multa disciplina filiorum, et servo pessimo latus sanguinare.
SIR 42:6 Super mulierem nequam bonum est signum.
SIR 42:7 Ubi manus multæ sunt, claude: et quodcumque trades, numera et appende: datum vero et acceptum omne describe.
SIR 42:8 De disciplina insensati et fatui, et de senioribus qui judicantur ab adolescentibus: et eris eruditus in omnibus, et probabilis in conspectu omnium vivorum.]
SIR 42:9 [Filia patris abscondita est vigilia, et sollicitudo ejus aufert somnum: ne forte in adolescentia sua adulta efficiatur, et cum viro commorata odibilis fiat:
SIR 42:10 nequando polluatur in virginitate sua, et in paternis suis gravida inveniatur: ne forte cum viro commorata transgrediatur, aut certe sterilis efficiatur.
SIR 42:11 Super filiam luxuriosam confirma custodiam, nequando faciat te in opprobrium venire inimicis, a detractione in civitate, et objectione plebis, et confundat te in multitudine populi.
SIR 42:12 Omni homini noli intendere in specie, et in medio mulierum noli commorari:
SIR 42:13 de vestimentis enim procedit tinea, et a muliere iniquitas viri.
SIR 42:14 Melior est enim iniquitas viri quam mulier benefaciens, et mulier confundens in opprobrium.]
SIR 42:15 [Memor ero igitur operum Domini, et quæ vidi annuntiabo. In sermonibus Domini opera ejus.
SIR 42:16 Sol illuminans per omnia respexit, et gloria Domini plenum est opus ejus.
SIR 42:17 Nonne Dominus fecit sanctos enarrare omnia mirabilia sua, quæ confirmavit Dominus omnipotens stabiliri in gloria sua?
SIR 42:18 Abyssum et cor hominum investigavit, et in astutia eorum excogitavit.
SIR 42:19 Cognovit enim Dominus omnem scientiam, et inspexit in signum ævi, annuntians quæ præterierunt et quæ superventura sunt, revelans vestigia occultorum.
SIR 42:20 Non præterit illum omnis cogitatus, et non abscondit se ab eo ullus sermo.
SIR 42:21 Magnalia sapientiæ suæ decoravit, qui est ante sæculum et usque in sæculum: neque adjectum est,
SIR 42:22 neque minuitur, et non eget alicujus consilio.
SIR 42:23 Quam desiderabilia omnia opera ejus ! et tamquam scintilla quæ est considerare !
SIR 42:24 Omnia hæc vivunt, et manent in sæculum, et in omni necessitate omnia obaudiunt ei.
SIR 42:25 Omnia duplicia, unum contra unum, et non fecit quidquam deesse.
SIR 42:26 Uniuscujusque confirmavit bona: et quis satiabitur videns gloriam ejus?]
SIR 43:1 [Altitudinis firmamentum pulchritudo ejus est, species cæli in visione gloriæ.
SIR 43:2 Sol in aspectu annuntians in exitu, vas admirabile, opus Excelsi.
SIR 43:3 In meridiano exurit terram, et in conspectu ardoris ejus quis poterit sustinere? fornacem custodiens in operibus ardoris:
SIR 43:4 tripliciter sol exurens montes, radios igneos exsufflans, et refulgens radiis suis obcæcat oculos.
SIR 43:5 Magnus Dominus qui fecit illum, et in sermonibus ejus festinavit iter.]
SIR 43:6 [Et luna in omnibus in tempore suo, ostensio temporis, et signum ævi.
SIR 43:7 A luna signum diei festi: luminare quod minuitur in consummatione.
SIR 43:8 Mensis secundum nomen ejus est, crescens mirabiliter in consummatione.
SIR 43:9 Vas castrorum in excelsis, in firmamento cæli resplendens gloriose.
SIR 43:10 Species cæli gloria stellarum: mundum illuminans in excelsis Dominus.
SIR 43:11 In verbis Sancti stabunt ad judicium, et non deficient in vigiliis suis.]
SIR 43:12 [Vide arcum, et benedic eum qui fecit illum: valde speciosus est in splendore suo.
SIR 43:13 Gyravit cælum in circuitu gloriæ suæ: manus Excelsi aperuerunt illum.
SIR 43:14 Imperio suo acceleravit nivem, et accelerat coruscationes emittere judicii sui.
SIR 43:15 Propterea aperti sunt thesauri, et evolaverunt nebulæ sicut aves.
SIR 43:16 In magnitudine sua posuit nubes, et confracti sunt lapides grandinis.
SIR 43:17 In conspectu ejus commovebuntur montes, et in voluntate ejus aspirabit notus.
SIR 43:18 Vox tonitrui ejus verberavit terram, tempestas aquilonis, et congregatio spiritus:
SIR 43:19 et sicut avis deponens ad sedendum, aspergit nivem, et sicut locusta demergens descensus ejus.
SIR 43:20 Pulchritudinem candoris ejus admirabitur oculus, et super imbrem ejus expavescet cor.
SIR 43:21 Gelu sicut salem effundet super terram: et dum gelaverit, fiet tamquam cacumina tribuli.
SIR 43:22 Frigidus ventus aquilo flavit, et gelavit crystallus ab aqua: super omnem congregationem aquarum requiescet, et sicut lorica induet se aquis:
SIR 43:23 et devorabit montes, et exuret desertum, et extinguet viride, sicut igne.
SIR 43:24 Medicina omnium in festinatione nebulæ: et ros obvians ab ardore venienti humilem efficiet eum.
SIR 43:25 In sermone ejus siluit ventus, et cogitatione sua placavit abyssum: et plantavit in illa Dominus insulas.
SIR 43:26 Qui navigant mare enarrent pericula ejus, et audientes auribus nostris admirabimur.
SIR 43:27 Illic præclara opera et mirabilia, varia bestiarum genera, et omnium pecorum, et creatura belluarum.
SIR 43:28 Propter ipsum confirmatus est itineris finis, et in sermone ejus composita sunt omnia.]
SIR 43:29 [Multa dicemus, et deficiemus in verbis: consummatio autem sermonum ipse est in omnibus.
SIR 43:30 Gloriantes ad quid valebimus? ipse enim omnipotens super omnia opera sua.
SIR 43:31 Terribilis Dominus, et magnus vehementer, et mirabilis potentia ipsius.
SIR 43:32 Glorificantes Dominum quantumcumque potueritis, supervalebit enim adhuc: et admirabilis magnificentia ejus.
SIR 43:33 Benedicentes Dominum, exaltate illum quantum potestis: major enim est omni laude.
SIR 43:34 Exaltantes eum, replemini virtute, ne laboretis, non enim comprehendetis.
SIR 43:35 Quis videbit eum et enarrabit? et quis magnificabit eum sicut est ab initio?
SIR 43:36 Multa abscondita sunt majora his: pauca enim vidimus operum ejus.
SIR 43:37 Omnia autem Dominus fecit, et pie agentibus dedit sapientiam.]
SIR 44:1 [Laudemus viros gloriosos, et parentes nostros in generatione sua.
SIR 44:2 Multam gloriam fecit Dominus: magnificentia sua a sæculo.
SIR 44:3 Dominantes in potestatibus suis, homines magni virtute et prudentia sua præditi, nuntiantes in prophetis dignitatem prophetarum:
SIR 44:4 et imperantes in præsenti populo, et virtute prudentiæ populis sanctissima verba:
SIR 44:5 in peritia sua requirentes modos musicos, et narrantes carmina Scripturarum:
SIR 44:6 homines divites in virtute, pulchritudinis studium habentes, pacificantes in domibus suis.
SIR 44:7 Omnes isti in generationibus gentis suæ gloriam adepti sunt, et in diebus suis habentur in laudibus.
SIR 44:8 Qui de illis nati sunt reliquerunt nomen narrandi laudes eorum.
SIR 44:9 Et sunt quorum non est memoria: perierunt quasi qui non fuerint: et nati sunt quasi non nati, et filii ipsorum cum ipsis.
SIR 44:10 Sed illi viri misericordiæ sunt, quorum pietates non defuerunt.
SIR 44:11 Cum semine eorum permanent bona:
SIR 44:12 hæreditas sancta nepotes eorum, et in testamentis stetit semen eorum:
SIR 44:13 et filii eorum propter illos usque in æternum manent: semen eorum et gloria eorum non derelinquetur.
SIR 44:14 Corpora ipsorum in pace sepulta sunt, et nomen eorum vivit in generationem et generationem.
SIR 44:15 Sapientiam ipsorum narrent populi, et laudem eorum nuntiet ecclesia.]
SIR 44:16 [Enoch placuit Deo, et translatus est in paradisum, ut det gentibus pœnitentiam.
SIR 44:17 Noë inventus est perfectus, justus, et in tempore iracundiæ factus est reconciliatio.
SIR 44:18 Ideo dimissum est reliquum terræ, cum factum est diluvium.
SIR 44:19 Testamenta sæculi posita sunt apud illum, ne deleri possit diluvio omnis caro.]
SIR 44:20 [Abraham magnus pater multitudinis gentium, et non est inventus similis illi in gloria: qui conservavit legem Excelsi, et fuit in testamento cum illo.
SIR 44:21 In carne ejus stare fecit testamentum, et in tentatione inventus est fidelis.
SIR 44:22 Ideo jurejurando dedit illi gloriam in gente sua, crescere illum quasi terræ cumulum,
SIR 44:23 et ut stellas exaltare semen ejus, et hæreditare illos a mari usque ad mare, et a flumine usque ad terminos terræ.
SIR 44:24 Et in Isaac eodem modo fecit, propter Abraham patrem ejus.
SIR 44:25 Benedictionem omnium gentium dedit illi Dominus, et testamentum confirmavit super caput Jacob.
SIR 44:26 Agnovit eum in benedictionibus suis, et dedit illi hæreditatem, et divisit illi partem in tribubus duodecim.
SIR 44:27 Et conservavit illi homines misericordiæ, invenientes gratiam in oculis omnis carnis.]
SIR 45:1 [Dilectus Deo et hominibus Moyses, cujus memoria in benedictione est.
SIR 45:2 Similem illum fecit in gloria sanctorum, et magnificavit eum in timore inimicorum, et in verbis suis monstra placavit.
SIR 45:3 Glorificavit illum in conspectu regum, et jussit illi coram populo suo, et ostendit illi gloriam suam.
SIR 45:4 In fide et lenitate ipsius sanctum fecit illum, et elegit eum ex omni carne.
SIR 45:5 Audivit enim eum, et vocem ipsius, et induxit illum in nubem.
SIR 45:6 Et dedit illi coram præcepta, et legem vitæ et disciplinæ, docere Jacob testamentum suum, et judicia sua Israël.]
SIR 45:7 [Excelsum fecit Aaron fratrem ejus, et similem sibi, de tribu Levi.
SIR 45:8 Statuit ei testamentum æternum, et dedit illi sacerdotium gentis, et beatificavit illum in gloria:
SIR 45:9 et circumcinxit eum zona gloriæ, et induit eum stolam gloriæ, et coronavit eum in vasis virtutis.
SIR 45:10 Circumpedes, et femoralia, et humerale posuit ei: et cinxit illum tintinnabulis aureis plurimis in gyro:
SIR 45:11 dare sonitum in incessu suo, auditum facere sonitum in templo in memoriam filiis gentis suæ.
SIR 45:12 Stolam sanctam auro, et hyacintho, et purpura, opus textile viri sapientis, judicio et veritate præditi:
SIR 45:13 torto cocco opus artificis gemmis pretiosis figuratis in ligatura auri, et opere lapidarii sculptis, in memoriam secundum numerum tribuum Israël.
SIR 45:14 Corona aurea super mitram ejus expressa signo sanctitatis, et gloria honoris: opus virtutis, et desideria oculorum ornata.
SIR 45:15 Sic pulchra ante ipsum non fuerunt talia usque ad originem.
SIR 45:16 Non est indutus illa alienigena aliquis, sed tantum filii ipsius soli, et nepotes ejus per omne tempus.
SIR 45:17 Sacrificia ipsius consumpta sunt igne quotidie.
SIR 45:18 Complevit Moyses manus ejus, et unxit illum oleo sancto.
SIR 45:19 Factum est illi in testamentum æternum, et semini ejus, sicut dies cæli, fungi sacerdotio, et habere laudem, et glorificare populum suum in nomine ejus.
SIR 45:20 Ipsum elegit ab omni vivente, offerre sacrificium Deo, incensum, et bonum odorem, in memoriam placare pro populo suo:
SIR 45:21 et dedit illi in præceptis suis potestatem, in testamentis judiciorum: docere Jacob testimonia, et in lege sua lucem dare Israël.
SIR 45:22 Quia contra illum steterunt alieni, et propter invidiam circumdederunt illum homines in deserto, qui erant cum Dathan et Abiron, et congregatio Core in iracundia.
SIR 45:23 Vidit Dominus Deus, et non placuit illi, et consumpti sunt in impetu iracundiæ.
SIR 45:24 Fecit illis monstra, et consumpsit illos in flamma ignis.
SIR 45:25 Et addidit Aaron gloriam, et dedit illi hæreditatem, et primitias frugum terræ divisit illi.
SIR 45:26 Panem ipsis in primis paravit in satietatem: nam et sacrificia Domini edent, quæ dedit illi et semini ejus.
SIR 45:27 Ceterum in terra gentes non hæreditabit, et pars non est illi in gente: ipse est enim pars ejus, et hæreditas.]
SIR 45:28 [Phinees, filius Eleazari, tertius in gloria est, imitando eum in timore Domini,
SIR 45:29 et stare in reverentia gentis: in bonitate et alacritate animæ suæ placuit Deo pro Israël.
SIR 45:30 Ideo statuit illi testamentum pacis, principem sanctorum et gentis suæ, ut sit illi et semini ejus sacerdotii dignitas in æternum.
SIR 45:31 Et testamentum David regi filio Jesse de tribu Juda, hæreditas ipsi et semini ejus: ut daret sapientiam in cor nostrum, judicare gentem suam in justitia, ne abolerentur bona ipsorum: et gloriam ipsorum in gentem eorum æternam fecit.]
SIR 46:1 [Fortis in bello Jesus Nave, successor Moysi in prophetis, qui fuit magnus secundum nomen suum,
SIR 46:2 maximus in salutem electorum Dei, expugnare insurgentes hostes, ut consequeretur hæreditatem Israël.
SIR 46:3 Quam gloriam adeptus est in tollendo manus suas, et jactando contra civitates rhomphæas !
SIR 46:4 Quis ante illum sic restitit? nam hostes ipse Dominus perduxit.
SIR 46:5 An non in iracundia ejus impeditus est sol, et una dies facta est quasi duo?
SIR 46:6 Invocavit Altissimum potentem, in oppugnando inimicos undique: et audivit illum magnus et sanctus Deus, in saxis grandinis virtutis valde fortis.
SIR 46:7 Impetum fecit contra gentem hostilem, et in descensu perdidit contrarios:
SIR 46:8 ut cognoscant gentes potentiam ejus, quia contra Deum pugnare non est facile. Et secutus est a tergo potentis:
SIR 46:9 et in diebus Moysi misericordiam fecit, ipse, et Caleb filius Jephone, stare contra hostem, et prohibere gentem a peccatis, et perfringere murmur malitiæ.
SIR 46:10 Et ipsi duo constituti a periculo liberati sunt a numero sexcentorum millium peditum, inducere illos in hæreditatem, in terram quæ manat lac et mel.
SIR 46:11 Et dedit Dominus ipsi Caleb fortitudinem, et usque in senectutem permansit illi virtus, ut ascenderet in excelsum terræ locum, et semen ipsius obtinuit hæreditatem,
SIR 46:12 ut viderent omnes filii Israël quia bonum est obsequi sancto Deo.]
SIR 46:13 [Et judices singuli suo nomine, quorum non est corruptum cor, qui non aversi sunt a Domino,
SIR 46:14 ut sit memoria illorum in benedictione, et ossa eorum pullulent de loco suo:
SIR 46:15 et nomen eorum permaneat in æternum, permanens ad filios illorum, sanctorum virorum gloria.]
SIR 46:16 [Dilectus a Domino Deo suo Samuel, propheta Domini, renovavit imperium, et unxit principes in gente sua.
SIR 46:17 In lege Domini congregationem judicavit, et vidit Deus Jacob: et in fide sua probatus est propheta,
SIR 46:18 et cognitus est in verbis suis fidelis, quia vidit Deum lucis.
SIR 46:19 Et invocavit Dominum omnipotentem, in oppugnando hostes circumstantes undique, in oblatione agni inviolati.
SIR 46:20 Et intonuit de cælo Dominus, et in sonitu magno auditam fecit vocem suam:
SIR 46:21 et contrivit principes Tyriorum, et omnes duces Philisthiim:
SIR 46:22 et ante tempus finis vitæ suæ et sæculi, testimonium præbuit in conspectu Domini et christi: pecunias et usque ad calceamenta ab omni carne non accepit, et non accusavit illum homo.
SIR 46:23 Et post hoc dormivit: et notum fecit regi, et ostendit illi finem vitæ suæ: et exaltavit vocem suam de terra in prophetia, delere impietatem gentis.]
SIR 47:1 [Post hæc surrexit Nathan, propheta in diebus David.
SIR 47:2 Et quasi adeps separatus a carne, sic David a filiis Israël.
SIR 47:3 Cum leonibus lusit quasi cum agnis, et in ursis similiter fecit sicut in agnis ovium, in juventute sua.
SIR 47:4 Numquid non occidit gigantem, et abstulit opprobrium de gente?
SIR 47:5 In tollendo manum, saxo fundæ dejecit exsultationem Goliæ:
SIR 47:6 nam invocavit Dominum omnipotentem, et dedit in dextera ejus tollere hominem fortem in bello, et exaltare cornu gentis suæ.
SIR 47:7 Sic in decem millibus glorificavit eum: et laudavit eum in benedictionibus Domini, in offerendo illi coronam gloriæ:
SIR 47:8 contrivit enim inimicos undique, et extirpavit Philisthiim contrarios usque in hodiernum diem: contrivit cornu ipsorum usque in æternum.
SIR 47:9 In omni opere dedit confessionem Sancto, et Excelso in verbo gloriæ.
SIR 47:10 De omni corde suo laudavit Dominum: et dilexit Deum, qui fecit illum, et dedit illi contra inimicos potentiam:
SIR 47:11 et stare fecit cantores contra altare, et in sono eorum dulces fecit modos.
SIR 47:12 Et dedit in celebrationibus decus, et ornavit tempora usque ad consummationem vitæ, ut laudarent nomen sanctum Domini, et amplificarent mane Dei sanctitatem.
SIR 47:13 Dominus purgavit peccata ipsius, et exaltavit in æternum cornu ejus: et dedit illi testamentum regni, et sedem gloriæ in Israël.]
SIR 47:14 [Post ipsum surrexit filius sensatus, et propter illum dejecit omnem potentiam inimicorum.
SIR 47:15 Salomon imperavit in diebus pacis, cui subjecit Deus omnes hostes, ut conderet domum in nomine suo, et pararet sanctitatem in sempiternum. Quemadmodum eruditus es in juventute tua,
SIR 47:16 et impletus es, quasi flumen, sapientia, et terram retexit anima tua.
SIR 47:17 Et replesti in comparationibus ænigmata: ad insulas longe divulgatum est nomen tuum, et dilectus es in pace tua.
SIR 47:18 In cantilenis, et proverbiis, et comparationibus, et interpretationibus, miratæ sunt terræ:
SIR 47:19 et in nomine Domini Dei, cui est cognomen Deus Israël.
SIR 47:20 Collegisti quasi auricalcum aurum, et ut plumbum complesti argentum:
SIR 47:21 et inclinasti femora tua mulieribus: potestatem habuisti in corpore tuo.
SIR 47:22 Dedisti maculam in gloria tua, et profanasti semen tuum, inducere iracundiam ad liberos tuos, et incitari stultitiam tuam:
SIR 47:23 ut faceres imperium bipartitum, et ex Ephraim imperare imperium durum.
SIR 47:24 Deus autem non derelinquet misericordiam suam: et non corrumpet, nec delebit opera sua, neque perdet a stirpe nepotes electi sui, et semen ejus qui diligit Dominum non corrumpet.
SIR 47:25 Dedit autem reliquum Jacob, et David de ipsa stirpe.
SIR 47:26 Et finem habuit Salomon cum patribus suis.]
SIR 47:27 [Et dereliquit post se de semine suo, gentis stultitiam,
SIR 47:28 et imminutum a prudentia, Roboam, qui avertit gentem consilio suo:
SIR 47:29 et Jeroboam filium Nabat, qui peccare fecit Israël, et dedit viam peccandi Ephraim: et plurima redundaverunt peccata ipsorum.
SIR 47:30 Valde averterunt illos a terra sua.
SIR 47:31 Et quæsivit omnes nequitias, usque dum perveniret ad illos defensio, et ab omnibus peccatis liberavit eos.]
SIR 48:1 [Et surrexit Elias propheta quasi ignis, et verbum ipsius quasi facula ardebat.
SIR 48:2 Qui induxit in illos famem: et irritantes illum invidia sua pauci facti sunt: non enim poterant sustinere præcepta Domini.
SIR 48:3 Verbo Domini continuit cælum, et dejecit de cælo ignem ter.
SIR 48:4 Sic amplificatus est Elias in mirabilibus suis. Et quis potest similiter sic gloriari tibi?
SIR 48:5 qui sustulisti mortuum ab inferis de sorte mortis, in verbo Domini Dei:
SIR 48:6 qui dejecisti reges ad pernicem, et confregisti facile potentiam ipsorum, et gloriosos de lecto suo:
SIR 48:7 qui audis in Sina judicium, et in Horeb judicia defensionis:
SIR 48:8 qui ungis reges ad pœnitentiam, et prophetas facis successores post te:
SIR 48:9 qui receptus es in turbine ignis, in curru equorum igneorum:
SIR 48:10 qui scriptus es in judiciis temporum, lenire iracundiam Domini, conciliare cor patris ad filium, et restituere tribus Jacob.
SIR 48:11 Beati sunt qui te viderunt, et in amicitia tua decorati sunt.
SIR 48:12 Nam nos vita vivimus tantum: post mortem autem non erit tale nomen nostrum.]
SIR 48:13 [Elias quidem in turbine tectus est, et in Eliseo completus est spiritus ejus: in diebus suis non pertimuit principem, et potentia nemo vicit illum:
SIR 48:14 nec superavit illum verbum aliquod, et mortuum prophetavit corpus ejus.
SIR 48:15 In vita sua fecit monstra, et in morte mirabilia operatus est.]
SIR 48:16 [In omnibus istis non pœnituit populus, et non recesserunt a peccatis suis, usque dum ejecti sunt de terra sua, et dispersi sunt in omnem terram:
SIR 48:17 et relicta est gens perpauca, et princeps in domo David.
SIR 48:18 Quidam ipsorum fecerunt quod placeret Deo: alii autem multa commiserunt peccata.
SIR 48:19 Ezechias munivit civitatem suam, et induxit in medium ipsius aquam: et fodit ferro rupem, et ædificavit ad aquam puteum.
SIR 48:20 In diebus ipsius ascendit Sennacherib, et misit Rabsacen, et sustulit manum suam contra illos: et extulit manum suam in Sion, et superbus factus est potentia sua.
SIR 48:21 Tunc mota sunt corda et manus ipsorum: et doluerunt quasi parturientes mulieres.
SIR 48:22 Et invocaverunt Dominum misericordem, et expandentes manus suas extulerunt ad cælum: et Sanctus, Dominus Deus, audivit cito vocem ipsorum.
SIR 48:23 Non est commemoratus peccatorum illorum, neque dedit illos inimicis suis: sed purgavit eos in manu Isaiæ sancti prophetæ.
SIR 48:24 Dejecit castra Assyriorum, et contrivit illos angelus Domini:
SIR 48:25 nam fecit Ezechias quod placuit Deo, et fortiter ivit in via David patris sui, quam mandavit illi Isaias, propheta magnus, et fidelis in conspectu Dei.
SIR 48:26 In diebus ipsius retro rediit sol, et addidit regi vitam.
SIR 48:27 Spiritu magno vidit ultima, et consolatus est lugentes in Sion usque in sempiternum.
SIR 48:28 Ostendit futura, et abscondita antequam evenirent.]
SIR 49:1 [Memoria Josiæ in compositionem odoris facta opus pigmentarii.
SIR 49:2 In omni ore quasi mel indulcabitur ejus memoria, et ut musica in convivio vini.
SIR 49:3 Ipse est directus divinitus in pœnitentiam gentis, et tulit abominationes impietatis.
SIR 49:4 Et gubernavit ad Dominum cor ipsius, et in diebus peccatorum corroboravit pietatem.]
SIR 49:5 [Præter David et Ezechiam et Josiam, omnes peccatum commiserunt:
SIR 49:6 nam reliquerunt legem Altissimi reges Juda, et contempserunt timorem Dei.
SIR 49:7 Dederunt enim regnum suum aliis, et gloriam suam alienigenæ genti.
SIR 49:8 Incenderunt electam sanctitatis civitatem, et desertas fecerunt vias ipsius in manu Jeremiæ.
SIR 49:9 Nam male tractaverunt illum qui a ventre matris consecratus est propheta, evertere, et eruere, et perdere, et iterum ædificare, et renovare:
SIR 49:10 Ezechiel, qui vidit conspectum gloriæ quam ostendit illi in curru cherubim.
SIR 49:11 Nam commemoratus est inimicorum in imbre, benefacere illis qui ostenderunt rectas vias.
SIR 49:12 Et duodecim prophetarum ossa pullulent de loco suo: nam corroboraverunt Jacob, et redemerunt se in fide virtutis.]
SIR 49:13 [Quomodo amplificemus Zorobabel? nam et ipse quasi signum in dextera manu:
SIR 49:14 sic et Jesum filium Josedec, qui in diebus suis ædificaverunt domum, et exaltaverunt templum sanctum Domino, paratum in gloriam sempiternam.
SIR 49:15 Et Nehemias in memoriam multi temporis, qui erexit nobis muros eversos, et stare fecit portas et seras, qui erexit domos nostras.]
SIR 49:16 [Nemo natus est in terra qualis Henoch, nam et ipse receptus est a terra:
SIR 49:17 neque ut Joseph, qui natus est homo princeps fratrum, firmamentum gentis, rector fratrum, stabilimentum populi:
SIR 49:18 et ossa ipsius visitata sunt, et post mortem prophetaverunt.
SIR 49:19 Seth et Sem apud homines gloriam adepti sunt, et super omnem animam in origine Adam.]
SIR 50:1 [Simon, Oniæ filius, sacerdos magnus, qui in vita sua suffulsit domum, et in diebus suis corroboravit templum.
SIR 50:2 Templi etiam altitudo ab ipso fundata est, duplex ædificatio, et excelsi parietes templi.
SIR 50:3 In diebus ipsius emanaverunt putei aquarum, et quasi mare adimpleti sunt supra modum.
SIR 50:4 Qui curavit gentem suam, et liberavit eam a perditione:
SIR 50:5 qui prævaluit amplificare civitatem, qui adeptus est gloriam in conversatione gentis, et ingressum domus et atrii amplificavit.
SIR 50:6 Quasi stella matutina in medio nebulæ, et quasi luna plena, in diebus suis lucet:
SIR 50:7 et quasi sol refulgens, sic ille effulsit in templo Dei.
SIR 50:8 Quasi arcus refulgens inter nebulas gloriæ, et quasi flos rosarum in diebus vernis, et quasi lilia quæ sunt in transitu aquæ, et quasi thus redolens in diebus æstatis:
SIR 50:9 quasi ignis effulgens, et thus ardens in igne:
SIR 50:10 quasi vas auri solidum, ornatum omni lapide pretioso:
SIR 50:11 quasi oliva pullulans, et cypressus in altitudinem se extollens, in accipiendo ipsum stolam gloriæ, et vestiri eum in consummationem virtutis.
SIR 50:12 In ascensu altaris sancti gloriam dedit sanctitatis amictum.
SIR 50:13 In accipiendo autem partes de manu sacerdotum, et ipse stans juxta aram: et circa illum corona fratrum: quasi plantatio cedri in monte Libano,
SIR 50:14 sic circa illum steterunt quasi rami palmæ: et omnes filii Aaron in gloria sua.
SIR 50:15 Oblatio autem Domini in manibus ipsorum coram omni synagoga Israël: et consummatione fungens in ara, amplificare oblationem excelsi Regis,
SIR 50:16 porrexit manum suam in libatione, et libavit de sanguine uvæ.
SIR 50:17 Effudit in fundamento altaris odorem divinum excelso Principi.
SIR 50:18 Tunc exclamaverunt filii Aaron, in tubis productilibus sonuerunt: et auditam fecerunt vocem magnam in memoriam coram Deo.
SIR 50:19 Tunc omnis populus simul properaverunt, et ceciderunt in faciem super terram, adorare Dominum Deum suum, et dare preces omnipotenti Deo excelso.
SIR 50:20 Et amplificaverunt psallentes in vocibus suis, et in magna domo auctus est sonus suavitatis plenus.
SIR 50:21 Et rogavit populus Dominum excelsum in prece, usque dum perfectus est honor Domini, et munus suum perfecerunt.
SIR 50:22 Tunc descendens, manus suas extulit in omne congregationem filiorum Israël, dare gloriam Deo a labiis suis, et in nomine ipsius gloriari:
SIR 50:23 et iteravit orationem suam, volens ostendere virtutem Dei.
SIR 50:24 Et nunc orate Deum omnium, qui magna fecit in omni terra, qui auxit dies nostros a ventre matris nostræ, et fecit nobiscum secundum suam misericordiam:
SIR 50:25 det nobis jucunditatem cordis, et fieri pacem in diebus nostris in Israël per dies sempiternos:
SIR 50:26 credere Israël nobiscum esse Dei misericordiam, ut liberet nos in diebus suis.]
SIR 50:27 [Duas gentes odit anima mea: tertia autem non est gens quam oderim:
SIR 50:28 qui sedent in monte Seir, et Philisthiim, et stultus populus qui habitat in Sichimis.]
SIR 50:29 [Doctrinam sapientiæ et disciplinæ scripsit in codice isto Jesus, filius Sirach, Jerosolymita, qui renovavit sapientiam de corde suo.
SIR 50:30 Beatus qui in istis versatur bonis: qui ponit illa in corde suo, sapiens erit semper.
SIR 50:31 Si enim hæc fecerit, ad omnia valebit, quia lux Dei vestigium ejus est.]
SIR 51:1 Oratio Jesu filii Sirach. [Confitebor tibi, Domine rex, et collaudabo te Deum salvatorem meum.
SIR 51:2 Confitebor nomini tuo, quoniam adjutor et protector factus es mihi,
SIR 51:3 et liberasti corpus meum a perditione: a laqueo linguæ iniquæ, et a labiis operantium mendacium: et in conspectu astantium factus es mihi adjutor.
SIR 51:4 Et liberasti me, secundum multitudinem misericordiæ nominis tui, a rugientibus præparatis ad escam:
SIR 51:5 de manibus quærentium animam meam, et de portis tribulationum quæ circumdederunt me;
SIR 51:6 a pressura flammæ quæ circumdedit me, et in medio ignis non sum æstuatus;
SIR 51:7 de altitudine ventris inferi, et a lingua coinquinata, et a verbo mendacii, a rege iniquo, et a lingua injusta.
SIR 51:8 Laudabit usque ad mortem anima mea Dominum,
SIR 51:9 et vita mea appropinquans erat in inferno deorsum.
SIR 51:10 Circumdederunt me undique, et non erat qui adjuvaret: respiciens eram ad adjutorium hominum, et non erat.
SIR 51:11 Memoratus sum misericordiæ tuæ Domine, et operationis tuæ, quæ a sæculo sunt:
SIR 51:12 quoniam eruis sustinentes te, Domine, et liberas eos de manibus gentium.
SIR 51:13 Exaltasti super terram habitationem meam, et pro morte defluente deprecatus sum.
SIR 51:14 Invocavi Dominum patrem Domini mei, ut non derelinquat me in die tribulationis meæ, et in tempore superborum, sine adjutorio.
SIR 51:15 Laudabo nomen tuum assidue, et collaudabo illud in confessione: et exaudita est oratio mea,
SIR 51:16 et liberasti me de perditione, et eripuisti me de tempore iniquo.
SIR 51:17 Propterea confitebor, et laudem dicam tibi, et benedicam nomini Domini.]
SIR 51:18 [Cum adhuc junior essem, priusquam oberrarem, quæsivi sapientiam palam in oratione mea.
SIR 51:19 Ante templum postulabam pro illis, et usque in novissimis inquiram eam: et effloruit tamquam præcox uva.
SIR 51:20 Lætatum est cor meum in ea: ambulavit pes meus iter rectum: a juventute mea investigabam eam.
SIR 51:21 Inclinavi modico aurem meam, et excepi illam.
SIR 51:22 Multam inveni in meipso sapientiam, et multum profeci in ea.
SIR 51:23 Danti mihi sapientiam dabo gloriam:
SIR 51:24 consiliatus sum enim ut facerem illam. Zelatus sum bonum, et non confundar.
SIR 51:25 Colluctata est anima mea in illa, et in faciendo eam confirmatus sum.
SIR 51:26 Manus meas extendi in altum, et insipientiam ejus luxi;
SIR 51:27 animam meam direxi ad illam, et in agnitione inveni eam.
SIR 51:28 Possedi cum ipsa cor ab initio: propter hoc, non derelinquar.
SIR 51:29 Venter meus conturbatus est quærendo illam: propterea bonam possidebo possessionem.
SIR 51:30 Dedit mihi Dominus linguam mercedem meam, et in ipsa laudabo eum.
SIR 51:31 Appropiate ad me, indocti, et congregate vos in domum disciplinæ.
SIR 51:32 Quid adhuc retardatis? et quid dicitis in his? animæ vestræ sitiunt vehementer.
SIR 51:33 Aperui os meum, et locutus sum: Comparate vobis sine argento,
SIR 51:34 et collum vestrum subjicite jugo: et suscipiat anima vestra disciplinam: in proximo est enim invenire eam.
SIR 51:35 Videte oculis vestris, quia modicum laboravi, et inveni mihi multam requiem.
SIR 51:36 Assumite disciplinam in multo numero argenti, et copiosum aurum possidete in ea.
SIR 51:37 Lætetur anima vestra in misericordia ejus, et non confundemini in laude ipsius.
SIR 51:38 Operamini opus vestrum ante tempus, et dabit vobis mercedem vestram in tempore suo.]
BAR 1:1 Et hæc verba libri quæ scripsit Baruch filius Neriæ, filii Maasiæ, filii Sedeciæ, filii Sedei, filii Helciæ, in Babylonia,
BAR 1:2 in anno quinto, in septimo die mensis, in tempore quo ceperunt Chaldæi Jerusalem, et succenderunt eam igni.
BAR 1:3 Et legit Baruch verba libri hujus ad aures Jechoniæ filii Joakim regis Juda, et ad aures universi populi venientis ad librum,
BAR 1:4 et ad aures potentium, filiorum regum, et ad aures presbyterorum, et ad aures populi, a minimo usque ad maximum eorum, omnium habitantium in Babylonia, ad flumen Sodi.
BAR 1:5 Qui audientes plorabant, et jejunabant, et orabant in conspectu Domini.
BAR 1:6 Et collegerunt pecuniam, secundum quod potuit uniuscujusque manus,
BAR 1:7 et miserunt in Jerusalem ad Joakim filium Helciæ filii Salom sacerdotem, et ad sacerdotes, et ad omnem populum qui inventi sunt cum eo in Jerusalem:
BAR 1:8 cum acciperet vasa templi Domini, quæ ablata fuerant de templo, revocare in terram Juda, decima die mensis Sivan, vasa argentea quæ fecit Sedecias filius Josiæ rex Juda,
BAR 1:9 posteaquam cepisset Nabuchodonosor rex Babylonis Jechoniam, et principes, et cunctos potentes, et populum terræ, ab Jerusalem, et duxit eos vinctos in Babylonem.
BAR 1:10 Et dixerunt: Ecce misimus ad vos pecunias, de quibus emite holocautomata et thus: et facite manna, et offerte pro peccato, ad aram Domini Dei nostri:
BAR 1:11 et orate pro vita Nabuchodonosor regis Babylonis, et pro vita Baltassar filii ejus, ut sint dies eorum sicut dies cæli super terram:
BAR 1:12 et ut det Dominus virtutem nobis, et illuminet oculos nostros, ut vivamus sub umbra Nabuchodonosor regis Babylonis, et sub umbra Baltassar filii ejus, et serviamus eis multis diebus, et inveniamus gratiam in conspectu eorum.
BAR 1:13 Et pro nobis ipsis orate ad Dominum Deum nostrum, quia peccavimus Domino Deo nostro, et non est aversus furor ejus a nobis usque in hunc diem.
BAR 1:14 Et legite librum istum quem misimus ad vos recitari in templo Domini, in die solemni et in die opportuno:
BAR 1:15 et dicetis: [Domino Deo nostro justitia, nobis autem confusio faciei nostræ, sicut est dies hæc omni Juda, et habitantibus in Jerusalem:
BAR 1:16 regibus nostris, et principibus nostris, et sacerdotibus nostris, et prophetis nostris, et patribus nostris.
BAR 1:17 Peccavimus ante Dominum Deum nostrum, et non credidimus, diffidentes in eum:
BAR 1:18 et non fuimus subjectibiles illi, et non audivimus vocem Domini Dei nostri, ut ambularemus in mandatis ejus, quæ dedit nobis.
BAR 1:19 A die qua eduxit patres nostros de terra Ægypti, usque ad diem hanc, eramus incredibiles ad Dominum Deum nostrum: et dissipati recessimus, ne audiremus vocem ipsius:
BAR 1:20 et adhæserunt nobis multa mala et maledictiones quæ constituit Dominus Moysi servo suo, qui eduxit patres nostros de terra Ægypti, dare nobis terram fluentem lac et mel, sicut hodierna die.
BAR 1:21 Et non audivimus vocem Domini Dei nostri, secundum omnia verba prophetarum quos misit ad nos:
BAR 1:22 et abivimus unusquisque in sensum cordis nostri maligni, operari diis alienis, facientes mala ante oculos Domini Dei nostri.]
BAR 2:1 [Propter quod statuit Dominus Deus noster verbum suum, quod locutus est ad nos, et ad judices nostros qui judicaverunt Israël, et ad reges nostros, et ad principes nostros, et ad omnem Israël et Juda:
BAR 2:2 ut adduceret Dominus super nos mala magna, quæ non sunt facta sub cælo quemadmodum facta sunt in Jerusalem, secundum quæ scripta sunt in lege Moysi,
BAR 2:3 et manducaret homo carnes filii sui et carnes filiæ suæ.
BAR 2:4 Et dedit eos sub manu regum omnium qui sunt in circuitu nostro, in improperium et in desolationem in omnibus populis in quibus nos dispersit Dominus:
BAR 2:5 et facti sumus subtus, et non supra, quia peccavimus Domino Deo nostro, non obaudiendo voci ipsius.
BAR 2:6 Domino Deo nostro justitia, nobis autem et patribus nostris confusio faciei, sicut est dies hæc:
BAR 2:7 quia locutus est Dominus super nos omnia mala hæc quæ venerunt super nos:
BAR 2:8 et non sumus deprecati faciem Domini Dei nostri, ut reverteremur unusquisque nostrum a viis nostris pessimis.
BAR 2:9 Et vigilavit Dominus in malis, et adduxit ea super nos: quia justus est Dominus in omnibus operibus suis quæ mandavit nobis,
BAR 2:10 et non audivimus vocem ipsius ut iremus in præceptis Domini, quæ dedit ante faciem nostram.]
BAR 2:11 [Et nunc, Domine Deus Israël, qui eduxisti populum tuum de terra Ægypti in manu valida, et in signis, et in prodigiis, et in virtute tua magna, et in brachio excelso, et fecisti tibi nomen sicut est dies iste:
BAR 2:12 peccavimus, impie egimus, inique gessimus, Domine Deus noster, in omnibus justitiis tuis.
BAR 2:13 Avertatur ira tua a nobis, quia derelicti sumus pauci inter gentes ubi dispersisti nos.
BAR 2:14 Exaudi, Domine, preces nostras et orationes nostras, et educ nos propter te, et da nobis invenire gratiam ante faciem eorum qui nos abduxerunt:
BAR 2:15 ut sciat omnis terra quia tu es Dominus Deus noster, et quia nomen tuum invocatum est super Israël, et super genus ipsius.
BAR 2:16 Respice, Domine, de domo sancta tua in nos, et inclina aurem tuam, et exaudi nos.
BAR 2:17 Aperi oculos tuos et vide: quia non mortui qui sunt in inferno, quorum spiritus acceptus est a visceribus suis, dabunt honorem et justificationem Domino:
BAR 2:18 sed anima quæ tristis est super magnitudine mali, et incedit curva et infirma, et oculi deficientes, et anima esuriens, dat tibi gloriam et justitiam Domino.
BAR 2:19 Quia non secundum justitias patrum nostrorum nos fundimus preces et petimus misericordiam ante conspectum tuum, Domine Deus noster:
BAR 2:20 sed quia misisti iram tuam et furorem tuum super nos, sicut locutus es in manu puerorum tuorum prophetarum, dicens:
BAR 2:21 Sic dicit Dominus: Inclinate humerum vestrum et cervicem vestram, et opera facite regi Babylonis, et sedebitis in terra quam dedi patribus vestris.
BAR 2:22 Quod si non audieritis vocem Domini Dei vestri, operari regi Babyloniæ, defectionem vestram faciam de civitatibus Juda, et a foris Jerusalem,
BAR 2:23 et auferam a vobis vocem jucunditatis et vocem gaudii, et vocem sponsi et vocem sponsæ, et erit omnis terra sine vestigio ab inhabitantibus eam.
BAR 2:24 Et non audierunt vocem tuam, ut operarentur regi Babylonis: et statuisti verba tua, quæ locutus es in manibus puerorum tuorum prophetarum, ut transferrentur ossa regum nostrorum et ossa patrum nostrorum de loco suo:
BAR 2:25 et ecce projecta sunt in calore solis et in gelu noctis, et mortui sunt in doloribus pessimis, in fame et in gladio, et in emissione.
BAR 2:26 Et posuisti templum in quo invocatum est nomen tuum in ipso sicut hæc dies, propter iniquitatem domus Israël et domus Juda.
BAR 2:27 Et fecisti in nobis, Domine Deus noster, secundum omnem bonitatem tuam et secundum omnem miserationem tuam illam magnam:
BAR 2:28 sicut locutus es in manu pueri tui Moysi, in die qua præcepisti ei scribere legem tuam coram filiis Israël,
BAR 2:29 dicens: Si non audieritis vocem meam, multitudo hæc magna convertetur in minimam inter gentes, quo ego eos dispergam:
BAR 2:30 quia scio quod me non audiet populus: populus est enim dura cervice. Et convertetur ad cor suum in terra captivitatis suæ,
BAR 2:31 et scient quia ego sum Dominus Deus eorum: et dabo eis cor, et intelligent; aures, et audient:
BAR 2:32 et laudabunt me in terra captivitatis suæ, et memores erunt nominis mei,
BAR 2:33 et avertent se a dorso suo duro, et a malignitatibus suis: quia reminiscentur viam patrum suorum, qui peccaverunt in me.
BAR 2:34 Et revocabo illos in terram quam juravi patribus eorum, Abraham, Isaac, et Jacob: et dominabuntur ejus, et multiplicabo eos, et non minorabuntur:
BAR 2:35 et statuam illis testamentum alterum sempiternum, ut sim illis in Deum, et ipsi erunt mihi in populum: et non movebo amplius populum meum, filios Israël, a terra quam dedi illis.]
BAR 3:1 [Et nunc, Domine omnipotens, Deus Israël, anima in angustiis, et spiritus anxius clamat ad te.
BAR 3:2 Audi, Domine, et miserere, quia Deus es misericors: et miserere nostri, quia peccavimus ante te:
BAR 3:3 quia tu sedes in sempiternum, et nos, peribimus in ævum?
BAR 3:4 Domine omnipotens, Deus Israël, audi nunc orationem mortuorum Israël, et filiorum ipsorum qui peccaverunt ante te, et non audierunt vocem Domini Dei sui, et agglutinata sunt nobis mala.
BAR 3:5 Noli meminisse iniquitatum patrum nostrorum, sed memento manus tuæ et nominis tui in tempore isto:
BAR 3:6 quia tu es Dominus Deus noster, et laudabimus te, Domine:
BAR 3:7 quia propter hoc dedisti timorem tuum in cordibus nostris, et ut invocemus nomen tuum, et laudemus te in captivitate nostra, quia convertimur ab iniquitate patrum nostrorum, qui peccaverunt ante te.
BAR 3:8 Et ecce nos in captivitate nostra sumus hodie, qua nos dispersisti in improperium, et in maledictum, et in peccatum, secundum omnes iniquitates patrum nostrorum, qui recesserunt a te, Domine Deus noster.]
BAR 3:9 [Audi, Israël, mandata vitæ: auribus percipe, ut scias prudentiam.
BAR 3:10 Quid est, Israël, quod in terra inimicorum es,
BAR 3:11 inveterasti in terra aliena, coinquinatus es cum mortuis, deputatus es cum descendentibus in infernum?
BAR 3:12 Dereliquisti fontem sapientiæ:
BAR 3:13 nam si in via Dei ambulasses, habitasses utique in pace sempiterna.
BAR 3:14 Disce ubi sit prudentia, ubi sit virtus, ubi sit intellectus, ut scias simul ubi sit longiturnitas vitæ et victus, ubi sit lumen oculorum, et pax.
BAR 3:15 Quis invenit locum ejus? et quis intravit in thesauros ejus?
BAR 3:16 Ubi sunt principes gentium, et qui dominantur super bestias quæ sunt super terram?
BAR 3:17 qui in avibus cæli ludunt,
BAR 3:18 qui argentum thesaurizant, et aurum, in quo confidunt homines, et non est finis acquisitionis eorum? qui argentum fabricant, et solliciti sunt, nec est inventio operum illorum?
BAR 3:19 Exterminati sunt, et ad inferos descenderunt, et alii loco eorum surrexerunt.
BAR 3:20 Juvenes viderunt lumen, et habitaverunt super terram, viam autem disciplinæ ignoraverunt,
BAR 3:21 neque intellexerunt semitas ejus, neque filii eorum susceperunt eam: a facie ipsorum longe facta est;
BAR 3:22 non est audita in terra Chanaan, neque visa est in Theman.
BAR 3:23 Filii quoque Agar, qui exquirunt prudentiam quæ de terra est, negotiatores Merrhæ et Theman, et fabulatores, et exquisitores prudentiæ et intelligentiæ: viam autem sapientiæ nescierunt, neque commemorati sunt semitas ejus.
BAR 3:24 O Israël, quam magna est domus Dei, et ingens locus possessionis ejus !
BAR 3:25 magnus est, et non habet finem: excelsus, et immensus.
BAR 3:26 Ibi fuerunt gigantes nominati illi, qui ab initio fuerunt, statura magna, scientes bellum.
BAR 3:27 Non hos elegit Dominus, neque viam disciplinæ invenerunt: propterea perierunt,
BAR 3:28 et quoniam non habuerunt sapientiam, interierunt propter suam insipientiam.
BAR 3:29 Quis ascendit in cælum, et accepit eam, et eduxit eam de nubibus?
BAR 3:30 Quis transfretavit mare, et invenit illam, et attulit illam super aurum electum?
BAR 3:31 Non est qui possit scire vias ejus, neque qui exquirat semitas ejus:
BAR 3:32 sed qui scit universa novit eam, et adinvenit eam prudentia sua qui præparavit terram in æterno tempore: et replevit eam pecudibus et quadrupedibus
BAR 3:33 qui emittit lumen, et vadit, et vocavit illud, et obedit illi in tremore.
BAR 3:34 Stellæ autem dederunt lumen in custodiis suis, et lætatæ sunt:
BAR 3:35 vocatæ sunt, et dixerunt: Adsumus, et luxerunt ei cum jucunditate, qui fecit illas.
BAR 3:36 Hic est Deus noster, et non æstimabitur alius adversus eum.
BAR 3:37 Hic adinvenit omnem viam disciplinæ, et tradidit illam Jacob puero suo, et Israël dilecto suo.
BAR 3:38 Post hæc in terris visus est, et cum hominibus conversatus est.]
BAR 4:1 [Hic liber mandatorum Dei, et lex quæ est in æternum: omnes qui tenent eam pervenient ad vitam: qui autem dereliquerunt eam, in mortem.
BAR 4:2 Convertere, Jacob, et apprehende eam: ambula per viam ad splendorem ejus contra lumen ejus.
BAR 4:3 Ne tradas alteri gloriam tuam, et dignitatem tuam genti alienæ.
BAR 4:4 Beati sumus, Israël, quia quæ Deo placent manifesta sunt nobis.]
BAR 4:5 [Animæquior esto, populus Dei, memorabilis Israël:
BAR 4:6 venundati estis gentibus non in perditionem: sed propter quod in ira ad iracundiam provocastis Deum, traditi estis adversariis.
BAR 4:7 Exacerbastis enim eum qui fecit vos, Deum æternum, immolantes dæmoniis, et non Deo.
BAR 4:8 Obliti enim estis Deum qui nutrivit vos, et contristastis nutricem vestram Jerusalem.
BAR 4:9 Vidit enim iracundiam a Deo venientem vobis, et dixit: Audite, confines Sion: adduxit enim mihi Deus luctum magnum.
BAR 4:10 Vidi enim captivitatem populi mei, filiorum meorum et filiarum, quam superduxit illis Æternus.
BAR 4:11 Nutrivi enim illos cum jucunditate; dimisi autem illos cum fletu et luctu.
BAR 4:12 Nemo gaudeat super me viduam et desolatam: a multis derelicta sum propter peccata filiorum meorum, quia declinaverunt a lege Dei.
BAR 4:13 Justitias autem ipsius nescierunt, nec ambulaverunt per vias mandatorum Dei, neque per semitas veritatis ejus cum justitia ingressi sunt.
BAR 4:14 Veniant confines Sion, et memorentur captivitatem filiorum et filiarum mearum, quam superduxit illis Æternus.
BAR 4:15 Adduxit enim super illos gentem de longinquo, gentem improbam, et alterius linguæ,
BAR 4:16 qui non sunt reveriti senem, neque puerorum miserti sunt, et abduxerunt dilectos viduæ, et a filiis unicam desolaverunt.
BAR 4:17 Ego autem, quid possum adjuvare vos?
BAR 4:18 qui enim adduxit super vos mala, ipse vos eripiet de manibus inimicorum vestrorum.
BAR 4:19 Ambulate, filii, ambulate: ego enim derelicta sum sola.
BAR 4:20 Exui me stola pacis, indui autem me sacco obsecrationis, et clamabo ad Altissimum in diebus meis.
BAR 4:21 Animæquiores estote, filii; clamate ad Dominum, et eripiet vos de manu principum inimicorum.
BAR 4:22 Ego enim speravi in æternum salutem vestram, et venit mihi gaudium a Sancto, super misericordia quæ veniet vobis ab æterno salutari nostro.
BAR 4:23 Emisi enim vos cum luctu et ploratu: reducet autem vos mihi Dominus cum gaudio et jucunditate in sempiternum.
BAR 4:24 Sicut enim viderunt vicinæ Sion captivitatem vestram a Deo, sic videbunt et in celeritate salutem vestram a Deo, quæ superveniet vobis cum honore magno et splendore æterno.
BAR 4:25 Filii, patienter sustinete iram quæ supervenit vobis: persecutus est enim te inimicus tuus: sed cito videbis perditionem ipsius, et super cervices ipsius ascendes.
BAR 4:26 Delicati mei ambulaverunt vias asperas: ducti sunt enim ut grex direptus ab inimicis.
BAR 4:27 Animæquiores estote, filii, et proclamate ad Dominum: erit enim memoria vestra ab eo qui duxit vos.
BAR 4:28 Sicut enim fuit sensus vester ut erraretis a Deo, decies tantum iterum convertentes requiretis eum:
BAR 4:29 qui enim induxit vobis mala, ipse rursum adducet vobis sempiternam jucunditatem cum salute vestra.]
BAR 4:30 [Animæquior esto, Jerusalem: exhortatur enim te, qui te nominavit.
BAR 4:31 Nocentes peribunt, qui te vexaverunt: et qui gratulati sunt in tua ruina, punientur.
BAR 4:32 Civitates quibus servierunt filii tui, punientur, et quæ accepit filios tuos.
BAR 4:33 Sicut enim gavisa est in tua ruina, et lætata est in casu tuo, sic contristabitur in sua desolatione,
BAR 4:34 et amputabitur exsultatio multitudinis ejus, et gaudimonium ejus erit in luctum.
BAR 4:35 Ignis enim superveniet ei ab Æterno in longiturnis diebus, et habitabitur a dæmoniis in multitudine temporis.
BAR 4:36 Circumspice, Jerusalem, ad orientem, et vide jucunditatem a Deo tibi venientem.
BAR 4:37 Ecce enim veniunt filii tui, quos dimisisti dispersos: veniunt collecti ab oriente usque ad occidentem, in verbo Sancti, gaudentes in honorem Dei.]
BAR 5:1 [Exue te, Jerusalem, stola luctus et vexationis tuæ, et indue te decore, et honore ejus, quæ a Deo tibi est, sempiternæ gloriæ.
BAR 5:2 Circumdabit te Deus diploide justitiæ, et imponet mitram capiti honoris æterni.
BAR 5:3 Deus enim ostendet splendorem suum in te, omni qui sub cælo est.
BAR 5:4 Nominabitur enim tibi nomen tuum a Deo in sempiternum: pax justitiæ, et honor pietatis.
BAR 5:5 Exsurge, Jerusalem, et sta in excelso: et circumspice ad orientem, et vide collectos filios tuos ab oriente sole usque ad occidentem, in verbo Sancti, gaudentes Dei memoria.
BAR 5:6 Exierunt enim abs te pedibus ducti ab inimicis: adducet autem illos Dominus ad te portatos in honore sicut filios regni:
BAR 5:7 constituit enim Deus humiliare omnem montem excelsum et rupes perennes, et convalles replere in æqualitatem terræ, ut ambulet Israël diligenter in honorem Dei.
BAR 5:8 Obumbraverunt autem et silvæ, et omne lignum suavitatis Israël ex mandato Dei.
BAR 5:9 Adducet enim Deus Israël cum jucunditate in lumine majestatis suæ, cum misericordia et justitia quæ est ex ipso.]
BAR 6:1 Propter peccata quæ peccastis ante Deum, abducemini in Babyloniam captivi a Nabuchodonosor rege Babylonis.
BAR 6:2 Ingressi itaque in Babylonem, eritis ibi annis plurimis, et temporibus longis, usque ad generationes septem: post hoc autem educam vos inde cum pace.
BAR 6:3 Nunc autem videbitis in Babylonia deos aureos et argenteos, et lapideos et ligneos, in humeris portari, ostentantes metum gentibus.
BAR 6:4 Videte ergo ne et vos similes efficiamini factis alienis, et metuatis, et metus vos capiat in ipsis.
BAR 6:5 Visa itaque turba de retro et ab ante, adorantes dicite in cordibus vestris: Te oportet adorari, Domine.
BAR 6:6 Angelus enim meus vobiscum est: ipse autem exquiram animas vestras.
BAR 6:7 Nam lingua ipsorum polita a fabro; ipsa etiam inaurata et inargentata: falsa sunt, et non possunt loqui.
BAR 6:8 Et sicut virgini amanti ornamenta, ita accepto auro fabricati sunt.
BAR 6:9 Coronas certe aureas habent super capita sua dii illorum: unde subtrahunt sacerdotes ab eis aurum et argentum, et erogant illud in semetipsos.
BAR 6:10 Dant autem et ex ipso prostitutis, et meretrices ornant: et iterum cum receperint illud a meretricibus, ornant deos suos.
BAR 6:11 Hi autem non liberantur ab ærugine et tinea.
BAR 6:12 Opertis autem illis veste purpurea, extergunt faciem ipsorum propter pulverem domus qui est plurimus inter eos.
BAR 6:13 Sceptrum autem habet ut homo, sicut judex regionis, qui in se peccantem non interficit.
BAR 6:14 Habet etiam in manu gladium et securim, se autem de bello et a latronibus non liberat. Unde vobis notum sit quia non sunt dii:
BAR 6:15 non ergo timueritis eos. Sicut enim vas hominis confractum inutile efficitur, tales sunt et dii illorum.
BAR 6:16 Constitutis illis in domo, oculi eorum pleni sunt pulvere a pedibus introëuntium.
BAR 6:17 Et sicut alicui qui regem offendit circumseptæ sunt januæ, aut sicut ad sepulchrum adductum mortuum: ita tutantur sacerdotes ostia clausuris et seris, ne a latronibus expolientur.
BAR 6:18 Lucernas accendunt illis, et quidem multas, ex quibus nullam videre possunt: sunt autem sicut trabes in domo.
BAR 6:19 Corda vero eorum dicunt elingere serpentes qui de terra sunt, dum comedunt eos, et vestimentum ipsorum, et non sentiunt.
BAR 6:20 Nigræ fiunt facies eorum a fumo qui in domo fit.
BAR 6:21 Supra corpus eorum et supra caput eorum volant noctuæ, et hirundines, et aves etiam, similiter et cattæ.
BAR 6:22 Unde sciatis quia non sunt dii: ne ergo timueritis eos.
BAR 6:23 Aurum etiam quod habent ad speciem est: nisi aliquis exterserit æruginem, non fulgebunt: neque enim dum conflarentur, sentiebant.
BAR 6:24 Ex omni pretio empta sunt, in quibus spiritus non inest ipsis.
BAR 6:25 Sine pedibus, in humeris portantur, ostentantes ignobilitatem suam hominibus: confundantur etiam qui colunt ea.
BAR 6:26 Propterea si ceciderint in terram, a semetipsis non consurgunt: neque si quis eum statuerit rectum, per semetipsum stabit: sed sicut mortuis munera eorum illis apponentur.
BAR 6:27 Hostias illorum vendunt sacerdotes ipsorum, et abutuntur: similiter et mulieres eorum decerpentes, neque infirmo, neque mendicanti, aliquid impertiunt.
BAR 6:28 De sacrificiis eorum fœtæ et menstruatæ contingunt. Sciens itaque ex his quia non sunt dii, ne timeatis eos.
BAR 6:29 Unde enim vocantur dii? quia mulieres apponunt diis argenteis, et aureis, et ligneis:
BAR 6:30 et in domibus eorum sacerdotes sedent habentes tunicas scissas, et capita et barbam rasam, quorum capita nuda sunt.
BAR 6:31 Rugiunt autem clamantes contra deos suos sicut in cœna mortui.
BAR 6:32 Vestimenta eorum auferunt sacerdotes, et vestiunt uxores suas et filios suos.
BAR 6:33 Neque si quid mali patiuntur ab aliquo, neque si quid boni, poterunt retribuere: neque regem constituere possunt, neque auferre.
BAR 6:34 Similiter neque dare divitias possunt, neque malum retribuere. Si quis illis votum voverit et non reddiderit, neque hoc requirunt.
BAR 6:35 Hominem a morte non liberant, neque infirmum a potentiori eripiunt.
BAR 6:36 Hominem cæcum ad visum non restituunt; de necessitate hominem non liberabunt.
BAR 6:37 Viduæ non miserebuntur, neque orphanis benefacient.
BAR 6:38 Lapidibus de monte similes sunt dii illorum, lignei, et lapidei, et aurei, et argentei: qui autem colunt ea, confundentur.
BAR 6:39 Quomodo ergo æstimandum est aut dicendum illos esse deos?
BAR 6:40 Adhuc enim ipsis Chaldæis non honorantibus ea: qui cum audierint mutum non posse loqui, offerunt illud ad Bel, postulantes ab eo loqui:
BAR 6:41 quasi possint sentire qui non habent motum ! Et ipsi, cum intellexerint, relinquent ea: sensum enim non habent ipsi dii illorum.
BAR 6:42 Mulieres autem circumdatæ funibus in viis sedent, succendentes ossa olivarum:
BAR 6:43 cum autem aliqua ex ipsis, attracta ab aliquo transeunte, dormierit cum eo, proximæ suæ exprobrat quod ea non sit digna habita, sicut ipsa, neque funis ejus diruptus sit.
BAR 6:44 Omnia autem quæ illi fiunt, falsa sunt: quomodo æstimandum aut dicendum est illos esse deos?
BAR 6:45 A fabris autem et ab aurificibus facta sunt: nihil aliud erunt, nisi id quod volunt esse sacerdotes.
BAR 6:46 Artifices etiam ipsi, qui ea faciunt, non sunt multi temporis: numquid ergo possunt ea, quæ fabricata sunt ab ipsis, esse dii?
BAR 6:47 Reliquerunt autem falsa et opprobrium postea futuris.
BAR 6:48 Nam cum supervenerit illis prælium et mala, cogitant sacerdotes apud se ubi se abscondant cum illis.
BAR 6:49 Quomodo ergo sentiri debeant quoniam dii sunt, qui nec de bello se liberant, neque de malis se eripiunt?
BAR 6:50 Nam cum sint lignea, inaurata et inargentata, scietur postea quia falsa sunt ab universis gentibus et regibus: quæ manifesta sunt quia non sunt dii, sed opera manuum hominum, et nullum Dei opus cum illis.
BAR 6:51 Unde ergo notum est quia non sunt dii, sed opera manuum hominum, et nullum Dei opus in ipsis est.
BAR 6:52 Regem regioni non suscitant, neque pluviam hominibus dabunt.
BAR 6:53 Judicium quoque non discernent, neque regiones liberabunt ab injuria, quia nihil possunt, sicut corniculæ inter medium cæli et terræ.
BAR 6:54 Etenim cum inciderit ignis in domum deorum ligneorum, argenteorum et aureorum, sacerdotes quidem ipsorum fugient, et liberabuntur: ipsi vero sicut trabes in medio comburentur.
BAR 6:55 Regi autem et bello non resistent. Quomodo ergo æstimandum est aut recipiendum quia dii sunt?
BAR 6:56 Non a furibus, neque a latronibus se liberabunt dii lignei, et lapidei, et inaurati, et inargentati: quibus hi qui fortiores sunt,
BAR 6:57 aurum et argentum, et vestimentum quo operti sunt, auferent illis, et abibunt, nec sibi auxilium ferent.
BAR 6:58 Itaque melius est esse regem ostentantem virtutem suam, aut vas in domo utile, in quo gloriabitur qui possidet illud, vel ostium in domo, quod custodit quæ in ipsa sunt, quam falsi dii.
BAR 6:59 Sol quidem et luna ac sidera, cum sint splendida et emissa ad utilitates, obaudiunt:
BAR 6:60 similiter et fulgur cum apparuerit, perspicuum est: idipsum autem et spiritus in omni regione spirat:
BAR 6:61 et nubes, quibus cum imperatum fuerit a Deo perambulare universum orbem, perficiunt quod imperatum est eis:
BAR 6:62 ignis etiam missus desuper, ut consumat montes et silvas, facit quod præceptum est ei: hæc autem neque speciebus, neque virtutibus, uni eorum similia sunt.
BAR 6:63 Unde neque existimandum est, neque dicendum illos esse deos, quando non possunt neque judicium judicare, neque quidquam facere hominibus.
BAR 6:64 Scientes itaque quia non sunt dii, ne ergo timueritis eos.
BAR 6:65 Neque enim regibus maledicent, neque benedicent.
BAR 6:66 Signa etiam in cælo gentibus non ostendunt: neque ut sol lucebunt, neque illuminabunt ut luna.
BAR 6:67 Bestiæ meliores sunt illis, quæ possunt fugere sub tectum ac prodesse sibi.
BAR 6:68 Nullo itaque modo nobis est manifestum quia sunt dii: propter quod ne timeatis eos.
BAR 6:69 Nam sicut in cucumerario formido nihil custodit, ita sunt dii illorum lignei, et argentei, et inaurati.
BAR 6:70 Eodem modo et in horto spina alba, supra quam omnis avis sedet, similiter et mortuo projecto in tenebris, similes sunt dii illorum lignei, et inaurati, et inargentati.
BAR 6:71 A purpura quoque et murice, quæ supra illos tineant, scietis itaque quia non sunt dii: ipsi etiam postremo comeduntur, et erunt opprobrium in regione.
BAR 6:72 Melior est homo justus qui non habet simulacra, nam erit longe ab opprobriis.
1MA 1:1 Et factum est, postquam percussit Alexander Philippi Macedo, qui primus regnavit in Græcia, egressus de terra Cethim, Darium regem Persarum et Medorum:
1MA 1:2 constituit prælia multa, et obtinuit omnium munitiones, et interfecit reges terræ,
1MA 1:3 et pertransiit usque ad fines terræ: et accepit spolia multitudinis gentium, et siluit terra in conspectu ejus.
1MA 1:4 Et congregavit virtutem, et exercitum fortem nimis: et exaltatum est, et elevatum cor ejus:
1MA 1:5 et obtinuit regiones gentium, et tyrannos: et facti sunt illi in tributum.
1MA 1:6 Et post hæc decidit in lectum, et cognovit quia moreretur.
1MA 1:7 Et vocavit pueros suos nobiles, qui secum erant nutriti a juventute: et divisit illis regnum suum, cum adhuc viveret.
1MA 1:8 Et regnavit Alexander annis duodecim, et mortuus est.
1MA 1:9 Et obtinuerunt pueri ejus regnum, unusquisque in loco suo:
1MA 1:10 et imposuerunt omnes sibi diademata post mortem ejus, et filii eorum post eos annis multis, et multiplicata sunt mala in terra.
1MA 1:11 Et exiit ex eis radix peccatrix, Antiochus illustris, filius Antiochi regis, qui fuerat Romæ obses: et regnavit in anno centesimo trigesimo septimo regni Græcorum.
1MA 1:12 In diebus illis, exierunt ex Israël filii iniqui, et suaserunt multis, dicentes: Eamus, et disponamus testamentum cum gentibus, quæ circa nos sunt: quia ex quo recessimus ab eis, invenerunt nos multa mala.
1MA 1:13 Et bonus visus est sermo in oculis eorum.
1MA 1:14 Et destinaverunt aliqui de populo, et abierunt ad regem: et dedit illis potestatem ut facerent justitiam gentium.
1MA 1:15 Et ædificaverunt gymnasium in Jerosolymis secundum leges nationum:
1MA 1:16 et fecerunt sibi præputia, et recesserunt a testamento sancto, et juncti sunt nationibus, et venundati sunt ut facerent malum.
1MA 1:17 Et paratum est regnum in conspectu Antiochi, et cœpit regnare in terra Ægypti ut regnaret super duo regna.
1MA 1:18 Et intravit in Ægyptum in multitudine gravi, in curribus, et elephantis, et equitibus, et copiosa navium multitudine:
1MA 1:19 et constituit bellum adversus Ptolemæum regem Ægypti, et veritus est Ptolemæus a facie ejus, et fugit, et ceciderunt vulnerati multi.
1MA 1:20 Et comprehendit civitates munitas in terra Ægypti, et accepit spolia terræ Ægypti.
1MA 1:21 Et convertit Antiochus, postquam percussit Ægyptum in centesimo et quadragesimo tertio anno: et ascendit ad Israël,
1MA 1:22 et ascendit Jerosolymam in multitudine gravi.
1MA 1:23 Et intravit in sanctificationem cum superbia, et accepit altare aureum, et candelabrum luminis, et universa vasa ejus, et mensam propositionis, et libatoria, et phialas, et mortariola aurea, et velum, et coronas, et ornamentum aureum, quod in facie templi erat: et comminuit omnia.
1MA 1:24 Et accepit argentum, et aurum, et vasa concupiscibilia: et accepit thesauros occultos, quos invenit: et sublatis omnibus, abiit in terram suam.
1MA 1:25 Et fecit cædem hominum, et locutus est in superbia magna.
1MA 1:26 Et factus est planctus magnus in Israël, et in omni loco eorum:
1MA 1:27 et ingemuerunt principes et seniores; virgines et juvenes infirmati sunt: et speciositas mulierum immutata est.
1MA 1:28 Omnis maritus sumpsit lamentum, et quæ sedebant in thoro maritali, lugebant:
1MA 1:29 et commota est terra super habitantes in ea, et universa domus Jacob induit confusionem.
1MA 1:30 Et post duos annos dierum, misit rex principem tributorum in civitates Juda, et venit Jerusalem cum turba magna.
1MA 1:31 Et locutus est ad eos verba pacifica in dolo: et crediderunt ei.
1MA 1:32 Et irruit super civitatem repente, et percussit eam plaga magna, et perdidit populum multum ex Israël.
1MA 1:33 Et accepit spolia civitatis: et succendit eam igni, et destruxit domos ejus, et muros ejus in circuitu:
1MA 1:34 et captivas duxerunt mulieres, et natos et pecora possederunt.
1MA 1:35 Et ædificaverunt civitatem David muro magno et firmo, et turribus firmis, et facta est illis in arcem:
1MA 1:36 et posuerunt illic gentem peccatricem viros iniquos, et convaluerunt in ea: et posuerunt arma, et escas, et congregaverunt spolia Jerusalem:
1MA 1:37 et reposuerunt illic: et facti sunt in laqueum magnum.
1MA 1:38 Et factum est hoc ad insidias sanctificationi, et in diabolum malum in Israël:
1MA 1:39 et effuderunt sanguinem innocentem per circuitum sanctificationis, et contaminaverunt sanctificationem.
1MA 1:40 Et fugerunt habitatores Jerusalem propter eos, et facta est habitatio exterorum, et facta est extera semini suo, et nati ejus reliquerunt eam.
1MA 1:41 Sanctificatio ejus desolata est sicut solitudo; dies festi ejus conversi sunt in luctum, sabbata ejus in opprobrium, honores ejus in nihilum.
1MA 1:42 Secundum gloriam ejus multiplicata est ignominia ejus, et sublimitas ejus conversa est in luctum.
1MA 1:43 Et scripsit rex Antiochus omni regno suo ut esset omnis populus unus: et relinqueret unusquisque legem suam.
1MA 1:44 Et consenserunt omnes gentes secundum verbum regis Antiochi:
1MA 1:45 et multi ex Israël consenserunt servituti ejus, et sacrificaverunt idolis, et coinquinaverunt sabbatum.
1MA 1:46 Et misit rex libros per manus nuntiorum in Jerusalem, et in omnes civitates Juda, ut sequerentur leges gentium terræ,
1MA 1:47 et prohiberent holocausta et sacrificia, et placationes fieri in templo Dei,
1MA 1:48 et prohiberent celebrari sabbatum, et dies solemnes:
1MA 1:49 et jussit coinquinari sancta, et sanctum populum Israël.
1MA 1:50 Et jussit ædificari aras, et templa, et idola, et immolari carnes suillas, et pecora communia,
1MA 1:51 et relinquere filios suos incircumcisos, et coinquinari animas eorum in omnibus immundis, et abominationibus, ita ut obliviscerentur legem, et immutarent omnes justificationes Dei:
1MA 1:52 et quicumque non fecissent secundum verbum regis Antiochi, morerentur.
1MA 1:53 Secundum omnia verba hæc scripsit omni regno suo: et præposuit principes populo, qui hæc fieri cogerent.
1MA 1:54 Et jusserunt civitatibus Juda sacrificare.
1MA 1:55 Et congregati sunt multi de populo ad eos qui dereliquerant legem Domini, et fecerunt mala super terram:
1MA 1:56 et effugaverunt populum Israël in abditis, et in absconditis fugitivorum locis.
1MA 1:57 Die quintadecima mensis Casleu, quinto et quadragesimo et centesimo anno, ædificavit rex Antiochus abominandum idolum desolationis super altare Dei, et per universas civitates Juda in circuitu ædificaverunt aras:
1MA 1:58 et ante januas domorum et in plateis incendebant thura, et sacrificabant:
1MA 1:59 et libros legis Dei combusserunt igni, scindentes eos:
1MA 1:60 et apud quemcumque inveniebantur libri testamenti Domini, et quicumque observabat legem Domini, secundum edictum regis trucidabant eum.
1MA 1:61 In virtute sua faciebant hæc populo Israël, qui inveniebatur in omni mense et mense in civitatibus.
1MA 1:62 Et quinta et vigesima die mensis sacrificabant super aram, quæ erat contra altare.
1MA 1:63 Et mulieres, quæ circumcidebant filios suos, trucidabantur secundum jussum regis Antiochi,
1MA 1:64 et suspendebant pueros a cervicibus per universas domos eorum: et eos, qui circumciderant illos, trucidabant.
1MA 1:65 Et multi de populo Israël definierunt apud se, ut non manducarent immunda: et elegerunt magis mori, quam cibis coinquinari immundis:
1MA 1:66 et noluerunt infringere legem Dei sanctam, et trucidati sunt:
1MA 1:67 et facta est ira magna super populum valde.
1MA 2:1 In diebus illis surrexit Mathathias filius Joannis filii Simeonis, sacerdos ex filiis Joarib, ab Jerusalem, et consedit in monte Modin:
1MA 2:2 et habebat filios quinque, Joannem, qui cognominabatur Gaddis:
1MA 2:3 et Simonem, qui cognominabatur Thasi:
1MA 2:4 et Judam, qui vocabatur Machabæus:
1MA 2:5 et Eleazarum, qui cognominabatur Abaron: et Jonathan, qui cognominabatur Apphus:
1MA 2:6 hi viderunt mala, quæ fiebant in populo Juda, et in Jerusalem.
1MA 2:7 Et dixit Mathathias: Væ mihi ! ut quid natus sum videre contritionem populi mei, et contritionem civitatis sanctæ, et sedere illic, cum datur in manibus inimicorum?
1MA 2:8 Sancta in manu extraneorum facta sunt: templum ejus sicut homo ignobilis.
1MA 2:9 Vasa gloriæ ejus captiva abducta sunt: trucidati sunt senes ejus in plateis, et juvenes ejus ceciderunt in gladio inimicorum.
1MA 2:10 Quæ gens non hæreditavit regnum ejus et non obtinuit spolia ejus?
1MA 2:11 Omnis compositio ejus ablata est. Quæ erat libera, facta est ancilla.
1MA 2:12 Et ecce sancta nostra, et pulchritudo nostra, et claritas nostra desolata est, et coinquinaverunt ea gentes.
1MA 2:13 Quo ergo nobis adhuc vivere?
1MA 2:14 Et scidit vestimenta sua Mathathias, et filii ejus: et operuerunt se ciliciis, et planxerunt valde.
1MA 2:15 Et venerunt illuc qui missi erant a rege Antiocho, ut cogerent eos, qui confugerant in civitatem Modin, immolare, et accendere thura, et a lege Dei discedere.
1MA 2:16 Et multi de populo Israël consentientes accesserunt ad eos: sed Mathathias et filii ejus constanter steterunt.
1MA 2:17 Et respondentes qui missi erant ab Antiocho, dixerunt Mathathiæ: Princeps, et clarissimus et magnus es in hac civitate, et ornatus filiis et fratribus:
1MA 2:18 ergo accede prior, et fac jussum regis, sicut fecerunt omnes gentes, et viri Juda, et qui remanserunt in Jerusalem: et eris tu, et filii tui, inter amicos regis, et amplificatus auro, et argento, et muneribus multis.
1MA 2:19 Et respondit Mathathias, et dixit magna voce: Etsi omnes gentes regi Antiocho obediunt, ut discedat unusquisque a servitute legis patrum suorum, et consentiat mandatis ejus:
1MA 2:20 ego et filii mei, et fratres mei, obediemus legi patrum nostrorum:
1MA 2:21 propitius sit nobis Deus: non est nobis utile relinquere legem, et justitias Dei:
1MA 2:22 non audiemus verba regis Antiochi, nec sacrificabimus transgredientes legis nostræ mandata, ut eamus altera via.
1MA 2:23 Et ut cessavit loqui verba hæc, accessit quidam Judæus in omnium oculis sacrificare idolis super aram in civitate Modin, secundum jussum regis:
1MA 2:24 et vidit Mathathias, et doluit, et contremuerunt renes ejus, et accensus est furor ejus secundum judicium legis, et insiliens trucidavit eum super aram:
1MA 2:25 sed et virum, quem rex Antiochus miserat, qui cogebat immolare, occidit in ipso tempore, et aram destruxit:
1MA 2:26 et zelatus est legem, sicut fecit Phinees Zamri filio Salomi.
1MA 2:27 Et exclamavit Mathathias voce magna in civitate, dicens: Omnis qui zelum habet legis, statuens testamentum, exeat post me.
1MA 2:28 Et fugit ipse, et filii ejus in montes, et reliquerunt quæcumque habebant in civitate.
1MA 2:29 Tunc descenderunt multi quærentes judicium, et justitiam, in desertum:
1MA 2:30 et sederunt ibi ipsi, et filii eorum, et mulieres eorum, et pecora eorum: quoniam inundaverunt super eos mala.
1MA 2:31 Et renuntiatum est viris regis, et exercitui qui erat in Jerusalem civitate David, quoniam discessissent viri quidam, qui dissipaverunt mandatum regis, in loca occulta in deserto, et abiissent post illos multi.
1MA 2:32 Et statim perrexerunt ad eos, et constituerunt adversus eos prælium in die sabbatorum,
1MA 2:33 et dixerunt ad eos: Resistitis et nunc adhuc? exite, et facite secundum verbum regis Antiochi, et vivetis.
1MA 2:34 Et dixerunt: Non exibimus, neque faciemus verbum regis, ut polluamus diem sabbatorum.
1MA 2:35 Et concitaverunt adversus eos prælium.
1MA 2:36 Et non responderunt eis, nec lapidem miserunt in eos, nec oppilaverunt loca occulta,
1MA 2:37 dicentes: Moriamur omnes in simplicitate nostra: et testes erunt super nos cælum et terra, quod injuste perditis nos.
1MA 2:38 Et intulerunt illis bellum sabbatis: et mortui sunt ipsi, et uxores eorum, et filii eorum, et pecora eorum usque ad mille animas hominum.
1MA 2:39 Et cognovit Mathathias et amici ejus, et luctum habuerunt super eos valde.
1MA 2:40 Et dixit vir proximo suo: Si omnes fecerimus sicut fratres nostri fecerunt, et non pugnaverimus adversus gentes pro animabus nostris et justificationibus nostris, nunc citius disperdent nos a terra.
1MA 2:41 Et cogitaverunt in die illa, dicentes: Omnis homo, quicumque venerit ad nos in bello die sabbatorum, pugnemus adversus eum: et non moriemur omnes, sicut mortui sunt fratres nostri in occultis.
1MA 2:42 Tunc congregata est ad eos synagoga Assidæorum fortis viribus ex Israël, omnis voluntarius in lege:
1MA 2:43 et omnes, qui fugiebant a malis, additi sunt ad eos, et facti sunt illis ad firmamentum.
1MA 2:44 Et collegerunt exercitum, et percusserunt peccatores in ira sua, et viros iniquos in indignatione sua: et ceteri fugerunt ad nationes, ut evaderent.
1MA 2:45 Et circuivit Mathathias et amici ejus, et destruxerunt aras:
1MA 2:46 et circumciderunt pueros incircumcisos quotquot invenerunt in finibus Israël: et in fortitudine.
1MA 2:47 Et persecuti sunt filios superbiæ, et prosperatum est opus in manibus eorum:
1MA 2:48 et obtinuerunt legem de manibus gentium, et de manibus regum, et non dederant cornu peccatori.
1MA 2:49 Et appropinquaverunt dies Mathathiæ moriendi, et dixit filiis suis: Nunc confortata est superbia, et castigatio, et tempus eversionis, et ira indignationis.
1MA 2:50 Nunc ergo, o filii, æmulatores estote legis, et date animas vestras pro testamento patrum vestrorum,
1MA 2:51 et mementote operum patrum, quæ fecerunt in generationibus suis: et accipietis gloriam magnam, et nomen æternum.
1MA 2:52 Abraham nonne in tentatione inventus est fidelis, et reputatum est ei ad justitiam?
1MA 2:53 Joseph in tempore angustiæ suæ custodivit mandatum, et factus est dominus Ægypti.
1MA 2:54 Phinees pater noster, zelando zelum Dei, accepit testamentum sacerdotii æterni.
1MA 2:55 Jesus dum implevit verbum, factus est dux in Israël.
1MA 2:56 Caleb dum testificatur in ecclesia, accepit hæreditatem.
1MA 2:57 David in sua misericordia consecutus est sedem regni in sæcula.
1MA 2:58 Elias, dum zelat zelum legis, receptus est in cælum.
1MA 2:59 Ananias et Azarias et Misaël credentes, liberati sunt de flamma.
1MA 2:60 Daniel in sua simplicitate liberatus est de ore leonum.
1MA 2:61 Et ita cogitate per generationem et generationem: quia omnes qui sperant in eum, non infirmantur.
1MA 2:62 Et a verbis viri peccatoris ne timueritis, quia gloria ejus stercus et vermis est:
1MA 2:63 hodie extollitur, et cras non invenietur: quia conversus est in terram suam, et cogitatio ejus periit.
1MA 2:64 Vos ergo filii, confortamini, et viriliter agite in lege: quia in ipsa gloriosi eritis.
1MA 2:65 Et ecce Simon frater vester, scio quod vir consilii est: ipsum audite semper, et ipse erit vobis pater.
1MA 2:66 Et Judas Machabæus, fortis viribus a juventute sua, sit vobis princeps militiæ, et ipse aget bellum populi.
1MA 2:67 Et adducetis ad vos omnes factores legis: et vindicate vindictam populi vestri.
1MA 2:68 Retribuite retributionem gentibus, et intendite in præceptum legis.
1MA 2:69 Et benedixit eos, et appositus est ad patres suos.
1MA 2:70 Et defunctus est anno centesimo et quadragesimo sexto: et sepultus est a filiis suis in sepulchris patrum suorum in Modin, et planxerunt eum omnis Israël planctu magno.
1MA 3:1 Et surrexit Judas, qui vocabatur Machabæus, filius ejus, pro eo:
1MA 3:2 et adjuvabant eum omnes fratres ejus, et universi qui se conjunxerant patri ejus, et præliabantur prælium Israël cum lætitia.
1MA 3:3 [Et dilatavit gloriam populo suo, et induit se loricam sicut gigas, et succinxit se arma bellica sua in præliis, et protegebat castra gladio suo.
1MA 3:4 Similis factus est leoni in operibus suis, et sicut catulus leonis rugiens in venatione.
1MA 3:5 Et persecutus est iniquos perscrutans eos: et qui conturbabant populum suum, eos succendit flammis:
1MA 3:6 et repulsi sunt inimici ejus præ timore ejus, et omnes operarii iniquitatis conturbati sunt: et directa est salus in manu ejus.
1MA 3:7 Et exacerbabat reges multos, et lætificabat Jacob in operibus suis, et in sæculum memoria ejus in benedictione.
1MA 3:8 Et perambulavit civitates Juda, et perdidit impios ex eis, et avertit iram ab Israël.
1MA 3:9 Et nominatus est usque ad novissimum terræ, et congregavit pereuntes.]
1MA 3:10 Et congregavit Apollonius gentes, et a Samaria virtutem multam et magnam ad bellandum contra Israël.
1MA 3:11 Et cognovit Judas, et exiit obviam illi: et percussit, et occidit illum: et ceciderunt vulnerati multi, et reliqui fugerunt.
1MA 3:12 Et accepit spolia eorum: et gladium Apollonii abstulit Judas, et erat pugnans in eo omnibus diebus.
1MA 3:13 Et audivit Seron princeps exercitus Syriæ, quod congregavit Judas congregationem fidelium, et ecclesiam secum,
1MA 3:14 et ait: Faciam mihi nomen, et glorificabor in regno, et debellabo Judam, et eos qui cum ipso sunt, qui spernebant verbum regis.
1MA 3:15 Et præparavit se: et ascenderunt cum eo castra impiorum fortes auxiliarii ut facerent vindictam in filios Israël.
1MA 3:16 Et appropinquaverunt usque ad Bethoron: et exivit Judas obviam illi cum paucis.
1MA 3:17 Ut autem viderunt exercitum venientem sibi obviam, dixerunt Judæ: Quomodo poterimus pauci pugnare contra multitudinem tantam, et tam fortem, et nos fatigati sumus jejunio hodie?
1MA 3:18 Et ait Judas: Facile est concludi multos in manus paucorum: et non est differentia in conspectu Dei cæli liberare in multis, et in paucis:
1MA 3:19 quoniam non in multitudine exercitus victoria belli, sed de cælo fortitudo est.
1MA 3:20 Ipsi veniunt ad nos in multitudine contumaci, et superbia, ut disperdant nos, et uxores nostras, et filios nostros, et ut spolient nos:
1MA 3:21 nos vero pugnabimus pro animabus nostris, et legibus nostris:
1MA 3:22 et ipse Dominus conteret eos ante faciem nostram: vos autem ne timueritis eos.
1MA 3:23 Ut cessavit autem loqui, insiluit in eos subito: et contritus est Seron et exercitus ejus in conspectu ipsius:
1MA 3:24 et persecutus est eum in descensu Bethoron usque in campum, et ceciderunt ex eis octingenti viri, reliqui autem fugerunt in terram Philisthiim.
1MA 3:25 Et cecidit timor Judæ ac fratrum ejus, et formido super omnes gentes in circuitu eorum:
1MA 3:26 et pervenit ad regem nomen ejus, et de præliis Judæ narrabant omnes gentes.
1MA 3:27 Ut audivit autem rex Antiochus sermones istos, iratus est animo: et misit, et congregavit exercitum universi regni sui, castra fortia valde:
1MA 3:28 et aperuit ærarium suum, et dedit stipendia exercitui in annum: et mandavit illis ut essent parati ad omnia.
1MA 3:29 Et vidit quod defecit pecunia de thesauris suis, et tributa regionis modica propter dissensionem et plagam quam fecit in terra, ut tolleret legitima, quæ erant a primis diebus:
1MA 3:30 et timuit ne non haberet ut semel et bis, in sumptus et donaria, quæ dederat ante larga manu: et abundaverat super reges qui ante eum fuerant.
1MA 3:31 Et consternatus erat animo valde, et cogitavit ire in Persidem, et accipere tributa regionum, et congregare argentum multum.
1MA 3:32 Et reliquit Lysiam hominem nobilem de genere regali, super negotia regia, a flumine Euphrate usque ad flumen Ægypti,
1MA 3:33 et ut nutriret Antiochum filium suum, donec rediret.
1MA 3:34 Et tradidit ei medium exercitum, et elephantos: et mandavit ei de omnibus quæ volebat, et de inhabitantibus Judæam, et Jerusalem:
1MA 3:35 et ut mitteret ad eos exercitum ad conterendam et extirpandam virtutem Israël, et reliquias Jerusalem, et auferendam memoriam eorum de loco:
1MA 3:36 et ut constitueret habitatores filios alienigenas in omnibus finibus eorum, et sorte distribueret terram eorum.
1MA 3:37 Et rex assumpsit partem exercitus residui, et exivit ab Antiochia civitate regni sui anno centesimo et quadragesimo septimo: et transfretavit Euphraten flumen, et perambulabat superiores regiones.
1MA 3:38 Et elegit Lysias Ptolemæum filium Dorymini, et Nicanorem, et Gorgiam, viros potentes ex amicis regis:
1MA 3:39 et misit cum eis quadraginta millia virorum, et septem millia equitum, ut venirent in terram Juda, et disperderent eam secundum verbum regis.
1MA 3:40 Et processerunt cum universa virtute sua, et venerunt, et applicuerunt Emmaum in terra campestri.
1MA 3:41 Et audierunt mercatores regionum nomen eorum: et acceperunt argentum, et aurum multum valde, et pueros, et venerunt in castra ut acciperent filios Israël in servos, et additi sunt ad eos exercitus Syriæ, et terræ alienigenarum.
1MA 3:42 Et vidit Judas et fratres ejus, quia multiplicata sunt mala, et exercitus applicabant ad fines eorum: et cognoverunt verba regis, quæ mandavit populo facere in interitum et consummationem:
1MA 3:43 et dixerunt unusquisque ad proximum suum: Erigamus dejectionem populi nostri, et pugnemus pro populo nostro, et sanctis nostris.
1MA 3:44 Et congregatus est conventus ut essent parati in prælium, et ut orarent et peterent misericordiam et miserationes.
1MA 3:45 Et Jerusalem non habitabatur, sed erat sicut desertum: non erat qui ingrederetur et egrederetur de natis ejus. Et sanctum conculcabatur: et filii alienigenarum erant in arce; ibi erat habitatio gentium: et ablata est voluptas a Jacob, et defecit ibi tibia et cithara.
1MA 3:46 Et congregati sunt, et venerunt in Maspha contra Jerusalem, quia locus orationis erat in Maspha ante in Israël.
1MA 3:47 Et jejunaverunt illa die, et induerunt se ciliciis, et cinerem imposuerunt capiti suo, et disciderunt vestimenta sua:
1MA 3:48 et expanderunt libros legis, de quibus scrutabantur gentes similitudinem simulacrorum suorum:
1MA 3:49 et attulerunt ornamenta sacerdotalia, et primitias, et decimas: et suscitaverunt Nazaræos, qui impleverant dies,
1MA 3:50 et clamaverunt voce magna in cælum, dicentes: Quid faciemus istis, et quo eos ducemus?
1MA 3:51 et sancta tua conculcata sunt, et contaminata sunt, et sacerdotes tui facti sunt in luctum, et in humilitatem:
1MA 3:52 et ecce nationes convenerunt adversum nos ut nos disperdant: tu scis quæ cogitant in nos.
1MA 3:53 Quomodo poterimus subsistere ante faciem eorum, nisi tu, Deus, adjuves nos?
1MA 3:54 Et tubis exclamaverunt voce magna.
1MA 3:55 Et post hæc constituit Judas duces populi, tribunos, et centuriones, et pentacontarchos, et decuriones.
1MA 3:56 Et dixit his, qui ædificabant domos, et sponsabant uxores, et plantabant vineas, et formidolosis, ut redirent unusquisque in domum suam secundum legem.
1MA 3:57 Et moverunt castra, et collocaverunt ad austrum Emmaum.
1MA 3:58 Et ait Judas: Accingimini, et estote filii potentes, et estote parati in mane, ut pugnetis adversus nationes has quæ convenerunt adversus nos disperdere nos, et sancta nostra:
1MA 3:59 quoniam melius est nos mori in bello, quam videre mala gentis nostræ, et sanctorum.
1MA 3:60 Sicut autem fuerit voluntas in cælo, sic fiat.
1MA 4:1 Et assumpsit Gorgias quinque millia virorum, et mille equites electos: et moverunt castra nocte,
1MA 4:2 ut applicarent ad castra Judæorum, et percuterent eos subito: et filii, qui erant ex arce, erant illis duces.
1MA 4:3 Et audivit Judas, et surrexit ipse et potentes percutere virtutem exercituum regis, qui erant in Emmaum:
1MA 4:4 adhuc enim dispersus erat exercitus a castris.
1MA 4:5 Et venit Gorgias in castra Judæ noctu, et neminem invenit: et quærebat eos in montibus, quoniam dixit: Fugiunt hi a nobis.
1MA 4:6 Et cum dies factus esset, apparuit Judas in campo cum tribus millibus virorum tantum, qui tegumenta et gladios non habebant:
1MA 4:7 et viderunt castra gentium valida, et loricatos et equitatus in circuitu eorum, et hi docti ad prælium.
1MA 4:8 Et ait Judas viris, qui secum erant: Ne timueritis multitudinem eorum, et impetum eorum ne formidetis.
1MA 4:9 Mementote qualiter salvi facti sunt patres nostri in mari Rubro, cum sequeretur eos Pharao cum exercitu multo.
1MA 4:10 Et nunc clamemus in cælum: et miserebitur nostri Dominus, et memor erit testamenti patrum nostrorum, et conteret exercitum istum ante faciem nostram hodie:
1MA 4:11 et scient omnes gentes quia est qui redimat et liberet Israël.
1MA 4:12 Et elevaverunt alienigenæ oculos suos, et viderunt eos venientes ex adverso.
1MA 4:13 Et exierunt de castris in prælium, et tuba cecinerunt hi qui erant cum Juda.
1MA 4:14 Et congressi sunt: et contritæ sunt gentes, et fugerunt in campum.
1MA 4:15 Novissimi autem omnes ceciderunt in gladio, et persecuti sunt eos usque Gezeron, et usque in campos Idumææ, et Azoti, et Jamniæ: et ceciderunt ex illis usque ad tria millia virorum.
1MA 4:16 Et reversus est Judas, et exercitus ejus sequens eum.
1MA 4:17 Dixitque ad populum: Non concupiscatis spolia: quia bellum contra nos est,
1MA 4:18 et Gorgias et exercitus ejus prope nos in monte: sed state nunc contra inimicos nostros, et expugnate eos, et sumetis postea spolia securi.
1MA 4:19 Et adhuc loquente Juda hæc, ecce apparuit pars quædam prospiciens de monte.
1MA 4:20 Et vidit Gorgias quod in fugam conversi sunt sui, et succenderunt castra: fumus enim, qui videbatur, declarabat quod factum est.
1MA 4:21 Quibus illi conspectis timuerunt valde, aspicientes simul et Judam, et exercitum in campo paratum ad prælium.
1MA 4:22 Et fugerunt omnes in campum alienigenarum:
1MA 4:23 et Judas reversus est ad spolia castrorum, et acceperunt aurum multum, et argentum, et hyacinthinum, et purpuram marinam, et opes magnas.
1MA 4:24 Et conversi, hymnum canebant, et benedicebant Deum in cælum, quoniam bonus est, quoniam in sæculum misericordia ejus.
1MA 4:25 Et facta est salus magna in Israël in die illa.
1MA 4:26 Quicumque autem alienigenarum evaserunt, venerunt, et nuntiaverunt Lysiæ universa quæ acciderant.
1MA 4:27 Quibus ille auditis, consternatus animo deficiebat: quod non qualia voluit, talia contigerunt in Israël, et qualia mandavit rex.
1MA 4:28 Et sequenti anno, congregavit Lysias virorum electorum sexaginta millia, et equitum quinque millia, ut debellaret eos.
1MA 4:29 Et venerunt in Judæam, et castra posuerunt in Bethoron, et occurrit illis Judas cum decem millibus viris.
1MA 4:30 Et viderunt exercitum fortem, et oravit, et dixit: Benedictus es, salvator Israël, qui contrivisti impetum potentis in manu servi tui David, et tradidisti castra alienigenarum in manu Jonathæ filii Saul, et armigeri ejus.
1MA 4:31 Conclude exercitum istum in manu populi tui Israël, et confundantur in exercitu suo et equitibus.
1MA 4:32 Da illis formidinem, et tabefac audaciam virtutis eorum, et commoveantur contritione sua.
1MA 4:33 Dejice illos gladio diligentium te: et collaudent te omnes, qui noverunt nomen tuum, in hymnis.
1MA 4:34 Et commiserunt prælium: et ceciderunt de exercitu Lysiæ quinque millia virorum.
1MA 4:35 Videns autem Lysias fugam suorum, et Judæorum audaciam, et quod parati sunt aut vivere, aut mori fortiter, abiit Antiochiam, et elegit milites, ut multiplicati rursus venirent in Judæam.
1MA 4:36 Dixit autem Judas, et fratres ejus: Ecce contriti sunt inimici nostri: ascendamus nunc mundare sancta, et renovare.
1MA 4:37 Et congregatus est omnis exercitus, et ascenderunt in montem Sion.
1MA 4:38 Et viderunt sanctificationem desertam, et altare profanatum, et portas exustas, et in atriis virgulta nata sicut in saltu vel in montibus, et pastophoria diruta.
1MA 4:39 Et sciderunt vestimenta sua, et planxerunt planctu magno, et imposuerunt cinerem super caput suum,
1MA 4:40 et ceciderunt in faciem super terram, et exclamaverunt tubis signorum, et clamaverunt in cælum.
1MA 4:41 Tunc ordinavit Judas viros ut pugnarent adversus eos qui erant in arce, donec emundarent sancta.
1MA 4:42 Et elegit sacerdotes sine macula, voluntatem habentes in lege Dei:
1MA 4:43 et mundaverunt sancta, et tulerunt lapides contaminationis in locum immundum.
1MA 4:44 Et cogitavit de altari holocaustorum, quod profanatum erat, quid de eo faceret.
1MA 4:45 Et incidit illis consilium bonum ut destruerent illud: ne forte illis esset in opprobrium, quia contaminaverunt illud gentes, et demoliti sunt illud.
1MA 4:46 Et reposuerunt lapides in monte domus in loco apto, quoadusque veniret propheta, et responderet de eis.
1MA 4:47 Et acceperunt lapides integros secundum legem, et ædificaverunt altare novum secundum illud quod fuit prius:
1MA 4:48 et ædificaverunt sancta, et quæ intra domum erant intrinsecus: et ædem, et atria sanctificaverunt.
1MA 4:49 Et fecerunt vasa sancta nova, et intulerunt candelabrum, et altare incensorum, et mensam, in templum.
1MA 4:50 Et incensum posuerunt super altare, et accenderunt lucernas quæ super candelabrum erant, et lucebant in templo.
1MA 4:51 Et posuerunt super mensam panes, et appenderunt vela, et consummaverunt omnia opera quæ fecerant.
1MA 4:52 Et ante matutinum surrexerunt quinta et vigesima die mensis noni (hic est mensis Casleu) centesimi quadragesimi octavi anni:
1MA 4:53 et obtulerunt sacrificium secundum legem super altare holocaustorum novum, quod fecerunt.
1MA 4:54 Secundum tempus et secundum diem in qua contaminaverunt illud gentes, in ipsa renovatum est in canticis, et citharis, et cinyris, et in cymbalis.
1MA 4:55 Et cecidit omnis populus in faciem, et adoraverunt, et benedixerunt in cælum eum, qui prosperavit eis.
1MA 4:56 Et fecerunt dedicationem altaris diebus octo, et obtulerunt holocausta cum lætitia, et sacrificium salutaris et laudis.
1MA 4:57 Et ornaverunt faciem templi coronis aureis et scutulis, et dedicaverunt portas et pastophoria, et imposuerunt eis januas.
1MA 4:58 Et facta est lætitia in populo magna valde, et aversum est opprobrium gentium.
1MA 4:59 Et statuit Judas, et fratres ejus, et universa ecclesia Israël, ut agatur dies dedicationis altaris in temporibus suis ab anno in annum per dies octo a quinta et vigesima die mensis Casleu, cum lætitia et gaudio.
1MA 4:60 Et ædificaverunt in tempore illo montem Sion, et per circuitum muros altos et turres firmas, nequando venirent gentes, et conculcarent eum sicut antea fecerunt.
1MA 4:61 Et collocavit illic exercitum, ut servarent eum, et munivit eum ad custodiendum Bethsuram, ut haberet populus munitionem contra faciem Idumææ.
1MA 5:1 Et factum est, ut audierunt gentes in circuitu quia ædificatum est altare et sanctuarium sicut prius, iratæ sunt valde:
1MA 5:2 et cogitabant tollere genus Jacob, qui erant inter eos, et cœperunt occidere de populo, et persequi.
1MA 5:3 Et debellabat Judas filios Esau in Idumæa, et eos qui erant in Acrabathane, quia circumsedebant Israëlitas: et percussit eos plaga magna.
1MA 5:4 Et recordatus est malitiam filiorum Bean, qui erant populo in laqueum et in scandalum, insidiantes ei in via.
1MA 5:5 Et conclusi sunt ab eo in turribus, et applicuit ad eos, et anathematizavit eos, et incendit turres eorum igni cum omnibus qui in eis erant.
1MA 5:6 Et transivit ad filios Ammon, et invenit manum fortem, et populum copiosum, et Timotheum ducem ipsorum:
1MA 5:7 et commisit cum eis prælia multa, et contriti sunt in conspectu eorum, et percussit eos:
1MA 5:8 et cepit Gazer civitatem et filias ejus, et reversus est in Judæam.
1MA 5:9 Et congregatæ sunt gentes quæ sunt in Galaad adversus Israëlitas, qui erant in finibus eorum, ut tollerent eos: et fugerunt in Datheman munitionem.
1MA 5:10 Et miserunt litteras ad Judam et fratres ejus, dicentes: Congregatæ sunt adversum nos gentes per circuitum, ut nos auferant,
1MA 5:11 et parant venire, et occupare munitionem, in quam confugimus: et Timotheus est dux exercitus eorum.
1MA 5:12 Nunc ergo veni, et eripe nos de manibus eorum, quia cecidit multitudo de nobis.
1MA 5:13 Et omnes fratres nostri, qui erant in locis Tubin, interfecti sunt: et captivas duxerunt uxores eorum, et natos, et spolia, et peremerunt illic fere mille viros.
1MA 5:14 Et adhuc epistolæ legebantur, et ecce alii nuntii venerunt de Galilæa conscissis tunicis, nuntiantes secundum verba hæc:
1MA 5:15 dicentes convenisse adversum se a Ptolemaida, et Tyro, et Sidone: et repleta est omnis Galilæa alienigenis, ut nos consumant.
1MA 5:16 Ut audivit autem Judas et populus sermones istos, convenit ecclesia magna cogitare quid facerent fratribus suis, qui in tribulatione erant, et expugnabantur ab eis.
1MA 5:17 Dixitque Judas Simoni fratri suo: Elige tibi viros, et vade, et libera fratres tuos in Galilæa: ego autem et frater meus Jonathas ibimus in Galaaditim.
1MA 5:18 Et reliquit Josephum filium Zachariæ, et Azariam, duces populi, cum residuo exercitu in Judæa ad custodiam:
1MA 5:19 et præcepit illis, dicens: Præestote populo huic: et nolite bellum committere adversum gentes, donec revertamur.
1MA 5:20 Et partiti sunt Simoni viri tria millia, ut iret in Galilæam: Judæ autem octo millia in Galaaditim.
1MA 5:21 Et abiit Simon in Galilæam, et commisit prælia multa cum gentibus: et contritæ sunt gentes a facie ejus, et persecutus est eos usque ad portam
1MA 5:22 Ptolemaidis: et ceciderunt de gentibus fere tria millia virorum. Et accepit spolia eorum,
1MA 5:23 et assumpsit eos qui erant in Galilæa et in Arbatis, cum uxoribus, et natis, et omnibus quæ erant illis, et adduxit in Judæam cum lætitia magna.
1MA 5:24 Et Judas Machabæus, et Jonathas frater ejus, transierunt Jordanem, et abierunt viam trium dierum per desertum.
1MA 5:25 Et occurrerunt eis Nabuthæi, et susceperunt eos pacifice, et narraverunt eis omnia quæ acciderant fratribus eorum in Galaaditide,
1MA 5:26 et quia multi ex eis comprehensi sunt in Barasa, et Bosor, et in Alimis, et in Casphor, et Mageth, et Carnaim: hæ omnes civitates munitæ et magnæ.
1MA 5:27 Sed et in ceteris civitatibus Galaaditidis tenentur comprehensi, et in crastinum constituerunt admovere exercitum civitatibus his, et comprehendere, et tollere eos in una die.
1MA 5:28 Et convertit Judas et exercitus ejus viam in desertum Bosor repente, et occupavit civitatem: et occidit omnem masculum in ore gladii, et accepit omnia spolia eorum, et succendit eam igni.
1MA 5:29 Et surrexerunt inde nocte, et ibant usque ad munitionem.
1MA 5:30 Et factum est diluculo, cum elevassent oculos suos, ecce populus multus, cujus non erat numerus, portantes scalas et machinas ut comprehenderent munitionem, et expugnarent eos.
1MA 5:31 Et vidit Judas quia cœpit bellum, et clamor belli ascendit ad cælum sicut tuba, et clamor magnus de civitate:
1MA 5:32 et dixit exercitui suo: Pugnate hodie pro fratribus vestris.
1MA 5:33 Et venit tribus ordinibus post eos, et exclamaverunt tubis, et clamaverunt in oratione.
1MA 5:34 Et cognoverunt castra Timothei quia Machabæus est, et refugerunt a facie ejus: et percusserunt eos plaga magna. Et ceciderunt ex eis in die illa fere octo millia virorum.
1MA 5:35 Et divertit Judas in Maspha, et expugnavit, et cepit eam: et occidit omnem masculum ejus, et sumpsit spolia ejus, et succendit eam igni.
1MA 5:36 Inde perrexit, et cepit Casbon, et Mageth, et Bosor, et reliquas civitates Galaaditidis.
1MA 5:37 Post hæc autem verba congregavit Timotheus exercitum alium, et castra posuit contra Raphon trans torrentem.
1MA 5:38 Et misit Judas speculari exercitum: et renuntiaverunt ei, dicentes: Quia convenerunt ad eum omnes gentes quæ in circuitu nostro sunt, exercitus multus nimis:
1MA 5:39 et Arabas conduxerunt in auxilium sibi, et castra posuerunt trans torrentem, parati ad te venire in prælium. Et abiit Judas obviam illis.
1MA 5:40 Et ait Timotheus principibus exercitus sui: Cum appropinquaverit Judas, et exercitus ejus, ad torrentem aquæ: si transierit ad nos prior, non poterimus sustinere eum, quia potens poterit adversum nos;
1MA 5:41 si vero timuerit transire, et posuerit castra extra flumen, transfretamus ad eos, et poterimus adversus illum.
1MA 5:42 Ut autem appropinquavit Judas ad torrentem aquæ, statuit scribas populi secus torrentem, et mandavit eis, dicens: Neminem hominem reliqueritis, sed veniant omnes in prælium.
1MA 5:43 Et transfretavit ad illos prior, et omnis populus post eum, et contritæ sunt omnes gentes a facie eorum, et projecerunt arma sua, et fugerunt ad fanum, quod erat in Carnaim.
1MA 5:44 Et occupavit ipsam civitatem, et fanum succendit igni cum omnibus qui erant in ipso: et oppressa est Carnaim, et non potuit sustinere contra faciem Judæ.
1MA 5:45 Et congregavit Judas universos Israëlitas, qui erant in Galaaditide, a minimo usque ad maximum, et uxores eorum, et natos, et exercitum magnum valde, ut venirent in terram Juda.
1MA 5:46 Et venerunt usque Ephron: et hæc civitas magna in ingressu posita, munita valde, et non erat declinare ab ea dextera vel sinistra, sed per mediam iter erat.
1MA 5:47 Et incluserunt se qui erant in civitate, et obstruxerunt portas lapidibus: et misit ad eos Judas verbis pacificis,
1MA 5:48 dicens: Transeamus per terram vestram, ut eamus in terram nostram: et nemo vobis nocebit, tantum pedibus transibimus. Et nolebant eis aperire.
1MA 5:49 Et præcepit Judas prædicare in castris, ut applicarent unusquisque in quo erat loco:
1MA 5:50 et applicuerunt se viri virtutis, et oppugnavit civitatem illam tota die et tota nocte, et tradita est civitas in manu ejus:
1MA 5:51 et peremerunt omnem masculum in ore gladii, et eradicavit eam, et accepit spolia ejus: et transivit per totam civitatem super interfectos.
1MA 5:52 Et transgressi sunt Jordanem in campo magno, contra faciem Bethsan.
1MA 5:53 Et erat Judas congregans extremos, et exhortabatur populum per totam viam, donec venirent in terram Juda:
1MA 5:54 et ascenderunt in montem Sion cum lætitia, et gaudio, et obtulerunt holocausta, quod nemo ex eis cecidisset donec reverterentur in pace.
1MA 5:55 Et in diebus quibus erat Judas et Jonathas in terra Galaad, et Simon frater ejus in Galilæa contra faciem Ptolemaidis,
1MA 5:56 audivit Josephus Zachariæ filius, et Azarias princeps virtutis, res bene gestas, et prælia quæ facta sunt,
1MA 5:57 et dixit: Faciamus et ipsi nobis nomen, et eamus pugnare adversus gentes quæ in circuitu nostro sunt.
1MA 5:58 Et præcepit his qui erant in exercitu suo, et abierunt Jamniam.
1MA 5:59 Et exivit Gorgias de civitate, et viri ejus obviam illis in pugnam.
1MA 5:60 Et fugati sunt Josephus et Azarias usque in fines Judææ: et ceciderunt illo die de populo Israël ad duo millia viri, et facta est fuga magna in populo:
1MA 5:61 quia non audierunt Judam, et fratres ejus, existimantes fortiter se facturos.
1MA 5:62 Ipsi autem non erant de semine virorum illorum, per quos salus facta est in Israël.
1MA 5:63 Et viri Juda magnificati sunt valde in conspectu omnis Israël, et gentium omnium ubi audiebatur nomen eorum.
1MA 5:64 Et convenerunt ad eos fausta acclamantes.
1MA 5:65 Et exivit Judas et fratres ejus, et expugnabant filios Esau in terra quæ ad austrum est, et percussit Chebron et filias ejus: et muros ejus, et turres succendit igni in circuitu.
1MA 5:66 Et movit castra ut iret in terram alienigenarum, et perambulabat Samariam.
1MA 5:67 In die illa ceciderunt sacerdotes in bello, dum volunt fortiter facere, dum sine consilio exeunt in prælium.
1MA 5:68 Et declinavit Judas in Azotum in terram alienigenarum, et diruit aras eorum, et sculptilia deorum ipsorum succendit igni: et cepit spolia civitatum, et reversus est in terram Juda.
1MA 6:1 Et rex Antiochus perambulabat superiores regiones, et audivit esse civitatem Elymaidem in Perside nobilissimam, et copiosam in argento et auro,
1MA 6:2 templumque in ea locuples valde, et illic velamina aurea, et loricæ, et scuta, quæ reliquit Alexander Philippi rex Macedo, qui regnavit primus in Græcia.
1MA 6:3 Et venit, et quærebat capere civitatem, et deprædari eam: et non potuit, quoniam innotuit sermo his qui erant in civitate:
1MA 6:4 et insurrexerunt in prælium, et fugit inde, et abiit cum tristitia magna, et reversus est in Babyloniam.
1MA 6:5 Et venit qui nuntiaret ei in Perside, quia fugata sunt castra quæ erant in terra Juda:
1MA 6:6 et quia abiit Lysias cum virtute forti in primis, et fugatus est a facie Judæorum, et invaluerunt armis, et viribus, et spoliis multis, quæ ceperunt de castris, quæ exciderunt:
1MA 6:7 et quia diruerunt abominationem, quam ædificaverat super altare quod erat in Jerusalem: et sanctificationem, sicut prius, circumdederunt muris excelsis, sed et Bethsuram civitatem suam.
1MA 6:8 Et factum est ut audivit rex sermones istos, expavit, et commotus est valde: et decidit in lectum, et incidit in languorem præ tristitia, quia non factum est ei sicut cogitabat.
1MA 6:9 Et erat illic per dies multos, quia renovata est in eo tristitia magna, et arbitratus est se mori.
1MA 6:10 Et vocavit omnes amicos suos, et dixit illis: Recessit somnus ab oculis meis, et concidi, et corrui corde præ sollicitudine:
1MA 6:11 et dixi in corde meo: In quantam tribulationem deveni, et in quos fluctus tristitiæ, in qua nunc sum: qui jucundus eram, et dilectus in potestate mea !
1MA 6:12 Nunc vero reminiscor malorum quæ feci in Jerusalem, unde et abstuli omnia spolia aurea et argentea quæ erant in ea, et misi auferre habitantes Judæam sine causa.
1MA 6:13 Cognovi ergo quia propterea invenerunt me mala ista: et ecce pereo tristitia magna in terra aliena.
1MA 6:14 Et vocavit Philippum, unum de amicis suis, et præposuit eum super universum regnum suum:
1MA 6:15 et dedit ei diadema, et stolam suam, et annulum, ut adduceret Antiochum filium suum, et nutriret eum, et regnaret.
1MA 6:16 Et mortuus est illic Antiochus rex anno centesimo quadragesimo nono.
1MA 6:17 Et cognovit Lysias quoniam mortuus est rex, et constituit regnare Antiochum filium ejus, quem nutrivit adolescentem: et vocavit nomen ejus Eupator.
1MA 6:18 Et hi qui erant in arce, concluserant Israël in circuitu sanctorum: et quærebant eis mala semper, et firmamentum gentium.
1MA 6:19 Et cogitavit Judas disperdere eos: et convocavit universum populum, ut obsiderent eos.
1MA 6:20 Et convenerunt simul, et obsederunt eos anno centesimo quinquagesimo, et fecerunt ballistas et machinas.
1MA 6:21 Et exierunt quidam ex eis qui obsidebantur: et adjunxerunt se illis aliqui impii ex Israël,
1MA 6:22 et abierunt ad regem, et dixerunt: Quousque non facis judicium, et vindicas fratres nostros?
1MA 6:23 Nos decrevimus servire patri tuo, et ambulare in præceptis ejus, et obsequi edictis ejus:
1MA 6:24 et filii populi nostri propter hoc alienabant se a nobis, et quicumque inveniebantur ex nobis, interficiebantur, et hæreditates nostræ diripiebantur.
1MA 6:25 Et non ad nos tantum extenderunt manum, sed et in omnes fines nostros:
1MA 6:26 et ecce applicuerunt hodie ad arcem Jerusalem occupare eam, et munitionem Bethsuram munierunt:
1MA 6:27 et nisi præveneris eos velocius, majora quam hæc facient, et non poteris obtinere eos.
1MA 6:28 Et iratus est rex, ut hæc audivit: et convocavit omnes amicos suos, et principes exercitus sui, et eos qui super equites erant:
1MA 6:29 sed et de regnis aliis et de insulis maritimis venerunt ad eum exercitus conductitii.
1MA 6:30 Et erat numerus exercitus ejus, centum millia peditum, et viginti millia equitum, et elephanti triginta duo, docti ad prælium.
1MA 6:31 Et venerunt per Idumæam, et applicuerunt ad Bethsuram, et pugnaverunt dies multos: et fecerunt machinas, et exierunt, et succenderunt eas igni, et pugnaverunt viriliter.
1MA 6:32 Et recessit Judas ab arce, et movit castra ad Bethzacharam contra castra regis.
1MA 6:33 Et surrexit rex ante lucem, et concitavit exercitus in impetum contra viam Bethzacharam: et comparaverunt se exercitus in prælium, et tubis cecinerunt:
1MA 6:34 et elephantis ostenderunt sanguinem uvæ et mori, ad acuendos eos in prælium:
1MA 6:35 et diviserunt bestias per legiones, et astiterunt singulis elephantis mille viri in loricis concatenatis, et galeæ æreæ in capitibus eorum: et quingenti equites ordinati unicuique bestiæ electi erant.
1MA 6:36 Hi ante tempus, ubicumque erat bestia, ibi erant: et quocumque ibat, ibant, et non discedebant ab ea.
1MA 6:37 Sed et turres ligneæ super eos firmæ protegentes super singulas bestias: et super eas machinæ: et super singulas viri virtutis triginta duo, qui pugnabant desuper: et Indus magister bestiæ.
1MA 6:38 Et residuum equitatum hinc et inde statuit in duas partes, tubis exercitum commovere, et perurgere constipatos in legionibus ejus.
1MA 6:39 Et ut refulsit sol in clypeos aureos et æreos, resplenduerunt montes ab eis, et resplenduerunt sicut lampades ignis.
1MA 6:40 Et distincta est pars exercitus regis per montes excelsos, et alia per loca humilia: et ibant caute et ordinate.
1MA 6:41 Et commovebantur omnes inhabitantes terram a voce multitudinis, et incessu turbæ, et collisione armorum: erat enim exercitus magnus valde, et fortis.
1MA 6:42 Et appropiavit Judas et exercitus ejus in prælium, et ceciderunt de exercitu regis sexcenti viri.
1MA 6:43 Et vidit Eleazar filius Saura unam de bestiis loricatam loricis regis: et erat eminens super ceteras bestias, et visum est ei quod in ea esset rex:
1MA 6:44 et dedit se ut liberaret populum suum, et acquireret sibi nomen æternum.
1MA 6:45 Et cucurrit ad eam audacter in medio legionis, interficiens a dextris et a sinistris, et cadebant ab eo huc atque illuc.
1MA 6:46 Et ivit sub pedes elephantis, et supposuit se ei, et occidit eum: et cecidit in terram super ipsum, et mortuus est illic.
1MA 6:47 Et videntes virtutem regis, et impetum exercitus ejus, diverterunt se ab eis.
1MA 6:48 Castra autem regis ascenderunt contra eos in Jerusalem, et applicuerunt castra regis ad Judæam, et montem Sion.
1MA 6:49 Et fecit pacem cum his qui erant in Bethsura: et exierunt de civitate, quia non erant eis ibi alimenta conclusis, quia sabbata erant terræ.
1MA 6:50 Et comprehendit rex Bethsuram: et constituit illic custodiam servare eam.
1MA 6:51 Et convertit castra ad locum sanctificationis dies multos: et statuit illic ballistas, et machinas, et ignis jacula, et tormenta ad lapides jactandos, et spicula, et scorpios ad mittendas sagittas, et fundibula.
1MA 6:52 Fecerunt autem et ipsi machinas adversus machinas eorum, et pugnaverunt dies multos.
1MA 6:53 Escæ autem non erant in civitate, eo quod septimus annus esset: et qui remanserant in Judæa de gentibus, consumpserant reliquias eorum, quæ repositæ fuerant.
1MA 6:54 Et remanserunt in sanctis viri pauci, quoniam obtinuerat eos fames: et dispersi sunt unusquisque in locum suum.
1MA 6:55 Et audivit Lysias quod Philippus, quem constituerat rex Antiochus cum adhuc viveret, ut nutriret Antiochum filium suum, et regnaret,
1MA 6:56 reversus esset a Perside et Media, et exercitus qui abierat cum ipso, et quia quærebat suscipere regni negotia:
1MA 6:57 festinavit ire, et dicere ad regem, et duces exercitus: Deficimus quotidie, et esca nobis modica est; et locus, quem obsidemus, est munitus, et incumbit nobis ordinare de regno.
1MA 6:58 Nunc itaque demus dextras hominibus istis, et faciamus cum illis pacem, et cum omni gente eorum:
1MA 6:59 et constituamus illis ut ambulent in legitimis suis sicut prius: propter legitima enim ipsorum, quæ despeximus, irati sunt, et fecerunt omnia hæc.
1MA 6:60 Et placuit sermo in conspectu regis et principum: et misit ad eos pacem facere, et receperunt illam.
1MA 6:61 Et juravit illis rex et principes, et exierunt de munitione.
1MA 6:62 Et intravit rex montem Sion, et vidit munitionem loci: et rupit citius juramentum quod juravit, et mandavit destruere murum in gyro.
1MA 6:63 Et discessit festinanter, et reversus est Antiochiam, et invenit Philippum dominantem civitati: et pugnavit adversus eum, et occupavit civitatem.
1MA 7:1 Anno centesimo quinquagesimo primo, exiit Demetrius Seleuci filius ab urbe Roma, et ascendit cum paucis viris in civitatem maritimam, et regnavit illic.
1MA 7:2 Et factum est, ut ingressus est domum regni patrum suorum, comprehendit exercitus Antiochum et Lysiam, ut adducerent eos ad eum.
1MA 7:3 Et res ei innotuit, et ait: Nolite mihi ostendere faciem eorum.
1MA 7:4 Et occidit eos exercitus. Et sedit Demetrius super sedem regni sui.
1MA 7:5 Et venerunt ad eum viri iniqui et impii ex Israël: et Alcimus dux eorum, qui volebat fieri sacerdos.
1MA 7:6 Et accusaverunt populum apud regem, dicentes: Perdidit Judas et fratres ejus omnes amicos tuos, et nos dispersit de terra nostra.
1MA 7:7 Nunc ergo mitte virum, cui credis, ut eat, et videat exterminium omne quod fecit nobis, et regionibus regis: et puniat omnes amicos ejus, et adjutores eorum.
1MA 7:8 Et elegit rex ex amicis suis Bacchidem, qui dominabatur trans flumen magnum in regno, et fidelem regi: et misit eum,
1MA 7:9 ut videret exterminium quod fecit Judas: sed et Alcimum impium constituit in sacerdotium, et mandavit ei facere ultionem in filios Israël.
1MA 7:10 Et surrexerunt, et venerunt cum exercitu magno in terram Juda: et miserunt nuntios, et locuti sunt ad Judam et ad fratres ejus verbis pacificis in dolo.
1MA 7:11 Et non intenderunt sermonibus eorum: viderunt enim quia venerunt cum exercitu magno.
1MA 7:12 Et convenerunt ad Alcimum et Bacchidem congregatio scribarum requirere quæ justa sunt:
1MA 7:13 et primi, Assidæi qui erant in filiis Israël: et exquirebant ab eis pacem.
1MA 7:14 Dixerunt enim: Homo sacerdos de semine Aaron venit; non decipiet nos:
1MA 7:15 et locutus est cum eis verba pacifica, et juravit illis, dicens: Non inferemus vobis malum, neque amicis vestris.
1MA 7:16 Et crediderunt ei: et comprehendit ex eis sexaginta viros, et occidit eos in una die, secundum verbum quod scriptum est:
1MA 7:17 Carnes sanctorum tuorum, et sanguinem ipsorum effuderunt in circuitu Jerusalem, et non erat qui sepeliret.
1MA 7:18 Et incubuit timor et tremor in omnem populum: quia dixerunt: Non est veritas, et judicium in eis: transgressi sunt enim constitutum, et jusjurandum quod juraverunt.
1MA 7:19 Et movit Bacchides castra ab Jerusalem, et applicuit in Bethzecha: et misit, et comprehendit multos ex eis qui a se effugerant: et quosdam de populo mactavit, et in puteum magnum projecit.
1MA 7:20 Et commisit regionem Alcimo, et reliquit cum eo auxilium in adjutorium ipsi. Et abiit Bacchides ad regem:
1MA 7:21 et satis agebat Alcimus pro principatu sacerdotii sui:
1MA 7:22 et convenerunt ad eum omnes, qui perturbabant populum suum, et obtinuerunt terram Juda, et fecerunt plagam magnam in Israël.
1MA 7:23 Et vidit Judas omnia mala quæ fecit Alcimus et qui cum eo erant filiis Israël, multo plus quam gentes:
1MA 7:24 et exiit in omnes fines Judææ in circuitu, et fecit vindictam in viros desertores, et cessaverunt ultra exire in regionem.
1MA 7:25 Vidit autem Alcimus quod prævaluit Judas et qui cum eo erant, et cognovit quia non potest sustinere eos: et regressus est ad regem, et accusavit eos multis criminibus.
1MA 7:26 Et misit rex Nicanorem, unum ex principibus suis nobilioribus, qui erat inimicitias exercens contra Israël: et mandavit ei evertere populum.
1MA 7:27 Et venit Nicanor in Jerusalem cum exercitu magno, et misit ad Judam et ad fratres ejus verbis pacificis cum dolo,
1MA 7:28 dicens: Non sit pugna inter me et vos: veniam cum viris paucis, ut videam facies vestras cum pace.
1MA 7:29 Et venit ad Judam, et salutaverunt se invicem pacifice: et hostes parati erant rapere Judam.
1MA 7:30 Et innotuit sermo Judæ quoniam cum dolo venerat ad eum: et conterritus est ab eo, et amplius noluit videre faciem ejus.
1MA 7:31 Et cognovit Nicanor quoniam denudatum est consilium ejus: et exivit obviam Judæ in pugnam juxta Capharsalama.
1MA 7:32 Et ceciderunt de Nicanoris exercitu fere quinque millia viri, et fugerunt in civitatem David.
1MA 7:33 Et post hæc verba ascendit Nicanor in montem Sion: et exierunt de sacerdotibus populi salutare eum in pace, et demonstrare ei holocautomata, quæ offerebantur pro rege.
1MA 7:34 Et irridens sprevit eos, et polluit: et locutus est superbe,
1MA 7:35 et juravit cum ira, dicens: Nisi traditus fuerit Judas et exercitus ejus in manus meas, continuo cum regressus fuero in pace, succendam domum istam. Et exiit cum ira magna.
1MA 7:36 Et intraverunt sacerdotes, et steterunt ante faciem altaris et templi, et flentes dixerunt:
1MA 7:37 Tu, Domine, elegisti domum istam ad invocandum nomen tuum in ea, ut esset domus orationis et obsecrationis populo tuo:
1MA 7:38 fac vindictam in homine isto et exercitu ejus, et cadant in gladio: memento blasphemias eorum, et ne dederis eis ut permaneant.
1MA 7:39 Et exiit Nicanor ab Jerusalem, et castra applicuit ad Bethoron: et occurrit illi exercitus Syriæ.
1MA 7:40 Et Judas applicuit in Adarsa cum tribus millibus viris: et oravit Judas, et dixit:
1MA 7:41 Qui missi erant a rege Sennacherib, Domine, quia blasphemaverunt te, exiit angelus, et percussit ex eis centum octoginta quinque millia:
1MA 7:42 sic contere exercitum istum in conspectu nostro hodie: et sciant ceteri quia male locutus est super sancta tua: et judica illum secundum malitiam illius.
1MA 7:43 Et commiserunt exercitus prælium tertiadecima die mensis Adar: et contrita sunt castra Nicanoris, et cecidit ipse primus in prælio.
1MA 7:44 Ut autem vidit exercitus ejus quia cecidisset Nicanor, projecerunt arma sua, et fugerunt:
1MA 7:45 et persecuti sunt eos viam unius diei ab Adazer usquequo veniatur in Gazara, et tubis cecinerunt post eos cum significationibus:
1MA 7:46 et exierunt de omnibus castellis Judææ in circuitu, et ventilabant eos cornibus, et convertebantur iterum ad eos, et ceciderunt omnes gladio, et non est relictus ex eis nec unus.
1MA 7:47 Et acceperunt spolia eorum in prædam: et caput Nicanoris amputaverunt, et dexteram ejus, quam extenderat superbe, et attulerunt, et suspenderunt contra Jerusalem.
1MA 7:48 Et lætatus est populus valde, et egerunt diem illam in lætitia magna.
1MA 7:49 Et constituit agi omnibus annis diem istam tertiadecima die mensis Adar.
1MA 7:50 Et siluit terra Juda dies paucos.
1MA 8:1 Et audivit Judas nomen Romanorum, quia sunt potentes viribus, et acquiescunt ad omnia quæ postulantur ab eis, et quicumque accesserunt ad eos, statuerunt cum eis amicitias: et quia sunt potentes viribus.
1MA 8:2 Et audierunt prælia eorum, et virtutes bonas, quas fecerunt in Galatia, quia obtinuerunt eos, et duxerunt sub tributum:
1MA 8:3 et quanta fecerunt in regione Hispaniæ, et quod in potestatem redegerunt metalla argenti et auri, quæ illic sunt, et possederunt omnem locum consilio suo, et patientia:
1MA 8:4 locaque quæ longe erant valde ab eis, et reges, qui supervenerant eis ab extremis terræ, contriverunt, et percusserunt eos plaga magna: ceteri autem dant eis tributum omnibus annis.
1MA 8:5 Et Philippum et Persen Ceteorum regem, et ceteros qui adversum eos arma tulerant, contriverunt in bello, et obtinuerunt eos:
1MA 8:6 et Antiochum magnum regem Asiæ, qui eis pugnam intulerat habens centum viginti elephantos, et equitatum, et currus, et exercitum magnum valde, contritum ab eis:
1MA 8:7 et quia ceperunt eum vivum, et statuerunt ei ut daret ipse, et qui regnarent post ipsum, tributum magnum, et daret obsides, et constitutum,
1MA 8:8 et regionem Indorum, et Medos, et Lydos, de optimis regionibus eorum: et acceptas eas ab eis, dederunt Eumeni regi,
1MA 8:9 et quia qui erant apud Helladam, voluerunt ire, et tollere eos: et innotuit sermo his,
1MA 8:10 et miserunt ad eos ducem unum, et pugnaverunt contra illos, et ceciderunt ex eis multi, et captivas duxerunt uxores eorum et filios, et diripuerunt eos, et terram eorum possederunt, et destruxerunt muros eorum, et in servitutem illos redegerunt usque in hunc diem:
1MA 8:11 et residua regna, et insulas, quæ aliquando restiterant illis, exterminaverunt, et in potestatem redegerunt.
1MA 8:12 Cum amicis autem suis, et qui in ipsis requiem habebant, conservaverunt amicitiam, et obtinuerunt regna, quæ erant proxima, et quæ erant longe: quia quicumque audiebant nomen eorum, timebant eos:
1MA 8:13 quibus vero vellent auxilio esse ut regnarent, regnabant: quos autem vellent, regno deturbabant: et exaltati sunt valde.
1MA 8:14 Et in omnibus istis nemo portabat diadema, nec induebatur purpura, ut magnificaretur in ea.
1MA 8:15 Et quia curiam fecerunt sibi, et quotidie consulebant trecentos viginti consilium agentes semper de multitudine, ut quæ digna sunt, gerant:
1MA 8:16 et committunt uni homini magistratum suum per singulos annos dominari universæ terræ suæ, et omnes obediunt uni, et non est invidia, neque zelus inter eos.
1MA 8:17 Et elegit Judas Eupolemum filium Joannis filii Jacob, et Jasonem filium Eleazari, et misit eos Romam constituere cum illis amicitiam et societatem:
1MA 8:18 et ut auferrent ab eis jugum Græcorum, quia viderunt quod in servitutem premerent regnum Israël.
1MA 8:19 Et abierunt Romam viam multam valde, et introierunt curiam, et dixerunt:
1MA 8:20 Judas Machabæus, et fratres ejus, et populus Judæorum, miserunt nos ad vos statuere vobiscum societatem et pacem, et conscribere nos socios et amicos vestros.
1MA 8:21 Et placuit sermo in conspectu eorum.
1MA 8:22 Et hoc rescriptum est quod rescripserunt in tabulis æreis, et miserunt in Jerusalem, ut esset apud eos ibi memoriale pacis et societatis:
1MA 8:23 Bene sit Romanis, et genti Judæorum, in mari et in terra in æternum: gladiusque et hostis procul sit ab eis.
1MA 8:24 Quod si institerit bellum Romanis prius, aut omnibus sociis eorum in omni dominatione eorum,
1MA 8:25 auxilium feret gens Judæorum, prout tempus dictaverit, corde pleno:
1MA 8:26 et præliantibus non dabunt, neque subministrabunt triticum, arma, pecuniam, naves, sicut placuit Romanis: et custodient mandata eorum, nihil ab eis accipientes.
1MA 8:27 Similiter autem et si genti Judæorum prius acciderit bellum, adjuvabunt Romani ex animo, prout eis tempus permiserit:
1MA 8:28 et adjuvantibus non dabitur triticum, arma, pecunia, naves, sicut placuit Romanis: et custodient mandata eorum absque dolo:
1MA 8:29 secundum hæc verba constituerunt Romani populo Judæorum.
1MA 8:30 Quod si post hæc verba hi aut illi addere aut demere ad hæc aliquid voluerint, facient ex proposito suo: et quæcumque addiderint, vel dempserint, rata erunt.
1MA 8:31 Sed et de malis, quæ Demetrius rex fecit in eos, scripsimus ei, dicentes: Quare gravasti jugum tuum super amicos nostros, et socios Judæos?
1MA 8:32 si ergo iterum adierint nos, adversum te faciemus illis judicium, et pugnabimus tecum mari terraque.
1MA 9:1 Interea, ut audivit Demetrius quia cecidit Nicanor et exercitus ejus in prælio, apposuit Bacchidem et Alcimum rursum mittere in Judæam, et dextrum cornu cum illis.
1MA 9:2 Et abierunt viam quæ ducit in Galgala, et castra posuerunt in Masaloth, quæ est in Arbellis: et occupaverunt eam, et peremerunt animas hominum multas.
1MA 9:3 In mense primo anni centesimi et quinquagesimi secundi, applicuerunt exercitum ad Jerusalem:
1MA 9:4 et surrexerunt, et abierunt in Beream viginti millia virorum, et duo millia equitum.
1MA 9:5 Et Judas posuerat castra in Laisa, et tria millia viri electi cum eo:
1MA 9:6 et viderunt multitudinem exercitus, quia multi sunt, et timuerunt valde: et multi subtraxerunt se de castris, et non remanserunt ex eis nisi octingenti viri.
1MA 9:7 Et vidit Judas quod defluxit exercitus suus, et bellum perurgebat eum, et confractus est corde, quia non habebat tempus congregandi eos, et dissolutus est.
1MA 9:8 Et dixit his qui residui erant: Surgamus, et eamus ad adversarios nostros, si poterimus pugnare adversus eos.
1MA 9:9 Et avertebant eum, dicentes: Non poterimus, sed liberemus animas nostras modo, et revertamur ad fratres nostros, et tunc pugnabimus adversus eos: nos autem pauci sumus.
1MA 9:10 Et ait Judas: Absit istam rem facere ut fugiamus ab eis: et si appropiavit tempus nostrum, moriamur in virtute propter fratres nostros, et non inferamus crimen gloriæ nostræ.
1MA 9:11 Et movit exercitus de castris, et steterunt illis obviam: et divisi sunt equites in duas partes, et fundibularii et sagittarii præibant exercitum, et primi certaminis omnes potentes.
1MA 9:12 Bacchides autem erat in dextro cornu, et proximavit legio ex duabus partibus, et clamabant tubis:
1MA 9:13 exclamaverunt autem et hi qui erant ex parte Judæ etiam ipsi, et commota est terra a voce exercituum: et commissum est prælium a mane usque ad vesperam.
1MA 9:14 Et vidit Judas quod firmior est pars exercitus Bacchidis in dextris, et convenerunt cum ipso omnes constantes corde:
1MA 9:15 et contrita est dextera pars ab eis, et persecutus est eos usque ad montem Azoti.
1MA 9:16 Et qui in sinistro cornu erant, viderunt quod contritum est dextrum cornu, et secuti sunt post Judam, et eos qui cum ipso erant, a tergo:
1MA 9:17 et ingravatum est prælium, et ceciderunt vulnerati multi ex his et ex illis.
1MA 9:18 Et Judas cecidit, et ceteri fugerunt.
1MA 9:19 Et Jonathas et Simon tulerunt Judam fratrem suum, et sepelierunt eum in sepulchro patrum suorum in civitate Modin.
1MA 9:20 Et fleverunt eum omnis populus Israël planctu magno, et lugebant dies multos,
1MA 9:21 et dixerunt: Quomodo cecidit potens, qui salvum faciebat populum Israël !
1MA 9:22 Et cetera verba bellorum Judæ, et virtutum, quas fecit, et magnitudinis ejus, non sunt descripta: multa enim erant valde.
1MA 9:23 Et factum est: post obitum Judæ emerserunt iniqui in omnibus finibus Israël, et exorti sunt omnes qui operabantur iniquitatem.
1MA 9:24 In diebus illis facta est fames magna valde, et tradidit se Bacchidi omnis regio eorum cum ipsis.
1MA 9:25 Et elegit Bacchides viros impios, et constituit eos dominos regionis:
1MA 9:26 et exquirebant, et perscrutabantur amicos Judæ, et adducebant eos ad Bacchidem, et vindicabat in illos, et illudebat.
1MA 9:27 Et facta est tribulatio magna in Israël, qualis non fuit ex die qua non est visus propheta in Israël.
1MA 9:28 Et congregati sunt omnes amici Judæ, et dixerunt Jonathæ:
1MA 9:29 Ex quo frater tuus Judas defunctus est, vir similis ei non est, qui exeat contra inimicos nostros, Bacchidem et eos qui inimici sunt gentis nostræ.
1MA 9:30 Nunc itaque, te hodie elegimus esse pro eo nobis in principem, et ducem ad bellandum bellum nostrum.
1MA 9:31 Et suscepit Jonathas tempore illo principatum, et surrexit loco Judæ fratris sui.
1MA 9:32 Et cognovit Bacchides, et quærebat eum occidere.
1MA 9:33 Et cognovit Jonathas, et Simon frater ejus, et omnes qui cum eo erant: et fugerunt in desertum Thecuæ et consederunt ad aquam lacus Asphar.
1MA 9:34 Et cognovit Bacchides, et die sabbatorum venit ipse et omnis exercitus ejus trans Jordanem.
1MA 9:35 Et Jonathas misit fratrem suum ducem populi, et rogavit Nabuthæos amicos suos, ut commodarent illis apparatum suum, qui erat copiosus.
1MA 9:36 Et exierunt filii Jambri ex Madaba, et comprehenderunt Joannem et omnia quæ habebat, et abierunt habentes ea.
1MA 9:37 Post hæc verba, renuntiatum est Jonathæ et Simoni fratri ejus, quia filii Jambri faciunt nuptias magnas, et ducunt sponsam ex Madaba filiam unius de magnis principibus Chanaan cum ambitione magna.
1MA 9:38 Et recordati sunt sanguinis Joannis fratris sui: et ascenderunt, et absconderunt se sub tegumento montis.
1MA 9:39 Et elevaverunt oculos suos, et viderunt: et ecce tumultus, et apparatus multus: et sponsus processit, et amici ejus, et fratres ejus obviam illis cum tympanis, et musicis, et armis multis.
1MA 9:40 Et surrexerunt ad eos ex insidiis, et occiderunt eos, et ceciderunt vulnerati multi, et residui fugerunt in montes: et acceperunt omnia spolia eorum:
1MA 9:41 et conversæ sunt nuptiæ in luctum, et vox musicorum ipsorum in lamentum.
1MA 9:42 Et vindicaverunt vindictam sanguinis fratris sui: et reversi sunt ad ripam Jordanis.
1MA 9:43 Et audivit Bacchides, et venit die sabbatorum usque ad oram Jordanis in virtute magna.
1MA 9:44 Et dixit ad suos Jonathas: Surgamus, et pugnemus contra inimicos nostros: non est enim hodie sicut heri et nudiustertius:
1MA 9:45 ecce enim bellum ex adverso, aqua vero Jordanis hinc et inde, et ripæ, et paludes, et saltus: et non est locus divertendi.
1MA 9:46 Nunc ergo, clamate in cælum, ut liberemini de manu inimicorum vestrorum. Et commissum est bellum.
1MA 9:47 Et extendit Jonathas manum suam percutere Bacchidem, et divertit ab eo retro:
1MA 9:48 et desiliit Jonathas, et qui cum eo erant, in Jordanem, et transnataverunt ad eos Jordanem.
1MA 9:49 Et ceciderunt de parte Bacchidis die illa mille viri. Et reversi sunt in Jerusalem,
1MA 9:50 et ædificaverunt civitates munitas in Judæa, munitionem quæ erat in Jericho, et in Ammaum, et in Bethoron, et in Bethel, et Thamnata, et Phara, et Thopo muris excelsis, et portis, et seris.
1MA 9:51 Et posuit custodiam in eis, ut inimicitias exercerent in Israël:
1MA 9:52 et munivit civitatem Bethsuram, et Gazaram, et arcem, et posuit in eis auxilia, et apparatum escarum:
1MA 9:53 et accepit filios principum regionis obsides, et posuit eos in arce in Jerusalem in custodiam.
1MA 9:54 Et anno centesimo quinquagesimo tertio, mense secundo, præcepit Alcimus destrui muros domus sanctæ interioris, et destrui opera prophetarum: et cœpit destruere.
1MA 9:55 In tempore illo percussus est Alcimus: et impedita sunt opera illius, et occlusum est os ejus, et dissolutus est paralysi, nec ultra potuit loqui verbum, et mandare de domo sua.
1MA 9:56 Et mortuus est Alcimus in tempore illo cum tormento magno.
1MA 9:57 Et vidit Bacchides quoniam mortuus est Alcimus, et reversus est ad regem. Et siluit terra annis duobus.
1MA 9:58 Et cogitaverunt omnes iniqui, dicentes: Ecce Jonathas, et qui cum eo sunt, in silentio habitant confidenter: nunc ergo adducamus Bacchidem, et comprehendet eos omnes una nocte.
1MA 9:59 Et abierunt, et consilium ei dederunt.
1MA 9:60 Et surrexit ut veniret cum exercitu multo: et misit occulte epistolas sociis suis qui erant in Judæa, ut comprehenderent Jonathan, et eos qui cum eo erant: sed non potuerunt, quia innotuit eis consilium eorum.
1MA 9:61 Et apprehendit de viris regionis, qui principes erant malitiæ, quinquaginta viros, et occidit eos:
1MA 9:62 et secessit Jonathas, et Simon, et qui cum eo erant, in Bethbessen, quæ est in deserto: et exstruxit diruta ejus, et firmaverunt eam.
1MA 9:63 Et cognovit Bacchides, et congregavit universam multitudinem suam: et his, qui de Judæa erant, denuntiavit.
1MA 9:64 Et venit, et castra posuit desuper Bethbessen: et oppugnavit eam dies multos, et fecit machinas.
1MA 9:65 Et reliquit Jonathas Simonem fratrem suum in civitate, et exiit in regionem, et venit cum numero:
1MA 9:66 et percussit Odaren et fratres ejus, et filios Phaseron in tabernaculis ipsorum: et cœpit cædere, et crescere in virtutibus.
1MA 9:67 Simon vero, et qui cum ipso erant, exierunt de civitate, et succenderunt machinas,
1MA 9:68 et pugnaverunt contra Bacchidem, et contritus est ab eis: et afflixerunt eum valde, quoniam consilium ejus et congressus ejus erat inanis.
1MA 9:69 Et iratus contra viros iniquos, qui ei consilium dederant ut veniret in regionem ipsorum, multos ex eis occidit: ipse autem cogitavit cum reliquis abire in regionem suam.
1MA 9:70 Et cognovit Jonathas: et misit ad eum legatos componere pacem cum ipso, et reddere ei captivitatem.
1MA 9:71 Et libenter accepit, et fecit secundum verba ejus, et juravit se nihil facturum ei mali omnibus diebus vitæ ejus.
1MA 9:72 Et reddidit ei captivitatem, quam prius erat prædatus de terra Juda: et conversus abiit in terram suam, et non apposuit amplius venire in fines ejus.
1MA 9:73 Et cessavit gladius ex Israël: et habitavit Jonathas in Machmas, et cœpit Jonathas ibi judicare populum, et exterminavit impios ex Israël.
1MA 10:1 Et anno centesimo sexagesimo, ascendit Alexander Antiochi filius, qui cognominatus est Nobilis, et occupavit Ptolemaidam: et receperunt eum, et regnavit illic.
1MA 10:2 Et audivit Demetrius rex, et congregavit exercitum copiosum valde, et exivit obviam illi in prælium.
1MA 10:3 Et misit Demetrius epistolam ad Jonathan verbis pacificis, ut magnificaret eum.
1MA 10:4 Dixit enim: Anticipemus facere pacem cum eo, priusquam faciat cum Alexandro adversum nos:
1MA 10:5 recordabitur enim omnium malorum, quæ fecimus in eum, et in fratrem ejus, et in gentem ejus.
1MA 10:6 Et dedit ei potestatem congregandi exercitum, et fabricare arma, et esse ipsum socium ejus: et obsides, qui erant in arce, jussit tradi ei.
1MA 10:7 Et venit Jonathas in Jerusalem, et legit epistolas in auditu omnis populi, et eorum qui in arce erant.
1MA 10:8 Et timuerunt timore magno, quoniam audierunt quod dedit ei rex potestatem congregandi exercitum.
1MA 10:9 Et traditi sunt Jonathæ obsides, et reddidit eos parentibus suis:
1MA 10:10 et habitavit Jonathas in Jerusalem, et cœpit ædificare et innovare civitatem.
1MA 10:11 Et dixit facientibus opera ut exstruerent muros, et montem Sion in circuitu lapidibus quadratis ad munitionem: et ita fecerunt.
1MA 10:12 Et fugerunt alienigenæ, qui erant in munitionibus quas Bacchides ædificaverat:
1MA 10:13 et reliquit unusquisque locum suum, et abiit in terram suam:
1MA 10:14 tantum in Bethsura remanserunt aliqui ex his qui reliquerant legem et præcepta Dei: erat enim hæc eis ad refugium.
1MA 10:15 Et audivit Alexander rex promissa, quæ promisit Demetrius Jonathæ: et narraverunt ei prælia, et virtutes quas ipse fecit, et fratres ejus, et labores quos laboraverunt:
1MA 10:16 et ait: Numquid inveniemus aliquem virum talem? et nunc faciemus eum amicum, et socium nostrum.
1MA 10:17 Et scripsit epistolam, et misit ei secundum hæc verba, dicens:
1MA 10:18 Rex Alexander fratri Jonathæ salutem.
1MA 10:19 Audivimus de te quod vir potens sis viribus, et aptus es ut sis amicus noster:
1MA 10:20 et nunc constituimus te hodie summum sacerdotem gentis tuæ, et ut amicus voceris regis (et misit ei purpuram, et coronam auream) et quæ nostra sunt sentias nobiscum, et conserves amicitias ad nos.
1MA 10:21 Et induit se Jonathas stola sancta septimo mense, anno centesimo sexagesimo, in die solemni scenopegiæ: et congregavit exercitum, et fecit arma copiosa.
1MA 10:22 Et audivit Demetrius verba ista, et contristatus est nimis, et ait:
1MA 10:23 Quid hoc fecimus, quod præoccupavit nos Alexander apprehendere amicitiam Judæorum ad munimen sui?
1MA 10:24 scribam et ego illis verba deprecatoria, et dignitates, et dona, ut sint mecum in adjutorium.
1MA 10:25 Et scripsit eis in hæc verba: Rex Demetrius genti Judæorum salutem.
1MA 10:26 Quoniam servastis ad nos pactum, et mansistis in amicitia nostra, et non accessistis ad inimicos nostros, audivimus, et gavisi sumus.
1MA 10:27 Et nunc perseverate adhuc conservare ad nos fidem, et retribuemus vobis bona pro his quæ fecistis nobiscum:
1MA 10:28 et remittemus vobis præstationes multas, et dabimus vobis donationes.
1MA 10:29 Et nunc absolvo vos et omnes Judæos a tributis, et pretia salis indulgeo, et coronas remitto, et tertias seminis:
1MA 10:30 et dimidiam partem fructus ligni, quod est portionis meæ, relinquo vobis ex hodierno die, et deinceps, ne accipiatur a terra Juda, et a tribus civitatibus quæ additæ sunt illi ex Samaria et Galilæa; ex hodierna die et in totum tempus:
1MA 10:31 et Jerusalem sit sancta, et libera cum finibus suis: et decimæ et tributa ipsius sint.
1MA 10:32 Remitto etiam potestatem arcis, quæ est in Jerusalem: et do eam summo sacerdoti, ut constituat in ea viros quoscumque ipse elegerit, qui custodiant eam.
1MA 10:33 Et omnem animam Judæorum, quæ captiva est a terra Juda in omni regno meo, relinquo liberam gratis, ut omnes a tributis solvantur, etiam pecorum suorum.
1MA 10:34 Et omnes dies solemnes, et sabbata, et neomeniæ, et dies decreti, et tres dies ante diem solemnem, et tres dies post diem solemnem, sint omnes immunitatis et remissionis omnibus Judæis, qui sunt in regno meo:
1MA 10:35 et nemo habebit potestatem agere aliquid, et movere negotia adversus aliquem illorum in omni causa.
1MA 10:36 Et ascribantur ex Judæis in exercitu regis ad triginta millia virorum: et dabuntur illis copiæ ut oportet omnibus exercitibus regis, et ex eis ordinabuntur qui sint in munitionibus regis magni:
1MA 10:37 et ex his constituentur super negotia regni, quæ aguntur ex fide, et principes sint ex eis, et ambulent in legibus suis, sicut præcepit rex in terra Juda.
1MA 10:38 Et tres civitates, quæ additæ sunt Judææ ex regione Samariæ, cum Judæa reputentur: ut sint sub uno, et non obediant alii potestati, nisi summi sacerdotis.
1MA 10:39 Ptolemaida et confines ejus, quas dedi donum sanctis qui sunt in Jerusalem, ad necessarios sumptus sanctorum.
1MA 10:40 Et ego do singulis annis quindecim millia siclorum argenti de rationibus regis, quæ me contingunt:
1MA 10:41 et omne quod reliquum fuerit, quod non reddiderant qui super negotia erant annis prioribus, ex hoc dabunt in opera domus.
1MA 10:42 Et super hæc quinque millia siclorum argenti, quæ accipiebant de sanctorum ratione per singulos annos: et hæc ad sacerdotes pertineant, qui ministerio funguntur.
1MA 10:43 Et quicumque confugerint in templum quod est Jerosolymis, et in omnibus finibus ejus, obnoxii regi in omni negotio dimittantur, et universa quæ sunt eis in regno meo, libera habeant.
1MA 10:44 Et ad ædificanda vel restauranda opera sanctorum, sumptus dabuntur de ratione regis:
1MA 10:45 et ad exstruendos muros Jerusalem, et communiendos in circuitu, sumptus dabuntur de ratione regis, et ad construendos muros in Judæa.
1MA 10:46 Ut audivit autem Jonathas et populus sermones istos, non crediderunt eis, nec receperunt eos: quia recordati sunt malitiæ magnæ, quam fecerat in Israël, et tribulaverat eos valde.
1MA 10:47 Et complacuit eis in Alexandrum, quia ipse fuerat eis princeps sermonum pacis, et ipsi auxilium ferebant omnibus diebus.
1MA 10:48 Et congregavit rex Alexander exercitum magnum, et admovit castra contra Demetrium.
1MA 10:49 Et commiserunt prælium duo reges, et fugit exercitus Demetrii, et insecutus est eum Alexander, et incubuit super eos.
1MA 10:50 Et invaluit prælium nimis, donec occidit sol: et cecidit Demetrius in die illa.
1MA 10:51 Et misit Alexander ad Ptolemæum regem Ægypti legatos secundum hæc verba, dicens:
1MA 10:52 Quoniam regressus sum in regnum meum, et sedi in sede patrum meorum, et obtinui principatum, et contrivi Demetrium, et possedi regionem nostram,
1MA 10:53 et commisi pugnam cum eo, et contritus est ipse et castra ejus a nobis, et sedimus in sede regni ejus:
1MA 10:54 et nunc statuamus ad invicem amicitiam: et da mihi filiam tuam uxorem, et ego ero gener tuus, et dabo tibi dona, et ipsi, digna te.
1MA 10:55 Et respondit rex Ptolemæus, dicens: Felix dies, in qua reversus es ad terram patrum tuorum, et sedisti in sede regni eorum.
1MA 10:56 Et nunc faciam tibi quod scripsisti: sed occurre mihi Ptolemaidam, ut videamus invicem nos, et spondeam tibi sicut dixisti.
1MA 10:57 Et exivit Ptolemæus de Ægypto, ipse et Cleopatra filia ejus, et venit Ptolemaidam anno centesimo sexagesimo secundo.
1MA 10:58 Et occurrit ei Alexander rex, et dedit ei Cleopatram filiam suam: et fecit nuntias ejus Ptolemaidæ, sicut reges in magna gloria.
1MA 10:59 Et scripsit rex Alexander Jonathæ, ut veniret obviam sibi.
1MA 10:60 Et abiit cum gloria Ptolemaidam, et occurrit ibi duobus regibus, et dedit illis argentum multum, et aurum, et dona: et invenit gratiam in conspectu eorum.
1MA 10:61 Et convenerunt adversus eum viri pestilentes ex Israël, viri iniqui interpellantes adversus eum: et non intendit ad eos rex.
1MA 10:62 Et jussit spoliari Jonathan vestibus suis, et indui eum purpura: et ita fecerunt. Et collocavit eum rex sedere secum.
1MA 10:63 Dixitque principibus suis: Exite cum eo in medium civitatis, et prædicate, ut nemo adversus eum interpellet de ullo negotio, nec quisquam ei molestus sit de ulla ratione.
1MA 10:64 Et factum est, ut viderunt qui interpellabant gloriam ejus, quæ prædicabatur, et opertum eum purpura, fugerunt omnes:
1MA 10:65 et magnificavit eum rex, et scripsit eum inter primos amicos, et posuit eum ducem, et participem principatus.
1MA 10:66 Et reversus est Jonathas in Jerusalem cum pace et lætitia.
1MA 10:67 In anno centesimo sexagesimo quinto, venit Demetrius filius Demetrii a Creta in terram patrum suorum.
1MA 10:68 Et audivit Alexander rex, et contristatus est valde, et reversus est Antiochum.
1MA 10:69 Et constituit Demetrius rex Apollonium ducem, qui præerat Cœlesyriæ: et congregavit exercitum magnum, et accessit ad Jamniam: et misit ad Jonathan summum sacerdotem,
1MA 10:70 dicens: Tu solus resistis nobis: ego autem factus sum in derisum, et in opprobrium, propterea quia tu potestatem adversum nos exerces in montibus.
1MA 10:71 Nunc ergo si confidis in virtutibus tuis, descende ad nos in campum, et comparemus illic invicem: quia mecum est virtus bellorum.
1MA 10:72 Interroga, et disce quis sum ego, et ceteri qui auxilio sunt mihi, qui et dicunt quia non potest stare pes vester ante faciem nostram, quia bis in fugam conversi sunt patres tui in terra sua:
1MA 10:73 et nunc quomodo poteris sustinere equitatum et exercitum tantum in campo, ubi non est lapis, neque saxum, neque locus fugiendi?
1MA 10:74 Ut audivit autem Jonathas sermones Apollonii, motus est animo: et elegit decem millia virorum, et exiit ab Jerusalem, et occurrit ei Simon frater ejus in adjutorium:
1MA 10:75 et applicuerunt castra in Joppen, et exclusit eum a civitate, quia custodia Apollonii Joppe erat: et oppugnavit eam.
1MA 10:76 Et exterriti qui erant in civitate, aperuerunt ei, et obtinuit Jonathas Joppen.
1MA 10:77 Et audivit Apollonius, et admovit tria millia equitum, et exercitum multum.
1MA 10:78 Et abiit Azotum tamquam iter faciens, et statim exiit in campum, eo quod haberet multitudinem equitum, et confideret in eis. Et insecutus est eum Jonathas in Azotum, et commiserunt prælium.
1MA 10:79 Et reliquit Apollonius in castris mille equites post eos occulte.
1MA 10:80 Et cognovit Jonathas quoniam insidiæ sunt post se, et circuierunt castra ejus, et jecerunt jacula in populum a mane usque ad vesperam.
1MA 10:81 Populus autem stabat, sicut præceperat Jonathas: et laboraverunt equi eorum.
1MA 10:82 Et ejecit Simon exercitum suum, et commisit contra legionem: equites enim fatigati erant: et contriti sunt ab eo, et fugerunt.
1MA 10:83 Et qui dispersi sunt per campum, fugerunt in Azotum, et intraverunt in Bethdagon idolum suum, ut ibi se liberarent.
1MA 10:84 Et succendit Jonathas Azotum, et civitates quæ erant in circuitu ejus, et accepit spolia eorum, et templum Dagon: et omnes qui fugerunt in illud, succendit igni.
1MA 10:85 Et fuerunt qui ceciderunt gladio, cum his qui succensi sunt, fere octo millia virorum.
1MA 10:86 Et movit inde Jonathas castra, et applicuit ea Ascalonem: et exierunt de civitate obviam illi in magna gloria.
1MA 10:87 Et reversus est Jonathas in Jerusalem cum suis, habentibus spolia multa.
1MA 10:88 Et factum est, ut audivit Alexander rex sermones istos, addidit adhuc glorificare Jonathan.
1MA 10:89 Et misit ei fibulam auream, sicut consuetudo est dari cognatis regum. Et dedit ei Accaron, et omnes fines ejus, in possessionem.
1MA 11:1 Et rex Ægypti congregavit exercitum, sicut arena quæ est circa oram maris, et naves multas: et quærebat obtinere regnum Alexandri dolo, et addere illud regno suo.
1MA 11:2 Et exiit in Syriam verbis pacificis, et aperiebant ei civitates, et occurrebant ei: quia mandaverat Alexander rex exire ei obviam, eo quod socer suus esset.
1MA 11:3 Cum autem introiret civitatem Ptolemæus, ponebat custodias militum in singulis civitatibus.
1MA 11:4 Et ut appropiavit Azoto, ostenderunt ei templum Dagon succensum igni, et Azotum, et cetera ejus demolita, et corpora projecta, et eorum, qui cæsi erant in bello, tumulos quos fecerant secus viam.
1MA 11:5 Et narraverunt regi quia hæc fecit Jonathas, ut invidiam facerent ei: et tacuit rex.
1MA 11:6 Et occurrit Jonathas regi in Joppen cum gloria, et invicem se salutaverunt, et dormierunt illic.
1MA 11:7 Et abiit Jonathas cum rege usque ad fluvium qui vocatur Eleutherus: et reversus est in Jerusalem.
1MA 11:8 Rex autem Ptolemæus obtinuit dominium civitatum usque Seleuciam maritimam, et cogitabat in Alexandrum consilia mala.
1MA 11:9 Et misit legatos ad Demetrium, dicens: Veni, componamus inter nos pactum, et dabo tibi filiam meam, quam habet Alexander, et regnabis in regno patris tui:
1MA 11:10 pœnitet enim me quod dederim illi filiam meam: quæsivit enim me occidere.
1MA 11:11 Et vituperavit eum, propterea quod concupierat regnum ejus.
1MA 11:12 Et abstulit filiam suam, et dedit eam Demetrio, et alienavit se ab Alexandro, et manifestæ sunt inimicitiæ ejus.
1MA 11:13 Et intravit Ptolemæus Antiochiam, et imposuit duo diademata capiti suo, Ægypti et Asiæ.
1MA 11:14 Alexander autem rex erat in Cilicia illis temporibus: quia rebellabant qui erant in locis illis.
1MA 11:15 Et audivit Alexander, et venit ad eum in bellum: et produxit Ptolemæus rex exercitum, et occurrit ei in manu valida, et fugavit eum.
1MA 11:16 Et fugit Alexander in Arabiam, ut ibi protegeretur: rex autem Ptolemæus exaltatus est.
1MA 11:17 Et abstulit Zabdiel Arabs caput Alexandri, et misit Ptolemæo.
1MA 11:18 Et rex Ptolemæus mortuus est in die tertia: et qui erant in munitionibus, perierunt ab his qui erant intra castra.
1MA 11:19 Et regnavit Demetrius anno centesimo sexagesimo septimo.
1MA 11:20 In diebus illis congregavit Jonathas eos qui erant in Judæa, ut expugnarent arcem quæ est in Jerusalem: et fecerunt contra eam machinas multas.
1MA 11:21 Et abierunt quidam qui oderant gentem suam viri iniqui ad regem Demetrium, et renuntiaverunt ei quod Jonathas obsideret arcem.
1MA 11:22 Et ut audivit, iratus est: et statim venit ad Ptolemaidam, et scripsit Jonathæ ne obsideret arcem, sed occurreret sibi ad colloquium festinato.
1MA 11:23 Ut audivit autem Jonathas, jussit obsidere: et elegit de senioribus Israël, et de sacerdotibus, et dedit se periculo.
1MA 11:24 Et accepit aurum, et argentum, et vestem, et alia xenia multa, et abiit ad regem Ptolemaidam: et invenit gratiam in conspectu ejus,
1MA 11:25 et interpellabant adversus eum quidam iniqui ex gente sua.
1MA 11:26 Et fecit ei rex sicut fecerant ei qui ante eum fuerant: et exaltavit eum in conspectu omnium amicorum suorum,
1MA 11:27 et statuit ei principatum sacerdotii, et quæcumque alia habuit prius pretiosa, et fecit eum principem amicorum.
1MA 11:28 Et postulavit Jonathas a rege ut immunem faceret Judæam, et tres toparchias, et Samariam et confines ejus: et promisit ei talenta trecenta.
1MA 11:29 Et consensit rex: et scripsit Jonathæ epistolas de his omnibus, hunc modum continentes:
1MA 11:30 Rex Demetrius fratri Jonathæ salutem, et genti Judæorum.
1MA 11:31 Exemplum epistolæ, quam scripsimus Lastheni parenti nostro de vobis, misimus ad vos ut sciretis:
1MA 11:32 Rex Demetrius Lastheni parenti salutem.
1MA 11:33 Genti Judæorum amicis nostris, et conservantibus quæ justa sunt apud nos, decrevimus benefacere propter benignitatem ipsorum, quam erga nos habent.
1MA 11:34 Statuimus ergo illis omnes fines Judææ, et tres civitates, Lydan, et Ramathan, quæ additæ sunt Judææ ex Samaria, et omnes confines earum, sequestrari omnibus sacrificantibus in Jerosolymis pro his quæ ab eis prius accipiebat rex per singulos annos, et pro fructibus terræ et pomorum.
1MA 11:35 Et alia quæ ad nos pertinebant decimarum et tributorum ex hoc tempore, remittimus eis: et areas salinarum, et coronas, quæ nobis deferebantur,
1MA 11:36 omnia ipsis concedimus: et nihil horum irritum erit, ex hoc, et in omne tempus.
1MA 11:37 Nunc ergo curate facere horum exemplum, et detur Jonathæ, et ponatur in monte sancto, in loco celebri.
1MA 11:38 Et videns Demetrius rex quod siluit terra in conspectu suo, et nihil ei resistit, dimisit totum exercitum suum, unumquemque in locum suum, excepto peregrino exercitu, quem contraxit ab insulis gentium: et inimici erant ei omnes exercitus patrum ejus.
1MA 11:39 Tryphon autem erat quidam partium Alexandri prius: et vidit quoniam omnis exercitus murmurabat contra Demetrium, et ivit ad Emalchuel Arabem, qui nutriebat Antiochum filium Alexandri:
1MA 11:40 et assidebat ei, ut traderet eum ipsi, ut regnaret loco patris sui: et enuntiavit ei quanta fecit Demetrius, et inimicitias exercituum ejus adversus illum. Et mansit ibi diebus multis.
1MA 11:41 Et misit Jonathas ad Demetrium regem, ut ejiceret eos qui in arce erant in Jerusalem, et qui in præsidiis erant: quia impugnabant Israël.
1MA 11:42 Et misit Demetrius ad Jonathan, dicens: Non hæc tantum faciam tibi, et genti tuæ, sed gloria illustrabo te, et gentem tuam, cum fuerit opportunum.
1MA 11:43 Nunc ergo recte feceris, si miseris in auxilium mihi viros: quia discessit omnis exercitus meus.
1MA 11:44 Et misit ei Jonathas tria millia virorum fortium Antiochiam: et venerunt ad regem, et delectatus est rex in adventu eorum.
1MA 11:45 Et convenerunt qui erant de civitate, centum viginti millia virorum, et volebant interficere regem.
1MA 11:46 Et fugit rex in aulam: et occupaverunt qui erant de civitate, itinera civitatis, et cœperunt pugnare.
1MA 11:47 Et vocavit rex Judæos in auxilium, et convenerunt omnes simul ad eum, et dispersi sunt omnes per civitatem:
1MA 11:48 et occiderunt in illa die centum millia hominum, et succenderunt civitatem, et ceperunt spolia multa in die illa, et liberaverunt regem.
1MA 11:49 Et viderunt qui erant de civitate, quod obtinuissent Judæi civitatem sicut volebant: et infirmati sunt mente sua, et clamaverunt ad regem cum precibus, dicentes:
1MA 11:50 Da nobis dextras, et cessent Judæi oppugnare nos, et civitatem.
1MA 11:51 Et projecerunt arma sua, et fecerunt pacem, et glorificati sunt Judæi in conspectu regis, et in conspectu omnium qui erant in regno ejus, et nominati sunt in regno: et regressi sunt in Jerusalem habentes spolia multa.
1MA 11:52 Et sedit Demetrius rex in sede regni sui: et siluit terra in conspectu ejus.
1MA 11:53 Et mentitus est omnia quæcumque dixit, et abalienavit se a Jonatha, et non retribuit ei secundum beneficia quæ sibi tribuerat, et vexabat eum valde.
1MA 11:54 Post hæc autem reversus est Tryphon, et Antiochus cum eo puer adolescens, et regnavit, et imposuit sibi diadema.
1MA 11:55 Et congregati sunt ad eum omnes exercitus, quos disperserat Demetrius, et pugnaverunt contra eum: et fugit, et terga vertit.
1MA 11:56 Et accepit Tryphon bestias, et obtinuit Antiochiam.
1MA 11:57 Et scripsit Antiochus adolescens Jonathæ, dicens: Constituo tibi sacerdotium, et constituo te super quatuor civitates, ut sis de amicis regis.
1MA 11:58 Et misit illi vasa aurea in ministerium, et dedit ei potestatem bibendi in auro, et esse in purpura, et habere fibulam auream:
1MA 11:59 et Simonem fratrem ejus constituit ducem a terminis Tyri usque ad fines Ægypti.
1MA 11:60 Et exiit Jonathas, et perambulabat trans flumen civitates: et congregatus est ad eum omnis exercitus Syriæ in auxilium, et venit Ascalonem, et occurrerunt ei honorifice de civitate.
1MA 11:61 Et abiit inde Gazam: et concluserunt se qui erant Gazæ: et obsedit eam, et succendit quæ erant in circuitu civitatis, et prædatus est ea.
1MA 11:62 Et rogaverunt Gazenses Jonathan, et dedit illis dexteram: et accepit filios eorum obsides, et misit illos in Jerusalem: et perambulavit regionem usque Damascum.
1MA 11:63 Et audivit Jonathas quod prævaricati sunt principes Demetrii in Cades, quæ est in Galilæa, cum exercitu multo, volentes eum removere a negotio regni:
1MA 11:64 et occurrit illis: fratrem autem suum Simonem reliquit intra provinciam.
1MA 11:65 Et applicuit Simon ad Bethsuram, et expugnabat eam diebus multis, et conclusit eos.
1MA 11:66 Et postulaverunt ab eo dextras accipere, et dedit illis: et ejecit eos inde, et cepit civitatem, et posuit in ea præsidium.
1MA 11:67 Et Jonathas et castra ejus applicuerunt ad aquam Genesar, et ante lucem vigilaverunt in campo Asor:
1MA 11:68 et ecce castra alienigenarum occurrebant in campo, et tendebant ei insidias in montibus: ipse autem occurrit ex adverso.
1MA 11:69 Insidiæ vero exsurrexerunt de locis suis, et commiserunt prælium.
1MA 11:70 Et fugerunt qui erant ex parte Jonathæ omnes, et nemo relictus est ex eis, nisi Mathathias filius Absolomi, et Judas filius Calphi, princeps militiæ exercitus.
1MA 11:71 Et scidit Jonathas vestimenta sua, et posuit terram in capite suo, et oravit.
1MA 11:72 Et reversus est Jonathas ad eos in prælium, et convertit eos in fugam, et pugnaverunt.
1MA 11:73 Et viderunt qui fugiebant partis illius, et reversi sunt ad eum, et insequebantur cum eo omnes usque Cades ad castra sua, et pervenerunt usque illuc:
1MA 11:74 et ceciderunt de alienigenis in die illa tria millia virorum: et reversus est Jonathas in Jerusalem.
1MA 12:1 Et vidit Jonathas quia tempus eum juvat, et elegit viros, et misit eos Romam statuere et renovare cum eis amicitiam:
1MA 12:2 et ad Spartiatas, et ad alia loca misit epistolas secundum eamdem formam:
1MA 12:3 et abierunt Romam, et intraverunt curiam, et dixerunt: Jonathas summus sacerdos, et gens Judæorum miserunt nos, ut renovaremus amicitiam et societatem secundum pristinum.
1MA 12:4 Et dederunt illis epistolas ad ipsos per loca, ut deducerent eos in terram Juda cum pace.
1MA 12:5 Et hoc est exemplum epistolarum, quas scripsit Jonathas Spartiatis:
1MA 12:6 Jonathas summus sacerdos, et seniores gentis, et sacerdotes, et reliquus populus Judæorum, Spartiatis fratribus salutem.
1MA 12:7 Jampridem missæ erant epistolæ ad Oniam summum sacerdotem ab Ario, qui regnabat apud vos, quoniam estis fratres nostri, sicut rescriptum continet, quod subjectum est.
1MA 12:8 Et suscepit Onias virum, qui missus fuerat, cum honore: et accepit epistolas, in quibus significabatur de societate et amicitia.
1MA 12:9 Nos cum nullo horum indigeremus, habentes solatio sanctos libros, qui sunt in manibus nostris,
1MA 12:10 maluimus mittere ad vos renovare fraternitatem et amicitiam, ne forte alieni efficiamur a vobis: multa enim tempora transierunt, ex quo misistis ad nos.
1MA 12:11 Nos ergo in omni tempore sine intermissione in diebus solemnibus, et ceteris, quibus oportet, memores sumus vestri in sacrificiis quæ offerimus, et in observationibus, sicut fas est, et decet meminisse fratrum.
1MA 12:12 Lætamur itaque de gloria vestra.
1MA 12:13 Nos autem circumdederunt multæ tribulationes, et multa prælia, et impugnaverunt nos reges qui sunt in circuitu nostro.
1MA 12:14 Noluimus ergo vobis molesti esse, neque ceteris sociis et amicis nostris in his præliis:
1MA 12:15 habuimus enim de cælo auxilium, et liberati sumus nos, et humiliati sunt inimici nostri.
1MA 12:16 Elegimus itaque Numenium Antiochi filium, et Antipatrem Jasonis filium, et misimus ad Romanos renovare cum eis amicitiam et societatem pristinam.
1MA 12:17 Mandavimus itaque eis ut veniant etiam ad vos, et salutent vos, et reddant vobis epistolas nostras de innovatione fraternitatis nostræ.
1MA 12:18 Et nunc benefacietis respondentes nobis ad hæc.
1MA 12:19 Et hoc est rescriptum epistolarum quod miserat Oniæ:
1MA 12:20 Arius rex Spartiatarum Oniæ sacerdoti magno salutem.
1MA 12:21 Inventum est in scriptura de Spartiatis, et Judæis, quoniam sunt fratres, et quod sunt de genere Abraham.
1MA 12:22 Et nunc ex quo hæc cognovimus, benefacitis scribentes nobis de pace vestra.
1MA 12:23 Sed et nos rescripsimus vobis: Pecora nostra, et possessiones nostræ, vestræ sunt: et vestræ, nostræ: mandavimus itaque hæc nuntiari vobis.
1MA 12:24 Et audivit Jonathas quoniam regressi sunt principes Demetrii cum exercitu multo supra quam prius, pugnare adversus eum:
1MA 12:25 et exiit ab Jerusalem, et occurrit eis in Amathite regione: non enim dederat eis spatium ut ingrederentur regionem ejus.
1MA 12:26 Et misit speculatores in castra eorum: et reversi renuntiaverunt quod constituunt supervenire illis nocte.
1MA 12:27 Cum occidisset autem sol, præcepit Jonathas suis vigilare, et esse in armis paratos ad pugnam tota nocte: et posuit custodes per circuitum castrorum.
1MA 12:28 Et audierunt adversarii quod paratus est Jonathas cum suis in bello: et timuerunt, et formidaverunt in corde suo: et accenderunt focos in castris suis.
1MA 12:29 Jonathas autem, et qui cum eo erant, non cognoverunt usque mane: videbant autem luminaria ardentia,
1MA 12:30 et secutus est eos Jonathas, et non comprehendit eos: transierant enim flumen Eleutherum.
1MA 12:31 Et divertit Jonathas ad Arabas, qui vocantur Zabadæi: et percussit eos, et accepit spolia eorum.
1MA 12:32 Et junxit, et venit Damascum, et perambulabat omnem regionem illam.
1MA 12:33 Simon autem exiit, et venit usque ad Ascalonem, et ad proxima præsidia: et declinavit in Joppen, et occupavit eam
1MA 12:34 (audivit enim quod vellent præsidium tradere partibus Demetrii), et posuit ibi custodes ut custodirent eam.
1MA 12:35 Et reversus est Jonathas, et convocavit seniores populi, et cogitavit cum eis ædificare præsidia in Judæa,
1MA 12:36 et ædificare muros in Jerusalem, et exaltare altitudinem magnam inter medium arcis et civitatis, ut separaret eam a civitate, ut esset ipsa singulariter, et neque emant, neque vendant.
1MA 12:37 Et convenerunt ut ædificarent civitatem: et cecidit murus qui erat super torrentem ab ortu solis, et reparavit eum, qui vocatur Caphetetha:
1MA 12:38 et Simon ædificavit Adiada in Sephela, et munivit eam, et imposuit portas et seras.
1MA 12:39 Et cum cogitasset Tryphon regnare Asiæ, et assumere diadema, et extendere manum in Antiochum regem:
1MA 12:40 timens ne forte non permitteret eum Jonathas, sed pugnaret adversus eum, quærebat comprehendere eum, et occidere. Et exsurgens abiit in Bethsan.
1MA 12:41 Et exivit Jonathas obviam illi cum quadraginta millibus virorum electorum in prælium, et venit Bethsan.
1MA 12:42 Et vidit Tryphon quia venit Jonathas cum exercitu multo ut extenderet in eum manus: timuit,
1MA 12:43 et excepit eum cum honore, et commendavit eum omnibus amicis suis, et dedit ei munera: et præcepit exercitibus suis ut obedirent ei, sicut sibi.
1MA 12:44 Et dixit Jonathæ: Ut quid vexasti universum populum, cum bellum nobis non sit?
1MA 12:45 et nunc remitte eos in domos suas: elige autem tibi viros paucos, qui tecum sint, et veni mecum Ptolemaidam, et tradam eam tibi, et reliqua præsidia, et exercitum, et universos præpositos negotii: et conversus abibo: propterea enim veni.
1MA 12:46 Et credidit ei, et fecit sicut dixit: et dimisit exercitum, et abierunt in terram Juda.
1MA 12:47 Retinuit autem secum tria millia virorum: ex quibus remisit in Galilæam duo millia: mille autem venerunt cum eo.
1MA 12:48 Ut autem intravit Ptolemaidam Jonathas, clauserunt portas civitatis Ptolemenses, et comprehenderunt eum: et omnes qui cum eo intraverant, gladio interfecerunt.
1MA 12:49 Et misit Tryphon exercitum et equites in Galilæam et in campum magnum, ut perderent omnes socios Jonathæ.
1MA 12:50 At illi cum cognovissent quia comprehensus est Jonathas, et periit, et omnes qui cum eo erant, hortati sunt semetipsos, et exierunt parati in prælium.
1MA 12:51 Et videntes hi qui insecuti fuerant, quia pro anima res est illis, reversi sunt:
1MA 12:52 illi autem venerunt omnes cum pace in terram Juda. Et planxerunt Jonathan, et eos qui cum ipso fuerant, valde: et luxit Israël luctu magno.
1MA 12:53 Et quæsierunt omnes gentes quæ erant in circuitu eorum conterere eos: dixerunt enim:
1MA 12:54 Non habent principem et adjuvantem: nunc ergo expugnemus illos, et tollamus de hominibus memoriam eorum.
1MA 13:1 Et audivit Simon quod congregavit Tryphon exercitum copiosum ut veniret in terram Juda, et attereret eam.
1MA 13:2 Videns quia in tremore populus est, et in timore, ascendit Jerusalem, et congregavit populum:
1MA 13:3 et adhortans dixit: Vos scitis quanta ego, et fratres mei, et domus patris mei, fecimus pro legibus et pro sanctis, prælia, et angustias quales vidimus:
1MA 13:4 horum gratia perierunt fratres mei omnes propter Israël, et relictus sum ego solus.
1MA 13:5 Et nunc non mihi contingat parcere animæ meæ in omni tempore tribulationis: non enim melior sum fratribus meis.
1MA 13:6 Vindicabo itaque gentem meam, et sancta, natos quoque nostros, et uxores: quia congregatæ sunt universæ gentes conterere nos inimicitiæ gratia.
1MA 13:7 Et accensus est spiritus populi simul ut audivit sermones istos:
1MA 13:8 et responderunt voce magna, dicentes: Tu es dux noster loco Judæ, et Jonathæ fratris tui:
1MA 13:9 pugna prælium nostrum: et omnia, quæcumque dixeris nobis, faciemus.
1MA 13:10 Et congregans omnes viros bellatores, acceleravit consummare universos muros Jerusalem, et munivit eam in gyro.
1MA 13:11 Et misit Jonathan filium Absalomi, et cum eo exercitum novum in Joppen, et ejectis his qui erant in ea, remansit illic ipse.
1MA 13:12 Et movit Tryphon a Ptolemaida cum exercitu multo, ut veniret in terram Juda, et Jonathas cum eo in custodia.
1MA 13:13 Simon autem applicuit in Addus contra faciem campi.
1MA 13:14 Et ut cognovit Tryphon quia surrexit Simon loco fratris sui Jonathæ, et quia commissurus esset cum eo prælium, misit ad eum legatos,
1MA 13:15 dicens: Pro argento, quod debebat frater tuus Jonathas in ratione regis propter negotia quæ habuit, detinuimus eum.
1MA 13:16 Et nunc mitte argenti talenta centum, et duos filios ejus obsides, ut non dimissus fugiat a nobis, et remittemus eum.
1MA 13:17 Et cognovit Simon quia cum dolo loqueretur secum: jussit tamen dari argentum et pueros, ne inimicitiam magnam sumeret ad populum Israël, dicentem:
1MA 13:18 Quia non misit ei argentum, et pueros, propterea periit.
1MA 13:19 Et misit pueros, et centum talenta: et mentitus est, et non dimisit Jonathan.
1MA 13:20 Et post hæc venit Tryphon intra regionem, ut contereret eam: et gyraverunt per viam quæ ducit Ador: et Simon et castra ejus ambulabant in omnem locum quocumque ibant.
1MA 13:21 Qui autem in arce erant, miserunt ad Tryphonem legatos, ut festinaret venire per desertum, et mitteret illis alimonias.
1MA 13:22 Et paravit Tryphon omnem equitatum, ut veniret illa nocte: erat autem nix multa valde, et non venit in Galaaditim.
1MA 13:23 Et cum appropinquasset Bascaman, occidit Jonathan et filios ejus illic.
1MA 13:24 Et convertit Tryphon, et abiit in terram suam.
1MA 13:25 Et misit Simon, et accepit ossa Jonathæ fratris sui, et sepelivit ea in Modin civitate patrum ejus.
1MA 13:26 Et planxerunt eum omnis Israël planctu magno, et luxerunt eum dies multos.
1MA 13:27 Et ædificavit Simon super sepulchrum patris sui et fratrum suorum ædificium altum visu, lapide polito retro et ante.
1MA 13:28 Et statuit septem pyramidas, unam contra unam, patri et matri, et quatuor fratribus:
1MA 13:29 et his circumposuit columnas magnas: et super columnas arma, ad memoriam æternam: et juxta arma naves sculptas, quæ viderentur ab omnibus navigantibus mare:
1MA 13:30 hoc est sepulchrum, quod fecit in Modin usque in hunc diem.
1MA 13:31 Tryphon autem cum iter faceret cum Antiocho rege adolescente, dolo occidit eum:
1MA 13:32 et regnavit loco ejus, et imposuit sibi diadema Asiæ, et fecit plagam magnam in terra.
1MA 13:33 Et ædificavit Simon præsidia Judææ, muniens ea turribus excelsis, et muris magnis, et portis, et seris: et posuit alimenta in munitionibus.
1MA 13:34 Et elegit Simon viros, et misit ad Demetrium regem ut faceret remissionem regioni: quia actus omnes Tryphonis per direptionem fuerant gesti.
1MA 13:35 Et Demetrius rex ad verba ista respondit ei, et scripsit epistolam talem:
1MA 13:36 Rex Demetrius Simoni summo sacerdoti et amico regum, et senioribus, et genti Judæorum, salutem.
1MA 13:37 Coronam auream, et bahem, quam misistis, suscepimus: et parati sumus facere vobiscum pacem magnam, et scribere præpositis regis remittere vobis quæ indulsimus.
1MA 13:38 Quæcumque enim constituimus, vobis constant: munitiones, quas ædificastis, vobis sint:
1MA 13:39 remittimus quoque ignorantias et peccata usque in hodiernum diem, et coronam quam debebatis: et si quid aliud erat tributarium in Jerusalem, jam non sit tributarium.
1MA 13:40 Et si qui ex vobis apti sunt conscribi inter nostros, conscribantur, et sit inter nos pax.
1MA 13:41 Anno centesimo septuagesimo, ablatum est jugum gentium ab Israël.
1MA 13:42 Et cœpit populus Israël scribere in tabulis, et gestis publicis, anno primo sub Simone summo sacerdote, magno duce, et principe Judæorum.
1MA 13:43 In diebus illis applicuit Simon ad Gazam, et circumdedit eam castris, et fecit machinas, et applicuit ad civitatem, et percussit turrem unam, et comprehendit eam.
1MA 13:44 Et eruperant qui erant intra machinam in civitatem, et factus est motus magnus in civitate.
1MA 13:45 Et ascenderunt qui erant in civitate cum uxoribus et filiis supra murum, scissis tunicis suis, et clamaverunt voce magna, postulantes a Simone dextras sibi dari,
1MA 13:46 et dixerunt: Non nobis reddas secundum malitias nostras, sed secundum misericordias tuas.
1MA 13:47 Et flexus Simon, non debellavit eos: ejecit tamen eos de civitate, et mundavit ædes in quibus fuerant simulacra, et tunc intravit in eam cum hymnis benedicens Dominum:
1MA 13:48 et ejecta ab ea omni immunditia, collocavit in ea viros qui legem facerent: et munivit eam, et fecit sibi habitationem.
1MA 13:49 Qui autem erant in arce Jerusalem, prohibebantur egredi et ingredi regionem, et emere ac vendere: et esurierunt valde, et multi ex eis fame perierunt,
1MA 13:50 et clamaverunt ad Simonem ut dextras acciperent: et dedit illis: et ejecit eos inde, et mundavit arcem a contaminationibus:
1MA 13:51 et intraverunt in eam tertia et vigesima die secundi mensis, anno centesimo septuagesimo primo, cum laude, et ramis palmarum, et cinyris, et cymbalis, et nablis, et hymnis, et canticis, quia contritus est inimicus magnus ex Israël.
1MA 13:52 Et constituit ut omnibus annis agerentur dies hi cum lætitia.
1MA 13:53 Et munivit montem templi, qui erat secus arcem, et habitavit ibi ipse, et qui cum eo erant.
1MA 13:54 Et vidit Simon Joannem filium suum, quod fortis prælii vir esset: et posuit eum ducem virtutum universarum: et habitavit in Gazaris.
1MA 14:1 Anno centesimo septuagesimo secundo, congregavit rex Demetrius exercitum suum, et abiit in Mediam ad contrahenda sibi auxilia, ut expugnaret Tryphonem.
1MA 14:2 Et audivit Arsaces rex Persidis et Mediæ, quia intravit Demetrius confines suos: et misit unum de principibus suis ut comprehenderet eum vivum, et adduceret eum ad se.
1MA 14:3 Et abiit, et percussit castra Demetrii: et comprehendit eum, et duxit eum ad Arsacem, et posuit eum in custodiam.
1MA 14:4 Et siluit omnis terra Juda omnibus diebus Simonis, et quæsivit bona genti suæ: et placuit illis potestas ejus et gloria ejus omnibus diebus.
1MA 14:5 Et cum omni gloria sua accepit Joppen in portum, et fecit introitum in insulis maris.
1MA 14:6 Et dilatavit fines gentis suæ, et obtinuit regionem.
1MA 14:7 Et congregavit captivitatem multam, et dominatus est Gazaræ, et Bethsuræ, et arci: et abstulit immunditias ex ea, et non erat qui resisteret ei.
1MA 14:8 Et unusquisque colebat terram suam cum pace: et terra Juda dabat fructus suos, et ligna camporum fructum suum.
1MA 14:9 Seniores in plateis sedebant omnes, et de bonis terræ tractabant, et juvenes induebant se gloriam, et stolas belli.
1MA 14:10 Et civitatibus tribuebat alimonias, et constituebat eas ut essent vasa munitionis quoadusque nominatum est nomen gloriæ ejus usque ad extremum terræ.
1MA 14:11 Fecit pacem super terram, et lætatus est Israël lætitia magna.
1MA 14:12 Et sedit unusquisque sub vite sua, et sub ficulnea sua: et non erat qui eos terreret.
1MA 14:13 Defecit impugnans eos super terram: reges contriti sunt in diebus illis.
1MA 14:14 Et confirmavit omnes humiles populi sui, et legem exquisivit, et abstulit omnem iniquum et malum:
1MA 14:15 sancta glorificavit, et multiplicavit vasa sanctorum.
1MA 14:16 Et auditum est Romæ quia defunctus esset Jonathas, et usque in Spartiatas: et contristati sunt valde.
1MA 14:17 Ut audierunt autem quod Simon frater ejus factus esset summus sacerdos loco ejus, et ipse obtineret omnem regionem, et civitates in ea,
1MA 14:18 scripserunt ad eum in tabulis æreis, ut renovarent amicitias et societatem quam fecerant cum Juda et cum Jonatha, fratribus ejus.
1MA 14:19 Et lectæ sunt in conspectu ecclesiæ in Jerusalem. Et hoc exemplum epistolarum, quas Spartiatæ miserunt:
1MA 14:20 Spartianorum principes et civitates, Simoni sacerdoti magno, et senioribus, et sacerdotibus, et reliquo populo Judæorum, fratribus, salutem.
1MA 14:21 Legati, qui missi sunt ad populum nostrum, nuntiaverunt nobis de vestra gloria, et honore, ac lætitia: et gavisi sumus in introitu eorum.
1MA 14:22 Et scripsimus quæ ab eis erant dicta in conciliis populi, sic: Numenius Antiochi, et Antipater Jasonis filius, legati Judæorum, venerunt ad nos, renovantes nobiscum amicitiam pristinam.
1MA 14:23 Et placuit populo excipere viros gloriose, et ponere exemplum sermonum eorum in segregatis populi libris, ut sit ad memoriam populo Spartiatarum. Exemplum autem horum scripsimus Simoni magno sacerdoti.
1MA 14:24 Post hæc autem misit Simon Numenium Romam, habentem clypeum aureum magnum, pondo mnarum mille, ad statuendam cum eis societatem. Cum autem audisset populus Romanus
1MA 14:25 sermones istos, dixerunt: Quam gratiarum actionem reddemus Simoni, et filiis ejus?
1MA 14:26 restituit enim ipse fratres suos, et expugnavit inimicos Israël ab eis, et statuerunt ei libertatem, et descripserunt in tabulis æreis, et posuerunt in titulis in monte Sion.
1MA 14:27 Et hoc est exemplum scripturæ: Octavadecima die mensis Elul, anno centesimo septuagesimo secundo, anno tertio sub Simone sacerdote magno in Asaramel,
1MA 14:28 in conventu magno sacerdotum, et populi, et principum gentis, et seniorum regionis, nota facta sunt hæc: quoniam frequenter facta sunt prælia in regione nostra,
1MA 14:29 Simon autem Mathathiæ filius, ex filiis Jarib, et fratres ejus, dederunt se periculo, et restiterunt adversariis gentis suæ, ut starent sancta ipsorum, et lex: et gloria magna glorificaverunt gentem suam.
1MA 14:30 Et congregavit Jonathas gentem suam, et factus est illis sacerdos magnus, et appositus est ad populum suum.
1MA 14:31 Et voluerunt inimici eorum calcare et atterere regionem ipsorum, et extendere manus in sancta eorum.
1MA 14:32 Tunc restitit Simon, et pugnavit pro gente sua, et erogavit pecunias multas, et armavit viros virtutis gentis suæ, et dedit illis stipendia:
1MA 14:33 et munivit civitates Judææ, et Bethsuram, quæ erat in finibus Judææ, ubi erant arma hostium antea: et posuit illic præsidium viros Judæos.
1MA 14:34 Et Joppen munivit, quæ erat ad mare, et Gazaram, quæ est in finibus Azoti, in qua hostes antea habitabant: et collocavit illic Judæos, et quæcumque apta erant ad correptionem eorum, posuit in eis.
1MA 14:35 Et vidit populus actum Simonis, et gloriam quam cogitabat facere genti suæ, et posuerunt eum ducem suum, et principem sacerdotum, eo quod ipse fecerat hæc omnia, et justitiam, et fidem, quam conservavit genti suæ, et exquisivit omni modo exaltare populum suum.
1MA 14:36 Et in diebus ejus prosperatum est in manibus ejus, ut tollerentur gentes de regione ipsorum, et qui in civitate David erant, in Jerusalem in arce, de qua procedebant, et contaminabant omnia quæ in circuitu sanctorum sunt, et inferebant plagam magnam castitati:
1MA 14:37 et collocavit in ea viros Judæos ad tutamentum regionis, et civitatis, et exaltavit muros Jerusalem.
1MA 14:38 Et rex Demetrius statuit illi summum sacerdotium.
1MA 14:39 Secundum hæc fecit eum amicum suum, et glorificavit eum gloria magna.
1MA 14:40 Audivit enim quod appellati sunt Judæi a Romanis amici, et socii, et fratres, et quia susceperunt legatos Simonis gloriose,
1MA 14:41 et quia Judæi et sacerdotes eorum consenserunt eum esse ducem suum, et summum sacerdotem in æternum, donec surgat propheta fidelis:
1MA 14:42 et ut sit super eos dux, et ut cura esset illi pro sanctis, et ut constitueret præpositos super opera eorum, et super regionem, et super arma, et super præsidia:
1MA 14:43 et cura sit illi de sanctis: et ut audiatur ab omnibus, et scribantur in nomine ejus omnes conscriptiones in regione: et ut operiatur purpura et auro:
1MA 14:44 et ne liceat ulli ex populo et ex sacerdotibus irritum facere aliquid horum, et contradicere his quæ ab eo dicuntur, aut convocare conventum in regione sine ipso, et vestiri purpura, et uti fibula aurea:
1MA 14:45 qui autem fecerit extra hæc, aut irritum fecerit aliquid horum, reus erit.
1MA 14:46 Et complacuit omni populo statuere Simonem, et facere secundum verba ista.
1MA 14:47 Et suscepit Simon, et placuit ei ut summo sacerdotio fungeretur, et esset dux et princeps gentis Judæorum, et sacerdotum, et præesset omnibus.
1MA 14:48 Et scripturam istam dixerunt ponere in tabulis æreis, et ponere eas in peribolo sanctorum, in loco celebri:
1MA 14:49 exemplum autem eorum ponere in ærario, ut habeat Simon, et filii ejus.
1MA 15:1 Et misit rex Antiochus filius Demetrii epistolas ab insulis maris Simoni sacerdoti, et principi gentis Judæorum, et universæ genti:
1MA 15:2 et erant continentes hunc modum: Rex Antiochus Simoni sacerdoti magno, et genti Judæorum salutem.
1MA 15:3 Quoniam quidem pestilentes obtinuerunt regnum patrum nostrorum, volo autem vendicare regnum, et restituere illud sicut erat antea: et electam feci multitudinem exercitus, et feci naves bellicas.
1MA 15:4 Volo autem procedere per regionem ut ulciscar in eos, qui corruperunt regionem nostram, et qui desolaverunt civitates multas in regno meo.
1MA 15:5 Nunc ergo statuo tibi omnes oblationes, quas remiserunt tibi ante me omnes reges, et quæcumque alia dona remiserunt tibi:
1MA 15:6 et permitto tibi facere percussuram proprii numismatis in regione tua:
1MA 15:7 Jerusalem autem sanctam esse, et liberam: et omnia arma, quæ fabricata sunt, et præsidia, quæ construxisti, quæ tenes, maneant tibi.
1MA 15:8 Et omne debitum regis, et quæ futura sunt regi, ex hoc et in totum tempus remittuntur tibi.
1MA 15:9 Cum autem obtinuerimus regnum nostrum, glorificabimus te, et gentem tuam, et templum, gloria magna, ita ut manifestetur gloria vestra in universa terra.
1MA 15:10 Anno centesimo septuagesimo quarto exiit Antiochus in terram patrum suorum, et convenerunt ad eum omnes exercitus, ita ut pauci relicti essent cum Tryphone.
1MA 15:11 Et insecutus est eum Antiochus rex, et venit Doram fugiens per maritimam:
1MA 15:12 sciebat enim quod congregata sunt mala in eum, et reliquit eum exercitus:
1MA 15:13 et applicuit Antiochus super Doram cum centum viginti millibus virorum belligeratorum, et octo millibus equitum:
1MA 15:14 et circuivit civitatem, et naves a mari accesserunt: et vexabant civitatem a terra et mari, et neminem sinebant ingredi vel egredi.
1MA 15:15 Venit autem Numenius, et qui cum eo fuerant, ab urbe Roma, habentes epistolas regibus et regionibus scriptas, in quibus continebantur hæc:
1MA 15:16 Lucius consul Romanorum, Ptolemæo regi salutem.
1MA 15:17 Legati Judæorum venerunt ad nos amici nostri, renovantes pristinam amicitiam et societatem, missi a Simone principe sacerdotum et populo Judæorum.
1MA 15:18 Attulerunt autem et clypeum aureum mnarum mille.
1MA 15:19 Placuit itaque nobis scribere regibus et regionibus, ut non inferant illis mala, neque impugnent eos, et civitates eorum, et regiones eorum: et ut non ferant auxilium pugnantibus adversus eos.
1MA 15:20 Visum autem est nobis accipere ab eis clypeum.
1MA 15:21 Si qui ergo pestilentes refugerunt de regione ipsorum ad vos, tradite eos Simoni principi sacerdotum, ut vindicet in eos secundum legem suam.
1MA 15:22 Hæc eadem scripta sunt Demetrio regi, et Attalo, et Ariarathi, et Arsaci,
1MA 15:23 et in omnes regiones: et Lampsaco, et Spartiatis, et in Delum, et in Myndum, et in Sicyonem, et in Cariam, et in Samum, et in Pamphyliam, et in Lyciam, et in Alicarnassum, et in Coo, et in Siden, et in Aradon, et in Rhodum, et in Phaselidem, et in Gortynam, et Gnidum, et Cyprum, et Cyrenen.
1MA 15:24 Exemplum autem eorum scripserunt Simoni principi sacerdotum, et populo Judæorum.
1MA 15:25 Antiochus autem rex applicuit castra in Doram secundo, admovens ei semper manus, et machinas faciens: et conclusit Tryphonem, ne procederet:
1MA 15:26 et misit ad eum Simon duo millia virorum electorum in auxilium, et argentum, et aurum, et vasa copiosa:
1MA 15:27 et noluit ea accipere, sed rupit omnia, quæ pactus est cum eo antea, et alienavit se ab eo.
1MA 15:28 Et misit ad eum Athenobium unum de amicis suis, ut tractaret cum ipso, dicens: Vos tenetis Joppen, et Gazaram, et arcem, quæ est in Jerusalem, civitates regni mei:
1MA 15:29 fines earum desolastis, et fecistis plagam magnam in terra, et dominati estis per loca multa in regno meo.
1MA 15:30 Nunc ergo tradite civitates quas occupastis, et tributa locorum in quibus dominati estis extra fines Judææ:
1MA 15:31 sin autem, date pro illis quingenta talenta argenti, et exterminii, quod exterminastis, et tributorum civitatum alia talenta quingenta: sin autem, veniemus, et expugnabimus vos.
1MA 15:32 Et venit Athenobius amicus regis in Jerusalem, et vidit gloriam Simonis, et claritatem in auro, et argento, et apparatum copiosum: et obstupuit, et retulit ei verba regis.
1MA 15:33 Et respondit ei Simon, et dixit ei: Neque alienam terram sumpsimus, neque aliena detinemus: sed hæreditatem patrum nostrorum, quæ injuste ab inimicis nostris aliquo tempore possessa est.
1MA 15:34 Nos vero tempus habentes, vindicamus hæreditatem patrum nostrorum.
1MA 15:35 Nam de Joppe et Gazara quæ expostulas, ipsi faciebant in populo plagam magnam, et in regione nostra: horum damus talenta centum. Et non respondit ei Athenobius verbum.
1MA 15:36 Reversus autem cum ira ad regem, renuntiavit ei verba ista, et gloriam Simonis, et universa quæ vidit, et iratus est rex ira magna.
1MA 15:37 Tryphon autem fugit navi in Orthosiada.
1MA 15:38 Et constituit rex Cendebæum ducem maritimum, et exercitum peditum et equitum dedit illi.
1MA 15:39 Et mandavit illi movere castra contra faciem Judææ: et mandavit ei ædificare Gedorem, et obstruere portas civitatis, et debellare populum. Rex autem persequebatur Typhonem.
1MA 15:40 Et pervenit Cendebæus Jamniam, et cœpit irritare plebem, et conculcare Judæam, et captivare populum, et interficere, et ædificare Gedorem.
1MA 15:41 Et collocavit illic equites et exercitum, ut egressi perambularent viam Judææ, sicut constituit ei rex.
1MA 16:1 Et ascendit Joannes de Gazaris, et nuntiavit Simoni patri suo quæ fecit Cendebæus in populo ipsorum.
1MA 16:2 Et vocavit Simon duos filios seniores, Judam et Joannem, et ait illis: Ego, et fratres mei, et domus patris mei expugnavimus hostes Israël ab adolescentia usque in hunc diem: et prosperatum est in manibus nostris liberare Israël aliquoties.
1MA 16:3 Nunc autem senui: sed estote loco meo, et fratres mei, et egressi pugnate pro gente nostra: auxilium vero de cælo vobiscum sit.
1MA 16:4 Et elegit de regione viginti millia virorum belligeratorum, et equites: et profecti sunt ad Cendebæum, et dormierunt in Modin.
1MA 16:5 Et surrexerunt mane, et abierunt in campum: et ecce exercitus copiosus in obviam illis peditum et equitum: et fluvius torrens erat inter medium ipsorum.
1MA 16:6 Et admovit castra contra faciem eorum ipse et populus ejus, et vidit populum trepidantem ad transfretandum torrentem: et transfretavit primus, et viderunt eum viri, et transierunt post eum.
1MA 16:7 Et divisit populum et equites in medio peditum: erat autem equitatus adversariorum copiosus nimis.
1MA 16:8 Et exclamaverunt sacris tubis, et in fugam conversus est Cendebæus et castra ejus: et ceciderunt ex eis multi vulnerati: residui autem in munitionem fugerunt.
1MA 16:9 Tunc vulneratus est Judas frater Joannis: Joannes autem insecutus est eos, donec venit Cedronem, quam ædificavit:
1MA 16:10 et fugerunt usque ad turres, quæ erant in agris Azoti, et succendit eas igni. Et ceciderunt ex illis duo millia virorum, et reversus est in Judæam in pace.
1MA 16:11 Et Ptolemæus filius Abobi constitutus erat dux in campo Jericho, et habebat argentum et aurum multum:
1MA 16:12 erat enim gener summi sacerdotis.
1MA 16:13 Et exaltatum est cor ejus, et volebat obtinere regionem, et cogitabat dolum adversus Simonem et filios ejus, ut tolleret eos.
1MA 16:14 Simon autem, perambulans civitates quæ erant in regione Judææ, et sollicitudinem gerens earum, descendit in Jericho ipse, et Mathathias filius ejus, et Judas, anno centesimo septuagesimo septimo, mense undecimo: hic est mensis Sabath.
1MA 16:15 Et suscepit eos filius Abobi in munitiunculam, quæ vocatur Doch, cum dolo, quam ædificavit: et fecit eis convivium magnum, et abscondit illic viros.
1MA 16:16 Et cum inebriatus esset Simon et filii ejus, surrexit Ptolemæus cum suis, et sumpserunt arma sua, et intraverunt in convivium: et occiderunt eum, et duos filios ejus, et quosdam pueros ejus:
1MA 16:17 et fecit deceptionem magnam in Israël, et reddidit mala pro bonis.
1MA 16:18 Et scripsit hæc Ptolemæus, et misit regi ut mitteret ei exercitum in auxilium, et traderet ei regionem, et civitates eorum, et tributa.
1MA 16:19 Et misit alios in Gazaram tollere Joannem: et tribunis misit epistolas, ut venirent ad se, et daret eis argentum, et aurum, et dona.
1MA 16:20 Et alios misit occupare Jerusalem et montem templi.
1MA 16:21 Et præcurrens quidam, nuntiavit Joanni in Gazara quia periit pater ejus et fratres ejus, et quia misit te quoque interfici.
1MA 16:22 Ut audivit autem, vehementer expavit: et comprehendit viros, qui venerant perdere eum, et occidit eos: cognovit enim quia quærebant eum perdere.
1MA 16:23 Et cetera sermonum Joannis, et bellorum ejus, et bonarum virtutum, quibus fortiter gessit, et ædificii murorum, quos exstruxit, et rerum gestarum ejus:
1MA 16:24 ecce hæc scripta sunt in libro dierum sacerdotii ejus, ex quo factus est princeps sacerdotum post patrem suum.
2MA 1:1 Fratribus qui sunt per Ægyptum Judæis, salutem dicunt fratres qui sunt in Jerosolymis Judæi, et qui in regione Judææ, et pacem bonam.
2MA 1:2 Benefaciat vobis Deus, et meminerit testamenti sui, quod locutus est ad Abraham, et Isaac, et Jacob servorum suorum fidelium:
2MA 1:3 et det vobis cor omnibus ut colatis eum, et faciatis ejus voluntatem, corde magno et animo volenti.
2MA 1:4 Adaperiat cor vestrum in lege sua, et in præceptis suis, et faciat pacem.
2MA 1:5 Exaudiat orationes vestras, et reconcilietur vobis, nec vos deserat in tempore malo.
2MA 1:6 Et nunc hic sumus orantes pro vobis.
2MA 1:7 Regnante Demetrio, anno centesimo sexagesimo nono, nos Judæi scripsimus vobis in tribulatione et impetu qui supervenit nobis in istis annis, ex quo recessit Jason a sancta terra, et a regno.
2MA 1:8 Portam succenderunt, et effuderunt sanguinem innocentem: et oravimus ad Dominum, et exauditi sumus, et obtulimus sacrificium et similaginem, et accendimus lucernas, et proposuimus panes.
2MA 1:9 Et nunc frequentate dies scenopegiæ mensis Casleu.
2MA 1:10 Anno centesimo octogesimo octavo, populus qui est Jerosolymis et in Judæa, senatusque et Judas, Aristobolo magistro Ptolemæi regis, qui est de genere christorum sacerdotum, et his qui in Ægypto sunt Judæis, salutem et sanitatem.
2MA 1:11 De magnis periculis a Deo liberati, magnifice gratias agimus ipsi, utpote qui adversus talem regem dimicavimus.
2MA 1:12 Ipse enim ebullire fecit de Perside eos qui pugnaverunt contra nos et sanctam civitatem.
2MA 1:13 Nam cum in Perside esset dux ipse, et cum ipso immensus exercitus, cecidit in templo Naneæ, consilio deceptus sacerdotum Naneæ.
2MA 1:14 Etenim cum ea habitaturus venit ad locum Antiochus et amici ejus, et ut acciperet pecunias multas dotis nomine.
2MA 1:15 Cumque proposuissent eas sacerdotes Naneæ, et ipse cum paucis ingressus esset intra ambitum fani, clauserunt templum,
2MA 1:16 cum intrasset Antiochus: apertoque occulto aditu templi, mittentes lapides percusserunt ducem et eos qui cum eo erant: et diviserunt membratim, et capitibus amputatis foras projecerunt.
2MA 1:17 Per omnia benedictus Deus, qui tradidit impios.
2MA 1:18 Facturi igitur quinta et vigesima die mensis Casleu purificationem templi, necessarium duximus significare vobis: ut et vos quoque agatis diem scenopegiæ, et diem ignis, qui datus est quando Nehemias ædificato templo et altari obtulit sacrificia.
2MA 1:19 Nam cum in Persidem ducerentur patres nostri, sacerdotes qui tunc cultores Dei erant, acceptum ignem de altari occulte absconderunt in valle, ubi erat puteus altus et siccus, et in eo contutati sunt eum, ita ut omnibus ignotus esset locus.
2MA 1:20 Cum autem præterissent anni multi, et placuit Deo ut mitteretur Nehemias a rege Persidis, nepotes sacerdotum illorum qui absconderant, misit ad requirendum ignem: et sicut narraverunt nobis, non invenerunt ignem, sed aquam crassam.
2MA 1:21 Et jussit eos haurire, et afferre sibi: et sacrificia quæ imposita erant, jussit sacerdos Nehemias aspergi ipsa aqua: et ligna, et quæ erant superposita.
2MA 1:22 Utque hoc factum est, et tempus affuit quo sol refulsit, qui prius erat in nubilo, accensus est ignis magnus, ita ut omnes mirarentur.
2MA 1:23 Orationem autem faciebant omnes sacerdotes, dum consummaretur sacrificium, Jonatha inchoante, ceteris autem respondentibus.
2MA 1:24 Et Nehemiæ erat oratio hunc habens modum: Domine Deus omnium creator, terribilis et fortis, justus et misericors, qui solus est bonus rex,
2MA 1:25 solus præstans, solus justus et omnipotens et æternus, qui liberas Israël de omni malo; qui fecisti patres electos, et sanctificasti eos:
2MA 1:26 accipe sacrificium pro universo populo tuo Israël, et custodi partem tuam, et sanctifica.
2MA 1:27 Congrega dispersionem nostram, libera eos qui serviunt gentibus, et contemptos et abominatos respice, ut sciant gentes quia tu es Deus noster.
2MA 1:28 Afflige opprimentes nos, et contumeliam facientes in superbia.
2MA 1:29 Constitue populum tuum in loco sancto tuo, sicut dixit Moyses.
2MA 1:30 Sacerdotes autem psallebant hymnos usquequo consumptum esset sacrificium.
2MA 1:31 Cum autem consumptum esset sacrificium, ex residua aqua Nehemias jussit lapides majores perfundi.
2MA 1:32 Quod ut factum est, ex eis flamma accensa est: sed ex lumine quod refulsit ab altari, consumpta est.
2MA 1:33 Ut vero manifestata est res, renuntiatum est regi Persarum quod in loco in quo ignem absconderent hi qui translati fuerant sacerdotes, aqua apparuit, de qua Nehemias, et qui cum eo erant, purificaverunt sacrificia.
2MA 1:34 Considerans autem rex, et rem diligenter examinans, fecit ei templum, ut probaret quod factum erat:
2MA 1:35 et cum probasset, sacerdotibus donavit multa bona, et alia atque alia munera: et accipiens manu sua, tribuebat eis.
2MA 1:36 Appellavit autem Nehemias hunc locum Nephthar, quod interpretatur Purificatio: vocatur autem apud plures Nephi.
2MA 2:1 Invenitur autem in descriptionibus Jeremiæ prophetæ, quod jussit eos ignem accipere qui transmigrabant, ut significatum est, et ut mandavit transmigratis.
2MA 2:2 Et dedit illis legem, ne obliviscerentur præcepta Domini, et non exerrarent mentibus, videntes simulacra aurea et argentea, et ornamenta eorum.
2MA 2:3 Et alia hujusmodi dicens, hortabatur ne legem amoverent a corde suo.
2MA 2:4 Erat autem in ipsa scriptura, quomodo tabernaculum et arcam jussit propheta divino responso ad se facto comitari secum, usquequo exiit in montem in quo Moyses ascendit, et vidit Dei hæreditatem.
2MA 2:5 Et veniens ibi Jeremias, invenit locum speluncæ: et tabernaculum, et arcam, et altare incensi intulit illuc, et ostium obstruxit.
2MA 2:6 Et accesserunt quidam simul, qui sequebantur, ut notarent sibi locum: et non potuerunt invenire.
2MA 2:7 Ut autem cognovit Jeremias, culpans illos dixit: Quod ignotus erit locus donec congreget Deus congregationem populi, et propitius fiat:
2MA 2:8 et tunc Dominus ostendet hæc, et apparebit majestas Domini, et nubes erit, sicut et Moysi manifestabatur, et sicut cum Salomon petiit ut locus sanctificaretur magno Deo, manifestabat hæc.
2MA 2:9 Magnifice etenim sapientiam tractabat: et ut sapientiam habens, obtulit sacrificium dedicationis et consummationis templi.
2MA 2:10 Sicut et Moyses orabat ad Dominum, et descendit ignis de cælo et consumpsit holocaustum, sic et Salomon oravit, et descendit ignis de cælo et consumpsit holocaustum.
2MA 2:11 Et dixit Moyses: Eo quod non sit comestum quod erat pro peccato, consumptum est.
2MA 2:12 Similiter et Salomon octo diebus celebravit dedicationem.
2MA 2:13 Inferebantur autem in descriptionibus et commentariis Nehemiæ hæc eadem: et ut construens bibliothecam congregavit de regionibus libros et prophetarum et David, et epistolas regum, et de donariis.
2MA 2:14 Similiter autem et Judas ea quæ deciderant per bellum quod nobis acciderat, congregavit omnia, et sunt apud nos.
2MA 2:15 Si ergo desideratis hæc, mittite qui perferant vobis.
2MA 2:16 Acturi itaque purificationem scripsimus vobis: bene ergo facietis, si egeritis hos dies.
2MA 2:17 Deus autem, qui liberavit populum suum, et reddidit hæreditatem omnibus, et regnum, et sacerdotium, et sanctificationem,
2MA 2:18 sicut promisit in lege, speramus quod cito nostri miserebitur, et congregavit de sub cælo in locum sanctum.
2MA 2:19 Eripuit enim nos de magnis periculis, et locum purgavit.
2MA 2:20 De Juda vero Machabæo, et fratribus ejus, et de templi magni purificatione, et de aræ dedicatione,
2MA 2:21 sed et de præliis quæ pertinent ad Antiochum Nobilem et filium ejus Eupatorem,
2MA 2:22 et de illuminationibus quæ de cælo factæ sunt ad eos qui pro Judæis fortiter fecerunt, ita ut universam regionem, cum pauci essent, vindicarent, et barbaram multitudinem fugarent,
2MA 2:23 et famosissimum in toto orbe templum recuperarent, et civitatem liberarent, et leges quæ abolitæ erant, restituerentur, Domino cum omni tranquillitate propitio facto illis.
2MA 2:24 Itemque ab Jasone Cyrenæo quinque libris comprehensa tentavimus nos uno volumine breviare.
2MA 2:25 Considerantes enim multitudinem librorum, et difficultatem volentibus aggredi narrationes historiarum propter multitudinem rerum,
2MA 2:26 curavimus volentibus quidem legere, ut esset animi oblectatio: studiosis vero, ut facilius possint memoriæ commendare: omnibus autem legentibus utilitas conferatur.
2MA 2:27 Et nobis quidem ipsis, qui hoc opus breviandi causa suscepimus, non facilem laborem, immo vero negotium plenum vigiliarum et sudoris assumpsimus.
2MA 2:28 Sicut hi qui præparant convivium, et quærunt aliorum voluntati parere propter multorum gratiam, libenter laborem sustinemus.
2MA 2:29 Veritatem quidem de singulis auctoribus concedentes, ipsi autem secundum datam formam brevitati studentes.
2MA 2:30 Sicut enim novæ domus architecto de universa structura curandum est; ei vero qui pingere curat, quæ apta sunt ad ornatum exquirenda sunt: ita æstimandum est et in nobis.
2MA 2:31 Etenim intellectum colligere, et ordinare sermonem, et curiosius partes singulas quasque disquirere, historiæ congruit auctori:
2MA 2:32 brevitatem vero dictionis sectari, et executiones rerum vitare, brevianti concedendum est.
2MA 2:33 Hinc ergo narrationem incipiemus: de præfatione tantum dixisse sufficiat. Stultum etenim est ante historiam effluere, in ipsa autem historia succingi.
2MA 3:1 Igitur cum sancta civitas habitaretur in omni pace, leges etiam adhuc optime custodirentur, propter Oniæ pontificis pietatem, et animos odio habentes mala,
2MA 3:2 fiebat ut et ipsi reges et principes locum summo honore dignum ducerent, et templum maximis muneribus illustrarent:
2MA 3:3 ita ut Seleucus Asiæ rex de redditibus suis præstaret omnes sumptus ad ministerium sacrificiorum pertinentes.
2MA 3:4 Simon autem de tribu Benjamin, præpositus templi constitutus, contendebat, obsistente sibi principe sacerdotum, iniquum aliquid in civitate moliri.
2MA 3:5 Sed cum vincere Oniam non posset, venit ad Apollonium Tharsææ filium, qui eo tempore erat dux Cœlesyriæ et Phœnicis:
2MA 3:6 et nuntiavit ei pecuniis innumerabilibus plenum esse ærarium Jerosolymis, et communes copias immensas esse, quæ non pertinent ad rationem sacrificiorum: esse autem possibile sub potestate regis cadere universa.
2MA 3:7 Cumque retulisset ad regem Apollonius de pecuniis quæ delatæ erant, illæ accitum Heliodorum, qui erat super negotia ejus, misit, cum mandatis ut prædictam pecuniam transportaret.
2MA 3:8 Statimque Heliodorus iter est agressus, specie quidem quasi per Cœlesyriam et Phœnicen civitates esset peragraturus, re vera autem regis propositum perfecturus.
2MA 3:9 Sed cum venisset Jerosolymam, et benigne a summo sacerdote in civitate esset exceptus, narravit de dato indicio pecuniarum, et cujus rei gratia adesset, aperuit: interrogabat autem si vere hæc ita essent.
2MA 3:10 Tunc summus sacerdos ostendit deposita esse hæc, et victualia viduarum et pupillorum:
2MA 3:11 quædam vero esse Hircani Tobiæ viri valde eminentis, in his quæ detulerat impius Simon: universa autem argenti talenta esse quadringenta, et auri ducenta:
2MA 3:12 decipi vero eos qui credidissent loco et templo quod per universum mundum honoratur pro sui veneratione et sanctitate, omnino impossibile esse.
2MA 3:13 At ille pro his quæ habebat in mandatis a rege, dicebat omni genere regi ea esse deferenda.
2MA 3:14 Constituta autem die, intrabat de his Heliodorus ordinaturus. Non modica vero per universam civitatem erat trepidatio.
2MA 3:15 Sacerdotes autem ante altare cum stolis sacerdotalibus jactaverunt se, et invocabant de cælo eum qui de depositis legem posuit, ut his qui deposuerant ea salva custodiret.
2MA 3:16 Jam vero qui videbat summi sacerdotis vultum, mente vulnerabatur: facies enim et color immutatus declarabat internum animi dolorem:
2MA 3:17 circumfusa enim erat mœstitia quædam viro, et horror corporis, per quem manifestus aspicientibus dolor cordis ejus efficiebatur.
2MA 3:18 Alii etiam gregatim de domibus confluebant, publica supplicatione obsecrantes, pro eo quod in contemptum locus esset venturus.
2MA 3:19 Accinctæque mulieres ciliciis pectus, per plateas confluebant: sed et virgines quæ conclusæ erant, procurrebant ad Oniam, aliæ autem ad muros, quædam vero per fenestras aspiciebant:
2MA 3:20 universæ autem protendentes manus in cælum, deprecabantur:
2MA 3:21 erat enim misera commistæ multitudinis, et magni sacerdotis in agone constituti exspectatio.
2MA 3:22 Et hi quidem invocabant omnipotentem Deum, ut credita sibi his qui crediderant, cum omni integritate conservarentur.
2MA 3:23 Heliodorus autem, quod decreverat, perficiebat eodem loco ipse cum satellitibus circa ærarium præsens.
2MA 3:24 Sed spiritus omnipotentis Dei magnam fecit suæ ostensionis evidentiam, ita ut omnes qui ausi fuerant parere ei, ruentes Dei virtute, in dissolutionem et formidinem converterentur.
2MA 3:25 Apparuit enim illis quidam equus terribilem habens sessorem, optimis operimentis adornatus: isque cum impetu Heliodoro priores calces elisit: qui autem ei sedebat, videbatur arma habere aurea.
2MA 3:26 Alii etiam apparuerunt duo juvenes virtute decori, optimi gloria, speciosique amictu: qui circumsteterunt eum, et ex utraque parte flagellabant, sine intermissione multis plagis verberantes.
2MA 3:27 Subito autem Heliodorus concidit in terram, eumque multa caligine circumfusum rapuerunt, atque in sella gestatoria positum ejecerunt.
2MA 3:28 Et is, qui cum multis cursoribus et satellitibus prædictum ingressus est ærarium, portabatur nullo sibi auxilium ferente, manifesta Dei cognita virtute:
2MA 3:29 et ille quidem per divinam virtutem jacebat mutus, atque omni spe et salute privatus.
2MA 3:30 Hi autem Dominum benedicebant, quia magnificabat locum suum: et templum, quod paulo ante timore ac tumultu erat plenum, apparente omnipotente Domino, gaudio et lætitia impletum est.
2MA 3:31 Tunc vero ex amicis Heliodori quidam rogabant confestim Oniam, ut invocaret Altissimum ut vitam donaret ei qui in supremo spiritu erat constitutus.
2MA 3:32 Considerans autem summus sacerdos ne forte rex suspicaretur malitiam aliquam ex Judæis circa Heliodorum consummatum, obtulit pro salute viri hostiam salutarem.
2MA 3:33 Cumque summus sacerdos exoraret, iidem juvenes eisdem vestibus amicti astantes Heliodoro, dixerunt: Oniæ sacerdoti gratias age: nam propter eum Dominus tibi vitam donavit.
2MA 3:34 Tu autem a Deo flagellatus, nuntia omnibus magnalia Dei, et potestatem. Et his dictis, non comparuerunt.
2MA 3:35 Heliodorus autem, hostia Deo oblata, et votis magnis promissis ei qui vivere illi concessit, et Oniæ gratias agens, recepto exercitu, repedabat ad regem.
2MA 3:36 Testabatur autem omnibus ea quæ sub oculis suis viderat opera magni Dei.
2MA 3:37 Cum autem rex interrogasset Heliodorum, quis esset aptus adhuc semel Jerosolymam mitti, ait:
2MA 3:38 Si quem habes hostem, aut regni tui insidiatorem, mitte illuc, et flagellatum eum recipies, si tamen evaserit: eo quod in loco sit vere Dei quædam virtus.
2MA 3:39 Nam ipse, qui habet in cælis habitationem, visitator et adjutor est loci illius, et venientes ad malefaciendum percutit ac perdit.
2MA 3:40 Igitur de Heliodoro et ærarii custodia ita res se habet.
2MA 4:1 Simon autem prædictus, pecuniarum et patriæ delator, male loquebatur de Onia, tamquam ipse Heliodorum instigasset ad hæc, et ipse fuisset incentor malorum:
2MA 4:2 provisoremque civitatis, ac defensorem gentis suæ, et æmulatorem legis Dei, audebat insidiatorem regni dicere.
2MA 4:3 Sed cum inimicitiæ in tantum procederent ut etiam per quosdam Simonis necessarios homicidia fierent,
2MA 4:4 considerans Onias periculum contentionis, et Apollonium insanire, utpote ducem Cœlesyriæ et Phœnicis, ad augendam malitiam Simonis ad regem se contulit,
2MA 4:5 non ut civium accusator, sed communem utilitatem apud semetipsum universæ multitudinis considerans.
2MA 4:6 Videbat enim sine regali providentia impossibile esse pacem rebus dari, nec Simonem posse cessare a stultitia sua.
2MA 4:7 Sed post Seleuci vitæ excessum, cum suscepisset regnum Antiochus, qui Nobilis appellabatur, ambiebat Jason frater Oniæ summum sacerdotium:
2MA 4:8 adito rege, promittens ei argenti talenta trecenta sexaginta, et ex redditibus aliis talenta octoginta,
2MA 4:9 super hæc promittebat et alia centum quinquaginta, si potestati ejus concederetur, gymnasium et ephebiam sibi constituere, et eos qui in Jerosolymis erant, Antiochenos scribere.
2MA 4:10 Quod cum rex annuisset, et obtinuisset principatum, statim ad gentilem ritum contribules suos transferre cœpit,
2MA 4:11 et amotis his quæ humanitatis causa Judæis a regibus fuerant constituta per Joannem patrem Eupolemi, qui apud Romanos de amicitia et societate functus est legatione legitima, civium jura destituens, prava instituta sanciebat.
2MA 4:12 Etenim ausus est sub ipsa arce gymnasium constituere, et optimos quosque epheborum in lupanaribus ponere.
2MA 4:13 Erat autem hoc non initium, sed incrementum quoddam, et profectus gentilis et alienigenæ conversationis, propter impii et non sacerdotis Jasonis nefarium, et inauditum scelus:
2MA 4:14 ita ut sacerdotes jam non circa altaris officia dediti essent, sed contempto templo et sacrificiis neglectis, festinarent participes fieri palæstræ et præbitionis ejus injustæ, et in exercitiis disci.
2MA 4:15 Et patrios quidem honores nihil habentes, græcas glorias optimas arbitrabantur:
2MA 4:16 quarum gratia periculosa eos contentio habebat, et eorum instituta æmulabantur, ac per omnia his consimiles esse cupiebant, quos hoste et peremptores habuerant.
2MA 4:17 In leges enim divinas impie agere impune non cedit: sed hoc tempus sequens declarabit.
2MA 4:18 Cum autem quinquennalis agon Tyri celebraretur, et rex præsens esset,
2MA 4:19 misit Jason facinorosus ab Jerosolymis viros peccatores, portantes argenti didrachmas trecentas in sacrificum Herculis: quas postulaverunt hi qui asportaverant ne in sacrificiis erogarentur, quia non oporteret, sed in alios sumptus eas deputari.
2MA 4:20 Sed hæ oblatæ sunt quidem ab eo qui miserat in sacrificium Herculis: propter præsentes autem datæ sunt in fabricam navium triremium.
2MA 4:21 Misso autem in Ægyptum Apollonio Mnesthei filio propter primates Ptolemæi Philometoris regis, cum cognovisset Antiochus alienum se a negotiis regni effectum, propriis utilitatibus consulens, profectus inde venit Joppen, et inde Jerosolymam.
2MA 4:22 Et magnifice ab Jasone et civitate susceptus, cum facularum luminibus et laudibus ingressus est: et inde in Phœnicen exercitum convertit.
2MA 4:23 Et post triennii tempus, misit Jason Menelaum supradicti Simonis fratrem portantem pecunias regi, et de negotiis necessariis responsa perlaturum.
2MA 4:24 At ille commendatus regi, cum magnificasset faciem potestatis ejus, in semetipsum retorsit summum sacerdotium, superponens Jasoni talenta argenti trecenta.
2MA 4:25 Acceptisque a rege mandatis, venit, nihil quidem habens dignum sacerdotio: animos vero crudelis tyranni, et feræ beluæ iram gerens.
2MA 4:26 Et Jason quidem, qui proprium fratrem captivaverat, ipse deceptus profugus in Ammanitem expulsus est regionem.
2MA 4:27 Menelaus autem principatum quidem obtinuit: de pecuniis vero regi promissis, nihil agebat, cum exactionem faceret Sostratus, qui arci erat præpositus,
2MA 4:28 nam ad hunc exactio vectigalium pertinebant: quam ob causam utrique ad regem sunt evocati.
2MA 4:29 Et Menelaus amotus est a sacerdotio, succedente Lysimacho fratre suo: Sostratus autem prælatus est Cypriis.
2MA 4:30 Et cum hæc agerentur, contigit Tharsenses et Mallotas seditionem movere, eo quod Antiochidi regis concubinæ dono essent dati.
2MA 4:31 Festinanter itaque rex venit sedare illos, relicto suffecto uno ex comitibus suis Andronico.
2MA 4:32 Ratus autem Menelaus accepisse se tempus opportunum, aurea quædam vasa e templo furatus donavit Andronico, et alia vendiderat Tyri, et per vicinas civitates.
2MA 4:33 Quod cum certissime cognovisset Onias, arguebat eum, ipse in loco tuto se continens Antiochiæ secus Daphnem.
2MA 4:34 Unde Menelaus accedens ad Andronicum, rogabat ut Oniam interficeret. Qui cum venisset ad Oniam, et datis dextris cum jurejurando (quamvis esset ei suspectus) suasisset de asylo procedere, statim eum peremit, non veritus justitiam.
2MA 4:35 Ob quam causam non solum Judæi, sed aliæ quoque nationes indignabantur, et moleste ferebant de nece tanti viri injusta.
2MA 4:36 Sed regressum regem de Ciliciæ locis adierunt Judæi apud Antiochiam, simul et Græci, conquerentes de iniqua nece Oniæ.
2MA 4:37 Contristatus itaque animo Antiochus propter Oniam, et flexus ad misericordiam, lacrimas fudit, recordatus defuncti sobrietatem et modestiam:
2MA 4:38 accensisque animis Andronicum purpura exutum, per totam civitatem jubet circumduci: et in eodem loco in quo in Oniam impietatem commiserat, sacrilegum vita privari, Domino illi condignam retribuente pœnam.
2MA 4:39 Multis autem sacrilegiis in templo a Lysimacho commissis Menelai consilio, et divulgata fama, congregata est multitudo adversum Lysimachum multo jam auro exportato.
2MA 4:40 Turbis autem insurgentibus, et animis ira repletis, Lysimachus armatis fere tribus millibus iniquis manibus uti cœpit, duce quodam tyranno, ætate pariter et dementia provecto.
2MA 4:41 Sed ut intellexerunt conatum Lysimachi, alii lapides, alii fustes validos arripuere: quidam vero cinerem in Lysimachum jecere.
2MA 4:42 Et multi quidem vulnerati, quidam autem et prostrati, omnes vero in fugam conversi sunt: ipsum etiam sacrilegum secus ærarium interfecerunt.
2MA 4:43 De his ergo cœpit judicium adversus Menelaum agitari.
2MA 4:44 Et cum venisset rex Tyrum, ad ipsum negotium detulerunt missi tres viri a senioribus.
2MA 4:45 Et cum superaretur Menelaus, promisit Ptolemæo multas pecunias dare ad suadendum regi.
2MA 4:46 Itaque Ptolemæus in quodam atrio positum quasi refrigerandi gratia regem adiit, et deduxit a sententia:
2MA 4:47 et Menelaum quidem universæ malitiæ reum criminibus absolvit: miseros autem qui, etiamsi apud Scythas causam dixissent, innocentes judicarentur, hos morte damnavit.
2MA 4:48 Cito ergo injustam pœnam dederunt, qui pro civitate, et populo, et sacris vasis causam prosecuti sunt.
2MA 4:49 Quam ob rem Tyrii quoque indignati, erga sepulturam eorum liberalissimi extiterunt.
2MA 4:50 Menelaus autem, propter eorum qui in potentia erant avaritiam, permanebat in potestate, crescens in malitia ad insidias civium.
2MA 5:1 Eodem tempore, Antiochus secundam profectionem paravit in Ægyptum.
2MA 5:2 Contigit autem per universam Jerosolymorum civitatem videri diebus quadraginta per aëra equites discurrentes, auratas stolas habentes et hastis, quasi cohortes armatos:
2MA 5:3 et cursus equorum per ordines digestos, et congressiones fieri cominus, et scutorum motus, et galeatorum multitudinem gladiis districtis, et telorum jactus, et aureorum armorum splendorem, omnisque generis loricarum.
2MA 5:4 Quapropter omnes rogabant in bonum monstra converti.
2MA 5:5 Sed cum falsus rumor exisset, tamquam vita excessisset Antiochus, assumptis Jason non minus mille viris, repente agressus est civitatem: et civibus ad murum convolantibus ad ultimum apprehensa civitate, Menelaus fugit in arcem:
2MA 5:6 Jason vero non parcebat in cæde civibus suis, nec cogitabat prosperitatem adversum cognatos malum esse maximum, arbitrans hostium et non civium se trophæa capturum.
2MA 5:7 Et principatum quidem non obtinuit, finem vero insidiarum suarum confusionem accepit, et profugus iterum abiit in Ammanitem.
2MA 5:8 Ad ultimum, in exitium sui conclusus ab Areta Arabum tyranno fugiens de civitate in civitatem, omnibus odiosus, ut refuga legum et execrabilis, ut patriæ et civium hostis, in Ægyptum extrusus est:
2MA 5:9 et qui multos de patria sua expulerat, peregre periit, Lacedæmonas profectus, quasi pro cognatione ibi refugium habiturus:
2MA 5:10 et qui insepultos multos abjecerat, ipse et illamentatus et insepultus abjicitur, sepultura neque peregrina usus, neque patrio sepulchro participans.
2MA 5:11 His itaque gestis, suspicatus est rex societatem deserturos Judæos: et ob hoc profectus ex Ægypto efferatis animis, civitatem quidem armis cepit.
2MA 5:12 Jussit autem militibus interficere, nec parcere occursantibus, et per domos ascendentes trucidare.
2MA 5:13 Fiebant ergo cædes juvenum ac seniorum, et mulierum et natorum exterminia, virginumque et parvulorum neces.
2MA 5:14 Erant autem toto triduo octoginta millia interfecti, quadraginta millia vincti, non minus autem venundati.
2MA 5:15 Sed nec ista sufficiunt: ausus est etiam intrare templum universa terra sanctius, Menelao ductore, qui legum et patriæ fuit proditor:
2MA 5:16 et scelestis manibus sumens sancta vasa, quæ ab aliis regibus et civitatibus erant posita ad ornatum loci, et gloriam, contrectabat indigne, et contaminabat.
2MA 5:17 Ita alienatus mente Antiochus, non considerabat quod propter peccata habitantium civitatem, modicum Deus fuerat iratus: propter quod et accidit circa locum despectio:
2MA 5:18 alioquin nisi contigisset eos multis peccatis esse involutos, sicut Heliodorus, qui missus est a Seleuco rege ad expoliandum ærarium, etiam hic statim adveniens flagellatus, et repulsus utique fuisset ab audacia.
2MA 5:19 Verum non propter locum, gentem: sed propter gentem, locum Deus elegit.
2MA 5:20 Ideoque et ipse locus particeps factus est populi malorum: postea autem fiet socius bonorum, et qui derelictus in ira Dei omnipotentis est, iterum in magni Domini reconciliatione cum summa gloria exaltabitur.
2MA 5:21 Igitur Antiochus mille et octingentis ablatis de templo talentis, velociter Antiochiam regressus est, existimans se præ superbia terram ad navigandum, pelagus vero ad iter agendum deducturum propter mentis elationem.
2MA 5:22 Reliquit autem et præpositos ad affligendam gentem: Jerosolymis quidem Philippum genere Phrygem, moribus crudeliorem eo ipso a quo constitutus est:
2MA 5:23 in Garizim autem Andronicum et Menelaum, qui gravius quam ceteri imminebant civibus.
2MA 5:24 Cumque appositus esset contra Judæos, misit odiosum principem Apollonium cum exercitu viginti et duobus millibus, præcipiens ei omnes perfectæ ætatis interficere, mulieres ac juvenes vendere.
2MA 5:25 Qui cum venisset Jerosolymam, pacem simulans, quievit usque ad diem sanctum sabbati: et tunc feriatis Judæis arma capere suis præcepit.
2MA 5:26 Omnesque qui ad spectaculum processerant, trucidavit: et civitatem cum armatis discurrens, ingentem multitudinem peremit.
2MA 5:27 Judas autem Machabæus, qui decimus fuerat, secesserat in desertum locum, ibique inter feras vitam in montibus cum suis agebat: et fœni cibo vescentes, demorabantur, ne participes essent coinquinationis.
2MA 6:1 Sed non post multum temporis, misit rex senem quemdam Antiochenum, qui compelleret Judæos ut se transferrent a patriis et Dei legibus:
2MA 6:2 contaminare etiam quod in Jerosolymis erat templum, et cognominare Jovis Olympii: et in Garizim, prout erant hi qui locum inhabitabant, Jovis hospitalis.
2MA 6:3 Pessima autem et universis gravis erat malorum incursio:
2MA 6:4 nam templum luxuria et comessationibus gentium erat plenum, et scortantium cum meretricibus: sacratisque ædibus mulieres se ultro ingerebant, intro ferentes ea quæ non licebat.
2MA 6:5 Altare etiam plenum erat illicitis, quæ legibus prohibebantur.
2MA 6:6 Neque autem sabbata custodiebantur, neque dies solemnes patrii servabantur, nec simpliciter Judæum se esse quisquam confitebatur.
2MA 6:7 Ducebantur autem cum amara necessitate in die natalis regis ad sacrificia: et cum Liberi sacra celebrarentur, cogebantur hedera coronati Libero circuire.
2MA 6:8 Decretum autem exiit in proximas gentilium civitates, suggerentibus Ptolemæis, ut pari modo et ipsi adversus Judæos agerent, ut sacrificarent:
2MA 6:9 eos autem qui nollent transire ad instituta gentium, interficerent: erat ergo videre miseriam.
2MA 6:10 Duæ enim mulieres delatæ sunt natos suos circumcidisse: quas, infantibus ad ubera suspensis, cum publice per civitatem circumduxissent, per muros præcipitaverunt.
2MA 6:11 Alii vero, ad proximas coëuntes speluncas, et latenter sabbati diem celebrantes, cum indicati essent Philippo, flammis succensi sunt, eo quod verebantur propter religionem et observantiam manu sibimet auxilium ferre.
2MA 6:12 Obsecro autem eos qui hunc librum lecturi sunt, ne abhorrescant propter adversos casus: sed reputent ea quæ acciderunt, non ad interitum, sed ad correptionem esse generis nostri.
2MA 6:13 Etenim multo tempore non sinere peccatoribus ex sententia agere, sed statim ultiones adhibere, magni beneficii est indicium.
2MA 6:14 Non enim, sicut in aliis nationibus, Dominus patienter exspectat, ut eas cum judicii dies advenerit, in plenitudine peccatorum puniat:
2MA 6:15 ita et in nobis statuit ut, peccatis nostris in finem devolutis, ita demum in nos vindicet.
2MA 6:16 Propter quod numquam quidem a nobis misericordiam suam amovet: corripiens vero in adversis, populum suum non dereliquit.
2MA 6:17 Sed hæc nobis ad commonitionem legentium dicta sint paucis. Jam enim veniendum est ad narrationem.
2MA 6:18 Igitur Eleazarus, unus de primoribus scribarum, vir ætate provectus, et vultu decorus, aperto ore hians compellebatur carnem porcinam manducare.
2MA 6:19 At ille gloriosissimam mortem magis quam odibilem vitam complectens, voluntarie præibat ad supplicium.
2MA 6:20 Intuens autem quemadmodum oporteret accedere, patienter sustinens, destinavit non admittere illicita propter vitæ amorem.
2MA 6:21 Hi autem qui astabant, iniqua miseratione commoti propter antiquam viri amicitiam, tollentes eum secreto rogabant afferri carnes quibus vesci ei licebat, ut simularetur manducasse sicut rex imperaverat de sacrificii carnibus,
2MA 6:22 ut hoc facto, a morte liberaretur: et propter veterem viri amicitiam, hanc in eo faciebant humanitatem.
2MA 6:23 At ille cogitare cœpit ætatis ac senectutis suæ eminentiam dignam, et ingenitæ nobilitatis canitiem, atque a puero optimæ conversationis actus: et secundum sanctæ et a Deo conditæ legis constituta, respondit cito, dicens præmitti se velle in infernum.
2MA 6:24 Non enim ætati nostræ dignum est, inquit, fingere: ut multi adolescentium, arbitrantes Eleazarum nonaginta annorum transisse ad vitam alienigenarum,
2MA 6:25 et ipsi propter meam simulationem, et propter modicum corruptibilis vitæ tempus decipiantur, et per hoc maculam atque execrationem meæ senectuti conquiram.
2MA 6:26 Nam etsi in præsenti tempore suppliciis hominum eripiar, sed manum Omnipotentis nec vivus, nec defunctus, effugiam.
2MA 6:27 Quam ob rem fortiter vita excedendo, senectute quidem dignus apparebo:
2MA 6:28 adolescentibus autem exemplum forte relinquam, si prompto animo ac fortiter pro gravissimis ac sanctissimis legibus honesta morte perfungar. His dictis, confestim ad supplicium trahebatur.
2MA 6:29 Hi autem qui eum ducebant, et paulo ante fuerant mitiores, in iram conversi sunt propter sermones ab eo dictos, quos illi per arrogantiam prolatos arbitrabantur.
2MA 6:30 Sed cum plagis perimeretur, ingemuit, et dixit: Domine, qui habes sanctam scientiam, manifeste tu scis quia cum a morte possem liberari, duros corporis sustineo dolores: secundum animam vero propter timorem tuum libenter hæc patior.
2MA 6:31 Et iste quidem hoc modo vita decessit, non solum juvenibus, sed et universæ genti memoriam mortis suæ ad exemplum virtutis et fortitudinis derelinquens.
2MA 7:1 Contigit autem et septem fratres una cum matre sua apprehensos compelli a rege edere contra fas carnes porcinas, flagris et taureis cruciatos.
2MA 7:2 Unus autem ex illis, qui erat primus, sic ait: Quid quæris, et quid vis discere a nobis? parati sumus mori, magis quam patrias Dei leges prævaricari.
2MA 7:3 Iratus itaque rex, jussit sartagines et ollas æneas succendi: quibus statim succensis,
2MA 7:4 jussit ei qui prior fuerat locutus amputari linguam, et cute capitis abstracta, summas quoque manus et pedes ei præscindi, ceteris ejus fratribus et matre inspicientibus.
2MA 7:5 Et cum jam per omnia inutilis factus esset, jussit ignem admoveri, et adhuc spirantem torreri in sartagine: in qua cum diu cruciaretur, ceteri una cum matre invicem se hortabantur mori fortiter,
2MA 7:6 dicentes: Dominus Deus aspiciet veritatem, et consolabitur in nobis, quemadmodum in protestatione cantici declaravit Moyses: Et in servis suis consolabitur.
2MA 7:7 Mortuo itaque illo primo hoc modo, sequentem deducebant ad illudendum: et cute capitis ejus cum capillis abstracta, interrogabant si manducaret, priusquam toto corpore per membra singula puniretur.
2MA 7:8 At ille respondens patria voce, dixit: Non faciam. Propter quod et iste, sequenti loco, primi tormenta suscepit:
2MA 7:9 et in ultimo spiritu constitutus, sic ait: Tu quidem scelestissime in præsenti vita nos perdis: sed Rex mundi defunctos nos pro suis legibus in æternæ vitæ resurrectione suscitabit.
2MA 7:10 Post hunc tertius illuditur, et linguam postulatus cito protulit, et manus constanter extendit:
2MA 7:11 et cum fiducia ait: E cælo ista possideo, sed propter Dei leges nunc hæc ipsa despicio, quoniam ab ipso me ea recepturum spero:
2MA 7:12 ita ut rex, et qui cum ipso erant, mirarentur adolescentis animum, quod tamquam nihilum duceret cruciatus.
2MA 7:13 Et hoc ita defuncto, quartum vexabant similiter torquentes.
2MA 7:14 Et cum jam esset ad mortem, sic ait: Potius est ab hominibus morti datos spem exspectare a Deo, iterum ab ipso resuscitandos: tibi enim resurrectio ad vitam non erit.
2MA 7:15 Et cum admovissent quintum, vexabant eum. At ille respiciens in eum,
2MA 7:16 dixit: Potestatem inter homines habens, cum sis corruptibilis, facis quod vis: noli autem putare genus nostrum a Deo esse derelictum:
2MA 7:17 tu autem patienter sustine, et videbis magnam potestatem ipsius, qualiter te et semen tuum torquebit.
2MA 7:18 Post hunc ducebant sextum, et is, mori incipiens, sic ait: Noli frustra errare: nos enim propter nosmetipsos hæc patimur, peccantes in Deum nostrum, et digna admiratione facta sunt in nobis:
2MA 7:19 tu autem ne existimes tibi impune futurum, quod contra Deum pugnare tentaveris.
2MA 7:20 Supra modum autem mater mirabilis, et bonorum memoria digna, quæ pereuntes septem filios sub unius diei tempore conspiciens, bono animo ferebat propter spem quam in Deum habebat:
2MA 7:21 singulos illorum hortabatur voce patria fortiter, repleta sapientia: et, femineæ cogitationi masculinum animum inserens,
2MA 7:22 dixit ad eos: Nescio qualiter in utero meo apparuistis, neque enim ego spiritum et animam donavi vobis et vitam, et singulorum membra non ego ipsa compegi:
2MA 7:23 sed enim mundi Creator, qui formavit hominis nativitatem, quique omnium invenit originem, et spiritum vobis iterum cum misericordia reddet et vitam, sicut nunc vosmetipsos despicitis propter leges ejus.
2MA 7:24 Antiochus autem, contemni se arbitratus, simul et exprobrantis voce despecta, cum adhuc adolescentior superesset, non solum verbis hortabatur, sed et cum juramento affirmabat se divitem et beatum facturum, et translatum a patriis legibus amicum habiturum, et res necessarias ei præbiturum.
2MA 7:25 Sed ad hæc cum adolescens nequaquam inclinaretur, vocavit rex matrem, et suadebat ei ut adolescenti fieret in salutem.
2MA 7:26 Cum autem multis eam verbis esset hortatus, promisit suasurum se filio suo.
2MA 7:27 Itaque inclinata ad illum, irridens crudelem tyrannum, ait patria voce: Fili mi, miserere mei, quæ te in utero novem mensibus portavi, et lac triennio dedi et alui, et in ætatem istam perduxi.
2MA 7:28 Peto, nate, ut aspicias ad cælum et terram, et ad omnia quæ in eis sunt, et intelligas quia ex nihilo fecit illa Deus, et hominum genus:
2MA 7:29 ita fiet, ut non timeas carnificem istum, sed dignus fratribus tuis effectus particeps, suscipe mortem, ut in illa miseratione cum fratribus tuis te recipiam.
2MA 7:30 Cum hæc illa adhuc diceret, ait adolescens: Quem sustinetis? non obedio præcepto regis, sed præcepto legis, quæ data est nobis per Moysen.
2MA 7:31 Tu vero, qui inventor omnis malitiæ factus es in Hebræos, non effugies manum Dei.
2MA 7:32 Nos enim pro peccatis nostris hæc patimur.
2MA 7:33 Et si nobis propter increpationem et correptionem Dominus Deus noster modicum iratus est: sed iterum reconciliabitur servis suis.
2MA 7:34 Tu autem, o sceleste, et omnium hominum flagitiosissime, noli frustra extolli vanis spebus in servos ejus inflammatus:
2MA 7:35 nondum enim omnipotentis Dei, et omnia inspicientis, judicium effugisti.
2MA 7:36 Nam fratres mei, modico nunc dolore sustentato, sub testamento æternæ vitæ effecti sunt: tu vero judicio Dei justas superbiæ tuæ pœnas exsolves.
2MA 7:37 Ego autem, sicut fratres mei, animam et corpus meum trado pro patriis legibus, invocans Deum maturius genti nostræ propitium fieri, teque cum tormentis et verberibus confiteri quod ipse est Deus solus.
2MA 7:38 In me vero et in fratribus meis desinet Omnipotentis ira, quæ super omne genus nostrum juste superducta est.
2MA 7:39 Tunc rex accensus ira in hunc, super omnes crudelius desævit, indigne ferens se derisum.
2MA 7:40 Et hic itaque mundus obiit, per omnia in Domino confidens.
2MA 7:41 Novissime autem post filios, et mater consumpta est.
2MA 7:42 Igitur de sacrificiis et de nimiis crudelitatibus satis dictum est.
2MA 8:1 Judas vero Machabæus, et qui cum illo erant, introibant latenter in castella: et convocantes cognatos et amicos, et eos qui permanserunt in Judaismo assumentes, eduxerunt ad se sex millia virorum.
2MA 8:2 Et invocabant Dominum, ut respiceret in populum qui ab omnibus calcabatur, et misereretur templo quod contaminabatur ab impiis:
2MA 8:3 misereretur etiam exterminio civitatis, quæ esset illico complananda, et vocem sanguinis ad se clamantis audiret:
2MA 8:4 memoraretur quoque iniquissimas mortes parvulorum innocentum, et blasphemias nomini suo illatas, et indignaretur super his.
2MA 8:5 At Machabæus, congregata multitudine, intolerabilis gentibus efficiebatur: ira enim Domini in misericordiam conversa est.
2MA 8:6 Et superveniens castellis et civitatibus improvisus, succendebat eas: et opportuna loca occupans, non paucas hostium strages dabat:
2MA 8:7 maxime autem noctibus ad hujuscemodi excursus ferebatur, et fama virtutis ejus ubique diffundebatur.
2MA 8:8 Videns autem Philippus paulatim virum ad profectum venire, ac frequentius res ei cedere propere, ad Ptolemæum ducem Cœlesyriæ et Phœnicis scripsit ut auxilium ferret regis negotiis.
2MA 8:9 At ille velociter misit Nicanorem Patrocli de primoribus amicum, datis ei de permistis gentibus, armatis non minus viginti millibus, ut universum Judæorum genus deleret, adjuncto ei Gorgia viro militari, et in bellicis rebus experientissimo.
2MA 8:10 Constituit autem Nicanor, ut regi tributum, quod Romanis erat dandum, duo millia talentorum de captivitate Judæorum suppleret:
2MA 8:11 statimque ad maritimas civitates misit, convocans ad coëmptionem Judaicorum mancipiorum, promittens se nonaginta mancipia talento distracturum, non respiciens ad vindictam quæ eum ab Omnipotente esset consecutura.
2MA 8:12 Judas autem ubi comperit, indicavit his qui secum erant Judæis Nicanoris adventum.
2MA 8:13 Ex quibus quidam formidantes, et non credentes Dei justitiæ, in fugam vertebantur:
2MA 8:14 alii vero si quid eis supererat vendebant, simulque Dominum deprecabantur ut eriperet eos ab impio Nicanore, qui eos priusquam cominus veniret, vendiderat:
2MA 8:15 etsi non propter eos, propter testamentum tamen quod erat ad patres eorum, et propter invocationem sancti et magnifici nominis ejus super ipsos.
2MA 8:16 Convocatis autem Machabæus septem millibus qui cum ipso erant, rogabat ne hostibus reconciliarentur, neque metuerent inique venientium adversum se hostium multitudinem: sed fortiter contenderent,
2MA 8:17 ante oculos habentes contumeliam quæ loco sancto ab his injuste esset illata, itemque et ludibrio habitæ civitatis injuriam, adhuc etiam veterum instituta convulsa.
2MA 8:18 Nam illi quidem armis confidunt, ait, simul et audacia: nos autem in omnipotente Domino, qui potest et venientes adversum nos, et universum mundum, uno nutu delere, confidimus.
2MA 8:19 Admonuit autem eos et de auxiliis Dei, quæ facta sunt erga parentes: et quod sub Sennacherib centum octoginta quinque millia perierunt:
2MA 8:20 et de prælio quod eis adversus Galatas fuit in Babylonia, ut omnes, ubi ad rem ventum est, Macedonibus sociis hæsitantibus, ipsi sex millia soli peremerunt centum viginti millia, propter auxilium illis datum de cælo, et beneficia pro his plurima consecuti sunt.
2MA 8:21 His verbis constantes effecti sunt, et pro legibus et patria mori parati.
2MA 8:22 Constituit itaque fratres suos duces utrique ordini, Simonem, et Josephum, et Jonathan, subjectis unicuique millenis et quingentenis.
2MA 8:23 Ad hoc etiam ab Esdra lecto illis sancto libro, et dato signo adjutorii Dei, in prima acie ipse dux commisit cum Nicanore.
2MA 8:24 Et facto sibi adjutore Omnipotente, interfecerunt super novem millia hominum: majorem autem partem exercitus Nicanoris vulneribus debilem factam fugere compulerunt.
2MA 8:25 Pecuniis vero eorum, qui ad emptionem ipsorum venerant, sublatis, ipsos usquequaque persecuti sunt:
2MA 8:26 sed reversi sunt hora conclusi, nam erat ante sabbatum: quam ob causam non perseveraverunt insequentes.
2MA 8:27 Arma autem ipsorum, et spolia congregantes, sabbatum agebant, benedicentes Dominum, qui liberavit eos in isto die, misericordiæ initium stillans in eos.
2MA 8:28 Post sabbatum vero debilibus, et orphanis, et viduis diviserunt spolia: et residua ipsi cum suis habuere.
2MA 8:29 His itaque gestis, et communiter ab omnibus facta obsecratione, misericordem Dominum postulabant ut in finem servis suis reconciliaretur.
2MA 8:30 Et ex his qui cum Timotheo et Bacchide erant contra se contendentes, super viginti millia interfecerunt, et munitiones excelsas obtinuerunt: et plures prædas diviserunt, æquam portionem debilibus, pupillis, et viduis, sed et senioribus facientes.
2MA 8:31 Et cum arma eorum diligenter collegissent, omnia composuerunt in locis opportunis: residua vero spolia Jerosolymam detulerunt:
2MA 8:32 et Philarchen, qui cum Timotheo erat, interfecerunt, virum scelestum, qui in multis Judæos afflixerat.
2MA 8:33 Et cum epinicia agerent Jerosolymis, eum qui sacras januas incenderat, id est, Callisthenem, cum in quoddam domicilium refugisset, incenderunt, digna ei mercede pro impietatibus suis reddita.
2MA 8:34 Facinorosissimus autem Nicanor, qui mille negotiantes ad Judæorum venditionem adduxerat,
2MA 8:35 humiliatus auxilio Domini ab his quos nullos existimaverat, deposita veste gloriæ, per mediterranea fugiens, solus venit Antiochiam, summam infelicitatem de interitu sui exercitus consecutus.
2MA 8:36 Et qui promiserat Romanis se tributum restituere de captivitate Jerosolymorum, prædicabat nunc protectorem Deum habere Judæos, et ob ipsum invulnerabiles esse, eo quod sequerentur leges ab ipso constitutas.
2MA 9:1 Eodem tempore, Antiochus inhoneste revertebatur de Perside.
2MA 9:2 Intraverat enim in eam quæ dicitur Persepolis, et tentavit expoliare templum, et civitatem opprimere: sed multitudine ad arma concurrente, in fugam versi sunt: et ita contigit ut Antiochus post fugam turpiter rediret.
2MA 9:3 Et cum venisset circa Ecbatanam, recognovit quæ erga Nicanorem et Timotheum gesta sunt.
2MA 9:4 Elatus autem in ira, arbitrabatur se injuriam illorum qui se fugaverant posse in Judæos retorquere: ideoque jussit agitari currum suum sine intermissione agens iter, cælesti eum judicio perurgente, eo quod ita superbe locutus est se venturum Jerosolymam, et congeriem sepulchri Judæorum eam facturum.
2MA 9:5 Sed qui universa conspicit Dominus Deus Israël, percussit eum insanabili et invisibili plaga. Ut enim finivit hunc ipsum sermonem, apprehendit eum dolor dirus viscerum, et amara internorum tormenta:
2MA 9:6 et quidem satis juste, quippe qui multis et novis cruciatibus aliorum torserat viscera, licet ille nullo modo a sua malitia cessaret.
2MA 9:7 Super hoc autem superbia repletus, ignem spirans animo in Judæos, et præcipiens accelerari negotium, contigit illum impetu euntem de curru cadere, et gravi corporis collisione membra vexari.
2MA 9:8 Isque qui sibi videbatur etiam fluctibus maris imperare, supra humanum modum superbia repletus, et montium altitudines in statera appendere, nunc humiliatus ad terram in gestatorio portabatur, manifestam Dei virtutem in semetipso contestans:
2MA 9:9 ita ut de corpore impii vermes scaturirent, ac viventis in doloribus carnes ejus effluerent, odore etiam illius et fœtore exercitus gravaretur:
2MA 9:10 et qui paulo ante sidera cæli contingere se arbitrabatur, eum nemo poterat propter intolerantiam fœtoris portare.
2MA 9:11 Hinc igitur cœpit ex gravi superbia deductus ad agnitionem sui venire, divina admonitus plaga, per momenta singula doloribus suis augmenta capientibus.
2MA 9:12 Et cum nec ipse jam fœtorem suum ferre posset, ita ait: Justum est subditum esse Deo, et mortalem non paria Deo sentire.
2MA 9:13 Orabat autem hic scelestus Dominum, a quo non esset misericordiam consecuturus.
2MA 9:14 Et civitatem, ad quam festinans veniebat ut eam ad solum deduceret ac sepulchrum congestorum faceret, nunc optat liberam reddere:
2MA 9:15 et Judæos, quos nec sepultura quidem se dignos habiturum, sed avibus ac feris diripiendos traditurum, et cum parvulis exterminaturum dixerat, æquales nunc Atheniensibus facturum pollicetur:
2MA 9:16 templum etiam sanctum, quod prius expoliaverat, optimis donis ornaturum, et sancta vasa multiplicaturum, et pertinentes ad sacrificia sumptus de redditibus suis præstaturum:
2MA 9:17 super hæc, et Judæum se futurum, et omnem locum terræ perambulaturum, et prædicaturum Dei potestatem.
2MA 9:18 Sed non cessantibus doloribus (supervenerat enim in eum justum Dei judicium), desperans scripsit ad Judæos in modum deprecationis epistolam hæc continentem:
2MA 9:19 Optimis civibus Judæis plurimam salutem, et bene valere, et esse felices, rex et principes Antiochus.
2MA 9:20 Si bene valetis, et filii vestri, et ex sententia vobis cuncta sunt, maximas agimus gratias.
2MA 9:21 Et ego in infirmitate constitutus, vestri autem memor benigne reversus de Persidis locis, et infirmitate gravi apprehensus, necessarium duxi pro communi utilitate curam habere:
2MA 9:22 non desperans memetipsum, sed spem multam habens effugiendi infirmitatem.
2MA 9:23 Respiciens autem quod et pater meus, quibus temporibus in locis superioribus ducebat exercitum, ostendit qui post se susciperet principatum:
2MA 9:24 ut si quid contrarium accideret, aut difficile nuntiaretur, scientes hi qui in regionibus erant, cui esset rerum summa derelicta, non turbarentur.
2MA 9:25 Ad hæc, considerans de proximo potentes quosque et vicinos temporibus insidiantes, et eventum exspectantes, designavi filium meum Antiochum regem, quem sæpe recurrens in superiora regna multis vestrum commendabam: et scripsi ad eum quæ subjecta sunt.
2MA 9:26 Ora itaque vos, et peto memores beneficiorum publice et privatim, ut unusquisque conservet fidem ad me et ad filium meum.
2MA 9:27 Confido enim eum modeste et humane acturum, et sequentem propositum meum, et communem vobis fore.
2MA 9:28 Igitur homicida et blasphemus pessime percussus, et ut ipse alios tractaverat, peregre in montibus miserabili obitu vita functus est.
2MA 9:29 Transferebat autem corpus Philippus collactaneus ejus: qui, metuens filium Antiochi, ad Ptolemæum Philometorem in Ægyptum abiit.
2MA 10:1 Machabæus autem, et qui cum eo erant, Domino se protegente, templum quidem et civitatem recepit:
2MA 10:2 aras autem quas alienigenæ per plateas exstruxerant, itemque delubra demolitus est:
2MA 10:3 et purgato templo, aliud altare fecerunt, et de ignitis lapidibus igne concepto sacrificia obtulerunt post biennium, et incensum, et lucernas, et panes propositionis posuerunt.
2MA 10:4 Quibus gestis, rogabant Dominum prostrati in terram, ne amplius talibus malis inciderent: sed et, siquando peccassent, ut ab ipso mitius corriperentur, et non barbaris ac blasphemis hominibus traderentur.
2MA 10:5 Qua die autem templum ab alienigenis pollutum fuerat, contigit eadem die purificationem fieri, vigesima quinta mensis qui fuit Casleu.
2MA 10:6 Et cum lætitia diebus octo egerunt in modum tabernaculorum, recordantes quod ante modicum temporis diem solemnem tabernaculorum in montibus et in speluncis more bestiarum egerant.
2MA 10:7 Propter quod thyrsos, et ramos virides, et palmas præferebant ei qui prosperavit mundari locum suum.
2MA 10:8 Et decreverunt communi præcepto et decreto universæ genti Judæorum omnibus annis agere dies istos.
2MA 10:9 Et Antiochi quidem, qui appellatus est Nobilis, vitæ excessus ita se habuit.
2MA 10:10 Nunc autem de Eupatore Antiochi impii filio quæ gesta sunt narrabimus, breviantes mala quæ in bellis gesta sunt.
2MA 10:11 Hic enim suscepto regno, constituit super negotia regni Lysiam quemdam, Phœnicis et Syriæ militiæ principem.
2MA 10:12 Nam Ptolemæus, qui dicebatur Macer, justi tenax erga Judæos esse constituit, et præcipue propter iniquitatem quæ facta erat in eos, et pacifice agere cum eis.
2MA 10:13 Sed ob hoc accusatus ab amicis apud Eupatorem, cum frequenter proditor audiret, eo quod Cyprum creditam sibi a Philometore deseruisset, et ad Antiochum Nobilem translatus etiam ab eo recessisset, veneno vitam finivit.
2MA 10:14 Gorgias autem cum esset dux locorum, assumptis advenis, frequenter Judæos debellabat.
2MA 10:15 Judæi vero qui tenebant opportunas munitiones, fugatos ab Jerosolymis suscipiebant, et bellare tentabant.
2MA 10:16 Hi vero qui erant cum Machabæo, per orationes Dominum rogantes ut esset sibi adjutor, impetum fecerunt in munitiones Idumæorum:
2MA 10:17 multaque vi insistentes, loca obtinuerunt, occurrentes interemerunt, et omnes simul non minus viginti millibus trucidaverunt.
2MA 10:18 Quidam autem cum confugissent in duas turres valde munitas, omnem apparatum ad repugnandum habentes,
2MA 10:19 Machabæus ad eorum expugnationem relicto Simone, et Josepho, itemque Zachæo, eisque qui cum ipsis erant satis multis, ipse ad eas quæ amplius perurgebant pugnas conversus est.
2MA 10:20 Hi vero qui cum Simone erant, cupiditate ducti, a quibusdam qui in turribus erant, suasi sunt pecunia: et septuaginta millibus didrachmis acceptis, dimiserunt quosdam effugere.
2MA 10:21 Cum autem Machabæo nuntiatum esset quod factum est, principibus populi congregatis accusavit quod pecunia fratres vendidissent, adversariis eorum dimissis.
2MA 10:22 Hos igitur proditores factos interfecit, et confestim duas turres occupavit.
2MA 10:23 Armis autem ac manibus omnia prospere agendo in duabus munitionibus plus quam viginti millia peremit.
2MA 10:24 At Timotheus, qui prius a Judæis fuerat superatus, convocato exercitu peregrinæ multitudinis, et congregato equitatu Asiano, advenit quasi armis Judæam capturus.
2MA 10:25 Machabæus autem et qui cum ipso erant, appropinquante illo, deprecabantur Dominum, caput terra aspergentes, lumbosque ciliciis præcincti,
2MA 10:26 ad altaris crepidinem provoluti, ut sibi propitius, inimicis autem eorum esset inimicus, et adversariis adversaretur, sicut lex dicit.
2MA 10:27 Et ita post orationem, sumptis armis, longius de civitate procedentes, et proximi hostibus effecti, resederunt.
2MA 10:28 Primo autem solis ortu utrique commiserunt: isti quidem victoriæ et prosperitatis sponsorem cum virtute Dominum habentes: illi autem ducem belli animum habebant.
2MA 10:29 Sed cum vehemens pugna esset, apparuerunt adversariis de cælo viri quinque in equis, frenis aureis decori, ducatum Judæis præstantes:
2MA 10:30 ex quibus duo Machabæum medium habentes, armis suis circumseptum incolumem conservabant: in adversarios autem tela et fulmina jaciebant, ex quo et cæcitate confusi et repleti perturbatione, cadebant.
2MA 10:31 Interfecti sunt autem viginti millia quingenti, et equites sexcenti.
2MA 10:32 Timotheus vero confugit in Gazaram præsidium munitum, cui præerat Chæreas.
2MA 10:33 Machabæus autem et qui cum eo erant, lætantes obsederunt præsidium diebus quatuor.
2MA 10:34 At hi qui intus erant, loci firmitate confisi, supra modum maledicebant, et sermones nefandos jactabant.
2MA 10:35 Sed cum dies quinta illucesceret, viginti juvenes ex his qui cum Machabæo erant, accensi animis propter blasphemiam, viriliter accesserunt ad murum, et feroci animo incedentes ascendebant:
2MA 10:36 sed et alii similiter ascendentes, turres portasque succendere aggressi sunt, atque ipsos maledicos vivos concremare.
2MA 10:37 Per continuum autem biduum præsidio vastato, Timotheum occultantem se in quodam repertum loco peremerunt: et fratrem illius Chæream et Apollophanem occiderunt.
2MA 10:38 Quibus gestis, in hymnis et confessionibus benedicebant Dominum, qui magna fecit in Israël, et victoriam dedit illis.
2MA 11:1 Sed parvo post tempore, Lysias procurator regis et propinquus, ac negotiorum præpositus, graviter ferens de his quæ acciderant,
2MA 11:2 congregatis octoginta millibus, et equitatu universo, veniebat adversus Judæos, existimans se civitatem quidem captam gentibus habitaculum facturum,
2MA 11:3 templum vero in pecuniæ quæstum, sicut cetera delubra gentium, habiturum, et per singulos annos venale sacerdotium:
2MA 11:4 nusquam recogitans Dei potestatem, sed mente effrenatus in multitudine peditum, et in millibus equitum, et in octoginta elephantis confidebat.
2MA 11:5 Ingressus autem Judæam, et appropians Bethsuræ, quæ erat in angusto loco, ab Jerosolyma intervallo quinque stadiorum, illud præsidium expugnabat.
2MA 11:6 Ut autem Machabæus et qui cum eo erant cognoverunt expugnari præsidia, cum fletu et lacrimis rogabant Dominum, et omnis turba simul, ut bonum angelum mitteret ad salutem Israël.
2MA 11:7 Et ipse primus Machabæus, sumptis armis, ceteros adhortatus est simul secum periculum subire, et ferre auxilium fratribus suis.
2MA 11:8 Cumque pariter prompto animo procederent, Jerosolymis apparuit præcedens eos eques in veste candida, armis aureis hastam vibrans.
2MA 11:9 Tunc omnes simul benedixerunt misericordem Dominum, et convaluerunt animis: non solum homines, sed et bestias ferocissimas, et muros ferreos parati penetrare.
2MA 11:10 Ibant igitur prompti, de cælo habentes adjutorem et miserantem super eos Dominum.
2MA 11:11 Leonum autem more impetu irruentes in hostes, prostraverunt ex eis undecim millia peditum, et equitum mille sexcentos:
2MA 11:12 universos autem in fugam verterunt, plures autem ex eis vulnerati nudi evaserunt. Sed et ipse Lysias turpiter fugiens evasit.
2MA 11:13 Et quia non insensatus erat, secum ipse reputans factam erga se diminutionem, et intelligens invictos esse Hebræos, omnipotentis Dei auxilio innitentes, misit ad eos:
2MA 11:14 promisitque se consensurum omnibus quæ justa sunt, et regem compulsurum amicum fieri.
2MA 11:15 Annuit autem Machabæus precibus Lysiæ, in omnibus utilitati consulens: et quæcumque Machabæus scripsit Lysiæ de Judæis, ea rex concessit.
2MA 11:16 Nam erant scriptæ Judæis epistolæ a Lysia quidem hunc modum continentes: Lysias populo Judæorum salutem.
2MA 11:17 Joannes et Abesalom, qui missi fuerant a vobis, tradentes scripta, postulabant ut ea quæ per illos significabantur, implerem.
2MA 11:18 Quæcumque igitur regi potuerunt perferri, exposui: et quæ res permittebat, concessit.
2MA 11:19 Si igitur in negotiis fidem conservaveritis, et deinceps bonorum vobis causa esset, tentabo.
2MA 11:20 De ceteris autem per singula verbo mandavi et istis, et his, qui a me missi sunt, colloqui vobiscum.
2MA 11:21 Bene valete. Anno centesimo, quadragesimo octavo mensis Dioscori, die vigesima et quarta.
2MA 11:22 Regis autem epistola ista continebat: Rex Antiochus Lysiæ fratri salutem.
2MA 11:23 Patre nostro inter deos translato, nos volentes eos qui sunt in regno nostro sine tumultu agere, et rebus suis adhibere diligentiam,
2MA 11:24 audivimus Judæos non consensisse patri meo ut transferrentur ad ritum Græcorum, sed tenere velle suum institutum, ac propterea postulare a nobis concedi sibi legitima sua.
2MA 11:25 Volentes igitur hanc quoque gentem quietam esse, statuentes judicavimus templum restitui illis, ut agerent secundum suorum majorum consuetudinem.
2MA 11:26 Bene igitur feceris, si miseris ad eos et dexteram dederis: ut cognita nostra voluntate, bono animo sint, et utilitatibus propriis deserviant.
2MA 11:27 Ad Judæos vero regis epistola talis erat: Rex Antiochus senatui Judæorum, et ceteris Judæis salutem.
2MA 11:28 Si valetis, sic estis ut volumus: sed et ipsi bene valemus.
2MA 11:29 Adiit nos Menelaus, dicens velle vos descendere ad vestros, qui sunt apud nos.
2MA 11:30 His igitur qui commeant usque ad diem trigesimum mensis Xanthici, damus dextras securitatis,
2MA 11:31 ut Judæi utantur cibis et legibus suis, sicut et prius: et nemo eorum ullo modo molestiam patiatur de his quæ per ignorantiam gesta sunt.
2MA 11:32 Misimus autem et Menelaum, qui vos alloquatur.
2MA 11:33 Valete. Anno centesimo quadragesimo octavo, Xanthici mensis quintadecima die.
2MA 11:34 Miserunt autem etiam Romani epistolam, ita se habentem: Quintus Memmius et Titus Manilius legati Romanorum, populo Judæorum salutem.
2MA 11:35 De his quæ Lysias cognatus regis concessit vobis, et nos concessimus.
2MA 11:36 De quibus autem ad regem judicavit referendum, confestim aliquem mittere, diligentius inter vos conferentes, ut decernamus, sicut congruit vobis: nos enim Antiochiam accedimus.
2MA 11:37 Ideoque festinate rescribere, ut nos quoque sciamus cujus estis voluntatis.
2MA 11:38 Bene valete. Anno centesimo quadragesimo octavo, quintadecima die mensis Xanthici.
2MA 12:1 His factis pactionibus, Lysias pergebat ad regem, Judæi autem agriculturæ operam dabant.
2MA 12:2 Sed hi qui resederant, Timotheus, et Apollonius Gennæi filius, sed et Hieronymus, et Demophon super hos, et Nicanor Cypriarches, non sinebant eos in silentio agere et quiete.
2MA 12:3 Joppitæ vero tale quoddam flagitium perpetrarunt: rogaverunt Judæos cum quibus habitabant, ascendere scaphas quas paraverant, cum uxoribus et filiis, quasi nullis inimicitiis inter eos subjacentibus.
2MA 12:4 Secundum commune itaque decretum civitatis, et ipsis acquiescentibus, pacisque causa nihil suspectum habentibus: cum in altum processissent, submerserunt non minus ducentos.
2MA 12:5 Quam crudelitatem Judas in suæ gentis homines factam ut cognovit, præcepit viris qui erant cum ipso: et invocato justo judice Deo,
2MA 12:6 venit adversus interfectores fratrum, et portum quidem noctu succendit, scaphas exussit, eos autem qui ab igne refugerant, gladio peremit.
2MA 12:7 Et cum hæc ita egisset, discessit quasi iterum reversurus, et universos Joppitas eradicaturus.
2MA 12:8 Sed cum cognovisset et eos qui erant Jamniæ, velle pari modo facere habitantibus secum Judæis,
2MA 12:9 Jamnitis quoque nocte supervenit, et portum cum navibus succendit: ita ut lumen ignis appareret Jerosolymis a stadiis ducentis quadraginta.
2MA 12:10 Inde cum jam abiissent novem stadiis, et iter facerent ad Timotheum, commiserunt cum eo Arabes quinque millia viri, et equites quingenti.
2MA 12:11 Cumque pugna valida fieret, et auxilio Dei prospere cessisset, residui Arabes victi petebant a Juda dextram sibi dari, promittentes se pascua daturos, et in ceteris profuturos.
2MA 12:12 Judas autem arbitratus vere in multis eos utiles, promsit pacem: dextrisque acceptis, discessere ad tabernacula sua.
2MA 12:13 Aggressus est autem et civitatem quamdam firmam pontibus murisque circumseptam, quæ a turbis habitabatur gentium promiscuarum: cui nomen Casphin.
2MA 12:14 Hi vero qui intus erant, confidentes in stabilitate murorum et apparatu alimoniarum, remissius agebant, maledictis lacessentes Judam et blasphemantes, ac loquentes quæ fas non est.
2MA 12:15 Machabæus autem, invocato magno mundi Principe, qui sine arietibus et machinis temporibus Jesu præcipitavit Jericho, irruit ferociter muris:
2MA 12:16 et capta civitate per Domini voluntatem, innumerabiles cædes fecit, ita ut adjacens stagnum stadiorum duorum latitudinis sanguine interfectorum fluere videretur.
2MA 12:17 Inde discesserunt stadia septingenta quinquaginta, et venerunt in Characa ad eos, qui dicuntur Tubianæi, Judæos:
2MA 12:18 et Timotheum quidem in illis locis non comprehenderunt, nulloque negotio perfecto regressus est, relicto in quodam loco firmissimo præsidio.
2MA 12:19 Dositheus autem et Sosipater, qui erant duces cum Machabæo, peremerunt a Timotheo relictos in præsidio, decem millia viros.
2MA 12:20 At Machabæus, ordinatis circum se sex millibus, et constitutis per cohortes, adversus Timotheum processit, habentem secum centum viginti millia peditum, equitumque duo millia quingentos.
2MA 12:21 Cognito autem Judæ adventu, Timotheus præmisit mulieres et filios, et reliquum apparatum, in præsidium quod Carnion dicitur: erat enim inexpugnabile, et accessu difficile propter locorum angustias.
2MA 12:22 Cumque cohors Judæ prima apparuisset, timor hostibus incussus est ex præsentia Dei, qui universa conspicit: et in fugam versi sunt alius ab alio, ita ut magis a suis dejicerentur, et gladiorum suorum ictibus debilitarentur.
2MA 12:23 Judas autem vehementer instabat puniens profanos, et prostravit ex eis triginta millia virorum.
2MA 12:24 Ipse vero Timotheus incidit in partes Dosithei et Sosipatris: et multis precibus postulabat ut vivus dimitteretur, eo quod multorum ex Judæis parentes haberet ac fratres, quos morte ejus decipi eveniret.
2MA 12:25 Et cum fidem dedisset restituturum se eos secundum constitutum, illæsum eum dimiserunt propter fratrum salutem.
2MA 12:26 Judas autem egressus est ad Carnion, interfectis viginti quinque millibus.
2MA 12:27 Post horum fugam et necem, movit exercitum ad Ephron civitatem munitam, in qua multitudo diversarum gentium habitabat: et robusti juvenes pro muris consistentes fortiter repugnabant: in hac autem machinæ multæ et telorum erat apparatus.
2MA 12:28 Sed cum Omnipotentem invocassent, qui potestate sua vires hostium confringit, ceperunt civitatem: et ex eis qui intus erant, viginti quinque millia prostraverunt.
2MA 12:29 Inde ad civitatem Scytharum abierunt, quæ ab Jerosolymis sexcentis stadiis aberat.
2MA 12:30 Contestantibus autem his, qui apud Scythopolitas erant, Judæis, quod benigne ab eis haberentur, etiam temporibus infelicitatis quod modeste secum egerint:
2MA 12:31 gratias agentes eis, et exhortati etiam de cetero erga genus suum benignos esse, venerunt Jerosolymam die solemni septimanarum instante.
2MA 12:32 Et post Pentecosten abierunt contra Gorgiam præpositum Idumææ.
2MA 12:33 Exivit autem cum peditibus tribus millibus, et equitibus quadringentis.
2MA 12:34 Quibus congressis, contigit paucos ruere Judæorum.
2MA 12:35 Dositheus vero quidam de Bacenoris eques, vir fortis, Gorgiam tenebat: et, cum vellet illum capere vivum, eques quidam de Thracibus irruit in eum, humerumque ejus amputavit: atque ita Gorgias effugit in Maresa.
2MA 12:36 At illis qui cum Esdrim erant diutius pugnantibus et fatigatis, invocavit Judas Dominum adjutorem et ducem belli fieri:
2MA 12:37 incipiens voce patria, et cum hymnis clamorem extollens, fugam Gorgiæ militibus incussit.
2MA 12:38 Judas autem collecto exercitu venit in civitatem Odollam: et cum septima dies superveniret, secundum consuetudinem purificati, in eodem loco sabbatum egerunt.
2MA 12:39 Et sequenti die venit cum suis Judas, ut corpora prostratorum tolleret, et cum parentibus poneret in sepulchris paternis.
2MA 12:40 Invenerunt autem sub tunicis interfectorum de donariis idolorum quæ apud Jamniam fuerunt, a quibus lex prohibet Judæos: omnibus ergo manifestum factum est, ob hanc causam eos corruisse.
2MA 12:41 Omnes itaque benedixerunt justum judicium Domini, qui occulta fecerat manifesta:
2MA 12:42 atque ita ad preces conversi, rogaverunt ut id quod factum erat delictum oblivioni traderetur. At vero fortissimus Judas hortabatur populum conservare se sine peccato, sub oculis videntes quæ facta sunt pro peccatis eorum qui prostrati sunt.
2MA 12:43 Et facta collatione, duodecim millia drachmas argenti misit Jerosolymam offerri pro peccatis mortuorum sacrificium, bene et religiose de resurrectione cogitans
2MA 12:44 (nisi enim eos qui ceciderant resurrecturos speraret, superfluum videretur et vanum orare pro mortuis),
2MA 12:45 et quia considerabat quod hi qui cum pietate dormitionem acceperant, optimam haberent repositam gratiam.
2MA 12:46 Sancta ergo et salubris est cogitatio pro defunctis exorare, ut a peccatis solvantur.
2MA 13:1 Anno centesimo quadragesimo nono, cognovit Judas Antiochum Eupatorem venire cum multitudine adversus Judæam,
2MA 13:2 et cum eo Lysiam procuratorem et præpositum negotiorum, secum habentem peditum centum decem millia, et equitum quinque millia, et elephantos viginti duos, currus cum falcibus trecentos.
2MA 13:3 Commiscuit autem se illis et Menelaus: et cum multa fallacia deprecabatur Antiochum, non pro patriæ salute, sed sperans se constitui in principatum.
2MA 13:4 Sed Rex regum suscitavit animos Antiochi in peccatorem: et suggerente Lysia hunc esse causam omnium malorum, jussit (ut eis est consuetudo) apprehensum in eodem loco necari.
2MA 13:5 Erat autem in eodem loco turris quinquaginta cubitorum, aggestum undique habens cineris: hæc prospectum habebat in præceps.
2MA 13:6 Inde in cinerem dejici jussit sacrilegum, omnibus eum propellentibus ad interitum.
2MA 13:7 Et tali lege prævaricatorem legis contigit mori, nec terræ dari Menelaum.
2MA 13:8 Et quidem satis juste: nam quia multa erga aram Dei delicta commisit, cujus ignis et cinis erat sanctus: ipse in cineris morte damnatus est.
2MA 13:9 Sed rex mente effrenatus veniebat, nequiorem se patre suo Judæis ostensurus.
2MA 13:10 Quibus Judas cognitis, præcepit populo ut die ac nocte Dominum invocarent, quo, sicut semper, et nunc adjuvaret eos,
2MA 13:11 quippe qui lege, et patria, sanctoque templo privari vererentur: ac populum, qui nuper paululum respirasset, ne sineret blasphemis rursus nationibus subdi.
2MA 13:12 Omnibus itaque simul id facientibus, et petentibus a Domino misericordiam cum fletu et jejuniis, per triduum continuum prostratis, hortatus est eos Judas ut se præpararent.
2MA 13:13 Ipse vero cum senioribus cogitavit priusquam rex admoveret exercitum ad Judæam et obtineret civitatem, exire, et Domini judicio committere exitum rei.
2MA 13:14 Dans itaque potestatem omnium Deo mundi creatori, et exhortatus suos ut fortiter dimicarent, et usque ad mortem pro legibus, templo, civitate, patria, et civibus starent, circa Modin exercitum constituit.
2MA 13:15 Et dato signo suis Dei victoriæ, juvenibus fortissimis electis nocte aggressus aulam regiam, in castris interfecit viros quatuor millia, et maximum elephantorum cum his qui superpositi fuerant:
2MA 13:16 summoque metu ac perturbatione hostium castra replentes, rebus prospere gestis, abierunt.
2MA 13:17 Hoc autem factum est die illucescente, adjuvante eum Domini protectione.
2MA 13:18 Sed rex, accepto gustu audaciæ Judæorum, arte difficultatem locorum tentabat:
2MA 13:19 et Bethsuræ, quæ erat Judæorum præsidium munitum, castra admovebat: sed fugabatur, impingebat, minorabatur.
2MA 13:20 His autem qui intus erant, Judas necessaria mittebat.
2MA 13:21 Enuntiavit autem mysteria hostibus Rhodocus quidam de judaico exercitu, qui requisitus comprehensus est, et conclusus.
2MA 13:22 Iterum rex sermonem habuit ad eos qui erant in Bethsuris: dextram dedit, accepit, abiit:
2MA 13:23 commisit cum Juda, superatus est. Ut autem cognovit rebellasse Philippum Antiochiæ, qui relictus erat super negotia, mente consternatus, Judæos deprecans, subditusque eis, jurat de omnibus quibus justum visum est: et reconciliatus obtulit sacrificium, honoravit templum, et munera posuit.
2MA 13:24 Machabæum amplexatus est, et fecit eum a Ptolemaide usque ad Gerrenos ducem et principem.
2MA 13:25 Ut autem venit Ptolemaidam, graviter ferebant Ptolemenses amicitiæ conventionem, indignantes ne forte fœdus irrumperent.
2MA 13:26 Tunc ascendit Lysias tribunal, et exposuit rationem, et populum sedavit, regressusque est Antiochiam: et hoc modo regis profectio et reditus processit.
2MA 14:1 Sed post triennii tempus, cognovit Judas et qui cum eo erant Demetrium Seleuci cum multitudine valida et navibus per portam Tripolis ascendisse ad loca opportuna,
2MA 14:2 et tenuisse regiones adversus Antiochum, et ducem ejus Lysiam.
2MA 14:3 Alcimus autem quidam, qui summus sacerdos fuerat, sed voluntarie coinquinatus est temporibus commistionis, considerans nullo modo sibi esse salutem neque accessum ad altare,
2MA 14:4 venit ad regem Demetrium centesimo quinquagesimo anno, offerens ei coronam auream et palmam, super hæc et thallos, qui templi esse videbantur. Et ipsa quidem die siluit.
2MA 14:5 Tempus autem opportunum dementiæ suæ nactus, convocatus a Demetrio ad consilium, et interrogatus quibus rebus et consiliis Judæi niterentur,
2MA 14:6 respondit: Ipsi qui dicuntur Assidæi Judæorum, quibus præest Judas Machabæus, bella nutriunt, et seditiones movent, nec patiuntur regnum esse quietum:
2MA 14:7 nam et ego defraudatus parentum gloria (dico autem summo sacerdotio) huc veni:
2MA 14:8 primo quidem utilitatibus regis fidem servans, secundo autem etiam civibus consulens: nam illorum pravitate universum genus nostrum non minime vexatur.
2MA 14:9 Sed oro his singulis, o rex, cognitis, et regioni et generi, secundum humanitatem tuam pervulgatam omnibus, prospice:
2MA 14:10 nam, quamdiu superest Judas, impossibile est pacem esse negotiis.
2MA 14:11 Talibus autem ab hoc dictis, et ceteri amici hostiliter se habentes adversus Judam, inflammaverunt Demetrium.
2MA 14:12 Qui statim Nicanorem præpositum elephantorum ducem misit in Judæam:
2MA 14:13 datis mandatis ut ipsum quidem Judam caperet: eos vero qui cum illo erant, dispergeret, et constitueret Alcimum maximi templi summum sacerdotem.
2MA 14:14 Tunc gentes quæ de Judæa fugerant Judam, gregatim se Nicanori miscebant, miserias et clades Judæorum prosperitates rerum suarum existimantes.
2MA 14:15 Audito itaque Judæi Nicanoris adventu, et conventu nationum, conspersi terra rogabant eum qui populum suum constituit, ut in æternum custodiret, quique suam portionem signis evidentibus protegit.
2MA 14:16 Imperante autem duce, statim inde moverunt, conveneruntque ad castellum Dessau.
2MA 14:17 Simon vero frater Judæ commiserat cum Nicanore: sed conterritus est repentino adventu adversariorum.
2MA 14:18 Nicanor tamen, audiens virtutem comitum Judæ, et animi magnitudinem quam pro patriæ certaminibus habebant, sanguine judicium facere metuebat.
2MA 14:19 Quam ob rem præmisit Posidonium, et Theodotium, et Matthiam, ut darent dextras atque acciperent.
2MA 14:20 Et cum diu de his consilium ageretur, et ipse dux ad multitudinem retulisset, omnium una fuit sententia amicitiis annuere.
2MA 14:21 Itaque diem constituerunt, qua secreto inter se agerent: et singulis sellæ prolatæ sunt, et positæ.
2MA 14:22 Præcepit autem Judas armatos esse locis opportunis, ne forte ab hostibus repente mali aliquid oriretur: et congruum colloquium fecerunt.
2MA 14:23 Morabatur autem Nicanor Jerosolymis, nihilque inique agebat: gregesque turbarum quæ congregatæ fuerant, dimisit.
2MA 14:24 Habebat autem Judam semper carum ex animo, et erat viro inclinatus.
2MA 14:25 Rogavitque eum ducere uxorem, filiosque procreare. Nuptias fecit: quiete egit, communiterque vivebant.
2MA 14:26 Alcimus autem, videns caritatem illorum ad invicem et conventiones, venit ad Demetrium, et dicebat Nicanorem rebus alienis assentire, Judamque regni insidiatorem successorem sibi destinasse.
2MA 14:27 Itaque rex exasperatus, et pessimis hujus criminationibus irritatus, scripsit Nicanori, dicens graviter quidem se ferre de amicitiæ conventione, jubere tamen Machabæum citius vinctum mittere Antiochiam.
2MA 14:28 Quibus cognitis, Nicanor consternabatur, et graviter ferebat, si ea quæ convenerant irrita faceret, nihil læsus a viro:
2MA 14:29 sed quia regi resistere non poterat, opportunitatem observabat qua præceptum perficeret.
2MA 14:30 At Machabæus, videns secum austerius agere Nicanorem, et consuetum occursum ferocius exhibentem, intelligens non ex bono esse austeritatem istam, paucis suorum congregatis, occultavit se a Nicanore.
2MA 14:31 Quod cum ille cognovit, fortiter se a viro præventum, venit ad maximum et sanctissimum templum: et sacerdotibus solitas hostias offerentibus, jussit sibi tradi virum.
2MA 14:32 Quibus cum juramento dicentibus nescire se ubi esset qui quærebatur, extendens manum ad templum,
2MA 14:33 juravit, dicens: Nisi Judam mihi vinctum tradideritis, istud Dei fanum in planitiem deducam, et altare effodiam, et templum hoc Libero patri consecrabo.
2MA 14:34 Et his dictis abiit. Sacerdotes autem protendentes manus in cælum, invocabant eum qui semper propugnator esset gentis ipsorum, hæc dicentes:
2MA 14:35 Tu, Domine universorum, qui nullius indiges, voluisti templum habitationis tuæ fieri in nobis.
2MA 14:36 Et nunc, Sancte sanctorum, omnium Domine, conserva in æternum impollutam domum istam, quæ nuper mundata est.
2MA 14:37 Razias autem quidam de senioribus ab Jerosolymis delatus est Nicanori, vir amator civitatis, et bene audiens: qui pro affectu pater Judæorum appellabatur.
2MA 14:38 Hic multis temporibus continentiæ propositum tenuit in Judaismo, corpusque et animam tradere contentus pro perseverantia.
2MA 14:39 Volens autem Nicanor manifestare odium quod habebat in Judæos, misit milites quingentos ut eum comprehenderent.
2MA 14:40 Putabat enim, si illum decepisset, se cladem Judæis maximam illaturum.
2MA 14:41 Turbis autem irruere in domum ejus, et januam dirumpere: atque ignem admovere cupientibus, cum jam comprehenderetur, gladio se petiit,
2MA 14:42 eligens nobiliter mori potius quam subditus fieri peccatoribus, et contra natales suos indignis injuriis agi.
2MA 14:43 Sed cum per festinationem non certo ictu plagam dedisset, et turbæ intra ostia irrumperent, recurrens audacter ad murum præcipitavit semetipsum viriliter in turbas:
2MA 14:44 quibus velociter locum dantibus casui ejus, venit per mediam cervicem.
2MA 14:45 Et cum adhuc spiraret, accensus animo, surrexit, et cum sanguis ejus magno fluxu deflueret, et gravissimis vulneribus esset saucius, cursu turbam pertransiit:
2MA 14:46 et stans supra quamdam petram præruptam, et jam exsanguis effectus, complexus intestina sua, utrisque manibus projecit super turbas, invocans dominatorem vitæ ac spiritus ut hæc illi iterum redderet: atque ita vita defunctus est.
2MA 15:1 Nicanor autem, ut comperit Judam esse in locis Samariæ, cogitavit cum omni impetu die sabbati committere bellum.
2MA 15:2 Judæis vero qui illum per necessitatem sequebantur, dicentibus: Ne ita ferociter et barbare feceris, sed honorem tribue diei sanctificationis, et honora eum qui universa conspicit:
2MA 15:3 ille infelix interrogavit si est potens in cælo, qui imperavit agi diem sabbatorum.
2MA 15:4 Et respondentibus illis: Est Dominus vivus ipse in cælo potens, qui jussit agi septimam diem:
2MA 15:5 at ille ait: Et ego potens sum super terram qui impero sumi arma, et negotia regis impleri. Tamen non obtinuit ut consilium perficeret.
2MA 15:6 Et Nicanor quidem cum summa superbia erectus, cogitaverat commune trophæum statuere de Juda.
2MA 15:7 Machabæus autem semper confidebat cum omni spe auxilium sibi a Deo affuturum:
2MA 15:8 et hortabatur suos ne formidarent ad adventum nationum, sed in mente haberent adjutoria sibi facta de cælo, et nunc sperarent ab Omnipotente sibi affuturam victoriam.
2MA 15:9 Et allocutus eos de lege et prophetis, admonens etiam certamina quæ fecerant prius, promptiores constituit eos:
2MA 15:10 et ita animis eorum erectis simul ostendebat gentium fallaciam, et juramentorum prævaricationem.
2MA 15:11 Singulos autem illorum armavit, non clypei et hastæ munitione, sed sermonibus optimis et exhortationibus, exposito digno fide somnio, per quod universos lætificavit.
2MA 15:12 Erat autem hujuscemodi visus: Oniam, qui fuerat summus sacerdos, virum bonum et benignum, verecundum visu, modestum moribus, et eloquio decorum, et qui a puero in virtutibus exercitatus sit, manus protendentem orare pro omni populo Judæorum.
2MA 15:13 Post hoc apparuisse et alium virum ætate et gloria mirabilem, et magni decoris habitudine circa illum.
2MA 15:14 Respondentem vero Oniam dixisse: Hic est fratrum amator, et populi Israël: hic est qui multum orat pro populo et universa sancta civitate, Jeremias propheta Dei.
2MA 15:15 Extendisse autem Jeremiam dextram, et dedisse Judæ gladium aureum, dicentem:
2MA 15:16 Accipe sanctum gladium munus a Deo, in quo dejicies adversarios populi mei Israël.
2MA 15:17 Exhortati itaque Judæ sermonibus bonis valde, de quibus extolli posset impetus, et animi juvenum confortari, statuerunt dimicare et confligere fortiter: ut virtus de negotiis judicaret, eo quod civitas sancta et templum periclitarentur.
2MA 15:18 Erat enim pro uxoribus et filiis, itemque pro fratribus et cognatis, minor sollicitudo: maximus vero et primus pro sanctitate timor erat templi.
2MA 15:19 Sed et eos qui in civitate erant, non minima sollicitudo habebat pro his qui congressuri erant.
2MA 15:20 Et cum jam omnes sperarent judicium futurum, hostesque adessent atque exercitus esset ordinatus, bestiæ equitesque opportuno in loco compositi,
2MA 15:21 considerans Machabæus adventum multitudinis, et apparatum varium armorum, et ferocitatem bestiarum, extendens manus in cælum, prodigia facientem Dominum invocavit, qui non secundum armorum potentiam, sed prout ipsi placet, dat dignis victoriam.
2MA 15:22 Dixit autem invocans hoc modo: Tu Domine, qui misisti angelum tuum sub Ezechia rege Juda, et interfecisti de castris Sennacherib centum octoginta quinque millia:
2MA 15:23 et nunc, dominator cælorum, mitte angelum tuum bonum ante nos in timore et tremore magnitudinis brachii tui,
2MA 15:24 ut metuant qui cum blasphemia veniunt adversus sanctum populum tuum. Et hic quidem ita peroravit.
2MA 15:25 Nicanor autem et qui cum ipso erant, cum tubis et canticis admovebant.
2MA 15:26 Judas vero et qui cum eo erant, invocato Deo, per orationes congressi sunt:
2MA 15:27 manu quidem pugnantes, sed Dominum cordibus orantes, prostraverunt non minus triginta quinque millia, præsentia Dei magnifice delectati.
2MA 15:28 Cumque cessassent, et cum gaudio redirent, cognoverunt Nicanorem ruisse cum armis suis.
2MA 15:29 Facto itaque clamore, et perturbatione excitata, patria voce omnipotentem Dominum benedicebant.
2MA 15:30 Præcepit autem Judas, qui per omnia corpore et animo mori pro civibus paratus erat, caput Nicanoris, et manum cum humero abscissam, Jerosolymam perferri.
2MA 15:31 Quo cum pervenisset, convocatis contribulibus et sacerdotibus ad altare, accersiit et eos qui in arce erant.
2MA 15:32 Et ostenso capite Nicanoris, et manu nefaria quam extendens contra domum sanctam omnipotentis Dei magnifice gloriatus est.
2MA 15:33 Linguam etiam impii Nicanoris præcisam jussit particulatim avibus dari: manum autem dementis contra templum suspendi.
2MA 15:34 Omnes igitur cæli benedixerunt Dominum, dicentes: Benedictus qui locum suum incontaminatum servavit.
2MA 15:35 Suspendit autem Nicanoris caput in summa arce, ut evidens esset, et manifestum signum auxilii Dei.
2MA 15:36 Itaque omnes communi consilio decreverunt nullo modo diem istum absque celebritate præterire:
2MA 15:37 habere autem celebritatem tertiadecima die mensis Adar, quod dicitur voce syriaca, pridie Mardochæi diei.
2MA 15:38 Igitur his erga Nicanorem gestis, et ex illis temporibus ab Hebræis civitate possessa, ego quoque in his faciam finem sermonis.
2MA 15:39 Et si quidem bene, et ut historiæ competit, hoc et ipse velim: sin autem minus digne, concedendum est mihi.
2MA 15:40 Sicut enim vinum semper bibere, aut semper aquam, contrarium est; alternis autem uti, delectabile: ita legentibus si semper exactus sit sermo, non erit gratus. Hic ergo erit consummatus.
MAT 1:1 Liber generationis Jesu Christi filii David, filii Abraham.
MAT 1:2 Abraham genuit Isaac. Isaac autem genuit Jacob. Jacob autem genuit Judam, et fratres ejus.
MAT 1:3 Judas autem genuit Phares, et Zaram de Thamar. Phares autem genuit Esron. Esron autem genuit Aram.
MAT 1:4 Aram autem genuit Aminadab. Aminadab autem genuit Naasson. Naasson autem genuit Salmon.
MAT 1:5 Salmon autem genuit Booz de Rahab. Booz autem genuit Obed ex Ruth. Obed autem genuit Jesse. Jesse autem genuit David regem.
MAT 1:6 David autem rex genuit Salomonem ex ea quæ fuit Uriæ.
MAT 1:7 Salomon autem genuit Roboam. Roboam autem genuit Abiam. Abias autem genuit Asa.
MAT 1:8 Asa autem genuit Josophat. Josophat autem genuit Joram. Joram autem genuit Oziam.
MAT 1:9 Ozias autem genuit Joatham. Joatham autem genuit Achaz. Achaz autem genuit Ezechiam.
MAT 1:10 Ezechias autem genuit Manassen. Manasses autem genuit Amon. Amon autem genuit Josiam.
MAT 1:11 Josias autem genuit Jechoniam, et fratres ejus in transmigratione Babylonis.
MAT 1:12 Et post transmigrationem Babylonis: Jechonias genuit Salathiel. Salathiel autem genuit Zorobabel.
MAT 1:13 Zorobabel autem genuit Abiud. Abiud autem genuit Eliacim. Eliacim autem genuit Azor.
MAT 1:14 Azor autem genuit Sadoc. Sadoc autem genuit Achim. Achim autem genuit Eliud.
MAT 1:15 Eliud autem genuit Eleazar. Eleazar autem genuit Mathan. Mathan autem genuit Jacob.
MAT 1:16 Jacob autem genuit Joseph virum Mariæ, de qua natus est Jesus, qui vocatur Christus.
MAT 1:17 Omnes itaque generationes ab Abraham usque ad David, generationes quatuordecim: et a David usque ad transmigrationem Babylonis, generationes quatuordecim: et a transmigratione Babylonis usque ad Christum, generationes quatuordecim.
MAT 1:18 Christi autem generatio sic erat: cum esset desponsata mater ejus Maria Joseph, antequam convenirent inventa est in utero habens de Spiritu Sancto.
MAT 1:19 Joseph autem vir ejus cum esset justus, et nollet eam traducere, voluit occulte dimittere eam.
MAT 1:20 Hæc autem eo cogitante, ecce angelus Domini apparuit in somnis ei, dicens: Joseph, fili David, noli timere accipere Mariam conjugem tuam: quod enim in ea natum est, de Spiritu Sancto est.
MAT 1:21 Pariet autem filium: et vocabis nomen ejus Jesum: ipse enim salvum faciet populum suum a peccatis eorum.
MAT 1:22 Hoc autem totum factum est, ut adimpleretur quod dictum est a Domino per prophetam dicentem:
MAT 1:23 Ecce virgo in utero habebit, et pariet filium: et vocabunt nomen ejus Emmanuel, quod est interpretatum Nobiscum Deus.
MAT 1:24 Exsurgens autem Joseph a somno, fecit sicut præcepit ei angelus Domini, et accepit conjugem suam.
MAT 1:25 Et non cognoscebat eam donec peperit filium suum primogenitum: et vocavit nomen ejus Jesum.
MAT 2:1 Cum ergo natus esset Jesus in Bethlehem Juda in diebus Herodis regis, ecce magi ab oriente venerunt Jerosolymam,
MAT 2:2 dicentes: Ubi est qui natus est rex Judæorum? vidimus enim stellam ejus in oriente, et venimus adorare eum.
MAT 2:3 Audiens autem Herodes rex, turbatus est, et omnis Jerosolyma cum illo.
MAT 2:4 Et congregans omnes principes sacerdotum, et scribas populi, sciscitabatur ab eis ubi Christus nasceretur.
MAT 2:5 At illi dixerunt: In Bethlehem Judæ: sic enim scriptum est per prophetam:
MAT 2:6 [Et tu Bethlehem terra Juda, nequaquam minima es in principibus Juda: ex te enim exiet dux, qui regat populum meum Israël.]
MAT 2:7 Tunc Herodes clam vocatis magis diligenter didicit ab eis tempus stellæ, quæ apparuit eis:
MAT 2:8 et mittens illos in Bethlehem, dixit: Ite, et interrogate diligenter de puero: et cum inveneritis, renuntiate mihi, ut et ego veniens adorem eum.
MAT 2:9 Qui cum audissent regem, abierunt, et ecce stella, quam viderant in oriente, antecedebat eos, usque dum veniens staret supra, ubi erat puer.
MAT 2:10 Videntes autem stellam gavisi sunt gaudio magno valde.
MAT 2:11 Et intrantes domum, invenerunt puerum cum Maria matre ejus, et procidentes adoraverunt eum: et apertis thesauris suis obtulerunt ei munera, aurum, thus, et myrrham.
MAT 2:12 Et responso accepto in somnis ne redirent ad Herodem, per aliam viam reversi sunt in regionem suam.
MAT 2:13 Qui cum recessissent, ecce angelus Domini apparuit in somnis Joseph, dicens: Surge, et accipe puerum, et matrem ejus, et fuge in Ægyptum, et esto ibi usque dum dicam tibi. Futurum est enim ut Herodes quærat puerum ad perdendum eum.
MAT 2:14 Qui consurgens accepit puerum et matrem ejus nocte, et secessit in Ægyptum:
MAT 2:15 et erat ibi usque ad obitum Herodis: ut adimpleretur quod dictum est a Domino per prophetam dicentem: Ex Ægypto vocavi filium meum.
MAT 2:16 Tunc Herodes videns quoniam illusus esset a magis, iratus est valde, et mittens occidit omnes pueros, qui erant in Bethlehem, et in omnibus finibus ejus, a bimatu et infra secundum tempus, quod exquisierat a magis.
MAT 2:17 Tunc adimpletum est quod dictum est per Jeremiam prophetam dicentem:
MAT 2:18 [Vox in Rama audita est ploratus, et ululatus multus: Rachel plorans filios suos, et noluit consolari, quia non sunt.]
MAT 2:19 Defuncto autem Herode, ecce angelus Domini apparuit in somnis Joseph in Ægypto,
MAT 2:20 dicens: Surge, et accipe puerum, et matrem ejus, et vade in terram Israël: defuncti sunt enim qui quærebant animam pueri.
MAT 2:21 Qui consurgens, accepit puerum, et matrem ejus, et venit in terram Israël.
MAT 2:22 Audiens autem quod Archelaus regnaret in Judæa pro Herode patre suo, timuit illo ire: et admonitus in somnis, secessit in partes Galilææ.
MAT 2:23 Et veniens habitavit in civitate quæ vocatur Nazareth: ut adimpleretur quod dictum est per prophetas: Quoniam Nazaræus vocabitur.
MAT 3:1 In diebus autem illis venit Joannes Baptista prædicans in deserto Judææ,
MAT 3:2 et dicens: Pœnitentiam agite: appropinquavit enim regnum cælorum.
MAT 3:3 Hic est enim, qui dictus est per Isaiam prophetam dicentem: [Vox clamantis in deserto: Parate viam Domini; rectas facite semitas ejus.]
MAT 3:4 Ipse autem Joannes habebat vestimentum de pilis camelorum, et zonam pelliceam circa lumbos suos: esca autem ejus erat locustæ, et mel silvestre.
MAT 3:5 Tunc exibat ad eum Jerosolyma, et omnis Judæa, et omnis regio circa Jordanem;
MAT 3:6 et baptizabantur ab eo in Jordane, confitentes peccata sua.
MAT 3:7 Videns autem multos pharisæorum, et sadducæorum, venientes ad baptismum suum, dixit eis: Progenies viperarum, quis demonstravit vobis fugere a ventura ira?
MAT 3:8 Facite ergo fructum dignum pœnitentiæ.
MAT 3:9 Et ne velitis dicere intra vos: Patrem habemus Abraham. Dico enim vobis quoniam potens est Deus de lapidibus istis suscitare filios Abrahæ.
MAT 3:10 Jam enim securis ad radicem arborum posita est. Omnis ergo arbor, quæ non facit fructum bonum, excidetur, et in ignem mittetur.
MAT 3:11 Ego quidem baptizo vos in aqua in pœnitentiam: qui autem post me venturus est, fortior me est, cujus non sum dignus calceamenta portare: ipse vos baptizabit in Spiritu Sancto, et igni.
MAT 3:12 Cujus ventilabrum in manu sua: et permundabit aream suam: et congregabit triticum suum in horreum, paleas autem comburet igni inextinguibili.
MAT 3:13 Tunc venit Jesus a Galilæa in Jordanem ad Joannem, ut baptizaretur ab eo.
MAT 3:14 Joannes autem prohibebat eum, dicens: Ego a te debeo baptizari, et tu venis ad me?
MAT 3:15 Respondens autem Jesus, dixit ei: Sine modo: sic enim decet nos implere omnem justitiam. Tunc dimisit eum.
MAT 3:16 Baptizatus autem Jesus, confestim ascendit de aqua, et ecce aperti sunt ei cæli: et vidit Spiritum Dei descendentem sicut columbam, et venientem super se.
MAT 3:17 Et ecce vox de cælis dicens: Hic est Filius meus dilectus, in quo mihi complacui.
MAT 4:1 Tunc Jesus ductus est in desertum a Spiritu, ut tentaretur a diabolo.
MAT 4:2 Et cum jejunasset quadraginta diebus, et quadraginta noctibus, postea esuriit.
MAT 4:3 Et accedens tentator dixit ei: Si Filius Dei es, dic ut lapides isti panes fiant.
MAT 4:4 Qui respondens dixit: Scriptum est: Non in solo pane vivit homo, sed in omni verbo, quod procedit de ore Dei.
MAT 4:5 Tunc assumpsit eum diabolus in sanctam civitatem, et statuit eum super pinnaculum templi,
MAT 4:6 et dixit ei: Si Filius Dei es, mitte te deorsum. Scriptum est enim: Quia angelis suis mandavit de te, et in manibus tollent te, ne forte offendas ad lapidem pedem tuum.
MAT 4:7 Ait illi Jesus: Rursum scriptum est: Non tentabis Dominum Deum tuum.
MAT 4:8 Iterum assumpsit eum diabolus in montem excelsum valde: et ostendit ei omnia regna mundi, et gloriam eorum,
MAT 4:9 et dixit ei: Hæc omnia tibi dabo, si cadens adoraveris me.
MAT 4:10 Tunc dicit ei Jesus: Vade Satana: Scriptum est enim: Dominum Deum tuum adorabis, et illi soli servies.
MAT 4:11 Tunc reliquit eum diabolus: et ecce angeli accesserunt, et ministrabant ei.
MAT 4:12 Cum autem audisset Jesus quod Joannes traditus esset, secessit in Galilæam:
MAT 4:13 et, relicta civitate Nazareth, venit, et habitavit in Capharnaum maritima, in finibus Zabulon et Nephthalim:
MAT 4:14 ut adimpleretur quod dictum est per Isaiam prophetam:
MAT 4:15 [Terra Zabulon, et terra Nephthalim, via maris trans Jordanem, Galilæa gentium:
MAT 4:16 populus, qui sedebat in tenebris, vidit lucem magnam: et sedentibus in regione umbræ mortis, lux orta est eis.]
MAT 4:17 Exinde cœpit Jesus prædicare, et dicere: Pœnitentiam agite: appropinquavit enim regnum cælorum.
MAT 4:18 Ambulans autem Jesus juxta mare Galilææ, vidit duos fratres, Simonem, qui vocatur Petrus, et Andream fratrem ejus, mittentes rete in mare (erant enim piscatores),
MAT 4:19 et ait illis: Venite post me, et faciam vos fieri piscatores hominum.
MAT 4:20 At illi continuo relictis retibus secuti sunt eum.
MAT 4:21 Et procedens inde, vidit alios duos fratres, Jacobum Zebedæi, et Joannem fratrem ejus, in navi cum Zebedæo patre eorum, reficientes retia sua: et vocavit eos.
MAT 4:22 Illi autem statim relictis retibus et patre, secuti sunt eum.
MAT 4:23 Et circuibat Jesus totam Galilæam, docens in synagogis eorum, et prædicans Evangelium regni: et sanans omnem languorem, et omnem infirmitatem in populo.
MAT 4:24 Et abiit opinio ejus in totam Syriam, et obtulerunt ei omnes male habentes, variis languoribus, et tormentis comprehensos, et qui dæmonia habebant, et lunaticos, et paralyticos, et curavit eos:
MAT 4:25 et secutæ sunt eum turbæ multæ de Galilæa, et Decapoli, et de Jerosolymis, et de Judæa, et de trans Jordanem.
MAT 5:1 Videns autem Jesus turbas, ascendit in montem, et cum sedisset, accesserunt ad eum discipuli ejus,
MAT 5:2 et aperiens os suum docebat eos dicens:
MAT 5:3 Beati pauperes spiritu: quoniam ipsorum est regnum cælorum.
MAT 5:4 Beati mites: quoniam ipsi possidebunt terram.
MAT 5:5 Beati qui lugent: quoniam ipsi consolabuntur.
MAT 5:6 Beati qui esuriunt et sitiunt justitiam: quoniam ipsi saturabuntur.
MAT 5:7 Beati misericordes: quoniam ipsi misericordiam consequentur.
MAT 5:8 Beati mundo corde: quoniam ipsi Deum videbunt.
MAT 5:9 Beati pacifici: quoniam filii Dei vocabuntur.
MAT 5:10 Beati qui persecutionem patiuntur propter justitiam: quoniam ipsorum est regnum cælorum.
MAT 5:11 Beati estis cum maledixerint vobis, et persecuti vos fuerint, et dixerint omne malum adversum vos mentientes, propter me:
MAT 5:12 gaudete, et exsultate, quoniam merces vestra copiosa est in cælis. Sic enim persecuti sunt prophetas, qui fuerunt ante vos.
MAT 5:13 Vos estis sal terræ. Quod si sal evanuerit, in quo salietur? ad nihilum valet ultra, nisi ut mittatur foras, et conculcetur ab hominibus.
MAT 5:14 Vos estis lux mundi. Non potest civitas abscondi supra montem posita,
MAT 5:15 neque accendunt lucernam, et ponunt eam sub modio, sed super candelabrum, ut luceat omnibus qui in domo sunt.
MAT 5:16 Sic luceat lux vestra coram hominibus: ut videant opera vestra bona, et glorificent Patrem vestrum, qui in cælis est.
MAT 5:17 Nolite putare quoniam veni solvere legem aut prophetas: non veni solvere, sed adimplere.
MAT 5:18 Amen quippe dico vobis, donec transeat cælum et terra, jota unum aut unus apex non præteribit a lege, donec omnia fiant.
MAT 5:19 Qui ergo solverit unum de mandatis istis minimis, et docuerit sic homines, minimus vocabitur in regno cælorum: qui autem fecerit et docuerit, hic magnus vocabitur in regno cælorum.
MAT 5:20 Dico enim vobis, quia nisi abundaverit justitia vestra plus quam scribarum et pharisæorum, non intrabitis in regnum cælorum.
MAT 5:21 Audistis quia dictum est antiquis: Non occides: qui autem occiderit, reus erit judicio.
MAT 5:22 Ego autem dico vobis: quia omnis qui irascitur fratri suo, reus erit judicio. Qui autem dixerit fratri suo, raca: reus erit concilio. Qui autem dixerit, fatue: reus erit gehennæ ignis.
MAT 5:23 Si ergo offers munus tuum ad altare, et ibi recordatus fueris quia frater tuus habet aliquid adversum te:
MAT 5:24 relinque ibi munus tuum ante altare, et vade prius reconciliari fratri tuo: et tunc veniens offeres munus tuum.
MAT 5:25 Esto consentiens adversario tuo cito dum es in via cum eo: ne forte tradat te adversarius judici, et judex tradat te ministro: et in carcerem mittaris.
MAT 5:26 Amen dico tibi, non exies inde, donec reddas novissimum quadrantem.
MAT 5:27 Audistis quia dictum est antiquis: Non mœchaberis.
MAT 5:28 Ego autem dico vobis: quia omnis qui viderit mulierem ad concupiscendum eam, jam mœchatus est eam in corde suo.
MAT 5:29 Quod si oculus tuus dexter scandalizat te, erue eum, et projice abs te: expedit enim tibi ut pereat unum membrorum tuorum, quam totum corpus tuum mittatur in gehennam.
MAT 5:30 Et si dextra manus tua scandalizat te, abscide eam, et projice abs te: expedit enim tibi ut pereat unum membrorum tuorum, quam totum corpus tuum eat in gehennam.
MAT 5:31 Dictum est autem: Quicumque dimiserit uxorem suam, det ei libellum repudii.
MAT 5:32 Ego autem dico vobis: quia omnis qui dimiserit uxorem suam, excepta fornicationis causa, facit eam mœchari: et qui dimissam duxerit, adulterat.
MAT 5:33 Iterum audistis quia dictum est antiquis: Non perjurabis: reddes autem Domino juramenta tua.
MAT 5:34 Ego autem dico vobis, non jurare omnino, neque per cælum, quia thronus Dei est:
MAT 5:35 neque per terram, quia scabellum est pedum ejus: neque per Jerosolymam, quia civitas est magni regis:
MAT 5:36 neque per caput tuum juraveris, quia non potes unum capillum album facere, aut nigrum.
MAT 5:37 Sit autem sermo vester, est, est: non, non: quod autem his abundantius est, a malo est.
MAT 5:38 Audistis quia dictum est: Oculum pro oculo, et dentem pro dente.
MAT 5:39 Ego autem dico vobis, non resistere malo: sed si quis te percusserit in dexteram maxillam tuam, præbe illi et alteram:
MAT 5:40 et ei, qui vult tecum judicio contendere, et tunicam tuam tollere, dimitte ei et pallium:
MAT 5:41 et quicumque te angariaverit mille passus, vade cum illo et alia duo.
MAT 5:42 Qui petit a te, da ei: et volenti mutuari a te, ne avertaris.
MAT 5:43 Audistis quia dictum est: Diliges proximum tuum, et odio habebis inimicum tuum.
MAT 5:44 Ego autem dico vobis: diligite inimicos vestros, benefacite his qui oderunt vos, et orate pro persequentibus et calumniantibus vos:
MAT 5:45 ut sitis filii Patris vestri, qui in cælis est: qui solem suum oriri facit super bonos et malos: et pluit super justos et injustos.
MAT 5:46 Si enim diligitis eos qui vos diligunt, quam mercedem habebitis? nonne et publicani hoc faciunt?
MAT 5:47 Et si salutaveritis fratres vestros tantum, quid amplius facitis? nonne et ethnici hoc faciunt?
MAT 5:48 Estote ergo vos perfecti, sicut et Pater vester cælestis perfectus est.
MAT 6:1 Attendite ne justitiam vestram faciatis coram hominibus, ut videamini ab eis: alioquin mercedem non habebitis apud Patrem vestrum qui in cælis est.
MAT 6:2 Cum ergo facis eleemosynam, noli tuba canere ante te, sicut hypocritæ faciunt in synagogis, et in vicis, ut honorificentur ab hominibus. Amen dico vobis, receperunt mercedem suam.
MAT 6:3 Te autem faciente eleemosynam, nesciat sinistra tua quid faciat dextera tua:
MAT 6:4 ut sit eleemosyna tua in abscondito, et Pater tuus, qui videt in abscondito, reddet tibi.
MAT 6:5 Et cum oratis, non eritis sicut hypocritæ qui amant in synagogis et in angulis platearum stantes orare, ut videantur ab hominibus: amen dico vobis, receperunt mercedem suam.
MAT 6:6 Tu autem cum oraveris, intra in cubiculum tuum, et clauso ostio, ora Patrem tuum in abscondito: et Pater tuus, qui videt in abscondito, reddet tibi.
MAT 6:7 Orantes autem, nolite multum loqui, sicut ethnici, putant enim quod in multiloquio suo exaudiantur.
MAT 6:8 Nolite ergo assimilari eis: scit enim Pater vester, quid opus sit vobis, antequam petatis eum.
MAT 6:9 Sic ergo vos orabitis: [Pater noster, qui es in cælis, sanctificetur nomen tuum.
MAT 6:10 Adveniat regnum tuum; fiat voluntas tua, sicut in cælo et in terra.
MAT 6:11 Panem nostrum supersubstantialem da nobis hodie,
MAT 6:12 et dimitte nobis debita nostra, sicut et nos dimittimus debitoribus nostris.
MAT 6:13 Et ne nos inducas in tentationem, sed libera nos a malo. Amen.]
MAT 6:14 Si enim dimiseritis hominibus peccata eorum: dimittet et vobis Pater vester cælestis delicta vestra.
MAT 6:15 Si autem non dimiseritis hominibus: nec Pater vester dimittet vobis peccata vestra.
MAT 6:16 Cum autem jejunatis, nolite fieri sicut hypocritæ, tristes. Exterminant enim facies suas, ut appareant hominibus jejunantes. Amen dico vobis, quia receperunt mercedem suam.
MAT 6:17 Tu autem, cum jejunas, unge caput tuum, et faciem tuam lava,
MAT 6:18 ne videaris hominibus jejunans, sed Patri tuo, qui est in abscondito: et Pater tuus, qui videt in abscondito, reddet tibi.
MAT 6:19 Nolite thesaurizare vobis thesauros in terra: ubi ærugo, et tinea demolitur: et ubi fures effodiunt, et furantur.
MAT 6:20 Thesaurizate autem vobis thesauros in cælo, ubi neque ærugo, neque tinea demolitur, et ubi fures non effodiunt, nec furantur.
MAT 6:21 Ubi enim est thesaurus tuus, ibi est et cor tuum.
MAT 6:22 Lucerna corporis tui est oculus tuus. Si oculus tuus fuerit simplex, totum corpus tuum lucidum erit.
MAT 6:23 Si autem oculus tuus fuerit nequam, totum corpus tuum tenebrosum erit. Si ergo lumen, quod in te est, tenebræ sunt: ipsæ tenebræ quantæ erunt?
MAT 6:24 Nemo potest duobus dominis servire: aut enim unum odio habebit, et alterum diliget: aut unum sustinebit, et alterum contemnet. Non potestis Deo servire et mammonæ.
MAT 6:25 Ideo dico vobis, ne solliciti sitis animæ vestræ quid manducetis, neque corpori vestro quid induamini. Nonne anima plus est quam esca, et corpus plus quam vestimentum?
MAT 6:26 Respicite volatilia cæli, quoniam non serunt, neque metunt, neque congregant in horrea: et Pater vester cælestis pascit illa. Nonne vos magis pluris estis illis?
MAT 6:27 Quis autem vestrum cogitans potest adjicere ad staturam suam cubitum unum?
MAT 6:28 Et de vestimento quid solliciti estis? Considerate lilia agri quomodo crescunt: non laborant, neque nent.
MAT 6:29 Dico autem vobis, quoniam nec Salomon in omni gloria sua coopertus est sicut unum ex istis.
MAT 6:30 Si autem fœnum agri, quod hodie est, et cras in clibanum mittitur, Deus sic vestit, quanto magis vos modicæ fidei?
MAT 6:31 Nolite ergo solliciti esse, dicentes: Quid manducabimus, aut quid bibemus, aut quo operiemur?
MAT 6:32 hæc enim omnia gentes inquirunt. Scit enim Pater vester, quia his omnibus indigetis.
MAT 6:33 Quærite ergo primum regnum Dei, et justitiam ejus: et hæc omnia adjicientur vobis.
MAT 6:34 Nolite ergo solliciti esse in crastinum. Crastinus enim dies sollicitus erit sibi ipsi: sufficit diei malitia sua.
MAT 7:1 Nolite judicare, ut non judicemini.
MAT 7:2 In quo enim judicio judicaveritis, judicabimini: et in qua mensura mensi fueritis, remetietur vobis.
MAT 7:3 Quid autem vides festucam in oculo fratris tui, et trabem in oculo tuo non vides?
MAT 7:4 aut quomodo dicis fratri tuo: Sine ejiciam festucam de oculo tuo, et ecce trabs est in oculo tuo?
MAT 7:5 Hypocrita, ejice primum trabem de oculo tuo, et tunc videbis ejicere festucam de oculo fratris tui.
MAT 7:6 Nolite dare sanctum canibus: neque mittatis margaritas vestras ante porcos, ne forte conculcent eas pedibus suis, et conversi dirumpant vos.
MAT 7:7 Petite, et dabitur vobis: quærite, et invenietis: pulsate, et aperietur vobis.
MAT 7:8 Omnis enim qui petit, accipit: et qui quærit, invenit: et pulsanti aperietur.
MAT 7:9 Aut quis est ex vobis homo, quem si petierit filius suus panem, numquid lapidem porriget ei?
MAT 7:10 aut si piscem petierit, numquid serpentem porriget ei?
MAT 7:11 Si ergo vos, cum sitis mali, nostis bona data dare filiis vestris: quanto magis Pater vester, qui in cælis est, dabit bona petentibus se?
MAT 7:12 Omnia ergo quæcumque vultis ut faciant vobis homines, et vos facite illis. Hæc est enim lex, et prophetæ.
MAT 7:13 Intrate per angustam portam: quia lata porta, et spatiosa via est, quæ ducit ad perditionem, et multi sunt qui intrant per eam.
MAT 7:14 Quam angusta porta, et arcta via est, quæ ducit ad vitam: et pauci sunt qui inveniunt eam !
MAT 7:15 Attendite a falsis prophetis, qui veniunt ad vos in vestimentis ovium, intrinsecus autem sunt lupi rapaces:
MAT 7:16 a fructibus eorum cognoscetis eos. Numquid colligunt de spinis uvas, aut de tribulis ficus?
MAT 7:17 Sic omnis arbor bona fructus bonos facit: mala autem arbor malos fructus facit.
MAT 7:18 Non potest arbor bona malos fructus facere: neque arbor mala bonos fructus facere.
MAT 7:19 Omnis arbor, quæ non facit fructum bonum, excidetur, et in ignem mittetur.
MAT 7:20 Igitur ex fructibus eorum cognoscetis eos.
MAT 7:21 Non omnis qui dicit mihi, Domine, Domine, intrabit in regnum cælorum: sed qui facit voluntatem Patris mei, qui in cælis est, ipse intrabit in regnum cælorum.
MAT 7:22 Multi dicent mihi in illa die: Domine, Domine, nonne in nomine tuo prophetavimus, et in nomine tuo dæmonia ejecimus, et in nomine tuo virtutes multas fecimus?
MAT 7:23 Et tunc confitebor illis: Quia numquam novi vos: discedite a me, qui operamini iniquitatem.
MAT 7:24 Omnis ergo qui audit verba mea hæc, et facit ea, assimilabitur viro sapienti, qui ædificavit domum suam supra petram,
MAT 7:25 et descendit pluvia, et venerunt flumina, et flaverunt venti, et irruerunt in domum illam, et non cecidit: fundata enim erat super petram.
MAT 7:26 Et omnis qui audit verba mea hæc, et non facit ea, similis erit viro stulto, qui ædificavit domum suam super arenam:
MAT 7:27 et descendit pluvia, et venerunt flumina, et flaverunt venti, et irruerunt in domum illam, et cecidit, et fuit ruina illius magna.
MAT 7:28 Et factum est: cum consummasset Jesus verba hæc, admirabantur turbæ super doctrina ejus.
MAT 7:29 Erat enim docens eos sicut potestatem habens, et non sicut scribæ eorum, et pharisæi.
MAT 8:1 Cum autem descendisset de monte, secutæ sunt eum turbæ multæ:
MAT 8:2 et ecce leprosus veniens, adorabat eum, dicens: Domine, si vis, potes me mundare.
MAT 8:3 Et extendens Jesus manum, tetigit eum, dicens: Volo: mundare. Et confestim mundata est lepra ejus.
MAT 8:4 Et ait illi Jesus: Vide, nemini dixeris: sed vade, ostende te sacerdoti, et offer munus, quod præcepit Moyses, in testimonium illis.
MAT 8:5 Cum autem introisset Capharnaum, accessit ad eum centurio, rogans eum,
MAT 8:6 et dicens: Domine, puer meus jacet in domo paralyticus, et male torquetur.
MAT 8:7 Et ait illi Jesus: Ego veniam, et curabo eum.
MAT 8:8 Et respondens centurio, ait: Domine, non sum dignus ut intres sub tectum meum: sed tantum dic verbo, et sanabitur puer meus.
MAT 8:9 Nam et ego homo sum sub potestate constitutus, habens sub me milites, et dico huic: Vade, et vadit: et alii: Veni, et venit: et servo meo: Fac hoc, et facit.
MAT 8:10 Audiens autem Jesus miratus est, et sequentibus se dixit: Amen dico vobis, non inveni tantam fidem in Israël.
MAT 8:11 Dico autem vobis, quod multi ab oriente et occidente venient, et recumbent cum Abraham, et Isaac, et Jacob in regno cælorum:
MAT 8:12 filii autem regni ejicientur in tenebras exteriores: ibi erit fletus et stridor dentium.
MAT 8:13 Et dixit Jesus centurioni: Vade, et sicut credidisti, fiat tibi. Et sanatus est puer in illa hora.
MAT 8:14 Et cum venisset Jesus in domum Petri, vidit socrum ejus jacentem, et febricitantem:
MAT 8:15 et tetigit manum ejus, et dimisit eam febris, et surrexit, et ministrabat eis.
MAT 8:16 Vespere autem facto, obtulerunt ei multos dæmonia habentes: et ejiciebat spiritus verbo, et omnes male habentes curavit:
MAT 8:17 ut adimpleretur quod dictum est per Isaiam prophetam, dicentem: [Ipse infirmitates nostras accepit: et ægrotationes nostras portavit.]
MAT 8:18 Videns autem Jesus turbas multas circum se, jussit ire trans fretum.
MAT 8:19 Et accedens unus scriba, ait illi: Magister, sequar te, quocumque ieris.
MAT 8:20 Et dicit ei Jesus: Vulpes foveas habent, et volucres cæli nidos; Filius autem hominis non habet ubi caput reclinet.
MAT 8:21 Alius autem de discipulis ejus ait illi: Domine, permitte me primum ire, et sepelire patrem meum.
MAT 8:22 Jesus autem ait illi: Sequere me, et dimitte mortuos sepelire mortuos suos.
MAT 8:23 Et ascendente eo in naviculam, secuti sunt eum discipuli ejus:
MAT 8:24 et ecce motus magnus factus est in mari, ita ut navicula operiretur fluctibus: ipse vero dormiebat.
MAT 8:25 Et accesserunt ad eum discipuli ejus, et suscitaverunt eum, dicentes: Domine, salva nos: perimus.
MAT 8:26 Et dicit eis Jesus: Quid timidi estis, modicæ fidei? Tunc surgens imperavit ventis, et mari, et facta est tranquillitas magna.
MAT 8:27 Porro homines mirati sunt, dicentes: Qualis est hic, quia venti et mare obediunt ei?
MAT 8:28 Et cum venisset trans fretum in regionem Gerasenorum, occurrerunt ei duo habentes dæmonia, de monumentis exeuntes, sævi nimis, ita ut nemo posset transire per viam illam.
MAT 8:29 Et ecce clamaverunt, dicentes: Quid nobis et tibi, Jesu fili Dei? Venisti huc ante tempus torquere nos?
MAT 8:30 Erat autem non longe ab illis grex multorum porcorum pascens.
MAT 8:31 Dæmones autem rogabant eum, dicentes: Si ejicis nos hinc, mitte nos in gregem porcorum.
MAT 8:32 Et ait illis: Ite. At illi exeuntes abierunt in porcos, et ecce impetu abiit totus grex per præceps in mare: et mortui sunt in aquis.
MAT 8:33 Pastores autem fugerunt: et venientes in civitatem, nuntiaverunt omnia, et de eis qui dæmonia habuerant.
MAT 8:34 Et ecce tota civitas exiit obviam Jesu: et viso eo, rogabant ut transiret a finibus eorum.
MAT 9:1 Et ascendens in naviculam, transfretavit, et venit in civitatem suam.
MAT 9:2 Et ecce offerebant ei paralyticum jacentem in lecto. Et videns Jesus fidem illorum, dixit paralytico: Confide fili, remittuntur tibi peccata tua.
MAT 9:3 Et ecce quidam de scribis dixerunt intra se: Hic blasphemat.
MAT 9:4 Et cum vidisset Jesus cogitationes eorum, dixit: Ut quid cogitatis mala in cordibus vestris?
MAT 9:5 Quid est facilius dicere: Dimittuntur tibi peccata tua: an dicere: Surge, et ambula?
MAT 9:6 Ut autem sciatis, quia Filius hominis habet potestatem in terra dimittendi peccata, tunc ait paralytico: Surge, tolle lectum tuum, et vade in domum tuam.
MAT 9:7 Et surrexit, et abiit in domum suam.
MAT 9:8 Videntes autem turbæ timuerunt, et glorificaverunt Deum, qui dedit potestatem talem hominibus.
MAT 9:9 Et, cum transiret inde Jesus, vidit hominem sedentem in telonio, Matthæum nomine. Et ait illi: Sequere me. Et surgens, secutus est eum.
MAT 9:10 Et factum est, discumbente eo in domo, ecce multi publicani et peccatores venientes, discumbebant cum Jesu, et discipulis ejus.
MAT 9:11 Et videntes pharisæi, dicebant discipulis ejus: Quare cum publicanis et peccatoribus manducat magister vester?
MAT 9:12 At Jesus audiens, ait: Non est opus valentibus medicus, sed male habentibus.
MAT 9:13 Euntes autem discite quid est: Misericordiam volo, et non sacrificium. Non enim veni vocare justos, sed peccatores.
MAT 9:14 Tunc accesserunt ad eum discipuli Joannis, dicentes: Quare nos, et pharisæi, jejunamus frequenter: discipuli autem tui non jejunant?
MAT 9:15 Et ait illis Jesus: Numquid possunt filii sponsi lugere, quamdiu cum illis est sponsus? Venient autem dies cum auferetur ab eis sponsus: et tunc jejunabunt.
MAT 9:16 Nemo autem immittit commissuram panni rudis in vestimentum vetus: tollit enim plenitudinem ejus a vestimento, et pejor scissura fit.
MAT 9:17 Neque mittunt vinum novum in utres veteres: alioquin rumpuntur utres, et vinum effunditur, et utres pereunt. Sed vinum novum in utres novos mittunt: et ambo conservantur.
MAT 9:18 Hæc illo loquente ad eos, ecce princeps unus accessit, et adorabat eum, dicens: Domine, filia mea modo defuncta est: sed veni, impone manum tuam super eam, et vivet.
MAT 9:19 Et surgens Jesus, sequebatur eum, et discipuli ejus.
MAT 9:20 Et ecce mulier, quæ sanguinis fluxum patiebatur duodecim annis, accessit retro, et tetigit fimbriam vestimenti ejus.
MAT 9:21 Dicebat enim intra se: Si tetigero tantum vestimentum ejus, salva ero.
MAT 9:22 At Jesus conversus, et videns eam, dixit: Confide, filia, fides tua te salvam fecit. Et salva facta est mulier ex illa hora.
MAT 9:23 Et cum venisset Jesus in domum principis, et vidisset tibicines et turbam tumultuantem, dicebat:
MAT 9:24 Recedite: non est enim mortua puella, sed dormit. Et deridebant eum.
MAT 9:25 Et cum ejecta esset turba, intravit: et tenuit manum ejus, et surrexit puella.
MAT 9:26 Et exiit fama hæc in universam terram illam.
MAT 9:27 Et transeunte inde Jesu, secuti sunt eum duo cæci, clamantes, et dicentes: Miserere nostri, fili David.
MAT 9:28 Cum autem venisset domum, accesserunt ad eum cæci. Et dicit eis Jesus: Creditis quia hoc possum facere vobis? Dicunt ei: Utique, Domine.
MAT 9:29 Tunc tetigit oculos eorum, dicens: Secundum fidem vestram, fiat vobis.
MAT 9:30 Et aperti sunt oculi eorum: et comminatus est illis Jesus, dicens: Videte ne quis sciat.
MAT 9:31 Illi autem exeuntes, diffamaverunt eum in tota terra illa.
MAT 9:32 Egressis autem illis, ecce obtulerunt ei hominem mutum, dæmonium habentem.
MAT 9:33 Et ejecto dæmonio, locutus est mutus, et miratæ sunt turbæ, dicentes: Numquam apparuit sic in Israël.
MAT 9:34 Pharisæi autem dicebant: In principe dæmoniorum ejicit dæmones.
MAT 9:35 Et circuibat Jesus omnes civitates, et castella, docens in synagogis eorum, et prædicans Evangelium regni, et curans omnem languorem, et omnem infirmitatem.
MAT 9:36 Videns autem turbas, misertus est eis: quia erant vexati, et jacentes sicut oves non habentes pastorem.
MAT 9:37 Tunc dicit discipulis suis: Messis quidem multa, operarii autem pauci.
MAT 9:38 Rogate ergo Dominum messis, ut mittat operarios in messem suam.
MAT 10:1 Et convocatis duodecim discipulis suis, dedit illis potestatem spirituum immundorum, ut ejicerent eos, et curarent omnem languorem, et omnem infirmitatem.
MAT 10:2 Duodecim autem Apostolorum nomina sunt hæc. Primus, Simon, qui dicitur Petrus: et Andreas frater ejus,
MAT 10:3 Jacobus Zebedæi, et Joannes frater ejus, Philippus, et Bartholomæus, Thomas, et Matthæus publicanus, Jacobus Alphæi, et Thaddæus,
MAT 10:4 Simon Chananæus, et Judas Iscariotes, qui et tradidit eum.
MAT 10:5 Hos duodecim misit Jesus, præcipiens eis, dicens: In viam gentium ne abieritis, et in civitates Samaritanorum ne intraveritis:
MAT 10:6 sed potius ite ad oves quæ perierunt domus Israël.
MAT 10:7 Euntes autem prædicate, dicentes: Quia appropinquavit regnum cælorum.
MAT 10:8 Infirmos curate, mortuos suscitate, leprosos mundate, dæmones ejicite: gratis accepistis, gratis date.
MAT 10:9 Nolite possidere aurum, neque argentum, neque pecuniam in zonis vestris:
MAT 10:10 non peram in via, neque duas tunicas, neque calceamenta, neque virgam: dignus enim est operarius cibo suo.
MAT 10:11 In quamcumque autem civitatem aut castellum intraveritis, interrogate, quis in ea dignus sit: et ibi manete donec exeatis.
MAT 10:12 Intrantes autem in domum, salutate eam, dicentes: Pax huic domui.
MAT 10:13 Et siquidem fuerit domus illa digna, veniet pax vestra super eam: si autem non fuerit digna, pax vestra revertetur ad vos.
MAT 10:14 Et quicumque non receperit vos, neque audierit sermones vestros: exeunte foras de domo, vel civitate, excutite pulverem de pedibus vestris.
MAT 10:15 Amen dico vobis: Tolerabilius erit terræ Sodomorum et Gomorrhæorum in die judicii, quam illi civitati.
MAT 10:16 Ecce ego mitto vos sicut oves in medio luporum. Estote ergo prudentes sicut serpentes, et simplices sicut columbæ.
MAT 10:17 Cavete autem ab hominibus. Tradent enim vos in conciliis, et in synagogis suis flagellabunt vos:
MAT 10:18 et ad præsides, et ad reges ducemini propter me in testimonium illis, et gentibus.
MAT 10:19 Cum autem tradent vos, nolite cogitare quomodo, aut quid loquamini: dabitur enim vobis in illa hora, quid loquamini:
MAT 10:20 non enim vos estis qui loquimini, sed Spiritus Patris vestri, qui loquitur in vobis.
MAT 10:21 Tradet autem frater fratrem in mortem, et pater filium: et insurgent filii in parentes, et morte eos afficient:
MAT 10:22 et eritis odio omnibus propter nomen meum: qui autem perseveraverit usque in finem, hic salvus erit.
MAT 10:23 Cum autem persequentur vos in civitate ista, fugite in aliam. Amen dico vobis, non consummabitis civitates Israël, donec veniat Filius hominis.
MAT 10:24 Non est discipulus super magistrum, nec servus super dominum suum:
MAT 10:25 sufficit discipulo ut sit sicut magister ejus, et servo, sicut dominus ejus. Si patremfamilias Beelzebub vocaverunt, quanto magis domesticos ejus?
MAT 10:26 Ne ergo timueritis eos. Nihil enim est opertum, quod non revelabitur: et occultum, quod non scietur.
MAT 10:27 Quod dico vobis in tenebris, dicite in lumine: et quod in aure auditis, prædicate super tecta.
MAT 10:28 Et nolite timere eos qui occidunt corpus, animam autem non possunt occidere: sed potius timete eum, qui potest et animam et corpus perdere in gehennam.
MAT 10:29 Nonne duo passeres asse veneunt? et unus ex illis non cadet super terram sine Patre vestro.
MAT 10:30 Vestri autem capilli capitis omnes numerati sunt.
MAT 10:31 Nolite ergo timere: multis passeribus meliores estis vos.
MAT 10:32 Omnis ergo qui confitebitur me coram hominibus, confitebor et ego eum coram Patre meo, qui in cælis est.
MAT 10:33 Qui autem negaverit me coram hominibus, negabo et ego eum coram Patre meo, qui in cælis est.
MAT 10:34 Nolite arbitrari quia pacem venerim mittere in terram: non veni pacem mittere, sed gladium:
MAT 10:35 veni enim separare hominem adversus patrem suum, et filiam adversus matrem suam, et nurum adversus socrum suam:
MAT 10:36 et inimici hominis, domestici ejus.
MAT 10:37 Qui amat patrem aut matrem plus quam me, non est me dignus: et qui amat filium aut filiam super me, non est me dignus.
MAT 10:38 Et qui non accipit crucem suam, et sequitur me, non est me dignus.
MAT 10:39 Qui invenit animam suam, perdet illam: et qui perdiderit animam suam propter me, inveniet eam.
MAT 10:40 Qui recipit vos, me recipit: et qui me recipit, recipit eum qui me misit.
MAT 10:41 Qui recipit prophetam in nomine prophetæ, mercedem prophetæ accipiet: et qui recipit justum in nomine justi, mercedem justi accipiet.
MAT 10:42 Et quicumque potum dederit uni ex minimis istis calicem aquæ frigidæ tantum in nomine discipuli: amen dico vobis, non perdet mercedem suam.
MAT 11:1 Et factum est, cum consummasset Jesus, præcipiens duodecim discipulis suis, transiit inde ut doceret, et prædicaret in civitatibus eorum.
MAT 11:2 Joannes autem cum audisset in vinculis opera Christi, mittens duos de discipulis suis,
MAT 11:3 ait illi: Tu es, qui venturus es, an alium exspectamus?
MAT 11:4 Et respondens Jesus ait illis: Euntes renuntiate Joanni quæ audistis, et vidistis.
MAT 11:5 Cæci vident, claudi ambulant, leprosi mundantur, surdi audiunt, mortui resurgunt, pauperes evangelizantur:
MAT 11:6 et beatus est, qui non fuerit scandalizatus in me.
MAT 11:7 Illis autem abeuntibus, cœpit Jesus dicere ad turbas de Joanne: Quid existis in desertum videre? arundinem vento agitatam?
MAT 11:8 Sed quid existis videre? hominem mollibus vestitum? Ecce qui mollibus vestiuntur, in domibus regum sunt.
MAT 11:9 Sed quid existis videre? prophetam? Etiam dico vobis, et plus quam prophetam.
MAT 11:10 Hic est enim de quo scriptum est: Ecce ego mitto angelum meum ante faciem tuam, qui præparabit viam tuam ante te.
MAT 11:11 Amen dico vobis, non surrexit inter natos mulierum major Joanne Baptista: qui autem minor est in regno cælorum, major est illo.
MAT 11:12 A diebus autem Joannis Baptistæ usque nunc, regnum cælorum vim patitur, et violenti rapiunt illud.
MAT 11:13 Omnes enim prophetæ et lex usque ad Joannem prophetaverunt:
MAT 11:14 et si vultis recipere, ipse est Elias, qui venturus est.
MAT 11:15 Qui habet aures audiendi, audiat.
MAT 11:16 Cui autem similem æstimabo generationem istam? Similis est pueris sedentibus in foro: qui clamantes coæqualibus
MAT 11:17 dicunt: Cecinimus vobis, et non saltastis: lamentavimus, et non planxistis.
MAT 11:18 Venit enim Joannes neque manducans, neque bibens, et dicunt: Dæmonium habet.
MAT 11:19 Venit Filius hominis manducans, et bibens, et dicunt: Ecce homo vorax, et potator vini, publicanorum et peccatorum amicus. Et justificata est sapientia a filiis suis.
MAT 11:20 Tunc cœpit exprobrare civitatibus, in quibus factæ sunt plurimæ virtutes ejus, quia non egissent pœnitentiam:
MAT 11:21 Væ tibi Corozain, væ tibi Bethsaida: quia, si in Tyro et Sidone factæ essent virtutes quæ factæ sunt in vobis, olim in cilicio et cinere pœnitentiam egissent.
MAT 11:22 Verumtamen dico vobis: Tyro et Sidoni remissius erit in die judicii, quam vobis.
MAT 11:23 Et tu Capharnaum, numquid usque in cælum exaltaberis? usque in infernum descendes, quia si in Sodomis factæ fuissent virtutes quæ factæ sunt in te, forte mansissent usque in hanc diem.
MAT 11:24 Verumtamen dico vobis, quia terræ Sodomorum remissius erit in die judicii, quam tibi.
MAT 11:25 In illo tempore respondens Jesus dixit: Confiteor tibi, Pater, Domine cæli et terræ, quia abscondisti hæc a sapientibus, et prudentibus, et revelasti ea parvulis.
MAT 11:26 Ita Pater: quoniam sic fuit placitum ante te.
MAT 11:27 Omnia mihi tradita sunt a Patre meo. Et nemo novit Filium, nisi Pater: neque Patrem quis novit, nisi Filius, et cui voluerit Filius revelare.
MAT 11:28 Venite ad me omnes qui laboratis, et onerati estis, et ego reficiam vos.
MAT 11:29 Tollite jugum meum super vos, et discite a me, quia mitis sum, et humilis corde: et invenietis requiem animabus vestris.
MAT 11:30 Jugum enim meum suave est, et onus meum leve.
MAT 12:1 In illo tempore abiit Jesus per sata sabbato: discipuli autem ejus esurientes cœperunt vellere spicas, et manducare.
MAT 12:2 Pharisæi autem videntes, dixerunt ei: Ecce discipuli tui faciunt quod non licet facere sabbatis.
MAT 12:3 At ille dixit eis: Non legistis quid fecerit David, quando esuriit, et qui cum eo erant:
MAT 12:4 quomodo intravit in domum Dei, et panes propositionis comedit, quos non licebat ei edere, neque his qui cum eo erant, nisi solis sacerdotibus?
MAT 12:5 aut non legistis in lege quia sabbatis sacerdotes in templo sabbatum violant, et sine crimine sunt?
MAT 12:6 Dico autem vobis, quia templo major est hic.
MAT 12:7 Si autem sciretis, quid est: Misericordiam volo, et non sacrificium: numquam condemnassetis innocentes:
MAT 12:8 dominus enim est Filius hominis etiam sabbati.
MAT 12:9 Et cum inde transisset, venit in synagogam eorum.
MAT 12:10 Et ecce homo manum habens aridam, et interrogabant eum, dicentes: Si licet sabbatis curare? ut accusarent eum.
MAT 12:11 Ipse autem dixit illis: Quis erit ex vobis homo, qui habeat ovem unam, et si ceciderit hæc sabbatis in foveam, nonne tenebit et levabit eam?
MAT 12:12 Quanto magis melior est homo ove? itaque licet sabbatis benefacere.
MAT 12:13 Tunc ait homini: Extende manum tuam. Et extendit, et restituta est sanitati sicut altera.
MAT 12:14 Exeuntes autem pharisæi, consilium faciebant adversus eum, quomodo perderent eum.
MAT 12:15 Jesus autem sciens recessit inde: et secuti sunt eum multi, et curavit eos omnes:
MAT 12:16 et præcepit eis ne manifestum eum facerent.
MAT 12:17 Ut adimpleretur quod dictum est per Isaiam prophetam, dicentem:
MAT 12:18 [Ecce puer meus, quem elegi, dilectus meus, in quo bene complacuit animæ meæ. Ponam spiritum meum super eum, et judicium gentibus nuntiabit.
MAT 12:19 Non contendet, neque clamabit, neque audiet aliquis in plateis vocem ejus:
MAT 12:20 arundinem quassatam non confringet, et linum fumigans non extinguet, donec ejiciat ad victoriam judicium:
MAT 12:21 et in nomine ejus gentes sperabunt.]
MAT 12:22 Tunc oblatus est ei dæmonium habens, cæcus, et mutus, et curavit eum ita ut loqueretur, et videret.
MAT 12:23 Et stupebant omnes turbæ, et dicebant: Numquid hic est filius David?
MAT 12:24 Pharisæi autem audientes, dixerunt: Hic non ejicit dæmones nisi in Beelzebub principe dæmoniorum.
MAT 12:25 Jesus autem sciens cogitationes eorum, dixit eis: Omne regnum divisum contra se desolabitur: et omnis civitas vel domus divisa contra se, non stabit.
MAT 12:26 Et si Satanas Satanam ejicit, adversus se divisus est: quomodo ergo stabit regnum ejus?
MAT 12:27 Et si ego in Beelzebub ejicio dæmones, filii vestri in quo ejiciunt? ideo ipsi judices vestri erunt.
MAT 12:28 Si autem ego in Spiritu Dei ejicio dæmones, igitur pervenit in vos regnum Dei.
MAT 12:29 Aut quomodo potest quisquam intrare in domum fortis, et vasa ejus diripere, nisi prius alligaverit fortem? et tunc domum illius diripiet.
MAT 12:30 Qui non est mecum, contra me est; et qui non congregat mihi, spargit.
MAT 12:31 Ideo dico vobis: Omne peccatum et blasphemia remittetur hominibus, Spiritus autem blasphemia non remittetur.
MAT 12:32 Et quicumque dixerit verbum contra Filium hominis, remittetur ei: qui autem dixerit contra Spiritum Sanctum, non remittetur ei, neque in hoc sæculo, neque in futuro.
MAT 12:33 Aut facite arborem bonam, et fructum ejus bonum: aut facite arborem malam, et fructum ejus malum: siquidem ex fructu arbor agnoscitur.
MAT 12:34 Progenies viperarum, quomodo potestis bona loqui, cum sitis mali? ex abundantia enim cordis os loquitur.
MAT 12:35 Bonus homo de bono thesauro profert bona: et malus homo de malo thesauro profert mala.
MAT 12:36 Dico autem vobis quoniam omne verbum otiosum, quod locuti fuerint homines, reddent rationem de eo in die judicii.
MAT 12:37 Ex verbis enim tuis justificaberis et ex verbis tuis condemnaberis.
MAT 12:38 Tunc responderunt ei quidam de scribis et pharisæis, dicentes: Magister, volumus a te signum videre.
MAT 12:39 Qui respondens ait illis: Generatio mala et adultera signum quærit: et signum non dabitur ei, nisi signum Jonæ prophetæ.
MAT 12:40 Sicut enim fuit Jonas in ventre ceti tribus diebus, et tribus noctibus, sic erit Filius hominis in corde terræ tribus diebus et tribus noctibus.
MAT 12:41 Viri Ninivitæ surgent in judicio cum generatione ista, et condemnabunt eam: quia pœnitentiam egerunt in prædicatione Jonæ, et ecce plus quam Jonas hic.
MAT 12:42 Regina austri surget in judicio cum generatione ista, et condemnabit eam: quia venit a finibus terræ audire sapientiam Salomonis, et ecce plus quam Salomon hic.
MAT 12:43 Cum autem immundus spiritus exierit ab homine, ambulat per loca arida, quærens requiem, et non invenit.
MAT 12:44 Tunc dicit: Revertar in domum meam, unde exivi. Et veniens invenit eam vacantem, scopis mundatam, et ornatam.
MAT 12:45 Tunc vadit, et assumit septem alios spiritus secum nequiores se, et intrantes habitant ibi: et fiunt novissima hominis illius pejora prioribus. Sic erit et generationi huic pessimæ.
MAT 12:46 Adhuc eo loquente ad turbas, ecce mater ejus et fratres stabant foris, quærentes loqui ei.
MAT 12:47 Dixit autem ei quidam: Ecce mater tua, et fratres tui foris stant quærentes te.
MAT 12:48 At ipse respondens dicenti sibi, ait: Quæ est mater mea, et qui sunt fratres mei?
MAT 12:49 Et extendens manum in discipulos suos, dixit: Ecce mater mea, et fratres mei.
MAT 12:50 Quicumque enim fecerit voluntatem Patris mei, qui in cælis est, ipse meus frater, et soror, et mater est.
MAT 13:1 In illo die exiens Jesus de domo, sedebat secus mare.
MAT 13:2 Et congregatæ sunt ad eum turbæ multæ, ita ut naviculam ascendens sederet: et omnis turba stabat in littore,
MAT 13:3 et locutus est eis multa in parabolis, dicens: Ecce exiit qui seminat, seminare.
MAT 13:4 Et dum seminat, quædam ceciderunt secus viam, et venerunt volucres cæli, et comederunt ea.
MAT 13:5 Alia autem ceciderunt in petrosa, ubi non habebant terram multam: et continuo exorta sunt, quia non habebant altitudinem terræ:
MAT 13:6 sole autem orto æstuaverunt; et quia non habebant radicem, aruerunt.
MAT 13:7 Alia autem ceciderunt in spinas: et creverunt spinæ, et suffocaverunt ea.
MAT 13:8 Alia autem ceciderunt in terram bonam: et dabant fructum, aliud centesimum, aliud sexagesimum, aliud trigesimum.
MAT 13:9 Qui habet aures audiendi, audiat.
MAT 13:10 Et accedentes discipuli dixerunt ei: Quare in parabolis loqueris eis?
MAT 13:11 Qui respondens, ait illis: Quia vobis datum est nosse mysteria regni cælorum: illis autem non est datum.
MAT 13:12 Qui enim habet, dabitur ei, et abundabit: qui autem non habet, et quod habet auferetur ab eo.
MAT 13:13 Ideo in parabolis loquor eis: quia videntes non vident, et audientes non audiunt, neque intelligunt.
MAT 13:14 Et adimpletur in eis prophetia Isaiæ, dicentis: [Auditu audietis, et non intelligetis: et videntes videbitis, et non videbitis.
MAT 13:15 Incrassatum est enim cor populi hujus, et auribus graviter audierunt, et oculos suos clauserunt: nequando videant oculis, et auribus audiant, et corde intelligant, et convertantur, et sanem eos.]
MAT 13:16 Vestri autem beati oculi quia vident, et aures vestræ quia audiunt.
MAT 13:17 Amen quippe dico vobis, quia multi prophetæ et justi cupierunt videre quæ videtis, et non viderunt: et audire quæ auditis, et non audierunt.
MAT 13:18 Vos ergo audite parabolam seminantis.
MAT 13:19 Omnis qui audit verbum regni, et non intelligit, venit malus, et rapit quod seminatum est in corde ejus: hic est qui secus viam seminatus est.
MAT 13:20 Qui autem super petrosa seminatus est, hic est qui verbum audit, et continuo cum gaudio accipit illud:
MAT 13:21 non habet autem in se radicem, sed est temporalis: facta autem tribulatione et persecutione propter verbum, continuo scandalizatur.
MAT 13:22 Qui autem seminatus est in spinis, hic est qui verbum audit, et sollicitudo sæculi istius, et fallacia divitiarum suffocat verbum, et sine fructu efficitur.
MAT 13:23 Qui vero in terram bonam seminatus est, hic est qui audit verbum, et intelligit, et fructum affert, et facit aliud quidem centesimum, aliud autem sexagesimum, aliud vero trigesimum.
MAT 13:24 Aliam parabolam proposuit illis, dicens: Simile factum est regnum cælorum homini, qui seminavit bonum semen in agro suo:
MAT 13:25 cum autem dormirent homines, venit inimicus ejus, et superseminavit zizania in medio tritici, et abiit.
MAT 13:26 Cum autem crevisset herba, et fructum fecisset, tunc apparuerunt et zizania.
MAT 13:27 Accedentes autem servi patrisfamilias, dixerunt ei: Domine, nonne bonum semen seminasti in agro tuo? unde ergo habet zizania?
MAT 13:28 Et ait illis: Inimicus homo hoc fecit. Servi autem dixerunt ei: Vis, imus, et colligimus ea?
MAT 13:29 Et ait: Non: ne forte colligentes zizania, eradicetis simul cum eis et triticum.
MAT 13:30 Sinite utraque crescere usque ad messem, et in tempore messis dicam messoribus: Colligite primum zizania, et alligate ea in fasciculos ad comburendum: triticum autem congregate in horreum meum.
MAT 13:31 Aliam parabolam proposuit eis dicens: Simile est regnum cælorum grano sinapis, quod accipiens homo seminavit in agro suo:
MAT 13:32 quod minimum quidem est omnibus seminibus: cum autem creverit, majus est omnibus oleribus, et fit arbor, ita ut volucres cæli veniant, et habitent in ramis ejus.
MAT 13:33 Aliam parabolam locutus est eis: Simile est regnum cælorum fermento, quod acceptum mulier abscondit in farinæ satis tribus, donec fermentatum est totum.
MAT 13:34 Hæc omnia locutus est Jesus in parabolis ad turbas: et sine parabolis non loquebatur eis:
MAT 13:35 ut impleretur quod dictum erat per prophetam dicentem: Aperiam in parabolis os meum; eructabo abscondita a constitutione mundi.
MAT 13:36 Tunc, dimissis turbis, venit in domum: et accesserunt ad eum discipuli ejus, dicentes: Edissere nobis parabolam zizaniorum agri.
MAT 13:37 Qui respondens ait illis: Qui seminat bonum semen, est Filius hominis.
MAT 13:38 Ager autem est mundus. Bonum vero semen, hi sunt filii regnum. Zizania autem, filii sunt nequam.
MAT 13:39 Inimicus autem, qui seminavit ea, est diabolus. Messis vero, consummatio sæculi est. Messores autem, angeli sunt.
MAT 13:40 Sicut ergo colliguntur zizania, et igni comburuntur: sic erit in consummatione sæculi.
MAT 13:41 Mittet Filius hominis angelos suos, et colligent de regno ejus omnia scandala, et eos qui faciunt iniquitatem:
MAT 13:42 et mittent eos in caminum ignis. Ibi erit fletus et stridor dentium.
MAT 13:43 Tunc justi fulgebunt sicut sol in regno Patris eorum. Qui habet aures audiendi, audiat.
MAT 13:44 Simile est regnum cælorum thesauro abscondito in agro: quem qui invenit homo, abscondit, et præ gaudio illius vadit, et vendit universa quæ habet, et emit agrum illum.
MAT 13:45 Iterum simile est regnum cælorum homini negotiatori, quærenti bonas margaritas.
MAT 13:46 Inventa autem una pretiosa margarita, abiit, et vendidit omnia quæ habuit, et emit eam.
MAT 13:47 Iterum simile est regnum cælorum sagenæ missæ in mare, et ex omni genere piscium congreganti.
MAT 13:48 Quam, cum impleta esset, educentes, et secus littus sedentes, elegerunt bonis in vasa, malos autem foras miserunt.
MAT 13:49 Sic erit in consummatione sæculi: exibunt angeli, et separabunt malos de medio justorum,
MAT 13:50 et mittent eos in caminum ignis: ibi erit fletus, et stridor dentium.
MAT 13:51 Intellexistis hæc omnia? Dicunt ei: Etiam.
MAT 13:52 Ait illis: Ideo omnis scriba doctus in regno cælorum, similis est homini patrifamilias, qui profert de thesauro suo nova et vetera.
MAT 13:53 Et factum est, cum consummasset Jesus parabolas istas, transiit inde.
MAT 13:54 Et veniens in patriam suam, docebat eos in synagogis eorum, ita ut mirarentur, et dicerent: Unde huic sapientia hæc, et virtutes?
MAT 13:55 Nonne hic est fabri filius? nonne mater ejus dicitur Maria, et fratres ejus, Jacobus, et Joseph, et Simon, et Judas?
MAT 13:56 et sorores ejus, nonne omnes apud nos sunt? unde ergo huic omnia ista?
MAT 13:57 Et scandalizabantur in eo. Jesus autem dixit eis: Non est propheta sine honore, nisi in patria sua, et in domo sua.
MAT 13:58 Et non fecit ibi virtutes multas propter incredulitatem illorum.
MAT 14:1 In illo tempore audivit Herodes tetrarcha famam Jesu:
MAT 14:2 et ait pueris suis: Hic est Joannes Baptista: ipse surrexit a mortuis, et ideo virtutes operantur in eo.
MAT 14:3 Herodes enim tenuit Joannem, et alligavit eum: et posuit in carcerem propter Herodiadem uxorem fratris sui.
MAT 14:4 Dicebat enim illi Joannes: Non licet tibi habere eam.
MAT 14:5 Et volens illum occidere, timuit populum: quia sicut prophetam eum habebant.
MAT 14:6 Die autem natalis Herodis saltavit filia Herodiadis in medio, et placuit Herodi:
MAT 14:7 unde cum juramento pollicitus est ei dare quodcumque postulasset ab eo.
MAT 14:8 At illa præmonita a matre sua: Da mihi, inquit, hic in disco caput Joannis Baptistæ.
MAT 14:9 Et contristatus est rex: propter juramentum autem, et eos qui pariter recumbebant, jussit dari.
MAT 14:10 Misitque et decollavit Joannem in carcere.
MAT 14:11 Et allatum est caput ejus in disco, et datum est puellæ, et attulit matri suæ.
MAT 14:12 Et accedentes discipuli ejus, tulerunt corpus ejus, et sepelierunt illud: et venientes nuntiaverunt Jesu.
MAT 14:13 Quod cum audisset Jesus, secessit inde in navicula, in locum desertum seorsum: et cum audissent turbæ, secutæ sunt eum pedestres de civitatibus.
MAT 14:14 Et exiens vidit turbam multam, et misertus est eis, et curavit languidos eorum.
MAT 14:15 Vespere autem facto, accesserunt ad eum discipuli ejus, dicentes: Desertus est locus, et hora jam præteriit: dimitte turbas, ut euntes in castella, emant sibi escas.
MAT 14:16 Jesus autem dixit eis: Non habent necesse ire: date illis vos manducare.
MAT 14:17 Responderunt ei: Non habemus hic nisi quinque panes et duos pisces.
MAT 14:18 Qui ait eis: Afferte mihi illos huc.
MAT 14:19 Et cum jussisset turbam discumbere super fœnum, acceptis quinque panibus et duobus piscibus, aspiciens in cælum benedixit, et fregit, et dedit discipulis panes, discipuli autem turbis.
MAT 14:20 Et manducaverunt omnes, et saturati sunt. Et tulerunt reliquias, duodecim cophinos fragmentorum plenos.
MAT 14:21 Manducantium autem fuit numerus quinque millia virorum, exceptis mulieribus et parvulis.
MAT 14:22 Et statim compulit Jesus discipulos ascendere in naviculam, et præcedere eum trans fretum, donec dimitteret turbas.
MAT 14:23 Et dimissa turba, ascendit in montem solus orare. Vespere autem facto solus erat ibi:
MAT 14:24 navicula autem in medio mari jactabatur fluctibus: erat enim contrarius ventus.
MAT 14:25 Quarta enim vigilia noctis, venit ad eos ambulans super mare.
MAT 14:26 Et videntes eum super mare ambulantem, turbati sunt, dicentes: Quia phantasma est. Et præ timore clamaverunt.
MAT 14:27 Statimque Jesus locutus est eis, dicens: Habete fiduciam: ego sum, nolite timere.
MAT 14:28 Respondens autem Petrus, dixit: Domine, si tu es, jube me ad te venire super aquas.
MAT 14:29 At ipse ait: Veni. Et descendens Petrus de navicula, ambulabat super aquam ut veniret ad Jesum.
MAT 14:30 Videns vero ventum validum, timuit: et cum cœpisset mergi, clamavit dicens: Domine, salvum me fac.
MAT 14:31 Et continuo Jesus extendens manum, apprehendit eum: et ait illi: Modicæ fidei, quare dubitasti?
MAT 14:32 Et cum ascendissent in naviculam, cessavit ventus.
MAT 14:33 Qui autem in navicula erant, venerunt, et adoraverunt eum, dicentes: Vere Filius Dei es.
MAT 14:34 Et cum transfretassent, venerunt in terram Genesar.
MAT 14:35 Et cum cognovissent eum viri loci illius, miserunt in universam regionem illam, et obtulerunt ei omnes male habentes:
MAT 14:36 et rogabant eum ut vel fimbriam vestimenti ejus tangerent. Et quicumque tetigerunt, salvi facti sunt.
MAT 15:1 Tunc accesserunt ad eum ab Jerosolymis scribæ et pharisæi, dicentes:
MAT 15:2 Quare discipuli tui transgrediuntur traditionem seniorum? non enim lavant manus suas cum panem manducant.
MAT 15:3 Ipse autem respondens ait illis: Quare et vos transgredimini mandatum Dei propter traditionem vestram? Nam Deus dixit:
MAT 15:4 Honora patrem, et matrem: et, Qui maledixerit patri, vel matri, morte moriatur.
MAT 15:5 Vos autem dicitis: Quicumque dixerit patri, vel matri: Munus, quodcumque est ex me, tibi proderit:
MAT 15:6 et non honorificabit patrem suum, aut matrem suam: et irritum fecistis mandatum Dei propter traditionem vestram.
MAT 15:7 Hypocritæ, bene prophetavit de vobis Isaias, dicens:
MAT 15:8 [Populus hic labiis me honorat: cor autem eorum longe est a me.
MAT 15:9 Sine causa autem colunt me, docentes doctrinas et mandata hominum.]
MAT 15:10 Et convocatis ad se turbis, dixit eis: Audite, et intelligite.
MAT 15:11 Non quod intrat in os, coinquinat hominem: sed quod procedit ex ore, hoc coinquinat hominem.
MAT 15:12 Tunc accedentes discipuli ejus, dixerunt ei: Scis quia pharisæi audito verbo hoc, scandalizati sunt?
MAT 15:13 At ille respondens ait: Omnis plantatio, quam non plantavit Pater meus cælestis, eradicabitur.
MAT 15:14 Sinite illos: cæci sunt, et duces cæcorum; cæcus autem si cæco ducatum præstet, ambo in foveam cadunt.
MAT 15:15 Respondens autem Petrus dixit ei: Edissere nobis parabolam istam.
MAT 15:16 At ille dixit: Adhuc et vos sine intellectu estis?
MAT 15:17 Non intelligitis quia omne quod in os intrat, in ventrem vadit, et in secessum emittitur?
MAT 15:18 Quæ autem procedunt de ore, de corde exeunt, et ea coinquinant hominem:
MAT 15:19 de corde enim exeunt cogitationes malæ, homicidia, adulteria, fornicationes, furta, falsa testimonia, blasphemiæ:
MAT 15:20 hæc sunt, quæ coinquinant hominem. Non lotis autem manibus manducare, non coinquinat hominem.
MAT 15:21 Et egressus inde Jesus secessit in partes Tyri et Sidonis.
MAT 15:22 Et ecce mulier chananæa a finibus illis egressa clamavit, dicens ei: Miserere mei, Domine fili David: filia mea male a dæmonio vexatur.
MAT 15:23 Qui non respondit ei verbum. Et accedentes discipuli ejus rogabant eum dicentes: Dimitte eam: quia clamat post nos.
MAT 15:24 Ipse autem respondens ait: Non sum missus nisi ad oves, quæ perierunt domus Israël.
MAT 15:25 At illa venit, et adoravit eum, dicens: Domine, adjuva me.
MAT 15:26 Qui respondens ait: Non est bonum sumere panem filiorum, et mittere canibus.
MAT 15:27 At illa dixit: Etiam Domine: nam et catelli edunt de micis quæ cadunt de mensa dominorum suorum.
MAT 15:28 Tunc respondens Jesus, ait illi: O mulier, magna est fides tua: fiat tibi sicut vis. Et sanata est filia ejus ex illa hora.
MAT 15:29 Et cum transisset inde Jesus, venit secus mare Galilææ: et ascendens in montem, sedebat ibi.
MAT 15:30 Et accesserunt ad eum turbæ multæ, habentes secum mutos, cæcos, claudos, debiles, et alios multos: et projecerunt eos ad pedes ejus, et curavit eos,
MAT 15:31 ita ut turbæ mirarentur, videntes mutos loquentes, claudos ambulantes, cæcos videntes: et magnificabant Deum Israël.
MAT 15:32 Jesus autem, convocatis discipulis suis, dixit: Misereor turbæ, quia triduo jam perseverant mecum, et non habent quod manducent: et dimittere eos jejunos nolo, ne deficiant in via.
MAT 15:33 Et dicunt ei discipuli: Unde ergo nobis in deserto panes tantos, ut saturemus turbam tantam?
MAT 15:34 Et ait illis Jesus: Quot habetis panes? At illi dixerunt: Septem, et paucos pisciculos.
MAT 15:35 Et præcepit turbæ ut discumberent super terram.
MAT 15:36 Et accipiens septem panes, et pisces, et gratias agens, fregit, et dedit discipulis suis, et discipuli dederunt populo.
MAT 15:37 Et comederunt omnes, et saturati sunt. Et quod superfuit de fragmentis, tulerunt septem sportas plenas.
MAT 15:38 Erant autem qui manducaverunt quatuor millia hominum, extra parvulos et mulieres.
MAT 15:39 Et, dimissa turba, ascendit in naviculam: et venit in fines Magedan.
MAT 16:1 Et accesserunt ad eum pharisæi et sadducæi tentantes: et rogaverunt eum ut signum de cælo ostenderet eis.
MAT 16:2 At ille respondens, ait illis: Facto vespere dicitis: Serenum erit, rubicundum est enim cælum.
MAT 16:3 Et mane: Hodie tempestas, rutilat enim triste cælum.
MAT 16:4 Faciem ergo cæli dijudicare nostis: signa autem temporum non potestis scire? Generatio mala et adultera signum quærit: et signum non dabitur ei, nisi signum Jonæ prophetæ. Et relictis illis, abiit.
MAT 16:5 Et cum venissent discipuli ejus trans fretum, obliti sunt panes accipere.
MAT 16:6 Qui dixit illis: Intuemini, et cavete a fermento pharisæorum et sadducæorum.
MAT 16:7 At illi cogitabant intra se dicentes: Quia panes non accepimus.
MAT 16:8 Sciens autem Jesus, dixit: Quid cogitatis intra vos modicæ fidei, quia panes non habetis?
MAT 16:9 Nondum intelligitis, neque recordamini quinque panum in quinque millia hominum, et quot cophinos sumpsistis?
MAT 16:10 neque septem panum in quatuor millia hominum, et quot sportas sumpsistis?
MAT 16:11 Quare non intelligitis, quia non de pane dixi vobis: Cavete a fermento pharisæorum et sadducæorum?
MAT 16:12 Tunc intellexerunt quia non dixerit cavendum a fermento panum, sed a doctrina pharisæorum et sadducæorum.
MAT 16:13 Venit autem Jesus in partes Cæsareæ Philippi: et interrogabat discipulos suos, dicens: Quem dicunt homines esse Filium hominis?
MAT 16:14 At illi dixerunt: Alii Joannem Baptistam, alii autem Eliam, alii vero Jeremiam, aut unum ex prophetis.
MAT 16:15 Dicit illis Jesus: Vos autem, quem me esse dicitis?
MAT 16:16 Respondens Simon Petrus dixit: Tu es Christus, Filius Dei vivi.
MAT 16:17 Respondens autem Jesus, dixit ei: Beatus es Simon Bar Jona: quia caro et sanguis non revelavit tibi, sed Pater meus, qui in cælis est.
MAT 16:18 Et ego dico tibi, quia tu es Petrus, et super hanc petram ædificabo Ecclesiam meam, et portæ inferi non prævalebunt adversus eam.
MAT 16:19 Et tibi dabo claves regni cælorum. Et quodcumque ligaveris super terram, erit ligatum et in cælis: et quodcumque solveris super terram, erit solutum et in cælis.
MAT 16:20 Tunc præcepit discipulis suis ut nemini dicerent quia ipse esset Jesus Christus.
MAT 16:21 Exinde cœpit Jesus ostendere discipulis suis, quia oporteret eum ire Jerosolymam, et multa pati a senioribus, et scribis, et principibus sacerdotum, et occidi, et tertia die resurgere.
MAT 16:22 Et assumens eum Petrus, cœpit increpare illum dicens: Absit a te, Domine: non erit tibi hoc.
MAT 16:23 Qui conversus, dixit Petro: Vade post me Satana, scandalum es mihi: quia non sapis ea quæ Dei sunt, sed ea quæ hominum.
MAT 16:24 Tunc Jesus dixit discipulis suis: Si quis vult post me venire, abneget semetipsum, et tollat crucem suam, et sequatur me.
MAT 16:25 Qui enim voluerit animam suam salvam facere, perdet eam: qui autem perdiderit animam suam propter me, inveniet eam.
MAT 16:26 Quid enim prodest homini, si mundum universum lucretur, animæ vero suæ detrimentum patiatur? aut quam dabit homo commutationem pro anima sua?
MAT 16:27 Filius enim hominis venturus est in gloria Patris sui cum angelis suis: et tunc reddet unicuique secundum opera ejus.
MAT 16:28 Amen dico vobis, sunt quidam de hic stantibus, qui non gustabunt mortem, donec videant Filium hominis venientem in regno suo.
MAT 17:1 Et post dies sex assumit Jesus Petrum, et Jacobum, et Joannem fratrem ejus, et ducit illos in montem excelsum seorsum:
MAT 17:2 et transfiguratus est ante eos. Et resplenduit facies ejus sicut sol: vestimenta autem ejus facta sunt alba sicut nix.
MAT 17:3 Et ecce apparuerunt illis Moyses et Elias cum eo loquentes.
MAT 17:4 Respondens autem Petrus, dixit ad Jesum: Domine, bonum est nos hic esse: si vis, faciamus tria tabernacula, tibi unum, Moysi unum, et Eliæ unum.
MAT 17:5 Adhuc eo loquente, ecce nubes lucida obumbravit eos. Et ecce vox de nube, dicens: Hic est Filius meus dilectus, in quo mihi bene complacui: ipsum audite.
MAT 17:6 Et audientes discipuli ceciderunt in faciem suam, et timuerunt valde.
MAT 17:7 Et accessit Jesus, et tetigit eos: dixitque eis: Surgite, et nolite timere.
MAT 17:8 Levantes autem oculos suos, neminem viderunt, nisi solum Jesum.
MAT 17:9 Et descendentibus illis de monte, præcepit eis Jesus, dicens: Nemini dixeritis visionem, donec Filius hominis a mortuis resurgat.
MAT 17:10 Et interrogaverunt eum discipuli, dicentes: Quid ergo scribæ dicunt, quod Eliam oporteat primum venire?
MAT 17:11 At ille respondens, ait eis: Elias quidem venturus est, et restituet omnia.
MAT 17:12 Dico autem vobis, quia Elias jam venit, et non cognoverunt eum, sed fecerunt in eo quæcumque voluerunt. Sic et Filius hominis passurus est ab eis.
MAT 17:13 Tunc intellexerunt discipuli, quia de Joanne Baptista dixisset eis.
MAT 17:14 Et cum venisset ad turbam, accessit ad eum homo genibus provolutus ante eum, dicens: Domine, miserere filio meo, quia lunaticus est, et male patitur: nam sæpe cadit in ignem, et crebro in aquam.
MAT 17:15 Et obtuli eum discipulis tuis, et non potuerunt curare eum.
MAT 17:16 Respondens autem Jesus, ait: O generatio incredula, et perversa, quousque ero vobiscum? usquequo patiar vos? Afferte huc illum ad me.
MAT 17:17 Et increpavit illum Jesus, et exiit ab eo dæmonium, et curatus est puer ex illa hora.
MAT 17:18 Tunc accesserunt discipuli ad Jesum secreto, et dixerunt: Quare nos non potuimus ejicere illum?
MAT 17:19 Dixit illis Jesus: Propter incredulitatem vestram. Amen quippe dico vobis, si habueritis fidem sicut granum sinapis, dicetis monti huic: Transi hinc illuc, et transibit, et nihil impossibile erit vobis.
MAT 17:20 Hoc autem genus non ejicitur nisi per orationem et jejunium.
MAT 17:21 Conversantibus autem eis in Galilæa, dixit illis Jesus: Filius hominis tradendus est in manus hominum:
MAT 17:22 et occident eum, et tertia die resurget. Et contristati sunt vehementer.
MAT 17:23 Et cum venissent Capharnaum, accesserunt qui didrachma accipiebant ad Petrum, et dixerunt ei: Magister vester non solvit didrachma?
MAT 17:24 Ait: Etiam. Et cum intrasset in domum, prævenit eum Jesus, dicens: Quid tibi videtur Simon? reges terræ a quibus accipiunt tributum vel censum? a filiis suis, an ab alienis?
MAT 17:25 Et ille dixit: Ab alienis. Dixit illi Jesus: Ergo liberi sunt filii.
MAT 17:26 Ut autem non scandalizemus eos, vade ad mare, et mitte hamum: et eum piscem, qui primus ascenderit, tolle: et aperto ore ejus, invenies staterem: illum sumens, da eis pro me et te.
MAT 18:1 In illa hora accesserunt discipuli ad Jesum, dicentes: Quis, putas, major est in regno cælorum?
MAT 18:2 Et advocans Jesus parvulum, statuit eum in medio eorum,
MAT 18:3 et dixit: Amen dico vobis, nisi conversi fueritis, et efficiamini sicut parvuli, non intrabitis in regnum cælorum.
MAT 18:4 Quicumque ergo humiliaverit se sicut parvulus iste, hic est major in regno cælorum.
MAT 18:5 Et qui susceperit unum parvulum talem in nomine meo, me suscipit:
MAT 18:6 qui autem scandalizaverit unum de pusillis istis, qui in me credunt, expedit ei ut suspendatur mola asinaria in collo ejus, et demergatur in profundum maris.
MAT 18:7 Væ mundo a scandalis ! Necesse est enim ut veniant scandala: verumtamen væ homini illi, per quem scandalum venit.
MAT 18:8 Si autem manus tua, vel pes tuus scandalizat te, abscide eum, et projice abs te: bonum tibi est ad vitam ingredi debilem, vel claudum, quam duas manus vel duos pedes habentem mitti in ignem æternum.
MAT 18:9 Et si oculus tuus scandalizat te, erue eum, et projice abs te: bonum tibi est cum uno oculo in vitam intrare, quam duos oculos habentem mitti in gehennam ignis.
MAT 18:10 Videte ne contemnatis unum ex his pusillis: dico enim vobis, quia angeli eorum in cælis semper vident faciem Patris mei, qui in cælis est.
MAT 18:11 Venit enim Filius hominis salvare quod perierat.
MAT 18:12 Quid vobis videtur? si fuerint alicui centum oves, et erravit una ex eis: nonne relinquit nonaginta novem in montibus, et vadit quærere eam quæ erravit?
MAT 18:13 Et si contigerit ut inveniat eam: amen dico vobis, quia gaudet super eam magis quam super nonaginta novem, quæ non erraverunt.
MAT 18:14 Sic non est voluntas ante Patrem vestrum, qui in cælis est, ut pereat unus de pusillis istis.
MAT 18:15 Si autem peccaverit in te frater tuus, vade, et corripe eum inter te, et ipsum solum: si te audierit, lucratus eris fratrem tuum.
MAT 18:16 Si autem te non audierit, adhibe tecum adhuc unum, vel duos, ut in ore duorum, vel trium testium stet omne verbum.
MAT 18:17 Quod si non audierit eos: dic ecclesiæ. Si autem ecclesiam non audierit, sit tibi sicut ethnicus et publicanus.
MAT 18:18 Amen dico vobis, quæcumque alligaveritis super terram, erunt ligata et in cælo: et quæcumque solveritis super terram, erunt soluta et in cælo.
MAT 18:19 Iterum dico vobis, quia si duo ex vobis consenserint super terram, de omni re quamcumque petierint, fiet illis a Patre meo, qui in cælis est.
MAT 18:20 Ubi enim sunt duo vel tres congregati in nomine meo, ibi sum in medio eorum.
MAT 18:21 Tunc accedens Petrus ad eum, dixit: Domine, quoties peccabit in me frater meus, et dimittam ei? usque septies?
MAT 18:22 Dicit illi Jesus: Non dico tibi usque septies: sed usque septuagies septies.
MAT 18:23 Ideo assimilatum est regnum cælorum homini regi, qui voluit rationem ponere cum servis suis.
MAT 18:24 Et cum cœpisset rationem ponere, oblatus est ei unus, qui debebat ei decem millia talenta.
MAT 18:25 Cum autem non haberet unde redderet, jussit eum dominus ejus venundari, et uxorem ejus, et filios, et omnia quæ habebat, et reddi.
MAT 18:26 Procidens autem servus ille, orabat eum, dicens: Patientiam habe in me, et omnia reddam tibi.
MAT 18:27 Misertus autem dominus servi illius, dimisit eum, et debitum dimisit ei.
MAT 18:28 Egressus autem servus ille invenit unum de conservis suis, qui debebat ei centum denarios: et tenens suffocavit eum, dicens: Redde quod debes.
MAT 18:29 Et procidens conservus ejus, rogabat eum, dicens: Patientiam habe in me, et omnia reddam tibi.
MAT 18:30 Ille autem noluit: sed abiit, et misit eum in carcerem donec redderet debitum.
MAT 18:31 Videntes autem conservi ejus quæ fiebant, contristati sunt valde: et venerunt, et narraverunt domino suo omnia quæ facta fuerant.
MAT 18:32 Tunc vocavit illum dominus suus: et ait illi: Serve nequam, omne debitum dimisi tibi quoniam rogasti me:
MAT 18:33 nonne ergo oportuit et te misereri conservi tui, sicut et ego tui misertus sum?
MAT 18:34 Et iratus dominus ejus tradidit eum tortoribus, quoadusque redderet universum debitum.
MAT 18:35 Sic et Pater meus cælestis faciet vobis, si non remiseritis unusquisque fratri suo de cordibus vestris.
MAT 19:1 Et factum est, cum consummasset Jesus sermones istos, migravit a Galilæa, et venit in fines Judææ trans Jordanem,
MAT 19:2 et secutæ sunt eum turbæ multæ, et curavit eos ibi.
MAT 19:3 Et accesserunt ad eum pharisæi tentantes eum, et dicentes: Si licet homini dimittere uxorem suam, quacumque ex causa?
MAT 19:4 Qui respondens, ait eis: Non legistis, quia qui fecit hominem ab initio, masculum et feminam fecit eos? Et dixit:
MAT 19:5 Propter hoc dimittet homo patrem, et matrem, et adhærebit uxori suæ, et erunt duo in carne una.
MAT 19:6 Itaque jam non sunt duo, sed una caro. Quod ergo Deus conjunxit, homo non separet.
MAT 19:7 Dicunt illi: Quid ergo Moyses mandavit dare libellum repudii, et dimittere?
MAT 19:8 Ait illis: Quoniam Moyses ad duritiam cordis vestri permisit vobis dimittere uxores vestras: ab initio autem non fuit sic.
MAT 19:9 Dico autem vobis, quia quicumque dimiserit uxorem suam, nisi ob fornicationem, et aliam duxerit, mœchatur: et qui dimissam duxerit, mœchatur.
MAT 19:10 Dicunt ei discipuli ejus: Si ita est causa hominis cum uxore, non expedit nubere.
MAT 19:11 Qui dixit illis: Non omnes capiunt verbum istud, sed quibus datum est.
MAT 19:12 Sunt enim eunuchi, qui de matris utero sic nati sunt: et sunt eunuchi, qui facti sunt ab hominibus: et sunt eunuchi, qui seipsos castraverunt propter regnum cælorum. Qui potest capere capiat.
MAT 19:13 Tunc oblati sunt ei parvuli, ut manus eis imponeret, et oraret. Discipuli autem increpabant eos.
MAT 19:14 Jesus vero ait eis: Sinite parvulos, et nolite eos prohibere ad me venire: talium est enim regnum cælorum.
MAT 19:15 Et cum imposuisset eis manus, abiit inde.
MAT 19:16 Et ecce unus accedens, ait illi: Magister bone, quid boni faciam ut habeam vitam æternam?
MAT 19:17 Qui dixit ei: Quid me interrogas de bono? Unus est bonus, Deus. Si autem vis ad vitam ingredi, serva mandata.
MAT 19:18 Dicit illi: Quæ? Jesus autem dixit: Non homicidium facies; non adulterabis; non facies furtum; non falsum testimonium dices;
MAT 19:19 honora patrem tuum, et matrem tuam, et diliges proximum tuum sicut teipsum.
MAT 19:20 Dicit illi adolescens: Omnia hæc custodivi a juventute mea: quid adhuc mihi deest?
MAT 19:21 Ait illi Jesus: Si vis perfectus esse, vade, vende quæ habes, et da pauperibus, et habebis thesaurum in cælo: et veni, sequere me.
MAT 19:22 Cum audisset autem adolescens verbum, abiit tristis: erat enim habens multas possessiones.
MAT 19:23 Jesus autem dixit discipulis suis: Amen dico vobis, quia dives difficile intrabit in regnum cælorum.
MAT 19:24 Et iterum dico vobis: Facilius est camelum per foramen acus transire, quam divitem intrare in regnum cælorum.
MAT 19:25 Auditis autem his, discipuli mirabantur valde, dicentes: Quis ergo poterit salvus esse?
MAT 19:26 Aspiciens autem Jesus, dixit illis: Apud homines hoc impossibile est: apud Deum autem omnia possibilia sunt.
MAT 19:27 Tunc respondens Petrus, dixit ei: Ecce nos reliquimus omnia, et secuti sumus te: quid ergo erit nobis?
MAT 19:28 Jesus autem dixit illis: Amen dico vobis, quod vos, qui secuti estis me, in regeneratione cum sederit Filius hominis in sede majestatis suæ, sedebitis et vos super sedes duodecim, judicantes duodecim tribus Israël.
MAT 19:29 Et omnis qui reliquerit domum, vel fratres, aut sorores, aut patrem, aut matrem, aut uxorem, aut filios, aut agros propter nomen meum, centuplum accipiet, et vitam æternam possidebit.
MAT 19:30 Multi autem erunt primi novissimi, et novissimi primi.
MAT 20:1 Simile est regnum cælorum homini patrifamilias, qui exiit primo mane conducere operarios in vineam suam.
MAT 20:2 Conventione autem facta cum operariis ex denario diurno, misit eos in vineam suam.
MAT 20:3 Et egressus circa horam tertiam, vidit alios stantes in foro otiosos,
MAT 20:4 et dixit illis: Ite et vos in vineam meam, et quod justum fuerit dabo vobis.
MAT 20:5 Illi autem abierunt. Iterum autem exiit circa sextam et nonam horam: et fecit similiter.
MAT 20:6 Circa undecimam vero exiit, et invenit alios stantes, et dicit illis: Quid hic statis tota die otiosi?
MAT 20:7 Dicunt ei: Quia nemo nos conduxit. Dicit illis: Ite et vos in vineam meam.
MAT 20:8 Cum sero autem factum esset, dicit dominus vineæ procuratori suo: Voca operarios, et redde illis mercedem incipiens a novissimis usque ad primos.
MAT 20:9 Cum venissent ergo qui circa undecimam horam venerant, acceperunt singulos denarios.
MAT 20:10 Venientes autem et primi, arbitrati sunt quod plus essent accepturi: acceperunt autem et ipsi singulos denarios.
MAT 20:11 Et accipientes murmurabant adversus patremfamilias,
MAT 20:12 dicentes: Hi novissimi una hora fecerunt, et pares illos nobis fecisti, qui portavimus pondus diei, et æstus.
MAT 20:13 At ille respondens uni eorum, dixit: Amice, non facio tibi injuriam: nonne ex denario convenisti mecum?
MAT 20:14 Tolle quod tuum est, et vade: volo autem et huic novissimo dare sicut et tibi.
MAT 20:15 Aut non licet mihi quod volo, facere? an oculus tuus nequam est, quia ego bonus sum?
MAT 20:16 Sic erunt novissimi primi, et primi novissimi. Multi enim sunt vocati, pauci vero electi.
MAT 20:17 Et ascendens Jesus Jerosolymam, assumpsit duodecim discipulos secreto, et ait illis:
MAT 20:18 Ecce ascendimus Jerosolymam, et Filius hominis tradetur principibus sacerdotum, et scribis, et condemnabunt eum morte,
MAT 20:19 et tradent eum gentibus ad illudendum, et flagellandum, et crucifigendum, et tertia die resurget.
MAT 20:20 Tunc accessit ad eum mater filiorum Zebedæi cum filiis suis, adorans et petens aliquid ab eo.
MAT 20:21 Qui dixit ei: Quid vis? Ait illi: Dic ut sedeant hi duo filii mei, unus ad dexteram tuam, et unus ad sinistram in regno tuo.
MAT 20:22 Respondens autem Jesus, dixit: Nescitis quid petatis. Potestis bibere calicem, quem ego bibiturus sum? Dicunt ei: Possumus.
MAT 20:23 Ait illis: Calicem quidem meum bibetis: sedere autem ad dexteram meam vel sinistram non est meum dare vobis, sed quibus paratum est a Patre meo.
MAT 20:24 Et audientes decem, indignati sunt de duobus fratribus.
MAT 20:25 Jesus autem vocavit eos ad se, et ait: Scitis quia principes gentium dominantur eorum: et qui majores sunt, potestatem exercent in eos.
MAT 20:26 Non ita erit inter vos: sed quicumque voluerit inter vos major fieri, sit vester minister:
MAT 20:27 et qui voluerit inter vos primus esse, erit vester servus.
MAT 20:28 Sicut Filius hominis non venit ministrari, sed ministrare, et dare animam suam redemptionem pro multis.
MAT 20:29 Et egredientibus illis ab Jericho, secuta est eum turba multa,
MAT 20:30 et ecce duo cæci sedentes secus viam audierunt quia Jesus transiret: et clamaverunt, dicentes: Domine, miserere nostri, fili David.
MAT 20:31 Turba autem increpabat eos ut tacerent. At illi magis clamabant, dicentes: Domine, miserere nostri, fili David.
MAT 20:32 Et stetit Jesus, et vocavit eos, et ait: Quid vultis ut faciam vobis?
MAT 20:33 Dicunt illi: Domine, ut aperiantur oculi nostri.
MAT 20:34 Misertus autem eorum Jesus, tetigit oculos eorum. Et confestim viderunt, et secuti sunt eum.
MAT 21:1 Et cum appropinquassent Jerosolymis, et venissent Bethphage ad montem Oliveti: tunc Jesus misit duos discipulos,
MAT 21:2 dicens eis: Ite in castellum, quod contra vos est, et statim invenietis asinam alligatam, et pullum cum ea: solvite, et adducite mihi:
MAT 21:3 et si quis vobis aliquid dixerit, dicite quia Dominus his opus habet: et confestim dimittet eos.
MAT 21:4 Hoc autem totum factum est, ut adimpleretur quod dictum est per prophetam dicentem:
MAT 21:5 [Dicite filiæ Sion: Ecce rex tuus venit tibi mansuetus, sedens super asinam, et pullum filium subjugalis.]
MAT 21:6 Euntes autem discipuli fecerunt sicut præcepit illis Jesus.
MAT 21:7 Et adduxerunt asinam, et pullum: et imposuerunt super eos vestimenta sua, et eum desuper sedere fecerunt.
MAT 21:8 Plurima autem turba straverunt vestimenta sua in via: alii autem cædebant ramos de arboribus, et sternebant in via:
MAT 21:9 turbæ autem, quæ præcedebant, et quæ sequebantur, clamabant, dicentes: Hosanna filio David: benedictus, qui venit in nomine Domini: hosanna in altissimis.
MAT 21:10 Et cum intrasset Jerosolymam, commota est universa civitas, dicens: Quis est hic?
MAT 21:11 Populi autem dicebant: Hic est Jesus propheta a Nazareth Galilææ.
MAT 21:12 Et intravit Jesus in templum Dei, et ejiciebat omnes vendentes et ementes in templo, et mensas numulariorum, et cathedras vendentium columbas evertit:
MAT 21:13 et dicit eis: Scriptum est: Domus mea domus orationis vocabitur: vos autem fecistis illam speluncam latronum.
MAT 21:14 Et accesserunt ad eum cæci, et claudi in templo: et sanavit eos.
MAT 21:15 Videntes autem principes sacerdotum et scribæ mirabilia quæ fecit, et pueros clamantes in templo, et dicentes: Hosanna filio David: indignati sunt,
MAT 21:16 et dixerunt ei: Audis quid isti dicunt? Jesus autem dixit eis: Utique. Numquam legistis: Quia ex ore infantium et lactentium perfecisti laudem?
MAT 21:17 Et relictis illis, abiit foras extra civitatem in Bethaniam: ibique mansit.
MAT 21:18 Mane autem revertens in civitatem, esuriit.
MAT 21:19 Et videns fici arborem unam secus viam, venit ad eam: et nihil invenit in ea nisi folia tantum, et ait illi: Numquam ex te fructus nascatur in sempiternum. Et arefacta est continuo ficulnea.
MAT 21:20 Et videntes discipuli, mirati sunt, dicentes: Quomodo continuo aruit?
MAT 21:21 Respondens autem Jesus, ait eis: Amen dico vobis, si habueritis fidem, et non hæsitaveritis, non solum de ficulnea facietis, sed et si monti huic dixeritis: Tolle, et jacta te in mare, fiet.
MAT 21:22 Et omnia quæcumque petieritis in oratione credentes, accipietis.
MAT 21:23 Et cum venisset in templum, accesserunt ad eum docentem principes sacerdotum, et seniores populi, dicentes: In qua potestate hæc facis? et quis tibi dedit hanc potestatem?
MAT 21:24 Respondens Jesus dixit eis: Interrogabo vos et ego unum sermonem: quem si dixeritis mihi, et ego vobis dicam in qua potestate hæc facio.
MAT 21:25 Baptismus Joannis unde erat? e cælo, an ex hominibus? At illi cogitabant inter se, dicentes:
MAT 21:26 Si dixerimus, e cælo, dicet nobis: Quare ergo non credidistis illi? Si autem dixerimus, ex hominibus, timemus turbam: omnes enim habebant Joannem sicut prophetam.
MAT 21:27 Et respondentes Jesu, dixerunt: Nescimus. Ait illis et ipse: Nec ego dico vobis in qua potestate hæc facio.
MAT 21:28 Quid autem vobis videtur? Homo quidam habebat duos filios, et accedens ad primum, dixit: Fili, vade hodie, operare in vinea mea.
MAT 21:29 Ille autem respondens, ait: Nolo. Postea autem, pœnitentia motus, abiit.
MAT 21:30 Accedens autem ad alterum, dixit similiter. At ille respondens, ait: Eo, domine, et non ivit:
MAT 21:31 quis ex duobus fecit voluntatem patris? Dicunt ei: Primus. Dicit illis Jesus: Amen dico vobis, quia publicani et meretrices præcedent vos in regnum Dei.
MAT 21:32 Venit enim ad vos Joannes in via justitiæ, et non credidistis ei: publicani autem et meretrices crediderunt ei: vos autem videntes nec pœnitentiam habuistis postea, ut crederetis ei.
MAT 21:33 Aliam parabolam audite: Homo erat paterfamilias, qui plantavit vineam, et sepem circumdedit ei, et fodit in ea torcular, et ædificavit turrim, et locavit eam agricolis, et peregre profectus est.
MAT 21:34 Cum autem tempus fructuum appropinquasset, misit servos suos ad agricolas, ut acciperent fructus ejus.
MAT 21:35 Et agricolæ, apprehensis servis ejus, alium ceciderunt, alium occiderunt, alium vero lapidaverunt.
MAT 21:36 Iterum misit alios servos plures prioribus, et fecerunt illis similiter.
MAT 21:37 Novissime autem misit ad eos filium suum, dicens: Verebuntur filium meum.
MAT 21:38 Agricolæ autem videntes filium dixerunt intra se: Hic est hæres, venite, occidamus eum, et habebimus hæreditatem ejus.
MAT 21:39 Et apprehensum eum ejecerunt extra vineam, et occiderunt.
MAT 21:40 Cum ergo venerit dominus vineæ, quid faciet agricolis illis?
MAT 21:41 Aiunt illi: Malos male perdet: et vineam suam locabit aliis agricolis, qui reddant ei fructum temporibus suis.
MAT 21:42 Dicit illis Jesus: Numquam legistis in Scripturis: [Lapidem quem reprobaverunt ædificantes, hic factus est in caput anguli: a Domino factum est istud, et est mirabile in oculis nostris?]
MAT 21:43 Ideo dico vobis, quia auferetur a vobis regnum Dei, et dabitur genti facienti fructus ejus.
MAT 21:44 Et qui ceciderit super lapidem istum, confringetur: super quem vero ceciderit, conteret eum.
MAT 21:45 Et cum audissent principes sacerdotum et pharisæi parabolas ejus, cognoverunt quod de ipsis diceret.
MAT 21:46 Et quærentes eum tenere, timuerunt turbas: quoniam sicut prophetam eum habebant.
MAT 22:1 Et respondens Jesus, dixit iterum in parabolis eis, dicens:
MAT 22:2 Simile factum est regnum cælorum homini regi, qui fecit nuptias filio suo.
MAT 22:3 Et misit servos suos vocare invitatos ad nuptias, et nolebant venire.
MAT 22:4 Iterum misit alios servos, dicens: Dicite invitatis: Ecce prandium meum paravi, tauri mei et altilia occisa sunt, et omnia parata: venite ad nuptias.
MAT 22:5 Illi autem neglexerunt: et abierunt, alius in villam suam, alius vero ad negotiationem suam:
MAT 22:6 reliqui vero tenuerunt servos ejus, et contumeliis affectos occiderunt.
MAT 22:7 Rex autem cum audisset, iratus est: et missis exercitibus suis, perdidit homicidas illos, et civitatem illorum succendit.
MAT 22:8 Tunc ait servis suis: Nuptiæ quidem paratæ sunt, sed qui invitati erant, non fuerunt digni:
MAT 22:9 ite ergo ad exitus viarum, et quoscumque inveneritis, vocate ad nuptias.
MAT 22:10 Et egressi servi ejus in vias, congregaverunt omnes quos invenerunt, malos et bonos: et impletæ sunt nuptiæ discumbentium.
MAT 22:11 Intravit autem rex ut videret discumbentes, et vidit ibi hominem non vestitum veste nuptiali.
MAT 22:12 Et ait illi: Amice, quomodo huc intrasti non habens vestem nuptialem? At ille obmutuit.
MAT 22:13 Tunc dicit rex ministris: Ligatis manibus et pedibus ejus, mittite eum in tenebras exteriores: ibi erit fletus et stridor dentium.
MAT 22:14 Multi enim sunt vocati, pauci vero electi.
MAT 22:15 Tunc abeuntes pharisæi, consilium inierunt ut caperent eum in sermone.
MAT 22:16 Et mittunt ei discipulos suos cum Herodianis, dicentes: Magister, scimus quia verax es, et viam Dei in veritate doces, et non est tibi cura de aliquo: non enim respicis personam hominum:
MAT 22:17 dic ergo nobis quid tibi videtur, licet censum dare Cæsari, an non?
MAT 22:18 Cognita autem Jesus nequitia eorum, ait: Quid me tentatis, hypocritæ?
MAT 22:19 ostendite mihi numisma census. At illi obtulerunt ei denarium.
MAT 22:20 Et ait illis Jesus: Cujus est imago hæc, et superscriptio?
MAT 22:21 Dicunt ei: Cæsaris. Tunc ait illis: Reddite ergo quæ sunt Cæsaris, Cæsari: et quæ sunt Dei, Deo.
MAT 22:22 Et audientes mirati sunt, et relicto eo abierunt.
MAT 22:23 In illo die accesserunt ad eum sadducæi, qui dicunt non esse resurrectionem: et interrogaverunt eum,
MAT 22:24 dicentes: Magister, Moyses dixit: Si quis mortuus fuerit non habens filium, ut ducat frater ejus uxorem illius, et suscitet semen fratri suo.
MAT 22:25 Erant autem apud nos septem fratres: et primus, uxore ducta, defunctus est: et non habens semen, reliquit uxorem suam fratri suo.
MAT 22:26 Similiter secundus, et tertius usque ad septimum.
MAT 22:27 Novissime autem omnium et mulier defuncta est.
MAT 22:28 In resurrectione ergo cujus erit de septem uxor? omnes enim habuerunt eam.
MAT 22:29 Respondens autem Jesus, ait illis: Erratis nescientes Scripturas, neque virtutem Dei.
MAT 22:30 In resurrectione enim neque nubent, neque nubentur: sed erunt sicut angeli Dei in cælo.
MAT 22:31 De resurrectione autem mortuorum non legistis quod dictum est a Deo dicente vobis:
MAT 22:32 Ego sum Deus Abraham, et Deus Isaac, et Deus Jacob? Non est Deus mortuorum, sed viventium.
MAT 22:33 Et audientes turbæ, mirabantur in doctrina ejus.
MAT 22:34 Pharisæi autem audientes quod silentium imposuisset sadducæis, convenerunt in unum:
MAT 22:35 et interrogavit eum unus ex eis legis doctor, tentans eum:
MAT 22:36 Magister, quod est mandatum magnum in lege?
MAT 22:37 Ait illi Jesus: Diliges Dominum Deum tuum ex toto corde tuo, et in tota anima tua, et in tota mente tua.
MAT 22:38 Hoc est maximum, et primum mandatum.
MAT 22:39 Secundum autem simile est huic: Diliges proximum tuum, sicut teipsum.
MAT 22:40 In his duobus mandatis universa lex pendet, et prophetæ.
MAT 22:41 Congregatis autem pharisæis, interrogavit eos Jesus,
MAT 22:42 dicens: Quid vobis videtur de Christo? cujus filius est? Dicunt ei: David.
MAT 22:43 Ait illis: Quomodo ergo David in spiritu vocat eum Dominum, dicens:
MAT 22:44 Dixit Dominus Domino meo: Sede a dextris meis, donec ponam inimicos tuos scabellum pedum tuorum?
MAT 22:45 Si ergo David vocat eum Dominum, quomodo filius ejus est?
MAT 22:46 Et nemo poterat ei respondere verbum: neque ausus fuit quisquam ex illa die eum amplius interrogare.
MAT 23:1 Tunc Jesus locutus est ad turbas, et ad discipulos suos,
MAT 23:2 dicens: Super cathedram Moysi sederunt scribæ et pharisæi.
MAT 23:3 Omnia ergo quæcumque dixerint vobis, servate, et facite: secundum opera vero eorum nolite facere: dicunt enim, et non faciunt.
MAT 23:4 Alligant enim onera gravia, et importabilia, et imponunt in humeros hominum: digito autem suo nolunt ea movere.
MAT 23:5 Omnia vero opera sua faciunt ut videantur ab hominibus: dilatant enim phylacteria sua, et magnificant fimbrias.
MAT 23:6 Amant autem primos recubitus in cœnis, et primas cathedras in synagogis,
MAT 23:7 et salutationes in foro, et vocari ab hominibus Rabbi.
MAT 23:8 Vos autem nolite vocari Rabbi: unus est enim magister vester, omnes autem vos fratres estis.
MAT 23:9 Et patrem nolite vocare vobis super terram: unus est enim pater vester qui in cælis est.
MAT 23:10 Nec vocemini magistri: quia magister vester unus est, Christus.
MAT 23:11 Qui major est vestrum, erit minister vester.
MAT 23:12 Qui autem se exaltaverit, humiliabitur: et qui se humiliaverit, exaltabitur.
MAT 23:13 Væ autem vobis scribæ et pharisæi hypocritæ, quia clauditis regnum cælorum ante homines ! vos enim non intratis, nec introëuntes sinitis intrare.
MAT 23:14 Væ vobis scribæ et pharisæi hypocritæ, quia comeditis domos viduarum, orationes longas orantes ! propter hoc amplius accipietis judicium.
MAT 23:15 Væ vobis scribæ et pharisæi hypocritæ, quia circuitis mare, et aridam, ut faciatis unum proselytum, et cum fuerit factus, facitis eum filium gehennæ duplo quam vos.
MAT 23:16 Væ vobis duces cæci, qui dicitis: Quicumque juraverit per templum, nihil est: qui autem juraverit in auro templi, debet.
MAT 23:17 Stulti et cæci: quid enim majus est? aurum, an templum, quod sanctificat aurum?
MAT 23:18 Et quicumque juraverit in altari, nihil est: quicumque autem juraverit in dono, quod est super illud, debet.
MAT 23:19 Cæci: quid enim majus est, donum, an altare, quod sanctificat donum?
MAT 23:20 Qui ergo jurat in altari, jurat in eo, et in omnibus quæ super illud sunt.
MAT 23:21 Et quicumque juraverit in templo, jurat in illo, et in eo qui habitat in ipso:
MAT 23:22 et qui jurat in cælo, jurat in throno Dei, et in eo qui sedet super eum.
MAT 23:23 Væ vobis scribæ et pharisæi hypocritæ, qui decimatis mentham, et anethum, et cyminum, et reliquistis quæ graviora sunt legis, judicium, et misericordiam, et fidem ! hæc oportuit facere, et illa non omittere.
MAT 23:24 Duces cæci, excolantes culicem, camelum autem glutientes.
MAT 23:25 Væ vobis scribæ et pharisæi hypocritæ, quia mundatis quod deforis est calicis et paropsidis; intus autem pleni estis rapina et immunditia !
MAT 23:26 Pharisæe cæce, munda prius quod intus est calicis, et paropsidis, ut fiat id, quod deforis est, mundum.
MAT 23:27 Væ vobis scribæ et pharisæi hypocritæ, quia similes estis sepulchris dealbatis, quæ a foris parent hominibus speciosa, intus vero pleni sunt ossibus mortuorum, et omni spurcitia !
MAT 23:28 Sic et vos a foris quidem paretis hominibus justi: intus autem pleni estis hypocrisi et iniquitate.
MAT 23:29 Væ vobis scribæ et pharisæi hypocritæ, qui ædificatis sepulchra prophetarum, et ornatis monumenta justorum,
MAT 23:30 et dicitis: Si fuissemus in diebus patrum nostrorum, non essemus socii eorum in sanguine prophetarum !
MAT 23:31 itaque testimonio estis vobismetipsis, quia filii estis eorum, qui prophetas occiderunt.
MAT 23:32 Et vos implete mensuram patrum vestrorum.
MAT 23:33 Serpentes, genimina viperarum, quomodo fugietis a judicio gehennæ?
MAT 23:34 Ideo ecce ego mitto ad vos prophetas, et sapientes, et scribas, et ex illis occidetis, et crucifigetis, et ex eis flagellabitis in synagogis vestris, et persequemini de civitate in civitatem:
MAT 23:35 ut veniat super vos omnis sanguis justus, qui effusus est super terram, a sanguine Abel justi usque ad sanguinem Zachariæ, filii Barachiæ, quem occidistis inter templum et altare.
MAT 23:36 Amen dico vobis, venient hæc omnia super generationem istam.
MAT 23:37 Jerusalem, Jerusalem, quæ occidis prophetas, et lapidas eos, qui ad te missi sunt, quoties volui congregare filios tuos, quemadmodum gallina congregat pullos suos sub alas, et noluisti?
MAT 23:38 Ecce relinquetur vobis domus vestra deserta.
MAT 23:39 Dico enim vobis, non me videbitis amodo, donec dicatis: Benedictus, qui venit in nomine Domini.
MAT 24:1 Et egressus Jesus de templo, ibat. Et accesserunt discipuli ejus, ut ostenderent ei ædificationes templi.
MAT 24:2 Ipse autem respondens dixit illis: Videtis hæc omnia? amen dico vobis, non relinquetur hic lapis super lapidem, qui non destruatur.
MAT 24:3 Sedente autem eo super montem Oliveti, accesserunt ad eum discipuli secreto, dicentes: Dic nobis, quando hæc erunt? et quod signum adventus tui, et consummationis sæculi?
MAT 24:4 Et respondens Jesus, dixit eis: Videte ne quis vos seducat:
MAT 24:5 multi enim venient in nomine meo, dicentes: Ego sum Christus: et multos seducent.
MAT 24:6 Audituri enim estis prælia, et opiniones præliorum. Videte ne turbemini: oportet enim hæc fieri, sed nondum est finis:
MAT 24:7 consurget enim gens in gentem, et regnum in regnum, et erunt pestilentiæ, et fames, et terræmotus per loca:
MAT 24:8 hæc autem omnia initia sunt dolorum.
MAT 24:9 Tunc tradent vos in tribulationem, et occident vos: et eritis odio omnibus gentibus propter nomen meum.
MAT 24:10 Et tunc scandalizabuntur multi, et invicem tradent, et odio habebunt invicem.
MAT 24:11 Et multi pseudoprophetæ surgent, et seducent multos.
MAT 24:12 Et quoniam abundavit iniquitas, refrigescet caritas multorum:
MAT 24:13 qui autem perseveraverit usque in finem, hic salvus erit.
MAT 24:14 Et prædicabitur hoc Evangelium regni in universo orbe, in testimonium omnibus gentibus: et tunc veniet consummatio.
MAT 24:15 Cum ergo videritis abominationem desolationis, quæ dicta est a Daniele propheta, stantem in loco sancto, qui legit, intelligat:
MAT 24:16 tunc qui in Judæa sunt, fugiant ad montes:
MAT 24:17 et qui in tecto, non descendat tollere aliquid de domo sua:
MAT 24:18 et qui in agro, non revertatur tollere tunicam suam.
MAT 24:19 Væ autem prægnantibus et nutrientibus in illis diebus !
MAT 24:20 Orate autem ut non fiat fuga vestra in hieme, vel sabbato:
MAT 24:21 erit enim tunc tribulatio magna, qualis non fuit ab initio mundi usque modo, neque fiet.
MAT 24:22 Et nisi breviati fuissent dies illi, non fieret salva omnis caro: sed propter electos breviabuntur dies illi.
MAT 24:23 Tunc si quis vobis dixerit: Ecce hic est Christus, aut illic: nolite credere.
MAT 24:24 Surgent enim pseudochristi, et pseudoprophetæ: et dabunt signa magna, et prodigia, ita ut in errorem inducantur (si fieri potest) etiam electi.
MAT 24:25 Ecce prædixi vobis.
MAT 24:26 Si ergo dixerint vobis: Ecce in deserto est, nolite exire; Ecce in penetralibus, nolite credere.
MAT 24:27 Sicut enim fulgur exit ab oriente, et paret usque in occidentem: ita erit et adventus Filii hominis.
MAT 24:28 Ubicumque fuerit corpus, illic congregabuntur et aquilæ.
MAT 24:29 Statim autem post tribulationem dierum illorum sol obscurabitur, et luna non dabit lumen suum, et stellæ cadent de cælo, et virtutes cælorum commovebuntur:
MAT 24:30 et tunc parebit signum Filii hominis in cælo: et tunc plangent omnes tribus terræ: et videbunt Filium hominis venientem in nubibus cæli cum virtute multa et majestate.
MAT 24:31 Et mittet angelos suos cum tuba, et voce magna: et congregabunt electos ejus a quatuor ventis, a summis cælorum usque ad terminos eorum.
MAT 24:32 Ab arbore autem fici discite parabolam: cum jam ramus ejus tener fuerit, et folia nata, scitis quia prope est æstas:
MAT 24:33 ita et vos cum videritis hæc omnia, scitote quia prope est, in januis.
MAT 24:34 Amen dico vobis, quia non præteribit generatio hæc, donec omnia hæc fiant.
MAT 24:35 Cælum et terra transibunt, verba autem mea non præteribunt.
MAT 24:36 De die autem illa et hora nemo scit, neque angeli cælorum, nisi solus Pater.
MAT 24:37 Sicut autem in diebus Noë, ita erit et adventus Filii hominis:
MAT 24:38 sicut enim erant in diebus ante diluvium comedentes et bibentes, nubentes et nuptum tradentes, usque ad eum diem, quo intravit Noë in arcam,
MAT 24:39 et non cognoverunt donec venit diluvium, et tulit omnes: ita erit et adventus Filii hominis.
MAT 24:40 Tunc duo erunt in agro: unus assumetur, et unus relinquetur.
MAT 24:41 Duæ molentes in mola: una assumetur, et una relinquetur.
MAT 24:42 Vigilate ergo, quia nescitis qua hora Dominus vester venturus sit.
MAT 24:43 Illud autem scitote, quoniam si sciret paterfamilias qua hora fur venturus esset, vigilaret utique, et non sineret perfodi domum suam.
MAT 24:44 Ideo et vos estote parati: quia qua nescitis hora Filius hominis venturus est.
MAT 24:45 Quis, putas, est fidelis servus, et prudens, quem constituit dominus suus super familiam suam ut det illis cibum in tempore?
MAT 24:46 Beatus ille servus, quem cum venerit dominus ejus, invenerit sic facientem.
MAT 24:47 Amen dico vobis, quoniam super omnia bona sua constituet eum.
MAT 24:48 Si autem dixerit malus servus ille in corde suo: Moram fecit dominus meus venire:
MAT 24:49 et cœperit percutere conservos suos, manducet autem et bibat cum ebriosis:
MAT 24:50 veniet dominus servi illius in die qua non sperat, et hora qua ignorat:
MAT 24:51 et dividet eum, partemque ejus ponet cum hypocritis: illic erit fletus et stridor dentium.
MAT 25:1 Tunc simile erit regnum cælorum decem virginibus: quæ accipientes lampades suas exierunt obviam sponso et sponsæ.
MAT 25:2 Quinque autem ex eis erant fatuæ, et quinque prudentes:
MAT 25:3 sed quinque fatuæ, acceptis lampadibus, non sumpserunt oleum secum:
MAT 25:4 prudentes vero acceperunt oleum in vasis suis cum lampadibus.
MAT 25:5 Moram autem faciente sponso, dormitaverunt omnes et dormierunt.
MAT 25:6 Media autem nocte clamor factus est: Ecce sponsus venit, exite obviam ei.
MAT 25:7 Tunc surrexerunt omnes virgines illæ, et ornaverunt lampades suas.
MAT 25:8 Fatuæ autem sapientibus dixerunt: Date nobis de oleo vestro, quia lampades nostræ extinguuntur.
MAT 25:9 Responderunt prudentes, dicentes: Ne forte non sufficiat nobis, et vobis, ite potius ad vendentes, et emite vobis.
MAT 25:10 Dum autem irent emere, venit sponsus: et quæ paratæ erant, intraverunt cum eo ad nuptias, et clausa est janua.
MAT 25:11 Novissime vero veniunt et reliquæ virgines, dicentes: Domine, domine, aperi nobis.
MAT 25:12 At ille respondens, ait: Amen dico vobis, nescio vos.
MAT 25:13 Vigilate itaque, quia nescitis diem, neque horam.
MAT 25:14 Sicut enim homo peregre proficiscens, vocavit servos suos, et tradidit illis bona sua.
MAT 25:15 Et uni dedit quinque talenta, alii autem duo, alii vero unum, unicuique secundum propriam virtutem: et profectus est statim.
MAT 25:16 Abiit autem qui quinque talenta acceperat, et operatus est in eis, et lucratus est alia quinque.
MAT 25:17 Similiter et qui duo acceperat, lucratus est alia duo.
MAT 25:18 Qui autem unum acceperat, abiens fodit in terram, et abscondit pecuniam domini sui.
MAT 25:19 Post multum vero temporis venit dominus servorum illorum, et posuit rationem cum eis.
MAT 25:20 Et accedens qui quinque talenta acceperat, obtulit alia quinque talenta, dicens: Domine, quinque talenta tradidisti mihi, ecce alia quinque superlucratus sum.
MAT 25:21 Ait illi dominus ejus: Euge serve bone, et fidelis: quia super pauca fuisti fidelis, super multa te constituam; intra in gaudium domini tui.
MAT 25:22 Accessit autem et qui duo talenta acceperat, et ait: Domine, duo talenta tradidisti mihi, ecce alia duo lucratus sum.
MAT 25:23 Ait illi dominus ejus: Euge serve bone, et fidelis: quia super pauca fuisti fidelis, super multa te constituam; intra in gaudium domini tui.
MAT 25:24 Accedens autem et qui unum talentum acceperat, ait: Domine, scio quia homo durus es; metis ubi non seminasti, et congregas ubi non sparsisti:
MAT 25:25 et timens abii, et abscondi talentum tuum in terra: ecce habes quod tuum est.
MAT 25:26 Respondens autem dominus ejus, dixit ei: Serve male, et piger, sciebas quia meto ubi non semino, et congrego ubi non sparsi:
MAT 25:27 oportuit ergo te committere pecuniam meam numulariis, et veniens ego recepissem utique quod meum est cum usura.
MAT 25:28 Tollite itaque ab eo talentum, et date ei qui habet decem talenta:
MAT 25:29 omni enim habenti dabitur, et abundabit: ei autem qui non habet, et quod videtur habere, auferetur ab eo.
MAT 25:30 Et inutilem servum ejicite in tenebras exteriores: illic erit fletus, et stridor dentium.
MAT 25:31 Cum autem venerit Filius hominis in majestate sua, et omnes angeli cum eo, tunc sedebit super sedem majestatis suæ:
MAT 25:32 et congregabuntur ante eum omnes gentes, et separabit eos ab invicem, sicut pastor segregat oves ab hædis:
MAT 25:33 et statuet oves quidem a dextris suis, hædos autem a sinistris.
MAT 25:34 Tunc dicet rex his qui a dextris ejus erunt: Venite benedicti Patris mei, possidete paratum vobis regnum a constitutione mundi:
MAT 25:35 esurivi enim, et dedistis mihi manducare: sitivi, et dedistis mihi bibere: hospes eram, et collegistis me:
MAT 25:36 nudus, et cooperuistis me: infirmus, et visitastis me: in carcere eram, et venistis ad me.
MAT 25:37 Tunc respondebunt ei justi, dicentes: Domine, quando te vidimus esurientem, et pavimus te: sitientem, et dedimus tibi potum?
MAT 25:38 quando autem te vidimus hospitem, et collegimus te: aut nudum, et cooperuimus te?
MAT 25:39 aut quando te vidimus infirmum, aut in carcere, et venimus ad te?
MAT 25:40 Et respondens rex, dicet illis: Amen dico vobis, quamdiu fecistis uni ex his fratribus meis minimis, mihi fecistis.
MAT 25:41 Tunc dicet et his qui a sinistris erunt: Discedite a me maledicti in ignem æternum, qui paratus est diabolo, et angelis ejus:
MAT 25:42 esurivi enim, et non dedistis mihi manducare: sitivi, et non desistis mihi potum:
MAT 25:43 hospes eram, et non collegistis me: nudus, et non cooperuistis me: infirmus, et in carcere, et non visitastis me.
MAT 25:44 Tunc respondebunt ei et ipsi, dicentes: Domine, quando te vidimus esurientem, aut sitientem, aut hospitem, aut nudum, aut infirmum, aut in carcere, et non ministravimus tibi?
MAT 25:45 Tunc respondebit illis, dicens: Amen dico vobis: Quamdiu non fecistis uni de minoribus his, nec mihi fecistis.
MAT 25:46 Et ibunt hi in supplicium æternum: justi autem in vitam æternam.
MAT 26:1 Et factum est: cum consummasset Jesus sermones hos omnes, dixit discipulis suis:
MAT 26:2 Scitis quia post biduum Pascha fiet, et Filius hominis tradetur ut crucifigatur.
MAT 26:3 Tunc congregati sunt principes sacerdotum, et seniores populi, in atrium principis sacerdotum, qui dicebatur Caiphas:
MAT 26:4 et consilium fecerunt ut Jesum dolo tenerent, et occiderent.
MAT 26:5 Dicebant autem: Non in die festo, ne forte tumultus fieret in populo.
MAT 26:6 Cum autem Jesus esset in Bethania in domo Simonis leprosi,
MAT 26:7 accessit ad eum mulier habens alabastrum unguenti pretiosi, et effudit super caput ipsius recumbentis.
MAT 26:8 Videntes autem discipuli, indignati sunt, dicentes: Ut quid perditio hæc?
MAT 26:9 potuit enim istud venundari multo, et dari pauperibus.
MAT 26:10 Sciens autem Jesus, ait illis: Quid molesti estis huic mulieri? opus enim bonum operata est in me.
MAT 26:11 Nam semper pauperes habetis vobiscum: me autem non semper habetis.
MAT 26:12 Mittens enim hæc unguentum hoc in corpus meum, ad sepeliendum me fecit.
MAT 26:13 Amen dico vobis, ubicumque prædicatum fuerit hoc Evangelium in toto mundo, dicetur et quod hæc fecit in memoriam ejus.
MAT 26:14 Tunc abiit unus de duodecim, qui dicebatur Judas Iscariotes, ad principes sacerdotum:
MAT 26:15 et ait illis: Quid vultis mihi dare, et ego vobis eum tradam? At illi constituerunt ei triginta argenteos.
MAT 26:16 Et exinde quærebat opportunitatem ut eum traderet.
MAT 26:17 Prima autem die azymorum accesserunt discipuli ad Jesum, dicentes: Ubi vis paremus tibi comedere Pascha?
MAT 26:18 At Jesus dixit: Ite in civitatem ad quemdam, et dicite ei: Magister dicit: Tempus meum prope est, apud te facio Pascha cum discipulis meis.
MAT 26:19 Et fecerunt discipuli sicut constituit illis Jesus, et paraverunt Pascha.
MAT 26:20 Vespere autem facto, discumbebat cum duodecim discipulis suis.
MAT 26:21 Et edentibus illis, dixit: Amen dico vobis, quia unus vestrum me traditurus est.
MAT 26:22 Et contristati valde, cœperunt singuli dicere: Numquid ego sum Domine?
MAT 26:23 At ipse respondens, ait: Qui intingit mecum manum in paropside, hic me tradet.
MAT 26:24 Filius quidem hominis vadit, sicut scriptum est de illo: væ autem homini illi, per quem Filius hominis tradetur ! bonum erat ei, si natus non fuisset homo ille.
MAT 26:25 Respondens autem Judas, qui tradidit eum, dixit: Numquid ego sum Rabbi? Ait illi: Tu dixisti.
MAT 26:26 Cœnantibus autem eis, accepit Jesus panem, et benedixit, ac fregit, deditque discipulis suis, et ait: Accipite, et comedite: hoc est corpus meum.
MAT 26:27 Et accipiens calicem, gratias egit: et dedit illis, dicens: Bibite ex hoc omnes.
MAT 26:28 Hic est enim sanguis meus novi testamenti, qui pro multis effundetur in remissionem peccatorum.
MAT 26:29 Dico autem vobis: non bibam amodo de hoc genimine vitis usque in diem illum, cum illud bibam vobiscum novum in regno Patris mei.
MAT 26:30 Et hymno dicto, exierunt in montem Oliveti.
MAT 26:31 Tunc dicit illis Jesus: Omnes vos scandalum patiemini in me in ista nocte. Scriptum est enim: Percutiam pastorem, et dispergentur oves gregis.
MAT 26:32 Postquam autem resurrexero, præcedam vos in Galilæam.
MAT 26:33 Respondens autem Petrus, ait illi: Et si omnes scandalizati fuerint in te, ego numquam scandalizabor.
MAT 26:34 Ait illi Jesus: Amen dico tibi, quia in hac nocte, antequam gallus cantet, ter me negabis.
MAT 26:35 Ait illi Petrus: Etiamsi oportuerit me mori tecum, non te negabo. Similiter et omnes discipuli dixerunt.
MAT 26:36 Tunc venit Jesus cum illis in villam, quæ dicitur Gethsemani, et dixit discipulis suis: Sedete hic donec vadam illuc, et orem.
MAT 26:37 Et assumpto Petro, et duobus filiis Zebedæi, cœpit contristari et mœstus esse.
MAT 26:38 Tunc ait illis: Tristis est anima mea usque ad mortem: sustinete hic, et vigilate mecum.
MAT 26:39 Et progressus pusillum, procidit in faciem suam, orans, et dicens: Pater mi, si possibile est, transeat a me calix iste: verumtamen non sicut ego volo, sed sicut tu.
MAT 26:40 Et venit ad discipulos suos, et invenit eos dormientes, et dicit Petro: Sic non potuistis una hora vigilare mecum?
MAT 26:41 Vigilate, et orate ut non intretis in tentationem. Spiritus quidem promptus est, caro autem infirma.
MAT 26:42 Iterum secundo abiit, et oravit, dicens: Pater mi, si non potest hic calix transire nisi bibam illum, fiat voluntas tua.
MAT 26:43 Et venit iterum, et invenit eos dormientes: erant enim oculi eorum gravati.
MAT 26:44 Et relictis illis, iterum abiit, et oravit tertio, eumdem sermonem dicens.
MAT 26:45 Tunc venit ad discipulos suos, et dicit illis: Dormite jam, et requiescite: ecce appropinquavit hora, et Filius hominis tradetur in manus peccatorum.
MAT 26:46 Surgite, eamus: ecce appropinquavit qui me tradet.
MAT 26:47 Adhuc eo loquente, ecce Judas unus de duodecim venit, et cum eo turba multa cum gladiis et fustibus, missi a principibus sacerdotum, et senioribus populi.
MAT 26:48 Qui autem tradidit eum, dedit illis signum, dicens: Quemcumque osculatus fuero, ipse est, tenete eum.
MAT 26:49 Et confestim accedens ad Jesum, dixit: Ave Rabbi. Et osculatus est eum.
MAT 26:50 Dixitque illi Jesus: Amice, ad quid venisti? Tunc accesserunt, et manus injecerunt in Jesum, et tenuerunt eum.
MAT 26:51 Et ecce unus ex his qui erant cum Jesu, extendens manum, exemit gladium suum, et percutiens servum principis sacerdotum amputavit auriculam ejus.
MAT 26:52 Tunc ait illi Jesus: Converte gladium tuum in locum suum: omnes enim, qui acceperint gladium, gladio peribunt.
MAT 26:53 An putas, quia non possum rogare patrem meum, et exhibebit mihi modo plusquam duodecim legiones angelorum?
MAT 26:54 Quomodo ergo implebuntur Scripturæ, quia sic oportet fieri?
MAT 26:55 In illa hora dixit Jesus turbis: Tamquam ad latronem existis cum gladiis et fustibus comprehendere me: quotidie apud vos sedebam docens in templo, et non me tenuistis.
MAT 26:56 Hoc autem totum factum est, ut adimplerentur Scripturæ prophetarum. Tunc discipuli omnes, relicto eo, fugerunt.
MAT 26:57 At illi tenentes Jesum, duxerunt ad Caipham principem sacerdotum, ubi scribæ et seniores convenerant.
MAT 26:58 Petrus autem sequebatur eum a longe, usque in atrium principis sacerdotum. Et ingressus intro, sedebat cum ministris, ut videret finem.
MAT 26:59 Principes autem sacerdotum, et omne concilium, quærebant falsum testimonium contra Jesum, ut eum morti traderent:
MAT 26:60 et non invenerunt, cum multi falsi testes accessissent. Novissime autem venerunt duo falsi testes,
MAT 26:61 et dixerunt: Hic dixit: Possum destruere templum Dei, et post triduum reædificare illud.
MAT 26:62 Et surgens princeps sacerdotum, ait illi: Nihil respondes ad ea, quæ isti adversum te testificantur?
MAT 26:63 Jesus autem tacebat. Et princeps sacerdotum ait illi: Adjuro te per Deum vivum, ut dicas nobis si tu es Christus Filius Dei.
MAT 26:64 Dicit illi Jesus: Tu dixisti. Verumtamen dico vobis, amodo videbitis Filium hominis sedentem a dextris virtutis Dei, et venientem in nubibus cæli.
MAT 26:65 Tunc princeps sacerdotum scidit vestimenta sua, dicens: Blasphemavit: quid adhuc egemus testibus? ecce nunc audistis blasphemiam:
MAT 26:66 quid vobis videtur? At illi respondentes dixerunt: Reus est mortis.
MAT 26:67 Tunc exspuerunt in faciem ejus, et colaphis eum ceciderunt, alii autem palmas in faciem ejus dederunt,
MAT 26:68 dicentes: Prophetiza nobis Christe, quis est qui te percussit?
MAT 26:69 Petrus vero sedebat foris in atrio: et accessit ad eum una ancilla, dicens: Et tu cum Jesu Galilæo eras.
MAT 26:70 At ille negavit coram omnibus, dicens: Nescio quid dicis.
MAT 26:71 Exeunte autem illo januam, vidit eum alia ancilla, et ait his qui erant ibi: Et hic erat cum Jesu Nazareno.
MAT 26:72 Et iterum negavit cum juramento: Quia non novi hominem.
MAT 26:73 Et post pusillum accesserunt qui stabant, et dixerunt Petro: Vere et tu ex illis es: nam et loquela tua manifestum te facit.
MAT 26:74 Tunc cœpit detestari et jurare quia non novisset hominem. Et continuo gallus cantavit.
MAT 26:75 Et recordatus est Petrus verbi Jesu, quod dixerat: Priusquam gallus cantet, ter me negabis. Et egressus foras, flevit amare.
MAT 27:1 Mane autem facto, consilium inierunt omnes principes sacerdotum et seniores populi adversus Jesum, ut eum morti traderent.
MAT 27:2 Et vinctum adduxerunt eum, et tradiderunt Pontio Pilato præsidi.
MAT 27:3 Tunc videns Judas, qui eum tradidit, quod damnatus esset, pœnitentia ductus, retulit triginta argenteos principibus sacerdotum, et senioribus,
MAT 27:4 dicens: Peccavi, tradens sanguinem justum. At illi dixerunt: Quid ad nos? tu videris.
MAT 27:5 Et projectis argenteis in templo, recessit: et abiens laqueo se suspendit.
MAT 27:6 Principes autem sacerdotum, acceptis argenteis, dixerunt: Non licet eos mittere in corbonam: quia pretium sanguinis est.
MAT 27:7 Consilio autem inito, emerunt ex illis agrum figuli, in sepulturam peregrinorum.
MAT 27:8 Propter hoc vocatus est ager ille, Haceldama, hoc est, Ager sanguinis, usque in hodiernum diem.
MAT 27:9 Tunc impletum est quod dictum est per Jeremiam prophetam, dicentem: Et acceperunt triginta argenteos pretium appretiati, quem appretiaverunt a filiis Israël:
MAT 27:10 et dederunt eos in agrum figuli, sicut constituit mihi Dominus.
MAT 27:11 Jesus autem stetit ante præsidem, et interrogavit eum præses, dicens: Tu es rex Judæorum? Dicit illi Jesus: Tu dicis.
MAT 27:12 Et cum accusaretur a principibus sacerdotum et senioribus, nihil respondit.
MAT 27:13 Tunc dicit illi Pilatus: Non audis quanta adversum te dicunt testimonia?
MAT 27:14 Et non respondit ei ad ullum verbum, ita ut miraretur præses vehementer.
MAT 27:15 Per diem autem solemnem consueverat præses populo dimittere unum vinctum, quem voluissent:
MAT 27:16 habebat autem tunc vinctum insignem, qui dicebatur Barrabas.
MAT 27:17 Congregatis ergo illis, dixit Pilatus: Quem vultis dimittam vobis: Barabbam, an Jesum, qui dicitur Christus?
MAT 27:18 Sciebat enim quod per invidiam tradidissent eum.
MAT 27:19 Sedente autem illo pro tribunali, misit ad eum uxor ejus, dicens: Nihil tibi, et justo illi: multa enim passa sum hodie per visum propter eum.
MAT 27:20 Principes autem sacerdotum et seniores persuaserunt populis ut peterent Barabbam, Jesum vero perderent.
MAT 27:21 Respondens autem præses, ait illis: Quem vultis vobis de duobus dimitti? At illi dixerunt: Barabbam.
MAT 27:22 Dicit illis Pilatus: Quid igitur faciam de Jesu, qui dicitur Christus?
MAT 27:23 Dicunt omnes: Crucifigatur. Ait illis præses: Quid enim mali fecit? At illi magis clamabant dicentes: Crucifigatur.
MAT 27:24 Videns autem Pilatus quia nihil proficeret, sed magis tumultus fieret: accepta aqua, lavit manus coram populo, dicens: Innocens ego sum a sanguine justi hujus: vos videritis.
MAT 27:25 Et respondens universus populus, dixit: Sanguis ejus super nos, et super filios nostros.
MAT 27:26 Tunc dimisit illis Barabbam: Jesum autem flagellatum tradidit eis ut crucifigeretur.
MAT 27:27 Tunc milites præsidis suscipientes Jesum in prætorium, congregaverunt ad eum universam cohortem:
MAT 27:28 et exuentes eum, chlamydem coccineam circumdederunt ei,
MAT 27:29 et plectentes coronam de spinis, posuerunt super caput ejus, et arundinem in dextera ejus. Et genu flexo ante eum, illudebant ei, dicentes: Ave rex Judæorum.
MAT 27:30 Et exspuentes in eum, acceperunt arundinem, et percutiebant caput ejus.
MAT 27:31 Et postquam illuserunt ei, exuerunt eum chlamyde, et induerunt eum vestimentis ejus, et duxerunt eum ut crucifigerent.
MAT 27:32 Exeuntes autem invenerunt hominem Cyrenæum, nomine Simonem: hunc angariaverunt ut tolleret crucem ejus.
MAT 27:33 Et venerunt in locum qui dicitur Golgotha, quod est Calvariæ locus.
MAT 27:34 Et dederunt ei vinum bibere cum felle mistum. Et cum gustasset, noluit bibere.
MAT 27:35 Postquam autem crucifixerunt eum, diviserunt vestimenta ejus, sortem mittentes: ut impleretur quod dictum est per prophetam dicentem: Diviserunt sibi vestimenta mea, et super vestem meam miserunt sortem.
MAT 27:36 Et sedentes servabant eum.
MAT 27:37 Et imposuerunt super caput ejus causam ipsius scriptam: Hic est Jesus rex Judæorum.
MAT 27:38 Tunc crucifixi sunt cum eo duo latrones: unus a dextris, et unus a sinistris.
MAT 27:39 Prætereuntes autem blasphemabant eum moventes capita sua,
MAT 27:40 et dicentes: Vah ! qui destruis templum Dei, et in triduo illud reædificas: salva temetipsum: si Filius Dei es, descende de cruce.
MAT 27:41 Similiter et principes sacerdotum illudentes cum scribis et senioribus dicebant:
MAT 27:42 Alios salvos fecit, seipsum non potest salvum facere: si rex Israël est, descendat nunc de cruce, et credimus ei:
MAT 27:43 confidit in Deo: liberet nunc, si vult eum: dixit enim: Quia Filius Dei sum.
MAT 27:44 Idipsum autem et latrones, qui crucifixi erant cum eo, improperabant ei.
MAT 27:45 A sexta autem hora tenebræ factæ sunt super universam terram usque ad horam nonam.
MAT 27:46 Et circa horam nonam clamavit Jesus voce magna, dicens: Eli, Eli, lamma sabacthani? hoc est: Deus meus, Deus meus, ut quid dereliquisti me?
MAT 27:47 Quidam autem illic stantes, et audientes, dicebant: Eliam vocat iste.
MAT 27:48 Et continuo currens unus ex eis, acceptam spongiam implevit aceto, et imposuit arundini, et dabat ei bibere.
MAT 27:49 Ceteri vero dicebant: Sine, videamus an veniat Elias liberans eum.
MAT 27:50 Jesus autem iterum clamans voce magna, emisit spiritum.
MAT 27:51 Et ecce velum templi scissum est in duas partes a summo usque deorsum: et terra mota est, et petræ scissæ sunt,
MAT 27:52 et monumenta aperta sunt: et multa corpora sanctorum, qui dormierant, surrexerunt.
MAT 27:53 Et exeuntes de monumentis post resurrectionem ejus, venerunt in sanctam civitatem, et apparuerunt multis.
MAT 27:54 Centurio autem, et qui cum eo erant, custodientes Jesum, viso terræmotu, et his quæ fiebant, timuerunt valde, dicentes: Vere Filius Dei erat iste.
MAT 27:55 Erant autem ibi mulieres multæ a longe, quæ secutæ erant Jesum a Galilæa, ministrantes ei:
MAT 27:56 inter quas erat Maria Magdalene, et Maria Jacobi, et Joseph mater, et mater filiorum Zebedæi.
MAT 27:57 Cum autem sero factum esset, venit quidam homo dives ab Arimathæa, nomine Joseph, qui et ipse discipulus erat Jesu:
MAT 27:58 hic accessit ad Pilatum, et petiit corpus Jesu. Tunc Pilatus jussit reddi corpus.
MAT 27:59 Et accepto corpore, Joseph involvit illud in sindone munda,
MAT 27:60 et posuit illud in monumento suo novo, quod exciderat in petra. Et advolvit saxum magnum ad ostium monumenti, et abiit.
MAT 27:61 Erant autem ibi Maria Magdalene, et altera Maria, sedentes contra sepulchrum.
MAT 27:62 Altera autem die, quæ est post Parasceven, convenerunt principes sacerdotum et pharisæi ad Pilatum,
MAT 27:63 dicentes: Domine, recordati sumus, quia seductor ille dixit adhuc vivens: Post tres dies resurgam.
MAT 27:64 Jube ergo custodiri sepulchrum usque in diem tertium: ne forte veniant discipuli ejus, et furentur eum, et dicant plebi: Surrexit a mortuis: et erit novissimus error pejor priore.
MAT 27:65 Ait illis Pilatus: Habetis custodiam, ite, custodite sicut scitis.
MAT 27:66 Illi autem abeuntes, munierunt sepulchrum, signantes lapidem, cum custodibus.
MAT 28:1 Vespere autem sabbati, quæ lucescit in prima sabbati, venit Maria Magdalene, et altera Maria, videre sepulchrum.
MAT 28:2 Et ecce terræmotus factus est magnus. Angelus enim Domini descendit de cælo: et accedens revolvit lapidem, et sedebat super eum:
MAT 28:3 erat autem aspectus ejus sicut fulgur: et vestimentum ejus sicut nix.
MAT 28:4 Præ timore autem ejus exterriti sunt custodes, et facti sunt velut mortui.
MAT 28:5 Respondens autem angelus dixit mulieribus: Nolite timere vos: scio enim, quod Jesum, qui crucifixus est, quæritis.
MAT 28:6 Non est hic: surrexit enim, sicut dixit: venite, et videte locum ubi positus erat Dominus.
MAT 28:7 Et cito euntes, dicite discipulis ejus quia surrexit: et ecce præcedit vos in Galilæam: ibi eum videbitis: ecce prædixi vobis.
MAT 28:8 Et exierunt cito de monumento cum timore et gaudio magno, currentes nuntiare discipulis ejus.
MAT 28:9 Et ecce Jesus occurrit illis, dicens: Avete. Illæ autem accesserunt, et tenuerunt pedes ejus, et adoraverunt eum.
MAT 28:10 Tunc ait illis Jesus: Nolite timere: ite, nuntiare fratribus meis ut eant in Galilæam; ibi me videbunt.
MAT 28:11 Quæ cum abiissent, ecce quidam de custodibus venerunt in civitatem, et nuntiaverunt principibus sacerdotum omnia quæ facta fuerant.
MAT 28:12 Et congregati cum senioribus consilio accepto, pecuniam copiosam dederunt militibus,
MAT 28:13 dicentes: Dicite quia discipuli ejus nocte venerunt, et furati sunt eum, nobis dormientibus.
MAT 28:14 Et si hoc auditum fuerit a præside, nos suadebimus ei, et securos vos faciemus.
MAT 28:15 At illi, accepta pecunia, fecerunt sicut erant edocti. Et divulgatum est verbum istud apud Judæos, usque in hodiernum diem.
MAT 28:16 Undecim autem discipuli abierunt in Galilæam in montem ubi constituerat illis Jesus.
MAT 28:17 Et videntes eum adoraverunt: quidam autem dubitaverunt.
MAT 28:18 Et accedens Jesus locutus est eis, dicens: Data est mihi omnis potestas in cælo et in terra:
MAT 28:19 euntes ergo docete omnes gentes: baptizantes eos in nomine Patris, et Filii, et Spiritus Sancti:
MAT 28:20 docentes eos servare omnia quæcumque mandavi vobis: et ecce ego vobiscum sum omnibus diebus, usque ad consummationem sæculi.
MAR 1:1 Initium Evangelii Jesu Christi, Filii Dei.
MAR 1:2 Sicut scriptum est in Isaia propheta: [Ecce ego mitto angelum meum ante faciem tuam, qui præparabit viam tuam ante te.
MAR 1:3 Vox clamantis in deserto: Parate viam Domini, rectas facite semitas ejus.]
MAR 1:4 Fuit Joannes in deserto baptizans, et prædicans baptismum pœnitentiæ in remissionem peccatorum.
MAR 1:5 Et egrediebatur ad eum omnis Judææ regio, et Jerosolymitæ universi, et baptizabantur ab illo in Jordanis flumine, confitentes peccata sua.
MAR 1:6 Et erat Joannes vestitus pilis cameli, et zona pellicea circa lumbos ejus, et locustas et mel silvestre edebat.
MAR 1:7 Et prædicabat dicens: Venit fortior post me, cujus non sum dignus procumbens solvere corrigiam calceamentorum ejus.
MAR 1:8 Ego baptizavi vos aqua, ille vero baptizabit vos Spiritu Sancto.
MAR 1:9 Et factum est: in diebus illis venit Jesus a Nazareth Galilææ: et baptizatus est a Joanne in Jordane.
MAR 1:10 Et statim ascendens de aqua, vidit cælos apertos, et Spiritum tamquam columbam descendentem, et manentem in ipso.
MAR 1:11 Et vox facta est de cælis: Tu es Filius meus dilectus, in te complacui.
MAR 1:12 Et statim Spiritus expulit eum in desertum.
MAR 1:13 Et erat in deserto quadraginta diebus, et quadraginta noctibus: et tentabatur a Satana: eratque cum bestiis, et angeli ministrabant illi.
MAR 1:14 Postquam autem traditus est Joannes, venit Jesus in Galilæam, prædicans Evangelium regni Dei,
MAR 1:15 et dicens: Quoniam impletum est tempus, et appropinquavit regnum Dei: pœnitemini, et credite Evangelio.
MAR 1:16 Et præteriens secus mare Galilææ, vidit Simonem, et Andream fratrem ejus, mittentes retia in mare (erant enim piscatores),
MAR 1:17 et dixit eis Jesus: Venite post me, et faciam vos fieri piscatores hominum.
MAR 1:18 Et protinus relictis retibus, secuti sunt eum.
MAR 1:19 Et progressus inde pusillum, vidit Jacobum Zebedæi, et Joannem fratrem ejus, et ipsos componentes retia in navi:
MAR 1:20 et statim vocavit illos. Et relicto patre suo Zebedæo in navi cum mercenariis, secuti sunt eum.
MAR 1:21 Et ingrediuntur Capharnaum: et statim sabbatis ingressus in synagogam, docebat eos.
MAR 1:22 Et stupebant super doctrina ejus: erat enim docens eos quasi potestatem habens, et non sicut scribæ.
MAR 1:23 Et erat in synagoga eorum homo in spiritu immundo: et exclamavit,
MAR 1:24 dicens: Quid nobis et tibi, Jesu Nazarene? venisti perdere nos? scio qui sis, Sanctus Dei.
MAR 1:25 Et comminatus est ei Jesus, dicens: Obmutesce, et exi de homine.
MAR 1:26 Et discerpens eum spiritus immundus, et exclamans voce magna, exiit ab eo.
MAR 1:27 Et mirati sunt omnes, ita ut conquirerent inter se dicentes: Quidnam est hoc? quænam doctrina hæc nova? quia in potestate etiam spiritibus immundis imperat, et obediunt ei.
MAR 1:28 Et processit rumor ejus statim in omnem regionem Galilææ.
MAR 1:29 Et protinus egredientes de synagoga, venerunt in domum Simonis et Andreæ, cum Jacobo et Joanne.
MAR 1:30 Decumbebat autem socrus Simonis febricitans: et statim dicunt ei de illa.
MAR 1:31 Et accedens elevavit eam, apprehensa manu ejus: et continuo dimisit eam febris, et ministrabat eis.
MAR 1:32 Vespere autem facto cum occidisset sol, afferebant ad eum omnes male habentes, et dæmonia habentes:
MAR 1:33 et erat omnis civitas congregata ad januam.
MAR 1:34 Et curavit multos, qui vexabantur variis languoribus, et dæmonia multa ejiciebat, et non sinebat ea loqui, quoniam sciebant eum.
MAR 1:35 Et diluculo valde surgens, egressus abiit in desertum locum, ibique orabat.
MAR 1:36 Et prosecutus est eum Simon, et qui cum illo erant.
MAR 1:37 Et cum invenissent eum, dixerunt ei: Quia omnes quærunt te.
MAR 1:38 Et ait illis: Eamus in proximos vicos, et civitates, ut et ibi prædicem: ad hoc enim veni.
MAR 1:39 Et erat prædicans in synagogis eorum, et in omni Galilæa, et dæmonia ejiciens.
MAR 1:40 Et venit ad eum leprosus deprecans eum: et genu flexo dixit ei: Si vis, potes me mundare.
MAR 1:41 Jesus autem misertus ejus, extendit manum suam: et tangens eum, ait illi: Volo: mundare.
MAR 1:42 Et cum dixisset, statim discessit ab eo lepra, et mundatus est.
MAR 1:43 Et comminatus est ei, statimque ejecit illum,
MAR 1:44 et dicit ei: Vide nemini dixeris: sed vade, ostende te principi sacerdotum, et offer pro emundatione tua, quæ præcepit Moyses in testimonium illis.
MAR 1:45 At ille egressus cœpit prædicare, et diffamare sermonem, ita ut jam non posset manifeste introire in civitatem, sed foris in desertis locis esset, et conveniebant ad eum undique.
MAR 2:1 Et iterum intravit Capharnaum post dies,
MAR 2:2 et auditum est quod in domo esset, et convenerunt multi, ita ut non caperet neque ad januam, et loquebatur eis verbum.
MAR 2:3 Et venerunt ad eum ferentes paralyticum, qui a quatuor portabatur.
MAR 2:4 Et cum non possent offerre eum illi præ turba, nudaverunt tectum ubi erat: et patefacientes submiserunt grabatum in quo paralyticus jacebat.
MAR 2:5 Cum autem vidisset Jesus fidem illorum, ait paralytico: Fili, dimittuntur tibi peccata tua.
MAR 2:6 Erant autem illic quidam de scribis sedentes, et cogitantes in cordibus suis:
MAR 2:7 Quid hic sic loquitur? blasphemat. Quis potest dimittere peccata, nisi solus Deus?
MAR 2:8 Quo statim cognito Jesus spiritu suo, quia sic cogitarent intra se, dicit illis: Quid ista cogitatis in cordibus vestris?
MAR 2:9 Quid est facilius dicere paralytico: Dimittuntur tibi peccata: an dicere: Surge, tolle grabatum tuum, et ambula?
MAR 2:10 Ut autem sciatis quia Filius hominis habet potestatem in terra dimittendi peccata (ait paralytico),
MAR 2:11 tibi dico: Surge, tolle grabatum tuum, et vade in domum tuam.
MAR 2:12 Et statim surrexit ille: et, sublato grabato, abiit coram omnibus, ita ut mirarentur omnes, et honorificent Deum, dicentes: Quia numquam sic vidimus.
MAR 2:13 Et egressus est rursus ad mare, omnisque turba veniebat ad eum, et docebat eos.
MAR 2:14 Et cum præteriret, vidit Levi Alphæi sedentem ad telonium, et ait illi: Sequere me. Et surgens secutus est eum.
MAR 2:15 Et factum est, cum accumberet in domo illius, multi publicani et peccatores simul discumbebant cum Jesu et discipulis ejus: erant enim multi, qui et sequebantur eum.
MAR 2:16 Et scribæ et pharisæi videntes quia manducaret cum publicanis et peccatoribus, dicebant discipulis ejus: Quare cum publicanis et peccatoribus manducat et bibit Magister vester?
MAR 2:17 Hoc audito Jesus ait illis: Non necesse habent sani medico, sed qui male habent: non enim veni vocare justos, sed peccatores.
MAR 2:18 Et erant discipuli Joannis et pharisæi jejunantes: et veniunt, et dicunt illi: Quare discipuli Joannis et pharisæorum jejunant, tui autem discipuli non jejunant?
MAR 2:19 Et ait illis Jesus: Numquid possunt filii nuptiarum, quamdiu sponsus cum illis est, jejunare? Quanto tempore habent secum sponsum, non possunt jejunare.
MAR 2:20 Venient autem dies cum auferetur ab eis sponsus: et tunc jejunabunt in illis diebus.
MAR 2:21 Nemo assumentum panni rudis assuit vestimento veteri: alioquin aufert supplementum novum a veteri, et major scissura fit.
MAR 2:22 Et nemo mittit vinum novum in utres veteres: alioquin dirumpet vinum utres, et vinum effundetur, et utres peribunt: sed vinum novum in utres novos mitti debet.
MAR 2:23 Et factum est iterum Dominus sabbatis ambularet per sata, et discipuli ejus cœperunt progredi, et vellere spicas.
MAR 2:24 Pharisæi autem dicebant ei: Ecce, quid faciunt sabbatis quod non licet?
MAR 2:25 Et ait illis: Numquam legistis quid fecerit David, quando necessitatem habuit, et esuriit ipse, et qui cum eo erant?
MAR 2:26 quomodo introivit in domum Dei sub Abiathar principe sacerdotum, et panes propositionis manducavit, quos non licebat manducare, nisi sacerdotibus, et dedit eis qui cum eo erant?
MAR 2:27 Et dicebat eis: Sabbatum propter hominem factum est, et non homo propter sabbatum.
MAR 2:28 Itaque Dominus est Filius hominis, etiam sabbati.
MAR 3:1 Et introivit iterum in synagogam: et erat ibi homo habens manum aridam.
MAR 3:2 Et observabant eum, si sabbatis curaret, ut accusarent illum.
MAR 3:3 Et ait homini habenti manum aridam: Surge in medium.
MAR 3:4 Et dicit eis: Licet sabbatis benefacere, an male? animam salvam facere, an perdere? At illi tacebant.
MAR 3:5 Et circumspiciens eos cum ira, contristatus super cæcitate cordis eorum, dicit homini: Extende manum tuam. Et extendit, et restituta est manus illi.
MAR 3:6 Exeuntes autem pharisæi, statim cum Herodianis consilium faciebant adversus eum quomodo eum perderent.
MAR 3:7 Jesus autem cum discipulis suis secessit ad mare: et multa turba a Galilæa et Judæa secuta est eum,
MAR 3:8 et ab Jerosolymis, et ab Idumæa, et trans Jordanem: et qui circa Tyrum et Sidonem multitudo magna, audientes quæ faciebat, venerunt ad eum.
MAR 3:9 Et dicit discipulis suis ut navicula sibi deserviret propter turbam, ne comprimerent eum:
MAR 3:10 multos enim sanabat, ita ut irruerent in eum ut illum tangerent, quotquot habebant plagas.
MAR 3:11 Et spiritus immundi, cum illum videbant, procidebant ei: et clamabant, dicentes:
MAR 3:12 Tu es Filius Dei. Et vehementer comminabatur eis ne manifestarent illum.
MAR 3:13 Et ascendens in montem vocavit ad se quos voluit ipse: et venerunt ad eum.
MAR 3:14 Et fecit ut essent duodecim cum illo: et ut mitteret eos prædicare.
MAR 3:15 Et dedit illis potestatem curandi infirmitates et ejiciendi dæmonia.
MAR 3:16 Et imposuit Simoni nomen Petrus:
MAR 3:17 et Jacobum Zebedæi, et Joannem fratrem Jacobi, et imposuit eis nomina Boanerges, quod est, Filii tonitrui:
MAR 3:18 et Andræam, et Philippum, et Bartholomæum, et Matthæum, et Thomam, et Jacobum Alphæi, et Thaddæum, et Simonem Cananæum,
MAR 3:19 et Judam Iscariotem, qui et tradidit illum.
MAR 3:20 Et veniunt ad domum: et convenit iterum turba, ita ut non possent neque panem manducare.
MAR 3:21 Et cum audissent sui, exierunt tenere eum: dicebant enim: Quoniam in furorem versus est.
MAR 3:22 Et scribæ, qui ab Jerosolymis descenderant, dicebant: Quoniam Beelzebub habet, et quia in principe dæmoniorum ejicit dæmonia.
MAR 3:23 Et convocatis eis in parabolis dicebat illis: Quomodo potest Satanas Satanam ejicere?
MAR 3:24 Et si regnum in se dividatur, non potest regnum illud stare.
MAR 3:25 Et si domus super semetipsam dispertiatur, non potest domus illa stare.
MAR 3:26 Et si Satanas consurrexerit in semetipsum, dispertitus est, et non poterit stare, sed finem habet.
MAR 3:27 Nemo potest vasa fortis ingressus in domum diripere, nisi prius fortem alliget, et tunc domum ejus diripiet.
MAR 3:28 Amen dico vobis, quoniam omnia dimittentur filiis hominum peccata, et blasphemiæ quibus blasphemaverint:
MAR 3:29 qui autem blasphemaverit in Spiritum Sanctum, non habebit remissionem in æternum, sed reus erit æterni delicti.
MAR 3:30 Quoniam dicebant: Spiritum immundum habet.
MAR 3:31 Et veniunt mater ejus et fratres: et foris stantes miserunt ad eum vocantes eum,
MAR 3:32 et sedebat circa eum turba: et dicunt ei: Ecce mater tua et fratres tui foris quærunt te.
MAR 3:33 Et respondens eis, ait: Quæ est mater mea et fratres mei?
MAR 3:34 Et circumspiciens eos, qui in circuitu ejus sedebant, ait: Ecce mater mea et fratres mei.
MAR 3:35 Qui enim fecerit voluntatem Dei, hic frater meus, et soror mea, et mater est.
MAR 4:1 Et iterum cœpit docere ad mare: et congregata est ad eum turba multa, ita ut navim ascendens sederet in mari, et omnis turba circa mare super terram erat:
MAR 4:2 et docebat eos in parabolis multa, et dicebat illis in doctrina sua:
MAR 4:3 Audite: ecce exiit seminans ad seminandum.
MAR 4:4 Et dum seminat, aliud cecidit circa viam, et venerunt volucres cæli, et comederunt illud.
MAR 4:5 Aliud vero cecidit super petrosa, ubi non habuit terram multam: et statim exortum est, quoniam non habebat altitudinem terræ:
MAR 4:6 et quando exortus est sol, exæstuavit: et eo quod non habebat radicem, exaruit.
MAR 4:7 Et aliud cecidit in spinas: et ascenderunt spinæ, et suffocaverunt illud, et fructum non dedit.
MAR 4:8 Et aliud cecidit in terram bonam: et dabat fructum ascendentem et crescentem, et afferebat unum triginta, unum sexaginta, et unum centum.
MAR 4:9 Et dicebat: Qui habet aures audiendi, audiat.
MAR 4:10 Et cum esset singularis, interrogaverunt eum hi qui cum eo erant duodecim, parabolam.
MAR 4:11 Et dicebat eis: Vobis datum est nosse mysterium regni Dei: illis autem, qui foris sunt, in parabolis omnia fiunt:
MAR 4:12 ut videntes videant, et non videant: et audientes audiant, et non intelligant: nequando convertantur, et dimittantur eis peccata.
MAR 4:13 Et ait illis: Nescitis parabolam hanc? Et quomodo omnes parabolas cognoscetis?
MAR 4:14 Qui seminat, verbum seminat.
MAR 4:15 Hi autem sunt, qui circa viam, ubi seminatur verbum, et cum audierint, confestim venit Satanas, et aufert verbum, quod seminatum est in cordibus eorum.
MAR 4:16 Et hi sunt similiter, qui super petrosa seminantur: qui cum audierint verbum, statim cum gaudio accipiunt illud:
MAR 4:17 et non habent radicem in se, sed temporales sunt: deinde orta tribulatione et persecutione propter verbum, confestim scandalizantur.
MAR 4:18 Et alii sunt qui in spinas seminantur: hi sunt qui verbum audiunt,
MAR 4:19 et ærumnæ sæculi, et deceptio divitiarum, et circa reliqua concupiscentiæ introëuntes suffocant verbum, et sine fructu efficitur.
MAR 4:20 Et hi sunt qui super terram bonam seminati sunt, qui audiunt verbum, et suscipiunt, et fructificant, unum triginta, unum sexaginta, et unum centum.
MAR 4:21 Et dicebat illis: Numquid venit lucerna ut sub modo ponatur, aut sub lecto? nonne ut super candelabrum ponatur?
MAR 4:22 Non est enim aliquid absconditum, quod non manifestetur: nec factum est occultum, sed ut in palam veniat.
MAR 4:23 Si quis habet aures audiendi, audiat.
MAR 4:24 Et dicebat illis: Videte quid audiatis. In qua mensura mensi fueritis, remetietur vobis, et adjicietur vobis.
MAR 4:25 Qui enim habet, dabitur illi: et qui non habet, etiam quod habet auferetur ab eo.
MAR 4:26 Et dicebat: Sic est regnum Dei, quemadmodum si homo jaciat sementem in terram,
MAR 4:27 et dormiat, et exsurgat nocte et die, et semen germinet, et increscat dum nescit ille.
MAR 4:28 Ultro enim terra fructificat, primum herbam, deinde spicam, deinde plenum frumentum in spica.
MAR 4:29 Et cum produxerit fructus, statim mittit falcem, quoniam adest messis.
MAR 4:30 Et dicebat: Cui assimilabimus regnum Dei? aut cui parabolæ comparabimus illud?
MAR 4:31 Sicut granum sinapis, quod cum seminatum fuerit in terra, minus est omnibus seminibus, quæ sunt in terra:
MAR 4:32 et cum seminatum fuerit, ascendit, et fit majus omnibus oleribus, et facit ramos magnos, ita ut possint sub umbra ejus aves cæli habitare.
MAR 4:33 Et talibus multis parabolis loquebatur eis verbum, prout poterant audire:
MAR 4:34 sine parabola autem non loquebatur eis: seorsum autem discipulis suis disserebat omnia.
MAR 4:35 Et ait illis in illa die, cum sero esset factum: Transeamus contra.
MAR 4:36 Et dimittentes turbam, assumunt eum ita ut erat in navi: et aliæ naves erant cum illo.
MAR 4:37 Et facta est procella magna venti, et fluctus mittebat in navim, ita ut impleretur navis.
MAR 4:38 Et erat ipse in puppi super cervical dormiens: et excitant eum, et dicunt illi: Magister, non ad te pertinet, quia perimus?
MAR 4:39 Et exsurgens comminatus est vento, et dixit mari: Tace, obmutesce. Et cessavit ventus: et facta est tranquillitas magna.
MAR 4:40 Et ait illis: Quid timidi estis? necdum habetis fidem? et timuerunt timore magno, et dicebant ad alterutrum: Quis, putas, est iste, quia et ventus et mare obediunt ei?
MAR 5:1 Et venerunt trans fretum maris in regionem Gerasenorum.
MAR 5:2 Et exeunti ei de navi, statim occurrit de monumentis homo in spiritu immundo,
MAR 5:3 qui domicilium habebat in monumentis, et neque catenis jam quisquam poterat eum ligare:
MAR 5:4 quoniam sæpe compedibus et catenis vinctus, dirupisset catenas, et compedes comminuisset, et nemo poterat eum domare:
MAR 5:5 et semper die ac nocte in monumentis, et in montibus erat, clamans, et concidens se lapidibus.
MAR 5:6 Videns autem Jesum a longe, cucurrit, et adoravit eum:
MAR 5:7 et clamans voce magna dixit: Quid mihi et tibi, Jesu Fili Dei altissimi? adjuro te per Deum, ne me torqueas.
MAR 5:8 Dicebat enim illi: Exi spiritus immunde ab homine.
MAR 5:9 Et interrogabat eum: Quod tibi nomen est? Et dicit ei: Legio mihi nomen est, quia multi sumus.
MAR 5:10 Et deprecabatur eum multum, ne se expelleret extra regionem.
MAR 5:11 Erat autem ibi circa montem grex porcorum magnus, pascens.
MAR 5:12 Et deprecabantur eum spiritus, dicentes: Mitte nos in porcos ut in eos introëamus.
MAR 5:13 Et concessit eis statim Jesus. Et exeuntes spiritus immundi introierunt in porcos: et magno impetu grex præcipitatus est in mare ad duo millia, et suffocati sunt in mari.
MAR 5:14 Qui autem pascebant eos, fugerunt, et nuntiaverunt in civitatem et in agros. Et egressi sunt videre quid esset factum:
MAR 5:15 et veniunt ad Jesum: et vident illum qui a dæmonio vexabatur, sedentem, vestitum, et sanæ mentis, et timuerunt.
MAR 5:16 Et narraverunt illis, qui viderant, qualiter factum esset ei qui dæmonium habuerat, et de porcis.
MAR 5:17 Et rogare cœperunt eum ut discederet de finibus eorum.
MAR 5:18 Cumque ascenderet navim, cœpit illum deprecari, qui a dæmonio vexatus fuerat, ut esset cum illo,
MAR 5:19 et non admisit eum, sed ait illi: Vade in domum tuam ad tuos, et annuntia illis quanta tibi Dominus fecerit, et misertus sit tui.
MAR 5:20 Et abiit, et cœpit prædicare in Decapoli, quanta sibi fecisset Jesus: et omnes mirabantur.
MAR 5:21 Et cum transcendisset Jesus in navi rursum trans fretum, convenit turba multa ad eum, et erat circa mare.
MAR 5:22 Et venit quidam de archisynagogis nomine Jairus, et videns eum procidit ad pedes ejus,
MAR 5:23 et deprecabatur eum multum, dicens: Quoniam filia mea in extremis est, veni, impone manum super eam, ut salva sit, et vivat.
MAR 5:24 Et abiit cum illo, et sequebatur eum turba multa, et comprimebant eum.
MAR 5:25 Et mulier, quæ erat in profluvio sanguinis annis duodecim,
MAR 5:26 et fuerat multa perpessa a compluribus medicis: et erogaverat omnia sua, nec quidquam profecerat, sed magis deterius habebat:
MAR 5:27 cum audisset de Jesu, venit in turba retro, et tetigit vestimentum ejus:
MAR 5:28 dicebat enim: Quia si vel vestimentum ejus tetigero, salva ero.
MAR 5:29 Et confestim siccatus est fons sanguinis ejus: et sensit corpore quia sanata esset a plaga.
MAR 5:30 Et statim Jesus in semetipso cognoscens virtutem quæ exierat de illo, conversus ad turbam, aiebat: Quis tetigit vestimenta mea?
MAR 5:31 Et dicebant ei discipuli sui: Vides turbam comprimentem te, et dicis: Quis me tetigit?
MAR 5:32 Et circumspiciebat videre eam, quæ hoc fecerat.
MAR 5:33 Mulier vero timens et tremens, sciens quod factum esset in se, venit et procidit ante eum, et dixit ei omnem veritatem.
MAR 5:34 Ille autem dixit ei: Filia, fides tua te salvam fecit: vade in pace, et esto sana a plaga tua.
MAR 5:35 Adhuc eo loquente, veniunt ab archisynagogo, dicentes: Quia filia tua mortua est: quid ultra vexas magistrum?
MAR 5:36 Jesus autem audito verbo quod dicebatur, ait archisynagogo: Noli timere: tantummodo crede.
MAR 5:37 Et non admisit quemquam se sequi nisi Petrum, et Jacobum, et Joannem fratrem Jacobi.
MAR 5:38 Et veniunt in domum archisynagogi, et videt tumultum, et flentes, et ejulantes multum.
MAR 5:39 Et ingressus, ait illis: Quid turbamini, et ploratis? puella non est mortua, sed dormit.
MAR 5:40 Et irridebant eum. Ipse vero ejectis omnibus assumit patrem, et matrem puellæ, et qui secum erant, et ingreditur ubi puella erat jacens.
MAR 5:41 Et tenens manum puellæ, ait illi: Talitha cumi, quod est interpretatum: Puella (tibi dico), surge.
MAR 5:42 Et confestim surrexit puella, et ambulabat: erat autem annorum duodecim: et obstupuerunt stupore magno.
MAR 5:43 Et præcepit illis vehementer ut nemo id sciret: et dixit dari illi manducare.
MAR 6:1 Et egressus inde, abiit in patriam suam: et sequebantur eum discipuli sui:
MAR 6:2 et facto sabbato cœpit in synagoga docere: et multi audientes admirabantur in doctrina ejus, dicentes: Unde huic hæc omnia? et quæ est sapientia, quæ data est illi, et virtutes tales, quæ per manus ejus efficiuntur?
MAR 6:3 Nonne hic est faber, filius Mariæ, frater Jacobi, et Joseph, et Judæ, et Simonis? nonne et sorores ejus hic nobiscum sunt? Et scandalizabantur in illo.
MAR 6:4 Et dicebat illis Jesus: Quia non est propheta sine honore nisi in patria sua, et in domo sua, et in cognatione sua.
MAR 6:5 Et non poterat ibi virtutem ullam facere, nisi paucos infirmos impositis manibus curavit:
MAR 6:6 et mirabatur propter incredulitatem eorum, et circuibat castella in circuitu docens.
MAR 6:7 Et vocavit duodecim: et cœpit eos mittere binos, et dabat illis potestatem spirituum immundorum.
MAR 6:8 Et præcepit eis ne quid tollerent in via, nisi virgam tantum: non peram, non panem, neque in zona æs,
MAR 6:9 sed calceatos sandaliis, et ne induerentur duabus tunicis.
MAR 6:10 Et dicebat eis: Quocumque introieritis in domum, illic manete donec exeatis inde:
MAR 6:11 et quicumque non receperint vos, nec audierint vos, exeuntes inde, excutite pulverem de pedibus vestris in testimonium illis.
MAR 6:12 Et exeuntes prædicabant ut pœnitentiam agerent:
MAR 6:13 et dæmonia multa ejiciebant, et ungebant oleo multos ægros, et sanabant.
MAR 6:14 Et audivit rex Herodes (manifestum enim factum est nomen ejus), et dicebat: Quia Joannes Baptista resurrexit a mortuis: et propterea virtutes operantur in illo.
MAR 6:15 Alii autem dicebant: Quia Elias est; alii vero dicebant: Quia propheta est, quasi unus ex prophetis.
MAR 6:16 Quo audito Herodes ait: Quem ego decollavi Joannem, hic a mortuis resurrexit.
MAR 6:17 Ipse enim Herodes misit, ac tenuit Joannem, et vinxit eum in carcere propter Herodiadem uxorem Philippi fratris sui, quia duxerat eam.
MAR 6:18 Dicebat enim Joannes Herodi: Non licet tibi habere uxorem fratris tui.
MAR 6:19 Herodias autem insidiabatur illi: et volebat occidere eum, nec poterat.
MAR 6:20 Herodes enim metuebat Joannem, sciens eum virum justum et sanctum: et custodiebat eum, et audito eo multa faciebat, et libenter eum audiebat.
MAR 6:21 Et cum dies opportunus accidisset, Herodes natalis sui cœnam fecit principibus, et tribunis, et primis Galilææ:
MAR 6:22 cumque introisset filia ipsius Herodiadis, et saltasset, et placuisset Herodi, simulque recumbentibus, rex ait puellæ: Pete a me quod vis, et dabo tibi:
MAR 6:23 et juravit illi: Quia quidquid petieris dabo tibi, licet dimidium regni mei.
MAR 6:24 Quæ cum exisset, dixit matri suæ: Quid petam? At illa dixit: Caput Joannis Baptistæ.
MAR 6:25 Cumque introisset statim cum festinatione ad regem, petivit dicens: Volo ut protinus des mihi in disco caput Joannis Baptistæ.
MAR 6:26 Et contristatus est rex: propter jusjurandum, et propter simul discumbentes, noluit eam contristare:
MAR 6:27 sed misso spiculatore præcepit afferri caput ejus in disco. Et decollavit eum in carcere,
MAR 6:28 et attulit caput ejus in disco: et dedit illud puellæ, et puella dedit matri suæ.
MAR 6:29 Quo audito, discipuli ejus venerunt, et tulerunt corpus ejus: et posuerunt illud in monumento.
MAR 6:30 Et convenientes Apostoli ad Jesum, renuntiaverunt ei omnia quæ egerant, et docuerant.
MAR 6:31 Et ait illis: Venite seorsum in desertum locum, et requiescite pusillum. Erant enim qui veniebant et redibant multi: et nec spatium manducandi habebant.
MAR 6:32 Et ascendentes in navim, abierunt in desertum locum seorsum.
MAR 6:33 Et viderunt eos abeuntes, et cognoverunt multi: et pedestres de omnibus civitatibus concurrerunt illuc, et prævenerunt eos.
MAR 6:34 Et exiens vidit turbam multam Jesus: et misertus est super eos, quia erant sicut oves non habentes pastorem, et cœpit docere multa.
MAR 6:35 Et cum jam hora multa fieret, accesserunt discipuli ejus, dicentes: Desertus est locus hic, et jam hora præteriit:
MAR 6:36 dimitte illos, ut euntes in proximas villas et vicos, emant sibi cibos, quos manducent.
MAR 6:37 Et respondens ait illis: Date illis vos manducare. Et dixerunt ei: Euntes emamus ducentis denariis panes, et dabimus illis manducare.
MAR 6:38 Et dicit eis: Quot panes habetis? ite, et videte. Et cum cognovissent, dicunt: Quinque, et duos pisces.
MAR 6:39 Et præcepit illis ut accumbere facerent omnes secundum contubernia super viride fœnum.
MAR 6:40 Et discubuerunt in partes per centenos et quinquagenos.
MAR 6:41 Et acceptis quinque panibus et duobus pisces, intuens in cælum, benedixit, et fregit panes, et dedit discipulis suis, ut ponerent ante eos: et duos pisces divisit omnibus.
MAR 6:42 Et manducaverunt omnes, et saturati sunt.
MAR 6:43 Et sustulerunt reliquias, fragmentorum duodecim cophinos plenos, et de piscibus.
MAR 6:44 Erant autem qui manducaverunt quinque millia virorum.
MAR 6:45 Et statim coëgit discipulos suos ascendere navim, ut præcederent eum trans fretum ad Bethsaidam, dum ipse dimitteret populum.
MAR 6:46 Et cum dimisisset eos, abiit in montem orare.
MAR 6:47 Et cum sero esset, erat navis in medio mari et ipse solus in terra.
MAR 6:48 Et videns eos laborantes in remigando (erat enim ventus contrarius eis) et circa quartam vigiliam noctis venit ad eos ambulans supra mare: et volebat præterire eos.
MAR 6:49 At illi ut viderunt eum ambulantem supra mare, putaverunt phantasma esse, et exclamaverunt.
MAR 6:50 Omnes enim viderunt eum, et conturbati sunt. Et statim locutus est cum eis, et dixit eis: Confidite, ego sum: nolite timere.
MAR 6:51 Et ascendit ad illos in navim, et cessavit ventus. Et plus magis intra se stupebant:
MAR 6:52 non enim intellexerunt de panibus: erat enim cor eorum obcæcatum.
MAR 6:53 Et cum transfretassent, venerunt in terram Genesareth, et applicuerunt.
MAR 6:54 Cumque egressi essent de navi, continuo cognoverunt eum:
MAR 6:55 et percurrentes universam regionem illam, cœperunt in grabatis eos, qui se male habebant, circumferre, ubi audiebant eum esse.
MAR 6:56 Et quocumque introibat, in vicos, vel in villas aut civitates, in plateis ponebant infirmos, et deprecabantur eum, ut vel fimbriam vestimenti ejus tangerent, et quotquot tangebant eum, salvi fiebant.
MAR 7:1 Et conveniunt ad eum pharisæi, et quidam de scribis, venientes ab Jerosolymis.
MAR 7:2 Et cum vidissent quosdam ex discipulis ejus communibus manibus, id est non lotis, manducare panes, vituperaverunt.
MAR 7:3 Pharisæi enim, et omnes Judæi, nisi crebro laverint manus, non manducant, tenentes traditionem seniorum:
MAR 7:4 et a foro nisi baptizentur, non comedunt: et alia multa sunt, quæ tradita sunt illis servare, baptismata calicum, et urceorum, et æramentorum, et lectorum:
MAR 7:5 et interrogabant eum pharisæi et scribæ: Quare discipuli tui non ambulant juxta traditionem seniorum, sed communibus manibus manducant panem?
MAR 7:6 At ille respondens, dixit eis: Bene prophetavit Isaias de vobis hypocritis, sicut scriptum est: [Populus hic labiis me honorat, cor autem eorum longe est a me:
MAR 7:7 in vanum autem me colunt, docentes doctrinas, et præcepta hominum.]
MAR 7:8 Relinquentes enim mandatum Dei, tenetis traditionem hominum, baptismata urceorum et calicum: et alia similia his facitis multa.
MAR 7:9 Et dicebat illis: Bene irritum facitis præceptum Dei, ut traditionem vestram servetis.
MAR 7:10 Moyses enim dixit: Honora patrem tuum, et matrem tuam. Et: Qui maledixerit patri, vel matri, morte moriatur.
MAR 7:11 Vos autem dicitis: Si dixerit homo patri, aut matri, Corban (quod est donum) quodcumque ex me, tibi profuerit:
MAR 7:12 et ultra non dimittitis eum quidquam facere patri suo, aut matri,
MAR 7:13 rescindentes verbum Dei per traditionem vestram, quam tradidistis: et similia hujusmodi multa facitis.
MAR 7:14 Et advocans iterum turbam, dicebat illis: Audite me omnes, et intelligite.
MAR 7:15 Nihil est extra hominem introiens in eum, quod possit eum coinquinare, sed quæ de homine procedunt illa sunt quæ communicant hominem.
MAR 7:16 Si quis habet aures audiendi, audiat.
MAR 7:17 Et cum introisset in domum a turba, interrogabant eum discipuli ejus parabolam.
MAR 7:18 Et ait illis: Sic et vos imprudentes estis? Non intelligitis quia omne extrinsecus introiens in hominem, non potest eum communicare:
MAR 7:19 quia non intrat in cor ejus, sed in ventrum vadit, et in secessum exit, purgans omnes escas?
MAR 7:20 Dicebat autem, quoniam quæ de homine exeunt, illa communicant hominem.
MAR 7:21 Ab intus enim de corde hominum malæ cogitationes procedunt, adulteria, fornicationes, homicidia,
MAR 7:22 furta, avaritiæ, nequitiæ, dolus, impudicitiæ, oculus malus, blasphemia, superbia, stultitia.
MAR 7:23 Omnia hæc mala ab intus procedunt, et communicant hominem.
MAR 7:24 Et inde surgens abiit in fines Tyri et Sidonis: et ingressus domum, neminem voluit scire, et non potuit latere.
MAR 7:25 Mulier enim statim ut audivit de eo, cujus filia habebat spiritum immundum, intravit, et procidit ad pedes ejus.
MAR 7:26 Erat enim mulier gentilis, Syrophœnissa genere. Et rogabat eum ut dæmonium ejiceret de filia ejus.
MAR 7:27 Qui dixit illi: Sine prius saturari filios: non est enim bonum sumere panem filiorum, et mittere canibus.
MAR 7:28 At illa respondit, et dixit illi: Utique Domine, nam et catelli comedunt sub mensa de micis puerorum.
MAR 7:29 Et ait illi: Propter hunc sermonem vade: exiit dæmonium a filia tua.
MAR 7:30 Et cum abiisset domum suam, invenit puellam jacentem supra lectum, et dæmonium exiisse.
MAR 7:31 Et iterum exiens de finibus Tyri, venit per Sidonem ad mare Galilææ inter medios fines Decapoleos.
MAR 7:32 Et adducunt ei surdum, et mutum, et deprecabantur eum, ut imponat illi manum.
MAR 7:33 Et apprehendens eum de turba seorsum, misit digitos suos in auriculas ejus: et exspuens, tetigit linguam ejus:
MAR 7:34 et suscipiens in cælum, ingemuit, et ait illi: Ephphetha, quod est, Adaperire.
MAR 7:35 Et statim apertæ sunt aures ejus, et solutum est vinculum linguæ ejus, et loquebatur recte.
MAR 7:36 Et præcepit illis ne cui dicerent. Quanto autem eis præcipiebat, tanto magis plus prædicabant:
MAR 7:37 et eo amplius admirabantur, dicentes: Bene omnia fecit: et surdos fecit audire, et mutos loqui.
MAR 8:1 In diebus illis iterum cum turba multa esset, nec haberent quod manducarent, convocatis discipulis, ait illis:
MAR 8:2 Misereor super turbam: quia ecce jam triduo sustinent me, nec habent quod manducent:
MAR 8:3 et si dimisero eos jejunos in domum suam, deficient in via: quidam enim ex eis de longe venerunt.
MAR 8:4 Et responderunt ei discipuli sui: Unde illos quis poterit saturare panibus in solitudine?
MAR 8:5 Et interrogavit eos: Quot panes habetis? Qui dixerunt: Septem.
MAR 8:6 Et præcepit turbæ discumbere super terram. Et accipiens septem panes, gratias agens fregit, et dabat discipulis suis ut apponerent, et apposuerunt turbæ.
MAR 8:7 Et habebant pisciculos paucos: et ipsos benedixit, et jussit apponi.
MAR 8:8 Et manducaverunt, et saturati sunt, et sustulerunt quod superaverat de fragmentis, septem sportas.
MAR 8:9 Erant autem qui manducaverunt, quasi quatuor millia: et dimisit eos.
MAR 8:10 Et statim ascendens navim cum discipulis suis, venit in partes Dalmanutha.
MAR 8:11 Et exierunt pharisæi, et cœperunt conquirere cum eo, quærentes ab illo signum de cælo, tentantes eum.
MAR 8:12 Et ingemiscens spiritu, ait: Quid generatio ista signum quærit? Amen dico vobis, si dabitur generationi isti signum.
MAR 8:13 Et dimittens eos, ascendit iterum navim et abiit trans fretum.
MAR 8:14 Et obliti sunt panes sumere: et nisi unum panem non habebant secum in navi.
MAR 8:15 Et præcipiebat eis, dicens: Videte, et cavete a fermento pharisæorum, et fermento Herodis.
MAR 8:16 Et cogitabant ad alterutrum, dicentes: quia panes non habemus.
MAR 8:17 Quo cognito, ait illis Jesus: Quid cogitatis, quia panes non habetis? nondum cognoscetis nec intelligitis? adhuc cæcatum habetis cor vestrum?
MAR 8:18 oculos habentes non videtis? et aures habentes non auditis? nec recordamini,
MAR 8:19 quando quinque panes fregi in quinque millia: quot cophinos fragmentorum plenos sustulistis? Dicunt ei: Duodecim.
MAR 8:20 Quando et septem panes in quatuor millia: quot sportas fragmentorum tulistis? Et dicunt ei: Septem.
MAR 8:21 Et dicebat eis: Quomodo nondum intelligitis?
MAR 8:22 Et veniunt Bethsaidam, et adducunt ei cæcum, et rogabant eum ut illum tangeret.
MAR 8:23 Et apprehensa manu cæci, eduxit eum extra vicum: et exspuens in oculos ejus impositis manibus suis, interrogavit eum si quid videret.
MAR 8:24 Et aspiciens, ait: Video homines velut arbores ambulantes.
MAR 8:25 Deinde iterum imposuit manus super oculos ejus: et cœpit videre: et restitutus est ita ut clare videret omnia.
MAR 8:26 Et misit illum in domum suam, dicens: Vade in domum tuam: et si in vicum introieris, nemini dixeris.
MAR 8:27 Et egressus est Jesus, et discipuli ejus in castella Cæsareæ Philippi: et in via interrogabat discipulos suos, dicens eis: Quem me dicunt esse homines?
MAR 8:28 Qui responderunt illi, dicentes: Joannem Baptistam, alii Eliam, alii vero quasi unum de prophetis.
MAR 8:29 Tunc dicit illis: Vos vero quem me esse dicitis? Respondens Petrus, ait ei: Tu es Christus.
MAR 8:30 Et comminatus est eis, ne cui dicerent de illo.
MAR 8:31 Et cœpit docere eos quoniam oportet Filium hominis pati multa, et reprobari a senioribus, et a summis sacerdotibus et scribis, et occidi: et post tres dies resurgere.
MAR 8:32 Et palam verbum loquebatur. Et apprehendens eum Petrus, cœpit increpare eum.
MAR 8:33 Qui conversus, et videns discipulos suos, comminatus est Petro, dicens: Vade retro me Satana, quoniam non sapis quæ Dei sunt, sed quæ sunt hominum.
MAR 8:34 Et convocata turba cum discipulis suis, dixit eis: Si quis vult me sequi, deneget semetipsum: et tollat crucem suam, et sequatur me.
MAR 8:35 Qui enim voluerit animam suam salvam facere, perdet eam: qui autem perdiderit animam suam propter me, et Evangelium, salvam faciet eam.
MAR 8:36 Quid enim proderit homini, si lucretur mundum totum et detrimentum animæ suæ faciat?
MAR 8:37 Aut quid dabit homo commutationis pro anima sua?
MAR 8:38 Qui enim me confusus fuerit, et verba mea in generatione ista adultera et peccatrice, et Filius hominis confundetur eum, cum venerit in gloria Patris sui cum angelis sanctis.
MAR 8:39 Et dicebat illis: Amen dico vobis, quia sunt quidam de hic stantibus, qui non gustabunt mortem donec videant regnum Dei veniens in virtute.
MAR 9:1 Et post dies sex assumit Jesus Petrum, et Jacobum, et Joannem, et ducit illos in montem excelsum seorsum solos, et transfiguratus est coram ipsis.
MAR 9:2 Et vestimenta ejus facta sunt splendentia, et candida nimis velut nix, qualia fullo non potest super terram candida facere.
MAR 9:3 Et apparuit illis Elias cum Moyse: et erant loquentes cum Jesu.
MAR 9:4 Et respondens Petrus, ait Jesu: Rabbi, bonum est nos hic esse: et faciamus tria tabernacula, tibi unum, et Moysi unum, et Eliæ unum.
MAR 9:5 Non enim sciebat quid diceret: erant enim timore exterriti.
MAR 9:6 Et facta est nubes obumbrans eos: et venit vox de nube, dicens: Hic est Filius meus carissimus: audite illum.
MAR 9:7 Et statim circumspicientes, neminem amplius viderunt, nisi Jesum tantum secum.
MAR 9:8 Et descendentibus illis de monte, præcepit illis ne cuiquam quæ vidissent, narrarent: nisi cum Filius hominis a mortuis resurrexerit.
MAR 9:9 Et verbum continuerunt apud se: conquirentes quid esset, cum a mortuis resurrexerit.
MAR 9:10 Et interrogabant eum, dicentes: Quid ergo dicunt pharisæi et scribæ, quia Eliam oportet venire primum?
MAR 9:11 Qui respondens, ait illis: Elias cum venerit primo, restituet omnia: et quomodo scriptum est in Filium hominis, ut multa patiatur et contemnatur.
MAR 9:12 Sed dico vobis quia et Elias venit (et fecerunt illi quæcumque voluerunt) sicut scriptum est de eo.
MAR 9:13 Et veniens ad discipulos suos, vidit turbam magnam circa eos, et scribas conquirentes cum illis.
MAR 9:14 Et confestim omnis populus videns Jesum, stupefactus est, et expaverunt, et accurrentes salutabant eum.
MAR 9:15 Et interrogavit eos: Quid inter vos conquiritis?
MAR 9:16 Et respondens unus de turba, dixit: Magister, attuli filium meum ad te habentem spiritum mutum:
MAR 9:17 qui ubicumque eum apprehenderit, allidit illum, et spumat, et stridet dentibus, et arescit: et dixi discipulis tuis ut ejicerent illum, et non potuerunt.
MAR 9:18 Qui respondens eis, dixit: O generatio incredula, quamdiu apud vos ero? quamdiu vos patiar? afferte illum ad me.
MAR 9:19 Et attulerunt eum. Et cum vidisset eum, statim spiritus conturbavit illum: et elisus in terram, volutabatur spumans.
MAR 9:20 Et interrogavit patrem ejus: Quantum temporis est ex quo ei hoc accidit? At ille ait: Ab infantia:
MAR 9:21 et frequenter eum in ignem, et in aquas misit ut eum perderet: sed si quid potes, adjuva nos, misertus nostri.
MAR 9:22 Jesus autem ait illi: Si potes credere, omnia possibilia sunt credenti.
MAR 9:23 Et continuo exclamans pater pueri, cum lacrimis aiebat: Credo, Domine; adjuva incredulitatem meam.
MAR 9:24 Et cum videret Jesus concurrentem turbam, comminatus est spiritui immundo, dicens illi: Surde et mute spiritus, ego præcipio tibi, exi ab eo: et amplius ne introëas in eum.
MAR 9:25 Et exclamans, et multum discerpens eum, exiit ab eo, et factus est sicut mortuus, ita ut multi dicerent: Quia mortuus est.
MAR 9:26 Jesus autem tenens manum ejus elevavit eum, et surrexit.
MAR 9:27 Et cum introisset in domum, discipuli ejus secreto interrogabant eum: Quare nos non potuimus ejicere eum?
MAR 9:28 Et dixit illis: Hoc genus in nullo potest exire, nisi in oratione et jejunio.
MAR 9:29 Et inde profecti prætergrediebantur Galilæam: nec volebat quemquam scire.
MAR 9:30 Docebat autem discipulos suos, et dicebat illis: Quoniam Filius hominis tradetur in manus hominum, et occident eum, et occisus tertia die resurget.
MAR 9:31 At illi ignorabant verbum: et timebant interrogare eum.
MAR 9:32 Et venerunt Capharnaum. Qui cum domi essent, interrogabat eos: Quid in via tractabatis?
MAR 9:33 At illi tacebant: siquidem in via inter se disputaverunt: quis eorum major esset.
MAR 9:34 Et residens vocavit duodecim, et ait illis: Si quis vult primus esse, erit omnium novissimus, et omnium minister.
MAR 9:35 Et accipiens puerum, statuit eum in medio eorum: quem cum complexus esset, ait illis:
MAR 9:36 Quisquis unum ex hujusmodi pueris receperit in nomine meo, me recipit: et quicumque me susceperit, non me suscipit, sed eum qui misit me.
MAR 9:37 Respondit illi Joannes, dicens: Magister, vidimus quemdam in nomine tuo ejicientem dæmonia, qui non sequitur nos, et prohibuimus eum.
MAR 9:38 Jesus autem ait: Nolite prohibere eum: nemo est enim qui faciat virtutem in nomine meo, et possit cito male loqui de me:
MAR 9:39 qui enim non est adversum vos, pro vobis est.
MAR 9:40 Quisquis enim potum dederit vobis calicem aquæ in nomine meo, quia Christi estis: amen dico vobis, non perdet mercedem suam.
MAR 9:41 Et quisquis scandalizaverit unum ex his pusillis credentibus in me: bonum est ei magis si circumdaretur mola asinaria collo ejus, et in mare mitteretur.
MAR 9:42 Et si scandalizaverit te manus tua, abscide illam: bonum est tibi debilem introire in vitam, quam duas manus habentem ire in gehennam, in ignem inextinguibilem,
MAR 9:43 ubi vermis eorum non moritur, et ignis non extinguitur.
MAR 9:44 Et si pes tuus te scandalizat, amputa illum: bonum est tibi claudum introire in vitam æternam, quam duos pedes habentem mitti in gehennam ignis inextinguibilis,
MAR 9:45 ubi vermis eorum non moritur, et ignis non extinguitur.
MAR 9:46 Quod si oculus tuus scandalizat te, ejice eum: bonum est tibi luscum introire in regnum Dei, quam duos oculos habentem mitti in gehennam ignis,
MAR 9:47 ubi vermis eorum non moritur, et ignis non extinguitur.
MAR 9:48 Omnis enim igne salietur, et omnis victima sale salietur.
MAR 9:49 Bonum est sal: quod si sal insulsum fuerit, in quo illud condietis? Habete in vobis sal, et pacem habete inter vos.
MAR 10:1 Et inde exsurgens venit in fines Judææ ultra Jordanem: et conveniunt iterum turbæ ad eum: et sicut consueverat, iterum docebat illos.
MAR 10:2 Et accedentes pharisæi interrogabant eum: Si licet viro uxorem dimittere: tentantes eum.
MAR 10:3 At ille respondens, dixit eis: Quid vobis præcepit Moyses?
MAR 10:4 Qui dixerunt: Moyses permisit libellum repudii scribere, et dimittere.
MAR 10:5 Quibus respondens Jesus, ait: Ad duritiam cordis vestri scripsit vobis præceptum istud:
MAR 10:6 ab initio autem creaturæ masculum et feminam fecit eos Deus.
MAR 10:7 Propter hoc relinquet homo patrem suum et matrem, et adhærebit ad uxorem suam:
MAR 10:8 et erunt duo in carne una. Itaque jam non sunt duo, sed una caro.
MAR 10:9 Quod ergo Deus conjunxit, homo non separet.
MAR 10:10 Et in domo iterum discipuli ejus de eodem interrogaverunt eum.
MAR 10:11 Et ait illis: Quicumque dimiserit uxorem suam, et aliam duxerit, adulterium committit super eam.
MAR 10:12 Et si uxor dimiserit virum suum, et alii nupserit, mœchatur.
MAR 10:13 Et offerebant illi parvulos ut tangeret illos. Discipuli autem comminabantur offerentibus.
MAR 10:14 Quos cum videret Jesus, indigne tulit, et ait illis: Sinite parvulos venire ad me, et ne prohibueritis eos: talium enim est regnum Dei.
MAR 10:15 Amen dico vobis: Quisquis non receperit regnum Dei velut parvulus, non intrabit in illud.
MAR 10:16 Et complexans eos, et imponens manus super illos, benedicebat eos.
MAR 10:17 Et cum egressus esset in viam, procurrens quidam genu flexo ante eum, rogabat eum: Magister bone, quid faciam ut vitam æternam percipiam?
MAR 10:18 Jesus autem dixit ei: Quid me dicis bonum? nemo bonus, nisi unus Deus.
MAR 10:19 Præcepta nosti: ne adulteres, ne occidas, ne fureris, ne falsum testimonium dixeris, ne fraudum feceris, honora patrem tuum et matrem.
MAR 10:20 At ille respondens, ait illi: Magister, hæc omnia observavi a juventute mea.
MAR 10:21 Jesus autem intuitus eum, dilexit eum, et dixit ei: Unum tibi deest: vade, quæcumque habes vende, et da pauperibus, et habebis thesaurum in cælo: et veni, sequere me.
MAR 10:22 Qui contristatus in verbo, abiit mœrens: erat enim habens multas possessiones.
MAR 10:23 Et circumspiciens Jesus, ait discipulis suis: Quam difficile qui pecunias habent, in regnum Dei introibunt !
MAR 10:24 Discipuli autem obstupescebant in verbis ejus. At Jesus rursus respondens ait illis: Filioli, quam difficile est, confidentes in pecuniis, in regnum Dei introire !
MAR 10:25 Facilius est camelum per foramen acus transire, quam divitem intrare in regnum Dei.
MAR 10:26 Qui magis admirabantur, dicentes ad semetipsos: Et quis potest salvus fieri?
MAR 10:27 Et intuens illos Jesus, ait: Apud homines impossibile est, sed non apud Deum: omnia enim possibilia sunt apud Deum.
MAR 10:28 Et cœpit ei Petrus dicere: Ecce nos dimisimus omnia, et secuti sumus te.
MAR 10:29 Respondens Jesus, ait: Amen dico vobis: Nemo est qui reliquerit domum, aut fratres, aut sorores, aut patrem, aut matrem, aut filios, aut agros propter me et propter Evangelium,
MAR 10:30 qui non accipiat centies tantum, nunc in tempore hoc: domos, et fratres, et sorores, et matres, et filios, et agros, cum persecutionibus, et in sæculo futuro vitam æternam.
MAR 10:31 Multi autem erunt primi novissimi, et novissimi primi.
MAR 10:32 Erant autem in via ascendentes Jerosolymam: et præcedebat illos Jesus, et stupebant: et sequentes timebant. Et assumens iterum duodecim, cœpit illis dicere quæ essent ei eventura.
MAR 10:33 Quia ecce ascendimus Jerosolymam, et Filius hominis tradetur principibus sacerdotum, et scribis, et senioribus, et damnabunt eum morte, et tradent eum gentibus:
MAR 10:34 et illudent ei, et conspuent eum, et flagellabunt eum, et interficient eum: et tertia die resurget.
MAR 10:35 Et accedunt ad eum Jacobus et Joannes filii Zebedæi, dicentes: Magister, volumus ut quodcumque petierimus, facias nobis.
MAR 10:36 At ille dixit eis: Quid vultis ut faciam vobis?
MAR 10:37 Et dixerunt: Da nobis ut unus ad dexteram tuam, et alius ad sinistram tuam sedeamus in gloria tua.
MAR 10:38 Jesus autem ait eis: Nescitis quid petatis: potestis bibere calicem, quem ego bibo, aut baptismo, quo ego baptizor, baptizari?
MAR 10:39 At illi dixerunt ei: Possumus. Jesus autem ait eis: Calicem quidem, quem ego bibo, bibetis; et baptismo, quo ego baptizor, baptizabimini:
MAR 10:40 sedere autem ad dexteram meam, vel ad sinistram, non est meum dare vobis, sed quibus paratum est.
MAR 10:41 Et audientes decem, cœperunt indignari de Jacobo et Joanne.
MAR 10:42 Jesus autem vocans eos, ait illis: Scitis quia hi, qui videntur principari gentibus, dominantur eis: et principes eorum potestatem habent ipsorum.
MAR 10:43 Non ita est autem in vobis, sed quicumque voluerit fieri major, erit vester minister:
MAR 10:44 et quicumque voluerit in vobis primus esse, erit omnium servus.
MAR 10:45 Nam et Filius hominis non venit ut ministraretur ei, sed ut ministraret, et daret animam suam redemptionem pro multis.
MAR 10:46 Et veniunt Jericho: et proficiscente eo de Jericho, et discipulis ejus, et plurima multitudine, filius Timæi Bartimæus cæcus, sedebat juxta viam mendicans.
MAR 10:47 Qui cum audisset quia Jesus Nazarenus est, cœpit clamare, et dicere: Jesu fili David, miserere mei.
MAR 10:48 Et comminabantur ei multi ut taceret. At ille multo magis clamabat: Fili David, miserere mei.
MAR 10:49 Et stans Jesus præcepit illum vocari. Et vocant cæcum, dicentes ei: Animæquior esto: surge, vocat te.
MAR 10:50 Qui projecto vestimento suo exiliens, venit ad eum.
MAR 10:51 Et respondens Jesus dixit illi: Quid tibi vis faciam? Cæcus autem dixit ei: Rabboni, ut videam.
MAR 10:52 Jesus autem ait illi: Vade, fides tua te salvum fecit. Et confestim vidit, et sequebatur eum in via.
MAR 11:1 Et cum appropinquarent Jerosolymæ et Bethaniæ ad montem Olivarum, mittit duos ex discipulis suis,
MAR 11:2 et ait illis: Ite in castellum, quod contra vos est, et statim introëuntes illuc, invenietis pullum ligatum, super quem nemo adhuc hominum sedit: solvite illum, et adducite.
MAR 11:3 Et si quis vobis dixerit: Quid facitis? dicite, quia Domino necessarius est: et continuo illum dimittet huc.
MAR 11:4 Et abeuntes invenerunt pullum ligatum ante januam foris in bivio: et solvunt eum.
MAR 11:5 Et quidam de illic stantibus dicebant illis: Quid facitis solventes pullum?
MAR 11:6 Qui dixerunt eis sicut præceperat illis Jesus, et dimiserunt eis.
MAR 11:7 Et duxerunt pullum ad Jesum: et imponunt illi vestimenta sua, et sedit super eum.
MAR 11:8 Multi autem vestimenta sua straverunt in via: alii autem frondes cædebant de arboribus, et sternebant in via.
MAR 11:9 Et qui præibant, et qui sequebantur, clamabant, dicentes: Hosanna: benedictus qui venit in nomine Domini:
MAR 11:10 benedictum quod venit regnum patris nostri David: hosanna in excelsis.
MAR 11:11 Et introivit Jerosolymam in templum: et circumspectis omnibus, cum jam vespera esset hora, exiit in Bethaniam cum duodecim.
MAR 11:12 Et alia die cum exirent a Bethania, esuriit.
MAR 11:13 Cumque vidisset a longe ficum habentem folia, venit si quid forte inveniret in ea: et cum venisset ad eam, nihil invenit præter folia: non enim erat tempus ficorum.
MAR 11:14 Et respondens dixit ei: Jam non amplius in æternum ex te fructum quisquam manducet. Et audiebant discipuli ejus.
MAR 11:15 Et veniunt in Jerosolymam. Et cum introisset in templum, cœpit ejicere vendentes et ementes in templo: et mensas numulariorum, et cathedras vendentium columbas evertit:
MAR 11:16 et non sinebat ut quisquam transferret vas per templum:
MAR 11:17 et docebat, dicens eis: Nonne scriptum est: Quia domus mea, domus orationis vocabitur omnibus gentibus? vos autem fecistis eam speluncam latronum.
MAR 11:18 Quo audito principes sacerdotum et scribæ, quærebant quomodo eum perderent: timebant enim eum, quoniam universa turba admirabatur super doctrina ejus.
MAR 11:19 Et cum vespera facta esset, egrediebatur de civitate.
MAR 11:20 Et cum mane transirent, viderunt ficum aridam factam a radicibus.
MAR 11:21 Et recordatus Petrus, dixit ei: Rabbi, ecce ficus, cui maledixisti, aruit.
MAR 11:22 Et respondens Jesus ait illis: Habete fidem Dei.
MAR 11:23 Amen dico vobis, quia quicumque dixerit huic monti: Tollere, et mittere in mare, et non hæsitaverit in corde suo, sed crediderit, quia quodcumque dixerit fiat, fiet ei.
MAR 11:24 Propterea dico vobis, omnia quæcumque orantes petitis, credite quia accipietis, et evenient vobis.
MAR 11:25 Et cum stabitis ad orandum, dimittite si quis habetis adversus aliquem: ut et Pater vester, qui in cælis est, dimittat vobis peccata vestra.
MAR 11:26 Quod si vos non dimiseritis: nec Pater vester, qui in cælis est, dimittet vobis peccata vestra.
MAR 11:27 Et veniunt rursus Jerosolymam. Et cum ambularet in templo, accedunt ad eum summi sacerdotes, et scribæ, et seniores:
MAR 11:28 et dicunt ei: In qua potestate hæc facis? et quis dedit tibi hanc potestatem ut ista facias?
MAR 11:29 Jesus autem respondens, ait illis: Interrogabo vos et ego unum verbum, et respondete mihi: et dicam vobis in qua potestate hæc faciam.
MAR 11:30 Baptismus Joannis, de cælo erat, an ex hominibus? Respondete mihi.
MAR 11:31 At illi cogitabant secum, dicentes: Si dixerimus: De cælo, dicet: Quare ergo non credidistis ei?
MAR 11:32 Si dixerimus: Ex hominibus, timemus populum: omnes enim habebant Joannem quia vere propheta esset.
MAR 11:33 Et respondentes dicunt Jesu: Nescimus. Et respondens Jesus ait illis: Neque ego dico vobis in qua potestate hæc faciam.
MAR 12:1 Et cœpit illis in parabolis loqui: Vineam pastinavit homo, et circumdedit sepem, et fodit lacum, et ædificavit turrim, et locavit eam agricolis, et peregre profectus est.
MAR 12:2 Et misit ad agricolas in tempore servum ut ab agricolis acciperet de fructu vineæ.
MAR 12:3 Qui apprehensum eum ceciderunt, et dimiserunt vacuum.
MAR 12:4 Et iterum misit ad illos alium servum: et illum in capite vulneraverunt, et contumeliis affecerunt.
MAR 12:5 Et rursum alium misit, et illum occiderunt: et plures alios: quosdam cædentes, alios vero occidentes.
MAR 12:6 Adhuc ergo unum habens filium carissimum, et illum misit ad eos novissimum, dicens: Quia reverebuntur filium meum.
MAR 12:7 Coloni autem dixerunt ad invicem: Hic est hæres: venite, occidamus eum: et nostra erit hæreditas.
MAR 12:8 Et apprehendentes eum, occiderunt: et ejecerunt extra vineam.
MAR 12:9 Quid ergo faciet dominus vineæ? Veniet, et perdet colonos, et dabit vineam aliis.
MAR 12:10 Nec scripturam hanc legistis: Lapidem quem reprobaverunt ædificantes, hic factus est in caput anguli:
MAR 12:11 a Domino factum est istud, et est mirabile in oculis nostris?
MAR 12:12 Et quærebant eum tenere: et timuerunt turbam: cognoverunt enim quoniam ad eos parabolam hanc dixerit. Et relicto eo abierunt.
MAR 12:13 Et mittunt ad eum quosdam ex pharisæis, et herodianis, ut eum caperent in verbo.
MAR 12:14 Qui venientes dicunt ei: Magister, scimus quia verax es, et non curas quemquam: nec enim vides in faciem hominum, sed in veritate viam Dei doces. Licet dari tributum Cæsari, an non dabimus?
MAR 12:15 Qui sciens versutiam illorum, ait illos: Quid me tentatis? afferte mihi denarium ut videam.
MAR 12:16 At illi attulerunt ei. Et ait illis: Cujus est imago hæc, et inscriptio? Dicunt ei: Cæsaris.
MAR 12:17 Respondens autem Jesus dixit illis: Reddite igitur quæ sunt Cæsaris, Cæsari: et quæ sunt Dei, Deo. Et mirabantur super eo.
MAR 12:18 Et venerunt ad eum sadducæi, qui dicunt resurrectionem non esse: et interrogabant eum, dicentes:
MAR 12:19 Magister, Moyses nobis scripsit, ut si cujus frater mortuus fuerit, et dimiserit uxorem, et filios non reliquerit, accipiat frater ejus uxorem ipsius, et resuscitet semen fratri suo.
MAR 12:20 Septem ergo fratres erant: et primus accepit uxorem, et mortuus est non relicto semine.
MAR 12:21 Et secundus accepit eam, et mortuus est: et nec iste reliquit semen. Et tertius similiter.
MAR 12:22 Et acceperunt eam similiter septem: et non reliquerunt semen. Novissima omnium defuncta est et mulier.
MAR 12:23 In resurrectione ergo cum resurrexerint, cujus de his erit uxor? septem enim habuerunt eam uxorem.
MAR 12:24 Et respondens Jesus, ait illis: Nonne ideo erratis, non scientes Scripturas, neque virtutem Dei?
MAR 12:25 Cum enim a mortuis resurrexerint, neque nubent, neque nubentur, sed sunt sicut angeli in cælis.
MAR 12:26 De mortuis autem quod resurgant, non legistis in libro Moysi, super rubum, quomodo dixerit illi Deus, inquiens: Ego sum Deus Abraham, et Deus Isaac, et Deus Jacob?
MAR 12:27 Non est Deus mortuorum, sed vivorum. Vos ergo multum erratis.
MAR 12:28 Et accessit unus de scribis, qui audierat illos conquirentes, et videns quoniam bene illis responderit, interrogavit eum quod esset primum omnium mandatum.
MAR 12:29 Jesus autem respondit ei: Quia primum omnium mandatum est: Audi Israël, Dominus Deus tuus, Deus unus est:
MAR 12:30 et diliges Dominum Deum tuum ex tota corde tuo, et ex tota anima tua, et ex tota mente tua, et ex tota virtute tua. Hoc est primum mandatum.
MAR 12:31 Secundum autem simile est illi: Diliges proximum tuum tamquam teipsum. Majus horum aliud mandatum non est.
MAR 12:32 Et ait illi scriba: Bene, Magister, in veritate dixisti, quia unus est Deus, et non est alius præter eum.
MAR 12:33 Et ut diligatur ex toto corde, et ex toto intellectu, et ex tota anima, et ex tota fortitudine, et diligere proximum tamquam seipsum, majus est omnibus holocautomatibus, et sacrificiis.
MAR 12:34 Jesus autem videns quod sapienter respondisset, dixit illi: Non es longe a regno Dei. Et nemo jam audebat eum interrogare.
MAR 12:35 Et respondens Jesus dicebat, docens in templo: Quomodo dicunt scribæ Christum filium esse David?
MAR 12:36 Ipse enim David dicit in Spiritu Sancto: Dixit Dominus Domino meo: Sede a dextris meis, donec ponam inimicos tuos scabellum pedum tuorum.
MAR 12:37 Ipse ergo David dicit eum Dominum, et unde est filius ejus? Et multa turba eum libenter audivit.
MAR 12:38 Et dicebat eis in doctrina sua: Cavete a scribis, qui volunt in stolis ambulare, et salutari in foro,
MAR 12:39 et in primis cathedris sedere in synagogis, et primos discubitus in cœnis:
MAR 12:40 qui devorant domos viduarum sub obtentu prolixæ orationis: hi accipient prolixius judicium.
MAR 12:41 Et sedens Jesus contra gazophylacium, aspiciebat quomodo turba jactaret æs in gazophylacium, et multi divites jactabant multa.
MAR 12:42 Cum venisset autem vidua una pauper, misit duo minuta, quod est quadrans,
MAR 12:43 et convocans discipulos suos, ait illis: Amen dico vobis, quoniam vidua hæc pauper plus omnibus misit, qui miserunt in gazophylacium.
MAR 12:44 Omnes enim ex eo, quod abundabat illis, miserunt: hæc vero de penuria sua omnia quæ habuit misit totum victum suum.
MAR 13:1 Et cum egrederetur de templo, ait illi unus ex discipulis suis: Magister, aspice quales lapides, et quales structuræ.
MAR 13:2 Et respondens Jesus, ait illi: Vides has omnes magnas ædificationes? Non relinquetur lapis super lapidem, qui non destruatur.
MAR 13:3 Et cum sederet in monte Olivarum contra templum, interrogabant eum separatim Petrus, et Jacobus, et Joannes, et Andreas:
MAR 13:4 Dic nobis, quando ista fient? et quod signum erit, quando hæc omnia incipient consummari?
MAR 13:5 Et respondens Jesus cœpit dicere illis: Videte ne quid vos seducat:
MAR 13:6 multi enim venient in nomine meo, dicentes quia ego sum: et multos seducent.
MAR 13:7 Cum audieritis autem bella, et opiniones bellorum, ne timueritis: oportet enim hæc fieri: sed nondum finis.
MAR 13:8 Exsurget enim gens contra gentem, et regnum super regnum, et erunt terræmotus per loca, et fames. Initium dolorum hæc.
MAR 13:9 Videte autem vosmetipsos. Tradent enim vos in consiliis, et in synagogis vapulabitis, et ante præsides et reges stabitis propter me, in testimonium illis.
MAR 13:10 Et in omnes gentes primum oportet prædicari Evangelium.
MAR 13:11 Et cum duxerint vos tradentes, nolite præcogitare quid loquamini: sed quod datum vobis fuerit in illa hora, id loquimini: non enim vos estis loquentes, sed Spiritus Sanctus.
MAR 13:12 Tradet autem frater fratrem in mortem, et pater filium: et consurgent filii in parentes, et morte afficient eos.
MAR 13:13 Et eritis odio omnibus propter nomen meum. Qui autem sustinuerit in finem, hic salvus erit.
MAR 13:14 Cum autem videritis abominationem desolationis stantem, ubi non debet, qui legit, intelligat: tunc qui in Judæa sunt, fugiant in montes:
MAR 13:15 et qui super tectum, ne descendat in domum, nec introëat ut tollat quid de domo sua:
MAR 13:16 et qui in agro erit, non revertatur retro tollere vestimentum suum.
MAR 13:17 Væ autem prægnantibus et nutrientibus in illis diebus.
MAR 13:18 Orate vero ut hieme non fiant.
MAR 13:19 Erunt enim dies illi tribulationes tales quales non fuerunt ab initio creaturæ, quam condidit Deus usque nunc, neque fient.
MAR 13:20 Et nisi breviasset Dominus dies, non fuisset salva omnis caro: sed propter electos, quos elegit, breviavit dies.
MAR 13:21 Et tunc si quis vobis dixerit: Ecce hic est Christus, ecce illic, ne credideritis.
MAR 13:22 Exsurgent enim pseudochristi et pseudoprophetæ, et dabunt signa et portenta ad seducendos, si fieri potest, etiam electos.
MAR 13:23 Vos ergo videte: ecce prædixi vobis omnia.
MAR 13:24 Sed in illis diebus, post tribulationem illam, sol contenebrabitur, et luna non dabit splendorem suum:
MAR 13:25 et stellæ cæli erunt decidentes, et virtutes, quæ in cælis sunt, movebuntur.
MAR 13:26 Et tunc videbunt Filium hominis venientem in nubibus cum virtute multa et gloria.
MAR 13:27 Et tunc mittet angelos suos, et congregabit electos suos a quatuor ventis, a summo terræ usque ad summum cæli.
MAR 13:28 A ficu autem discite parabolam. Cum jam ramus ejus tener fuerit, et nata fuerint folia, cognoscitis quia in proximo sit æstas:
MAR 13:29 sic et vos cum videritis hæc fieri, scitote quod in proximo sit, in ostiis.
MAR 13:30 Amen dico vobis, quoniam non transibit generatio hæc, donec omnia ista fiant.
MAR 13:31 Cælum et terra transibunt, verba autem mea non transibunt.
MAR 13:32 De die autem illo vel hora nemo scit, neque angeli in cælo, neque Filius, nisi Pater.
MAR 13:33 Videte, vigilate, et orate: nescitis enim quando tempus sit.
MAR 13:34 Sicut homo qui peregre profectus reliquit domum suam, et dedit servis suis potestatem cujusque operis, et janitori præcepit ut vigilet,
MAR 13:35 vigilate ergo (nescitis enim quando dominus domus veniat: sero, an media nocte, an galli cantu, an mane),
MAR 13:36 ne, cum venerit repente, inveniat vos dormientes.
MAR 13:37 Quod autem vobis dico, omnibus dico: Vigilate.
MAR 14:1 Erat autem Pascha et azyma post biduum: et quærebant summi sacerdotes et scribæ quomodo eum dolo tenerent, et occiderent.
MAR 14:2 Dicebant autem: Non in die festo, ne forte tumultus fieret in populo.
MAR 14:3 Et cum esset Bethaniæ in domo Simonis leprosi, et recumberet, venit mulier habens alabastrum unguenti nardi spicati pretiosi: et fracto alabastro, effudit super caput ejus.
MAR 14:4 Erant autem quidam indigne ferentes intra semetipsos, et dicentes: Ut quid perditio ista unguenti facta est?
MAR 14:5 poterat enim unguentum istud venundari plus quam trecentis denariis, et dari pauperibus. Et fremebant in eam.
MAR 14:6 Jesus autem dixit: Sinite eam, quid illi molesti estis? Bonum opus operata est in me:
MAR 14:7 semper enim pauperes habetis vobiscum: et cum volueritis, potestis illis benefacere: me autem non semper habetis.
MAR 14:8 Quod habuit hæc, fecit: prævenit ungere corpus meum in sepulturam.
MAR 14:9 Amen dico vobis: Ubicumque prædicatum fuerit Evangelium istud in universo mundo, et quod fecit hæc, narrabitur in memoriam ejus.
MAR 14:10 Et Judas Iscariotes, unus de duodecim, abiit ad summos sacerdotes, ut proderet eum illis.
MAR 14:11 Qui audientes gavisi sunt: et promiserunt ei pecuniam se daturos. Et quærebat quomodo illum opportune traderet.
MAR 14:12 Et primo die azymorum quando Pascha immolabant, dicunt ei discipuli: Quo vis eamus, et paremus tibi ut manduces Pascha?
MAR 14:13 Et mittit duos ex discipulis suis, et dicit eis: Ite in civitatem, et occurret vobis homo lagenam aquæ bajulans: sequimini eum,
MAR 14:14 et quocumque introierit, dicite domino domus, quia magister dicit: Ubi est refectio mea, ubi Pascha cum discipulis meis manducem?
MAR 14:15 Et ipse vobis demonstrabit cœnaculum grande, stratum: et illic parate nobis.
MAR 14:16 Et abierunt discipuli ejus, et venerunt in civitatem: et invenerunt sicut dixerat illis, et paraverunt Pascha.
MAR 14:17 Vespere autem facto, venit cum duodecim.
MAR 14:18 Et discumbentibus eis, et manducantibus, ait Jesus: Amen dico vobis, quia unus ex vobis tradet me, qui manducat mecum.
MAR 14:19 At illi cœperunt contristari, et dicere ei singulatim: Numquid ego?
MAR 14:20 Qui ait illis: Unus ex duodecim, qui intingit mecum manum in catino.
MAR 14:21 Et Filius quidem hominis vadit sicut scriptum est de eo: væ autem homini illi per quem Filius hominis tradetur ! bonum erat ei, si non esset natus homo ille.
MAR 14:22 Et manducantibus illis, accepit Jesus panem: et benedicens fregit, et dedit eis, et ait: Sumite, hoc est corpus meum.
MAR 14:23 Et accepto calice, gratias agens dedit eis: et biberunt ex illo omnes.
MAR 14:24 Et ait illis: Hic est sanguis meus novi testamenti, qui pro multis effundetur.
MAR 14:25 Amen dico vobis, quia jam non bibam de hoc genimine vitis usque in diem illum, cum illud bibam novum in regno Dei.
MAR 14:26 Et hymno dicto exierunt in montem Olivarum.
MAR 14:27 Et ait eis Jesus: Omnes scandalizabimini in me in nocte ista: quia scriptum est: Percutiam pastorem, et dispergentur oves.
MAR 14:28 Sed postquam resurrexero, præcedam vos in Galilæam.
MAR 14:29 Petrus autem ait illi: Et si omnes scandalizati fuerint in te, sed non ego.
MAR 14:30 Et ait illi Jesus: Amen dico tibi, quia tu hodie in nocte hac, priusquam gallus vocem bis dederit, ter me es negaturus.
MAR 14:31 At ille amplius loquebatur: Et si oportuerit me simul commori tibi, non te negabo. Similiter autem et omnes dicebant.
MAR 14:32 Et veniunt in prædium, cui nomen Gethsemani. Et ait discipulis suis: Sedete hic donec orem.
MAR 14:33 Et assumit Petrum, et Jacobum, et Joannem secum: et cœpit pavere et tædere.
MAR 14:34 Et ait illis: Tristis est anima mea usque ad mortem: sustinete hic, et vigilate.
MAR 14:35 Et cum processisset paululum, procidit super terram, et orabat ut, si fieri posset, transiret ab eo hora.
MAR 14:36 Et dixit: Abba pater, omnia tibi possibilia sunt: transfer calicem hunc a me: sed non quod ego volo, sed quod tu.
MAR 14:37 Et venit, et invenit eos dormientes. Et ait Petro: Simon, dormis? non potuisti una hora vigilare?
MAR 14:38 vigilate et orate, ut non intretis in tentationem. Spiritus quidem promptus est, caro vero infirma.
MAR 14:39 Et iterum abiens oravit, eumdem sermonem dicens.
MAR 14:40 Et reversus, denuo invenit eos dormientes (erant enim oculi eorum gravati), et ignorabant quid responderent ei.
MAR 14:41 Et venit tertio, et ait illis: Dormite jam, et requiescite. Sufficit: venit hora: ecce Filius hominis tradetur in manus peccatorum.
MAR 14:42 Surgite, eamus: ecce qui me tradet, prope est.
MAR 14:43 Et, adhuc eo loquente, venit Judas Iscariotes unus de duodecim, et cum eo turba multa cum gladiis et lignis, a summis sacerdotibus, et scribis, et senioribus.
MAR 14:44 Dederat autem traditor ejus signum eis, dicens: Quemcumque osculatus fuero, ipse est, tenete eum, et ducite caute.
MAR 14:45 Et cum venisset, statim accedens ad eum, ait: Ave Rabbi: et osculatus est eum.
MAR 14:46 At illi manus injecerunt in eum, et tenuerunt eum.
MAR 14:47 Unus autem quidam de circumstantibus educens gladium, percussit servum summi sacerdotis, et amputavit illi auriculam.
MAR 14:48 Et respondens Jesus, ait illis: Tamquam ad latronem existis cum gladiis et lignis comprehendere me?
MAR 14:49 quotidie eram apud vos in templo docens, et non me tenuistis. Sed ut impleantur Scripturæ.
MAR 14:50 Tunc discipuli ejus relinquentes eum, omnes fugerunt.
MAR 14:51 Adolescens autem quidam sequebatur eum amictus sindone super nudo: et tenuerunt eum.
MAR 14:52 At ille rejecta sindone, nudus profugit ab eis.
MAR 14:53 Et adduxerunt Jesum ad summum sacerdotem: et convenerunt omnes sacerdotes, et scribæ, et seniores.
MAR 14:54 Petrus autem a longe secutus est eum usque intro in atrium summi sacerdotis: et sedebat cum ministris ad ignem, et calefaciebat se.
MAR 14:55 Summi vero sacerdotes et omne concilium quærebant adversus Jesum testimonium ut eum morti traderent: nec inveniebant.
MAR 14:56 Multi enim testimonium falsum dicebant adversus eum: et convenientia testimonia non erant.
MAR 14:57 Et quidam surgentes, falsum testimonium ferebant adversus eum, dicentes:
MAR 14:58 Quoniam nos audivimus eum dicentem: Ego dissolvam templum hoc manu factum, et per triduum aliud non manu factum ædificabo.
MAR 14:59 Et non erat conveniens testimonium illorum.
MAR 14:60 Et exsurgens summus sacerdos in medium, interrogavit Jesum, dicens: Non respondes quidquam ad ea quæ tibi objiciuntur ab his?
MAR 14:61 Ille autem tacebat, et nihil respondit. Rursum summus sacerdos interrogabat eum, et dixit ei: Tu es Christus Filius Dei benedicti?
MAR 14:62 Jesus autem dixit illi: Ego sum: et videbitis Filium hominis sedentem a dextris virtutis Dei, et venientem cum nubibus cæli.
MAR 14:63 Summus autem sacerdos scindens vestimenta sua, ait: Quid adhuc desideramus testes?
MAR 14:64 Audistis blasphemiam: quid vobis videtur? Qui omnes condemnaverunt eum esse reum mortis.
MAR 14:65 Et cœperunt quidam conspuere eum, et velare faciem ejus, et colaphis eum cædere, et dicere ei: Prophetiza: et ministri alapis eum cædebant.
MAR 14:66 Et cum esset Petrus in atrio deorsum, venit una ex ancillis summi sacerdotis:
MAR 14:67 et cum vidisset Petrum calefacientem se, aspiciens illum, ait: Et tu cum Jesu Nazareno eras.
MAR 14:68 At ille negavit, dicens: Neque scio, neque novi quid dicas. Et exiit foras ante atrium, et gallus cantavit.
MAR 14:69 Rursus autem cum vidisset illum ancilla, cœpit dicere circumstantibus: Quia hic ex illis est.
MAR 14:70 At ille iterum negavit. Et post pusillum rursus qui astabant, dicebant Petro: Vere ex illis es: nam et Galilæus es.
MAR 14:71 Ille autem cœpit anathematizare et jurare: Quia nescio hominem istum, quem dicitis.
MAR 14:72 Et statim gallus iterum cantavit. Et recordatus est Petrus verbi quod dixerat ei Jesus: Priusquam gallus cantet bis, ter me negabis. Et cœpit flere.
MAR 15:1 Et confestim mane consilium facientes summi sacerdotes cum senioribus, et scribis, et universo concilio, vincientes Jesum, duxerunt, et tradiderunt Pilato.
MAR 15:2 Et interrogavit eum Pilatus: Tu es rex Judæorum? At ille respondens, ait illi: Tu dicis.
MAR 15:3 Et accusabant eum summi sacerdotes in multis.
MAR 15:4 Pilatus autem rursum interrogavit eum, dicens: Non respondes quidquam? vide in quantis te accusant.
MAR 15:5 Jesus autem amplius nihil respondit, ita ut miraretur Pilatus.
MAR 15:6 Per diem autem festum solebat dimittere illis unum ex vinctis, quemcumque petissent.
MAR 15:7 Erat autem qui dicebatur Barrabas, qui cum seditiosis erat vinctus, qui in seditione fecerat homicidium.
MAR 15:8 Et cum ascendisset turba, cœpit rogare, sicut semper faciebat illis.
MAR 15:9 Pilatus autem respondit eis, et dixit: Vultis dimittam vobis regem Judæorum?
MAR 15:10 Sciebat enim quod per invidiam tradidissent eum summi sacerdotes.
MAR 15:11 Pontifices autem concitaverunt turbam, ut magis Barabbam dimitteret eis.
MAR 15:12 Pilatus autem iterum respondens, ait illis: Quid ergo vultis faciam regi Judæorum?
MAR 15:13 At illi iterum clamaverunt: Crucifige eum.
MAR 15:14 Pilatus vero dicebat illis: Quid enim mali fecit? At illi magis clamabant: Crucifige eum.
MAR 15:15 Pilatus autem volens populo satisfacere, dimisit illis Barabbam, et tradidit Jesum flagellis cæsum, ut crucifigeretur.
MAR 15:16 Milites autem duxerunt eum in atrium prætorii, et convocant totam cohortem,
MAR 15:17 et induunt eum purpura, et imponunt ei plectentes spineam coronam.
MAR 15:18 Et cœperunt salutare eum: Ave rex Judæorum.
MAR 15:19 Et percutiebant caput ejus arundine: et conspuebant eum, et ponentes genua, adorabant eum.
MAR 15:20 Et postquam illuserunt ei, exuerunt illum purpura, et induerunt eum vestimentis suis: et educunt illum ut crucifigerent eum.
MAR 15:21 Et angariaverunt prætereuntem quempiam, Simonem Cyrenæum venientem de villa, patrem Alexandri et Rufi, ut tolleret crucem ejus.
MAR 15:22 Et perducunt illum in Golgotha locum: quod est interpretatum Calvariæ locus.
MAR 15:23 Et dabant ei bibere myrrhatum vinum: et non accepit.
MAR 15:24 Et crucifigentes eum, diviserunt vestimenta ejus, mittentes sortem super eis, quis quid tolleret.
MAR 15:25 Erat autem hora tertia: et crucifixerunt eum.
MAR 15:26 Et erat titulus causæ ejus inscriptus: Rex Judæorum.
MAR 15:27 Et cum eo crucifigunt duos latrones: unum a dextris, et alium a sinistris ejus.
MAR 15:28 Et impleta est Scriptura, quæ dicit: Et cum iniquis reputatus est.
MAR 15:29 Et prætereuntes blasphemabant eum, moventes capita sua, et dicentes: Vah ! qui destruis templum Dei, et in tribus diebus reædificas,
MAR 15:30 salvum fac temetipsum descendens de cruce.
MAR 15:31 Similiter et summi sacerdotes illudentes, ad alterutrum cum scribis dicebant: Alios salvos fecit; seipsum non potest salvum facere.
MAR 15:32 Christus rex Israël descendat nunc de cruce, ut videamus, et credamus. Et qui cum eo crucifixi erant, convitiabantur ei.
MAR 15:33 Et facta hora sexta, tenebræ factæ sunt per totam terram usque in horam nonam.
MAR 15:34 Et hora nona exclamavit Jesus voce magna, dicens: Eloi, eloi, lamma sabacthani? quod est interpretatum: Deus meus, Deus meus, ut quid dereliquisti me?
MAR 15:35 Et quidam de circumstantibus audientes, dicebant: Ecce Eliam vocat.
MAR 15:36 Currens autem unus, et implens spongiam aceto, circumponensque calamo, potum dabat ei, dicens: Sinite, videamus si veniat Elias ad deponendum eum.
MAR 15:37 Jesus autem emissa voce magna expiravit.
MAR 15:38 Et velum templi scissum est in duo, a summo usque deorsum.
MAR 15:39 Videns autem centurio, qui ex adverso stabat, quia sic clamans expirasset, ait: Vere hic homo Filius Dei erat.
MAR 15:40 Erant autem et mulieres de longe aspicientes: inter quas erat Maria Magdalene, et Maria Jacobi minoris, et Joseph mater, et Salome:
MAR 15:41 et cum esset in Galilæa, sequebantur eum, et ministrabant ei, et aliæ multæ, quæ simul cum eo ascenderant Jerosolymam.
MAR 15:42 Et cum jam sero esset factum (quia erat parasceve, quod est ante sabbatum),
MAR 15:43 venit Joseph ab Arimathæa nobilis decurio, qui et ipse erat exspectans regnum Dei, et audacter introivit ad Pilatum, et petiit corpus Jesu.
MAR 15:44 Pilatus autem mirabatur si jam obiisset. Et accersito centurione, interrogavit eum si jam mortuus esset.
MAR 15:45 Et cum cognovisset a centurione, donavit corpus Joseph.
MAR 15:46 Joseph autem mercatus sindonem, et deponens eum involvit sindone, et posuit eum in monumento quod erat excisum de petra, et advolvit lapidem ad ostium monumenti.
MAR 15:47 Maria autem Magdalene et Maria Joseph aspiciebant ubi poneretur.
MAR 16:1 Et cum transisset sabbatum, Maria Magdalene, et Maria Jacobi, et Salome emerunt aromata ut venientes ungerent Jesum.
MAR 16:2 Et valde mane una sabbatorum, veniunt ad monumentum, orto jam sole.
MAR 16:3 Et dicebant ad invicem: Quis revolvet nobis lapidem ab ostio monumenti?
MAR 16:4 Et respicientes viderunt revolutum lapidem. Erat quippe magnus valde.
MAR 16:5 Et introëuntes in monumentum viderunt juvenem sedentem in dextris, coopertum stola candida, et obstupuerunt.
MAR 16:6 Qui dicit illis: Nolite expavescere: Jesum quæritis Nazarenum, crucifixum: surrexit, non est hic, ecce locus ubi posuerunt eum.
MAR 16:7 Sed ite, dicite discipulis ejus, et Petro, quia præcedit vos in Galilæam: ibi eum videbitis, sicut dixit vobis.
MAR 16:8 At illæ exeuntes, fugerunt de monumento: invaserat enim eas tremor et pavor: et nemini quidquam dixerunt: timebant enim.
MAR 16:9 Surgens autem mane prima sabbati, apparuit primo Mariæ Magdalene, de qua ejecerat septem dæmonia.
MAR 16:10 Illa vadens nuntiavit his, qui cum eo fuerant, lugentibus et flentibus.
MAR 16:11 Et illi audientes quia viveret, et visus esset ab ea, non crediderunt.
MAR 16:12 Post hæc autem duobus ex his ambulantibus ostensus est in alia effigie, euntibus in villam:
MAR 16:13 et illi euntes nuntiaverunt ceteris: nec illis crediderunt.
MAR 16:14 Novissime recumbentibus illis undecim apparuit: et exprobravit incredulitatem eorum et duritiam cordis: quia iis, qui viderant eum resurrexisse, non crediderunt.
MAR 16:15 Et dixit eis: Euntes in mundum universum prædicate Evangelium omni creaturæ.
MAR 16:16 Qui crediderit, et baptizatus fuerit, salvus erit: qui vero non crediderit, condemnabitur.
MAR 16:17 Signa autem eos qui crediderint, hæc sequentur: in nomine meo dæmonia ejicient: linguis loquentur novis:
MAR 16:18 serpentes tollent: et si mortiferum quid biberint, non eis nocebit: super ægros manus imponent, et bene habebunt.
MAR 16:19 Et Dominus quidem Jesus postquam locutus est eis, assumptus est in cælum, et sedet a dextris Dei.
MAR 16:20 Illi autem profecti prædicaverunt ubique, Domino cooperante, et sermonem confirmante, sequentibus signis.
LUK 1:1 Quoniam quidem multi conati sunt ordinare narrationem, quæ in nobis completæ sunt, rerum:
LUK 1:2 sicut tradiderunt nobis, qui ab initio ipsi viderunt, et ministri fuerunt sermonis:
LUK 1:3 visum est et mihi, assecuto omnia a principio diligenter, ex ordine tibi scribere, optime Theophile,
LUK 1:4 ut cognoscas eorum verborum, de quibus eruditus es, veritatem.
LUK 1:5 Fuit in diebus Herodis, regis Judææ, sacerdos quidam nomine Zacharias de vice Abia, et uxor illius de filiabus Aaron, et nomen ejus Elisabeth.
LUK 1:6 Erant autem justi ambo ante Deum, incedentes in omnibus mandatis et justificationibus Domini sine querela.
LUK 1:7 Et non erat illis filius, eo quod esset Elisabeth sterilis, et ambo processissent in diebus suis.
LUK 1:8 Factum est autem, cum sacerdotio fungeretur in ordine vicis suæ ante Deum,
LUK 1:9 secundum consuetudinem sacerdotii, sorte exiit ut incensum poneret, ingressus in templum Domini:
LUK 1:10 et omnis multitudo populi erat orans foris hora incensi.
LUK 1:11 Apparuit autem illi angelus Domini, stans a dextris altaris incensi.
LUK 1:12 Et Zacharias turbatus est videns, et timor irruit super eum.
LUK 1:13 Ait autem ad illum angelus: Ne timeas, Zacharia, quoniam exaudita est deprecatio tua: et uxor tua Elisabeth pariet tibi filium, et vocabis nomen ejus Joannem:
LUK 1:14 et erit gaudium tibi, et exsultatio, et multi in nativitate ejus gaudebunt:
LUK 1:15 erit enim magnus coram Domino: et vinum et siceram non bibet, et Spiritu Sancto replebitur adhuc ex utero matris suæ:
LUK 1:16 et multos filiorum Israël convertet ad Dominum Deum ipsorum:
LUK 1:17 et ipse præcedet ante illum in spiritu et virtute Eliæ: ut convertat corda patrum in filios, et incredulos ad prudentiam justorum, parare Domino plebem perfectam.
LUK 1:18 Et dixit Zacharias ad angelum: Unde hoc sciam? ego enim sum senex, et uxor mea processit in diebus suis.
LUK 1:19 Et respondens angelus dixit ei: Ego sum Gabriel, qui asto ante Deum: et missus sum loqui ad te, et hæc tibi evangelizare.
LUK 1:20 Et ecce eris tacens, et non poteris loqui usque in diem quo hæc fiant, pro eo quod non credidisti verbis meis, quæ implebuntur in tempore suo.
LUK 1:21 Et erat plebs exspectans Zachariam: et mirabantur quod tardaret ipse in templo.
LUK 1:22 Egressus autem non poterat loqui ad illos, et cognoverunt quod visionem vidisset in templo. Et ipse erat innuens illis, et permansit mutus.
LUK 1:23 Et factum est, ut impleti sunt dies officii ejus, abiit in domum suam:
LUK 1:24 post hos autem dies concepit Elisabeth uxor ejus, et occultabat se mensibus quinque, dicens:
LUK 1:25 Quia sic fecit mihi Dominus in diebus, quibus respexit auferre opprobrium meum inter homines.
LUK 1:26 In mense autem sexto, missus est angelus Gabriel a Deo in civitatem Galilææ, cui nomen Nazareth,
LUK 1:27 ad virginem desponsatam viro, cui nomen erat Joseph, de domo David: et nomen virginis Maria.
LUK 1:28 Et ingressus angelus ad eam dixit: Ave gratia plena: Dominus tecum: benedicta tu in mulieribus.
LUK 1:29 Quæ cum audisset, turbata est in sermone ejus, et cogitabat qualis esset ista salutatio.
LUK 1:30 Et ait angelus ei: Ne timeas, Maria: invenisti enim gratiam apud Deum.
LUK 1:31 Ecce concipies in utero, et paries filium, et vocabis nomen ejus Jesum:
LUK 1:32 hic erit magnus, et Filius Altissimi vocabitur, et dabit illi Dominus Deus sedem David patris ejus: et regnabit in domo Jacob in æternum,
LUK 1:33 et regni ejus non erit finis.
LUK 1:34 Dixit autem Maria ad angelum: Quomodo fiet istud, quoniam virum non cognosco?
LUK 1:35 Et respondens angelus dixit ei: Spiritus Sanctus superveniet in te, et virtus Altissimi obumbrabit tibi. Ideoque et quod nascetur ex te sanctum, vocabitur Filius Dei.
LUK 1:36 Et ecce Elisabeth cognata tua, et ipsa concepit filium in senectute sua: et hic mensis sextus est illi, quæ vocatur sterilis:
LUK 1:37 quia non erit impossibile apud Deum omne verbum.
LUK 1:38 Dixit autem Maria: Ecce ancilla Domini: fiat mihi secundum verbum tuum. Et discessit ab illa angelus.
LUK 1:39 Exsurgens autem Maria in diebus illis, abiit in montana cum festinatione, in civitatem Juda:
LUK 1:40 et intravit in domum Zachariæ, et salutavit Elisabeth.
LUK 1:41 Et factum est, ut audivit salutationem Mariæ Elisabeth, exsultavit infans in utero ejus: et repleta est Spiritu Sancto Elisabeth:
LUK 1:42 et exclamavit voce magna, et dixit: Benedicta tu inter mulieres, et benedictus fructus ventris tui.
LUK 1:43 Et unde hoc mihi, ut veniat mater Domini mei ad me?
LUK 1:44 Ecce enim ut facta est vox salutationis tuæ in auribus meis, exsultavit in gaudio infans in utero meo.
LUK 1:45 Et beata, quæ credidisti, quoniam perficientur ea, quæ dicta sunt tibi a Domino.
LUK 1:46 Et ait Maria: [Magnificat anima mea Dominum:
LUK 1:47 et exsultavit spiritus meus in Deo salutari meo.
LUK 1:48 Quia respexit humilitatem ancillæ suæ: ecce enim ex hoc beatam me dicent omnes generationes,
LUK 1:49 quia fecit mihi magna qui potens est: et sanctum nomen ejus,
LUK 1:50 et misericordia ejus a progenie in progenies timentibus eum.
LUK 1:51 Fecit potentiam in brachio suo: dispersit superbos mente cordis sui.
LUK 1:52 Deposuit potentes de sede, et exaltavit humiles.
LUK 1:53 Esurientes implevit bonis: et divites dimisit inanes.
LUK 1:54 Suscepit Israël puerum suum, recordatus misericordiæ suæ:
LUK 1:55 sicut locutus est ad patres nostros, Abraham et semini ejus in sæcula.]
LUK 1:56 Mansit autem Maria cum illa quasi mensibus tribus: et reversa est in domum suam.
LUK 1:57 Elisabeth autem impletum est tempus pariendi, et peperit filium.
LUK 1:58 Et audierunt vicini et cognati ejus quia magnificavit Dominus misericordiam suam cum illa, et congratulabantur ei.
LUK 1:59 Et factum est in die octavo, venerunt circumcidere puerum, et vocabant eum nomine patris sui Zachariam.
LUK 1:60 Et respondens mater ejus, dixit: Nequaquam, sed vocabitur Joannes.
LUK 1:61 Et dixerunt ad illam: Quia nemo est in cognatione tua, qui vocetur hoc nomine.
LUK 1:62 Innuebant autem patri ejus, quem vellet vocari eum.
LUK 1:63 Et postulans pugillarem scripsit, dicens: Joannes est nomen ejus. Et mirati sunt universi.
LUK 1:64 Apertum est autem illico os ejus, et lingua ejus, et loquebatur benedicens Deum.
LUK 1:65 Et factus est timor super omnes vicinos eorum: et super omnia montana Judææ divulgabantur omnia verba hæc:
LUK 1:66 et posuerunt omnes qui audierant in corde suo, dicentes: Quis, putas, puer iste erit? etenim manus Domini erat cum illo.
LUK 1:67 Et Zacharias pater ejus repletus est Spiritu Sancto: et prophetavit, dicens:
LUK 1:68 [Benedictus Dominus Deus Israël, quia visitavit, et fecit redemptionem plebis suæ:
LUK 1:69 et erexit cornu salutis nobis in domo David pueri sui,
LUK 1:70 sicut locutum est per os sanctorum, qui a sæculo sunt, prophetarum ejus:
LUK 1:71 salutem ex inimicis nostris, et de manu omnium qui oderunt nos:
LUK 1:72 ad faciendam misericordiam cum patribus nostris: et memorari testamenti sui sancti:
LUK 1:73 jusjurandum, quod juravit ad Abraham patrem nostrum, daturum se nobis
LUK 1:74 ut sine timore, de manu inimicorum nostrorum liberati, serviamus illi
LUK 1:75 in sanctitate et justitia coram ipso, omnibus diebus nostris.
LUK 1:76 Et tu puer, propheta Altissimi vocaberis: præibis enim ante faciem Domini parare vias ejus,
LUK 1:77 ad dandam scientiam salutis plebi ejus in remissionem peccatorum eorum
LUK 1:78 per viscera misericordiæ Dei nostri, in quibus visitavit nos, oriens ex alto:
LUK 1:79 illuminare his qui in tenebris et in umbra mortis sedent: ad dirigendos pedes nostros in viam pacis.]
LUK 1:80 Puer autem crescebat, et confortabatur spiritu: et erat in desertis usque in diem ostensionis suæ ad Israël.
LUK 2:1 Factum est autem in diebus illis, exiit edictum a Cæsare Augusto ut describeretur universus orbis.
LUK 2:2 Hæc descriptio prima facta est a præside Syriæ Cyrino:
LUK 2:3 et ibant omnes ut profiterentur singuli in suam civitatem.
LUK 2:4 Ascendit autem et Joseph a Galilæa de civitate Nazareth in Judæam, in civitatem David, quæ vocatur Bethlehem: eo quod esset de domo et familia David,
LUK 2:5 ut profiteretur cum Maria desponsata sibi uxore prægnante.
LUK 2:6 Factum est autem, cum essent ibi, impleti sunt dies ut pareret.
LUK 2:7 Et peperit filium suum primogenitum, et pannis eum involvit, et reclinavit eum in præsepio: quia non erat eis locus in diversorio.
LUK 2:8 Et pastores erant in regione eadem vigilantes, et custodientes vigilias noctis super gregem suum.
LUK 2:9 Et ecce angelus Domini stetit juxta illos, et claritas Dei circumfulsit illos, et timuerunt timore magno.
LUK 2:10 Et dixit illis angelus: Nolite timere: ecce enim evangelizo vobis gaudium magnum, quod erit omni populo:
LUK 2:11 quia natus est vobis hodie Salvator, qui est Christus Dominus, in civitate David.
LUK 2:12 Et hoc vobis signum: invenietis infantem pannis involutum, et positum in præsepio.
LUK 2:13 Et subito facta est cum angelo multitudo militiæ cælestis laudantium Deum, et dicentium:
LUK 2:14 [Gloria in altissimis Deo, et in terra pax hominibus bonæ voluntatis.]
LUK 2:15 Et factum est, ut discesserunt ab eis angeli in cælum: pastores loquebantur ad invicem: Transeamus usque Bethlehem, et videamus hoc verbum, quod factum est, quod Dominus ostendit nobis.
LUK 2:16 Et venerunt festinantes: et invenerunt Mariam, et Joseph, et infantem positum in præsepio.
LUK 2:17 Videntes autem cognoverunt de verbo, quod dictum erat illis de puero hoc.
LUK 2:18 Et omnes qui audierunt, mirati sunt: et de his quæ dicta erant a pastoribus ad ipsos.
LUK 2:19 Maria autem conservabat omnia verba hæc, conferens in corde suo.
LUK 2:20 Et reversi sunt pastores glorificantes et laudantes Deum in omnibus quæ audierant et viderant, sicut dictum est ad illos.
LUK 2:21 Et postquam consummati sunt dies octo, ut circumcideretur puer, vocatum est nomen ejus Jesus, quod vocatum est ab angelo priusquam in utero conciperetur.
LUK 2:22 Et postquam impleti sunt dies purgationis ejus secundum legem Moysi, tulerunt illum in Jerusalem, ut sisterent eum Domino,
LUK 2:23 sicut scriptum est in lege Domini: Quia omne masculinum adaperiens vulvam, sanctum Domino vocabitur:
LUK 2:24 et ut darent hostiam secundum quod dictum est in lege Domini, par turturum, aut duos pullos columbarum.
LUK 2:25 Et ecce homo erat in Jerusalem, cui nomen Simeon, et homo iste justus, et timoratus, exspectans consolationem Israël: et Spiritus Sanctus erat in eo.
LUK 2:26 Et responsum acceperat a Spiritu Sancto, non visurum se mortem, nisi prius videret Christum Domini.
LUK 2:27 Et venit in spiritu in templum. Et cum inducerent puerum Jesum parentes ejus, ut facerent secundum consuetudinem legis pro eo,
LUK 2:28 et ipse accepit eum in ulnas suas: et benedixit Deum, et dixit:
LUK 2:29 [Nunc dimittis servum tuum Domine, secundum verbum tuum in pace:
LUK 2:30 quia viderunt oculi mei salutare tuum,
LUK 2:31 quod parasti ante faciem omnium populorum:
LUK 2:32 lumen ad revelationem gentium, et gloriam plebis tuæ Israël.]
LUK 2:33 Et erat pater ejus et mater mirantes super his quæ dicebantur de illo.
LUK 2:34 Et benedixit illis Simeon, et dixit ad Mariam matrem ejus: Ecce positus est hic in ruinam et in resurrectionem multorum in Israël, et in signum cui contradicetur:
LUK 2:35 et tuam ipsius animam pertransibit gladius ut revelentur ex multis cordibus cogitationes.
LUK 2:36 Et erat Anna prophetissa, filia Phanuel, de tribu Aser: hæc processerat in diebus multis, et vixerat cum viro suo annis septem a virginitate sua.
LUK 2:37 Et hæc vidua usque ad annos octoginta quatuor: quæ non discedebat de templo, jejuniis et obsecrationibus serviens nocte ac die.
LUK 2:38 Et hæc, ipsa hora superveniens, confitebatur Domino: et loquebatur de illo omnibus, qui exspectabant redemptionem Israël.
LUK 2:39 Et ut perfecerunt omnia secundum legem Domini, reversi sunt in Galilæam in civitatem suam Nazareth.
LUK 2:40 Puer autem crescebat, et confortabatur plenus sapientia: et gratia Dei erat in illo.
LUK 2:41 Et ibant parentes ejus per omnes annos in Jerusalem, in die solemni Paschæ.
LUK 2:42 Et cum factus esset annorum duodecim, ascendentibus illis Jerosolymam secundum consuetudinem diei festi,
LUK 2:43 consummatisque diebus, cum redirent, remansit puer Jesus in Jerusalem, et non cognoverunt parentes ejus.
LUK 2:44 Existimantes autem illum esse in comitatu, venerunt iter diei, et requirebant eum inter cognatos et notos.
LUK 2:45 Et non invenientes, regressi sunt in Jerusalem, requirentes eum.
LUK 2:46 Et factum est, post triduum invenerunt illum in templo sedentem in medio doctorum, audientem illos, et interrogantem eos.
LUK 2:47 Stupebant autem omnes qui eum audiebant, super prudentia et responsis ejus.
LUK 2:48 Et videntes admirati sunt. Et dixit mater ejus ad illum: Fili, quid fecisti nobis sic? ecce pater tuus et ego dolentes quærebamus te.
LUK 2:49 Et ait ad illos: Quid est quod me quærebatis? nesciebatis quia in his quæ Patris mei sunt, oportet me esse?
LUK 2:50 Et ipsi non intellexerunt verbum quod locutus est ad eos.
LUK 2:51 Et descendit cum eis, et venit Nazareth: et erat subditus illis. Et mater ejus conservabat omnia verba hæc in corde suo.
LUK 2:52 Et Jesus proficiebat sapientia, et ætate, et gratia apud Deum et homines.
LUK 3:1 Anno autem quintodecimo imperii Tiberii Cæsaris, procurante Pontio Pilato Judæam, tetrarcha autem Galiææ Herode, Philippo autem fratre ejus tetrarcha Iturææ, et Trachonitidis regionis, et Lysania Abilinæ tetrarcha,
LUK 3:2 sub principibus sacerdotum Anna et Caipha: factum est verbum Domini super Joannem, Zachariæ filium, in deserto.
LUK 3:3 Et venit in omnem regionem Jordanis, prædicans baptismum pœnitentiæ in remissionem peccatorum,
LUK 3:4 sicut scriptum est in libro sermonum Isaiæ prophetæ: [Vox clamantis in deserto: Parate viam Domini; rectas facite semitas ejus:
LUK 3:5 omnis vallis implebitur, et omnis mons, et collis humiliabitur: et erunt prava in directa, et aspera in vias planas:
LUK 3:6 et videbit omnis caro salutare Dei.]
LUK 3:7 Dicebat ergo ad turbas quæ exibant ut baptizarentur ab ipso: Genimina viperarum, quis ostendit vobis fugere a ventura ira?
LUK 3:8 Facite ergo fructus dignos pœnitentiæ, et ne cœperitis dicere: Patrem habemus Abraham. Dico enim vobis quia potens est Deus de lapidibus istis suscitare filios Abrahæ.
LUK 3:9 Jam enim securis ad radicem arborum posita est. Omnis ergo arbor non faciens fructum bonum, excidetur, et in ignem mittetur.
LUK 3:10 Et interrogabant eum turbæ, dicentes: Quid ergo faciemus?
LUK 3:11 Respondens autem dicebat illis: Qui habet duas tunicas, det non habenti: et qui habet escas, similiter faciat.
LUK 3:12 Venerunt autem et publicani ut baptizarentur, et dixerunt ad illum: Magister, quid faciemus?
LUK 3:13 At ille dixit ad eos: Nihil amplius, quam quod constitutum est vobis, faciatis.
LUK 3:14 Interrogabant autem eum et milites, dicentes: Quid faciemus et nos? Et ait illis: Neminem concutiatis, neque calumniam faciatis: et contenti estote stipendiis vestris.
LUK 3:15 Existimante autem populo, et cogitantibus omnibus in cordibus suis de Joanne, ne forte ipse esset Christus,
LUK 3:16 respondit Joannes, dicens omnibus: Ego quidem aqua baptizo vos: veniet autem fortior me, cujus non sum dignus solvere corrigiam calceamentorum ejus: ipse vos baptizabit in Spiritu Sancto et igni:
LUK 3:17 cujus ventilabrum in manu ejus, et purgabit aream suam, et congregabit triticum in horreum suum, paleas autem comburet igni inextinguibili.
LUK 3:18 Multa quidem et alia exhortans evangelizabat populo.
LUK 3:19 Herodes autem tetrarcha cum corriperetur ab illo de Herodiade uxore fratris sui, et de omnibus malis quæ fecit Herodes,
LUK 3:20 adjecit et hoc super omnia, et inclusit Joannem in carcere.
LUK 3:21 Factum est autem cum baptizaretur omnis populus, et Jesu baptizato, et orante, apertum est cælum:
LUK 3:22 et descendit Spiritus Sanctus corporali specie sicut columba in ipsum: et vox de cælo facta est: Tu es filius meus dilectus, in te complacui mihi.
LUK 3:23 Et ipse Jesus erat incipiens quasi annorum triginta, ut putabatur, filius Joseph, qui fuit Heli, qui fuit Mathat,
LUK 3:24 qui fuit Levi, qui fuit Melchi, qui fuit Janne, qui fuit Joseph,
LUK 3:25 qui fuit Mathathiæ, qui fuit Amos, qui fuit Nahum, qui fuit Hesli, qui fuit Nagge,
LUK 3:26 qui fuit Mahath, qui fuit Mathathiæ, qui fuit Semei, qui fuit Joseph, qui fuit Juda,
LUK 3:27 qui fuit Joanna, qui fuit Resa, qui fuit Zorobabel, qui fuit Salatheil, qui fuit Neri,
LUK 3:28 qui fuit Melchi, qui fuit Addi, qui fuit Cosan, qui fuit Elmadan, qui fuit Her,
LUK 3:29 qui fuit Jesu, qui fuit Eliezer, qui fuit Jorim, qui fuit Mathat, qui fuit Levi,
LUK 3:30 qui fuit Simeon, qui fuit Juda, qui fuit Joseph, qui fuit Jona, qui fuit Eliakim,
LUK 3:31 qui fuit Melea, qui fuit Menna, qui fuit Mathatha, qui fuit Natham, qui fuit David,
LUK 3:32 qui fuit Jesse, qui fuit Obed, qui fuit Booz, qui fuit Salmon, qui fuit Naasson,
LUK 3:33 qui fuit Aminadab, qui fuit Aram, qui fuit Esron, qui fuit Phares, qui fuit Judæ,
LUK 3:34 qui fuit Jacob, qui fuit Isaac, qui fuit Abrahæ, qui fuit Thare, qui fuit Nachor,
LUK 3:35 qui fuit Sarug, qui fuit Ragau, qui fuit Phaleg, qui fuit Heber, qui fuit Sale,
LUK 3:36 qui fuit Cainan, qui fuit Arphaxad, qui fuit Sem, qui fuit Noë, qui fuit Lamech,
LUK 3:37 qui fuit Methusale, qui fuit Henoch, qui fuit Jared, qui fuit Malaleel, qui fuit Cainan,
LUK 3:38 qui fuit Henos, qui fuit Seth, qui fuit Adam, qui fuit Dei.
LUK 4:1 Jesus autem plenus Spiritu Sancto regressus est a Jordane: et agebatur a Spiritu in desertum
LUK 4:2 diebus quadraginta, et tentabatur a diabolo. Et nihil manducavit in diebus illis: et consummatis illis esuriit.
LUK 4:3 Dixit autem illi diabolus: Si Filius Dei es, dic lapidi huic ut panis fiat.
LUK 4:4 Et respondit ad illum Jesus: Scriptum est: Quia non in solo pane vivit homo, sed in omni verbo Dei.
LUK 4:5 Et duxit illum diabolus in montem excelsum, et ostendit illi omnia regna orbis terræ in momento temporis,
LUK 4:6 et ait illi: Tibi dabo potestatem hanc universam, et gloriam illorum: quia mihi tradita sunt, et cui volo do illa.
LUK 4:7 Tu ergo si adoraveris coram me, erunt tua omnia.
LUK 4:8 Et respondens Jesus, dixit illi: Scriptum est: Dominum Deum tuum adorabis, et illi soli servies.
LUK 4:9 Et duxit illum in Jerusalem, et statuit eum super pinnam templi, et dixit illi: Si Filius Dei es, mitte te hinc deorsum.
LUK 4:10 Scriptum est enim quod angelis suis mandavit de te, ut conservent te:
LUK 4:11 et quia in manibus tollent te, ne forte offendas ad lapidem pedem tuum.
LUK 4:12 Et respondens Jesus, ait illi: Dictum est: Non tentabis Dominum Deum tuum.
LUK 4:13 Et consummata omni tentatione, diabolus recessit ab illo, usque ad tempus.
LUK 4:14 Et regressus est Jesus in virtute Spiritus in Galilæam, et fama exiit per universam regionem de illo.
LUK 4:15 Et ipse docebat in synagogis eorum, et magnificabatur ab omnibus.
LUK 4:16 Et venit Nazareth, ubi erat nutritus, et intravit secundum consuetudinem suam die sabbati in synagogam, et surrexit legere.
LUK 4:17 Et traditus est illi liber Isaiæ prophetæ. Et ut revolvit librum, invenit locum ubi scriptum erat:
LUK 4:18 Spiritus Domini super me: propter quod unxit me, evangelizare pauperibus misit me, sanare contritos corde,
LUK 4:19 prædicare captivis remissionem, et cæcis visum, dimittere confractos in remissionem, prædicare annum Domini acceptum et diem retributionis.
LUK 4:20 Et cum plicuisset librum, reddit ministro, et sedit. Et omnium in synagoga oculi erant intendentes in eum.
LUK 4:21 Cœpit autem dicere ad illos: Quia hodie impleta est hæc scriptura in auribus vestris.
LUK 4:22 Et omnes testimonium illi dabant: et mirabantur in verbis gratiæ, quæ procedebant de ore ipsius, et dicebant: Nonne hic est filius Joseph?
LUK 4:23 Et ait illis: Utique dicetis mihi hanc similitudinem: Medice cura teipsum: quanta audivimus facta in Capharnaum, fac et hic in patria tua.
LUK 4:24 Ait autem: Amen dico vobis, quia nemo propheta acceptus est in patria sua.
LUK 4:25 In veritate dico vobis, multæ viduæ erant in diebus Eliæ in Israël, quando clausum est cælum annis tribus et mensibus sex, cum facta esset fames magna in omni terra:
LUK 4:26 et ad nullam illarum missus est Elias, nisi in Sarepta Sidoniæ, ad mulierem viduam.
LUK 4:27 Et multi leprosi erant in Israël sub Eliseo propheta: et nemo eorum mundatus est nisi Naaman Syrus.
LUK 4:28 Et repleti sunt omnes in synagoga ira, hæc audientes.
LUK 4:29 Et surrexerunt, et ejecerunt illum extra civitatem: et duxerunt illum usque ad supercilium montis, super quem civitas illorum erat ædificata, ut præcipitarent eum.
LUK 4:30 Ipse autem transiens per medium illorum, ibat.
LUK 4:31 Et descendit in Capharnaum civitatem Galilææ, ibique docebat illos sabbatis.
LUK 4:32 Et stupebant in doctrina ejus, quia in potestate erat sermo ipsius.
LUK 4:33 Et in synagoga erat homo habens dæmonium immundum, et exclamavit voce magna,
LUK 4:34 dicens: Sine, quid nobis et tibi, Jesu Nazarene? venisti perdere nos? scio te quis sis, Sanctus Dei.
LUK 4:35 Et increpavit illum Jesus, dicens: Obmutesce, et exi ab eo. Et cum projecisset illum dæmonium in medium, exiit ab illo, nihilque illum nocuit.
LUK 4:36 Et factus est pavor in omnibus, et colloquebantur ad invicem, dicentes: Quod est hoc verbum, quia in potestate et virtute imperat immundis spiritibus, et exeunt?
LUK 4:37 Et divulgabatur fama de illo in omnem locum regionis.
LUK 4:38 Surgens autem Jesus de synagoga, introivit in domum Simonis. Socrus autem Simonis tenebatur magnis febribus: et rogaverunt illum pro ea.
LUK 4:39 Et stans super illam imperavit febri: et dimisit illam. Et continuo surgens, ministrabat illis.
LUK 4:40 Cum autem sol occidisset, omnes qui habebant infirmos variis languoribus, ducebant illos ad eum. At ille singulis manus imponens, curabat eos.
LUK 4:41 Exibant autem dæmonia a multis clamantia, et dicentia: Quia tu es Filius Dei: et increpans non sinebat ea loqui: quia sciebant ipsum esse Christum.
LUK 4:42 Facta autem die egressus ibat in desertum locum, et turbæ requirebant eum, et venerunt usque ad ipsum: et detinebant illum ne discederet ab eis.
LUK 4:43 Quibus ille ait: Quia et aliis civitatibus oportet me evangelizare regnum Dei: quia ideo missus sum.
LUK 4:44 Et erat prædicans in synagogis Galilææ.
LUK 5:1 Factum est autem, cum turbæ irruerunt in eum ut audirent verbum Dei, et ipse stabat secus stagnum Genesareth.
LUK 5:2 Et vidit duas naves stantes secus stagnum: piscatores autem descenderant, et lavabant retia.
LUK 5:3 Ascendens autem in unam navim, quæ erat Simonis, rogavit eum a terra reducere pusillum. Et sedens docebat de navicula turbas.
LUK 5:4 Ut cessavit autem loqui, dixit ad Simonem: Duc in altum, et laxate retia vestra in capturam.
LUK 5:5 Et respondens Simon, dixit illi: Præceptor, per totam noctem laborantes nihil cepimus: in verbo autem tuo laxabo rete.
LUK 5:6 Et cum hoc fecissent, concluserunt piscium multitudinem copiosam: rumpebatur autem rete eorum.
LUK 5:7 Et annuerunt sociis, qui erant in alia navi, ut venirent, et adjuvarent eos. Et venerunt, et impleverunt ambas naviculas, ita ut pene mergerentur.
LUK 5:8 Quod cum videret Simon Petrus, procidit ad genua Jesu, dicens: Exi a me, quia homo peccator sum, Domine.
LUK 5:9 Stupor enim circumdederat eum, et omnes qui cum illo erant, in captura piscium, quam ceperant:
LUK 5:10 similiter autem Jacobum et Joannem, filios Zebedæi, qui erant socii Simonis. Et ait ad Simonem Jesus: Noli timere: ex hoc jam homines eris capiens.
LUK 5:11 Et subductis ad terram navibus, relictis omnibus, secuti sunt eum.
LUK 5:12 Et factum est, cum esset in una civitatum, et ecce vir plenus lepra, et videns Jesum, et procidens in faciem, rogavit eum, dicens: Domine, si vis, potes me mundare.
LUK 5:13 Et extendens manum, tetigit eum dicens: Volo: mundare. Et confestim lepra discessit ab illo.
LUK 5:14 Et ipse præcepit illi ut nemini diceret: sed, Vade, ostende te sacerdoti, et offer pro emundatione tua, sicut præcepit Moyses, in testimonium illis.
LUK 5:15 Perambulabat autem magis sermo de illo: et conveniebant turbæ multæ ut audirent, et curarentur ab infirmitatibus suis.
LUK 5:16 Ipse autem secedebat in desertum, et orabat.
LUK 5:17 Et factum est in una dierum, et ipse sedebat docens. Et erant pharisæi sedentes, et legis doctores, qui venerant ex omni castello Galilææ, et Judææ, et Jerusalem: et virtus Domini erat ad sanandum eos.
LUK 5:18 Et ecce viri portantes in lecto hominem, qui erat paralyticus: et quærebant eum inferre, et ponere ante eum.
LUK 5:19 Et non invenientes qua parte illum inferrent præ turba, ascenderunt supra tectum, et per tegulas summiserunt eum cum lecto in medium ante Jesum.
LUK 5:20 Quorum fidem ut vidit, dixit: Homo, remittuntur tibi peccata tua.
LUK 5:21 Et cœperunt cogitare scribæ et pharisæi, dicentes: Quis est hic, qui loquitur blasphemias? quis potest dimittere peccata, nisi solus Deus?
LUK 5:22 Ut cognovit autem Jesus cogitationes eorum, respondens, dixit ad illos: Quid cogitatis in cordibus vestris?
LUK 5:23 Quid est facilius dicere: Dimittuntur tibi peccata: an dicere: Surge, et ambula?
LUK 5:24 Ut autem sciatis quia Filius hominis habet potestatem in terra dimittendi peccata, (ait paralytico) tibi dico, surge, tolle lectum tuum, et vade in domum tuam.
LUK 5:25 Et confestim consurgens coram illis, tulit lectum in quo jacebat: et abiit in domum suam, magnificans Deum.
LUK 5:26 Et stupor apprehendit omnes, et magnificabant Deum. Et repleti sunt timore, dicentes: Quia vidimus mirabilia hodie.
LUK 5:27 Et post hæc exiit, et vidit publicanum nomine Levi, sedentem ad telonium, et ait illi: Sequere me.
LUK 5:28 Et relictis omnibus, surgens secutus est eum.
LUK 5:29 Et fecit ei convivium magnum Levi in domo sua: et erat turba multa publicanorum, et aliorum qui cum illis erant discumbentes.
LUK 5:30 Et murmurabant pharisæi et scribæ eorum, dicentes ad discipulos ejus: Quare cum publicanis et peccatoribus manducatis et bibitis?
LUK 5:31 Et respondens Jesus, dixit ad illos: Non egent qui sani sunt medico, sed qui male habent.
LUK 5:32 Non veni vocare justos, sed peccatores ad pœnitentiam.
LUK 5:33 At illi dixerunt ad eum: Quare discipuli Joannis jejunant frequenter, et obsecrationes faciunt, similiter et pharisæorum: tui autem edunt et bibunt?
LUK 5:34 Quibus ipse ait: Numquid potestis filios sponsi, dum cum illis est sponsus, facere jejunare?
LUK 5:35 Venient autem dies, cum ablatus fuerit ab illis sponsus: tunc jejunabunt in illis diebus.
LUK 5:36 Dicebat autem et similitudinem ad illos: Quia nemo commissuram a novo vestimento immittit in vestimentum vetus: alioquin et novum rumpit, et veteri non convenit commissura a novo.
LUK 5:37 Et nemo mittit vinum novum in utres veteres: alioquin rumpet vinum novum utres, et ipsum effundetur, et utres peribunt:
LUK 5:38 sed vinum novum in utres novos mittendum est, et utraque conservantur.
LUK 5:39 Et nemo bibens vetus, statim vult novum: dicit enim: Vetus melius est.
LUK 6:1 Factum est autem in sabbato secundo, primo, cum transiret per sata, vellebant discipuli ejus spicas, et manducabant confricantes manibus.
LUK 6:2 Quidam autem pharisæorum, dicebant illis: Quid facitis quod non licet in sabbatis?
LUK 6:3 Et respondens Jesus ad eos, dixit: Nec hoc legistis quod fecit David, cum esurisset ipse, et qui cum illo erant?
LUK 6:4 quomodo intravit in domum Dei, et panes propositionis sumpsit, et manducavit, et dedit his qui cum ipso erant: quos non licet manducare nisi tantum sacerdotibus?
LUK 6:5 Et dicebat illis: Quia dominus est Filius hominis etiam sabbati.
LUK 6:6 Factum est autem in alio sabbato, ut intraret in synagogam, et doceret. Et erat ibi homo, et manus ejus dextra erat arida.
LUK 6:7 Observabant autem scribæ et pharisæi si in sabbato curaret, ut invenirent unde accusarent eum.
LUK 6:8 Ipse vero sciebat cogitationes eorum: et ait homini qui habebat manum aridam: Surge, et sta in medium. Et surgens stetit.
LUK 6:9 Ait autem ad illos Jesus: Interrogo vos si licet sabbatis benefacere, an male: animam salvam facere, an perdere?
LUK 6:10 Et circumspectis omnibus dixit homini: Extende manum tuam. Et extendit: et restituta est manus ejus.
LUK 6:11 Ipsi autem repleti sunt insipientia, et colloquebantur ad invicem, quidnam facerent Jesu.
LUK 6:12 Factum est autem in illis diebus, exiit in montem orare, et erat pernoctans in oratione Dei.
LUK 6:13 Et cum dies factus esset, vocavit discipulos suos: et elegit duodecim ex ipsis (quos et apostolos nominavit):
LUK 6:14 Simonem, quem cognominavit Petrum, et Andream fratrem ejus, Jacobum, et Joannem, Philippum, et Bartholomæum,
LUK 6:15 Matthæum, et Thomam, Jacobum Alphæi, et Simonem, qui vocatur Zelotes,
LUK 6:16 et Judam Jacobi, et Judam Iscariotem, qui fuit proditor.
LUK 6:17 Et descendens cum illis, stetit in loco campestri, et turba discipulorum ejus, et multitudo copiosa plebis ab omni Judæa, et Jerusalem, et maritima, et Tyri, et Sidonis,
LUK 6:18 qui venerant ut audirent eum, et sanarentur a languoribus suis. Et qui vexabantur a spiritibus immundis, curabantur.
LUK 6:19 Et omnis turba quærebat eum tangere: quia virtus de illo exibat, et sanabat omnes.
LUK 6:20 Et ipse elevatis oculis in discipulis suis, dicebat: Beati pauperes, quia vestrum est regnum Dei.
LUK 6:21 Beati qui nunc esuritis, quia saturabimini. Beati qui nunc fletis, quia ridebitis.
LUK 6:22 Beati eritis cum vos oderint homines, et cum separaverint vos, et exprobraverint, et ejicerint nomen vestrum tamquam malum propter Filium hominis.
LUK 6:23 Gaudete in illa die, et exsultate: ecce enim merces vestra multa est in cælo: secundum hæc enim faciebant prophetis patres eorum.
LUK 6:24 Verumtamen væ vobis divitibus, quia habetis consolationem vestram.
LUK 6:25 Væ vobis, qui saturati estis: quia esurietis. Væ vobis, qui ridetis nunc: quia lugebitis et flebitis.
LUK 6:26 Væ cum benedixerint vobis homines: secundum hæc enim faciebant pseudoprophetis patres eorum.
LUK 6:27 Sed vobis dico, qui auditis: diligite inimicos vestros, benefacite his qui oderunt vos.
LUK 6:28 Benedicite maledicentibus vobis, et orate pro calumniantibus vos.
LUK 6:29 Et qui te percutit in maxillam, præbe et alteram. Et ab eo qui aufert tibi vestimentum, etiam tunicam noli prohibere.
LUK 6:30 Omni autem petenti te, tribue: et qui aufert quæ tua sunt, ne repetas.
LUK 6:31 Et prout vultis ut faciant vobis homines, et vos facite illis similiter.
LUK 6:32 Et si diligitis eos qui vos diligunt, quæ vobis est gratia? nam et peccatores diligentes se diligunt.
LUK 6:33 Et si benefeceritis his qui vobis benefaciunt, quæ vobis est gratia? siquidem et peccatores hoc faciunt.
LUK 6:34 Et si mutuum dederitis his a quibus speratis recipere, quæ gratia est vobis? nam et peccatores peccatoribus fœnerantur, ut recipiant æqualia.
LUK 6:35 Verumtamen diligite inimicos vestros: benefacite, et mutuum date, nihil inde sperantes: et erit merces vestra multa, et eritis filii Altissimi, quia ipse benignus est super ingratos et malos.
LUK 6:36 Estote ergo misericordes sicut et Pater vester misericors est.
LUK 6:37 Nolite judicare, et non judicabimini: nolite condemnare, et non condemnabimini. Dimitte, et dimittemini.
LUK 6:38 Date, et dabitur vobis: mensuram bonam, et confertam, et coagitatam, et supereffluentem dabunt in sinum vestrum. Eadem quippe mensura, qua mensi fueritis, remetietur vobis.
LUK 6:39 Dicebat autem illis et similitudinem: Numquid potest cæcus cæcum ducere? nonne ambo in foveam cadunt?
LUK 6:40 Non est discipulus super magistrum: perfectus autem omnis erit, si sit sicut magister ejus.
LUK 6:41 Quid autem vides festucam in oculo fratris tui, trabem autem, quæ in oculo tuo est, non consideras?
LUK 6:42 aut quomodo potes dicere fratri tuo: Frater, sine ejiciam festucam de oculo tuo: ipse in oculo tuo trabem non videns? Hypocrita, ejice primum trabem de oculo tuo: et tunc perspicies ut educas festucam de oculo fratris tui.
LUK 6:43 Non est enim arbor bona, quæ facit fructus malos: neque arbor mala, faciens fructum bonum.
LUK 6:44 Unaquæque enim arbor de fructu suo cognoscitur. Neque enim de spinis colligunt ficus: neque de rubo vindemiant uvam.
LUK 6:45 Bonus homo de bono thesauro cordis sui profert bonum: et malus homo de malo thesauro profert malum. Ex abundantia enim cordis os loquitur.
LUK 6:46 Quid autem vocatis me Domine, Domine: et non facitis quæ dico?
LUK 6:47 Omnis qui venit ad me, et audit sermones meos, et facit eos, ostendam vobis cui similis sit:
LUK 6:48 similis est homini ædificanti domum, qui fodit in altum, et posuit fundamentum super petram: inundatione autem facta, illisum est flumen domui illi, et non potuit eam movere: fundata enim erat super petram.
LUK 6:49 Qui autem audit, et non facit, similis est homini ædificanti domum suam super terram sine fundamento: in quam illisus est fluvius, et continuo cecidit: et facta est ruina domus illius magna.
LUK 7:1 Cum autem implesset omnia verba sua in aures plebis, intravit Capharnaum.
LUK 7:2 Centurionis autem cujusdam servus male habens, erat moriturus: qui illi erat pretiosus.
LUK 7:3 Et cum audisset de Jesu, misit ad eum seniores Judæorum, rogans eum ut veniret et salvaret servum ejus.
LUK 7:4 At illi cum venissent ad Jesum, rogabant eum sollicite, dicentes ei: Quia dignus est ut hoc illi præstes:
LUK 7:5 diligit enim gentem nostram, et synagogam ipse ædificavit nobis.
LUK 7:6 Jesus autem ibat cum illis. Et cum jam non longe esset a domo, misit ad eum centurio amicos, dicens: Domine, noli vexari: non enim sum dignus ut sub tectum meum intres:
LUK 7:7 propter quod et meipsum non sum dignum arbitratus ut venirem ad te: sed dic verbo, et sanabitur puer meus.
LUK 7:8 Nam et ego homo sum sub potestate constitutus, habens sub me milites: et dico huic, Vade, et vadit: et alii, Veni, et venit: et servo meo, Fac hoc, et facit.
LUK 7:9 Quo audito Jesus miratus est: et conversus sequentibus se turbis, dixit: Amen dico vobis, nec in Israël tantam fidem inveni.
LUK 7:10 Et reversi, qui missi fuerant, domum, invenerunt servum, qui languerat, sanum.
LUK 7:11 Et factum est: deinceps ibat in civitatem quæ vocatur Naim: et ibant cum eo discipuli ejus et turba copiosa.
LUK 7:12 Cum autem appropinquaret portæ civitatis, ecce defunctus efferebatur filius unicus matris suæ: et hæc vidua erat: et turba civitatis multa cum illa.
LUK 7:13 Quam cum vidisset Dominus, misericordia motus super eam, dixit illi: Noli flere.
LUK 7:14 Et accessit, et tetigit loculum. (Hi autem qui portabant, steterunt.) Et ait: Adolescens, tibi dico, surge.
LUK 7:15 Et resedit qui erat mortuus, et cœpit loqui. Et dedit illum matri suæ.
LUK 7:16 Accepit autem omnes timor: et magnificabant Deum, dicentes: Quia propheta magnus surrexit in nobis: et quia Deus visitavit plebem suam.
LUK 7:17 Et exiit hic sermo in universam Judæam de eo, et in omnem circa regionem.
LUK 7:18 Et nuntiaverunt Joanni discipuli ejus de omnibus his.
LUK 7:19 Et convocavit duos de discipulis suis Joannes, et misit ad Jesum, dicens: Tu es qui venturus es, an alium exspectamus?
LUK 7:20 Cum autem venissent ad eum viri, dixerunt: Joannes Baptista misit nos ad te dicens: Tu es qui venturus es, an alium exspectamus?
LUK 7:21 (In ipsa autem hora multos curavit a languoribus, et plagis, et spiritibus malis, et cæcis multis donavit visum.)
LUK 7:22 Et respondens, dixit illis: Euntes renuntiate Joanni quæ audistis et vidistis: quia cæci vident, claudi ambulant, leprosi mundantur, surdi audiunt, mortui resurgunt, pauperes evangelizantur:
LUK 7:23 et beatus est quicumque non fuerit scandalizatus in me.
LUK 7:24 Et cum discessissent nuntii Joannis, cœpit de Joanne dicere ad turbas: Quid existis in desertum videre? arundinem vento agitatam?
LUK 7:25 Sed quid existis videre? hominem mollibus vestibus indutum? Ecce qui in veste pretiosa sunt et deliciis, in domibus regum sunt.
LUK 7:26 Sed quid existis videre? prophetam? Utique dico vobis, et plus quam prophetam:
LUK 7:27 hic est, de quo scriptum est: Ecce mitto angelum meum ante faciem tuam, qui præparabit viam tuam ante te.
LUK 7:28 Dico enim vobis: major inter natos mulierum propheta Joanne Baptista nemo est: qui autem minor est in regno Dei, major est illo.
LUK 7:29 Et omnis populus audiens et publicani, justificaverunt Deum, baptizati baptismo Joannis.
LUK 7:30 Pharisæi autem et legisperiti consilium Dei spreverunt in semetipsos, non baptizati ab eo.
LUK 7:31 Ait autem Dominus: Cui ergo similes dicam homines generationis hujus? et cui similes sunt?
LUK 7:32 Similes sunt pueris sedentibus in foro, et loquentibus ad invicem, et dicentibus: Cantavimus vobis tibiis, et non saltastis: lamentavimus, et non plorastis.
LUK 7:33 Venit enim Joannes Baptista, neque manducans panem, neque bibens vinum, et dicitis: Dæmonium habet.
LUK 7:34 Venit Filius hominis manducans, et bibens, et dicitis: Ecce homo devorator, et bibens vinum, amicus publicanorum et peccatorum.
LUK 7:35 Et justificata est sapientia ab omnibus filiis suis.
LUK 7:36 Rogabat autem illum quidam de pharisæis ut manducaret cum illo. Et ingressus domum pharisæi discubuit.
LUK 7:37 Et ecce mulier, quæ erat in civitate peccatrix, ut cognovit quod accubuisset in domo pharisæi, attulit alabastrum unguenti:
LUK 7:38 et stans retro secus pedes ejus, lacrimis cœpit rigare pedes ejus, et capillis capitis sui tergebat, et osculabatur pedes ejus, et unguento ungebat.
LUK 7:39 Videns autem pharisæus, qui vocaverat eum, ait intra se dicens: Hic si esset propheta, sciret utique quæ et qualis est mulier, quæ tangit eum: quia peccatrix est.
LUK 7:40 Et respondens Jesus, dixit ad illum: Simon, habeo tibi aliquid dicere. At ille ait: Magister, dic.
LUK 7:41 Duo debitores erant cuidam fœneratori: unus debebat denarios quingentos, et alius quinquaginta.
LUK 7:42 Non habentibus illis unde redderent, donavit utrisque. Quis ergo eum plus diligit?
LUK 7:43 Respondens Simon dixit: Æstimo quia is cui plus donavit. At ille dixit ei: Recte judicasti.
LUK 7:44 Et conversus ad mulierem, dixit Simoni: Vides hanc mulierem? Intravi in domum tuam, aquam pedibus meis non dedisti: hæc autem lacrimis rigavit pedes meos, et capillis suis tersit.
LUK 7:45 Osculum mihi non dedisti: hæc autem ex quo intravit, non cessavit osculari pedes meos.
LUK 7:46 Oleo caput meum non unxisti: hæc autem unguento unxit pedes meos.
LUK 7:47 Propter quod dico tibi: remittuntur ei peccata multa, quoniam dilexit multum. Cui autem minus dimittitur, minus diligit.
LUK 7:48 Dixit autem ad illam: Remittuntur tibi peccata.
LUK 7:49 Et cœperunt qui simul accumbebant, dicere intra se: Quis est hic qui etiam peccata dimittit?
LUK 7:50 Dixit autem ad mulierem: Fides tua te salvam fecit: vade in pace.
LUK 8:1 Et factum est deinceps, et ipse iter faciebat per civitates, et castella prædicans, et evangelizans regnum Dei: et duodecim cum illo,
LUK 8:2 et mulieres aliquæ, quæ erant curatæ a spiritibus malignis et infirmatibus: Maria, quæ vocatur Magdalene, de qua septem dæmonia exierant,
LUK 8:3 et Joanna uxor Chusæ procuratoris Herodis, et Susanna, et aliæ multæ, quæ ministrabant ei de facultatibus suis.
LUK 8:4 Cum autem turba plurima convenirent, et de civitatibus properarent ad eum, dixit per similitudinem:
LUK 8:5 Exiit qui seminat, seminare semen suum. Et dum seminat, aliud cecidit secus viam, et conculcatum est, et volucres cæli comederunt illud.
LUK 8:6 Et aliud cecidit supra petram: et natum aruit, quia non habebat humorem.
LUK 8:7 Et aliud cecidit inter spinas, et simul exortæ spinæ suffocaverunt illud.
LUK 8:8 Et aliud cecidit in terram bonam: et ortum fecit fructum centuplum. Hæc dicens clamabat: Qui habet aures audiendi, audiat.
LUK 8:9 Interrogabant autem eum discipuli ejus, quæ esset hæc parabola.
LUK 8:10 Quibus ipse dixit: Vobis datum est nosse mysterium regni Dei, ceteris autem in parabolis: ut videntes non videant, et audientes non intelligant.
LUK 8:11 Est autem hæc parabola: Semen est verbum Dei.
LUK 8:12 Qui autem secus viam, hi sunt qui audiunt: deinde venit diabolus, et tollit verbum de corde eorum, ne credentes salvi fiant.
LUK 8:13 Nam qui supra petram, qui cum audierint, cum gaudio suscipiunt verbum: et hi radices non habent: qui ad tempus credunt, et in tempore tentationis recedunt.
LUK 8:14 Quod autem in spinas cecidit: hi sunt qui audierunt, et a sollicitudinibus, et divitiis, et voluptatibus vitæ euntes, suffocantur, et non referunt fructum.
LUK 8:15 Quod autem in bonam terram: hi sunt qui in corde bono et optimo audientes verbum retinent, et fructum afferunt in patientia.
LUK 8:16 Nemo autem lucernam accendens, operit eam vase, aut subtus lectum ponit: sed supra candelabrum ponit, ut intrantes videant lumen.
LUK 8:17 Non est enim occultum, quod non manifestetur: nec absconditum, quod non cognoscatur, et in palam veniat.
LUK 8:18 Videte ergo quomodo audiatis? Qui enim habet, dabitur illi: et quicumque non habet, etiam quod putat se habere, auferetur ab illo.
LUK 8:19 Venerunt autem ad illum mater et fratres ejus, et non poterant adire eum præ turba.
LUK 8:20 Et nuntiatum est illi: Mater tua et fratres tui stant foris, volentes te videre.
LUK 8:21 Qui respondens, dixit ad eos: Mater mea et fratres mei hi sunt, qui verbum Dei audiunt et faciunt.
LUK 8:22 Factum est autem in una dierum: et ipse ascendit in naviculam, et discipuli ejus, et ait ad illos: Transfretemus trans stagnum. Et ascenderunt.
LUK 8:23 Et navigantibus illis, obdormivit, et descendit procella venti in stagnum, et complebantur, et periclitabantur.
LUK 8:24 Accedentes autem suscitaverunt eum, dicentes: Præceptor, perimus. At ille surgens, increpavit ventum, et tempestatem aquæ, et cessavit: et facta est tranquillitas.
LUK 8:25 Dixit autem illis: Ubi est fides vestra? Qui timentes, mirati sunt ad invicem, dicentes: Quis putas hic est, quia et ventis, et mari imperat, et obediunt ei?
LUK 8:26 Et navigaverunt ad regionem Gerasenorum, quæ est contra Galilæam.
LUK 8:27 Et cum egressus esset ad terram, occurrit illi vir quidam, qui habebat dæmonium jam temporibus multis, et vestimento non induebatur, neque in domo manebat, sed in monumentis.
LUK 8:28 Is, ut vidit Jesum, procidit ante illum: et exclamans voce magna, dixit: Quid mihi et tibi est, Jesu Fili Dei Altissimi? obsecro te, ne me torqueas.
LUK 8:29 Præcipiebat enim spiritui immundo ut exiret ab homine. Multis enim temporibus arripiebat illum, et vinciebatur catenis, et compedibus custoditus. Et ruptis vinculis agebatur a dæmonio in deserta.
LUK 8:30 Interrogavit autem illum Jesus, dicens: Quod tibi nomen est? At ille dixit: Legio: quia intraverant dæmonia multa in eum.
LUK 8:31 Et rogabant illum ne imperaret illis ut in abyssum irent.
LUK 8:32 Erat autem ibi grex porcorum multorum pascentium in monte: et rogabant eum, ut permitteret eis in illos ingredi. Et permisit illis.
LUK 8:33 Exierunt ergo dæmonia ab homine, et intraverunt in porcos: et impetu abiit grex per præceps in stagnum, et suffocatus est.
LUK 8:34 Quod ut viderunt factum qui pascebant, fugerunt, et nuntiaverunt in civitatem et in villas.
LUK 8:35 Exierunt autem videre quod factum est, et venerunt ad Jesum, et invenerunt hominem sedentem, a quo dæmonia exierant, vestitum ac sana mente, ad pedes ejus, et timuerunt.
LUK 8:36 Nuntiaverunt autem illis et qui viderant, quomodo sanus factus esset a legione:
LUK 8:37 et rogaverunt illum omnis multitudo regionis Gerasenorum ut discederet ab ipsis: quia magno timore tenebantur. Ipse autem ascendens navim, reversus est.
LUK 8:38 Et rogabat illum vir, a quo dæmonia exierant, ut cum eo esset. Dimisit autem eum Jesus, dicens:
LUK 8:39 Redi in domum tuam, et narra quanta tibi fecit Deus. Et abiit per universam civitatem, prædicans quanta illi fecisset Jesus.
LUK 8:40 Factum est autem cum rediisset Jesus, excepit illum turba: erunt enim omnes exspectantes eum.
LUK 8:41 Et ecce venit vir, cui nomen Jairus, et ipse princeps synagogæ erat: et cecidit ad pedes Jesu, rogans eum ut intraret in domum ejus,
LUK 8:42 quia unica filia erat ei fere annorum duodecim, et hæc moriebatur. Et contigit, dum iret, a turba comprimebatur.
LUK 8:43 Et mulier quædam erat in fluxu sanguinis ab annis duodecim, quæ in medicos erogaverat omnem substantiam suam, nec ab ullo potuit curari:
LUK 8:44 accessit retro, et tetigit fimbriam vestimenti ejus: et confestim stetit fluxus sanguinis ejus.
LUK 8:45 Et ait Jesus: Quis est, qui me tetigit? Negantibus autem omnibus, dixit Petrus, et qui cum illo erant: Præceptor, turbæ te comprimunt, et affligunt, et dicis: Quis me tetigit?
LUK 8:46 Et dicit Jesus: Tetigit me aliquis: nam ego novi virtutem de me exiisse.
LUK 8:47 Videns autem mulier, quia non latuit, tremens venit, et procidit ante pedes ejus: et ob quam causam tetigerit eum, indicavit coram omni populo: et quemadmodum confestim sanata sit.
LUK 8:48 At ipse dixit ei: Filia, fides tua salvam te fecit: vade in pace.
LUK 8:49 Adhuc illo loquente, venit quidam ad principem synagogæ, dicens ei: Quia mortua est filia tua, noli vexare illum.
LUK 8:50 Jesus autem, audito hoc verbo, respondit patri puellæ: Noli timere, crede tantum, et salva erit.
LUK 8:51 Et cum venisset domum, non permisit intrare secum quemquam, nisi Petrum, et Jacobum, et Joannem, et patrem, et matrem puellæ.
LUK 8:52 Flebant autem omnes, et plangebant illam. At ille dixit: Nolite flere: non est mortua puella, sed dormit.
LUK 8:53 Et deridebant eum, scientes quod mortua esset.
LUK 8:54 Ipse autem tenens manum ejus clamavit, dicens: Puella, surge.
LUK 8:55 Et reversus est spiritus ejus, et surrexit continuo. Et jussit illi dari manducare.
LUK 8:56 Et stupuerunt parentes ejus, quibus præcepit ne alicui dicerent quod factum erat.
LUK 9:1 Convocatis autem duodecim Apostolis, dedit illis virtutem et potestatem super omnia dæmonia, et ut languores curarent.
LUK 9:2 Et misit illos prædicare regnum Dei, et sanare infirmos.
LUK 9:3 Et ait ad illos: Nihil tuleritis in via, neque virgam, neque peram, neque panem, neque pecuniam, neque duas tunicas habeatis.
LUK 9:4 Et in quamcumque domum intraveritis, ibi manete, et inde ne exeatis.
LUK 9:5 Et quicumque non receperint vos: exeuntes de civitate illa, etiam pulverem pedum vestrorum excutite in testimonium supra illos.
LUK 9:6 Egressi autem circuibant per castella evangelizantes, et curantes ubique.
LUK 9:7 Audivit autem Herodes tetrarcha omnia quæ fiebant ab eo, et hæsitabat eo quod diceretur
LUK 9:8 a quibusdam: Quia Joannes surrexit a mortuis: a quibusdam vero: Quia Elias apparuit: ab aliis autem: Quia propheta unus de antiquis surrexit.
LUK 9:9 Et ait Herodes: Joannem ego decollavi: quis est autem iste, de quo ego talia audio? Et quærebat videre eum.
LUK 9:10 Et reversi Apostoli, narraverunt illi quæcumque fecerunt: et assumptis illis secessit seorsum in locum desertum, qui est Bethsaidæ.
LUK 9:11 Quod cum cognovissent turbæ, secutæ sunt illum: et excepit eos, et loquebatur illis de regno Dei, et eos, qui cura indigebant, sanabat.
LUK 9:12 Dies autem cœperat declinare, et accedentes duodecim dixerunt illi: Dimitte turbas, ut euntes in castella villasque quæ circa sunt, divertant, et inveniant escas: quia hic in loco deserto sumus.
LUK 9:13 Ait autem ad illos: Vos date illis manducare. At illi dixerunt: Non sunt nobis plus quam quinque panes et duo pisces: nisi forte nos eamus, et emamus in omnem hanc turbam escas.
LUK 9:14 Erant autem fere viri quinque millia. Ait autem ad discipulos suos: Facite illos discumbere per convivia quinquagenos.
LUK 9:15 Et ita fecerunt: et discumbere fecerunt omnes.
LUK 9:16 Acceptis autem quinque panibus et duobus piscibus, respexit in cælum, et benedixit illis: et fregit, et distribuit discipulis suis, ut ponerent ante turbas.
LUK 9:17 Et manducaverunt omnes, et saturati sunt. Et sublatum est quod superfuit illis, fragmentorum cophini duodecim.
LUK 9:18 Et factum est cum solus esset orans, erant cum illo et discipuli: et interrogavit illos, dicens: Quem me dicunt esse turbæ?
LUK 9:19 At illi responderunt, et dixerunt: Joannem Baptistam, alii autem Eliam, alii vero quia unus propheta de prioribus surrexit.
LUK 9:20 Dixit autem illis: Vos autem quem me esse dicitis? Respondens Simon Petrus, dixit: Christum Dei.
LUK 9:21 At ille increpans illos, præcepit ne cui dicerent hoc,
LUK 9:22 dicens: Quia oportet Filium hominis multa pati, et reprobari a senioribus, et principibus sacerdotum, et scribis, et occidi, et tertia die resurgere.
LUK 9:23 Dicebat autem ad omnes: Si quis vult post me venire, abneget semetipsum, et tollat crucem suam quotidie, et sequatur me.
LUK 9:24 Qui enim voluerit animam suam salvam facere, perdet illam: nam qui perdiderit animam suam propter me, salvam faciet illam.
LUK 9:25 Quid enim proficit homo, si lucretur universum mundum, se autem ipsum perdat, et detrimentum sui faciat?
LUK 9:26 Nam qui me erubuerit, et meos sermones: hunc Filius hominis erubescet cum venerit in majestate sua, et Patris, et sanctorum angelorum.
LUK 9:27 Dico autem vobis vere: sunt aliqui hic stantes, qui non gustabunt mortem donec videant regnum Dei.
LUK 9:28 Factum est autem post hæc verba fere dies octo, et assumpsit Petrum, et Jacobum, et Joannem, et ascendit in montem ut oraret.
LUK 9:29 Et facta est, dum oraret, species vultus ejus altera: et vestitus ejus albus et refulgens.
LUK 9:30 Et ecce duo viri loquebantur cum illo. Erant autem Moyses et Elias,
LUK 9:31 visi in majestate: et dicebant excessum ejus, quem completurus erat in Jerusalem.
LUK 9:32 Petrus vero, et qui cum illo erant, gravati erant somno. Et evigilantes viderunt majestatem ejus, et duos viros qui stabant cum illo.
LUK 9:33 Et factum est cum discederent ab illo, ait Petrus ad Jesum: Præceptor, bonum est nos hic esse: et faciamus tria tabernacula, unum tibi, et unum Moysi, et unum Eliæ: nesciens quid diceret.
LUK 9:34 Hæc autem illo loquente, facta est nubes, et obumbravit eos: et timuerunt, intrantibus illis in nubem.
LUK 9:35 Et vox facta est de nube, dicens: Hic est Filius meus dilectus, ipsum audite.
LUK 9:36 Et dum fieret vox, inventus est Jesus solus. Et ipsi tacuerunt, et nemini dixerunt in illis diebus quidquam ex his quæ viderant.
LUK 9:37 Factum est autem in sequenti die, descendentibus illis de monte, occurrit illis turba multa.
LUK 9:38 Et ecce vir de turba exclamavit, dicens: Magister, obsecro te, respice in filium meum quia unicus est mihi:
LUK 9:39 et ecce spiritus apprehendit eum, et subito clamat, et elidit, et dissipat eum cum spuma, et vix discedit dilanians eum:
LUK 9:40 et rogavi discipulos tuos ut ejicerent illum, et non potuerunt.
LUK 9:41 Respondens autem Jesus, dixit: O generatio infidelis, et perversa, usquequo ero apud vos, et patiar vos? adduc huc filium tuum.
LUK 9:42 Et cum accederet, elisit illum dæmonium, et dissipavit.
LUK 9:43 Et increpavit Jesus spiritum immundum, et sanavit puerum, et reddidit illum patri ejus.
LUK 9:44 Stupebant autem omnes in magnitudine Dei: omnibusque mirantibus in omnibus quæ faciebat, dixit ad discipulos suos: Ponite vos in cordibus vestris sermones istos: Filius enim hominis futurum est ut tradatur in manus hominum.
LUK 9:45 At illi ignorabant verbum istud, et erat velatum ante eos ut non sentirent illud: et timebant eum interrogare de hoc verbo.
LUK 9:46 Intravit autem cogitatio in eos quis eorum major esset.
LUK 9:47 At Jesus videns cogitationes cordis illorum, apprehendit puerum, et statuit illum secus se,
LUK 9:48 et ait illis: Quicumque susceperit puerum istum in nomine meo, me recipit: et quicumque me receperit, recipit eum qui me misit. Nam qui minor est inter vos omnes, hic major est.
LUK 9:49 Respondens autem Joannes dixit: Præceptor, vidimus quemdam in nomine tuo ejicientem dæmonia, et prohibuimus eum: quia non sequitur nobiscum.
LUK 9:50 Et ait ad illum Jesus: Nolite prohibere: qui enim non est adversum vos, pro vobis est.
LUK 9:51 Factum est autem dum complerentur dies assumptionis ejus, et ipse faciem suam firmavit ut iret in Jerusalem.
LUK 9:52 Et misit nuntios ante conspectum suum: et euntes intraverunt in civitatem Samaritanorum ut parerent illi.
LUK 9:53 Et non receperunt eum, quia facies ejus erat euntis in Jerusalem.
LUK 9:54 Cum vidissent autem discipuli ejus Jacobus et Joannes, dixerunt: Domine, vis dicimus ut ignis descendat de cælo, et consumat illos?
LUK 9:55 Et conversus increpavit illos, dicens: Nescitis cujus spiritus estis.
LUK 9:56 Filius hominis non venit animas perdere, sed salvare. Et abierunt in aliud castellum.
LUK 9:57 Factum est autem: ambulantibus illis in via, dixit quidam ad illum: Sequar te quocumque ieris.
LUK 9:58 Dixit illi Jesus: Vulpes foveas habent, et volucres cæli nidos: Filius autem hominis non habet ubi caput reclinet.
LUK 9:59 Ait autem ad alterum: Sequere me: ille autem dixit: Domine, permitte mihi primum ire, et sepelire patrem meum.
LUK 9:60 Dixitque ei Jesus: Sine ut mortui sepeliant mortuos suos: tu autem vade, et annuntia regnum Dei.
LUK 9:61 Et ait alter: Sequar te Domine, sed permitte mihi primum renuntiare his quæ domi sunt.
LUK 9:62 Ait ad illum Jesus: Nemo mittens manum suam ad aratrum, et respiciens retro, aptus est regno Dei.
LUK 10:1 Post hæc autem designavit Dominus et alios septuaginta duos: et misit illos binos ante faciem suam in omnem civitatem et locum, quo erat ipse venturus.
LUK 10:2 Et dicebat illis: Messis quidem multa, operarii autem pauci. Rogate ergo dominum messis ut mittat operarios in messem suam.
LUK 10:3 Ite: ecce ego mitto vos sicut agnos inter lupos.
LUK 10:4 Nolite portare sacculum, neque peram, neque calceamenta, et neminem per viam salutaveritis.
LUK 10:5 In quamcumque domum intraveritis, primum dicite: Pax huic domui:
LUK 10:6 et si ibi fuerit filius pacis, requiescet super illum pax vestra: sin autem, ad vos revertetur.
LUK 10:7 In eadem autem domo manete, edentes et bibentes quæ apud illos sunt: dignus est enim operarius mercede sua. Nolite transire de domo in domum.
LUK 10:8 Et in quamcumque civitatem intraveritis, et susceperint vos, manducate quæ apponuntur vobis:
LUK 10:9 et curate infirmos, qui in illa sunt, et dicite illis: Appropinquavit in vos regnum Dei.
LUK 10:10 In quamcumque autem civitatem intraveritis, et non susceperint vos, exeuntes in plateas ejus, dicite:
LUK 10:11 Etiam pulverem, qui adhæsit nobis de civitate vestra, extergimus in vos: tamen hoc scitote, quia appropinquavit regnum Dei.
LUK 10:12 Dico vobis, quia Sodomis in die illa remissius erit, quam illi civitati.
LUK 10:13 Væ tibi Corozain ! væ tibi Bethsaida ! quia si in Tyro et Sidone factæ fuissent virtutes quæ factæ sunt in vobis, olim in cilicio et cinere sedentes pœniterent.
LUK 10:14 Verumtamen Tyro et Sidoni remissius erit in judicio, quam vobis.
LUK 10:15 Et tu Capharnaum, usque ad cælum exaltata, usque ad infernum demergeris.
LUK 10:16 Qui vos audit, me audit: et qui vos spernit, me spernit. Qui autem me spernit, spernit eum qui misit me.
LUK 10:17 Reversi sunt autem septuaginta duo cum gaudio, dicentes: Domine, etiam dæmonia subjiciuntur nobis in nomine tuo.
LUK 10:18 Et ait illis: Videbam Satanam sicut fulgor de cælo cadentem.
LUK 10:19 Ecce dedi vobis potestatem calcandi supra serpentes, et scorpiones, et super omnem virtutem inimici: et nihil vobis nocebit.
LUK 10:20 Verumtamen in hoc nolite gaudere quia spiritus vobis subjiciuntur: gaudete autem, quod nomina vestra scripta sunt in cælis.
LUK 10:21 In ipsa hora exsultavit Spiritu Sancto, et dixit: Confiteor tibi Pater, Domine cæli et terræ, quod abscondisti hæc a sapientibus et prudentibus, et revelasti ea parvulis. Etiam Pater: quoniam sic placuit ante te.
LUK 10:22 Omnia mihi tradita sunt a Patre meo. Et nemo scit quis sit Filius, nisi Pater: et quis sit Pater, nisi Filius, et cui voluerit Filius revelare.
LUK 10:23 Et conversus ad discipulos suos, dixit: Beati oculi qui vident quæ vos videtis.
LUK 10:24 Dico enim vobis quod multi prophetæ et reges voluerunt videre quæ vos videtis, et non viderunt: et audire quæ auditis, et non audierunt.
LUK 10:25 Et ecce quidam legisperitus surrexit tentans illum, et dicens: Magister, quid faciendo vitam æternam possidebo?
LUK 10:26 At ille dixit ad eum: In lege quid scriptum est? quomodo legis?
LUK 10:27 Ille respondens dixit: Diliges Dominum Deum tuum ex toto corde tuo, et ex tota anima tua, et ex omnibus virtutibus tuis, et ex omni mente tua: et proximum tuum sicut teipsum.
LUK 10:28 Dixitque illi: Recte respondisti: hoc fac, et vives.
LUK 10:29 Ille autem volens justificare seipsum, dixit ad Jesum: Et quis est meus proximus?
LUK 10:30 Suscipiens autem Jesus, dixit: Homo quidam descendebat ab Jerusalem in Jericho, et incidit in latrones, qui etiam despoliaverunt eum: et plagis impositis abierunt semivivo relicto.
LUK 10:31 Accidit autem ut sacerdos quidam descenderet eadem via: et viso illo præterivit.
LUK 10:32 Similiter et Levita, cum esset secus locum, et videret eum, pertransiit.
LUK 10:33 Samaritanus autem quidam iter faciens, venit secus eum: et videns eum, misericordia motus est.
LUK 10:34 Et appropians alligavit vulnera ejus, infundens oleum et vinum: et imponens illum in jumentum suum, duxit in stabulum, et curam ejus egit.
LUK 10:35 Et altera die protulit duos denarios, et dedit stabulario, et ait: Curam illius habe: et quodcumque supererogaveris, ego cum rediero reddam tibi.
LUK 10:36 Quis horum trium videtur tibi proximus fuisse illi, qui incidit in latrones?
LUK 10:37 At ille dixit: Qui fecit misericordiam in illum. Et ait illi Jesus: Vade, et tu fac similiter.
LUK 10:38 Factum est autem, dum irent, et ipse intravit in quoddam castellum: et mulier quædam, Martha nomine, excepit illum in domum suam,
LUK 10:39 et huic erat soror nomine Maria, quæ etiam sedens secus pedes Domini, audiebat verbum illius.
LUK 10:40 Martha autem satagebat circa frequens ministerium: quæ stetit, et ait: Domine, non est tibi curæ quod soror mea reliquit me solam ministrare? dic ergo illi ut me adjuvet.
LUK 10:41 Et respondens dixit illi Dominus: Martha, Martha, sollicita es, et turbaris erga plurima,
LUK 10:42 porro unum est necessarium. Maria optimam partem elegit, quæ non auferetur ab ea.
LUK 11:1 Et factum est: cum esset in quodam loco orans, ut cessavit, dixit unus ex discipulis ejus ad eum: Domine, doce nos orare, sicut docuit et Joannes discipulos suos.
LUK 11:2 Et ait illis: Cum oratis, dicite: Pater, sanctificetur nomen tuum. Adveniat regnum tuum.
LUK 11:3 Panem nostrum quotidianum da nobis hodie.
LUK 11:4 Et dimitte nobis peccata nostra, siquidem et ipsi dimittimus omni debenti nobis. Et ne nos inducas in tentationem.
LUK 11:5 Et ait ad illos: Quis vestrum habebit amicum, et ibit ad illum media nocte, et dicet illi: Amice, commoda mihi tres panes,
LUK 11:6 quoniam amicus meus venit de via ad me, et non habeo quod ponam ante illum,
LUK 11:7 et ille de intus respondens dicat: Noli mihi molestus esse, jam ostium clausum est, et pueri mei mecum sunt in cubili: non possum surgere, et dare tibi.
LUK 11:8 Et si ille perseveraverit pulsans: dico vobis, etsi non dabit illi surgens eo quod amicus ejus sit, propter improbitatem tamen ejus surget, et dabit illi quotquot habet necessarios.
LUK 11:9 Et ego dico vobis: Petite, et dabitur vobis; quærite, et invenietis; pulsate, et aperietur vobis.
LUK 11:10 Omnis enim qui petit, accipit: et qui quærit, invenit: et pulsanti aperietur.
LUK 11:11 Quis autem ex vobis patrem petit panem, numquid lapidem dabit illi? aut piscem, numquid pro pisce serpentem dabit illi?
LUK 11:12 aut si petierit ovum, numquid porriget illi scorpionem?
LUK 11:13 Si ergo vos, cum sitis mali, nostis bona data dare filiis vestris: quanto magis Pater vester de cælo dabit spiritum bonum petentibus se?
LUK 11:14 Et erat ejiciens dæmonium, et illud erat mutum. Et cum ejecisset dæmonium, locutus est mutus, et admiratæ sunt turbæ.
LUK 11:15 Quidam autem ex eis dixerunt: In Beelzebub principe dæmoniorum ejicit dæmonia.
LUK 11:16 Et alii tentantes, signum de cælo quærebant ab eo.
LUK 11:17 Ipse autem ut vidit cogitationes eorum, dixit eis: Omne regnum in seipsum divisum desolabitur, et domus supra domum cadet.
LUK 11:18 Si autem et Satanas in seipsum divisus est, quomodo stabit regnum ejus? quia dicitis in Beelzebub me ejicere dæmonia.
LUK 11:19 Si autem ego in Beelzebub ejicio dæmonia: filii vestri in quo ejiciunt? ideo ipsi judices vestri erunt.
LUK 11:20 Porro si in digito Dei ejicio dæmonia: profecto pervenit in vos regnum Dei.
LUK 11:21 Cum fortis armatus custodit atrium suum, in pace sunt ea quæ possidet.
LUK 11:22 Si autem fortior eo superveniens vicerit eum, universa arma ejus auferet, in quibus confidebat, et spolia ejus distribuet.
LUK 11:23 Qui non est mecum, contra me est: et qui non colligit mecum, dispergit.
LUK 11:24 Cum immundus spiritus exierit de homine, ambulat per loca inaquosa, quærens requiem: et non inveniens dicit: Revertar in domum meam unde exivi.
LUK 11:25 Et cum venerit, invenit eam scopis mundatam, et ornatam.
LUK 11:26 Tunc vadit, et assumit septem alios spiritus secum, nequiores se, et ingressi habitant ibi. Et fiunt novissima hominis illius pejora prioribus.
LUK 11:27 Factum est autem, cum hæc diceret: extollens vocem quædam mulier de turba dixit illi: Beatus venter qui te portavit, et ubera quæ suxisti.
LUK 11:28 At ille dixit: Quinimmo beati, qui audiunt verbum Dei et custodiunt illud.
LUK 11:29 Turbis autem concurrentibus cœpit dicere: Generatio hæc, generatio nequam est: signum quærit, et signum non dabitur ei, nisi signum Jonæ prophetæ.
LUK 11:30 Nam sicut fuit Jonas signum Ninivitis, ita erit et Filius hominis generationi isti.
LUK 11:31 Regina austri surget in judicio cum viris generationis hujus, et condemnabit illos: quia venit a finibus terræ audire sapientiam Salomonis: et ecce plus quam Salomon hic.
LUK 11:32 Viri Ninivitæ surgent in judicio cum generatione hac, et condemnabunt illam: quia pœnitentiam egerunt ad prædicationem Jonæ, et ecce plus quam Jonas hic.
LUK 11:33 Nemo lucernam accendit, et in abscondito ponit, neque sub modio: sed supra candelabrum, ut qui ingrediuntur, lumen videant.
LUK 11:34 Lucerna corporis tui est oculus tuus. Si oculus tuus fuerit simplex, totum corpus tuum lucidum erit: si autem nequam fuerit, etiam corpus tuum tenebrosum erit.
LUK 11:35 Vide ergo ne lumen quod in te est, tenebræ sint.
LUK 11:36 Si ergo corpus tuum totum lucidum fuerit, non habens aliquam partem tenebrarum, erit lucidum totum, et sicut lucerna fulgoris illuminabit te.
LUK 11:37 Et cum loqueretur, rogavit illum quidam pharisæus ut pranderet apud se. Et ingressus recubuit.
LUK 11:38 Pharisæus autem cœpit intra se reputans dicere, quare non baptizatus esset ante prandium.
LUK 11:39 Et ait Dominus ad illum: Nunc vos pharisæi, quod deforis est calicis et catini, mundatis: quod autem intus est vestrum, plenum est rapina et iniquitate.
LUK 11:40 Stulti ! nonne qui fecit quod deforis est, etiam id quod deintus est fecit?
LUK 11:41 Verumtamen quod superest, date eleemosynam: et ecce omnia munda sunt vobis.
LUK 11:42 Sed væ vobis, pharisæis, quia decimatis mentham, et rutam, et omne olus, et præteritis judicium et caritatem Dei: hæc autem oportuit facere, et illa non omittere.
LUK 11:43 Væ vobis, pharisæis, quia diligitis primas cathedras in synagogis, et salutationes in foro.
LUK 11:44 Væ vobis, quia estis ut monumenta, quæ non apparent, et homines ambulantes supra, nesciunt.
LUK 11:45 Respondens autem quidam ex legisperitis, ait illi: Magister, hæc dicens etiam contumeliam nobis facis.
LUK 11:46 At ille ait: Et vobis legisperitis væ: quia oneratis homines oneribus, quæ portare non possunt, et ipsi uno digito vestro non tangitis sarcinas.
LUK 11:47 Væ vobis, qui ædificatis monumenta prophetarum: patres autem vestri occiderunt illos.
LUK 11:48 Profecto testificamini quod consentitis operibus patrum vestrorum: quoniam ipsi quidem eos occiderunt, vos autem ædificatis eorum sepulchra.
LUK 11:49 Propterea et sapientia Dei dixit: Mittam ad illos prophetas, et apostolos, et ex illis occident, et persequentur:
LUK 11:50 ut inquiratur sanguis omnium prophetarum, qui effusus est a constitutione mundi a generatione ista,
LUK 11:51 a sanguine Abel, usque ad sanguinem Zachariæ, qui periit inter altare et ædem. Ita dico vobis, requiretur ab hac generatione.
LUK 11:52 Væ vobis, legisperitis, quia tulistis clavem scientiæ: ipsi non introistis, et eos qui introibant, prohibuistis.
LUK 11:53 Cum autem hæc ad illos diceret, cœperunt pharisæi et legisperiti graviter insistere, et os ejus opprimere de multis,
LUK 11:54 insidiantes ei, et quærentes aliquid capere de ore ejus, ut accusarent eum.
LUK 12:1 Multis autem turbis circumstantibus, ita ut se invicem conculcarent, cœpit dicere ad discipulos suos: Attendite a fermento pharisæorum, quod est hypocrisis.
LUK 12:2 Nihil autem opertum est, quod non reveletur: neque absconditum, quod non sciatur.
LUK 12:3 Quoniam quæ in tenebris dixistis, in lumine dicentur: et quod in aurem locuti estis in cubiculis, prædicabitur in tectis.
LUK 12:4 Dico autem vobis amicis meis: Ne terreamini ab his qui occidunt corpus, et post hæc non habent amplius quid faciant.
LUK 12:5 Ostendam autem vobis quem timeatis: timete eum qui, postquam occiderit, habet potestatem mittere in gehennam: ita dico vobis, hunc timete.
LUK 12:6 Nonne quinque passeres veneunt dipondio, et unus ex illis non est in oblivione coram Deo?
LUK 12:7 sed et capilli capitis vestri omnes numerati sunt. Nolite ergo timere: multis passeribus pluris estis vos.
LUK 12:8 Dico autem vobis: Omnis quicumque confessus fuerit me coram hominibus, et Filius hominis confitebitur illum coram angelis Dei:
LUK 12:9 qui autem negaverit me coram hominibus, negabitur coram angelis Dei.
LUK 12:10 Et omnis qui dicit verbum in Filium hominis, remittetur illi: ei autem qui in Spiritum Sanctum blasphemaverit, non remittetur.
LUK 12:11 Cum autem inducent vos in synagogas, et ad magistratus, et potestates, nolite solliciti esse qualiter, aut quid respondeatis, aut quid dicatis.
LUK 12:12 Spiritus enim Sanctus docebit vos in ipsa hora quid oporteat vos dicere.
LUK 12:13 Ait autem ei quidam de turba: Magister, dic fratri meo ut dividat mecum hæreditatem.
LUK 12:14 At ille dixit illi: Homo, quis me constituit judicem, aut divisorem super vos?
LUK 12:15 Dixitque ad illos: Videte, et cavete ab omni avaritia: quia non in abundantia cujusquam vita ejus est ex his quæ possidet.
LUK 12:16 Dixit autem similitudinem ad illos, dicens: Hominis cujusdam divitis uberes fructus ager attulit:
LUK 12:17 et cogitabat intra se dicens: Quid faciam, quia non habeo quo congregem fructus meos?
LUK 12:18 Et dixit: Hoc faciam: destruam horrea mea, et majora faciam: et illuc congregabo omnia quæ nata sunt mihi, et bona mea,
LUK 12:19 et dicam animæ meæ: Anima, habes multa bona posita in annos plurimos: requiesce, comede, bibe, epulare.
LUK 12:20 Dixit autem illi Deus: Stulte, hac nocte animam tuam repetunt a te: quæ autem parasti, cujus erunt?
LUK 12:21 Sic est qui sibi thesaurizat, et non est in Deum dives.
LUK 12:22 Dixitque ad discipulos suos: Ideo dico vobis, nolite solliciti esse animæ vestræ quid manducetis, neque corpori quid induamini.
LUK 12:23 Anima plus est quam esca, et corpus plus quam vestimentum.
LUK 12:24 Considerate corvos, quia non seminant, neque metunt, quibus non est cellarium, neque horreum, et Deus pascit illos. Quanto magis vos pluris estis illis?
LUK 12:25 Quis autem vestrum cogitando potest adjicere ad staturam suam cubitum unum?
LUK 12:26 Si ergo neque quod minimum est potestis, quid de ceteris solliciti estis?
LUK 12:27 Considerate lilia quomodo crescunt: non laborant, neque nent: dico autem vobis, nec Salomon in omni gloria sua vestiebatur sicut unum ex istis.
LUK 12:28 Si autem fœnum, quod hodie est in agro, et cras in clibanum mittitur, Deus sic vestit: quanto magis vos pusillæ fidei?
LUK 12:29 Et vos nolite quærere quid manducetis, aut quid bibatis: et nolite in sublime tolli:
LUK 12:30 hæc enim omnia gentes mundi quærunt. Pater autem vester scit quoniam his indigetis.
LUK 12:31 Verumtamen quærite primum regnum Dei, et justitiam ejus: et hæc omnia adjicientur vobis.
LUK 12:32 Nolite timere pusillus grex, quia complacuit Patri vestro dare vobis regnum.
LUK 12:33 Vendite quæ possidetis, et date eleemosynam. Facite vobis sacculos, qui non veterascunt, thesaurum non deficientem in cælis: quo fur non appropriat, neque tinea corrumpit.
LUK 12:34 Ubi enim thesaurus vester est, ibi et cor vestrum erit.
LUK 12:35 Sint lumbi vestri præcincti, et lucernæ ardentes in manibus vestris,
LUK 12:36 et vos similes hominibus exspectantibus dominum suum quando revertatur a nuptiis: ut, cum venerit et pulsaverit, confestim aperiant ei.
LUK 12:37 Beati servi illi quos, cum venerit dominus, invenerit vigilantes: amen dico vobis, quod præcinget se, et faciet illos discumbere, et transiens ministrabit illis.
LUK 12:38 Et si venerit in secunda vigilia, et si in tertia vigilia venerit, et ita invenerit, beati sunt servi illi.
LUK 12:39 Hoc autem scitote, quoniam si sciret paterfamilias, qua hora fur veniret, vigilaret utique, et non sineret perfodi domum suam.
LUK 12:40 Et vos estote parati: quia qua hora non putatis, Filius hominis veniet.
LUK 12:41 Ait autem et Petrus: Domine, ad nos dicis hanc parabolam, an et ad omnes?
LUK 12:42 Dixit autem Dominus: Quis, putas, est fidelis dispensator, et prudens, quem constituit dominus supra familiam suam, ut det illis in tempore tritici mensuram?
LUK 12:43 Beatus ille servus quem, cum venerit dominus, invenerit ita facientem.
LUK 12:44 Vere dico vobis, quoniam supra omnia quæ possidet, constituet illum.
LUK 12:45 Quod si dixerit servus ille in corde suo: Moram facit dominus meus venire: et cœperit percutere servos, et ancillas, et edere, et bibere, et inebriari:
LUK 12:46 veniet dominus servi illius in die qua non sperat, et hora qua nescit, et dividet eum, partemque ejus cum infidelibus ponet.
LUK 12:47 Ille autem servus qui cognovit voluntatem domini sui, et non præparavit, et non facit secundum voluntatem ejus, vapulabit multis:
LUK 12:48 qui autem non cognovit, et fecit digna plagis, vapulabit paucis. Omni autem cui multum datum est, multum quæretur ab eo: et cui commendaverunt multum, plus petent ab eo.
LUK 12:49 Ignem veni mittere in terram, et quid volo nisi ut accendatur?
LUK 12:50 Baptismo autem habeo baptizari: et quomodo coarctor usque dum perficiatur?
LUK 12:51 Putatis quia pacem veni dare in terram? non, dico vobis, sed separationem:
LUK 12:52 erunt enim ex hoc quinque in domo una divisi, tres in duos, et duo in tres
LUK 12:53 dividentur: pater in filium, et filius in patrem suum, mater in filiam, et filia in matrem, socrus in nurum suam, et nurus in socrum suam.
LUK 12:54 Dicebat autem et ad turbas: Cum videritis nubem orientem ab occasu, statim dicitis: Nimbus venit: et ita fit.
LUK 12:55 Et cum austrum flantem, dicitis: Quia æstus erit: et fit.
LUK 12:56 Hypocritæ ! faciem cæli et terræ nostis probare: hoc autem tempus quomodo non probatis?
LUK 12:57 quid autem et a vobis ipsis non judicatis quod justum est?
LUK 12:58 Cum autem vadis cum adversario tuo ad principem, in via da operam liberari ab illo, ne forte trahat te ad judicem, et judex tradat te exactori, et exactor mittat te in carcerem.
LUK 12:59 Dico tibi, non exies inde, donec etiam novissimum minutum reddas.
LUK 13:1 Aderant autem quidam ipso in tempore, nuntiantes illi de Galilæis, quorum sanguinem Pilatus miscuit cum sacrificiis eorum.
LUK 13:2 Et respondens dixit illis: Putatis quod hi Galilæi præ omnibus Galilæis peccatores fuerint, quia talia passi sunt?
LUK 13:3 Non, dico vobis: sed nisi pœnitentiam habueritis, omnes similiter peribitis.
LUK 13:4 Sicut illi decem et octo, supra quos cecidit turris in Siloë, et occidit eos: putatis quia et ipsi debitores fuerint præter omnes homines habitantes in Jerusalem?
LUK 13:5 Non, dico vobis: sed si pœnitentiam non egeritis, omnes similiter peribitis.
LUK 13:6 Dicebat autem et hanc similitudinem: Arborem fici habebat quidam plantatam in vinea sua, et venit quærens fructum in illa, et non invenit.
LUK 13:7 Dixit autem ad cultorem vineæ: Ecce anni tres sunt ex quo venio quærens fructum in ficulnea hac, et non invenio: succide ergo illam: ut quid etiam terram occupat?
LUK 13:8 At ille respondens, dicit illi: Domine dimitte illam et hoc anno, usque dum fodiam circa illam, et mittam stercora,
LUK 13:9 et siquidem fecerit fructum: sin autem, in futurum succides eam.
LUK 13:10 Erat autem docens in synagoga eorum sabbatis.
LUK 13:11 Et ecce mulier, quæ habebat spiritum infirmitatis annis decem et octo: et erat inclinata, nec omnino poterat sursum respicere.
LUK 13:12 Quam cum videret Jesus, vocavit eam ad se, et ait illi: Mulier, dimissa es ab infirmitate tua.
LUK 13:13 Et imposuit illi manus, et confestim erecta est, et glorificabat Deum.
LUK 13:14 Respondens autem archisynagogus, indignans quia sabbato curasset Jesus, dicebat turbæ: Sex dies sunt in quibus oportet operari: in his ergo venite, et curamini, et non in die sabbati.
LUK 13:15 Respondens autem ad illum Dominus, dixit: Hypocritæ, unusquisque vestrum sabbato non solvit bovem suum, aut asinum a præsepio, et ducit adaquare?
LUK 13:16 Hanc autem filiam Abrahæ, quam alligavit Satanas, ecce decem et octo annis, non oportuit solvi a vinculo isto die sabbati?
LUK 13:17 Et cum hæc diceret, erubescebant omnes adversarii ejus: et omnis populus gaudebat in universis, quæ gloriose fiebant ab eo.
LUK 13:18 Dicebat ergo: Cui simile est regnum Dei, et cui simile æstimabo illud?
LUK 13:19 Simile est grano sinapis, quod acceptum homo misit in hortum suum, et crevit, et factum est in arborem magnam: et volucres cæli requieverunt in ramis ejus.
LUK 13:20 Et iterum dixit: Cui simile æstimabo regnum Dei?
LUK 13:21 Simile est fermento, quod acceptum mulier abscondit in farinæ sata tria, donec fermentaretur totum.
LUK 13:22 Et ibat per civitates et castella, docens, et iter faciens in Jerusalem.
LUK 13:23 Ait autem illi quidam: Domine, si pauci sunt, qui salvantur? Ipse autem dixit ad illos:
LUK 13:24 Contendite intrare per angustam portam: quia multi, dico vobis, quærent intrare, et non poterunt.
LUK 13:25 Cum autem intraverit paterfamilias, et clauserit ostium, incipietis foris stare, et pulsare ostium, dicentes: Domine, aperi nobis: et respondens dicet vobis: Nescio vos unde sitis:
LUK 13:26 tunc incipietis dicere: Manducavimus coram te, et bibimus, et in plateis nostris docuisti.
LUK 13:27 Et dicet vobis: Nescio vos unde sitis: discedite a me omnes operarii iniquitatis.
LUK 13:28 Ibi erit fletus et stridor dentium: cum videritis Abraham, et Isaac, et Jacob, et omnes prophetas in regno Dei, vos autem expelli foras.
LUK 13:29 Et venient ab oriente, et occidente, et aquilone, et austro, et accumbent in regno Dei.
LUK 13:30 Et ecce sunt novissimi qui erunt primi, et sunt primi qui erunt novissimi.
LUK 13:31 In ipsa die accesserunt quidam pharisæorum, dicentes illi: Exi, et vade hinc: quia Herodes vult te occidere.
LUK 13:32 Et ait illis: Ite, et dicite vulpi illi: Ecce ejicio dæmonia, et sanitates perficio hodie, et cras, et tertia die consummor.
LUK 13:33 Verumtamen oportet me hodie et cras et sequenti die ambulare: quia non capit prophetam perire extra Jerusalem.
LUK 13:34 Jerusalem, Jerusalem, quæ occidis prophetas, et lapidas eos qui mittuntur ad te, quoties volui congregare filios tuos quemadmodum avis nidum suum sub pennis, et noluisti?
LUK 13:35 Ecce relinquetur vobis domus vestra deserta. Dico autem vobis, quia non videbitis me donec veniat cum dicetis: Benedictus qui venit in nomine Domini.
LUK 14:1 Et factum est cum intraret Jesus in domum cujusdam principis pharisæorum sabbato manducare panem, et ipsi observabant eum.
LUK 14:2 Et ecce homo quidam hydropicus erat ante illum.
LUK 14:3 Et respondens Jesus dixit ad legisperitos et pharisæos, dicens: Si licet sabbato curare?
LUK 14:4 At illi tacuerunt. Ipse vero apprehensum sanavit eum, ac dimisit.
LUK 14:5 Et respondens ad illos dixit: Cujus vestrum asinus, aut bos in puteum cadet, et non continuo extrahet illum die sabbati?
LUK 14:6 Et non poterant ad hæc respondere illi.
LUK 14:7 Dicebat autem et ad invitatos parabolam, intendens quomodo primos accubitus eligerent, dicens ad illos:
LUK 14:8 Cum invitatus fueris ad nuptias, non discumbas in primo loco, ne forte honoratior te sit invitatus ab illo.
LUK 14:9 Et veniens is, qui te et illum vocavit, dicat tibi: Da huic locum: et tunc incipias cum rubore novissimum locum tenere.
LUK 14:10 Sed cum vocatus fueris, vade, recumbe in novissimo loco: ut, cum venerit qui te invitavit, dicat tibi: Amice, ascende superius. Tunc erit tibi gloria coram simul discumbentibus:
LUK 14:11 quia omnis, qui se exaltat, humiliabitur: et qui se humiliat, exaltabitur.
LUK 14:12 Dicebat autem et ei, qui invitaverat: Cum facis prandium, aut cœnam, noli vocare amicos tuos, neque fratres tuos, neque cognatos, neque vicinos divites: ne forte te et ipsi reinvitent, et fiat tibi retributio;
LUK 14:13 sed cum facis convivium, voca pauperes, debiles, claudos, et cæcos:
LUK 14:14 et beatus eris, quia non habent retribuere tibi: retribuetur enim tibi in resurrectione justorum.
LUK 14:15 Hæc cum audisset quidam de simul discumbentibus, dixit illi: Beatus qui manducabit panem in regno Dei.
LUK 14:16 At ipse dixit ei: Homo quidam fecit cœnam magnam, et vocavit multos.
LUK 14:17 Et misit servum suum hora cœnæ dicere invitatis ut venirent, quia jam parata sunt omnia.
LUK 14:18 Et cœperunt simul omnes excusare. Primus dixit ei: Villam emi, et necesse habeo exire, et videre illam: rogo te, habe me excusatum.
LUK 14:19 Et alter dixit: Juga boum emi quinque, et eo probare illa: rogo te, habe me excusatum.
LUK 14:20 Et alius dixit: Uxorem duxi, et ideo non possum venire.
LUK 14:21 Et reversus servus nuntiavit hæc domino suo. Tunc iratus paterfamilias, dixit servo suo: Exi cito in plateas et vicos civitatis: et pauperes, ac debiles, et cæcos, et claudos introduc huc.
LUK 14:22 Et ait servus: Domine, factum est ut imperasti, et adhuc locus est.
LUK 14:23 Et ait dominus servo: Exi in vias, et sæpes: et compelle intrare, ut impleatur domus mea.
LUK 14:24 Dico autem vobis quod nemo virorum illorum qui vocati sunt, gustabit cœnam meam.
LUK 14:25 Ibant autem turbæ multæ cum eo: et conversus dixit ad illos:
LUK 14:26 Si quis venit ad me, et non odit patrem suum, et matrem, et uxorem, et filios, et fratres, et sorores, adhuc autem et animam suam, non potest meus esse discipulus.
LUK 14:27 Et qui non bajulat crucem suam, et venit post me, non potest meus esse discipulus.
LUK 14:28 Quis enim ex vobis volens turrim ædificare, non prius sedens computat sumptus, qui necessarii sunt, si habeat ad perficiendum,
LUK 14:29 ne, posteaquam posuerit fundamentum, et non potuerit perficere, omnes qui vident, incipiant illudere ei,
LUK 14:30 dicentes: Quia hic homo cœpit ædificare, et non potuit consummare?
LUK 14:31 Aut quis rex iturus committere bellum adversus alium regem, non sedens prius cogitat, si possit cum decem millibus occurrere ei, qui cum viginti millibus venit ad se?
LUK 14:32 Alioquin adhuc illo longe agente, legationem mittens rogat ea quæ pacis sunt.
LUK 14:33 Sic ergo omnis ex vobis, qui non renuntiat omnibus quæ possidet, non potest meus esse discipulus.
LUK 14:34 Bonum est sal: si autem sal evanuerit, in quo condietur?
LUK 14:35 Neque in terram, neque in sterquilinium utile est, sed foras mittetur. Qui habet aures audiendi, audiat.
LUK 15:1 Erant autem appropinquantes ei publicani, et peccatores ut audirent illum.
LUK 15:2 Et murmurabant pharisæi, et scribæ, dicentes: Quia hic peccatores recipit, et manducat cum illis.
LUK 15:3 Et ait ad illos parabolam istam dicens:
LUK 15:4 Quis ex vobis homo, qui habet centum oves, et si perdiderit unam ex illis, nonne dimittit nonaginta novem in deserto, et vadit ad illam quæ perierat, donec inveniat eam?
LUK 15:5 Et cum invenerit eam, imponit in humeros suos gaudens:
LUK 15:6 et veniens domum convocat amicos et vicinos, dicens illis: Congratulamini mihi, quia inveni ovem meam, quæ perierat.
LUK 15:7 Dico vobis quod ita gaudium erit in cælo super uno peccatore pœnitentiam agente, quam super nonaginta novem justis, qui non indigent pœnitentia.
LUK 15:8 Aut quæ mulier habens drachmas decem, si perdiderit drachmam unam, nonne accendit lucernam, et everrit domum, et quærit diligenter, donec inveniat?
LUK 15:9 Et cum invenerit convocat amicas et vicinas, dicens: Congratulamini mihi, quia inveni drachmam quam perdideram.
LUK 15:10 Ita, dico vobis, gaudium erit coram angelis Dei super uno peccatore pœnitentiam agente.
LUK 15:11 Ait autem: Homo quidam habuit duos filios:
LUK 15:12 et dixit adolescentior ex illis patri: Pater, da mihi portionem substantiæ, quæ me contingit. Et divisit illis substantiam.
LUK 15:13 Et non post multos dies, congregatis omnibus, adolescentior filius peregre profectus est in regionem longinquam, et ibi dissipavit substantiam suam vivendo luxuriose.
LUK 15:14 Et postquam omnia consummasset, facta est fames valida in regione illa, et ipse cœpit egere.
LUK 15:15 Et abiit, et adhæsit uni civium regionis illius: et misit illum in villam suam ut pasceret porcos.
LUK 15:16 Et cupiebat implere ventrem suum de siliquis, quas porci manducabant: et nemo illi dabat.
LUK 15:17 In se autem reversus, dixit: Quanti mercenarii in domo patris mei abundant panibus, ego autem hic fame pereo !
LUK 15:18 surgam, et ibo ad patrem meum, et dicam ei: Pater, peccavi in cælum, et coram te:
LUK 15:19 jam non sum dignus vocari filius tuus: fac me sicut unum de mercenariis tuis.
LUK 15:20 Et surgens venit ad patrem suum. Cum autem adhuc longe esset, vidit illum pater ipsius, et misericordia motus est, et accurrens cecidit super collum ejus, et osculatus est eum.
LUK 15:21 Dixitque ei filius: Pater, peccavi in cælum, et coram te: jam non sum dignus vocari filius tuus.
LUK 15:22 Dixit autem pater ad servos suos: Cito proferte stolam primam, et induite illum, et date annulum in manum ejus, et calceamenta in pedes ejus:
LUK 15:23 et adducite vitulum saginatum, et occidite, et manducemus, et epulemur:
LUK 15:24 quia hic filius meus mortuus erat, et revixit: perierat, et inventus est. Et cœperunt epulari.
LUK 15:25 Erat autem filius ejus senior in agro: et cum veniret, et appropinquaret domui, audivit symphoniam et chorum:
LUK 15:26 et vocavit unum de servis, et interrogavit quid hæc essent.
LUK 15:27 Isque dixit illi: Frater tuus venit, et occidit pater tuus vitulum saginatum, quia salvum illum recepit.
LUK 15:28 Indignatus est autem, et nolebat introire. Pater ergo illius egressus, cœpit rogare illum.
LUK 15:29 At ille respondens, dixit patri suo: Ecce tot annis servio tibi, et numquam mandatum tuum præterivi: et numquam dedisti mihi hædum ut cum amicis meis epularer.
LUK 15:30 Sed postquam filius tuus hic, qui devoravit substantiam suam cum meretricibus, venit, occidisti illi vitulum saginatum.
LUK 15:31 At ipse dixit illi: Fili, tu semper mecum es, et omnia mea tua sunt:
LUK 15:32 epulari autem, et gaudere oportebat, quia frater tuus hic mortuus erat, et revixit; perierat, et inventus est.
LUK 16:1 Dicebat autem et ad discipulos suos: Homo quidam erat dives, qui habebat villicum: et hic diffamatus est apud illum quasi dissipasset bona ipsius.
LUK 16:2 Et vocavit illum, et ait illi: Quid hoc audio de te? redde rationem villicationis tuæ: jam enim non poteris villicare.
LUK 16:3 Ait autem villicus intra se: Quid faciam, quia dominus meus aufert a me villicationem? Fodere non valeo, mendicare erubesco.
LUK 16:4 Scio quid faciam, ut, cum amotus fuero a villicatione, recipiant me in domos suas.
LUK 16:5 Convocatis itaque singulis debitoribus domini sui, dicebat primo: Quantum debes domino meo?
LUK 16:6 At ille dixit: Centum cados olei. Dixitque illi: Accipe cautionem tuam: et sede cito, scribe quinquaginta.
LUK 16:7 Deinde alii dixit: Tu vero quantum debes? Qui ait: Centum coros tritici. Ait illi: Accipe litteras tuas, et scribe octoginta.
LUK 16:8 Et laudavit dominus villicum iniquitatis, quia prudenter fecisset: quia filii hujus sæculi prudentiores filiis lucis in generatione sua sunt.
LUK 16:9 Et ego vobis dico: facite vobis amicos de mammona iniquitatis: ut, cum defeceritis, recipiant vos in æterna tabernacula.
LUK 16:10 Qui fidelis est in minimo, et in majori fidelis est: et qui in modico iniquus est, et in majori iniquus est.
LUK 16:11 Si ergo in iniquo mammona fideles non fuistis quod verum est, quis credet vobis?
LUK 16:12 Et si in alieno fideles non fuistis, quod vestrum est, quis dabit vobis?
LUK 16:13 Nemo servus potest duobus dominis servire: aut enim unum odiet, et alterum diliget: aut uni adhærebit, et alterum contemnet. Non potestis Deo servire et mammonæ.
LUK 16:14 Audiebant autem omnia hæc pharisæi, qui erant avari: et deridebant illum.
LUK 16:15 Et ait illis: Vos estis qui justificatis vos coram hominibus: Deus autem novit corda vestra: quia quod hominibus altum est, abominatio est ante Deum.
LUK 16:16 Lex et prophetæ usque ad Joannem: ex eo regnum Dei evangelizatur, et omnis in illud vim facit.
LUK 16:17 Facilius est autem cælum et terram præterire, quam de lege unum apicem cadere.
LUK 16:18 Omnis qui dimittit uxorem suam et alteram ducit, mœchatur: et qui dimissam a viro ducit, mœchatur.
LUK 16:19 Homo quidam erat dives, qui induebatur purpura et bysso, et epulabatur quotidie splendide.
LUK 16:20 Et erat quidam mendicus, nomine Lazarus, qui jacebat ad januam ejus, ulceribus plenus,
LUK 16:21 cupiens saturari de micis quæ cadebant de mensa divitis, et nemo illi dabat: sed et canes veniebant, et lingebant ulcera ejus.
LUK 16:22 Factum est autem ut moreretur mendicus, et portaretur ab angelis in sinum Abrahæ. Mortuus est autem et dives, et sepultus est in inferno.
LUK 16:23 Elevans autem oculos suos, cum esset in tormentis, vidit Abraham a longe, et Lazarum in sinu ejus:
LUK 16:24 et ipse clamans dixit: Pater Abraham, miserere mei, et mitte Lazarum ut intingat extremum digiti sui in aquam, ut refrigeret linguam meam, quia crucior in hac flamma.
LUK 16:25 Et dixit illi Abraham: Fili, recordare quia recepisti bona in vita tua, et Lazarus similiter mala: nunc autem hic consolatur, tu vero cruciaris:
LUK 16:26 et in his omnibus inter nos et vos chaos magnum firmatum est: ut hi qui volunt hinc transire ad vos, non possint, neque inde huc transmeare.
LUK 16:27 Et ait: Rogo ergo te, pater, ut mittas eum in domum patris mei:
LUK 16:28 habeo enim quinque fratres: ut testetur illis, ne et ipsi veniant in hunc locum tormentorum.
LUK 16:29 Et ait illi Abraham: Habent Moysen et prophetas: audiant illos.
LUK 16:30 At ille dixit: Non, pater Abraham: sed si quis ex mortuis ierit ad eos, pœnitentiam agent.
LUK 16:31 Ait autem illi: Si Moysen et prophetas non audiunt, neque si quis ex mortuis resurrexerit, credent.
LUK 17:1 Et ait ad discipulos suos: Impossibile est ut non veniant scandala: væ autem illi per quem veniunt.
LUK 17:2 Utilius est illi si lapis molaris imponatur circa collum ejus, et projiciatur in mare quam ut scandalizet unum de pusillis istis.
LUK 17:3 Attendite vobis: Si peccaverit in te frater tuus, increpa illum: et si pœnitentiam egerit, dimitte illi.
LUK 17:4 Et si septies in die peccaverit in te, et septies in die conversus fuerit ad te, dicens: Pœnitet me, dimitte illi.
LUK 17:5 Et dixerunt apostoli Domino: Adauge nobis fidem.
LUK 17:6 Dixit autem Dominus: Si habueritis fidem sicut granum sinapis, dicetis huic arbori moro: Eradicare, et transplantare in mare, et obediet vobis.
LUK 17:7 Quis autem vestrum habens servum arantem aut pascentem, qui regresso de agro dicat illi: Statim transi, recumbe:
LUK 17:8 et non dicat ei: Para quod cœnem, et præcinge te, et ministra mihi donec manducem, et bibam, et post hæc tu manducabis, et bibes?
LUK 17:9 Numquid gratiam habet servo illi, quia fecit quæ ei imperaverat?
LUK 17:10 non puto. Sic et vos cum feceritis omnia quæ præcepta sunt vobis, dicite: Servi inutiles sumus: quod debuimus facere, fecimus.
LUK 17:11 Et factum est, dum iret in Jerusalem, transibat per mediam Samariam et Galilæam.
LUK 17:12 Et cum ingrederetur quoddam castellum, occurrerunt ei decem viri leprosi, qui steterunt a longe:
LUK 17:13 et levaverunt vocem, dicentes: Jesu præceptor, miserere nostri.
LUK 17:14 Quos ut vidit, dixit: Ite, ostendite vos sacerdotibus. Et factum est, dum irent, mundati sunt.
LUK 17:15 Unus autem ex illis, ut vidit quia mundatus est, regressus est, cum magna voce magnificans Deum,
LUK 17:16 et cecidit in faciem ante pedes ejus, gratias agens: et hic erat Samaritanus.
LUK 17:17 Respondens autem Jesus, dixit: Nonne decem mundati sunt? et novem ubi sunt?
LUK 17:18 Non est inventus qui rediret, et daret gloriam Deo, nisi hic alienigena.
LUK 17:19 Et ait illi: Surge, vade: quia fides tua te salvum fecit.
LUK 17:20 Interrogatus autem a pharisæis: Quando venit regnum Dei? respondens eis, dixit: Non venit regnum Dei cum observatione:
LUK 17:21 neque dicent: Ecce hic, aut ecce illic. Ecce enim regnum Dei intra vos est.
LUK 17:22 Et ait ad discipulos suos: Venient dies quando desideretis videre unum diem Filii hominis, et non videbitis.
LUK 17:23 Et dicent vobis: Ecce hic, et ecce illic. Nolite ire, neque sectemini:
LUK 17:24 nam, sicut fulgur coruscans de sub cælo in ea quæ sub cælo sunt, fulget: ita erit Filius hominis in die sua.
LUK 17:25 Primum autem oportet illum multa pati, et reprobari a generatione hac.
LUK 17:26 Et sicut factum est in diebus Noë, ita erit et in diebus Filii hominis:
LUK 17:27 edebant et bibebant: uxores ducebant et dabantur ad nuptias, usque in diem, qua intravit Noë in arcam: et venit diluvium, et perdidit omnes.
LUK 17:28 Similiter sicut factum est in diebus Lot: edebant et bibebant, emebant et vendebant, plantabant et ædificabant:
LUK 17:29 qua die autem exiit Lot a Sodomis, pluit ignem et sulphur de cælo, et omnes perdidit:
LUK 17:30 secundum hæc erit qua die Filius hominis revelabitur.
LUK 17:31 In illa hora, qui fuerit in tecto, et vasa ejus in domo, ne descendat tollere illa: et qui in agro, similiter non redeat retro.
LUK 17:32 Memores estote uxoris Lot.
LUK 17:33 Quicumque quæsierit animam suam salvam facere, perdet illam: et quicumque perdiderit illam, vivificabit eam.
LUK 17:34 Dico vobis: In illa nocte erunt duo in lecto uno: unus assumetur, et alter relinquetur:
LUK 17:35 duæ erunt molentes in unum: una assumetur, et altera relinquetur: duo in agro: unus assumetur, et alter relinquetur.
LUK 17:36 Respondentes dicunt illi: Ubi Domine?
LUK 17:37 Qui dixit illis: Ubicumque fuerit corpus, illuc congregabuntur et aquilæ.
LUK 18:1 Dicebat autem et parabolam ad illos, quoniam oportet semper orare et non deficere,
LUK 18:2 dicens: Judex quidam erat in quadam civitate, qui Deum non timebat, et hominem non reverebatur.
LUK 18:3 Vidua autem quædam erat in civitate illa, et veniebat ad eum, dicens: Vindica me de adversario meo.
LUK 18:4 Et nolebat per multum tempus. Post hæc autem dixit intra se: Etsi Deum non timeo, nec hominem revereor:
LUK 18:5 tamen quia molesta est mihi hæc vidua, vindicabo illam, ne in novissimo veniens sugillet me.
LUK 18:6 Ait autem Dominus: Audite quid judex iniquitatis dicit:
LUK 18:7 Deus autem non faciet vindictam electorum suorum clamantium ad se die ac nocte, et patientiam habebit in illis?
LUK 18:8 Dico vobis quia cito faciet vindictam illorum. Verumtamen Filius hominis veniens, putas, inveniet fidem in terra?
LUK 18:9 Dixit autem et ad quosdam qui in se confidebant tamquam justi, et aspernabantur ceteros, parabolam istam:
LUK 18:10 Duo homines ascenderunt in templum ut orarent: unus pharisæus et alter publicanus.
LUK 18:11 Pharisæus stans, hæc apud se orabat: Deus, gratias ago tibi, quia non sum sicut ceteri hominum: raptores, injusti, adulteri, velut etiam hic publicanus:
LUK 18:12 jejuno bis in sabbato, decimas do omnium quæ possideo.
LUK 18:13 Et publicanus a longe stans, nolebat nec oculos ad cælum levare: sed percutiebat pectus suum, dicens: Deus propitius esto mihi peccatori.
LUK 18:14 Dico vobis, descendit hic justificatus in domum suam ab illo: quia omnis qui se exaltat, humiliabitur, et qui se humiliat, exaltabitur.
LUK 18:15 Afferebant autem ad illum et infantes, ut eos tangeret. Quod cum viderent discipuli, increpabant illos.
LUK 18:16 Jesus autem convocans illos, dixit: Sinite pueros venire ad me, et nolite vetare eos: talium est enim regnum Dei.
LUK 18:17 Amen dico vobis, quicumque non acceperit regnum Dei sicut puer, non intrabit in illud.
LUK 18:18 Et interrogavit eum quidam princeps, dicens: Magister bone, quid faciens vitam æternam possidebo?
LUK 18:19 Dixit autem ei Jesus: Quid me dicis bonum? nemo bonus nisi solus Deus.
LUK 18:20 Mandata nosti: non occides; non mœchaberis; non furtum facies; non falsum testimonium dices; honora patrem tuum et matrem.
LUK 18:21 Qui ait: Hæc omnia custodivi a juventute mea.
LUK 18:22 Quo audito, Jesus ait ei: Adhuc unum tibi deest: omnia quæcumque habes vende, et da pauperibus, et habebis thesaurum in cælo: et veni, sequere me.
LUK 18:23 His ille auditis, contristatus est: quia dives erat valde.
LUK 18:24 Videns autem Jesus illum tristem factum, dixit: Quam difficile, qui pecunias habent, in regnum Dei intrabunt !
LUK 18:25 facilius est enim camelum per foramen acus transire quam divitem intrare in regnum Dei.
LUK 18:26 Et dixerunt qui audiebant: Et quis potest salvus fieri?
LUK 18:27 Ait illis: Quæ impossibilia sunt apud homines, possibilia sunt apud Deum.
LUK 18:28 Ait autem Petrus: Ecce nos dimisimus omnia et secuti sumus te.
LUK 18:29 Qui dixit eis: Amen dico vobis, nemo est qui reliquit domum, aut parentes, aut fratres, aut uxorem, aut filios propter regnum Dei,
LUK 18:30 et non recipiat multo plura in hoc tempore, et in sæculo venturo vitam æternam.
LUK 18:31 Assumpsit autem Jesus duodecim, et ait illis: Ecce ascendimus Jerosolymam, et consummabuntur omnia quæ scripta sunt per prophetas de Filio hominis:
LUK 18:32 tradetur enim gentibus, et illudetur, et flagellabitur, et conspuetur:
LUK 18:33 et postquam flagellaverint, occident eum, et tertia die resurget.
LUK 18:34 Et ipsi nihil horum intellexerunt, et erat verbum istud absconditum ab eis, et non intelligebant quæ dicebantur.
LUK 18:35 Factum est autem, cum appropinquaret Jericho, cæcus quidam sedebat secus viam, mendicans.
LUK 18:36 Et cum audiret turbam prætereuntem, interrogabat quid hoc esset.
LUK 18:37 Dixerunt autem ei quod Jesus Nazarenus transiret.
LUK 18:38 Et clamavit, dicens: Jesu, fili David, miserere mei.
LUK 18:39 Et qui præibant, increpabant eum ut taceret. Ipse vero multo magis clamabat: Fili David, miserere mei.
LUK 18:40 Stans autem Jesus jussit illum adduci ad se. Et cum appropinquasset, interrogavit illum,
LUK 18:41 dicens: Quid tibi vis faciam? At ille dixit: Domine, ut videam.
LUK 18:42 Et Jesus dixit illi: Respice, fides tua te salvum fecit.
LUK 18:43 Et confestim vidit, et sequebatur illum magnificans Deum. Et omnis plebs ut vidit, dedit laudem Deo.
LUK 19:1 Et ingressus perambulabat Jericho.
LUK 19:2 Et ecce vir nomine Zachæus: et hic princeps erat publicanorum, et ipse dives:
LUK 19:3 et quærebat videre Jesum, quis esset: et non poterat præ turba, quia statura pusillus erat.
LUK 19:4 Et præcurrens ascendit in arborem sycomorum ut videret eum: quia inde erat transiturus.
LUK 19:5 Et cum venisset ad locum, suspiciens Jesus vidit illum, et dixit ad eum: Zachæe, festinans descende: quia hodie in domo tua oportet me manere.
LUK 19:6 Et festinans descendit, et excepit illum gaudens.
LUK 19:7 Et cum viderent omnes, murmurabant, dicentes quod ad hominem peccatorem divertisset.
LUK 19:8 Stans autem Zachæus, dixit ad Dominum: Ecce dimidium bonorum meorum, Domine, do pauperibus: et si quid aliquem defraudavi, reddo quadruplum.
LUK 19:9 Ait Jesus ad eum: Quia hodie salus domui huic facta est: eo quod et ipse filius sit Abrahæ.
LUK 19:10 Venit enim Filius hominis quærere, et salvum facere quod perierat.
LUK 19:11 Hæc illis audientibus adjiciens, dixit parabolam, eo quod esset prope Jerusalem: et quia existimarent quod confestim regnum Dei manifestaretur.
LUK 19:12 Dixit ergo: Homo quidam nobilis abiit in regionem longinquam accipere sibi regnum, et reverti.
LUK 19:13 Vocatis autem decem servis suis, dedit eis decem mnas, et ait ad illos: Negotiamini dum venio.
LUK 19:14 Cives autem ejus oderant eum: et miserunt legationem post illum, dicentes: Nolumus hunc regnare super nos.
LUK 19:15 Et factum est ut rediret accepto regno: et jussit vocari servos, quibus dedit pecuniam, ut sciret quantum quisque negotiatus esset.
LUK 19:16 Venit autem primus dicens: Domine, mna tua decem mnas acquisivit.
LUK 19:17 Et ait illi: Euge bone serve, quia in modico fuisti fidelis, eris potestatem habens super decem civitates.
LUK 19:18 Et alter venit, dicens: Domine, mna tua fecit quinque mnas.
LUK 19:19 Et huic ait: Et tu esto super quinque civitates.
LUK 19:20 Et alter venit, dicens: Domine, ecce mna tua, quam habui repositam in sudario:
LUK 19:21 timui enim te, quia homo austerus es: tollis quod non posuisti, et metis quod non seminasti.
LUK 19:22 Dicit ei: De ore tuo te judico, serve nequam. Sciebas quod ego homo austerus sum, tollens quod non posui, et metens quod non seminavi:
LUK 19:23 et quare non dedisti pecuniam meam ad mensam, ut ego veniens cum usuris utique exegissem illam?
LUK 19:24 Et astantibus dixit: Auferte ab illo mnam, et date illi qui decem mnas habet.
LUK 19:25 Et dixerunt ei: Domine, habet decem mnas.
LUK 19:26 Dico autem vobis, quia omni habenti dabitur, et abundabit: ab eo autem qui non habet, et quod habet auferetur ab eo.
LUK 19:27 Verumtamen inimicos meos illos, qui noluerunt me regnare super se, adducite huc: et interficite ante me.
LUK 19:28 Et his dictis, præcedebat ascendens Jerosolymam.
LUK 19:29 Et factum est, cum appropinquasset ad Bethphage et Bethaniam, ad montem qui vocatur Oliveti, misit duos discipulos suos,
LUK 19:30 dicens: Ite in castellum quod contra est: in quod introëuntes, invenietis pullum asinæ alligatum, cui nemo umquam hominum sedit: solvite illum, et adducite.
LUK 19:31 Et si quis vos interrogaverit: Quare solvitis? sic dicetis ei: Quia Dominus operam ejus desiderat.
LUK 19:32 Abierunt autem qui missi erant: et invenerunt, sicut dixit illis, stantem pullum.
LUK 19:33 Solventibus autem illis pullum, dixerunt domini ejus ad illos: Quid solvitis pullum?
LUK 19:34 At illi dixerunt: Quia Dominus eum necessarium habet.
LUK 19:35 Et duxerunt illum ad Jesum. Et jacentes vestimenta sua supra pullum, imposuerunt Jesum.
LUK 19:36 Eunte autem illo, substernebant vestimenta sua in via:
LUK 19:37 et cum appropinquaret jam ad descensum montis Oliveti, cœperunt omnes turbæ discipulorum gaudentes laudare Deum voce magna super omnibus, quas viderant, virtutibus,
LUK 19:38 dicentes: Benedictus, qui venit rex in nomine Domini: pax in cælo, et gloria in excelsis.
LUK 19:39 Et quidam pharisæorum de turbis dixerunt ad illum: Magister, increpa discipulos tuos.
LUK 19:40 Quibus ipse ait: Dico vobis, quia si hi tacuerint, lapides clamabunt.
LUK 19:41 Et ut appropinquavit, videns civitatem flevit super illam, dicens:
LUK 19:42 Quia si cognovisses et tu, et quidem in hac die tua, quæ ad pacem tibi: nunc autem abscondita sunt ab oculis tuis.
LUK 19:43 Quia venient dies in te: et circumdabunt te inimici tui vallo, et circumdabunt te: et coangustabunt te undique:
LUK 19:44 et ad terram prosternent te, et filios tuos, qui in te sunt, et non relinquent in te lapidem super lapidem: eo quod non cognoveris tempus visitationis tuæ.
LUK 19:45 Et ingressus in templum, cœpit ejicere vendentes in illo, et ementes,
LUK 19:46 dicens illis: Scriptum est: Quia domus mea domus orationis est: vos autem fecistis illam speluncam latronum.
LUK 19:47 Et erat docens quotidie in templo. Principes autem sacerdotum, et scribæ, et princeps plebis quærebant illum perdere:
LUK 19:48 et non inveniebant quid facerent illi. Omnis enim populus suspensus erat, audiens illum.
LUK 20:1 Et factum est in una dierum, docente illo populum in templo, et evangelizante, convenerunt principes sacerdotum, et scribæ cum senioribus,
LUK 20:2 et aiunt dicentes ad illum: Dic nobis in qua potestate hæc facis? aut quis est qui dedit tibi hanc potestatem?
LUK 20:3 Respondens autem Jesus, dixit ad illos: Interrogabo vos et ego unum verbum. Respondete mihi:
LUK 20:4 baptismus Joannis de cælo erat, an ex hominibus?
LUK 20:5 At illi cogitabant intra se, dicentes: Quia si dixerimus: De cælo, dicet: Quare ergo non credidistis illi?
LUK 20:6 Si autem dixerimus: Ex hominibus, plebs universa lapidabit nos: certi sunt enim Joannem prophetam esse.
LUK 20:7 Et responderunt se nescire unde esset.
LUK 20:8 Et Jesus ait illis: Neque ego dico vobis in qua potestate hæc facio.
LUK 20:9 Cœpit autem dicere ad plebem parabolam hanc: Homo plantavit vineam, et locavit eam colonis: et ipse peregre fuit multis temporibus.
LUK 20:10 Et in tempore misit ad cultores servum, ut de fructu vineæ darent illi. Qui cæsum dimiserunt eum inanem.
LUK 20:11 Et addidit alterum servum mittere. Illi autem hunc quoque cædentes, et afficientes contumelia, dimiserunt inanem.
LUK 20:12 Et addidit tertium mittere: qui et illum vulnerantes ejecerunt.
LUK 20:13 Dixit autem dominus vineæ: Quid faciam? Mittam filium meum dilectum: forsitan, cum hunc viderint, verebuntur.
LUK 20:14 Quem cum vidissent coloni, cogitaverunt intra se, dicentes: Hic est hæres, occidamus illum, ut nostra fiat hæreditas.
LUK 20:15 Et ejectum illum extra vineam, occiderunt. Quid ergo faciet illis dominus vineæ?
LUK 20:16 veniet, et perdet colonos istos, et dabit vineam aliis. Quo audito, dixerunt illi: Absit.
LUK 20:17 Ille autem aspiciens eos, ait: Quid est ergo hoc quod scriptum est: Lapidem quem reprobaverunt ædificantes, hic factus est in caput anguli?
LUK 20:18 Omnis qui ceciderit super illum lapidem, conquassabitur: super quem autem ceciderit, comminuet illum.
LUK 20:19 Et quærebant principes sacerdotum et scribæ mittere in illum manus illa hora, et timuerunt populum: cognoverunt enim quod ad ipsos dixerit similitudinem hanc.
LUK 20:20 Et observantes miserunt insidiatores, qui se justos simularent, ut caperent eum in sermone, ut traderent illum principatui, et potestati præsidis.
LUK 20:21 Et interrogaverunt eum, dicentes: Magister, scimus quia recte dicis et doces: et non accipis personam, sed viam Dei in veritate doces.
LUK 20:22 Licet nobis tributum dare Cæsari, an non?
LUK 20:23 Considerans autem dolum illorum, dixit ad eos: Quid me tentatis?
LUK 20:24 ostendite mihi denarium. Cujus habet imaginem et inscriptionem? Respondentes dixerunt ei: Cæsaris.
LUK 20:25 Et ait illis: Reddite ergo quæ sunt Cæsaris, Cæsari: et quæ sunt Dei, Deo.
LUK 20:26 Et non potuerunt verbum ejus reprehendere coram plebe: et mirati in responso ejus, tacuerunt.
LUK 20:27 Accesserunt autem quidam sadducæorum, qui negant esse resurrectionem, et interrogaverunt eum,
LUK 20:28 dicentes: Magister, Moyses scripsit nobis: Si frater alicujus mortuus fuerit habens uxorem, et hic sine liberis fuerit, ut accipiat eam frater ejus uxorem, et suscitet semen fratri suo.
LUK 20:29 Septem ergo fratres erant: et primus accepit uxorem, et mortuus est sine filiis.
LUK 20:30 Et sequens accepit illam, et ipse mortuus est sine filio.
LUK 20:31 Et tertius accepit illam. Similiter et omnes septem, et non reliquerunt semen, et mortui sunt.
LUK 20:32 Novissime omnium mortua est et mulier.
LUK 20:33 In resurrectione ergo, cujus eorum erit uxor? siquidem septem habuerunt eam uxorem.
LUK 20:34 Et ait illis Jesus: Filii hujus sæculi nubunt, et traduntur ad nuptias:
LUK 20:35 illi vero qui digni habebuntur sæculo illo, et resurrectione ex mortuis, neque nubent, neque ducent uxores:
LUK 20:36 neque enim ultra mori potuerunt: æquales enim angelis sunt, et filii sunt Dei, cum sint filii resurrectionis.
LUK 20:37 Quia vero resurgant mortui, et Moyses ostendit secus rubum, sicut dicit Dominum, Deum Abraham, et Deum Isaac, et Deum Jacob.
LUK 20:38 Deus autem non est mortuorum, sed vivorum: omnes enim vivunt ei.
LUK 20:39 Respondentes autem quidam scribarum, dixerunt ei: Magister, bene dixisti.
LUK 20:40 Et amplius non audebant eum quidquam interrogare.
LUK 20:41 Dixit autem ad illos: Quomodo dicunt Christum filium esse David?
LUK 20:42 et ipse David dicit in libro Psalmorum: Dixit Dominus Domino meo: sede a dextris meis,
LUK 20:43 donec ponam inimicos tuos scabellum pedum tuorum.
LUK 20:44 David ergo Dominum illum vocat: et quomodo filius ejus est?
LUK 20:45 Audiente autem omni populo, dixit discipulis suis:
LUK 20:46 Attendite a scribis, qui volunt ambulare in stolis, et amant salutationes in foro, et primas cathedras in synagogis, et primos discubitus in conviviis,
LUK 20:47 qui devorant domos viduarum, simulantes longam orationem: hi accipient damnationem majorem.
LUK 21:1 Respiciens autem, vidit eos qui mittebant munera sua in gazophylacium, divites.
LUK 21:2 Vidit autem et quamdam viduam pauperculam mittentem æra minuta duo.
LUK 21:3 Et dixit: Vere dico vobis, quia vidua hæc pauper plus quam omnes misit.
LUK 21:4 Nam omnes hi ex abundanti sibi miserunt in munera Dei: hæc autem ex eo quod deest illi, omnem victum suum quem habuit, misit.
LUK 21:5 Et quibusdam dicentibus de templo quod bonis lapidibus et donis ornatum esset, dixit:
LUK 21:6 Hæc quæ videtis, venient dies in quibus non relinquetur lapis super lapidem, qui non destruatur.
LUK 21:7 Interrogaverunt autem illum, dicentes: Præceptor, quando hæc erunt, et quod signum cum fieri incipient?
LUK 21:8 Qui dixit: Videte ne seducamini: multi enim venient in nomine meo, dicentes quia ego sum: et tempus appropinquavit: nolite ergo ire post eos.
LUK 21:9 Cum autem audieritis prælia et seditiones, nolite terreri: oportet primum hæc fieri, sed nondum statim finis.
LUK 21:10 Tunc dicebat illis: Surget gens contra gentem, et regnum adversus regnum.
LUK 21:11 Et terræmotus magni erunt per loca, et pestilentiæ, et fames, terroresque de cælo, et signa magna erunt.
LUK 21:12 Sed ante hæc omnia injicient vobis manus suas, et persequentur tradentes in synagogas et custodias, trahentes ad reges et præsides propter nomen meum:
LUK 21:13 continget autem vobis in testimonium.
LUK 21:14 Ponite ergo in cordibus vestris non præmeditari quemadmodum respondeatis:
LUK 21:15 ego enim dabo vobis os et sapientiam, cui non poterunt resistere et contradicere omnes adversarii vestri.
LUK 21:16 Trademini autem a parentibus, et fratribus, et cognatis, et amicis, et morte afficient ex vobis:
LUK 21:17 et eritis odio omnibus propter nomen meum:
LUK 21:18 et capillus de capite vestro non peribit.
LUK 21:19 In patientia vestra possidebitis animas vestras.
LUK 21:20 Cum autem videritis circumdari ab exercitu Jerusalem, tunc scitote quia appropinquavit desolatio ejus:
LUK 21:21 tunc qui in Judæa sunt, fugiant ad montes, et qui in medio ejus, discedant: et qui in regionibus, non intrent in eam,
LUK 21:22 quia dies ultionis hi sunt, ut impleantur omnia quæ scripta sunt.
LUK 21:23 Væ autem prægnantibus et nutrientibus in illis diebus ! erit enim pressura magna super terram, et ira populo huic.
LUK 21:24 Et cadent in ore gladii, et captivi ducentur in omnes gentes, et Jerusalem calcabitur a gentibus, donec impleantur tempora nationum.
LUK 21:25 Et erunt signa in sole, et luna, et stellis, et in terris pressura gentium præ confusione sonitus maris, et fluctuum:
LUK 21:26 arescentibus hominibus præ timore, et exspectatione, quæ supervenient universo orbi: nam virtutes cælorum movebuntur:
LUK 21:27 et tunc videbunt Filium hominis venientem in nube cum potestate magna et majestate.
LUK 21:28 His autem fieri incipientibus, respicite, et levate capita vestra: quoniam appropinquat redemptio vestra.
LUK 21:29 Et dixit illis similitudinem: Videte ficulneam, et omnes arbores:
LUK 21:30 cum producunt jam ex se fructum, scitis quoniam prope est æstas.
LUK 21:31 Ita et vos cum videritis hæc fieri, scitote quoniam prope est regnum Dei.
LUK 21:32 Amen dico vobis, quia non præteribit generatio hæc, donec omnia fiant.
LUK 21:33 Cælum et terra transibunt: verba autem mea non transibunt.
LUK 21:34 Attendite autem vobis, ne forte graventur corda vestra in crapula, et ebrietate, et curis hujus vitæ, et superveniat in vos repentina dies illa:
LUK 21:35 tamquam laqueus enim superveniet in omnes qui sedent super faciem omnis terræ.
LUK 21:36 Vigilate itaque, omni tempore orantes, ut digni habeamini fugere ista omnia quæ futura sunt, et stare ante Filium hominis.
LUK 21:37 Erat autem diebus docens in templo: noctibus vero exiens, morabatur in monte qui vocatur Oliveti.
LUK 21:38 Et omnis populus manicabat ad eum in templo audire eum.
LUK 22:1 Appropinquabat autem dies festus azymorum, qui dicitur Pascha:
LUK 22:2 et quærebant principes sacerdotum, et scribæ, quomodo Jesum interficerent: timebant vero plebem.
LUK 22:3 Intravit autem Satanas in Judam, qui cognominabatur Iscariotes, unum de duodecim:
LUK 22:4 et abiit, et locutus est cum principibus sacerdotum, et magistratibus, quemadmodum illum traderet eis.
LUK 22:5 Et gavisi sunt, et pacti sunt pecuniam illi dare.
LUK 22:6 Et spopondit, et quærebat opportunitatem ut traderet illum sine turbis.
LUK 22:7 Venit autem dies azymorum, in qua necesse erat occidi pascha.
LUK 22:8 Et misit Petrum et Joannem, dicens: Euntes parate nobis pascha, ut manducemus.
LUK 22:9 At illi dixerunt: Ubi vis paremus?
LUK 22:10 Et dixit ad eos: Ecce introëuntibus vobis in civitatem occurret vobis homo quidam amphoram aquæ portans: sequimini eum in domum, in quam intrat,
LUK 22:11 et dicetis patrifamilias domus: Dicit tibi Magister: Ubi est diversorium, ubi pascha cum discipulis meis manducem?
LUK 22:12 Et ipse ostendet vobis cœnaculum magnum stratum, et ibi parate.
LUK 22:13 Euntes autem invenerunt sicut dixit illis, et paraverunt pascha.
LUK 22:14 Et cum facta esset hora, discubuit, et duodecim apostoli cum eo.
LUK 22:15 Et ait illis: Desiderio desideravi hoc pascha manducare vobiscum, antequam patiar.
LUK 22:16 Dico enim vobis, quia ex hoc non manducabo illud, donec impleatur in regno Dei.
LUK 22:17 Et accepto calice gratias egit, et dixit: Accipite, et dividite inter vos.
LUK 22:18 Dico enim vobis quod non bibam de generatione vitis donec regnum Dei veniat.
LUK 22:19 Et accepto pane gratias egit, et fregit, et dedit eis, dicens: Hoc est corpus meum, quod pro vobis datur: hoc facite in meam commemorationem.
LUK 22:20 Similiter et calicem, postquam cœnavit, dicens: Hic est calix novum testamentum in sanguine meo, qui pro vobis fundetur.
LUK 22:21 Verumtamen ecce manus tradentis me, mecum est in mensa.
LUK 22:22 Et quidem Filius hominis, secundum quod definitum est, vadit: verumtamen væ homini illi per quem tradetur.
LUK 22:23 Et ipsi cœperunt quærere inter se quis esset ex eis qui hoc facturus esset.
LUK 22:24 Facta est autem et contentio inter eos, quis eorum videretur esse major.
LUK 22:25 Dixit autem eis: Reges gentium dominantur eorum: et qui potestatem habent super eos, benefici vocantur.
LUK 22:26 Vos autem non sic: sed qui major est in vobis, fiat sicut minor: et qui præcessor est, sicut ministrator.
LUK 22:27 Nam quis major est, qui recumbit, an qui ministrat? nonne qui recumbit? Ego autem in medio vestrum sum, sicut qui ministrat:
LUK 22:28 vos autem estis, qui permansistis mecum in tentationibus meis.
LUK 22:29 Et ego dispono vobis sicut disposuit mihi Pater meus regnum,
LUK 22:30 ut edatis et bibatis super mensam meam in regno meo, et sedeatis super thronos judicantes duodecim tribus Israël.
LUK 22:31 Ait autem Dominus: Simon, Simon, ecce Satanas expetivit vos ut cribraret sicut triticum:
LUK 22:32 ego autem rogavi pro te ut non deficiat fides tua: et tu aliquando conversus, confirma fratres tuos.
LUK 22:33 Qui dixit ei: Domine, tecum paratus sum et in carcerem et in mortem ire.
LUK 22:34 At ille dixit: Dico tibi, Petre, non cantabit hodie gallus, donec ter abneges nosse me. Et dixit eis:
LUK 22:35 Quando misi vos sine sacculo, et pera, et calceamentis, numquid aliquid defuit vobis?
LUK 22:36 At illi dixerunt: Nihil. Dixit ergo eis: Sed nunc qui habet sacculum, tollat; similiter et peram: et qui non habet, vendat tunicam suam et emat gladium.
LUK 22:37 Dico enim vobis, quoniam adhuc hoc quod scriptum est, oportet impleri in me: Et cum iniquis deputatus est. Etenim ea quæ sunt de me finem habent.
LUK 22:38 At illi dixerunt: Domine, ecce duo gladii hic. At ille dixit eis: Satis est.
LUK 22:39 Et egressus ibat secundum consuetudinem in monte Olivarum. Secuti sunt autem illum et discipuli.
LUK 22:40 Et cum pervenisset ad locum, dixit illis: Orate ne intretis in tentationem.
LUK 22:41 Et ipse avulsus est ab eis quantum jactus est lapidis: et positis genibus orabat,
LUK 22:42 dicens: Pater, si vis, transfer calicem istum a me: verumtamen non mea voluntas, sed tua fiat.
LUK 22:43 Apparuit autem illi angelus de cælo, confortans eum. Et factus in agonia, prolixius orabat.
LUK 22:44 Et factus est sudor ejus sicut guttæ sanguinis decurrentis in terram.
LUK 22:45 Et cum surrexisset ab oratione et venisset ad discipulos suos, invenit eos dormientes præ tristitia.
LUK 22:46 Et ait illis: Quid dormitis? surgite, orate, ne intretis in tentationem.
LUK 22:47 Adhuc eo loquente, ecce turba: et qui vocabatur Judas, unus de duodecim, antecedebat eos, et appropinquavit Jesu ut oscularetur eum.
LUK 22:48 Jesus autem dixit illi: Juda, osculo Filium hominis tradis?
LUK 22:49 Videntes autem hi qui circa ipsum erant, quod futurum erat, dixerunt ei: Domine, si percutimus in gladio?
LUK 22:50 Et percussit unus ex illis servum principis sacerdotum, et amputavit auriculam ejus dexteram.
LUK 22:51 Respondens autem Jesus, ait: Sinite usque huc. Et cum tetigisset auriculam ejus, sanavit eum.
LUK 22:52 Dixit autem Jesus ad eos qui venerant ad se principes sacerdotum, et magistratus templi, et seniores: Quasi ad latronem existis cum gladiis et fustibus?
LUK 22:53 Cum quotidie vobiscum fuerim in templo, non extendistis manus in me: sed hæc est hora vestra, et potestas tenebrarum.
LUK 22:54 Comprehendentes autem eum, duxerunt ad domum principis sacerdotum: Petrus vero sequebatur a longe.
LUK 22:55 Accenso autem igne in medio atrii et circumsedentibus illis, erat Petrus in medio eorum.
LUK 22:56 Quem cum vidisset ancilla quædam sedentem ad lumen, et eum fuisset intuita, dixit: Et hic cum illo erat.
LUK 22:57 At ille negavit eum, dicens: Mulier, non novi illum.
LUK 22:58 Et post pusillum alius videns eum, dixit: Et tu de illis es. Petrus vero ait: O homo, non sum.
LUK 22:59 Et intervallo facto quasi horæ unius, alius quidam affirmabat, dicens: Vere et hic cum illo erat: nam et Galilæus est.
LUK 22:60 Et ait Petrus: Homo, nescio quid dicis. Et continuo, adhuc illo loquente, cantavit gallus.
LUK 22:61 Et conversus Dominus respexit Petrum, et recordatus est Petrus verbi Domini, sicut dixerat: Quia priusquam gallus cantet, ter me negabis.
LUK 22:62 Et egressus foras Petrus flevit amare.
LUK 22:63 Et viri qui tenebant illum, illudebant ei, cædentes.
LUK 22:64 Et velaverunt eum, et percutiebant faciem ejus: et interrogabant eum, dicentes: Prophetiza, quis est, qui te percussit?
LUK 22:65 Et alia multa blasphemantes dicebant in eum.
LUK 22:66 Et ut factus est dies, convenerunt seniores plebis, et principes sacerdotum, et scribæ, et duxerunt illum in concilium suum, dicentes: Si tu es Christus, dic nobis.
LUK 22:67 Et ait illis: Si vobis dixero, non credetis mihi:
LUK 22:68 si autem et interrogavero, non respondebitis mihi, neque dimittetis.
LUK 22:69 Ex hoc autem erit Filius hominis sedens a dextris virtutis Dei.
LUK 22:70 Dixerunt autem omnes: Tu ergo es Filius Dei? Qui ait: Vos dicitis, quia ego sum.
LUK 22:71 At illi dixerunt: Quid adhuc desideramus testimonium? ipsi enim audivimus de ore ejus.
LUK 23:1 Et surgens omnis multitudo eorum, duxerunt illum ad Pilatum.
LUK 23:2 Cœperunt autem illum accusare, dicentes: Hunc invenimus subvertentem gentem nostram, et prohibentem tributa dare Cæsari, et dicentem se Christum regem esse.
LUK 23:3 Pilatus autem interrogavit eum, dicens: Tu es rex Judæorum? At ille respondens ait: Tu dicis.
LUK 23:4 Ait autem Pilatus ad principes sacerdotum et turbas: Nihil invenio causæ in hoc homine.
LUK 23:5 At illi invalescebant, dicentes: Commovet populum docens per universam Judæam, incipiens a Galilæa usque huc.
LUK 23:6 Pilatus autem audiens Galilæam, interrogavit si homo Galilæus esset.
LUK 23:7 Et ut cognovit quod de Herodis potestate esset, remisit eum ad Herodem, qui et ipse Jerosolymis erat illis diebus.
LUK 23:8 Herodes autem viso Jesu, gavisus est valde. Erat enim cupiens ex multo tempore videre eum, eo quod audierat multa de eo, et sperabat signum aliquod videre ab eo fieri.
LUK 23:9 Interrogabat autem eum multis sermonibus. At ipse nihil illi respondebat.
LUK 23:10 Stabant autem principes sacerdotum et scribæ constanter accusantes eum.
LUK 23:11 Sprevit autem illum Herodes cum exercitu suo: et illusit indutum veste alba, et remisit ad Pilatum.
LUK 23:12 Et facti sunt amici Herodes et Pilatus in ipsa die: nam antea inimici erant ad invicem.
LUK 23:13 Pilatus autem, convocatis principibus sacerdotum, et magistratibus, et plebe,
LUK 23:14 dixit ad illos: Obtulistis mihi hunc hominem, quasi avertentem populum, et ecce ego coram vobis interrogans, nullam causam inveni in homine isto ex his in quibus eum accusatis.
LUK 23:15 Sed neque Herodes: nam remisi vos ad illum, et ecce nihil dignum morte actum est ei.
LUK 23:16 Emendatum ergo illum dimittam.
LUK 23:17 Necesse autem habebat dimittere eis per diem festum unum.
LUK 23:18 Exclamavit autem simul universa turba, dicens: Tolle hunc, et dimitte nobis Barabbam:
LUK 23:19 qui erat propter seditionem quamdam factam in civitate et homicidium missus in carcerem.
LUK 23:20 Iterum autem Pilatus locutus est ad eos, volens dimittere Jesum.
LUK 23:21 At illi succlamabant, dicentes: Crucifige, crucifige eum.
LUK 23:22 Ille autem tertio dixit ad illos: Quid enim mali fecit iste? nullam causam mortis invenio in eo: corripiam ergo illum et dimittam.
LUK 23:23 At illi instabant vocibus magnis postulantes ut crucifigeretur: et invalescebant voces eorum.
LUK 23:24 Et Pilatus adjudicavit fieri petitionem eorum.
LUK 23:25 Dimisit autem illis eum qui propter homicidium et seditionem missus fuerat in carcerem, quem petebant: Jesum vero tradidit voluntati eorum.
LUK 23:26 Et cum ducerent eum, apprehenderunt Simonem quemdam Cyrenensem venientem de villa: et imposuerunt illi crucem portare post Jesum.
LUK 23:27 Sequebatur autem illum multa turba populi et mulierum, quæ plangebant et lamentabantur eum.
LUK 23:28 Conversus autem ad illas Jesus, dixit: Filiæ Jerusalem, nolite flere super me, sed super vos ipsas flete et super filios vestros.
LUK 23:29 Quoniam ecce venient dies in quibus dicent: Beatæ steriles, et ventres qui non genuerunt, et ubera quæ non lactaverunt.
LUK 23:30 Tunc incipient dicere montibus: Cadite super nos; et collibus: Operite nos.
LUK 23:31 Quia si in viridi ligno hæc faciunt, in arido quid fiet?
LUK 23:32 Ducebantur autem et alii duo nequam cum eo, ut interficerentur.
LUK 23:33 Et postquam venerunt in locum qui vocatur Calvariæ, ibi crucifixerunt eum: et latrones, unum a dextris, et alterum a sinistris.
LUK 23:34 Jesus autem dicebat: Pater, dimitte illis: non enim sciunt quid faciunt. Dividentes vero vestimenta ejus, miserunt sortes.
LUK 23:35 Et stabat populus spectans, et deridebant eum principes cum eis, dicentes: Alios salvos fecit, se salvum faciat, si hic est Christus Dei electus.
LUK 23:36 Illudebant autem ei et milites accedentes, et acetum offerentes ei,
LUK 23:37 et dicentes: Si tu es rex Judæorum, salvum te fac.
LUK 23:38 Erat autem et superscriptio scripta super eum litteris græcis, et latinis, et hebraicis: Hic est rex Judæorum.
LUK 23:39 Unus autem de his, qui pendebant, latronibus, blasphemabat eum, dicens: Si tu es Christus, salvum fac temetipsum et nos.
LUK 23:40 Respondens autem alter increpabat eum, dicens: Neque tu times Deum, quod in eadem damnatione es.
LUK 23:41 Et nos quidem juste, nam digna factis recipimus: hic vero nihil mali gessit.
LUK 23:42 Et dicebat ad Jesum: Domine, memento mei cum veneris in regnum tuum.
LUK 23:43 Et dixit illi Jesus: Amen dico tibi: hodie mecum eris in paradiso.
LUK 23:44 Erat autem fere hora sexta, et tenebræ factæ sunt in universam terram usque ad horam nonam.
LUK 23:45 Et obscuratus est sol, et velum templi scissum est medium.
LUK 23:46 Et clamans voce magna Jesus ait: Pater, in manus tuas commendo spiritum meum. Et hæc dicens, expiravit.
LUK 23:47 Videns autem centurio quod factum fuerat, glorificavit Deum, dicens: Vere hic homo justus erat.
LUK 23:48 Et omnis turba eorum, qui simul aderant ad spectaculum istud, et videbant quæ fiebant, percutientes pectora sua revertebantur.
LUK 23:49 Stabant autem omnes noti ejus a longe, et mulieres, quæ secutæ eum erant a Galilæa, hæc videntes.
LUK 23:50 Et ecce vir nomine Joseph, qui erat decurio, vir bonus et justus:
LUK 23:51 hic non consenserat consilio, et actibus eorum: ab Arimathæa civitate Judææ, qui exspectabat et ipse regnum Dei:
LUK 23:52 hic accessit ad Pilatum et petiit corpus Jesu:
LUK 23:53 et depositum involvit sindone, et posuit eum in monumento exciso, in quo nondum quisquam positus fuerat.
LUK 23:54 Et dies erat parasceves, et sabbatum illucescebat.
LUK 23:55 Subsecutæ autem mulieres, quæ cum eo venerant de Galilæa, viderunt monumentum, et quemadmodum positum erat corpus ejus.
LUK 23:56 Et revertentes paraverunt aromata, et unguenta: et sabbato quidem siluerunt secundum mandatum.
LUK 24:1 Una autem sabbati valde diluculo venerunt ad monumentum, portantes quæ paraverant aromata:
LUK 24:2 et invenerunt lapidem revolutum a monumento.
LUK 24:3 Et ingressæ non invenerunt corpus Domini Jesu.
LUK 24:4 Et factum est, dum mente consternatæ essent de isto, ecce duo viri steterunt secus illas in veste fulgenti.
LUK 24:5 Cum timerent autem, et declinarent vultum in terram, dixerunt ad illas: Quid quæritis viventem cum mortuis?
LUK 24:6 non est hic, sed surrexit: recordamini qualiter locutus est vobis, cum adhuc in Galilæa esset,
LUK 24:7 dicens: Quia oportet Filium hominis tradi in manus hominum peccatorum, et crucifigi, et die tertia resurgere.
LUK 24:8 Et recordatæ sunt verborum ejus.
LUK 24:9 Et regressæ a monumento nuntiaverunt hæc omnia illis undecim, et ceteris omnibus.
LUK 24:10 Erat autem Maria Magdalene, et Joanna, et Maria Jacobi, et ceteræ quæ cum eis erant, quæ dicebant ad apostolos hæc.
LUK 24:11 Et visa sunt ante illos sicut deliramentum verba ista, et non crediderunt illis.
LUK 24:12 Petrus autem surgens cucurrit ad monumentum: et procumbens vidit linteamina sola posita, et abiit secum mirans quod factum fuerat.
LUK 24:13 Et ecce duo ex illis ibant ipsa die in castellum, quod erat in spatio stadiorum sexaginta ab Jerusalem, nomine Emmaus.
LUK 24:14 Et ipsi loquebantur ad invicem de his omnibus quæ acciderant.
LUK 24:15 Et factum est, dum fabularentur, et secum quærerent: et ipse Jesus appropinquans ibat cum illis:
LUK 24:16 oculi autem illorum tenebantur ne eum agnoscerent.
LUK 24:17 Et ait ad illos: Qui sunt hi sermones, quos confertis ad invicem ambulantes, et estis tristes?
LUK 24:18 Et respondens unus, cui nomen Cleophas, dixit ei: Tu solus peregrinus es in Jerusalem, et non cognovisti quæ facta sunt in illa his diebus?
LUK 24:19 Quibus ille dixit: Quæ? Et dixerunt: De Jesu Nazareno, qui fuit vir propheta, potens in opere et sermone coram Deo et omni populo:
LUK 24:20 et quomodo eum tradiderunt summi sacerdotes et principes nostri in damnationem mortis, et crucifixerunt eum:
LUK 24:21 nos autem sperabamus quia ipse esset redempturus Israël: et nunc super hæc omnia, tertia dies est hodie quod hæc facta sunt.
LUK 24:22 Sed et mulieres quædam ex nostris terruerunt nos, quæ ante lucem fuerunt ad monumentum,
LUK 24:23 et non invento corpore ejus, venerunt, dicentes se etiam visionem angelorum vidisse, qui dicunt eum vivere.
LUK 24:24 Et abierunt quidam ex nostris ad monumentum: et ita invenerunt sicut mulieres dixerunt, ipsum vero non invenerunt.
LUK 24:25 Et ipse dixit ad eos: O stulti, et tardi corde ad credendum in omnibus quæ locuti sunt prophetæ !
LUK 24:26 Nonne hæc oportuit pati Christum, et ita intrare in gloriam suam?
LUK 24:27 Et incipiens a Moyse, et omnibus prophetis, interpretabatur illis in omnibus scripturis quæ de ipso erant.
LUK 24:28 Et appropinquaverunt castello quo ibant: et ipse se finxit longius ire.
LUK 24:29 Et coëgerunt illum, dicentes: Mane nobiscum, quoniam advesperascit, et inclinata est jam dies. Et intravit cum illis.
LUK 24:30 Et factum est, dum recumberet cum eis, accepit panem, et benedixit, ac fregit, et porrigebat illis.
LUK 24:31 Et aperti sunt oculi eorum, et cognoverunt eum: et ipse evanuit ex oculis eorum.
LUK 24:32 Et dixerunt ad invicem: Nonne cor nostrum ardens erat in nobis dum loqueretur in via, et aperiret nobis Scripturas?
LUK 24:33 Et surgentes eadem hora regressi sunt in Jerusalem: et invenerunt congregatos undecim, et eos qui cum illis erant,
LUK 24:34 dicentes: Quod surrexit Dominus vere, et apparuit Simoni.
LUK 24:35 Et ipsi narrabant quæ gesta erant in via, et quomodo cognoverunt eum in fractione panis.
LUK 24:36 Dum autem hæc loquuntur, stetit Jesus in medio eorum, et dicit eis: Pax vobis: ego sum, nolite timere.
LUK 24:37 Conturbati vero et conterriti, existimabant se spiritum videre.
LUK 24:38 Et dixit eis: Quid turbati estis, et cogitationes ascendunt in corda vestra?
LUK 24:39 videte manus meas, et pedes, quia ego ipse sum; palpate et videte, quia spiritus carnem et ossa non habet, sicut me videtis habere.
LUK 24:40 Et cum hoc dixisset, ostendit eis manus et pedes.
LUK 24:41 Adhuc autem illis non credentibus, et mirantibus præ gaudio, dixit: Habetis hic aliquid quod manducetur?
LUK 24:42 At illi obtulerunt ei partem piscis assi et favum mellis.
LUK 24:43 Et cum manducasset coram eis, sumens reliquias dedit eis.
LUK 24:44 Et dixit ad eos: Hæc sunt verba quæ locutus sum ad vos cum adhuc essem vobiscum, quoniam necesse est impleri omnia quæ scripta sunt in lege Moysi, et prophetis, et Psalmis de me.
LUK 24:45 Tunc aperuit illis sensum ut intelligerent Scripturas,
LUK 24:46 et dixit eis: Quoniam sic scriptum est, et sic oportebat Christum pati, et resurgere a mortuis tertia die:
LUK 24:47 et prædicari in nomine ejus pœnitentiam, et remissionem peccatorum in omnes gentes, incipientibus ab Jerosolyma.
LUK 24:48 Vos autem testes estis horum.
LUK 24:49 Et ego mitto promissum Patris mei in vos; vos autem sedete in civitate, quoadusque induamini virtute ex alto.
LUK 24:50 Eduxit autem eos foras in Bethaniam, et elevatis manibus suis benedixit eis.
LUK 24:51 Et factum est, dum benediceret illis, recessit ab eis, et ferebatur in cælum.
LUK 24:52 Et ipsi adorantes regressi sunt in Jerusalem cum gaudio magno:
LUK 24:53 et erant semper in templo, laudantes et benedicentes Deum. Amen.
JOH 1:1 [In principio erat Verbum, et Verbum erat apud Deum, et Deus erat Verbum.
JOH 1:2 Hoc erat in principio apud Deum.
JOH 1:3 Omnia per ipsum facta sunt: et sine ipso factum est nihil, quod factum est.
JOH 1:4 In ipso vita erat, et vita erat lux hominum:
JOH 1:5 et lux in tenebris lucet, et tenebræ eam non comprehenderunt.
JOH 1:6 Fuit homo missus a Deo, cui nomen erat Joannes.
JOH 1:7 Hic venit in testimonium ut testimonium perhiberet de lumine, ut omnes crederent per illum.
JOH 1:8 Non erat ille lux, sed ut testimonium perhiberet de lumine.
JOH 1:9 Erat lux vera, quæ illuminat omnem hominem venientem in hunc mundum.
JOH 1:10 In mundo erat, et mundus per ipsum factus est, et mundus eum non cognovit.
JOH 1:11 In propria venit, et sui eum non receperunt.
JOH 1:12 Quotquot autem receperunt eum, dedit eis potestatem filios Dei fieri, his qui credunt in nomine ejus:
JOH 1:13 qui non ex sanguinibus, neque ex voluntate carnis, neque ex voluntate viri, sed ex Deo nati sunt.
JOH 1:14 Et Verbum caro factum est, et habitavit in nobis: et vidimus gloriam ejus, gloriam quasi unigeniti a Patre plenum gratiæ et veritatis.
JOH 1:15 Joannes testimonium perhibet de ipso, et clamat dicens: Hic erat quem dixi: Qui post me venturus est, ante me factus est: quia prior me erat.
JOH 1:16 Et de plenitudine ejus nos omnes accepimus, et gratiam pro gratia:
JOH 1:17 quia lex per Moysen data est, gratia et veritas per Jesum Christum facta est.
JOH 1:18 Deum nemo vidit umquam: unigenitus Filius, qui est in sinu Patris, ipse enarravit.]
JOH 1:19 Et hoc est testimonium Joannis, quando miserunt Judæi ab Jerosolymis sacerdotes et Levitas ad eum ut interrogarent eum: Tu quis es?
JOH 1:20 Et confessus est, et non negavit, et confessus est: Quia non sum ego Christus.
JOH 1:21 Et interrogaverunt eum: Quid ergo? Elias es tu? Et dixit: Non sum. Propheta es tu? Et respondit: Non.
JOH 1:22 Dixerunt ergo ei: Quis es ut responsum demus his qui miserunt nos? quid dicis de teipso?
JOH 1:23 Ait: Ego vox clamantis in deserto: Dirigite viam Domini, sicut dixit Isaias propheta.
JOH 1:24 Et qui missi fuerant, erant ex pharisæis.
JOH 1:25 Et interrogaverunt eum, et dixerunt ei: Quid ergo baptizas, si tu non es Christus, neque Elias, neque propheta?
JOH 1:26 Respondit eis Joannes, dicens: Ego baptizo in aqua: medius autem vestrum stetit, quem vos nescitis.
JOH 1:27 Ipse est qui post me venturus est, qui ante me factus est: cujus ego non sum dignus ut solvam ejus corrigiam calceamenti.
JOH 1:28 Hæc in Bethania facta sunt trans Jordanem, ubi erat Joannes baptizans.
JOH 1:29 Altera die vidit Joannes Jesum venientem ad se, et ait: Ecce agnus Dei, ecce qui tollit peccatum mundi.
JOH 1:30 Hic est de quo dixi: Post me venit vir qui ante me factus est: quia prior me erat:
JOH 1:31 et ego nesciebam eum, sed ut manifestetur in Israël, propterea veni ego in aqua baptizans.
JOH 1:32 Et testimonium perhibuit Joannes, dicens: Quia vidi Spiritum descendentem quasi columbam de cælo, et mansit super eum.
JOH 1:33 Et ego nesciebam eum: sed qui misit me baptizare in aqua, ille mihi dixit: Super quem videris Spiritum descendentem, et manentem super eum, hic est qui baptizat in Spiritu Sancto.
JOH 1:34 Et ego vidi: et testimonium perhibui quia hic est Filius Dei.
JOH 1:35 Altera die iterum stabat Joannes, et ex discipulis ejus duo.
JOH 1:36 Et respiciens Jesum ambulantem, dicit: Ecce agnus Dei.
JOH 1:37 Et audierunt eum duo discipuli loquentem, et secuti sunt Jesum.
JOH 1:38 Conversus autem Jesus, et videns eos sequentes se, dicit eis: Quid quæritis? Qui dixerunt ei: Rabbi (quod dicitur interpretatum Magister), ubi habitas?
JOH 1:39 Dicit eis: Venite et videte. Venerunt, et viderunt ubi maneret, et apud eum manserunt die illo: hora autem erat quasi decima.
JOH 1:40 Erat autem Andreas, frater Simonis Petri, unus ex duobus qui audierant a Joanne, et secuti fuerant eum.
JOH 1:41 Invenit hic primum fratrem suum Simonem, et dicit ei: Invenimus Messiam (quod est interpretatum Christus).
JOH 1:42 Et adduxit eum ad Jesum. Intuitus autem eum Jesus, dixit: Tu es Simon, filius Jona; tu vocaberis Cephas, quod interpretatur Petrus.
JOH 1:43 In crastinum voluit exire in Galilæam, et invenit Philippum. Et dicit ei Jesus: Sequere me.
JOH 1:44 Erat autem Philippus a Bethsaida, civitate Andreæ et Petri.
JOH 1:45 Invenit Philippus Nathanaël, et dicit ei: Quem scripsit Moyses in lege, et prophetæ, invenimus Jesum filium Joseph a Nazareth.
JOH 1:46 Et dixit ei Nathanaël: A Nazareth potest aliquid boni esse? Dicit ei Philippus: Veni et vide.
JOH 1:47 Vidit Jesus Nathanaël venientem ad se, et dicit de eo: Ecce vere Israëlita, in quo dolus non est.
JOH 1:48 Dicit ei Nathanaël: Unde me nosti? Respondit Jesus, et dixit ei: Priusquam te Philippus vocavit, cum esses sub ficu, vidi te.
JOH 1:49 Respondit ei Nathanaël, et ait: Rabbi, tu es Filius Dei, tu es rex Israël.
JOH 1:50 Respondit Jesus, et dixit ei: Quia dixi tibi: Vidi te sub ficu, credis; majus his videbis.
JOH 1:51 Et dicit ei: Amen, amen dico vobis, videbitis cælum apertum, et angelos Dei ascendentes, et descendentes supra Filium hominis.
JOH 2:1 Et die tertia nuptiæ factæ sunt in Cana Galilææ, et erat mater Jesu ibi.
JOH 2:2 Vocatus est autem et Jesus, et discipuli ejus, ad nuptias.
JOH 2:3 Et deficiente vino, dicit mater Jesu ad eum: Vinum non habent.
JOH 2:4 Et dicit ei Jesus: Quid mihi et tibi est, mulier? nondum venit hora mea.
JOH 2:5 Dicit mater ejus ministris: Quodcumque dixerit vobis, facite.
JOH 2:6 Erant autem ibi lapideæ hydriæ sex positæ secundum purificationem Judæorum, capientes singulæ metretas binas vel ternas.
JOH 2:7 Dicit eis Jesus: Implete hydrias aqua. Et impleverunt eas usque ad summum.
JOH 2:8 Et dicit eis Jesus: Haurite nunc, et ferte architriclino. Et tulerunt.
JOH 2:9 Ut autem gustavit architriclinus aquam vinum factam, et non sciebat unde esset, ministri autem sciebant, qui hauserant aquam: vocat sponsum architriclinus,
JOH 2:10 et dicit ei: Omnis homo primum bonum vinum ponit et cum inebriati fuerint, tunc id, quod deterius est. Tu autem servasti bonum vinum usque adhuc.
JOH 2:11 Hoc fecit initium signorum Jesus in Cana Galilææ; et manifestavit gloriam suam, et crediderunt in eum discipuli ejus.
JOH 2:12 Post hoc descendit Capharnaum ipse, et mater ejus, et fratres ejus, et discipuli ejus: et ibi manserunt non multis diebus.
JOH 2:13 Et prope erat Pascha Judæorum, et ascendit Jesus Jerosolymam:
JOH 2:14 et invenit in templo vendentes boves, et oves, et columbas, et numularios sedentes.
JOH 2:15 Et cum fecisset quasi flagellum de funiculis, omnes ejecit de templo, oves quoque, et boves, et numulariorum effudit æs, et mensas subvertit.
JOH 2:16 Et his qui columbas vendebant, dixit: Auferte ista hinc, et nolite facere domum patris mei, domum negotiationis.
JOH 2:17 Recordati sunt vero discipuli ejus quia scriptum est: Zelus domus tuæ comedit me.
JOH 2:18 Responderunt ergo Judæi, et dixerunt ei: Quod signum ostendis nobis, quia hæc facis?
JOH 2:19 Respondit Jesus, et dixit eis: Solvite templum hoc, et in tribus diebus excitabo illud.
JOH 2:20 Dixerunt ergo Judæi: Quadraginta et sex annis ædificatum est templum hoc, et tu in tribus diebus excitabis illud?
JOH 2:21 Ille autem dicebat de templo corporis sui.
JOH 2:22 Cum ergo resurrexisset a mortuis, recordati sunt discipuli ejus, quia hoc dicebat, et crediderunt scripturæ et sermoni quem dixit Jesus.
JOH 2:23 Cum autem esset Jerosolymis in Pascha in die festo, multi crediderunt in nomine ejus, videntes signa ejus, quæ faciebat.
JOH 2:24 Ipse autem Jesus non credebat semetipsum eis, eo quod ipse nosset omnes,
JOH 2:25 et quia opus ei non erat ut quis testimonium perhiberet de homine: ipse enim sciebat quid esset in homine.
JOH 3:1 Erat autem homo ex pharisæis, Nicodemus nomine, princeps Judæorum.
JOH 3:2 Hic venit ad Jesum nocte, et dixit ei: Rabbi, scimus quia a Deo venisti magister, nemo enim potest hæc signa facere, quæ tu facis, nisi fuerit Deus cum eo.
JOH 3:3 Respondit Jesus, et dixit ei: Amen, amen dico tibi, nisi quis renatus fuerit denuo, non potest videre regnum Dei.
JOH 3:4 Dicit ad eum Nicodemus: Quomodo potest homo nasci, cum sit senex? numquid potest in ventrem matris suæ iterato introire et renasci?
JOH 3:5 Respondit Jesus: Amen, amen dico tibi, nisi quis renatus fuerit ex aqua, et Spiritu Sancto, non potest introire in regnum Dei.
JOH 3:6 Quod natum est ex carne, caro est: et quod natum est ex spiritu, spiritus est.
JOH 3:7 Non mireris quia dixi tibi: oportet vos nasci denuo.
JOH 3:8 Spiritus ubi vult spirat, et vocem ejus audis, sed nescis unde veniat, aut quo vadat: sic est omnis qui natus est ex spiritu.
JOH 3:9 Respondit Nicodemus, et dixit ei: Quomodo possunt hæc fieri?
JOH 3:10 Respondit Jesus, et dixit ei: Tu es magister in Israël, et hæc ignoras?
JOH 3:11 amen, amen dico tibi, quia quod scimus loquimur, et quod vidimus testamur, et testimonium nostrum non accipitis.
JOH 3:12 Si terrena dixi vobis, et non creditis: quomodo, si dixero vobis cælestia, credetis?
JOH 3:13 Et nemo ascendit in cælum, nisi qui descendit de cælo, Filius hominis, qui est in cælo.
JOH 3:14 Et sicut Moyses exaltavit serpentem in deserto, ita exaltari oportet Filium hominis:
JOH 3:15 ut omnis qui credit in ipsum, non pereat, sed habeat vitam æternam.
JOH 3:16 Sic enim Deus dilexit mundum, ut Filium suum unigenitum daret: ut omnis qui credit in eum, non pereat, sed habeat vitam æternam.
JOH 3:17 Non enim misit Deus Filium suum in mundum, ut judicet mundum, sed ut salvetur mundus per ipsum.
JOH 3:18 Qui credit in eum, non judicatur; qui autem non credit, jam judicatus est: quia non credit in nomine unigeniti Filii Dei.
JOH 3:19 Hoc est autem judicium: quia lux venit in mundum, et dilexerunt homines magis tenebras quam lucem: erant enim eorum mala opera.
JOH 3:20 Omnis enim qui male agit, odit lucem, et non venit ad lucem, ut non arguantur opera ejus:
JOH 3:21 qui autem facit veritatem, venit ad lucem, ut manifestentur opera ejus, quia in Deo sunt facta.
JOH 3:22 Post hæc venit Jesus et discipuli ejus in terram Judæam: et illic demorabatur cum eis, et baptizabat.
JOH 3:23 Erat autem et Joannes baptizans, in Ænnon, juxta Salim: quia aquæ multæ erant illic, et veniebant et baptizabantur.
JOH 3:24 Nondum enim missus fuerat Joannes in carcerem.
JOH 3:25 Facta est autem quæstio ex discipulis Joannis cum Judæis de purificatione.
JOH 3:26 Et venerunt ad Joannem, et dixerunt ei: Rabbi, qui erat tecum trans Jordanem, cui tu testimonium perhibuisti, ecce hic baptizat, et omnes veniunt ad eum.
JOH 3:27 Respondit Joannes, et dixit: Non potest homo accipere quidquam, nisi fuerit ei datum de cælo.
JOH 3:28 Ipsi vos mihi testimonium perhibetis, quod dixerim: Non sum ego Christus: sed quia missus sum ante illum.
JOH 3:29 Qui habet sponsam, sponsus est: amicus autem sponsi, qui stat, et audit eum, gaudio gaudet propter vocem sponsi. Hoc ergo gaudium meum impletum est.
JOH 3:30 Illum oportet crescere, me autem minui.
JOH 3:31 Qui desursum venit, super omnes est. Qui est de terra, de terra est, et de terra loquitur. Qui de cælo venit, super omnes est.
JOH 3:32 Et quod vidit, et audivit, hoc testatur: et testimonium ejus nemo accipit.
JOH 3:33 Qui accepit ejus testimonium signavit, quia Deus verax est.
JOH 3:34 Quem enim misit Deus, verba Dei loquitur: non enim ad mensuram dat Deus spiritum.
JOH 3:35 Pater diligit Filium et omnia dedit in manu ejus.
JOH 3:36 Qui credit in Filium, habet vitam æternam; qui autem incredulus est Filio, non videbit vitam, sed ira Dei manet super eum.
JOH 4:1 Ut ergo cognovit Jesus quia audierunt pharisæi quod Jesus plures discipulos facit, et baptizat, quam Joannes
JOH 4:2 (quamquam Jesus non baptizaret, sed discipuli ejus),
JOH 4:3 reliquit Judæam, et abiit iterum in Galilæam.
JOH 4:4 Oportebat autem eum transire per Samariam.
JOH 4:5 Venit ergo in civitatem Samariæ, quæ dicitur Sichar, juxta prædium quod dedit Jacob Joseph filio suo.
JOH 4:6 Erat autem ibi fons Jacob. Jesus ergo fatigatus ex itinere, sedebat sic supra fontem. Hora erat quasi sexta.
JOH 4:7 Venit mulier de Samaria haurire aquam. Dicit ei Jesus: Da mihi bibere.
JOH 4:8 (Discipuli enim ejus abierant in civitatem ut cibos emerent.)
JOH 4:9 Dicit ergo ei mulier illa Samaritana: Quomodo tu, Judæus cum sis, bibere a me poscis, quæ sum mulier Samaritana? non enim coutuntur Judæi Samaritanis.
JOH 4:10 Respondit Jesus, et dixit ei: Si scires donum Dei, et quis est qui dicit tibi: Da mihi bibere, tu forsitan petisses ab eo, et dedisset tibi aquam vivam.
JOH 4:11 Dicit ei mulier: Domine, neque in quo haurias habes, et puteus altus est: unde ergo habes aquam vivam?
JOH 4:12 Numquid tu major es patre nostro Jacob, qui dedit nobis puteum, et ipse ex eo bibit, et filii ejus, et pecora ejus?
JOH 4:13 Respondit Jesus, et dixit ei: Omnis qui bibit ex aqua hac, sitiet iterum; qui autem biberit ex aqua quam ego dabo ei, non sitiet in æternum:
JOH 4:14 sed aqua quam ego dabo ei, fiet in eo fons aquæ salientis in vitam æternam.
JOH 4:15 Dicit ad eum mulier: Domine, da mihi hanc aquam, ut non sitiam, neque veniam huc haurire.
JOH 4:16 Dicit ei Jesus: Vade, voca virum tuum, et veni huc.
JOH 4:17 Respondit mulier, et dixit: Non habeo virum. Dicit ei Jesus: Bene dixisti, quia non habeo virum;
JOH 4:18 quinque enim viros habuisti, et nunc, quem habes, non est tuus vir: hoc vere dixisti.
JOH 4:19 Dicit ei mulier: Domine, video quia propheta es tu.
JOH 4:20 Patres nostri in monte hoc adoraverunt, et vos dicitis, quia Jerosolymis est locus ubi adorare oportet.
JOH 4:21 Dicit ei Jesus: Mulier, crede mihi, quia venit hora, quando neque in monte hoc, neque in Jerosolymis adorabitis Patrem.
JOH 4:22 Vos adoratis quod nescitis: nos adoramus quod scimus, quia salus ex Judæis est.
JOH 4:23 Sed venit hora, et nunc est, quando veri adoratores adorabunt Patrem in spiritu et veritate. Nam et Pater tales quærit, qui adorent eum.
JOH 4:24 Spiritus est Deus: et eos qui adorant eum, in spiritu et veritate oportet adorare.
JOH 4:25 Dicit ei mulier: Scio quia Messias venit (qui dicitur Christus): cum ergo venerit ille, nobis annuntiabit omnia.
JOH 4:26 Dicit ei Jesus: Ego sum, qui loquor tecum.
JOH 4:27 Et continuo venerunt discipuli ejus, et mirabantur quia cum muliere loquebatur. Nemo tamen dixit: Quid quæris? aut, Quid loqueris cum ea?
JOH 4:28 Reliquit ergo hydriam suam mulier, et abiit in civitatem, et dicit illis hominibus:
JOH 4:29 Venite, et videte hominem qui dixit mihi omnia quæcumque feci: numquid ipse est Christus?
JOH 4:30 Exierunt ergo de civitate et veniebant ad eum.
JOH 4:31 Interea rogabant eum discipuli, dicentes: Rabbi, manduca.
JOH 4:32 Ille autem dicit eis: Ego cibum habeo manducare, quem vos nescitis.
JOH 4:33 Dicebant ergo discipuli ad invicem: Numquid aliquis attulit ei manducare?
JOH 4:34 Dicit eis Jesus: Meus cibus est ut faciam voluntatem ejus qui misit me, ut perficiam opus ejus.
JOH 4:35 Nonne vos dicitis quod adhuc quatuor menses sunt, et messis venit? Ecce dico vobis: levate oculos vestros, et videte regiones, quia albæ sunt jam ad messem.
JOH 4:36 Et qui metit, mercedem accipit, et congregat fructum in vitam æternam: ut et qui seminat, simul gaudeat, et qui metit.
JOH 4:37 In hoc enim est verbum verum: quia alius est qui seminat, et alius est qui metit.
JOH 4:38 Ego misi vos metere quod vos non laborastis: alii laboraverunt, et vos in labores eorum introistis.
JOH 4:39 Ex civitate autem illa multi crediderunt in eum Samaritanorum, propter verbum mulieris testimonium perhibentis: Quia dixit mihi omnia quæcumque feci.
JOH 4:40 Cum venissent ergo ad illum Samaritani, rogaverunt eum ut ibi maneret. Et mansit ibi duos dies.
JOH 4:41 Et multo plures crediderunt in eum propter sermonem ejus.
JOH 4:42 Et mulieri dicebant: Quia jam non propter tuam loquelam credimus: ipsi enim audivimus, et scimus quia hic est vere Salvator mundi.
JOH 4:43 Post duos autem dies exiit inde, et abiit in Galilæam.
JOH 4:44 Ipse enim Jesus testimonium perhibuit, quia propheta in sua patria honorem non habet.
JOH 4:45 Cum ergo venisset in Galilæam, exceperunt eum Galilæi, cum omnia vidissent quæ fecerat Jerosolymis in die festo: et ipsi enim venerant ad diem festum.
JOH 4:46 Venit ergo iterum in Cana Galilææ, ubi fecit aquam vinum. Et erat quidam regulus, cujus filius infirmabatur Capharnaum.
JOH 4:47 Hic cum audisset quia Jesus adveniret a Judæa in Galilæam, abiit ad eum, et rogabat eum ut descenderet, et sanaret filium ejus: incipiebat enim mori.
JOH 4:48 Dixit ergo Jesus ad eum: Nisi signa et prodigia videritis, non creditis.
JOH 4:49 Dicit ad eum regulus: Domine, descende priusquam moriatur filius meus.
JOH 4:50 Dicit ei Jesus: Vade, filius tuus vivit. Credidit homo sermoni quem dixit ei Jesus, et ibat.
JOH 4:51 Jam autem eo descendente, servi occurrerunt ei, et nuntiaverunt dicentes, quia filius ejus viveret.
JOH 4:52 Interrogabat ergo horam ab eis in qua melius habuerit. Et dixerunt ei: Quia heri hora septima reliquit eum febris.
JOH 4:53 Cognovit ergo pater, quia illa hora erat in qua dixit ei Jesus: Filius tuus vivit; et credidit ipse et domus ejus tota.
JOH 4:54 Hoc iterum secundum signum fecit Jesus, cum venisset a Judæa in Galilæam.
JOH 5:1 Post hæc erat dies festus Judæorum, et ascendit Jesus Jerosolymam.
JOH 5:2 Est autem Jerosolymis probatica piscina, quæ cognominatur hebraice Bethsaida, quinque porticus habens.
JOH 5:3 In his jacebat multitudo magna languentium, cæcorum, claudorum, aridorum, exspectantium aquæ motum.
JOH 5:4 Angelus autem Domini descendebat secundum tempus in piscinam, et movebatur aqua. Et qui prior descendisset in piscinam post motionem aquæ, sanus fiebat a quacumque detinebatur infirmitate.
JOH 5:5 Erat autem quidam homo ibi triginta et octo annos habens in infirmitate sua.
JOH 5:6 Hunc autem cum vidisset Jesus jacentem, et cognovisset quia jam multum tempus haberet, dicit ei: Vis sanus fieri?
JOH 5:7 Respondit ei languidus: Domine, hominem non habeo, ut, cum turbata fuerit aqua, mittat me in piscinam: dum venio enim ego, alius ante me descendit.
JOH 5:8 Dicit ei Jesus: Surge, tolle grabatum tuum et ambula.
JOH 5:9 Et statim sanus factus est homo ille: et sustulit grabatum suum, et ambulabat. Erat autem sabbatum in die illo.
JOH 5:10 Dicebant ergo Judæi illi qui sanatus fuerat: Sabbatum est, non licet tibi tollere grabatum tuum.
JOH 5:11 Respondit eis: Qui me sanum fecit, ille mihi dixit: Tolle grabatum tuum et ambula.
JOH 5:12 Interrogaverunt ergo eum: Quis est ille homo qui dixit tibi: Tolle grabatum tuum et ambula?
JOH 5:13 Is autem qui sanus fuerat effectus, nesciebat quis esset. Jesus enim declinavit a turba constituta in loco.
JOH 5:14 Postea invenit eum Jesus in templo, et dixit illi: Ecce sanus factus es; jam noli peccare, ne deterius tibi aliquid contingat.
JOH 5:15 Abiit ille homo, et nuntiavit Judæis quia Jesus esset, qui fecit eum sanum.
JOH 5:16 Propterea persequebantur Judæi Jesum, quia hæc faciebat in sabbato.
JOH 5:17 Jesus autem respondit eis: Pater meus usque modo operatur, et ego operor.
JOH 5:18 Propterea ergo magis quærebant eum Judæi interficere: quia non solum solvebat sabbatum, sed et patrem suum dicebat Deum, æqualem se faciens Deo. Respondit itaque Jesus, et dixit eis:
JOH 5:19 Amen, amen dico vobis: non potest Filius a se facere quidquam, nisi quod viderit Patrem facientem: quæcumque enim ille fecerit, hæc et Filius similiter facit.
JOH 5:20 Pater enim diligit Filium, et omnia demonstrat ei quæ ipse facit: et majora his demonstrabit ei opera, ut vos miremini.
JOH 5:21 Sicut enim Pater suscitat mortuos, et vivificat, sic et Filius, quos vult, vivificat.
JOH 5:22 Neque enim Pater judicat quemquam: sed omne judicium dedit Filio,
JOH 5:23 ut omnes honorificent Filium, sicut honorificant Patrem; qui non honorificat Filium, non honorificat Patrem, qui misit illum.
JOH 5:24 Amen, amen dico vobis, quia qui verbum meum audit, et credit ei qui misit me, habet vitam æternam, et in judicium non venit, sed transiit a morte in vitam.
JOH 5:25 Amen, amen dico vobis, quia venit hora, et nunc est, quando mortui audient vocem Filii Dei: et qui audierint, vivent.
JOH 5:26 Sicut enim Pater habet vitam in semetipso, sic dedit et Filio habere vitam in semetipso:
JOH 5:27 et potestatem dedit ei judicium facere, quia Filius hominis est.
JOH 5:28 Nolite mirari hoc, quia venit hora in qua omnes qui in monumentis sunt audient vocem Filii Dei:
JOH 5:29 et procedent qui bona fecerunt, in resurrectionem vitæ; qui vero mala egerunt, in resurrectionem judicii.
JOH 5:30 Non possum ego a meipso facere quidquam. Sicut audio, judico: et judicium meum justum est, quia non quæro voluntatem meam, sed voluntatem ejus qui misit me.
JOH 5:31 Si ego testimonium perhibeo de meipso, testimonium meum non est verum.
JOH 5:32 Alius est qui testimonium perhibet de me: et scio quia verum est testimonium, quod perhibet de me.
JOH 5:33 Vos misistis ad Joannem, et testimonium perhibuit veritati.
JOH 5:34 Ego autem non ab homine testimonium accipio: sed hæc dico ut vos salvi sitis.
JOH 5:35 Ille erat lucerna ardens et lucens: vos autem voluistis ad horam exsultare in luce ejus.
JOH 5:36 Ego autem habeo testimonium majus Joanne. Opera enim quæ dedit mihi Pater ut perficiam ea: ipsa opera, quæ ego facio, testimonium perhibent de me, quia Pater misit me:
JOH 5:37 et qui misit me Pater, ipse testimonium perhibuit de me: neque vocem ejus umquam audistis, neque speciem ejus vidistis:
JOH 5:38 et verbum ejus non habetis in vobis manens: quia quem misit ille, huic vos non creditis.
JOH 5:39 Scrutamini Scripturas, quia vos putatis in ipsis vitam æternam habere: et illæ sunt quæ testimonium perhibent de me:
JOH 5:40 et non vultis venire ad me ut vitam habeatis.
JOH 5:41 Claritatem ab hominibus non accipio.
JOH 5:42 Sed cognovi vos, quia dilectionem Dei non habetis in vobis.
JOH 5:43 Ego veni in nomine Patris mei, et non accipitis me; si alius venerit in nomine suo, illum accipietis.
JOH 5:44 Quomodo vos potestis credere, qui gloriam ab invicem accipitis, et gloriam quæ a solo Deo est, non quæritis?
JOH 5:45 Nolite putare quia ego accusaturus sim vos apud Patrem: est qui accusat vos Moyses, in quo vos speratis.
JOH 5:46 Si enim crederetis Moysi, crederetis forsitan et mihi: de me enim ille scripsit.
JOH 5:47 Si autem illius litteris non creditis, quomodo verbis meis credetis?
JOH 6:1 Post hæc abiit Jesus trans mare Galilææ, quod est Tiberiadis:
JOH 6:2 et sequebatur eum multitudo magna, quia videbant signa quæ faciebat super his qui infirmabantur.
JOH 6:3 Subiit ergo in montem Jesus et ibi sedebat cum discipulis suis.
JOH 6:4 Erat autem proximum Pascha dies festus Judæorum.
JOH 6:5 Cum sublevasset ergo oculos Jesus, et vidisset quia multitudo maxima venit ad eum, dixit ad Philippum: Unde ememus panes, ut manducent hi?
JOH 6:6 Hoc autem dicebat tentans eum: ipse enim sciebat quid esset facturus.
JOH 6:7 Respondit ei Philippus: Ducentorum denariorum panes non sufficiunt eis, ut unusquisque modicum quid accipiat.
JOH 6:8 Dicit ei unus ex discipulis ejus, Andreas, frater Simonis Petri:
JOH 6:9 Est puer unus hic qui habet quinque panes hordeaceos et duos pisces: sed hæc quid sunt inter tantos?
JOH 6:10 Dixit ergo Jesus: Facite homines discumbere. Erat autem fœnum multum in loco. Discumberunt ergo viri, numero quasi quinque millia.
JOH 6:11 Accepit ergo Jesus panes: et cum gratias egisset, distribuit discumbentibus: similiter et ex piscibus quantum volebant.
JOH 6:12 Ut autem impleti sunt, dixit discipulis suis: Colligite quæ superaverunt fragmenta, ne pereant.
JOH 6:13 Collegerunt ergo, et impleverunt duodecim cophinos fragmentorum ex quinque panibus hordeaceis, quæ superfuerunt his qui manducaverant.
JOH 6:14 Illi ergo homines cum vidissent quod Jesus fecerat signum, dicebant: Quia hic est vere propheta, qui venturus est in mundum.
JOH 6:15 Jesus ergo cum cognovisset quia venturi essent ut raperent eum, et facerent eum regem, fugit iterum in montem ipse solus.
JOH 6:16 Ut autem sero factum est, descenderunt discipuli ejus ad mare.
JOH 6:17 Et cum ascendissent navim, venerunt trans mare in Capharnaum: et tenebræ jam factæ erant et non venerat ad eos Jesus.
JOH 6:18 Mare autem, vento magno flante, exsurgebat.
JOH 6:19 Cum remigassent ergo quasi stadia viginti quinque aut triginta, vident Jesum ambulantem supra mare, et proximum navi fieri, et timuerunt.
JOH 6:20 Ille autem dicit eis: Ego sum, nolite timere.
JOH 6:21 Voluerunt ergo accipere eum in navim et statim navis fuit ad terram, in quam ibant.
JOH 6:22 Altera die, turba, quæ stabat trans mare, vidit quia navicula alia non erat ibi nisi una, et quia non introisset cum discipulis suis Jesus in navim, sed soli discipuli ejus abiissent:
JOH 6:23 aliæ vero supervenerunt naves a Tiberiade juxta locum ubi manducaverunt panem, gratias agente Domino.
JOH 6:24 Cum ergo vidisset turba quia Jesus non esset ibi, neque discipuli ejus, ascenderunt in naviculas, et venerunt Capharnaum quærentes Jesum.
JOH 6:25 Et cum invenissent eum trans mare, dixerunt ei: Rabbi, quando huc venisti?
JOH 6:26 Respondit eis Jesus, et dixit: Amen, amen dico vobis: quæritis me non quia vidistis signa, sed quia manducastis ex panibus et saturati estis.
JOH 6:27 Operamini non cibum, qui perit, sed qui permanet in vitam æternam, quem Filius hominis dabit vobis. Hunc enim Pater signavit Deus.
JOH 6:28 Dixerunt ergo ad eum: Quid faciemus ut operemur opera Dei?
JOH 6:29 Respondit Jesus, et dixit eis: Hoc est opus Dei, ut credatis in eum quem misit ille.
JOH 6:30 Dixerunt ergo ei: Quod ergo tu facis signum ut videamus et credamus tibi? quid operaris?
JOH 6:31 Patres nostri manducaverunt manna in deserto, sicut scriptum est: Panem de cælo dedit eis manducare.
JOH 6:32 Dixit ergo eis Jesus: Amen, amen dico vobis: non Moyses dedit vobis panem de cælo, sed Pater meus dat vobis panem de cælo verum.
JOH 6:33 Panis enim Dei est, qui de cælo descendit, et dat vitam mundo.
JOH 6:34 Dixerunt ergo ad eum: Domine, semper da nobis panem hunc.
JOH 6:35 Dixit autem eis Jesus: Ego sum panis vitæ: qui venit ad me, non esuriet, et qui credit in me, non sitiet umquam.
JOH 6:36 Sed dixi vobis quia et vidistis me, et non creditis.
JOH 6:37 Omne quod dat mihi Pater, ad me veniet: et eum qui venit ad me, non ejiciam foras:
JOH 6:38 quia descendi de cælo, non ut faciam voluntatem meam, sed voluntatem ejus qui misit me.
JOH 6:39 Hæc est autem voluntas ejus qui misit me, Patris: ut omne quod dedit mihi, non perdam ex eo, sed resuscitem illud in novissimo die.
JOH 6:40 Hæc est autem voluntas Patris mei, qui misit me: ut omnis qui videt Filium et credit in eum, habeat vitam æternam, et ego resuscitabo eum in novissimo die.
JOH 6:41 Murmurabant ergo Judæi de illo, quia dixisset: Ego sum panis vivus, qui de cælo descendi,
JOH 6:42 et dicebant: Nonne hic est Jesus filius Joseph, cujus nos novimus patrem et matrem? quomodo ergo dicit hic: Quia de cælo descendi?
JOH 6:43 Respondit ergo Jesus, et dixit eis: Nolite murmurare in invicem:
JOH 6:44 nemo potest venire ad me, nisi Pater, qui misit me, traxerit eum; et ego resuscitabo eum in novissimo die.
JOH 6:45 Est scriptum in prophetis: Et erunt omnes docibiles Dei. Omnis qui audivit a Patre, et didicit, venit ad me.
JOH 6:46 Non quia Patrem vidit quisquam, nisi is, qui est a Deo, hic vidit Patrem.
JOH 6:47 Amen, amen dico vobis: qui credit in me, habet vitam æternam.
JOH 6:48 Ego sum panis vitæ.
JOH 6:49 Patres vestri manducaverunt manna in deserto, et mortui sunt.
JOH 6:50 Hic est panis de cælo descendens: ut si quis ex ipso manducaverit, non moriatur.
JOH 6:51 Ego sum panis vivus, qui de cælo descendi.
JOH 6:52 Si quis manducaverit ex hoc pane, vivet in æternum: et panis quem ego dabo, caro mea est pro mundi vita.
JOH 6:53 Litigabant ergo Judæi ad invicem, dicentes: Quomodo potest hic nobis carnem suam dare ad manducandum?
JOH 6:54 Dixit ergo eis Jesus: Amen, amen dico vobis: nisi manducaveritis carnem Filii hominis, et biberitis ejus sanguinem, non habebitis vitam in vobis.
JOH 6:55 Qui manducat meam carnem, et bibit meum sanguinem, habet vitam æternam: et ego resuscitabo eum in novissimo die.
JOH 6:56 Caro enim mea vere est cibus: et sanguis meus, vere est potus;
JOH 6:57 qui manducat meam carnem et bibit meum sanguinem, in me manet, et ego in illo.
JOH 6:58 Sicut misit me vivens Pater, et ego vivo propter Patrem: et qui manducat me, et ipse vivet propter me.
JOH 6:59 Hic est panis qui de cælo descendit. Non sicut manducaverunt patres vestri manna, et mortui sunt. Qui manducat hunc panem, vivet in æternum.
JOH 6:60 Hæc dixit in synagoga docens, in Capharnaum.
JOH 6:61 Multi ergo audientes ex discipulis ejus, dixerunt: Durus est hic sermo, et quis potest eum audire?
JOH 6:62 Sciens autem Jesus apud semetipsum quia murmurarent de hoc discipuli ejus, dixit eis: Hoc vos scandalizat?
JOH 6:63 si ergo videritis Filium hominis ascendentem ubi erat prius?
JOH 6:64 Spiritus est qui vivificat: caro non prodest quidquam: verba quæ ego locutus sum vobis, spiritus et vita sunt.
JOH 6:65 Sed sunt quidam ex vobis qui non credunt. Sciebat enim ab initio Jesus qui essent non credentes, et quis traditurus esset eum.
JOH 6:66 Et dicebat: Propterea dixi vobis, quia nemo potest venire ad me, nisi fuerit ei datum a Patre meo.
JOH 6:67 Ex hoc multi discipulorum ejus abierunt retro: et jam non cum illo ambulabant.
JOH 6:68 Dixit ergo Jesus ad duodecim: Numquid et vos vultis abire?
JOH 6:69 Respondit ergo ei Simon Petrus: Domine, ad quem ibimus? verba vitæ æternæ habes:
JOH 6:70 et nos credidimus, et cognovimus quia tu es Christus Filius Dei.
JOH 6:71 Respondit eis Jesus: Nonne ego vos duodecim elegi: et ex vobis unus diabolus est?
JOH 6:72 Dicebat autem Judam Simonis Iscariotem: hic enim erat traditurus eum, cum esset unus ex duodecim.
JOH 7:1 Post hæc autem ambulabat Jesus in Galilæam: non enim volebat in Judæam ambulare, quia quærebant eum Judæi interficere.
JOH 7:2 Erat autem in proximo dies festus Judæorum, Scenopegia.
JOH 7:3 Dixerunt autem ad eum fratres ejus: Transi hinc, et vade in Judæam, ut et discipuli tui videant opera tua, quæ facis.
JOH 7:4 Nemo quippe in occulto quid facit, et quærit ipse in palam esse: si hæc facis, manifesta teipsum mundo.
JOH 7:5 Neque enim fratres ejus credebant in eum.
JOH 7:6 Dicit ergo eis Jesus: Tempus meum nondum advenit: tempus autem vestrum semper est paratum.
JOH 7:7 Non potest mundus odisse vos: me autem odit, quia ego testimonium perhibeo de illo quod opera ejus mala sunt.
JOH 7:8 Vos ascendite ad diem festum hunc, ego autem non ascendo ad diem festum istum: quia meum tempus nondum impletum est.
JOH 7:9 Hæc cum dixisset, ipse mansit in Galilæa.
JOH 7:10 Ut autem ascenderunt fratres ejus, tunc et ipse ascendit ad diem festum non manifeste, sed quasi in occulto.
JOH 7:11 Judæi ergo quærebant eum in die festo, et dicebant: Ubi est ille?
JOH 7:12 Et murmur multum erat in turba de eo. Quidam enim dicebant: Quia bonus est. Alii autem dicebant: Non, sed seducit turbas.
JOH 7:13 Nemo tamen palam loquebatur de illo propter metum Judæorum.
JOH 7:14 Jam autem die festo mediante, ascendit Jesus in templum, et docebat.
JOH 7:15 Et mirabantur Judæi, dicentes: Quomodo hic litteras scit, cum non didicerit?
JOH 7:16 Respondit eis Jesus, et dixit: Mea doctrina non est mea, sed ejus qui misit me.
JOH 7:17 Si quis voluerit voluntatem ejus facere, cognoscet de doctrina, utrum ex Deo sit, an ego a meipso loquar.
JOH 7:18 Qui a semetipso loquitur, gloriam propriam quærit; qui autem quærit gloriam ejus qui misit eum, hic verax est, et injustitia in illo non est.
JOH 7:19 Nonne Moyses dedit vobis legem: et nemo ex vobis facit legem?
JOH 7:20 Quid me quæritis interficere? Respondit turba, et dixit: Dæmonium habes: quis te quæret interficere?
JOH 7:21 Respondit Jesus et dixit eis: Unum opus feci, et omnes miramini:
JOH 7:22 propterea Moyses dedit vobis circumcisionem (non quia ex Moyse est, sed ex patribus), et in sabbato circumciditis hominem.
JOH 7:23 Si circumcisionem accipit homo in sabbato, ut non solvatur lex Moysi: mihi indignamini quia totum hominem sanum feci in sabbato?
JOH 7:24 Nolite judicare secundum faciem, sed justum judicium judicate.
JOH 7:25 Dicebant ergo quidam ex Jerosolymis: Nonne hic est, quem quærunt interficere?
JOH 7:26 et ecce palam loquitur, et nihil ei dicunt. Numquid vere cognoverunt principes quia hic est Christus?
JOH 7:27 Sed hunc scimus unde sit: Christus autem cum venerit, nemo scit unde sit.
JOH 7:28 Clamabat ergo Jesus in templo docens, et dicens: Et me scitis, et unde sim scitis: et a meipso non veni, sed est verus qui misit me, quem vos nescitis.
JOH 7:29 Ego scio eum: quia ab ipso sum, et ipse me misit.
JOH 7:30 Quærebant ergo eum apprehendere: et nemo misit in illum manus, quia nondum venerat hora ejus.
JOH 7:31 De turba autem multi crediderunt in eum, et dicebant: Christus cum venerit, numquid plura signa faciet quam quæ hic facit?
JOH 7:32 Audierunt pharisæi turbam murmurantem de illo hæc: et miserunt principes et pharisæi ministros ut apprehenderent eum.
JOH 7:33 Dixit ergo eis Jesus: Adhuc modicum tempus vobiscum sum: et vado ad eum qui me misit.
JOH 7:34 Quæretis me, et non invenietis: et ubi ego sum, vos non potestis venire.
JOH 7:35 Dixerunt ergo Judæi ad semetipsos: Quo hic iturus est, quia non inveniemus eum? numquid in dispersionem gentium iturus est, et docturus gentes?
JOH 7:36 quis est hic sermo, quem dixit: Quæretis me, et non invenietis: et ubi sum ego, vos non potestis venire?
JOH 7:37 In novissimo autem die magno festivitatis stabat Jesus, et clamabat dicens: Si quis sitit, veniat ad me et bibat.
JOH 7:38 Qui credit in me, sicut dicit Scriptura, flumina de ventre ejus fluent aquæ vivæ.
JOH 7:39 Hoc autem dixit de Spiritu, quem accepturi erant credentes in eum: nondum enim erat Spiritus datus, quia Jesus nondum erat glorificatus.
JOH 7:40 Ex illa ergo turba cum audissent hos sermones ejus, dicebant: Hic est vere propheta.
JOH 7:41 Alii dicebant: Hic est Christus. Quidam autem dicebant: Numquid a Galilæa venit Christus?
JOH 7:42 nonne Scriptura dicit: Quia ex semine David, et de Bethlehem castello, ubi erat David, venit Christus?
JOH 7:43 Dissensio itaque facta est in turba propter eum.
JOH 7:44 Quidam autem ex ipsis volebant apprehendere eum: sed nemo misit super eum manus.
JOH 7:45 Venerunt ergo ministri ad pontifices et pharisæos. Et dixerunt eis illi: Quare non adduxistis illum?
JOH 7:46 Responderunt ministri: Numquam sic locutus est homo, sicut hic homo.
JOH 7:47 Responderunt ergo eis pharisæi: Numquid et vos seducti estis?
JOH 7:48 numquid ex principibus aliquis credidit in eum, aut ex pharisæis?
JOH 7:49 sed turba hæc, quæ non novit legem, maledicti sunt.
JOH 7:50 Dixit Nicodemus ad eos, ille qui venit ad eum nocte, qui unus erat ex ipsis:
JOH 7:51 Numquid lex nostra judicat hominem, nisi prius audierit ab ipso, et cognoverit quid faciat?
JOH 7:52 Responderunt, et dixerunt ei: Numquid et tu Galilæus es? scrutare Scripturas, et vide quia a Galilæa propheta non surgit.
JOH 7:53 Et reversi sunt unusquisque in domum suam.
JOH 8:1 Jesus autem perrexit in montem Oliveti:
JOH 8:2 et diluculo iterum venit in templum, et omnis populus venit ad eum, et sedens docebat eos.
JOH 8:3 Adducunt autem scribæ et pharisæi mulierem in adulterio deprehensam: et statuerunt eam in medio,
JOH 8:4 et dixerunt ei: Magister, hæc mulier modo deprehensa est in adulterio.
JOH 8:5 In lege autem Moyses mandavit nobis hujusmodi lapidare. Tu ergo quid dicis?
JOH 8:6 Hoc autem dicebant tentantes eum, ut possent accusare eum. Jesus autem inclinans se deorsum, digito scribebat in terra.
JOH 8:7 Cum ergo perseverarent interrogantes eum, erexit se, et dixit eis: Qui sine peccato est vestrum, primus in illam lapidem mittat.
JOH 8:8 Et iterum se inclinans, scribebat in terra.
JOH 8:9 Audientes autem unus post unum exibant, incipientes a senioribus: et remansit solus Jesus, et mulier in medio stans.
JOH 8:10 Erigens autem se Jesus, dixit ei: Mulier, ubi sunt qui te accusabant? nemo te condemnavit?
JOH 8:11 Quæ dixit: Nemo, Domine. Dixit autem Jesus: Nec ego te condemnabo: vade, et jam amplius noli peccare.
JOH 8:12 Iterum ergo locutus est eis Jesus, dicens: Ego sum lux mundi: qui sequitur me, non ambulat in tenebris, sed habebit lumen vitæ.
JOH 8:13 Dixerunt ergo ei pharisæi: Tu de teipso testimonium perhibes; testimonium tuum non est verum.
JOH 8:14 Respondit Jesus, et dixit eis: Et si ego testimonium perhibeo de meipso, verum est testimonium meum: quia scio unde veni et quo vado; vos autem nescitis unde venio aut quo vado.
JOH 8:15 Vos secundum carnem judicatis: ego non judico quemquam;
JOH 8:16 et si judico ego, judicium meum verum est, quia solus non sum: sed ego et qui misit me, Pater.
JOH 8:17 Et in lege vestra scriptum est, quia duorum hominum testimonium verum est.
JOH 8:18 Ego sum qui testimonium perhibeo de meipso, et testimonium perhibet de me qui misit me, Pater.
JOH 8:19 Dicebant ergo ei: Ubi est Pater tuus? Respondit Jesus: Neque me scitis, neque Patrem meum: si me sciretis, forsitan et Patrem meum sciretis.
JOH 8:20 Hæc verba locutus est Jesus in gazophylacio, docens in templo: et nemo apprehendit eum, quia necdum venerat hora ejus.
JOH 8:21 Dixit ergo iterum eis Jesus: Ego vado, et quæretis me, et in peccato vestro moriemini. Quo ego vado, vos non potestis venire.
JOH 8:22 Dicebant ergo Judæi: Numquid interficiet semetipsum, quia dixit: Quo ego vado, vos non potestis venire?
JOH 8:23 Et dicebat eis: Vos de deorsum estis, ego de supernis sum. Vos de mundo hoc estis, ego non sum de hoc mundo.
JOH 8:24 Dixi ergo vobis quia moriemini in peccatis vestris: si enim non credideritis quia ego sum, moriemini in peccato vestro.
JOH 8:25 Dicebant ergo ei: Tu quis es? Dixit eis Jesus: Principium, qui et loquor vobis.
JOH 8:26 Multa habeo de vobis loqui, et judicare; sed qui me misit, verax est; et ego quæ audivi ab eo, hæc loquor in mundo.
JOH 8:27 Et non cognoverunt quia Patrem ejus dicebat Deum.
JOH 8:28 Dixit ergo eis Jesus: Cum exaltaveritis Filium hominis, tunc cognoscetis quia ego sum, et a meipso facio nihil, sed sicut docuit me Pater, hæc loquor:
JOH 8:29 et qui me misit, mecum est, et non reliquit me solum: quia ego quæ placita sunt ei, facio semper.
JOH 8:30 Hæc illo loquente, multi crediderunt in eum.
JOH 8:31 Dicebat ergo Jesus ad eos, qui crediderunt ei, Judæos: Si vos manseritis in sermone meo, vere discipuli mei eritis,
JOH 8:32 et cognoscetis veritatem, et veritas liberabit vos.
JOH 8:33 Responderunt ei: Semen Abrahæ sumus, et nemini servivimus umquam: quomodo tu dicis: Liberi eritis?
JOH 8:34 Respondit eis Jesus: Amen, amen dico vobis: quia omnis qui facit peccatum, servus est peccati.
JOH 8:35 Servus autem non manet in domo in æternum: filius autem manet in æternum.
JOH 8:36 Si ergo vos filius liberaverit, vere liberi eritis.
JOH 8:37 Scio quia filii Abrahæ estis: sed quæritis me interficere, quia sermo meus non capit in vobis.
JOH 8:38 Ego quod vidi apud Patrem meum, loquor: et vos quæ vidistis apud patrem vestrum, facitis.
JOH 8:39 Responderunt, et dixerunt ei: Pater noster Abraham est. Dicit eis Jesus: Si filii Abrahæ estis, opera Abrahæ facite.
JOH 8:40 Nunc autem quæritis me interficere, hominem, qui veritatem vobis locutus sum, quam audivi a Deo: hoc Abraham non fecit.
JOH 8:41 Vos facitis opera patris vestri. Dixerunt itaque ei: Nos ex fornicatione non sumus nati: unum patrem habemus Deum.
JOH 8:42 Dixit ergo eis Jesus: Si Deus pater vester esset, diligeretis utique et me; ego enim ex Deo processi, et veni: neque enim a meipso veni, sed ille me misit.
JOH 8:43 Quare loquelam meam non cognoscitis? Quia non potestis audire sermonem meum.
JOH 8:44 Vos ex patre diabolo estis: et desideria patris vestri vultis facere. Ille homicida erat ab initio, et in veritate non stetit: quia non est veritas in eo: cum loquitur mendacium, ex propriis loquitur, quia mendax est, et pater ejus.
JOH 8:45 Ego autem si veritatem dico, non creditis mihi.
JOH 8:46 Quis ex vobis arguet me de peccato? si veritatem dico vobis, quare non creditis mihi?
JOH 8:47 Qui ex Deo est, verba Dei audit. Propterea vos non auditis, quia ex Deo non estis.
JOH 8:48 Responderunt ergo Judæi, et dixerunt ei: Nonne bene dicimus nos quia Samaritanus es tu, et dæmonium habes?
JOH 8:49 Respondit Jesus: Ego dæmonium non habeo: sed honorifico Patrem meum, et vos inhonorastis me.
JOH 8:50 Ego autem non quæro gloriam meam: est qui quærat, et judicet.
JOH 8:51 Amen, amen dico vobis: si quis sermonem meum servaverit, mortem non videbit in æternum.
JOH 8:52 Dixerunt ergo Judæi: Nunc cognovimus quia dæmonium habes. Abraham mortuus est, et prophetæ; et tu dicis: Si quis sermonem meum servaverit, non gustabit mortem in æternum.
JOH 8:53 Numquid tu major es patre nostro Abraham, qui mortuus est? et prophetæ mortui sunt. Quem teipsum facis?
JOH 8:54 Respondit Jesus: Si ego glorifico meipsum, gloria mea nihil est: est Pater meus, qui glorificat me, quem vos dicitis quia Deus vester est,
JOH 8:55 et non cognovistis eum: ego autem novi eum. Et si dixero quia non scio eum, ero similis vobis, mendax. Sed scio eum, et sermonem ejus servo.
JOH 8:56 Abraham pater vester exsultavit ut videret diem meum: vidit, et gavisus est.
JOH 8:57 Dixerunt ergo Judæi ad eum: Quinquaginta annos nondum habes, et Abraham vidisti?
JOH 8:58 Dixit eis Jesus: Amen, amen dico vobis, antequam Abraham fieret, ego sum.
JOH 8:59 Tulerunt ergo lapides, ut jacerent in eum: Jesus autem abscondit se, et exivit de templo.
JOH 9:1 Et præteriens Jesus vidit hominem cæcum a nativitate:
JOH 9:2 et interrogaverunt eum discipuli ejus: Rabbi, quis peccavit, hic, aut parentes ejus, ut cæcus nasceretur?
JOH 9:3 Respondit Jesus: Neque hic peccavit, neque parentes ejus: sed ut manifestentur opera Dei in illo.
JOH 9:4 Me oportet operari opera ejus qui misit me, donec dies est: venit nox, quando nemo potest operari:
JOH 9:5 quamdiu sum in mundo, lux sum mundi.
JOH 9:6 Hæc cum dixisset, exspuit in terram, et fecit lutum ex sputo, et linivit lutum super oculos ejus,
JOH 9:7 et dixit ei: Vade, lava in natatoria Siloë (quod interpretatur Missus). Abiit ergo, et lavit, et venit videns.
JOH 9:8 Itaque vicini, et qui viderant eum prius quia mendicus erat, dicebant: Nonne hic est qui sedebat, et mendicabat? Alii dicebant: Quia hic est.
JOH 9:9 Alii autem: Nequaquam, sed similis est ei. Ille vero dicebat: Quia ego sum.
JOH 9:10 Dicebant ergo ei: Quomodo aperti sunt tibi oculi?
JOH 9:11 Respondit: Ille homo qui dicitur Jesus, lutum fecit: et unxit oculos meos, et dixit mihi: Vade ad natatoria Siloë, et lava. Et abii, et lavi, et video.
JOH 9:12 Et dixerunt ei: Ubi est ille? Ait: Nescio.
JOH 9:13 Adducunt eum ad pharisæos, qui cæcus fuerat.
JOH 9:14 Erat autem sabbatum quando lutum fecit Jesus, et aperuit oculos ejus.
JOH 9:15 Iterum ergo interrogabant eum pharisæi quomodo vidisset. Ille autem dixit eis: Lutum mihi posuit super oculos, et lavi, et video.
JOH 9:16 Dicebant ergo ex pharisæis quidam: Non est hic homo a Deo, qui sabbatum non custodit. Alii autem dicebant: Quomodo potest homo peccator hæc signa facere? Et schisma erat inter eos.
JOH 9:17 Dicunt ergo cæco iterum: Tu quid dicis de illo qui aperuit oculos tuos? Ille autem dixit: Quia propheta est.
JOH 9:18 Non crediderunt ergo Judæi de illo, quia cæcus fuisset et vidisset, donec vocaverunt parentes ejus, qui viderat:
JOH 9:19 et interrogaverunt eos, dicentes: Hic est filius vester, quem vos dicitis quia cæcus natus est? quomodo ergo nunc videt?
JOH 9:20 Responderunt eis parentes ejus, et dixerunt: Scimus quia hic est filius noster, et quia cæcus natus est:
JOH 9:21 quomodo autem nunc videat, nescimus: aut quis ejus aperuit oculos, nos nescimus; ipsum interrogate: ætatem habet, ipse de se loquatur.
JOH 9:22 Hæc dixerunt parentes ejus, quoniam timebant Judæos: jam enim conspiraverunt Judæi, ut si quis eum confiteretur esse Christum, extra synagogam fieret.
JOH 9:23 Propterea parentes ejus dixerunt: Quia ætatem habet, ipsum interrogate.
JOH 9:24 Vocaverunt ergo rursum hominem qui fuerat cæcus, et dixerunt ei: Da gloriam Deo: nos scimus quia hic homo peccator est.
JOH 9:25 Dixit ergo eis ille: Si peccator est, nescio; unum scio, quia cæcus cum essem, modo video.
JOH 9:26 Dixerunt ergo illi: Quid fecit tibi? quomodo aperuit tibi oculos?
JOH 9:27 Respondit eis: Dixi vobis jam, et audistis: quod iterum vultis audire? numquid et vos vultis discipuli ejus fieri?
JOH 9:28 Maledixerunt ergo ei, et dixerunt: Tu discipulus illius sis: nos autem Moysi discipuli sumus.
JOH 9:29 Nos scimus quia Moysi locutus est Deus; hunc autem nescimus unde sit.
JOH 9:30 Respondit ille homo, et dixit eis: In hoc enim mirabile est quia vos nescitis unde sit, et aperuit meos oculos:
JOH 9:31 scimus autem quia peccatores Deus non audit: sed si quis Dei cultor est, et voluntatem ejus facit, hunc exaudit.
JOH 9:32 A sæculo non est auditum quia quis aperuit oculos cæci nati.
JOH 9:33 Nisi esset hic a Deo, non poterat facere quidquam.
JOH 9:34 Responderunt, et dixerunt ei: In peccatis natus es totus, et tu doces nos? Et ejecerunt eum foras.
JOH 9:35 Audivit Jesus quia ejecerunt eum foras: et cum invenisset eum, dixit ei: Tu credis in Filium Dei?
JOH 9:36 Respondit ille, et dixit: Quis est, Domine, ut credam in eum?
JOH 9:37 Et dixit ei Jesus: Et vidisti eum, et qui loquitur tecum, ipse est.
JOH 9:38 At ille ait: Credo, Domine. Et procidens adoravit eum.
JOH 9:39 Et dixit Jesus: In judicium ego in hunc mundum veni: ut qui non vident videant, et qui vident cæci fiant.
JOH 9:40 Et audierunt quidam ex pharisæis qui cum ipso erant, et dixerunt ei: Numquid et nos cæci sumus?
JOH 9:41 Dixit eis Jesus: Si cæci essetis, non haberetis peccatum. Nunc vero dicitis, Quia videmus: peccatum vestrum manet.
JOH 10:1 Amen, amen dico vobis: qui non intrat per ostium in ovile ovium, sed ascendit aliunde, ille fur est et latro.
JOH 10:2 Qui autem intrat per ostium, pastor est ovium.
JOH 10:3 Huic ostiarius aperit, et oves vocem ejus audiunt, et proprias ovas vocat nominatim, et educit eas.
JOH 10:4 Et cum proprias oves emiserit, ante eas vadit: et oves illum sequuntur, quia sciunt vocem ejus.
JOH 10:5 Alienum autem non sequuntur, sed fugiunt ab eo: quia non noverunt vocem alienorum.
JOH 10:6 Hoc proverbium dixit eis Jesus: illi autem non cognoverunt quid loqueretur eis.
JOH 10:7 Dixit ergo eis iterum Jesus: Amen, amen dico vobis, quia ego sum ostium ovium.
JOH 10:8 Omnes quotquot venerunt, fures sunt, et latrones, et non audierunt eos oves.
JOH 10:9 Ego sum ostium. Per me si quis introierit, salvabitur: et ingredietur, et egredietur, et pascua inveniet.
JOH 10:10 Fur non venit nisi ut furetur, et mactet, et perdat. Ego veni ut vitam habeant, et abundantius habeant.
JOH 10:11 Ego sum pastor bonus. Bonus pastor animam suam dat pro ovibus suis.
JOH 10:12 Mercenarius autem, et qui non est pastor, cujus non sunt oves propriæ, videt lupum venientem, et dimittit oves, et fugit: et lupus rapit, et dispergit oves;
JOH 10:13 mercenarius autem fugit, quia mercenarius est, et non pertinet ad eum de ovibus.
JOH 10:14 Ego sum pastor bonus: et cognosco meas, et cognoscunt me meæ.
JOH 10:15 Sicut novit me Pater, et ego agnosco Patrem: et animam meam pono pro ovibus meis.
JOH 10:16 Et alias oves habeo, quæ non sunt ex hoc ovili: et illas oportet me adducere, et vocem meam audient, et fiet unum ovile et unus pastor.
JOH 10:17 Propterea me diligit Pater: quia ego pono animam meam, ut iterum sumam eam.
JOH 10:18 Nemo tollit eam a me: sed ego pono eam a meipso, et potestatem habeo ponendi eam, et potestatem habeo iterum sumendi eam. Hoc mandatum accepi a Patre meo.
JOH 10:19 Dissensio iterum facta est inter Judæos propter sermones hos.
JOH 10:20 Dicebant autem multi ex ipsis: Dæmonium habet, et insanit: quid eum auditis?
JOH 10:21 Alii dicebant: Hæc verba non sunt dæmonium habentis: numquid dæmonium potest cæcorum oculos aperire?
JOH 10:22 Facta sunt autem Encænia in Jerosolymis, et hiems erat.
JOH 10:23 Et ambulabat Jesus in templo, in porticu Salomonis.
JOH 10:24 Circumdederunt ergo eum Judæi, et dicebant ei: Quousque animam nostram tollis? si tu es Christus, dic nobis palam.
JOH 10:25 Respondit eis Jesus: Loquor vobis, et non creditis: opera quæ ego facio in nomine Patris mei, hæc testimonium perhibent de me:
JOH 10:26 sed vos non creditis, quia non estis ex ovibus meis.
JOH 10:27 Oves meæ vocem meam audiunt, et ego cognosco eas, et sequuntur me:
JOH 10:28 et ego vitam æternam do eis, et non peribunt in æternum, et non rapiet eas quisquam de manu mea.
JOH 10:29 Pater meus quod dedit mihi, majus omnibus est: et nemo potest rapere de manu Patris mei.
JOH 10:30 Ego et Pater unum sumus.
JOH 10:31 Sustulerunt ergo lapides Judæi, ut lapidarent eum.
JOH 10:32 Respondit eis Jesus: Multa bona opera ostendi vobis ex Patre meo: propter quod eorum opus me lapidatis?
JOH 10:33 Responderunt ei Judæi: De bono opere non lapidamus te, sed de blasphemia; et quia tu homo cum sis, facis teipsum Deum.
JOH 10:34 Respondit eis Jesus: Nonne scriptum est in lege vestra, Quia ego dixi: Dii estis?
JOH 10:35 Si illos dixit deos, ad quos sermo Dei factus est, et non potest solvi Scriptura:
JOH 10:36 quem Pater sanctificavit, et misit in mundum vos dicitis: Quia blasphemas, quia dixi: Filius Dei sum?
JOH 10:37 Si non facio opera Patris mei, nolite credere mihi.
JOH 10:38 Si autem facio: etsi mihi non vultis credere, operibus credite, ut cognoscatis, et credatis quia Pater in me est, et ego in Patre.
JOH 10:39 Quærebant ergo eum apprehendere: et exivit de manibus eorum.
JOH 10:40 Et abiit iterum trans Jordanem, in eum locum ubi erat Joannes baptizans primum, et mansit illic;
JOH 10:41 et multi venerunt ad eum, et dicebant: Quia Joannes quidem signum fecit nullum.
JOH 10:42 Omnia autem quæcumque dixit Joannes de hoc, vera erant. Et multi crediderunt in eum.
JOH 11:1 Erat autem quidam languens Lazarus a Bethania, de castello Mariæ et Marthæ sororis ejus.
JOH 11:2 (Maria autem erat quæ unxit Dominum unguento, et extersit pedes ejus capillis suis: cujus frater Lazarus infirmabatur.)
JOH 11:3 Miserunt ergo sorores ejus ad eum dicentes: Domine, ecce quem amas infirmatur.
JOH 11:4 Audiens autem Jesus dixit eis: Infirmitas hæc non est ad mortem, sed pro gloria Dei, ut glorificetur Filius Dei per eam.
JOH 11:5 Diligebat autem Jesus Martham, et sororem ejus Mariam, et Lazarum.
JOH 11:6 Ut ergo audivit quia infirmabatur, tunc quidem mansit in eodem loco duobus diebus;
JOH 11:7 deinde post hæc dixit discipulis suis: Eamus in Judæam iterum.
JOH 11:8 Dicunt ei discipuli: Rabbi, nunc quærebant te Judæi lapidare, et iterum vadis illuc?
JOH 11:9 Respondit Jesus: Nonne duodecim sunt horæ diei? Si quis ambulaverit in die, non offendit, quia lucem hujus mundi videt:
JOH 11:10 si autem ambulaverit in nocte, offendit, quia lux non est in eo.
JOH 11:11 Hæc ait, et post hæc dixit eis: Lazarus amicus noster dormit: sed vado ut a somno excitem eum.
JOH 11:12 Dixerunt ergo discipuli ejus: Domine, si dormit, salvus erit.
JOH 11:13 Dixerat autem Jesus de morte ejus: illi autem putaverunt quia de dormitione somni diceret.
JOH 11:14 Tunc ergo Jesus dixit eis manifeste: Lazarus mortuus est:
JOH 11:15 et gaudeo propter vos, ut credatis, quoniam non eram ibi, sed eamus ad eum.
JOH 11:16 Dixit ergo Thomas, qui dicitur Didymus, ad condiscipulos: Eamus et nos, ut moriamur cum eo.
JOH 11:17 Venit itaque Jesus: et invenit eum quatuor dies jam in monumento habentem.
JOH 11:18 (Erat autem Bethania juxta Jerosolymam quasi stadiis quindecim.)
JOH 11:19 Multi autem ex Judæis venerant ad Martham et Mariam, ut consolarentur eas de fratre suo.
JOH 11:20 Martha ergo ut audivit quia Jesus venit, occurrit illi: Maria autem domi sedebat.
JOH 11:21 Dixit ergo Martha ad Jesum: Domine, si fuisses hic, frater meus non fuisset mortuus:
JOH 11:22 sed et nunc scio quia quæcumque poposceris a Deo, dabit tibi Deus.
JOH 11:23 Dicit illi Jesus: Resurget frater tuus.
JOH 11:24 Dicit ei Martha: Scio quia resurget in resurrectione in novissimo die.
JOH 11:25 Dixit ei Jesus: Ego sum resurrectio et vita: qui credit in me, etiam si mortuus fuerit, vivet:
JOH 11:26 et omnis qui vivit et credit in me, non morietur in æternum. Credis hoc?
JOH 11:27 Ait illi: Utique Domine, ego credidi quia tu es Christus, Filius Dei vivi, qui in hunc mundum venisti.
JOH 11:28 Et cum hæc dixisset, abiit, et vocavit Mariam sororem suam silentio, dicens: Magister adest, et vocat te.
JOH 11:29 Illa ut audivit, surgit cito, et venit ad eum;
JOH 11:30 nondum enim venerat Jesus in castellum: sed erat adhuc in illo loco, ubi occurrerat ei Martha.
JOH 11:31 Judæi ergo, qui erant cum ea in domo, et consolabantur eam, cum vidissent Mariam quia cito surrexit, et exiit, secuti sunt eam dicentes: Quia vadit ad monumentum, ut ploret ibi.
JOH 11:32 Maria ergo, cum venisset ubi erat Jesus, videns eum, cecidit ad pedes ejus, et dicit ei: Domine, si fuisses hic, non esset mortuus frater meus.
JOH 11:33 Jesus ergo, ut vidit eam plorantem, et Judæos, qui venerant cum ea, plorantes, infremuit spiritu, et turbavit seipsum,
JOH 11:34 et dixit: Ubi posuistis eum? Dicunt ei: Domine, veni, et vide.
JOH 11:35 Et lacrimatus est Jesus.
JOH 11:36 Dixerunt ergo Judæi: Ecce quomodo amabat eum.
JOH 11:37 Quidam autem ex ipsis dixerunt: Non poterat hic, qui aperuit oculos cæci nati, facere ut hic non moreretur?
JOH 11:38 Jesus ergo rursum fremens in semetipso, venit ad monumentum. Erat autem spelunca, et lapis superpositus erat ei.
JOH 11:39 Ait Jesus: Tollite lapidem. Dicit ei Martha, soror ejus qui mortuus fuerat: Domine, jam fœtet, quatriduanus est enim.
JOH 11:40 Dicit ei Jesus: Nonne dixi tibi quoniam si credideris, videbis gloriam Dei?
JOH 11:41 Tulerunt ergo lapidem: Jesus autem, elevatis sursum oculis, dixit: Pater, gratias ago tibi quoniam audisti me.
JOH 11:42 Ego autem sciebam quia semper me audis, sed propter populum qui circumstat, dixi: ut credant quia tu me misisti.
JOH 11:43 Hæc cum dixisset, voce magna clamavit: Lazare, veni foras.
JOH 11:44 Et statim prodiit qui fuerat mortuus, ligatus pedes, et manus institis, et facies illius sudario erat ligata. Dixit eis Jesus: Solvite eum et sinite abire.
JOH 11:45 Multi ergo ex Judæis, qui venerant ad Mariam, et Martham, et viderant quæ fecit Jesus, crediderunt in eum.
JOH 11:46 Quidam autem ex ipsis abierunt ad pharisæos, et dixerunt eis quæ fecit Jesus.
JOH 11:47 Collegerunt ergo pontifices et pharisæi concilium, et dicebant: Quid faciamus, quia hic homo multa signa facit?
JOH 11:48 Si dimittimus eum sic, omnes credent in eum, et venient Romani, et tollent nostrum locum, et gentem.
JOH 11:49 Unus autem ex ipsis, Caiphas nomine, cum esset pontifex anni illius, dixit eis: Vos nescitis quidquam,
JOH 11:50 nec cogitatis quia expedit vobis ut unus moriatur homo pro populo, et non tota gens pereat.
JOH 11:51 Hoc autem a semetipso non dixit: sed cum esset pontifex anni illius, prophetavit, quod Jesus moriturus erat pro gente,
JOH 11:52 et non tantum pro gente, sed ut filios Dei, qui erant dispersi, congregaret in unum.
JOH 11:53 Ab illo ergo die cogitaverunt ut interficerent eum.
JOH 11:54 Jesus ergo jam non in palam ambulabat apud Judæos, sed abiit in regionem juxta desertum, in civitatem quæ dicitur Ephrem, et ibi morabatur cum discipulis suis.
JOH 11:55 Proximum autem erat Pascha Judæorum, et ascenderunt multi Jerosolymam de regione ante Pascha, ut sanctificarent seipsos.
JOH 11:56 Quærebant ergo Jesum, et colloquebantur ad invicem, in templo stantes: Quid putatis, quia non venit ad diem festum? Dederant autem pontifices et pharisæi mandatum ut si quis cognoverit ubi sit, indicet, ut apprehendant eum.
JOH 12:1 Jesus ergo ante sex dies Paschæ venit Bethaniam, ubi Lazarus fuerat mortuus, quem suscitavit Jesus.
JOH 12:2 Fecerunt autem ei cœnam ibi, et Martha ministrabat, Lazarus vero unus erat ex discumbentibus cum eo.
JOH 12:3 Maria ergo accepit libram unguenti nardi pistici pretiosi, et unxit pedes Jesu, et extersit pedes ejus capillis suis: et domus impleta est ex odore unguenti.
JOH 12:4 Dixit ergo unus ex discipulis ejus, Judas Iscariotes, qui erat eum traditurus:
JOH 12:5 Quare hoc unguentum non veniit trecentis denariis, et datum est egenis?
JOH 12:6 Dixit autem hoc, non quia de egenis pertinebat ad eum, sed quia fur erat, et loculos habens, ea quæ mittebantur, portabat.
JOH 12:7 Dixit ergo Jesus: Sinite illam ut in diem sepulturæ meæ servet illud.
JOH 12:8 Pauperes enim semper habetis vobiscum: me autem non semper habetis.
JOH 12:9 Cognovit ergo turba multa ex Judæis quia illic est, et venerunt, non propter Jesum tantum, sed ut Lazarum viderent, quem suscitavit a mortuis.
JOH 12:10 Cogitaverunt autem principes sacerdotum ut et Lazarum interficerent:
JOH 12:11 quia multi propter illum abibant ex Judæis, et credebant in Jesum.
JOH 12:12 In crastinum autem, turba multa quæ venerat ad diem festum, cum audissent quia venit Jesus Jerosolymam,
JOH 12:13 acceperunt ramos palmarum, et processerunt obviam ei, et clamabant: Hosanna, benedictus qui venit in nomine Domini, rex Israël.
JOH 12:14 Et invenit Jesus asellum, et sedit super eum, sicut scriptum est:
JOH 12:15 Noli timere, filia Sion: ecce rex tuus venit sedens super pullum asinæ.
JOH 12:16 Hæc non cognoverunt discipuli ejus primum: sed quando glorificatus est Jesus, tunc recordati sunt quia hæc erant scripta de eo, et hæc fecerunt ei.
JOH 12:17 Testimonium ergo perhibebat turba, quæ erat cum eo quando Lazarum vocavit de monumento, et suscitavit eum a mortuis.
JOH 12:18 Propterea et obviam venit ei turba: quia audierunt fecisse hoc signum.
JOH 12:19 Pharisæi ergo dixerunt ad semetipsos: Videtis quia nihil proficimus? ecce mundus totus post eum abiit.
JOH 12:20 Erant autem quidam gentiles, ex his qui ascenderant ut adorarent in die festo.
JOH 12:21 Hi ergo accesserunt ad Philippum, qui erat a Bethsaida Galilææ, et rogabant eum, dicentes: Domine, volumus Jesum videre.
JOH 12:22 Venit Philippus, et dicit Andreæ; Andreas rursum et Philippus dixerunt Jesu.
JOH 12:23 Jesus autem respondit eis, dicens: Venit hora, ut clarificetur Filius hominis.
JOH 12:24 Amen, amen dico vobis, nisi granum frumenti cadens in terram, mortuum fuerit,
JOH 12:25 ipsum solum manet: si autem mortuum fuerit, multum fructum affert. Qui amat animam suam, perdet eam; et qui odit animam suam in hoc mundo, in vitam æternam custodit eam.
JOH 12:26 Si quis mihi ministrat, me sequatur, et ubi sum ego, illic et minister meus erit. Si quis mihi ministraverit, honorificabit eum Pater meus.
JOH 12:27 Nunc anima mea turbata est. Et quid dicam? Pater, salvifica me ex hac hora. Sed propterea veni in horam hanc:
JOH 12:28 Pater, clarifica nomen tuum. Venit ergo vox de cælo: Et clarificavi, et iterum clarificabo.
JOH 12:29 Turba ergo, quæ stabat, et audierat, dicebat tonitruum esse factum. Alii dicebant: Angelus ei locutus est.
JOH 12:30 Respondit Jesus, et dixit: Non propter me hæc vox venit, sed propter vos.
JOH 12:31 Nunc judicium est mundi: nunc princeps hujus mundi ejicietur foras.
JOH 12:32 Et ego, si exaltatus fuero a terra, omnia traham ad meipsum.
JOH 12:33 (Hoc autem dicebat, significans qua morte esset moriturus.)
JOH 12:34 Respondit ei turba: Nos audivimus ex lege, quia Christus manet in æternum: et quomodo tu dicis: Oportet exaltari Filium hominis? quis est iste Filius hominis?
JOH 12:35 Dixit ergo eis Jesus: Adhuc modicum, lumen in vobis est. Ambulate dum lucem habetis, ut non vos tenebræ comprehendant; et qui ambulat in tenebris, nescit quo vadat.
JOH 12:36 Dum lucem habetis, credite in lucem, ut filii lucis sitis. Hæc locutus est Jesus, et abiit et abscondit se ab eis.
JOH 12:37 Cum autem tanta signa fecisset coram eis, non credebant in eum;
JOH 12:38 ut sermo Isaiæ prophetæ impleretur, quem dixit: [Domine, quis credidit auditui nostro? et brachium Domini cui revelatum est?]
JOH 12:39 Propterea non poterant credere, quia iterum dixit Isaias:
JOH 12:40 [Excæcavit oculos eorum, et induravit cor eorum ut non videant oculis, et non intelligant corde, et convertantur, et sanem eos.]
JOH 12:41 Hæc dixit Isaias, quando vidit gloriam ejus, et locutus est de eo.
JOH 12:42 Verumtamen et ex principibus multi crediderunt in eum: sed propter pharisæos non confitebantur, ut e synagoga non ejicerentur.
JOH 12:43 Dilexerunt enim gloriam hominum magis quam gloriam Dei.
JOH 12:44 Jesus autem clamavit, et dixit: Qui credit in me, non credit in me, sed in eum qui misit me.
JOH 12:45 Et qui videt me, videt eum qui misit me.
JOH 12:46 Ego lux in mundum veni, ut omnis qui credit in me, in tenebris non maneat.
JOH 12:47 Et si quis audierit verba mea, et non custodierit, ego non judico eum; non enim veni ut judicem mundum, sed ut salvificem mundum.
JOH 12:48 Qui spernit me et non accipit verba mea, habet qui judicet eum. Sermo quem locutus sum, ille judicabit eum in novissimo die.
JOH 12:49 Quia ego ex meipso non sum locutus, sed qui misit me, Pater, ipse mihi mandatum dedit quid dicam et quid loquar.
JOH 12:50 Et scio quia mandatum ejus vita æterna est: quæ ergo ego loquor, sicut dixit mihi Pater, sic loquor.
JOH 13:1 Ante diem festum Paschæ, sciens Jesus quia venit hora ejus ut transeat ex hoc mundo ad Patrem: cum dilexisset suos, qui erant in mundo, in finem dilexit eos.
JOH 13:2 Et cœna facta, cum diabolus jam misisset in cor ut traderet eum Judas Simonis Iscariotæ:
JOH 13:3 sciens quia omnia dedit ei Pater in manus, et quia a Deo exivit, et ad Deum vadit:
JOH 13:4 surgit a cœna, et ponit vestimenta sua, et cum accepisset linteum, præcinxit se.
JOH 13:5 Deinde mittit aquam in pelvim, et cœpit lavare pedes discipulorum, et extergere linteo, quo erat præcinctus.
JOH 13:6 Venit ergo ad Simonem Petrum. Et dicit ei Petrus: Domine, tu mihi lavas pedes?
JOH 13:7 Respondit Jesus, et dixit ei: Quod ego facio, tu nescis modo: scies autem postea.
JOH 13:8 Dicit ei Petrus: Non lavabis mihi pedes in æternum. Respondit ei Jesus: Si non lavero te, non habebis partem mecum.
JOH 13:9 Dicit ei Simon Petrus: Domine, non tantum pedes meos, sed et manus, et caput.
JOH 13:10 Dicit ei Jesus: Qui lotus est, non indiget nisi ut pedes lavet, sed est mundus totus. Et vos mundi estis, sed non omnes.
JOH 13:11 Sciebat enim quisnam esset qui traderet eum; propterea dixit: Non estis mundi omnes.
JOH 13:12 Postquam ergo lavit pedes eorum, et accepit vestimenta sua, cum recubuisset iterum, dixit eis: Scitis quid fecerim vobis?
JOH 13:13 Vos vocatis me Magister et Domine, et bene dicitis: sum etenim.
JOH 13:14 Si ergo ego lavi pedes vestros, Dominus et Magister, et vos debetis alter alterius lavare pedes.
JOH 13:15 Exemplum enim dedi vobis, ut quemadmodum ego feci vobis, ita et vos faciatis.
JOH 13:16 Amen, amen dico vobis: non est servus major domino suo: neque apostolus major est eo qui misit illum.
JOH 13:17 Si hæc scitis, beati eritis si feceritis ea.
JOH 13:18 Non de omnibus vobis dico: ego scio quos elegerim; sed ut adimpleatur Scriptura: Qui manducat mecum panem, levabit contra me calcaneum suum.
JOH 13:19 Amodo dico vobis, priusquam fiat: ut cum factum fuerit, credatis quia ego sum.
JOH 13:20 Amen, amen dico vobis: qui accipit si quem misero, me accipit; qui autem me accipit, accipit eum qui me misit.
JOH 13:21 Cum hæc dixisset Jesus, turbatus est spiritu: et protestatus est, et dixit: Amen, amen dico vobis, quia unus ex vobis tradet me.
JOH 13:22 Aspiciebant ergo ad invicem discipuli, hæsitantes de quo diceret.
JOH 13:23 Erat ergo recumbens unus ex discipulis ejus in sinu Jesu, quem diligebat Jesus.
JOH 13:24 Innuit ergo huic Simon Petrus, et dixit ei: Quis est, de quo dicit?
JOH 13:25 Itaque cum recubuisset ille supra pectus Jesu, dicit ei: Domine, quis est?
JOH 13:26 Respondit Jesus: Ille est cui ego intinctum panem porrexero. Et cum intinxisset panem, dedit Judæ Simonis Iscariotæ.
JOH 13:27 Et post buccellam, introivit in eum Satanas. Et dixit ei Jesus: Quod facis, fac citius.
JOH 13:28 Hoc autem nemo scivit discumbentium ad quid dixerit ei.
JOH 13:29 Quidam enim putabant, quia loculos habebat Judas, quod dixisset ei Jesus: Eme ea quæ opus sunt nobis ad diem festum: aut egenis ut aliquid daret.
JOH 13:30 Cum ergo accepisset ille buccellam, exivit continuo. Erat autem nox.
JOH 13:31 Cum ergo exisset, dixit Jesus: Nunc clarificatus est Filius hominis, et Deus clarificatus est in eo.
JOH 13:32 Si Deus clarificatus est in eo, et Deus clarificabit eum in semetipso: et continuo clarificabit eum.
JOH 13:33 Filioli, adhuc modicum vobiscum sum. Quæretis me; et sicut dixi Judæis, quo ego vado, vos non potestis venire: et vobis dico modo.
JOH 13:34 Mandatum novum do vobis: ut diligatis invicem: sicut dilexi vos, ut et vos diligatis invicem.
JOH 13:35 In hoc cognoscent omnes quia discipuli mei estis, si dilectionem habueritis ad invicem.
JOH 13:36 Dicit ei Simon Petrus: Domine, quo vadis? Respondit Jesus: Quo ego vado non potes me modo sequi: sequeris autem postea.
JOH 13:37 Dicit ei Petrus: Quare non possum te sequi modo? animam meam pro te ponam.
JOH 13:38 Respondit ei Jesus: Animam tuam pro me pones? amen, amen dico tibi: non cantabit gallus, donec ter me neges.
JOH 14:1 Non turbetur cor vestrum. Creditis in Deum, et in me credite.
JOH 14:2 In domo Patris mei mansiones multæ sunt; si quominus dixissem vobis: quia vado parare vobis locum.
JOH 14:3 Et si abiero, et præparavero vobis locum, iterum venio, et accipiam vos ad meipsum: ut ubi sum ego, et vos sitis.
JOH 14:4 Et quo ego vado scitis, et viam scitis.
JOH 14:5 Dicit ei Thomas: Domine, nescimus quo vadis: et quomodo possumus viam scire?
JOH 14:6 Dicit ei Jesus: Ego sum via, et veritas, et vita. Nemo venit ad Patrem, nisi per me.
JOH 14:7 Si cognovissetis me, et Patrem meum utique cognovissetis: et amodo cognoscetis eum, et vidistis eum.
JOH 14:8 Dicit ei Philippus: Domine, ostende nobis Patrem, et sufficit nobis.
JOH 14:9 Dicit ei Jesus: Tanto tempore vobiscum sum, et non cognovistis me? Philippe, qui videt me, videt et Patrem. Quomodo tu dicis: Ostende nobis Patrem?
JOH 14:10 Non creditis quia ego in Patre, et Pater in me est? Verba quæ ego loquor vobis, a meipso non loquor. Pater autem in me manens, ipse fecit opera.
JOH 14:11 Non creditis quia ego in Patre, et Pater in me est?
JOH 14:12 alioquin propter opera ipsa credite. Amen, amen dico vobis, qui credit in me, opera quæ ego facio, et ipse faciet, et majora horum faciet: quia ego ad Patrem vado.
JOH 14:13 Et quodcumque petieritis Patrem in nomine meo, hoc faciam: ut glorificetur Pater in Filio.
JOH 14:14 Si quid petieritis me in nomine meo, hoc faciam.
JOH 14:15 Si diligitis me, mandata mea servate:
JOH 14:16 et ego rogabo Patrem, et alium Paraclitum dabit vobis, ut maneat vobiscum in æternum,
JOH 14:17 Spiritum veritatis, quem mundus non potest accipere, quia non videt eum, nec scit eum: vos autem cognoscetis eum, quia apud vos manebit, et in vobis erit.
JOH 14:18 Non relinquam vos orphanos: veniam ad vos.
JOH 14:19 Adhuc modicum, et mundus me jam non videt. Vos autem videtis me: quia ego vivo, et vos vivetis.
JOH 14:20 In illo die vos cognoscetis quia ego sum in Patre meo, et vos in me, et ego in vobis.
JOH 14:21 Qui habet mandata mea, et servat ea: ille est qui diligit me. Qui autem diligit me, diligetur a Patre meo: et ego diligam eum, et manifestabo ei meipsum.
JOH 14:22 Dicit ei Judas, non ille Iscariotes: Domine, quid factum est, quia manifestaturus es nobis teipsum, et non mundo?
JOH 14:23 Respondit Jesus, et dixit ei: Si quis diligit me, sermonem meum servabit, et Pater meus diliget eum, et ad eum veniemus, et mansionem apud eum faciemus;
JOH 14:24 qui non diligit me, sermones meos non servat. Et sermonem, quem audistis, non est meus: sed ejus qui misit me, Patris.
JOH 14:25 Hæc locutus sum vobis apud vos manens.
JOH 14:26 Paraclitus autem Spiritus Sanctus, quem mittet Pater in nomine meo, ille vos docebit omnia, et suggeret vobis omnia quæcumque dixero vobis.
JOH 14:27 Pacem relinquo vobis, pacem meam do vobis: non quomodo mundus dat, ego do vobis. Non turbetur cor vestrum, neque formidet.
JOH 14:28 Audistis quia ego dixi vobis: Vado, et venio ad vos. Si diligeretis me, gauderetis utique, quia vado ad Patrem: quia Pater major me est.
JOH 14:29 Et nunc dixi vobis priusquam fiat: ut cum factum fuerit, credatis.
JOH 14:30 Jam non multa loquar vobiscum: venit enim princeps mundi hujus, et in me non habet quidquam.
JOH 14:31 Sed ut cognoscat mundus quia diligo Patrem, et sicut mandatum dedit mihi Pater, sic facio. Surgite, eamus hinc.
JOH 15:1 Ego sum vitis vera, et Pater meus agricola est.
JOH 15:2 Omnem palmitem in me non ferentem fructum, tollet eum, et omnem qui fert fructum, purgabit eum, ut fructum plus afferat.
JOH 15:3 Jam vos mundi estis propter sermonem quem locutus sum vobis.
JOH 15:4 Manete in me, et ego in vobis. Sicut palmes non potest fere fructum a semetipso, nisi manserit in vite, sic nec vos, nisi in me manseritis.
JOH 15:5 Ego sum vitis, vos palmites: qui manet in me, et ego in eo, hic fert fructum multum, quia sine me nihil potestis facere.
JOH 15:6 Si quis in me non manserit, mittetur foras sicut palmes, et arescet, et colligent eum, et in ignem mittent, et ardet.
JOH 15:7 Si manseritis in me, et verba mea in vobis manserint, quodcumque volueritis petetis, et fiet vobis.
JOH 15:8 In hoc clarificatus est Pater meus, ut fructum plurimum afferatis, et efficiamini mei discipuli.
JOH 15:9 Sicut dilexit me Pater, et ego dilexi vos. Manete in dilectione mea.
JOH 15:10 Si præcepta mea servaveritis, manebitis in dilectione mea, sicut et ego Patris mei præcepta servavi, et maneo in ejus dilectione.
JOH 15:11 Hæc locutus sum vobis: ut gaudium meum in vobis sit, et gaudium vestrum impleatur.
JOH 15:12 Hoc est præceptum meum, ut diligatis invicem, sicut dilexi vos.
JOH 15:13 Majorem hac dilectionem nemo habet, ut animam suam ponat qui pro amicis suis.
JOH 15:14 Vos amici mei estis, si feceritis quæ ego præcipio vobis.
JOH 15:15 Jam non dicam vos servos: quia servus nescit quid faciat dominus ejus. Vos autem dixi amicos: quia omnia quæcumque audivi a Patre meo, nota feci vobis.
JOH 15:16 Non vos me elegistis, sed ego elegi vos, et posui vos ut eatis, et fructum afferatis, et fructus vester maneat: ut quodcumque petieritis Patrem in nomine meo, det vobis.
JOH 15:17 Hæc mando vobis: ut diligatis invicem.
JOH 15:18 Si mundus vos odit, scitote quia me priorem vobis odio habuit.
JOH 15:19 Si de mundo fuissetis, mundus quod suum erat diligeret: quia vero de mundo non estis, sed ego elegi vos de mundo, propterea odit vos mundus.
JOH 15:20 Mementote sermonis mei, quem ego dixi vobis: non est servus major domino suo. Si me persecuti sunt, et vos persequentur; si sermonem meum servaverunt, et vestrum servabunt.
JOH 15:21 Sed hæc omnia facient vobis propter nomen meum: quia nesciunt eum qui misit me.
JOH 15:22 Si non venissem, et locutus fuissem eis, peccatum non haberent: nunc autem excusationem non habent de peccato suo.
JOH 15:23 Qui me odit, et Patrem meum odit.
JOH 15:24 Si opera non fecissem in eis quæ nemo alius fecit, peccatum non haberent: nunc autem et viderunt, et oderunt et me, et Patrem meum.
JOH 15:25 Sed ut adimpleatur sermo, qui in lege eorum scriptus est: Quia odio habuerunt me gratis.
JOH 15:26 Cum autem venerit Paraclitus, quem ego mittam vobis a Patre, Spiritum veritatis, qui a Patre procedit, ille testimonium perhibebit de me;
JOH 15:27 et vos testimonium perhibebitis, quia ab initio mecum estis.
JOH 16:1 Hæc locutus sum vobis, ut non scandalizemini.
JOH 16:2 Absque synagogis facient vos: sed venit hora, ut omnis qui interficit vos arbitretur obsequium se præstare Deo.
JOH 16:3 Et hæc facient vobis, quia non noverunt Patrem, neque me.
JOH 16:4 Sed hæc locutus sum vobis, ut cum venerit hora eorum, reminiscamini quia ego dixi vobis.
JOH 16:5 Hæc autem vobis ab initio non dixi, quia vobiscum eram. Et nunc vado ad eum qui misit me; et nemo ex vobis interrogat me: Quo vadis?
JOH 16:6 sed quia hæc locutus sum vobis, tristitia implevit cor vestrum.
JOH 16:7 Sed ego veritatem dico vobis: expedit vobis ut ego vadam: si enim non abiero, Paraclitus non veniet ad vos; si autem abiero, mittam eum ad vos.
JOH 16:8 Et cum venerit ille, arguet mundum de peccato, et de justitia, et de judicio.
JOH 16:9 De peccato quidem, quia non crediderunt in me.
JOH 16:10 De justitia vero, quia ad Patrem vado, et jam non videbitis me.
JOH 16:11 De judicio autem, quia princeps hujus mundi jam judicatus est.
JOH 16:12 Adhuc multa habeo vobis dicere, sed non potestis portare modo.
JOH 16:13 Cum autem venerit ille Spiritus veritatis, docebit vos omnem veritatem: non enim loquetur a semetipso, sed quæcumque audiet loquetur, et quæ ventura sunt annuntiabit vobis.
JOH 16:14 Ille me clarificabit, quia de meo accipiet, et annuntiabit vobis.
JOH 16:15 Omnia quæcumque habet Pater, mea sunt. Propterea dixi: quia de meo accipiet, et annuntiabit vobis.
JOH 16:16 Modicum, et jam non videbitis me; et iterum modicum, et videbitis me: quia vado ad Patrem.
JOH 16:17 Dixerunt ergo ex discipulis ejus ad invicem: Quid est hoc quod dicit nobis: Modicum, et non videbitis me; et iterum modicum, et videbitis me, et quia vado ad Patrem?
JOH 16:18 Dicebant ergo: Quid est hoc quod dicit: Modicum? nescimus quid loquitur.
JOH 16:19 Cognovit autem Jesus, quia volebant eum interrogare, et dixit eis: De hoc quæritis inter vos quia dixi: Modicum, et non videbitis me; et iterum modicum, et videbitis me.
JOH 16:20 Amen, amen dico vobis: quia plorabitis, et flebitis vos, mundus autem gaudebit; vos autem contristabimini, sed tristitia vestra vertetur in gaudium.
JOH 16:21 Mulier cum parit, tristitiam habet, quia venit hora ejus; cum autem pepererit puerum, jam non meminit pressuræ propter gaudium, quia natus est homo in mundum.
JOH 16:22 Et vos igitur nunc quidem tristitiam habetis, iterum autem videbo vos, et gaudebit cor vestrum: et gaudium vestrum nemo tollet a vobis.
JOH 16:23 Et in illo die me non rogabitis quidquam. Amen, amen dico vobis: si quid petieritis Patrem in nomine meo, dabit vobis.
JOH 16:24 Usque modo non petistis quidquam in nomine meo: petite, et accipietis, ut gaudium vestrum sit plenum.
JOH 16:25 Hæc in proverbiis locutus sum vobis. Venit hora cum jam non in proverbiis loquar vobis, sed palam de Patre annuntiabo vobis:
JOH 16:26 in illo die in nomine meo petetis: et non dico vobis quia ego rogabo Patrem de vobis:
JOH 16:27 ipse enim Pater amat vos, quia vos me amastis, et credidistis, quia ego a Deo exivi.
JOH 16:28 Exivi a Patre, et veni in mundum: iterum relinquo mundum, et vado ad Patrem.
JOH 16:29 Dicunt ei discipuli ejus: Ecce nunc palam loqueris, et proverbium nullum dicis:
JOH 16:30 nunc scimus quia scis omnia, et non opus est tibi ut quis te interroget: in hoc credimus quia a Deo existi.
JOH 16:31 Respondit eis Jesus: Modo creditis?
JOH 16:32 ecce venit hora, et jam venit, ut dispergamini unusquisque in propria, et me solum relinquatis: et non sum solus, quia Pater mecum est.
JOH 16:33 Hæc locutus sum vobis, ut in me pacem habeatis. In mundo pressuram habebitis: sed confidite, ego vici mundum.
JOH 17:1 Hæc locutus est Jesus: et sublevatis oculis in cælum, dixit: Pater, venit hora: clarifica Filium tuum, ut Filius tuus clarificet te:
JOH 17:2 sicut dedisti ei potestatem omnis carnis, ut omne, quod dedisti ei, det eis vitam æternam.
JOH 17:3 Hæc est autem vita æterna: ut cognoscant te, solum Deum verum, et quem misisti Jesum Christum.
JOH 17:4 Ego te clarificavi super terram: opus consummavi, quod dedisti mihi ut faciam:
JOH 17:5 et nunc clarifica me tu, Pater, apud temetipsum, claritate quam habui, priusquam mundus esset, apud te.
JOH 17:6 Manifestavi nomen tuum hominibus, quos dedisti mihi de mundo: tui erant, et mihi eos dedisti: et sermonem tuum servaverunt.
JOH 17:7 Nunc cognoverunt quia omnia quæ dedisti mihi, abs te sunt:
JOH 17:8 quia verba quæ dedisti mihi, dedi eis: et ipsi acceperunt, et cognoverunt vere quia a te exivi, et crediderunt quia tu me misisti.
JOH 17:9 Ego pro eis rogo; non pro mundo rogo, sed pro his quos dedisti mihi: quia tui sunt:
JOH 17:10 et mea omnia tua sunt, et tua mea sunt: et clarificatus sum in eis.
JOH 17:11 Et jam non sum in mundo, et hi in mundo sunt, et ego ad te venio. Pater sancte, serva eos in nomine tuo, quos dedisti mihi: ut sint unum, sicut et nos.
JOH 17:12 Cum essem cum eis, ego servabam eos in nomine tuo. Quos dedisti mihi, custodivi: et nemo ex eis periit, nisi filius perditionis, ut Scriptura impleatur.
JOH 17:13 Nunc autem ad te venio: et hæc loquor in mundo, ut habeant gaudium meum impletum in semetipsis.
JOH 17:14 Ego dedi eis sermonem tuum, et mundus eos odio habuit, quia non sunt de mundo, sicut et ego non sum de mundo.
JOH 17:15 Non rogo ut tollas eos de mundo, sed ut serves eos a malo.
JOH 17:16 De mundo non sunt, sicut et ego non sum de mundo.
JOH 17:17 Sanctifica eos in veritate. Sermo tuus veritas est.
JOH 17:18 Sicut tu me misisti in mundum, et ego misi eos in mundum:
JOH 17:19 et pro eis ego sanctifico meipsum: ut sint et ipsi sanctificati in veritate.
JOH 17:20 Non pro eis autem rogo tantum, sed et pro eis qui credituri sunt per verbum eorum in me:
JOH 17:21 ut omnes unum sint, sicut tu Pater in me, et ego in te, ut et ipsi in nobis unum sint: ut credat mundus, quia tu me misisti.
JOH 17:22 Et ego claritatem, quam dedisti mihi, dedi eis: ut sint unum, sicut et nos unum sumus.
JOH 17:23 Ego in eis, et tu in me: ut sint consummati in unum: et cognoscat mundus quia tu me misisti, et dilexisti eos, sicut et me dilexisti.
JOH 17:24 Pater, quos dedisti mihi, volo ut ubi sum ego, et illi sint mecum: ut videant claritatem meam, quam dedisti mihi: quia dilexisti me ante constitutionem mundi.
JOH 17:25 Pater juste, mundus te non cognovit, ego autem te cognovi: et hi cognoverunt, quia tu me misisti.
JOH 17:26 Et notum feci eis nomen tuum, et notum faciam: ut dilectio, qua dilexisti me, in ipsis sit, et ego in ipsis.
JOH 18:1 Hæc cum dixisset Jesus, egressus est cum discipulis suis trans torrentem Cedron, ubi erat hortus, in quem introivit ipse, et discipuli ejus.
JOH 18:2 Sciebat autem et Judas, qui tradebat eum, locum: quia frequenter Jesus convenerat illuc cum discipulis suis.
JOH 18:3 Judas ergo cum accepisset cohortem, et a pontificibus et pharisæis ministros, venit illuc cum laternis, et facibus, et armis.
JOH 18:4 Jesus itaque sciens omnia quæ ventura erant super eum, processit, et dixit eis: Quem quæritis?
JOH 18:5 Responderunt ei: Jesum Nazarenum. Dicit eis Jesus: Ego sum. Stabat autem et Judas, qui tradebat eum, cum ipsis.
JOH 18:6 Ut ergo dixit eis: Ego sum: abierunt retrorsum, et ceciderunt in terram.
JOH 18:7 Iterum ergo interrogavit eos: Quem quæritis? Illi autem dixerunt: Jesum Nazarenum.
JOH 18:8 Respondit Jesus: Dixi vobis, quia ego sum: si ergo me quæritis, sinite hos abire.
JOH 18:9 Ut impleretur sermo, quem dixit: Quia quos dedisti mihi, non perdidi ex eis quemquam.
JOH 18:10 Simon ergo Petrus habens gladium eduxit eum: et percussit pontificis servum, et abscidit auriculam ejus dexteram. Erat autem nomen servo Malchus.
JOH 18:11 Dixit ergo Jesus Petro: Mitte gladium tuum in vaginam. Calicem, quem dedit mihi Pater, non bibam illum?
JOH 18:12 Cohors ergo, et tribunus, et ministri Judæorum comprehenderunt Jesum, et ligaverunt eum.
JOH 18:13 Et adduxerunt eum ad Annam primum: erat enim socer Caiphæ, qui erat pontifex anni illius.
JOH 18:14 Erat autem Caiphas, qui consilium dederat Judæis: Quia expedit unum hominem mori pro populo.
JOH 18:15 Sequebatur autem Jesum Simon Petrus, et alius discipulus. Discipulus autem ille erat notus pontifici, et introivit cum Jesu in atrium pontificis.
JOH 18:16 Petrus autem stabat ad ostium foris. Exivit ergo discipulus alius, qui erat notus pontifici, et dixit ostiariæ: et introduxit Petrum.
JOH 18:17 Dicit ergo Petro ancilla ostiaria: Numquid et tu ex discipulis es hominis istius? Dicit ille: Non sum.
JOH 18:18 Stabant autem servi et ministri ad prunas, quia frigus erat, et calefaciebant se: erat autem cum eis et Petrus stans, et calefaciens se.
JOH 18:19 Pontifex ergo interrogavit Jesum de discipulis suis, et de doctrina ejus.
JOH 18:20 Respondit ei Jesus: Ego palam locutus sum mundo: ego semper docui in synagoga, et in templo, quo omnes Judæi conveniunt, et in occulto locutus sum nihil.
JOH 18:21 Quid me interrogas? interroga eos qui audierunt quid locutus sim ipsis: ecce hi sciunt quæ dixerim ego.
JOH 18:22 Hæc autem cum dixisset, unus assistens ministrorum dedit alapam Jesu, dicens: Sic respondes pontifici?
JOH 18:23 Respondit ei Jesus: Si male locutus sum, testimonium perhibe de malo: si autem bene, quid me cædis?
JOH 18:24 Et misit eum Annas ligatum ad Caipham pontificem.
JOH 18:25 Erat autem Simon Petrus stans, et calefaciens se. Dixerunt ergo ei: Numquid et tu ex discipulis ejus es? Negavit ille, et dixit: Non sum.
JOH 18:26 Dicit ei unus ex servis pontificis, cognatus ejus, cujus abscidit Petrus auriculam: Nonne ego te vidi in horto cum illo?
JOH 18:27 Iterum ergo negavit Petrus: et statim gallus cantavit.
JOH 18:28 Adducunt ergo Jesum a Caipha in prætorium. Erat autem mane: et ipsi non introierunt in prætorium, ut non contaminarentur, sed ut manducarent Pascha.
JOH 18:29 Exivit ergo Pilatus ad eos foras, et dixit: Quam accusationem affertis adversus hominem hunc?
JOH 18:30 Responderunt, et dixerunt ei: Si non esset hic malefactor, non tibi tradidissemus eum.
JOH 18:31 Dixit ergo eis Pilatus: Accipite eum vos, et secundum legem vestram judicate eum. Dixerunt ergo ei Judæi: Nobis non licet interficere quemquam.
JOH 18:32 Ut sermo Jesu impleretur, quem dixit, significans qua morte esset moriturus.
JOH 18:33 Introivit ergo iterum in prætorium Pilatus: et vocavit Jesum, et dixit ei: Tu es rex Judæorum?
JOH 18:34 Respondit Jesus: A temetipso hoc dicis, an alii dixerunt tibi de me?
JOH 18:35 Respondit Pilatus: Numquid ego Judæus sum? gens tua et pontifices tradiderunt te mihi: quid fecisti?
JOH 18:36 Respondit Jesus: Regnum meum non est de hoc mundo. Si ex hoc mundo esset regnum meum, ministri mei utique decertarent ut non traderer Judæis: nunc autem regnum meum non est hinc.
JOH 18:37 Dixit itaque ei Pilatus: Ergo rex es tu? Respondit Jesus: Tu dicis quia rex sum ego. Ego in hoc natus sum, et ad hoc veni in mundum, ut testimonium perhibeam veritati: omnis qui est ex veritate, audit vocem meam.
JOH 18:38 Dicit ei Pilatus: Quid est veritas? Et cum hoc dixisset, iterum exivit ad Judæos, et dicit eis: Ego nullam invenio in eo causam.
JOH 18:39 Est autem consuetudo vobis ut unum dimittam vobis in Pascha: vultis ergo dimittam vobis regem Judæorum?
JOH 18:40 Clamaverunt ergo rursum omnes, dicentes: Non hunc, sed Barabbam. Erat autem Barabbas latro.
JOH 19:1 Tunc ergo apprehendit Pilatus Jesum, et flagellavit.
JOH 19:2 Et milites plectentes coronam de spinis, imposuerunt capiti ejus: et veste purpurea circumdederunt eum.
JOH 19:3 Et veniebant ad eum, et dicebant: Ave, rex Judæorum: et dabant ei alapas.
JOH 19:4 Exivit ergo iterum Pilatus foras, et dicit eis: Ecce adduco vobis eum foras, ut cognoscatis quia nullam invenio in eo causam.
JOH 19:5 (Exivit ergo Jesus portans coronam spineam, et purpureum vestimentum.) Et dicit eis: Ecce homo.
JOH 19:6 Cum ergo vidissent eum pontifices et ministri, clamabant, dicentes: Crucifige, crucifige eum. Dicit eis Pilatus: Accipite eum vos, et crucifigite: ego enim non invenio in eo causam.
JOH 19:7 Responderunt ei Judæi: Nos legem habemus, et secundum legem debet mori, quia Filium Dei se fecit.
JOH 19:8 Cum ergo audisset Pilatus hunc sermonem, magis timuit.
JOH 19:9 Et ingressus est prætorium iterum: et dixit ad Jesum: Unde es tu? Jesus autem responsum non dedit ei.
JOH 19:10 Dicit ergo ei Pilatus: Mihi non loqueris? nescis quia potestatem habeo crucifigere te, et potestatem habeo dimittere te?
JOH 19:11 Respondit Jesus: Non haberes potestatem adversum me ullam, nisi tibi datum esset desuper. Propterea qui me tradidit tibi, majus peccatum habet.
JOH 19:12 Et exinde quærebat Pilatus dimittere eum. Judæi autem clamabant dicentes: Si hunc dimittis, non es amicus Cæsaris. Omnis enim qui se regem facit, contradicit Cæsari.
JOH 19:13 Pilatus autem cum audisset hos sermones, adduxit foras Jesum: et sedit pro tribunali, in loco qui dicitur Lithostrotos, hebraice autem Gabbatha.
JOH 19:14 Erat autem parasceve Paschæ, hora quasi sexta, et dicit Judæis: Ecce rex vester.
JOH 19:15 Illi autem clamabant: Tolle, tolle, crucifige eum. Dicit eis Pilatus: Regem vestrum crucifigam? Responderunt pontifices: Non habemus regem, nisi Cæsarem.
JOH 19:16 Tunc ergo tradidit eis illum ut crucifigeretur. Susceperunt autem Jesum, et eduxerunt.
JOH 19:17 Et bajulans sibi crucem exivit in eum, qui dicitur Calvariæ locum, hebraice autem Golgotha:
JOH 19:18 ubi crucifixerunt eum, et cum eo alios duos hinc et hinc, medium autem Jesum.
JOH 19:19 Scripsit autem et titulum Pilatus, et posuit super crucem. Erat autem scriptum: Jesus Nazarenus, Rex Judæorum.
JOH 19:20 Hunc ergo titulum multi Judæorum legerunt: quia prope civitatem erat locus, ubi crucifixus est Jesus, et erat scriptum hebraice, græce, et latine.
JOH 19:21 Dicebant ergo Pilato pontifices Judæorum: Noli scribere: Rex Judæorum: sed quia ipse dixit: Rex sum Judæorum.
JOH 19:22 Respondit Pilatus: Quod scripsi, scripsi.
JOH 19:23 Milites ergo cum crucifixissent eum, acceperunt vestimenta ejus (et fecerunt quatuor partes, unicuique militi partem) et tunicam. Erat autem tunica inconsutilis, desuper contexta per totum.
JOH 19:24 Dixerunt ergo ad invicem: Non scindamus eam, sed sortiamur de illa cujus sit. Ut Scriptura impleretur, dicens: Partiti sunt vestimenta mea sibi: et in vestem meam miserunt sortem. Et milites quidem hæc fecerunt.
JOH 19:25 Stabant autem juxta crucem Jesu mater ejus, et soror matris ejus, Maria Cleophæ, et Maria Magdalene.
JOH 19:26 Cum vidisset ergo Jesus matrem, et discipulum stantem, quem diligebat, dicit matri suæ: Mulier, ecce filius tuus.
JOH 19:27 Deinde dicit discipulo: Ecce mater tua. Et ex illa hora accepit eam discipulus in sua.
JOH 19:28 Postea sciens Jesus quia omnia consummata sunt, ut consummaretur Scriptura, dixit: Sitio.
JOH 19:29 Vas ergo erat positum aceto plenum. Illi autem spongiam plenam aceto, hyssopo circumponentes, obtulerunt ori ejus.
JOH 19:30 Cum ergo accepisset Jesus acetum, dixit: Consummatum est. Et inclinato capite tradidit spiritum.
JOH 19:31 Judæi ergo (quoniam parasceve erat) ut non remanerent in cruce corpora sabbato (erat enim magnus dies ille sabbati), rogaverunt Pilatum ut frangerentur eorum crura, et tollerentur.
JOH 19:32 Venerunt ergo milites: et primi quidem fregerunt crura, et alterius, qui crucifixus est cum eo.
JOH 19:33 Ad Jesum autem cum venissent, ut viderunt eum jam mortuum, non fregerunt ejus crura,
JOH 19:34 sed unus militum lancea latus ejus aperuit, et continuo exivit sanguis et aqua.
JOH 19:35 Et qui vidit, testimonium perhibuit: et verum est testimonium ejus. Et ille scit quia vera dicit: ut et vos credatis.
JOH 19:36 Facta sunt enim hæc ut Scriptura impleretur: Os non comminuetis ex eo.
JOH 19:37 Et iterum alia Scriptura dicit: Videbunt in quem transfixerunt.
JOH 19:38 Post hæc autem rogavit Pilatum Joseph ab Arimathæa (eo quod esset discipulus Jesu, occultus autem propter metum Judæorum), ut tolleret corpus Jesu. Et permisit Pilatus. Venit ergo, et tulit corpus Jesu.
JOH 19:39 Venit autem et Nicodemus, qui venerat ad Jesum nocte primum, ferens mixturam myrrhæ et aloës, quasi libras centum.
JOH 19:40 Acceperunt ergo corpus Jesu, et ligaverunt illud linteis cum aromatibus, sicut mos est Judæis sepelire.
JOH 19:41 Erat autem in loco, ubi crucifixus est, hortus: et in horto monumentum novum, in quo nondum quisquam positus erat.
JOH 19:42 Ibi ergo propter parasceven Judæorum, quia juxta erat monumentum, posuerunt Jesum.
JOH 20:1 Una autem sabbati, Maria Magdalene venit mane, cum adhuc tenebræ essent, ad monumentum: et vidit lapidem sublatum a monumento.
JOH 20:2 Cucurrit ergo, et venit ad Simonem Petrum, et ad alium discipulum, quem amabat Jesus, et dicit illis: Tulerunt Dominum de monumento, et nescimus ubi posuerunt eum.
JOH 20:3 Exiit ergo Petrus, et ille alius discipulus, et venerunt ad monumentum.
JOH 20:4 Currebant autem duo simul, et ille alius discipulus præcucurrit citius Petro, et venit primus ad monumentum.
JOH 20:5 Et cum se inclinasset, vidit posita linteamina: non tamen introivit.
JOH 20:6 Venit ergo Simon Petrus sequens eum, et introivit in monumentum, et vidit linteamina posita,
JOH 20:7 et sudarium, quod fuerat super caput ejus, non cum linteaminibus positum, sed separatim involutum in unum locum.
JOH 20:8 Tunc ergo introivit et ille discipulus qui venerat primus ad monumentum: et vidit, et credidit:
JOH 20:9 nondum enim sciebant Scripturam, quia oportebat eum a mortuis resurgere.
JOH 20:10 Abierunt ergo iterum discipuli ad semetipsos.
JOH 20:11 Maria autem stabat ad monumentum foris, plorans. Dum ergo fleret, inclinavit se, et prospexit in monumentum:
JOH 20:12 et vidit duos angelos in albis sedentes, unum ad caput, et unum ad pedes, ubi positum fuerat corpus Jesu.
JOH 20:13 Dicunt ei illi: Mulier, quid ploras? Dicit eis: Quia tulerunt Dominum meum: et nescio ubi posuerunt eum.
JOH 20:14 Hæc cum dixisset, conversa est retrorsum, et vidit Jesum stantem: et non sciebat quia Jesus est.
JOH 20:15 Dicit ei Jesus: Mulier, quid ploras? quem quæris? Illa existimans quia hortulanus esset, dicit ei: Domine, si tu sustulisti eum, dicito mihi ubi posuisti eum, et ego eum tollam.
JOH 20:16 Dicit ei Jesus: Maria. Conversa illa, dicit ei: Rabboni (quod dicitur Magister).
JOH 20:17 Dicit ei Jesus: Noli me tangere, nondum enim ascendi ad Patrem meum: vade autem ad fratres meos, et dic eis: Ascendo ad Patrem meum, et Patrem vestrum, Deum meum, et Deum vestrum.
JOH 20:18 Venit Maria Magdalene annuntians discipulis: Quia vidi Dominum, et hæc dixit mihi.
JOH 20:19 Cum ergo sero esset die illo, una sabbatorum, et fores essent clausæ, ubi erant discipuli congregati propter metum Judæorum: venit Jesus, et stetit in medio, et dixit eis: Pax vobis.
JOH 20:20 Et cum hoc dixisset, ostendit eis manus et latus. Gavisi sunt ergo discipuli, viso Domino.
JOH 20:21 Dixit ergo eis iterum: Pax vobis. Sicut misit me Pater, et ego mitto vos.
JOH 20:22 Hæc cum dixisset, insufflavit, et dixit eis: Accipite Spiritum Sanctum:
JOH 20:23 quorum remiseritis peccata, remittuntur eis: et quorum retinueritis, retenta sunt.
JOH 20:24 Thomas autem unus ex duodecim, qui dicitur Didymus, non erat cum eis quando venit Jesus.
JOH 20:25 Dixerunt ergo ei alii discipuli: Vidimus Dominum. Ille autem dixit eis: Nisi videro in manibus ejus fixuram clavorum, et mittam digitum meum in locum clavorum, et mittam manum meam in latus ejus, non credam.
JOH 20:26 Et post dies octo, iterum erant discipuli ejus intus, et Thomas cum eis. Venit Jesus januis clausis, et stetit in medio, et dixit: Pax vobis.
JOH 20:27 Deinde dicit Thomæ: Infer digitum tuum huc, et vide manus meas, et affer manum tuam, et mitte in latus meum: et noli esse incredulus, sed fidelis.
JOH 20:28 Respondit Thomas, et dixit ei: Dominus meus et Deus meus.
JOH 20:29 Dixit ei Jesus: Quia vidisti me, Thoma, credidisti: beati qui non viderunt, et crediderunt.
JOH 20:30 Multa quidem et alia signa fecit Jesus in conspectu discipulorum suorum, quæ non sunt scripta in libro hoc.
JOH 20:31 Hæc autem scripta sunt ut credatis, quia Jesus est Christus Filius Dei: et ut credentes, vitam habeatis in nomine ejus.
JOH 21:1 Postea manifestavit se iterum Jesus discipulis ad mare Tiberiadis. Manifestavit autem sic:
JOH 21:2 erant simul Simon Petrus, et Thomas, qui dicitur Didymus, et Nathanaël, qui erat a Cana Galilææ, et filii Zebedæi, et alii ex discipulis ejus duo.
JOH 21:3 Dicit eis Simon Petrus: Vado piscari. Dicunt ei: Venimus et nos tecum. Et exierunt, et ascenderunt in navim: et illa nocte nihil prendiderunt.
JOH 21:4 Mane autem facto stetit Jesus in littore: non tamen cognoverunt discipuli quia Jesus est.
JOH 21:5 Dixit ergo eis Jesus: Pueri, numquid pulmentarium habetis? Responderunt ei: Non.
JOH 21:6 Dicit eis: Mittite in dexteram navigii rete, et invenietis. Miserunt ergo: et jam non valebant illud trahere præ multitudine piscium.
JOH 21:7 Dixit ergo discipulus ille, quem diligebat Jesus, Petro: Dominus est. Simon Petrus cum audisset quia Dominus est, tunica succinxit se (erat enim nudus) et misit se in mare.
JOH 21:8 Alii autem discipuli navigio venerunt (non enim longe erant a terra, sed quasi cubitis ducentis), trahentes rete piscium.
JOH 21:9 Ut ergo descenderunt in terram, viderunt prunas positas, et piscem superpositum, et panem.
JOH 21:10 Dicit eis Jesus: Afferte de piscibus, quos prendidistis nunc.
JOH 21:11 Ascendit Simon Petrus et traxit rete in terram, plenum magnis piscibus centum quinquaginta tribus. Et cum tanti essent, non est scissum rete.
JOH 21:12 Dicit eis Jesus: Venite, prandete. Et nemo audebat discumbentium interrogare eum: Tu quis es? scientes, quia Dominus est.
JOH 21:13 Et venit Jesus, et accipit panem, et dat eis, et piscem similiter.
JOH 21:14 Hoc jam tertio manifestatus est Jesus discipulis suis cum resurrexisset a mortuis.
JOH 21:15 Cum ergo prandissent, dicit Simoni Petro Jesus: Simon Joannis, diligis me plus his? Dicit ei: Etiam Domine, tu scis quia amo te. Dicit ei: Pasce agnos meos.
JOH 21:16 Dicit ei iterum: Simon Joannis, diligis me? Ait illi: Etiam Domine, tu scis quia amo te. Dicit ei: Pasce agnos meos.
JOH 21:17 Dicit ei tertio: Simon Joannis, amas me? Contristatus est Petrus, quia dixit ei tertio: Amas me? et dixit ei: Domine, tu omnia nosti, tu scis quia amo te. Dixit ei: Pasce oves meas.
JOH 21:18 Amen, amen dico tibi: cum esses junior, cingebas te, et ambulabas ubi volebas: cum autem senueris, extendes manus tuas, et alius te cinget, et ducet quo tu non vis.
JOH 21:19 Hoc autem dixit significans qua morte clarificaturus esset Deum. Et cum hoc dixisset, dicit ei: Sequere me.
JOH 21:20 Conversus Petrus vidit illum discipulum, quem diligebat Jesus, sequentem, qui et recubuit in cœna super pectus ejus, et dixit: Domine, quis est qui tradet te?
JOH 21:21 Hunc ergo cum vidisset Petrus, dixit Jesu: Domine, hic autem quid?
JOH 21:22 Dicit ei Jesus: Sic eum volo manere donec veniam, quid ad te? tu me sequere.
JOH 21:23 Exiit ergo sermo iste inter fratres quia discipulus ille non moritur. Et non dixit ei Jesus: Non moritur, sed: Sic eum volo manere donec veniam, quid ad te?
JOH 21:24 Hic est discipulus ille qui testimonium perhibet de his, et scripsit hæc: et scimus quia verum est testimonium ejus.
JOH 21:25 Sunt autem et alia multa quæ fecit Jesus: quæ si scribantur per singula, nec ipsum arbitror mundum capere posse eos, qui scribendi sunt, libros.
ACT 1:1 Primum quidem sermonem feci de omnibus, o Theophile, quæ cœpit Jesus facere et docere
ACT 1:2 usque in diem qua præcipiens Apostolis per Spiritum Sanctum, quos elegit, assumptus est:
ACT 1:3 quibus et præbuit seipsum vivum post passionem suam in multis argumentis, per dies quadraginta apparens eis, et loquens de regno Dei.
ACT 1:4 Et convescens, præcepit eis ab Jerosolymis ne discederent, sed exspectarent promissionem Patris, quam audistis (inquit) per os meum:
ACT 1:5 quia Joannes quidem baptizavit aqua, vos autem baptizabimini Spiritu Sancto non post multos hos dies.
ACT 1:6 Igitur qui convenerant, interrogabant eum, dicentes: Domine, si in tempore hoc restitues regnum Israël?
ACT 1:7 Dixit autem eis: Non est vestrum nosse tempora vel momenta quæ Pater posuit in sua potestate:
ACT 1:8 sed accipietis virtutem supervenientis Spiritus Sancti in vos, et eritis mihi testes in Jerusalem, et in omni Judæa, et Samaria, et usque ad ultimum terræ.
ACT 1:9 Et cum hæc dixisset, videntibus illis, elevatus est: et nubes suscepit eum ab oculis eorum.
ACT 1:10 Cumque intuerentur in cælum euntem illum, ecce duo viri astiterunt juxta illos in vestibus albis,
ACT 1:11 qui et dixerunt: Viri Galilæi, quid statis aspicientes in cælum? Hic Jesus, qui assumptus est a vobis in cælum, sic veniet quemadmodum vidistis eum euntem in cælum.
ACT 1:12 Tunc reversi sunt Jerosolymam a monte qui vocatur Oliveti, qui est juxta Jerusalem, sabbati habens iter.
ACT 1:13 Et cum introissent in cœnaculum, ascenderunt ubi manebant Petrus, et Joannes, Jacobus, et Andreas, Philippus, et Thomas, Bartholomæus, et Matthæus, Jacobus Alphæi, et Simon Zelotes, et Judas Jacobi.
ACT 1:14 Hi omnes erant perseverantes unanimiter in oratione cum mulieribus, et Maria matre Jesu, et fratribus ejus.
ACT 1:15 In diebus illis, exsurgens Petrus in medio fratrum, dixit (erat autem turba hominum simul, fere centum viginti):
ACT 1:16 Viri fratres, oportet impleri Scripturam quam prædixit Spiritus Sanctus per os David de Juda, qui fuit dux eorum qui comprehenderunt Jesum:
ACT 1:17 qui connumeratus erat in nobis, et sortitus est sortem ministerii hujus.
ACT 1:18 Et hic quidem possedit agrum de mercede iniquitatis, et suspensus crepuit medius: et diffusa sunt omnia viscera ejus.
ACT 1:19 Et notum factum est omnibus habitantibus Jerusalem, ita ut appellaretur ager ille, lingua eorum, Haceldama, hoc est, ager sanguinis.
ACT 1:20 Scriptum est enim in libro Psalmorum: Fiat commoratio eorum deserta, et non sit qui inhabitet in ea: et episcopatum ejus accipiat alter.
ACT 1:21 Oportet ergo ex his viris qui nobiscum sunt congregati in omni tempore quo intravit et exivit inter nos Dominus Jesus,
ACT 1:22 incipiens a baptismate Joannis usque in diem qua assumptus est a nobis, testem resurrectionis ejus nobiscum fieri unum ex istis.
ACT 1:23 Et statuerunt duos, Joseph, qui vocabatur Barsabas, qui cognominatus est Justus, et Mathiam.
ACT 1:24 Et orantes dixerunt: Tu Domine, qui corda nosti omnium, ostende quem elegeris ex his duobus unum,
ACT 1:25 accipere locum ministerii hujus et apostolatus, de quo prævaricatus est Judas ut abiret in locum suum.
ACT 1:26 Et dederunt sortes eis, et cecidit sors super Mathiam: et annumeratus est cum undecim Apostolis.
ACT 2:1 Et cum complerentur dies Pentecostes, erant omnes pariter in eodem loco:
ACT 2:2 et factus est repente de cælo sonus, tamquam advenientis spiritus vehementis, et replevit totam domum ubi erant sedentes.
ACT 2:3 Et apparuerunt illis dispertitæ linguæ tamquam ignis, seditque supra singulos eorum:
ACT 2:4 et repleti sunt omnes Spiritu Sancto, et cœperunt loqui variis linguis, prout Spiritus Sanctus dabat eloqui illis.
ACT 2:5 Erant autem in Jerusalem habitantes Judæi, viri religiosi ex omni natione quæ sub cælo est.
ACT 2:6 Facta autem hac voce, convenit multitudo, et mente confusa est, quoniam audiebat unusquisque lingua sua illos loquentes.
ACT 2:7 Stupebant autem omnes, et mirabantur, dicentes: Nonne ecce omnes isti qui loquuntur, Galilæi sunt?
ACT 2:8 et quomodo nos audivimus unusquisque linguam nostram in qua nati sumus?
ACT 2:9 Parthi, et Medi, et Ælamitæ, et qui habitant Mespotamiam, Judæam, et Cappadociam, Pontum, et Asiam,
ACT 2:10 Phrygiam, et Pamphyliam, Ægyptum, et partes Libyæ quæ est circa Cyrenen: et advenæ Romani,
ACT 2:11 Judæi quoque, et Proselyti, Cretes, et Arabes: audivimus eos loquentes nostris linguis magnalia Dei.
ACT 2:12 Stupebant autem omnes, et mirabantur ad invicem, dicentes: Quidnam vult hoc esse?
ACT 2:13 Alii autem irridentes dicebant: Quia musto pleni sunt isti.
ACT 2:14 Stans autem Petrus cum undecim, levavit vocem suam, et locutus est eis: Viri Judæi, et qui habitatis Jerusalem universi, hoc vobis notum sit, et auribus percipite verba mea.
ACT 2:15 Non enim, sicut vos æstimatis, hi ebrii sunt, cum sit hora diei tertia:
ACT 2:16 sed hoc est quod dictum est per prophetam Joël:
ACT 2:17 [Et erit in novissimis diebus, dicit Dominus, effundam de Spiritu meo super omnem carnem: et prophetabunt filii vestri et filiæ vestræ, et juvenes vestri visiones videbunt, et seniores vestri somnia somniabunt.
ACT 2:18 Et quidem super servos meos, et super ancillas meas, in diebus illis effundam de Spiritu meo, et prophetabunt:
ACT 2:19 et dabo prodigia in cælo sursum, et signa in terra deorsum, sanguinem, et ignem, et vaporem fumi:
ACT 2:20 sol convertetur in tenebras, et luna in sanguinem, antequam veniat dies Domini magnus et manifestus.
ACT 2:21 Et erit: omnis quicumque invocaverit nomen Domini, salvus erit.]
ACT 2:22 Viri Israëlitæ, audite verba hæc: Jesum Nazarenum, virum approbatum a Deo in vobis, virtutibus, et prodigiis, et signis, quæ fecit Deus per illum in medio vestri, sicut et vos scitis:
ACT 2:23 hunc, definito consilio et præscientia Dei traditum, per manus iniquorum affligentes interemistis:
ACT 2:24 quem Deus suscitavit, solutis doloribus inferni, juxta quod impossibile erat teneri illum ab eo.
ACT 2:25 David enim dicit in eum: [Providebam Dominum in conspectu meo semper: quoniam a dextris est mihi, ne commovear:
ACT 2:26 propter hoc lætatum est cor meum, et exsultavit lingua mea, insuper et caro mea requiescet in spe:
ACT 2:27 quoniam non derelinques animam meam in inferno, nec dabis sanctum tuum videre corruptionem.
ACT 2:28 Notas mihi fecisti vias vitæ: et replebis me jucunditate cum facie tua.]
ACT 2:29 Viri fratres, liceat audenter dicere ad vos de patriarcha David, quoniam defunctus est, et sepultus: et sepulchrum ejus est apud nos usque in hodiernum diem.
ACT 2:30 Propheta igitur cum esset, et sciret quia jurejurando jurasset illi Deus de fructu lumbi ejus sedere super sedem ejus:
ACT 2:31 providens locutus est de resurrectione Christi, quia neque derelictus est in inferno, neque caro ejus vidit corruptionem.
ACT 2:32 Hunc Jesum resuscitavit Deus, cujus omnes nos testes sumus.
ACT 2:33 Dextera igitur Dei exaltatus, et promissione Spiritus Sancti accepta a Patre, effudit hunc, quem vos videtis et auditis.
ACT 2:34 Non enim David ascendit in cælum: dixit autem ipse: [Dixit Dominus Domino meo: Sede a dextris meis,
ACT 2:35 donec ponam inimicos tuos scabellum pedum tuorum.]
ACT 2:36 Certissime sciat ergo omnis domus Israël, quia et Dominum eum et Christum fecit Deus hunc Jesum, quem vos crucifixistis.
ACT 2:37 His autem auditis, compuncti sunt corde, et dixerunt ad Petrum et ad reliquos Apostolos: Quid faciemus, viri fratres?
ACT 2:38 Petrus vero ad illos: Pœnitentiam, inquit, agite, et baptizetur unusquisque vestrum in nomine Jesu Christi in remissionem peccatorum vestrorum: et accipietis donum Spiritus Sancti.
ACT 2:39 Vobis enim est repromissio, et filiis vestris, et omnibus qui longe sunt, quoscumque advocaverit Dominus Deus noster.
ACT 2:40 Aliis etiam verbis plurimis testificatus est, et exhortabatur eos, dicens: Salvamini a generatione ista prava.
ACT 2:41 Qui ergo receperunt sermonem ejus, baptizati sunt: et appositæ sunt in die illa animæ circiter tria millia.
ACT 2:42 Erant autem perseverantes in doctrina Apostolorum, et communicatione fractionis panis, et orationibus.
ACT 2:43 Fiebat autem omni animæ timor: multa quoque prodigia et signa per Apostolos in Jerusalem fiebant, et metus erat magnus in universis.
ACT 2:44 Omnes etiam qui credebant, erant pariter, et habebant omnia communia.
ACT 2:45 Possessiones et substantias vendebant, et dividebant illa omnibus, prout cuique opus erat.
ACT 2:46 Quotidie quoque perdurantes unanimiter in templo, et frangentes circa domos panem, sumebant cibum cum exsultatione et simplicitate cordis,
ACT 2:47 collaudantes Deum et habentes gratiam ad omnem plebem. Dominus autem augebat qui salvi fierent quotidie in idipsum.
ACT 3:1 Petrus autem et Joannes ascendebant in templum ad horam orationis nonam.
ACT 3:2 Et quidam vir, qui erat claudus ex utero matris suæ, bajulabatur: quem ponebant quotidie ad portam templi, quæ dicitur Speciosa, ut peteret eleemosynam ab introëuntibus in templum.
ACT 3:3 Is cum vidisset Petrum et Joannem incipientes introire in templum, rogabat ut eleemosynam acciperet.
ACT 3:4 Intuens autem in eum Petrus cum Joanne, dixit: Respice in nos.
ACT 3:5 At ille intendebat in eos, sperans se aliquid accepturum ab eis.
ACT 3:6 Petrus autem dixit: Argentum et aurum non est mihi: quod autem habeo, hoc tibi do: in nomine Jesu Christi Nazareni surge, et ambula.
ACT 3:7 Et apprehensa manu ejus dextera, allevavit eum, et protinus consolidatæ sunt bases ejus et plantæ.
ACT 3:8 Et exiliens stetit, et ambulabat: et intravit cum illis in templum ambulans, et exiliens, et laudans Deum.
ACT 3:9 Et vidit omnis populus eum ambulantem et laudantem Deum.
ACT 3:10 Cognoscebant autem illum, quod ipse erat qui ad eleemosynam sedebat ad Speciosam portam templi: et impleti sunt stupore et extasi in eo quod contigerat illi.
ACT 3:11 Cum teneret autem Petrum et Joannem, cucurrit omnis populus ad eos ad porticum quæ appellatur Salomonis, stupentes.
ACT 3:12 Videns autem Petrus, respondit ad populum: Viri Israëlitæ, quid miramini in hoc, aut nos quid intuemini, quasi nostra virtute aut potestate fecerimus hunc ambulare?
ACT 3:13 Deus Abraham, et Deus Isaac, et Deus Jacob, Deus patrum nostrorum glorificavit filium suum Jesum, quem vos quidem tradidistis, et negastis ante faciem Pilati, judicante illo dimitti.
ACT 3:14 Vos autem sanctum et justum negastis, et petistis virum homicidam donari vobis:
ACT 3:15 auctorem vero vitæ interfecistis, quem Deus suscitavit a mortuis, cujus nos testes sumus.
ACT 3:16 Et in fide nominis ejus, hunc quem vos vidistis et nostis, confirmavit nomen ejus: et fides, quæ per eum est, dedit integram sanitatem istam in conspectu omnium vestrum.
ACT 3:17 Et nunc, fratres, scio quia per ignorantiam fecistis, sicut et principes vestri.
ACT 3:18 Deus autem, quæ prænuntiavit per os omnium prophetarum, pati Christum suum, sic implevit.
ACT 3:19 Pœnitemini igitur et convertimini, ut deleantur peccata vestra:
ACT 3:20 ut cum venerint tempora refrigerii a conspectu Domini, et miserit eum qui prædicatus est vobis, Jesum Christum,
ACT 3:21 quem oportet quidem cælum suscipere usque in tempora restitutionis omnium quæ locutus est Deus per os sanctorum suorum a sæculo prophetarum.
ACT 3:22 Moyses quidem dixit: Quoniam prophetam suscitabit vobis Dominus Deus vester de fratribus vestris, tamquam me: ipsum audietis juxta omnia quæcumque locutus fuerit vobis.
ACT 3:23 Erit autem: omnis anima quæ non audierit prophetam illum, exterminabitur de plebe.
ACT 3:24 Et omnes prophetæ, a Samuel et deinceps, qui locuti sunt, annuntiaverunt dies istos.
ACT 3:25 Vos estis filii prophetarum, et testamenti quod disposuit Deus ad patres nostros, dicens ad Abraham: Et in semine tuo benedicentur omnes familiæ terræ.
ACT 3:26 Vobis primum Deus suscitans filium suum, misit eum benedicentem vobis: ut convertat se unusquisque a nequitia sua.
ACT 4:1 Loquentibus autem illis ad populum, supervenerunt sacerdotes, et magistratus templi, et sadducæi,
ACT 4:2 dolentes quod docerent populum, et annuntiarent in Jesu resurrectionem ex mortuis:
ACT 4:3 et injecerunt in eos manus, et posuerunt eos in custodiam in crastinum: erat enim jam vespera.
ACT 4:4 Multi autem eorum qui audierant verbum, crediderunt: et factus est numerus virorum quinque millia.
ACT 4:5 Factum est autem in crastinum, ut congregarentur principes eorum, et seniores, et scribæ, in Jerusalem:
ACT 4:6 et Annas princeps sacerdotum, et Caiphas, et Joannes, et Alexander, et quotquot erant de genere sacerdotali.
ACT 4:7 Et statuentes eos in medio, interrogabant: In qua virtute, aut in quo nomine fecistis hoc vos?
ACT 4:8 Tunc repletus Spiritu Sancto Petrus, dixit ad eos: Principes populi, et seniores, audite:
ACT 4:9 si nos hodie dijudicamur in benefacto hominis infirmi, in quo iste salvus factus est,
ACT 4:10 notum sit omnibus vobis, et omni plebi Israël, quia in nomine Domini nostri Jesu Christi Nazareni, quem vos crucifixistis, quem Deus suscitavit a mortuis, in hoc iste astat coram vobis sanus.
ACT 4:11 Hic est lapis qui reprobatus est a vobis ædificantibus, qui factus est in caput anguli:
ACT 4:12 et non est in alio aliquo salus. Nec enim aliud nomen est sub cælo datum hominibus, in quo oporteat nos salvos fieri.
ACT 4:13 Videntes autem Petri constantiam, et Joannis, comperto quod homines essent sine litteris, et idiotæ, admirabantur, et cognoscebant eos quoniam cum Jesu fuerant:
ACT 4:14 hominem quoque videntes stantem cum eis, qui curatus fuerat, nihil poterant contradicere.
ACT 4:15 Jusserunt autem eos foras extra concilium secedere: et conferebant ad invicem,
ACT 4:16 dicentes: Quid faciemus hominibus istis? quoniam quidem notum signum factum est per eos omnibus habitantibus Jerusalem: manifestum est, et non possumus negare.
ACT 4:17 Sed ne amplius divulgetur in populum, comminemur eis ne ultra loquantur in nomine hoc ulli hominum.
ACT 4:18 Et vocantes eos, denuntiaverunt ne omnino loquerentur neque docerent in nomine Jesu.
ACT 4:19 Petrus vero et Joannes respondentes, dixerunt ad eos: Si justum est in conspectu Dei vos potius audire quam Deum, judicate.
ACT 4:20 Non enim possumus quæ vidimus et audivimus non loqui.
ACT 4:21 At illi comminantes dimiserunt eos, non invenientes quomodo punirent eos propter populum: quia omnes clarificabant id quod factum fuerat in eo quod acciderat.
ACT 4:22 Annorum enim erat amplius quadraginta homo, in quo factum fuerat signum istud sanitatis.
ACT 4:23 Dimissi autem venerunt ad suos, et annuntiaverunt eis quanta ad eos principes sacerdotum et seniores dixissent.
ACT 4:24 Qui cum audissent, unanimiter levaverunt vocem ad Deum, et dixerunt: Domine, tu es qui fecisti cælum et terram, mare et omnia quæ in eis sunt:
ACT 4:25 qui Spiritu Sancto per os patris nostri David pueri tui dixisti: [Quare fremuerunt gentes, et populi meditati sunt inania?
ACT 4:26 Astiterunt reges terræ, et principes convenerunt in unum adversus Dominum, et adversus Christum ejus.]
ACT 4:27 Convenerunt enim vere in civitate ista adversus sanctum puerum tuum Jesum, quem unxisti, Herodes et Pontius Pilatus, cum gentibus et populis Israël,
ACT 4:28 facere quæ manus tua et consilium tuum decreverunt fieri.
ACT 4:29 Et nunc, Domine, respice in minas eorum, et da servis tuis cum omni fiducia loqui verbum tuum,
ACT 4:30 in eo quod manum tuam extendas ad sanitates, et signa, et prodigia fieri per nomen sancti filii tui Jesu.
ACT 4:31 Et cum orassent, motus est locus in quo erant congregati: et repleti sunt omnes Spiritu Sancto, et loquebantur verbum Dei cum fiducia.
ACT 4:32 Multitudinis autem credentium erat cor unum et anima una: nec quisquam eorum quæ possidebat, aliquid suum esse dicebat, sed erant illis omnia communia.
ACT 4:33 Et virtute magna reddebant Apostoli testimonium resurrectionis Jesu Christi Domini nostri: et gratia magna erat in omnibus illis.
ACT 4:34 Neque enim quisquam egens erat inter illos. Quotquot enim possessores agrorum aut domorum erant, vendentes afferebant pretia eorum quæ vendebant,
ACT 4:35 et ponebant ante pedes Apostolorum. Dividebatur autem singulis prout cuique opus erat.
ACT 4:36 Joseph autem, qui cognominatus est Barnabas ab Apostolis (quod est interpretatum, Filius consolationis), Levites, Cyprius genere,
ACT 4:37 cum haberet agrum, vendidit eum, et attulit pretium, et posuit ante pedes Apostolorum.
ACT 5:1 Vir autem quidam nomine Ananias, cum Saphira uxore suo vendidit agrum,
ACT 5:2 et fraudavit de pretio agri, conscia uxore sua: et afferens partem quamdam, ad pedes Apostolorum posuit.
ACT 5:3 Dixit autem Petrus: Anania, cur tentavit Satanas cor tuum, mentiri te Spiritui Sancto, et fraudare de pretio agri?
ACT 5:4 nonne manens tibi manebat, et venundatum in tua erat potestate? quare posuisti in corde tuo hanc rem? non es mentitus hominibus, sed Deo.
ACT 5:5 Audiens autem Ananias hæc verba, cecidit, et expiravit. Et factus est timor magnus super omnes qui audierunt.
ACT 5:6 Surgentes autem juvenes amoverunt eum, et efferentes sepelierunt.
ACT 5:7 Factum est autem quasi horarum trium spatium, et uxor ipsius, nesciens quod factum fuerat, introivit.
ACT 5:8 Dixit autem ei Petrus: Dic mihi mulier, si tanti agrum vendidistis? At illa dixit: Etiam tanti.
ACT 5:9 Petrus autem ad eam: Quid utique convenit vobis tentare Spiritum Domini? Ecce pedes eorum qui sepelierunt virum tuum ad ostium, et efferent te.
ACT 5:10 Confestim cecidit ante pedes ejus, et expiravit. Intrantes autem juvenes invenerunt illam mortuam: et extulerunt, et sepelierunt ad virum suum.
ACT 5:11 Et factus est timor magnus in universa ecclesia, et in omnes qui audierunt hæc.
ACT 5:12 Per manus autem Apostolorum fiebant signa et prodigia multa in plebe. Et erant unanimiter omnes in porticu Salomonis.
ACT 5:13 Ceterorum autem nemo audebat se conjungere illis: sed magnificabat eos populus.
ACT 5:14 Magis autem augebatur credentium in Domino multitudo virorum ac mulierum,
ACT 5:15 ita ut in plateas ejicerent infirmos, et ponerent in lectulis et grabatis, ut, veniente Petro, saltem umbra illius obumbraret quemquam illorum, et liberarentur ab infirmitatibus suis.
ACT 5:16 Concurrebat autem et multitudo vicinarum civitatum Jerusalem, afferentes ægros, et vexatos a spiritibus immundis: qui curabantur omnes.
ACT 5:17 Exsurgens autem princeps sacerdotum, et omnes qui cum illo erant (quæ est hæresis sadducæorum), repleti sunt zelo:
ACT 5:18 et injecerunt manus in Apostolos, et posuerunt eos in custodia publica.
ACT 5:19 Angelus autem Domini per noctem aperiens januas carceris, et educens eos, dixit:
ACT 5:20 Ite, et stantes loquimini in templo plebi omnia verba vitæ hujus.
ACT 5:21 Qui cum audissent, intraverunt diluculo in templum, et docebant. Adveniens autem princeps sacerdotum, et qui cum eo erant, convocaverunt concilium, et omnes seniores filiorum Israël: et miserunt ad carcerem ut adducerentur.
ACT 5:22 Cum autem venissent ministri, et aperto carcere non invenissent illos, reversi nuntiaverunt,
ACT 5:23 dicentes: Carcerem quidem invenimus clausum cum omni diligentia, et custodes stantes ante januas: aperientes autem neminem intus invenimus.
ACT 5:24 Ut autem audierunt hos sermones magistratus templi et principes sacerdotum, ambigebant de illis quidnam fieret.
ACT 5:25 Adveniens autem quidam, nuntiavit eis: Quia ecce viri quos posuistis in carcerem, sunt in templo, stantes et docentes populum.
ACT 5:26 Tunc abiit magistratus cum ministris, et adduxit illos sine vi: timebant enim populum ne lapidarentur.
ACT 5:27 Et cum adduxissent illos, statuerunt in concilio: et interrogavit eos princeps sacerdotum,
ACT 5:28 dicens: Præcipiendo præcepimus vobis ne doceretis in nomine isto, et ecce replestis Jerusalem doctrina vestra: et vultis inducere super nos sanguinem hominis istius.
ACT 5:29 Respondens autem Petrus et Apostoli, dixerunt: Obedire oportet Deo magis quam hominibus.
ACT 5:30 Deus patrum nostrorum suscitavit Jesum, quem vos interemistis, suspendentes in ligno.
ACT 5:31 Hunc principem et salvatorem Deus exaltavit dextera sua ad dandam pœnitentiam Israëli, et remissionem peccatorum:
ACT 5:32 et nos sumus testes horum verborum, et Spiritus Sanctus, quem dedit Deus omnibus obedientibus sibi.
ACT 5:33 Hæc cum audissent, dissecabantur, et cogitabant interficere illos.
ACT 5:34 Surgens autem quidam in concilio pharisæus, nomine Gamaliel, legis doctor, honorabilis universæ plebi, jussit foras ad breve homines fieri,
ACT 5:35 dixitque ad illos: Viri Israëlitæ, attendite vobis super hominibus istis quid acturi sitis.
ACT 5:36 Ante hos enim dies extitit Theodas, dicens se esse aliquem, cui consensit numerus virorum circiter quadringentorum: qui occisus est, et omnes qui credebant ei, dissipati sunt, et redacti ad nihilum.
ACT 5:37 Post hunc extitit Judas Galilæus in diebus professionis, et avertit populum post se: et ipse periit, et omnes quotquot consenserunt ei, dispersi sunt.
ACT 5:38 Et nunc itaque dico vobis, discedite ab hominibus istis, et sinite illos: quoniam si est ex hominibus consilium hoc aut opus, dissolvetur:
ACT 5:39 si vero ex Deo est, non poteritis dissolvere illud, ne forte et Deo repugnare inveniamini. Consenserunt autem illi.
ACT 5:40 Et convocantes Apostolos, cæsis denuntiaverunt ne omnino loquerentur in nomine Jesu, et dimiserunt eos.
ACT 5:41 Et illi quidem ibant gaudentes a conspectu concilii, quoniam digni habiti sunt pro nomine Jesu contumeliam pati.
ACT 5:42 Omni autem die non cessabant in templo et circa domos, docentes et evangelizantes Christum Jesum.
ACT 6:1 In diebus illis, crescente numero discipulorum, factum est murmur Græcorum adversus Hebræos, eo quod despicerentur in ministerio quotidiano viduæ eorum.
ACT 6:2 Convocantes autem duodecim multitudinem discipulorum, dixerunt: Non est æquum nos derelinquere verbum Dei, et ministrare mensis.
ACT 6:3 Considerate ergo, fratres, viros ex vobis boni testimonii septem, plenos Spiritu Sancto et sapientia, quos constituamus super hoc opus.
ACT 6:4 Nos vero orationi et ministerio verbi instantes erimus.
ACT 6:5 Et placuit sermo coram omni multitudine. Et elegerunt Stephanum, virum plenum fide et Spiritu Sancto, et Philippum, et Prochorum, et Nicanorem, et Timonem, et Parmenam, et Nicolaum advenam Antiochenum.
ACT 6:6 Hos statuerunt ante conspectum Apostolorum: et orantes imposuerunt eis manus.
ACT 6:7 Et verbum Domini crescebat, et multiplicabatur numerus discipulorum in Jerusalem valde: multa etiam turba sacerdotum obediebat fidei.
ACT 6:8 Stephanus autem plenus gratia et fortitudine, faciebat prodigia et signa magna in populo.
ACT 6:9 Surrexerunt autem quidam de synagoga quæ appellatur Libertinorum, et Cyrenensium, et Alexandrinorum, et eorum qui erant a Cilicia, et Asia, disputantes cum Stephano:
ACT 6:10 et non poterant resistere sapientiæ, et Spiritui qui loquebatur.
ACT 6:11 Tunc summiserunt viros, qui dicerent se audivisse eum dicentem verba blasphemiæ in Moysen et in Deum.
ACT 6:12 Commoverunt itaque plebem, et seniores, et scribas: et concurrentes rapuerunt eum, et adduxerunt in concilium,
ACT 6:13 et statuerunt falsos testes, qui dicerent: Homo iste non cessat loqui verba adversus locum sanctum, et legem:
ACT 6:14 audivimus enim eum dicentem quoniam Jesus Nazarenus hic destruet locum istum, et mutabit traditiones quas tradidit nobis Moyses.
ACT 6:15 Et intuentes eum omnes qui sedebant in concilio, viderunt faciem ejus tamquam faciem angeli.
ACT 7:1 Dixit autem princeps sacerdotum: Si hæc ita se habent?
ACT 7:2 Qui ait: Viri fratres et patres, audite: Deus gloriæ apparuit patri nostro Abrahæ cum esset in Mesopotamia, priusquam moraretur in Charan,
ACT 7:3 et dixit ad illum: Exi de terra tua, et de cognatione tua, et veni in terram quam monstravero tibi.
ACT 7:4 Tunc exiit de terra Chaldæorum, et habitavit in Charan. Et inde, postquam mortuus est pater ejus, transtulit illum in terram istam, in qua nunc vos habitatis.
ACT 7:5 Et non dedit illi hæreditatem in ea, nec passum pedis: sed repromisit dare illi eam in possessionem, et semini ejus post ipsum, cum non haberet filium.
ACT 7:6 Locutus est autem ei Deus: Quia erit semen ejus accola in terra aliena, et servituti eos subjicient, et male tractabunt eos annis quadringentis:
ACT 7:7 et gentem cui servierint, judicabo ego, dixit Dominus: et post hæc exibunt, et servient mihi in loco isto.
ACT 7:8 Et dedit illi testamentum circumcisionis: et sic genuit Isaac, et circumcidit eum die octavo: et Isaac, Jacob: et Jacob, duodecim patriarchas.
ACT 7:9 Et patriarchæ æmulantes, Joseph vendiderunt in Ægyptum: et erat Deus cum eo,
ACT 7:10 et eripuit eum ex omnibus tribulationibus ejus, et dedit ei gratiam et sapientiam in conspectu pharaonis regis Ægypti: et constituit eum præpositum super Ægyptum, et super omnem domum suam.
ACT 7:11 Venit autem fames in universam Ægyptum et Chanaan, et tribulatio magna: et non inveniebant cibos patres nostri.
ACT 7:12 Cum audisset autem Jacob esse frumentum in Ægypto, misit patres nostros primum:
ACT 7:13 et in secundo cognitus est Joseph a fratribus suis, et manifestatum est Pharaoni genus ejus.
ACT 7:14 Mittens autem Joseph, accersivit Jacob patrem suum et omnem cognationem suam, in animabus septuaginta quinque.
ACT 7:15 Et descendit Jacob in Ægyptum: et defunctus est ipse, et patres nostri.
ACT 7:16 Et translati sunt in Sichem, et positi sunt in sepulchro, quod emit Abraham pretio argenti a filiis Hemor filii Sichem.
ACT 7:17 Cum autem appropinquaret tempus promissionis quam confessus erat Deus Abrahæ, crevit populus, et multiplicatus est in Ægypto,
ACT 7:18 quoadusque surrexit alius rex in Ægypto, qui non sciebat Joseph.
ACT 7:19 Hic circumveniens genus nostrum, afflixit patres nostros ut exponerent infantes suos, ne vivificarentur.
ACT 7:20 Eodem tempore natus est Moyses, et fuit gratus Deo: qui nutritus est tribus mensibus in domo patris sui.
ACT 7:21 Exposito autem illo, sustulit eum filia Pharaonis, et nutrivit eum sibi in filium.
ACT 7:22 Et eruditus est Moyses omni sapientia Ægyptiorum, et erat potens in verbis et in operibus suis.
ACT 7:23 Cum autem impleretur ei quadraginta annorum tempus, ascendit in cor ejus ut visitaret fratres suos filios Israël.
ACT 7:24 Et cum vidisset quemdam injuriam patientem, vindicavit illum, et fecit ultionem ei qui injuriam sustinebat, percusso Ægyptio.
ACT 7:25 Existimabat autem intelligere fratres, quoniam Deus per manum ipsius daret salutem illis: at illi non intellexerunt.
ACT 7:26 Sequenti vero die apparuit illis litigantibus: et reconciliabat eos in pace, dicens: Viri, fratres estis: ut quid nocetis alterutrum?
ACT 7:27 Qui autem injuriam faciebat proximo, repulit eum, dicens: Quis te constituit principem et judicem super nos?
ACT 7:28 Numquid interficere me tu vis, quemadmodum interfecisti heri Ægyptium?
ACT 7:29 Fugit autem Moyses in verbo isto: et factus est advena in terra Madian, ubi generavit filios duos.
ACT 7:30 Et expletis annis quadraginta, apparuit illi in deserto montis Sina angelus in igne flammæ rubi.
ACT 7:31 Moyses autem videns, admiratus est visum. Et accedente illo ut consideraret, facta est ad eum vox Domini, dicens:
ACT 7:32 Ego sum Deus patrum tuorum, Deus Abraham, Deus Isaac, et Deus Jacob. Tremefactus autem Moyses, non audebat considerare.
ACT 7:33 Dixit autem illi Dominus: Solve calceamentum pedum tuorum: locus enim in quo stas, terra sancta est.
ACT 7:34 Videns vidi afflictionem populi mei qui est in Ægypto, et gemitum eorum audivi, et descendi liberare eos. Et nunc veni, et mittam te in Ægyptum.
ACT 7:35 Hunc Moysen, quem negaverunt, dicentes: Quis te constituit principem et judicem? hunc Deus principem et redemptorem misit, cum manu angeli qui apparuit illi in rubo.
ACT 7:36 Hic eduxit illos faciens prodigia et signa in terra Ægypti, et in rubro mari, et in deserto annis quadraginta.
ACT 7:37 Hic est Moyses, qui dixit filiis Israël: Prophetam suscitabit vobis Deus de fratribus vestris, tamquam me: ipsum audietis.
ACT 7:38 Hic est qui fuit in ecclesia in solitudine cum angelo, qui loquebatur ei in monte Sina, et cum patribus nostris: qui accepit verba vitæ dare nobis.
ACT 7:39 Cui noluerunt obedire patres nostri: sed repulerunt, et aversi sunt cordibus suis in Ægyptum,
ACT 7:40 dicentes ad Aaron: Fac nobis deos qui præcedant nos: Moyses enim hic, qui eduxit nos de terra Ægypti, nescimus quid factum sit ei.
ACT 7:41 Et vitulum fecerunt in diebus illis, et obtulerunt hostiam simulacro, et lætabantur in operibus manuum suarum.
ACT 7:42 Convertit autem Deus, et tradidit eos servire militiæ cæli, sicut scriptum est in libro prophetarum: [Numquid victimas et hostias obtulistis mihi annis quadraginta in deserto, domus Israël?
ACT 7:43 Et suscepistis tabernaculum Moloch, et sidus dei vestri Rempham, figuras quas fecistis adorare eas: et transferam vos trans Babylonem.]
ACT 7:44 Tabernaculum testimonii fuit cum patribus nostris in deserto, sicut disposuit illis Deus loquens ad Moysen, ut faceret illud secundum formam quam viderat.
ACT 7:45 Quod et induxerunt, suscipientes patres nostri cum Jesu in possessionem gentium quas expulit Deus a facie patrum nostrorum, usque in diebus David,
ACT 7:46 qui invenit gratiam ante Deum, et petiit ut inveniret tabernaculum Deo Jacob.
ACT 7:47 Salomon autem ædificavit illi domum.
ACT 7:48 Sed non Excelsus in manufactis habitat, sicut propheta dicit:
ACT 7:49 [Cælum mihi sedes est: terra autem scabellum pedum meorum. Quam domum ædificabitis mihi? dicit Dominus: aut quis locus requietionis meæ est?
ACT 7:50 Nonne manus mea fecit hæc omnia?]
ACT 7:51 Dura cervice, et incircumcisis cordibus et auribus, vos semper Spiritui Sancto resistitis: sicut patres vestri, ita et vos.
ACT 7:52 Quem prophetarum non sunt persecuti patres vestri? et occiderunt eos qui prænuntiabant de adventu Justi, cujus vos nunc proditores et homicidæ fuistis:
ACT 7:53 qui accepistis legem in dispositione angelorum, et non custodistis.
ACT 7:54 Audientes autem hæc, dissecabantur cordibus suis, et stridebant dentibus in eum.
ACT 7:55 Cum autem esset plenus Spiritu Sancto, intendens in cælum, vidit gloriam Dei, et Jesum stantem a dextris Dei. Et ait: Ecce video cælos apertos, et Filium hominis stantem a dextris Dei.
ACT 7:56 Exclamantes autem voce magna continuerunt aures suas, et impetum fecerunt unanimiter in eum.
ACT 7:57 Et ejicientes eum extra civitatem, lapidabant: et testes deposuerunt vestimenta sua secus pedes adolescentis qui vocabatur Saulus.
ACT 7:58 Et lapidabant Stephanum invocantem, et dicentem: Domine Jesu, suscipe spiritum meum.
ACT 7:59 Positis autem genibus, clamavit voce magna, dicens: Domine, ne statuas illis hoc peccatum. Et cum hoc dixisset, obdormivit in Domino. Saulus autem erat consentiens neci ejus.
ACT 8:1 Facta est autem in illa die persecutio magna in ecclesia quæ erat Jerosolymis, et omnes dispersi sunt per regiones Judææ et Samariæ præter Apostolos.
ACT 8:2 Curaverunt autem Stephanum viri timorati, et fecerunt planctum magnum super eum.
ACT 8:3 Saulus autem devastabat ecclesiam per domos intrans, et trahens viros ac mulieres, tradebat in custodiam.
ACT 8:4 Igitur qui dispersi erant pertransibant, evangelizantes verbum Dei.
ACT 8:5 Philippus autem descendens in civitatem Samariæ, prædicabant illis Christum.
ACT 8:6 Intendebant autem turbæ his quæ a Philippo dicebantur, unanimiter audientes, et videntes signa quæ faciebat.
ACT 8:7 Multi enim eorum qui habebant spiritus immundos, clamantes voce magna exibant. Multi autem paralytici et claudi curati sunt.
ACT 8:8 Factum est ergo gaudium magnum in illa civitate.
ACT 8:9 Vir autem quidam nomine Simon, qui ante fuerat in civitate magus, seducens gentem Samariæ, dicens se esse aliquem magnum:
ACT 8:10 cui auscultabant omnes a minimo usque ad maximum, dicentes: Hic est virtus Dei, quæ vocatur magna.
ACT 8:11 Attendebant autem eum: propter quod multo tempore magiis suis dementasset eos.
ACT 8:12 Cum vero credidissent Philippo evangelizanti de regno Dei, in nomine Jesu Christi baptizabantur viri ac mulieres.
ACT 8:13 Tunc Simon et ipse credidit: et cum baptizatus esset, adhærebat Philippo. Videns etiam signa et virtutes maximas fieri, stupens admirabatur.
ACT 8:14 Cum autem audissent Apostoli qui erant Jerosolymis, quod recepisset Samaria verbum Dei, miserunt ad eos Petrum et Joannem.
ACT 8:15 Qui cum venissent, oraverunt pro ipsis ut acciperent Spiritum Sanctum:
ACT 8:16 nondum enim in quemquam illorum venerat, sed baptizati tantum erant in nomine Domini Jesu.
ACT 8:17 Tunc imponebant manus super illos, et accipiebant Spiritum Sanctum.
ACT 8:18 Cum vidisset autem Simon quia per impositionem manus Apostolorum daretur Spiritus Sanctus, obtulit eis pecuniam,
ACT 8:19 dicens: Date et mihi hanc potestatem, ut cuicumque imposuero manus, accipiat Spiritum Sanctum. Petrus autem dixit ad eum:
ACT 8:20 Pecunia tua tecum sit in perditionem: quoniam donum Dei existimasti pecunia possideri.
ACT 8:21 Non est tibi pars neque sors in sermone isto: cor enim tuum non est rectum coram Deo.
ACT 8:22 Pœnitentiam itaque age ab hac nequitia tua: et roga Deum, si forte remittatur tibi hæc cogitatio cordis tui.
ACT 8:23 In felle enim amaritudinis, et obligatione iniquitatis, video te esse.
ACT 8:24 Respondens autem Simon, dixit: Precamini vos pro me ad Dominum, ut nihil veniat super me horum quæ dixistis.
ACT 8:25 Et illi quidem testificati, et locuti verbum Domini, redibant Jerosolymam, et multis regionibus Samaritanorum evangelizabant.
ACT 8:26 Angelus autem Domini locutus est ad Philippum, dicens: Surge, et vade contra meridianum, ad viam quæ descendit ab Jerusalem in Gazam: hæc est deserta.
ACT 8:27 Et surgens abiit. Et ecce vir Æthiops, eunuchus, potens Candacis reginæ Æthiopum, qui erat super omnes gazas ejus, venerat adorare in Jerusalem:
ACT 8:28 et revertebatur sedens super currum suum, legensque Isaiam prophetam.
ACT 8:29 Dixit autem Spiritus Philippo: Accede, et adjunge te ad currum istum.
ACT 8:30 Accurrens autem Philippus, audivit eum legentem Isaiam prophetam, et dixit: Putasne intelligis quæ legis?
ACT 8:31 Qui ait: Et quomodo possum, si non aliquis ostenderit mihi? Rogavitque Philippum ut ascenderet, et sederet secum.
ACT 8:32 Locus autem Scripturæ quem legebat, erat hic: [Tamquam ovis ad occisionem ductus est: et sicut agnus coram tondente se, sine voce, sic non aperuit os suum.
ACT 8:33 In humilitate judicium ejus sublatum est. Generationem ejus quis enarrabit? quoniam tolletur de terra vita ejus.]
ACT 8:34 Respondens autem eunuchus Philippo, dixit: Obsecro te, de quo propheta dicit hoc? de se, an de alio aliquo?
ACT 8:35 Aperiens autem Philippus os suum, et incipiens a Scriptura ista, evangelizavit illi Jesum.
ACT 8:36 Et dum irent per viam, venerunt ad quamdam aquam: et ait eunuchus: Ecce aqua: quid prohibet me baptizari?
ACT 8:37 Dixit autem Philippus: Si credis ex toto corde, licet. Et respondens ait: Credo Filium Dei esse Jesum Christum.
ACT 8:38 Et jussit stare currum: et descenderunt uterque in aquam, Philippus et eunuchus, et baptizavit eum.
ACT 8:39 Cum autem ascendissent de aqua, Spiritus Domini rapuit Philippum, et amplius non vidit eum eunuchus. Ibat autem per viam suam gaudens.
ACT 8:40 Philippus autem inventus est in Azoto, et pertransiens evangelizabat civitatibus cunctis, donec veniret Cæsaream.
ACT 9:1 Saulus autem adhuc spirans minarum et cædis in discipulos Domini, accessit ad principem sacerdotum,
ACT 9:2 et petiit ab eo epistolas in Damascum ad synagogas: ut si quos invenisset hujus viæ viros ac mulieres, vinctos perduceret in Jerusalem.
ACT 9:3 Et cum iter faceret, contigit ut appropinquaret Damasco: et subito circumfulsit eum lux de cælo.
ACT 9:4 Et cadens in terram audivit vocem dicentem sibi: Saule, Saule, quid me persequeris?
ACT 9:5 Qui dixit: Quis es, domine? Et ille: Ego sum Jesus, quem tu persequeris: durum est tibi contra stimulum calcitrare.
ACT 9:6 Et tremens ac stupens dixit: Domine, quid me vis facere?
ACT 9:7 Et Dominus ad eum: Surge, et ingredere civitatem, et ibi dicetur tibi quid te oporteat facere. Viri autem illi qui comitabantur cum eo, stabant stupefacti, audientes quidem vocem, neminem autem videntes.
ACT 9:8 Surrexit autem Saulus de terra, apertisque oculis nihil videbat. Ad manus autem illum trahentes, introduxerunt Damascum.
ACT 9:9 Et erat ibi tribus diebus non videns, et non manducavit, neque bibit.
ACT 9:10 Erat autem quidam discipulus Damasci, nomine Ananias: et dixit ad illum in visu Dominus: Anania. At ille ait: Ecce ego, Domine.
ACT 9:11 Et Dominus ad eum: Surge, et vade in vicum qui vocatur Rectus: et quære in domo Judæ Saulum nomine Tarsensem: ecce enim orat.
ACT 9:12 (Et vidit virum Ananiam nomine, introëuntem, et imponentem sibi manus ut visum recipiat.)
ACT 9:13 Respondit autem Ananias: Domine, audivi a multis de viro hoc, quanta mala fecerit sanctis tuis in Jerusalem:
ACT 9:14 et hic habet potestatem a principibus sacerdotum alligandi omnes qui invocant nomen tuum.
ACT 9:15 Dixit autem ad eum Dominus: Vade, quoniam vas electionis est mihi iste, ut portet nomen meum coram gentibus, et regibus, et filiis Israël.
ACT 9:16 Ego enim ostendam illi quanta oporteat eum pro nomine meo pati.
ACT 9:17 Et abiit Ananias, et introivit in domum: et imponens ei manus, dixit: Saule frater, Dominus misit me Jesus, qui apparuit tibi in via qua veniebas, ut videas, et implearis Spiritu Sancto.
ACT 9:18 Et confestim ceciderunt ab oculis ejus tamquam squamæ, et visum recepit: et surgens baptizatus est.
ACT 9:19 Et cum accepisset cibum, confortatus est. Fuit autem cum discipulis qui erant Damasci per dies aliquot.
ACT 9:20 Et continuo in synagogis prædicabat Jesum, quoniam hic est Filius Dei.
ACT 9:21 Stupebant autem omnes qui audiebant, et dicebant: Nonne hic est qui expugnabat in Jerusalem eos qui invocabant nomen istud: et huc ad hoc venit, ut vinctos illos duceret ad principes sacerdotum?
ACT 9:22 Saulus autem multo magis convalescebat, et confundebat Judæos qui habitabant Damasci, affirmans quoniam hic est Christus.
ACT 9:23 Cum autem implerentur dies multi, consilium fecerunt in unum Judæi ut eum interficerent.
ACT 9:24 Notæ autem factæ sunt Saulo insidiæ eorum. Custodiebant autem et portas die ac nocte, ut eum interficerent.
ACT 9:25 Accipientes autem eum discipuli nocte, per murum dimiserunt eum, submittentes in sporta.
ACT 9:26 Cum autem venisset in Jerusalem, tentabat se jungere discipulis, et omnes timebant eum, non credentes quod esset discipulus.
ACT 9:27 Barnabas autem apprehensum illum duxit ad Apostolos: et narravit illis quomodo in via vidisset Dominum, et quia locutus est ei, et quomodo in Damasco fiducialiter egerit in nomine Jesu.
ACT 9:28 Et erat cum illis intrans et exiens in Jerusalem, et fiducialiter agens in nomine Domini.
ACT 9:29 Loquebatur quoque gentibus, et disputabat cum Græcis: illi autem quærebant occidere eum.
ACT 9:30 Quod cum cognovissent fratres, deduxerunt eum Cæsaream, et dimiserunt Tarsum.
ACT 9:31 Ecclesia quidem per totam Judæam, et Galilæam, et Samariam habebat pacem, et ædificabatur ambulans in timore Domini, et consolatione Sancti Spiritus replebatur.
ACT 9:32 Factum est autem, ut Petrus dum pertransiret universos, deveniret ad sanctos qui habitabant Lyddæ.
ACT 9:33 Invenit autem ibi hominem quemdam, nomine Æneam, ab annis octo jacentem in grabato, qui erat paralyticus.
ACT 9:34 Et ait illi Petrus: Ænea, sanat te Dominus Jesus Christus: surge, et sterne tibi. Et continuo surrexit.
ACT 9:35 Et viderunt eum omnes qui habitabant Lyddæ et Saronæ: qui conversi sunt ad Dominum.
ACT 9:36 In Joppe autem fuit quædam discipula, nomine Tabitha, quæ interpretata dicitur Dorcas. Hæc erat plena operibus bonis et eleemosynis quas faciebat.
ACT 9:37 Factum est autem in diebus illis ut infirmata moreretur. Quam cum lavissent, posuerunt eam in cœnaculo.
ACT 9:38 Cum autem prope esset Lydda ad Joppen, discipuli, audientes quia Petrus esset in ea, miserunt duos viros ad eum, rogantes: Ne pigriteris venire ad nos.
ACT 9:39 Exsurgens autem Petrus, venit cum illis. Et cum advenisset, duxerunt illum in cœnaculum: et circumsteterunt illum omnes viduæ flentes, et ostendentes ei tunicas et vestes quas faciebat illis Dorcas.
ACT 9:40 Ejectis autem omnibus foras, Petrus ponens genua oravit: et conversus ad corpus, dixit: Tabitha, surge. At illa aperuit oculos suos: et viso Petro, resedit.
ACT 9:41 Dans autem illi manum, erexit eam. Et cum vocasset sanctos et viduas, assignavit eam vivam.
ACT 9:42 Notum autem factum est per universam Joppen: et crediderunt multi in Domino.
ACT 9:43 Factum est autem ut dies multos moraretur in Joppe, apud Simonem quemdam coriarium.
ACT 10:1 Vir autem quidam erat in Cæsarea, nomine Cornelius, centurio cohortis quæ dicitur Italica,
ACT 10:2 religiosus, ac timens Deum cum omni domo sua, faciens eleemosynas multas plebi, et deprecans Deum semper.
ACT 10:3 Is vidit in visu manifeste, quasi hora diei nona, angelum Dei introëuntem ad se, et dicentem sibi: Corneli.
ACT 10:4 At ille intuens eum, timore correptus, dixit: Quid est, domine? Dixit autem illi: Orationes tuæ et eleemosynæ tuæ ascenderunt in memoriam in conspectu Dei.
ACT 10:5 Et nunc mitte viros in Joppen, et accersi Simonem quemdam, qui cognominatur Petrus:
ACT 10:6 hic hospitatur apud Simonem quemdam coriarium, cujus est domus juxta mare: hic dicet tibi quid te oporteat facere.
ACT 10:7 Et cum discessisset angelus qui loquebatur illi, vocavit duos domesticos suos, et militem metuentem Dominum ex his qui illi parebant.
ACT 10:8 Quibus cum narrasset omnia, misit illos in Joppen.
ACT 10:9 Postera autem die, iter illis facientibus, et appropinquantibus civitati, ascendit Petrus in superiora ut oraret circa horam sextam.
ACT 10:10 Et cum esuriret, voluit gustare. Parantibus autem illis, cecidit super eum mentis excessus:
ACT 10:11 et vidit cælum apertum, et descendens vas quoddam, velut linteum magnum, quatuor initiis submitti de cælo in terram,
ACT 10:12 in quo erant omnia quadrupedia, et serpentia terræ, et volatilia cæli.
ACT 10:13 Et facta est vox ad eum: Surge, Petre: occide, et manduca.
ACT 10:14 Ait autem Petrus: Absit Domine, quia numquam manducavi omne commune et immundum.
ACT 10:15 Et vox iterum secundo ad eum: Quod Deus purificavit, tu commune ne dixeris.
ACT 10:16 Hoc autem factum est per ter: et statim receptum est vas in cælum.
ACT 10:17 Et dum intra se hæsitaret Petrus quidnam esset visio quam vidisset, ecce viri qui missi erant a Cornelio, inquirentes domum Simonis astiterunt ad januam.
ACT 10:18 Et cum vocassent, interrogabant, si Simon qui cognominatur Petrus illic haberet hospitium.
ACT 10:19 Petro autem cogitante de visione, dixit Spiritus ei: Ecce viri tres quærunt te.
ACT 10:20 Surge itaque, descende, et vade cum eis nihil dubitans: quia ego misi illos.
ACT 10:21 Descendens autem Petrus ad viros, dixit: Ecce ego sum, quem quæritis: quæ causa est, propter quam venistis?
ACT 10:22 Qui dixerunt: Cornelius centurio, vir justus et timens Deum, et testimonium habens ab universa gente Judæorum, responsum accepit ab angelo sancto accersire te in domum suam, et audire verba abs te.
ACT 10:23 Introducens ergo eos, recepit hospitio. Sequenti autem die, surgens profectus est cum illis, et quidam ex fratribus ab Joppe comitati sunt eum.
ACT 10:24 Altera autem die introivit Cæsaream. Cornelius vero exspectabat illos, convocatis cognatis suis et necessariis amicis.
ACT 10:25 Et factum est cum introisset Petrus, obvius venit ei Cornelius, et procidens ad pedes ejus adoravit.
ACT 10:26 Petrus vero elevavit eum, dicens: Surge: et ego ipse homo sum.
ACT 10:27 Et loquens cum illo intravit, et invenit multos qui convenerant:
ACT 10:28 dixitque ad illos: Vos scitis quomodo abominatum sit viro Judæo conjungi aut accedere ad alienigenam: sed mihi ostendit Deus neminem communem aut immundum dicere hominem.
ACT 10:29 Propter quod sine dubitatione veni accersitus. Interrogo ergo, quam ob causam accersistis me?
ACT 10:30 Et Cornelius ait: A nudiusquarta die usque ad hanc horam, orans eram hora nona in domo mea, et ecce vir stetit ante me in veste candida, et ait:
ACT 10:31 Corneli, exaudita est oratio tua, et eleemosynæ tuæ commemoratæ sunt in conspectu Dei.
ACT 10:32 Mitte ergo in Joppen, et accersi Simonem qui cognominatur Petrus: hic hospitatur in domo Simonis coriarii juxta mare.
ACT 10:33 Confestim ergo misi ad te: et tu benefecisti veniendo. Nunc ergo omnes nos in conspectu tuo adsumus audire omnia quæcumque tibi præcepta sunt a Domino.
ACT 10:34 Aperiens autem Petrus os suum, dixit: In veritate comperi quia non est personarum acceptor Deus;
ACT 10:35 sed in omni gente qui timet eum, et operatur justitiam, acceptus est illi.
ACT 10:36 Verbum misit Deus filiis Israël, annuntians pacem per Jesum Christum (hic est omnium Dominus).
ACT 10:37 Vos scitis quod factum est verbum per universam Judæam: incipiens enim a Galilæa post baptismum quod prædicavit Joannes,
ACT 10:38 Jesum a Nazareth: quomodo unxit eum Deus Spiritu Sancto, et virtute, qui pertransiit benefaciendo, et sanando omnes oppressos a diabolo, quoniam Deus erat cum illo.
ACT 10:39 Et nos testes sumus omnium quæ fecit in regione Judæorum, et Jerusalem, quem occiderunt suspendentes in ligno.
ACT 10:40 Hunc Deus suscitavit tertia die, et dedit eum manifestum fieri,
ACT 10:41 non omni populo, sed testibus præordinatis a Deo: nobis, qui manducavimus et bibimus cum illo postquam resurrexit a mortuis.
ACT 10:42 Et præcepit nobis prædicare populo, et testificari, quia ipse est qui constitutus est a Deo judex vivorum et mortuorum.
ACT 10:43 Huic omnes prophetæ testimonium perhibent remissionem peccatorum accipere per nomen ejus omnes qui credunt in eum.
ACT 10:44 Adhuc loquente Petro verba hæc, cecidit Spiritus Sanctus super omnes qui audiebant verbum.
ACT 10:45 Et obstupuerunt ex circumcisione fideles qui venerant cum Petro, quia et in nationes gratia Spiritus Sancti effusa est.
ACT 10:46 Audiebant enim illos loquentes linguis, et magnificantes Deum.
ACT 10:47 Tunc respondit Petrus: Numquid aquam quis prohibere potest ut non baptizentur hi qui Spiritum Sanctum acceperunt sicut et nos?
ACT 10:48 Et jussit eos baptizari in nomine Domini Jesu Christi. Tunc rogaverunt eum ut maneret apud eos aliquot diebus.
ACT 11:1 Audierunt autem Apostoli et fratres qui erant in Judæa, quoniam et gentes receperunt verbum Dei.
ACT 11:2 Cum autem ascendisset Petrus Jerosolymam, disceptabant adversus illum qui erant ex circumcisione,
ACT 11:3 dicentes: Quare introisti ad viros præputium habentes, et manducasti cum illis?
ACT 11:4 Incipiens autem Petrus exponebat illis ordinem, dicens:
ACT 11:5 Ego eram in civitate Joppe orans, et vidi in excessu mentis visionem, descendens vas quoddam velut linteum magnum quatuor initiis summitti de cælo, et venit usque ad me.
ACT 11:6 In quod intuens considerabam, et vidi quadrupedia terræ, et bestias, et reptilia, et volatilia cæli.
ACT 11:7 Audivi autem et vocem dicentem mihi: Surge, Petre: occide, et manduca.
ACT 11:8 Dixi autem: Nequaquam Domine: quia commune aut immundum numquam introivit in os meum.
ACT 11:9 Respondit autem vox secundo de cælo: Quæ Deus mundavit, tu ne commune dixeris.
ACT 11:10 Hoc autem factum est per ter: et recepta sunt omnia rursum in cælum.
ACT 11:11 Et ecce viri tres confestim astiterunt in domo in qua eram, missi a Cæsarea ad me.
ACT 11:12 Dixit autem Spiritus mihi ut irem cum illis, nihil hæsitans. Venerunt autem mecum et sex fratres isti, et ingressi sumus in domum viri.
ACT 11:13 Narravit autem nobis quomodo vidisset angelum in domo sua, stantem et dicentem sibi: Mitte in Joppen, et accersi Simonem qui cognominatur Petrus,
ACT 11:14 qui loquetur tibi verba in quibus salvus eris tu, et universa domus tua.
ACT 11:15 Cum autem cœpissem loqui, cecidit Spiritus Sanctus super eos, sicut et in nos in initio.
ACT 11:16 Recordatus sum autem verbi Domini, sicut dicebat: Joannes quidem baptizavit aqua, vos autem baptizabimini Spiritu Sancto.
ACT 11:17 Si ergo eamdem gratiam dedit illis Deus, sicut et nobis qui credidimus in Dominum Jesum Christum: ego quis eram, qui possem prohibere Deum?
ACT 11:18 His auditis, tacuerunt: et glorificaverunt Deum, dicentes: Ergo et gentibus pœnitentiam dedit Deus ad vitam.
ACT 11:19 Et illi quidem qui dispersi fuerant a tribulatione quæ facta fuerat sub Stephano, perambulaverunt usque Phœnicen, et Cyprum, et Antiochiam, nemini loquentes verbum, nisi solis Judæis.
ACT 11:20 Erant autem quidam ex eis viri Cyprii et Cyrenæi, qui cum introissent Antiochiam, loquebantur et ad Græcos, annuntiantes Dominum Jesum.
ACT 11:21 Et erat manus Domini cum eis: multusque numerus credentium conversus est ad Dominum.
ACT 11:22 Pervenit autem sermo ad aures ecclesiæ quæ erat Jerosolymis super istis: et miserunt Barnabam usque ad Antiochiam.
ACT 11:23 Qui cum pervenisset, et vidisset gratiam Dei, gavisus est: et hortabatur omnes in proposito cordis permanere in Domino:
ACT 11:24 quia erat vir bonus, et plenus Spiritu Sancto, et fide. Et apposita est multa turba Domino.
ACT 11:25 Profectus est autem Barnabas Tarsum, ut quæreret Saulum: quem cum invenisset, perduxit Antiochiam.
ACT 11:26 Et annum totum conversati sunt ibi in ecclesia: et docuerunt turbam multam, ita ut cognominarentur primum Antiochiæ discipuli, christiani.
ACT 11:27 In his autem diebus supervenerunt ab Jerosolymis prophetæ Antiochiam:
ACT 11:28 et surgens unus ex eis nomine Agabus, significabat per spiritum famem magnam futuram in universo orbe terrarum, quæ facta est sub Claudio.
ACT 11:29 Discipuli autem, prout quis habebat, proposuerunt singuli in ministerium mittere habitantibus in Judæa fratribus:
ACT 11:30 quod et fecerunt, mittentes ad seniores per manus Barnabæ et Sauli.
ACT 12:1 Eodem autem tempore misit Herodes rex manus, ut affligeret quosdam de ecclesia.
ACT 12:2 Occidit autem Jacobum fratrem Joannis gladio.
ACT 12:3 Videns autem quia placeret Judæis, apposuit ut apprehenderet et Petrum. Erant autem dies Azymorum.
ACT 12:4 Quem cum apprehendisset, misit in carcerem, tradens quatuor quaternionibus militum custodiendum, volens post Pascha producere eum populo.
ACT 12:5 Et Petrus quidem servabatur in carcere. Oratio autem fiebant sine intermissione ab ecclesia ad Deum pro eo.
ACT 12:6 Cum autem producturus eum esset Herodes, in ipsa nocte erat Petrus dormiens inter duos milites, vinctus catenis duabus: et custodes ante ostium custodiebant carcerem.
ACT 12:7 Et ecce angelus Domini astitit, et lumen refulsit in habitaculo: percussoque latere Petri, excitavit eum, dicens: Surge velociter. Et ceciderunt catenæ de manibus ejus.
ACT 12:8 Dixit autem angelus ad eum: Præcingere, et calcea te caligas tuas. Et fecit sic. Et dixit illi: Circumda tibi vestimentum tuum, et sequere me.
ACT 12:9 Et exiens sequebatur eum, et nesciebat quia verum est, quod fiebat per angelum: existimabat autem se visum videre.
ACT 12:10 Transeuntes autem primam et secundam custodiam, venerunt ad portam ferream, quæ ducit ad civitatem: quæ ultro aperta est eis. Et exeuntes processerunt vicum unum: et continuo discessit angelus ab eo.
ACT 12:11 Et Petrus ad se reversus, dixit: Nunc scio vere quia misit Dominus angelum suum, et eripuit me de manu Herodis, et de omni exspectatione plebis Judæorum.
ACT 12:12 Consideransque venit ad domum Mariæ matris Joannis, qui cognominatus est Marcus, ubi erant multi congregati, et orantes.
ACT 12:13 Pulsante autem eo ostium januæ, processit puella ad audiendum, nomine Rhode.
ACT 12:14 Et ut cognovit vocem Petri, præ gaudio non aperuit januam, sed intro currens nuntiavit stare Petrum ante januam.
ACT 12:15 At illi dixerunt ad eam: Insanis. Illa autem affirmabat sic se habere. Illi autem dicebant: Angelus ejus est.
ACT 12:16 Petrus autem perseverabat pulsans. Cum autem aperuissent, viderunt eum, et obstupuerunt.
ACT 12:17 Annuens autem eis manu ut tacerent, narravit quomodo Dominus eduxisset eum de carcere, dixitque: Nuntiate Jacobo et fratribus hæc. Et egressus abiit in alium locum.
ACT 12:18 Facta autem die, erat non parva turbatio inter milites, quidnam factum esset de Petro.
ACT 12:19 Herodes autem cum requisisset eum et non invenisset, inquisitione facta de custodibus, jussit eos duci: descendensque a Judæa in Cæsaream, ibi commoratus est.
ACT 12:20 Erat autem iratus Tyriis et Sidoniis. At illi unanimes venerunt ad eum, et persuaso Blasto, qui erat super cubiculum regis, postulabant pacem, eo quod alerentur regiones eorum ab illo.
ACT 12:21 Statuto autem die Herodes vestitus veste regia sedit pro tribunali, et concionabatur ad eos.
ACT 12:22 Populus autem acclamabat: Dei voces, et non hominis.
ACT 12:23 Confestim autem percussit eum angelus Domini, eo quod non dedisset honorem Deo: et consumptus a vermibus, expiravit.
ACT 12:24 Verbum autem Domini crescebat, et multiplicabatur.
ACT 12:25 Barnabas autem et Saulus reversi sunt ab Jerosolymis expleto ministerio assumpto Joanne, qui cognominatus est Marcus.
ACT 13:1 Erant autem in ecclesia quæ erat Antiochiæ, prophetæ et doctores, in quibus Barnabas, et Simon qui vocabatur Niger, et Lucius Cyrenensis, et Manahen, qui erat Herodis Tetrarchæ collactaneus, et Saulus.
ACT 13:2 Ministrantibus autem illis Domino, et jejunantibus, dixit illis Spiritus Sanctus: Segregate mihi Saulum et Barnabam in opus ad quod assumpsi eos.
ACT 13:3 Tunc jejunantes et orantes, imponentesque eis manus, dimiserunt illos.
ACT 13:4 Et ipsi quidem missi a Spiritu Sancto abierunt Seleuciam: et inde navigaverunt Cyprum.
ACT 13:5 Et cum venissent Salaminam, prædicabant verbum Dei in synagogis Judæorum. Habebant autem et Joannem in ministerio.
ACT 13:6 Et cum perambulassent universam insulam usque Paphum, invenerunt quemdam virum magum pseudoprophetam, Judæum, cui nomen erat Barjesu,
ACT 13:7 qui erat cum proconsule Sergio Paulo viro prudente. Hic, accersitis Barnaba et Saulo, desiderabat audire verbum Dei.
ACT 13:8 Resistebat autem illis Elymas magus (sic enim interpretatur nomen ejus), quærens avertere proconsulem a fide.
ACT 13:9 Saulus autem, qui et Paulus, repletus Spiritu Sancto, intuens in eum,
ACT 13:10 dixit: O plene omni dolo et omni fallacia, fili diaboli, inimice omnis justitiæ, non desinis subvertere vias Domini rectas.
ACT 13:11 Et nunc ecce manus Domini super te, et eris cæcus, non videns solem usque ad tempus. Et confestim cecidit in eum caligo et tenebræ: et circuiens quærebat qui ei manum daret.
ACT 13:12 Tunc proconsul cum vidisset factum, credidit admirans super doctrina Domini.
ACT 13:13 Et cum a Papho navigassent Paulus et qui cum eo erant, venerunt Pergen Pamphyliæ. Joannes autem discedens ab eis, reversus est Jerosolymam.
ACT 13:14 Illi vero pertranseuntes Pergen, venerunt Antiochiam Pisidiæ: et ingressi synagogam die sabbatorum, sederunt.
ACT 13:15 Post lectionem autem legis et prophetarum, miserunt principes synagogæ ad eos, dicentes: Viri fratres, si quis est in vobis sermo exhortationis ad plebem, dicite.
ACT 13:16 Surgens autem Paulus, et manu silentium indicens, ait: Viri Israëlitæ, et qui timetis Deum, audite:
ACT 13:17 Deus plebis Israël elegit patres nostros, et plebem exaltavit cum essent incolæ in terra Ægypti, et in brachio excelso eduxit eos ex ea,
ACT 13:18 et per quadraginta annorum tempus mores eorum sustinuit in deserto.
ACT 13:19 Et destruens gentes septem in terra Chanaan, sorte distribuit eis terram eorum,
ACT 13:20 quasi post quadringentos et quinquaginta annos: et post hæc dedit judices, usque ad Samuel prophetam.
ACT 13:21 Et exinde postulaverunt regem: et dedit illis Deus Saul filium Cis, virum de tribu Benjamin, annis quadraginta:
ACT 13:22 et amoto illo, suscitavit illis David regem: cui testimonium perhibens, dixit: Inveni David filium Jesse, virum secundum cor meum, qui faciet omnes voluntates meas.
ACT 13:23 Hujus Deus ex semine secundum promissionem eduxit Israël salvatorem Jesum,
ACT 13:24 prædicante Joanne ante faciem adventus ejus baptismum pœnitentiæ omni populo Israël.
ACT 13:25 Cum impleret autem Joannes cursum suum, dicebat: Quem me arbitramini esse, non sum ego: sed ecce venit post me, cujus non sum dignus calceamenta pedum solvere.
ACT 13:26 Viri fratres, filii generis Abraham, et qui in vobis timent Deum, vobis verbum salutis hujus missum est.
ACT 13:27 Qui enim habitabant Jerusalem, et principes ejus hunc ignorantes, et voces prophetarum quæ per omne sabbatum leguntur, judicantes impleverunt,
ACT 13:28 et nullam causam mortis invenientes in eo, petierunt a Pilato ut interficerent eum.
ACT 13:29 Cumque consummassent omnia quæ de eo scripta erant, deponentes eum de ligno, posuerunt eum in monumento.
ACT 13:30 Deus vero suscitavit eum a mortuis tertia die: qui visus est per dies multos his
ACT 13:31 qui simul ascenderant cum eo de Galilæa in Jerusalem: qui usque nunc sunt testes ejus ad plebem.
ACT 13:32 Et nos vobis annuntiamus eam, quæ ad patres nostros repromissio facta est:
ACT 13:33 quoniam hanc Deus adimplevit filiis nostris resuscitans Jesum, sicut et in psalmo secundo scriptum est: Filius meus es tu, ego hodie genui te.
ACT 13:34 Quod autem suscitavit eum a mortuis, amplius jam non reversurum in corruptionem, ita dixit: Quia dabo vobis sancta David fidelia.
ACT 13:35 Ideoque et alias dicit: Non dabis sanctum tuum videre corruptionem.
ACT 13:36 David enim in sua generatione cum administrasset, voluntati Dei dormivit: et appositus est ad patres suos, et vidit corruptionem.
ACT 13:37 Quem vero Deus suscitavit a mortuis, non vidit corruptionem.
ACT 13:38 Notum igitur sit vobis, viri fratres, quia per hunc vobis remissio peccatorum annuntiatur, et ab omnibus quibus non potuistis in lege Moysi justificari,
ACT 13:39 in hoc omnis qui credit, justificatur.
ACT 13:40 Videte ergo ne superveniat vobis quod dictum est in prophetis:
ACT 13:41 [Videte contemptores, et admiramini, et disperdimini: quia opus operor ego in diebus vestris, opus quod non credetis, si quis enarraverit vobis.]
ACT 13:42 Exeuntibus autem illis rogabant ut sequenti sabbato loquerentur sibi verba hæc.
ACT 13:43 Cumque dimissa esset synagoga, secuti sunt multi Judæorum, et colentium advenarum, Paulum et Barnabam: qui loquentes suadebant eis ut permanerent in gratia Dei.
ACT 13:44 Sequenti vero sabbato pene universa civitas convenit audire verbum Dei.
ACT 13:45 Videntes autem turbas Judæi, repleti sunt zelo, et contradicebant his quæ a Paulo dicebantur, blasphemantes.
ACT 13:46 Tunc constanter Paulus et Barnabas dixerunt: Vobis oportebat primum loqui verbum Dei: sed quoniam repellitis illud, et indignos vos judicatis æternæ vitæ, ecce convertimur ad gentes.
ACT 13:47 Sic enim præcepit nobis Dominus: Posui te in lucem gentium, ut sis in salutem usque ad extremum terræ.
ACT 13:48 Audientes autem gentes, gavisæ sunt, et glorificabant verbum Domini: et crediderunt quotquot erant præordinati ad vitam æternam.
ACT 13:49 Disseminabatur autem verbum Domini per universam regionem.
ACT 13:50 Judæi autem concitaverunt mulieres religiosas et honestas, et primos civitatis, et excitaverunt persecutionem in Paulum et Barnabam: et ejecerunt eos de finibus suis.
ACT 13:51 At illi excusso pulvere pedum in eos, venerunt Iconium.
ACT 13:52 Discipuli quoque replebantur gaudio, et Spiritu Sancto.
ACT 14:1 Factum est autem Iconii, ut simul introirent in synagogam Judæorum, et loquerentur, ita ut crederet Judæorum et Græcorum copiosa multitudo.
ACT 14:2 Qui vero increduli fuerunt Judæi, suscitaverunt et ad iracundiam concitaverunt animas gentium adversus fratres.
ACT 14:3 Multo igitur tempore demorati sunt, fiducialiter agentes in Domino, testimonium perhibente verbo gratiæ suæ, dante signa et prodigia fieri per manus eorum.
ACT 14:4 Divisa est autem multitudo civitatis: et quidam quidem erant cum Judæis, quidam vero cum Apostolis.
ACT 14:5 Cum autem factus esset impetus gentilium et Judæorum cum principibus suis, ut contumeliis afficerent, et lapidarent eos,
ACT 14:6 intelligentes confugerunt ad civitates Lycaoniæ Lystram et Derben, et universam in circuitu regionem, et ibi evangelizantes erant.
ACT 14:7 Et quidam vir Lystris infirmus pedibus sedebat, claudus ex utero matris suæ, qui numquam ambulaverat.
ACT 14:8 Hic audivit Paulum loquentem. Qui intuitus eum, et videns quia fidem haberet ut salvus fieret,
ACT 14:9 dixit magna voce: Surge super pedes tuos rectus. Et exilivit, et ambulabat.
ACT 14:10 Turbæ autem cum vidissent quod fecerat Paulus, levaverunt vocem suam lycaonice, dicentes: Dii similes facti hominibus descenderunt ad nos.
ACT 14:11 Et vocabant Barnabam Jovem, Paulum vero Mercurium: quoniam ipse erat dux verbi.
ACT 14:12 Sacerdos quoque Jovis, qui erat ante civitatem, tauros et coronas ante januas afferens, cum populis volebat sacrificare.
ACT 14:13 Quod ubi audierunt Apostoli, Barnabas et Paulus, conscissis tunicis suis exilierunt in turbas, clamantes
ACT 14:14 et dicentes: Viri, quid hæc facitis? et nos mortales sumus, similes vobis homines, annuntiantes vobis ab his vanis converti ad Deum vivum, qui fecit cælum, et terram, et mare, et omnia quæ in eis sunt:
ACT 14:15 qui in præteritis generationibus dimisit omnes gentes ingredi vias suas.
ACT 14:16 Et quidem non sine testimonio semetipsum reliquit benefaciens de cælo, dans pluvias et tempora fructifera, implens cibo et lætitia corda nostra.
ACT 14:17 Et hæc dicentes, vix sedaverunt turbas ne sibi immolarent.
ACT 14:18 Supervenerunt autem quidam ab Antiochia et Iconio Judæi: et persuasis turbis, lapidantesque Paulum, traxerunt extra civitatem, existimantes eum mortuum esse.
ACT 14:19 Circumdantibus autem eum discipulis, surgens intravit civitatem, et postera die profectus est cum Barnaba in Derben.
ACT 14:20 Cumque evangelizassent civitati illi, et docuissent multos, reversi sunt Lystram, et Iconium, et Antiochiam,
ACT 14:21 confirmantes animas discipulorum, exhortantesque ut permanerent in fide: et quoniam per multas tribulationes oportet nos intrare in regnum Dei.
ACT 14:22 Et cum constituissent illis per singulas ecclesias presbyteros, et orassent cum jejunationibus, commendaverunt eos Domino, in quem crediderunt.
ACT 14:23 Transeuntesque Pisidiam, venerunt in Pamphyliam,
ACT 14:24 et loquentes verbum Domini in Perge, descenderunt in Attaliam:
ACT 14:25 et inde navigaverunt Antiochiam, unde erant traditi gratiæ Dei in opus quod compleverunt.
ACT 14:26 Cum autem venissent, et congregassent ecclesiam, retulerunt quanta fecisset Deus cum illis, et quia aperuisset gentibus ostium fidei.
ACT 14:27 Morati sunt autem tempus non modicum cum discipulis.
ACT 15:1 Et quidam descendentes de Judæa docebant fratres: Quia nisi circumcidamini secundum morem Moysi, non potestis salvari.
ACT 15:2 Facta ergo seditione non minima Paulo et Barnabæ adversus illos, statuerunt ut ascenderent Paulus et Barnabas, et quidam alii ex aliis ad Apostolos et presbyteros in Jerusalem super hac quæstione.
ACT 15:3 Illi ergo deducti ab ecclesia pertransibant Phœnicen et Samariam, narrantes conversionem gentium: et faciebant gaudium magnum omnibus fratribus.
ACT 15:4 Cum autem venissent Jerosolymam, suscepti sunt ab ecclesia, et ab Apostolis et senioribus, annuntiantes quanta Deus fecisset cum illis.
ACT 15:5 Surrexerunt autem quidam de hæresi pharisæorum, qui crediderunt, dicentes quia oportet circumcidi eos, præcipere quoque servare legem Moysi.
ACT 15:6 Conveneruntque Apostoli et seniores videre de verbo hoc.
ACT 15:7 Cum autem magna conquisitio fieret, surgens Petrus dixit ad eos: Viri fratres, vos scitis quoniam ab antiquis diebus Deus in nobis elegit, per os meum audire gentes verbum Evangelii et credere.
ACT 15:8 Et qui novit corda Deus, testimonium perhibuit, dans illis Spiritum Sanctum, sicut et nobis,
ACT 15:9 et nihil discrevit inter nos et illos, fide purificans corda eorum.
ACT 15:10 Nunc ergo quid tentatis Deum, imponere jugum super cervices discipulorum quod neque patres nostri, neque nos portare potuimus?
ACT 15:11 sed per gratiam Domini Jesu Christi credimus salvari, quemadmodum et illi.
ACT 15:12 Tacuit autem omnis multitudo: et audiebant Barnabam et Paulum narrantes quanta Deus fecisset signa et prodigia in gentibus per eos.
ACT 15:13 Et postquam tacuerunt, respondit Jacobus, dicens: Viri fratres, audite me.
ACT 15:14 Simon narravit quemadmodum primum Deus visitavit sumere ex gentibus populum nomini suo.
ACT 15:15 Et huic concordant verba prophetarum: sicut scriptum est:
ACT 15:16 [Post hæc revertar, et reædificabo tabernaculum David quod decidit: et diruta ejus reædificabo, et erigam illud:
ACT 15:17 ut requirant ceteri hominum Dominum, et omnes gentes super quas invocatum est nomen meum, dicit Dominus faciens hæc.
ACT 15:18 Notum a sæculo est Domino opus suum.]
ACT 15:19 Propter quod ego judico non inquietari eos qui ex gentibus convertuntur ad Deum,
ACT 15:20 sed scribere ad eos ut abstineant se a contaminationibus simulacrorum, et fornicatione, et suffocatis, et sanguine.
ACT 15:21 Moyses enim a temporibus antiquis habet in singulis civitatibus qui eum prædicent in synagogis, ubi per omne sabbatum legitur.
ACT 15:22 Tunc placuit Apostolis et senioribus cum omni ecclesia eligere viros ex eis, et mittere Antiochiam cum Paulo et Barnaba: Judam, qui cognominabatur Barsabas, et Silam, viros primos in fratribus:
ACT 15:23 scribentes per manus eorum: Apostoli et seniores fratres, his qui sunt Antiochiæ, et Syriæ, et Ciliciæ, fratribus ex gentibus, salutem.
ACT 15:24 Quoniam audivimus quia quidam ex nobis exeuntes, turbaverunt vos verbis, evertentes animas vestras, quibus non mandavimus,
ACT 15:25 placuit nobis collectis in unum eligere viros, et mittere ad vos cum carissimis nostris Barnaba et Paulo,
ACT 15:26 hominibus qui tradiderunt animas suas pro nomine Domini nostri Jesu Christi.
ACT 15:27 Misimus ergo Judam et Silam, qui et ipsi vobis verbis referent eadem.
ACT 15:28 Visum est enim Spiritui Sancto et nobis nihil ultra imponere vobis oneris quam hæc necessaria:
ACT 15:29 ut abstineatis vos ab immolatis simulacrorum, et sanguine, et suffocato, et fornicatione: a quibus custodientes vos, bene agetis. Valete.
ACT 15:30 Illi ergo dimissi, descenderunt Antiochiam: et congregata multitudine tradiderunt epistolam.
ACT 15:31 Quam cum legissent, gavisi sunt super consolatione.
ACT 15:32 Judas autem et Silas, et ipsi cum essent prophetæ, verbo plurimo consolati sunt fratres, et confirmaverunt.
ACT 15:33 Facto autem ibi aliquanto tempore, dimissi sunt cum pace a fratribus ad eos qui miserant illos.
ACT 15:34 Visum est autem Silæ ibi remanere: Judas autem solus abiit Jerusalem.
ACT 15:35 Paulus autem et Barnabas demorabantur Antiochiæ, docentes et evangelizantes cum aliis pluribus verbum Domini.
ACT 15:36 Post aliquot autem dies, dixit ad Barnabam Paulus: Revertentes visitemus fratres per universas civitates in quibus prædicavimus verbum Domini, quomodo se habeant.
ACT 15:37 Barnabas autem volebat secum assumere et Joannem, qui cognominabatur Marcus.
ACT 15:38 Paulus autem rogabat eum (ut qui discessisset ab eis de Pamphylia, et non isset cum eis in opus) non debere recipi.
ACT 15:39 Facta est autem dissensio, ita ut discederent ab invicem, et Barnabas quidem, assumpto Marco, navigaret Cyprum.
ACT 15:40 Paulus vero, electo Sila, profectus est, traditus gratiæ Dei a fratribus.
ACT 15:41 Perambulabat autem Syriam et Ciliciam, confirmans ecclesias: præcipiens custodire præcepta Apostolorum et seniorum.
ACT 16:1 Pervenit autem Derben et Lystram. Et ecce discipulus quidam erat ibi nomine Timotheus, filius mulieris Judææ fidelis, patre gentili.
ACT 16:2 Huic testimonium bonum reddebant qui in Lystris erant et Iconio fratres.
ACT 16:3 Hunc voluit Paulus secum proficisci: et assumens circumcidit eum propter Judæos qui erant in illis locis. Sciebant enim omnes quod pater ejus erat gentilis.
ACT 16:4 Cum autem pertransirent civitates, tradebant eis custodiri dogmata quæ erant decreta ab Apostolis et senioribus qui erant Jerosolymis.
ACT 16:5 Et ecclesiæ quidem confirmabantur fide, et abundabunt numero quotidie.
ACT 16:6 Transeuntes autem Phrygiam et Galatiæ regionem, vetati sunt a Spiritu Sancto loqui verbum Dei in Asia.
ACT 16:7 Cum venissent autem in Mysiam, tentabant ire in Bithyniam: et non permisit eos Spiritus Jesu.
ACT 16:8 Cum autem pertransissent Mysiam, descenderunt Troadem:
ACT 16:9 et visio per noctem Paulo ostensa est: vir Macedo quidam erat stans et deprecans eum, et dicens: Transiens in Macedoniam, adjuva nos.
ACT 16:10 Ut autem visum vidit, statim quæsivimus proficisci in Macedoniam, certi facti quod vocasset nos Deus evangelizare eis.
ACT 16:11 Navigantes autem a Troade, recto cursu venimus Samothraciam, et sequenti die Neapolim:
ACT 16:12 et inde Philippos, quæ est prima partis Macedoniæ civitas, colonia. Eramus autem in hac urbe diebus aliquot, conferentes.
ACT 16:13 Die autem sabbatorum egressi sumus foras portam juxta flumen, ubi videbatur oratio esse: et sedentes loquebamur mulieribus quæ convenerant.
ACT 16:14 Et quædam mulier nomine Lydia, purpuraria civitatis Thyatirenorum, colens Deum, audivit: cujus Dominus aperuit cor intendere his quæ dicebantur a Paulo.
ACT 16:15 Cum autem baptizata esset, et domus ejus, deprecata est, dicens: Si judicastis me fidelem Domino esse, introite in domum meam, et manete. Et coëgit nos.
ACT 16:16 Factum est autem euntibus nobis ad orationem, puellam quamdam habentem spiritum pythonem obviare nobis, quæ quæstum magnum præstabat dominis suis divinando.
ACT 16:17 Hæc subsecuta Paulum et nos, clamabat dicens: Isti homines servi Dei excelsi sunt, qui annuntiant vobis viam salutis.
ACT 16:18 Hoc autem faciebat multis diebus. Dolens autem Paulus, et conversus, spiritui dixit: Præcipio tibi in nomine Jesu Christi exire ab ea. Et exiit eadem hora.
ACT 16:19 Videntes autem domini ejus quia exivit spes quæstus eorum, apprehendentes Paulum et Silam, perduxerunt in forum ad principes:
ACT 16:20 et offerentes eos magistratibus, dixerunt: Hi homines conturbant civitatem nostram, cum sint Judæi:
ACT 16:21 et annuntiant morem quem non licet nobis suscipere neque facere, cum simus Romani.
ACT 16:22 Et cucurrit plebs adversus eos: et magistratus, scissis tunicis eorum, jusserunt eos virgis cædi.
ACT 16:23 Et cum multas plagas eis imposuissent, miserunt eos in carcerem, præcipientes custodi ut diligenter custodiret eos.
ACT 16:24 Qui cum tale præceptum accepisset, misit eos in interiorem carcerem, et pedes eorum strinxit ligno.
ACT 16:25 Media autem nocte Paulus et Silas orantes, laudabant Deum: et audiebant eos qui in custodia erant.
ACT 16:26 Subito vero terræmotus factus est magnus, ita ut moverentur fundamenta carceris. Et statim aperta sunt omnia ostia: et universorum vincula soluta sunt.
ACT 16:27 Expergefactus autem custos carceris, et videns januas apertas carceris, evaginato gladio volebat se interficere, æstimans fugisse vinctos.
ACT 16:28 Clamavit autem Paulus voce magna, dicens: Nihil tibi mali feceris: universi enim hic sumus.
ACT 16:29 Petitoque lumine, introgressus est: et tremefactus procidit Paulo et Silæ ad pedes:
ACT 16:30 et producens eos foras, ait: Domini, quid me oportet facere, ut salvus fiam?
ACT 16:31 At illi dixerunt: Crede in Dominum Jesum, et salvus eris tu, et domus tua.
ACT 16:32 Et locuti sunt ei verbum Domini cum omnibus qui erant in domo ejus.
ACT 16:33 Et tollens eos in illa hora noctis, lavit plagas eorum: et baptizatus est ipse, et omnis domus ejus continuo.
ACT 16:34 Cumque perduxisset eos in domum suam, apposuit eis mensam, et lætatus est cum omni domo sua credens Deo.
ACT 16:35 Et cum dies factus esset, miserunt magistratus lictores, dicentes: Dimitte homines illos.
ACT 16:36 Nuntiavit autem custos carceris verba hæc Paulo: Quia miserunt magistratus ut dimittamini: nunc igitur exeuntes, ite in pace.
ACT 16:37 Paulus autem dixit eis: Cæsos nos publice, indemnatos homines Romanos, miserunt in carcerem: et nunc occulte nos ejiciunt? Non ita: sed veniant,
ACT 16:38 et ipsi nos ejiciant. Nuntiaverunt autem magistratibus lictores verba hæc. Timueruntque audito quod Romani essent:
ACT 16:39 et venientes deprecati sunt eos, et educentes rogabant ut egrederentur de urbe.
ACT 16:40 Exeuntes autem de carcere, introierunt ad Lydiam: et visis fratribus consolati sunt eos, et profecti sunt.
ACT 17:1 Cum autem perambulassent Amphipolim et Apolloniam, venerunt Thessalonicam, ubi erat synagoga Judæorum.
ACT 17:2 Secundum consuetudinem autem Paulus introivit ad eos, et per sabbata tria disserebat eis de Scripturis,
ACT 17:3 adaperiens et insinuans quia Christum oportuit pati, et resurgere a mortuis: et quia hic est Jesus Christus, quem ego annuntio vobis.
ACT 17:4 Et quidam ex eis crediderunt et adjuncti sunt Paulo et Silæ: et de colentibus gentilibusque multitudo magna, et mulieres nobiles non paucæ.
ACT 17:5 Zelantes autem Judæi, assumentesque de vulgo viros quosdam malos, et turba facta, concitaverunt civitatem: et assistentes domui Jasonis quærebant eos producere in populum.
ACT 17:6 Et cum non invenissent eos, trahebant Jasonem et quosdam fratres ad principes civitatis, clamantes: Quoniam hi qui urbem concitant, et huc venerunt,
ACT 17:7 quos suscepit Jason, et hi omnes contra decreta Cæsaris faciunt, regem alium dicentes esse, Jesum.
ACT 17:8 Concitaverunt autem plebem et principes civitatis audientes hæc.
ACT 17:9 Et accepta satisfactione a Jasone et a ceteris, dimiserunt eos.
ACT 17:10 Fratres vero confestim per noctem dimiserunt Paulum et Silam in Berœam. Qui cum venissent, in synagogam Judæorum introierunt.
ACT 17:11 Hi autem erant nobiliores eorum qui sunt Thessalonicæ, qui susceperunt verbum cum omni aviditate, quotidie scrutantes Scripturas, si hæc ita se haberent.
ACT 17:12 Et multi quidem crediderunt ex eis, et mulierum gentilium honestarum, et viri non pauci.
ACT 17:13 Cum autem cognovissent in Thessalonica Judæi quia et Berœæ prædicatum est a Paulo verbum Dei, venerunt et illuc commoventes, et turbantes multitudinem.
ACT 17:14 Statimque tunc Paulum dimiserunt fratres, ut iret usque ad mare: Silas autem et Timotheus remanserunt ibi.
ACT 17:15 Qui autem deducebant Paulum, perduxerunt eum usque Athenas, et accepto mandato ab eo ad Silam et Timotheum ut quam celeriter venirent ad illum, profecti sunt.
ACT 17:16 Paulus autem cum Athenis eos exspectaret, incitabatur spiritus ejus in ipso, videns idololatriæ deditam civitatem.
ACT 17:17 Disputabat igitur in synagoga cum Judæis et colentibus, et in foro, per omnes dies ad eos qui aderant.
ACT 17:18 Quidam autem epicurei et stoici philosophi disserebant cum eo, et quidam dicebant: Quid vult seminiverbius hic dicere? Alii vero: Novorum dæmoniorum videtur annuntiator esse: quia Jesum et resurrectionem annuntiabat eis.
ACT 17:19 Et apprehensum eum ad Areopagum duxerunt, dicentes: Possumus scire quæ est hæc nova, quæ a te dicitur, doctrina?
ACT 17:20 nova enim quædam infers auribus nostris: volumus ergo scire quidnam velint hæc esse.
ACT 17:21 (Athenienses autem omnes, et advenæ hospites, ad nihil aliud vacabant nisi aut dicere aut audire aliquid novi.)
ACT 17:22 Stans autem Paulus in medio Areopagi, ait: Viri Athenienses, per omnia quasi superstitiosiores vos video.
ACT 17:23 Præteriens enim, et videns simulacra vestra, inveni et aram in qua scriptum erat: Ignoto Deo. Quod ergo ignorantes colitis, hoc ego annuntio vobis.
ACT 17:24 Deus, qui fecit mundum, et omnia quæ in eo sunt, hic cæli et terræ cum sit Dominus, non in manufactis templis habitat,
ACT 17:25 nec manibus humanis colitur indigens aliquo, cum ipse det omnibus vitam, et inspirationem, et omnia:
ACT 17:26 fecitque ex uno omne genus hominum inhabitare super universam faciem terræ, definiens statuta tempora, et terminos habitationis eorum,
ACT 17:27 quærere Deum si forte attrectent eum, aut inveniant, quamvis non longe sit ab unoquoque nostrum.
ACT 17:28 In ipso enim vivimus, et movemur, et sumus: sicut et quidam vestrorum poëtarum dixerunt: Ipsius enim et genus sumus.
ACT 17:29 Genus ergo cum simus Dei, non debemus æstimare auro, aut argento, aut lapidi, sculpturæ artis, et cogitationis hominis, divinum esse simile.
ACT 17:30 Et tempora quidem hujus ignorantiæ despiciens Deus, nunc annuntiat hominibus ut omnes ubique pœnitentiam agant,
ACT 17:31 eo quod statuit diem in quo judicaturus est orbem in æquitate, in viro in quo statuit, fidem præbens omnibus, suscitans eum a mortuis.
ACT 17:32 Cum audissent autem resurrectionem mortuorum, quidam quidem irridebant, quidam vero dixerunt: Audiemus te de hoc iterum.
ACT 17:33 Sic Paulus exivit de medio eorum.
ACT 17:34 Quidam vero viri adhærentes ei, crediderunt: in quibus et Dionysius Areopagita, et mulier nomine Damaris, et alii cum eis.
ACT 18:1 Post hæc egressus ab Athenis, venit Corinthum:
ACT 18:2 et inveniens quemdam Judæum nomine Aquilam, Ponticum genere, qui nuper venerat ab Italia, et Priscillam uxorem ejus (eo quod præcepisset Claudius discedere omnes Judæos a Roma), accessit ad eos.
ACT 18:3 Et quia ejusdem erat artis, manebat apud eos, et operabatur. (Erant autem scenofactoriæ artis.)
ACT 18:4 Et disputabat in synagoga per omne sabbatum, interponens nomen Domini Jesu: suadebatque Judæis et Græcis.
ACT 18:5 Cum venissent autem de Macedonia Silas et Timotheus, instabat verbo Paulus, testificans Judæis esse Christum Jesum.
ACT 18:6 Contradicentibus autem eis, et blasphemantibus, excutiens vestimenta sua, dixit ad eos: Sanguis vester super caput vestrum: mundus ego: ex hoc ad gentes vadam.
ACT 18:7 Et migrans inde, intravit in domum cujusdam, nomine Titi Justi, colentis Deum, cujus domus erat conjuncta synagogæ.
ACT 18:8 Crispus autem archisynagogus credidit Domino cum omni domo sua: et multi Corinthiorum audientes credebant, et baptizabantur.
ACT 18:9 Dixit autem Dominus nocte per visionem Paulo: Noli timere, sed loquere, et ne taceas:
ACT 18:10 propter quod ego sum tecum, et nemo apponetur tibi ut noceat te: quoniam populus est mihi multus in hac civitate.
ACT 18:11 Sedit autem ibi annum et sex menses, docens apud eos verbum Dei.
ACT 18:12 Gallione autem proconsule Achaiæ, insurrexerunt uno animo Judæi in Paulum, et adduxerunt eum ad tribunal,
ACT 18:13 dicentes: Quia contra legem hic persuadet hominibus colere Deum.
ACT 18:14 Incipiente autem Paulo aperire os, dixit Gallio ad Judæos: Si quidem esset iniquum aliquid aut facinus pessimum, o viri Judæi, recte vos sustinerem.
ACT 18:15 Si vero quæstiones sunt de verbo, et nominibus, et lege vestra, vos ipsi videritis: judex ego horum nolo esse.
ACT 18:16 Et minavit eos a tribunali.
ACT 18:17 Apprehendentes autem omnes Sosthenem principem synagogæ, percutiebant eum ante tribunal: et nihil eorum Gallioni curæ erat.
ACT 18:18 Paulus vero cum adhuc sustinuisset dies multos fratribus valefaciens, navigavit in Syriam (et cum eo Priscilla et Aquila), qui sibi totonderat in Cenchris caput: habebat enim votum.
ACT 18:19 Devenitque Ephesum, et illos ibi reliquit. Ipse vero ingressus synagogam, disputabat cum Judæis.
ACT 18:20 Rogantibus autem eis ut ampliori tempore maneret, non consensit,
ACT 18:21 sed valefaciens, et dicens: Iterum revertar ad vos, Deo volente: profectus est ab Epheso.
ACT 18:22 Et descendens Cæsaream, ascendit, et salutavit ecclesiam, et descendit Antiochiam.
ACT 18:23 Et facto ibi aliquanto tempore profectus est, perambulans ex ordine Galaticam regionem, et Phrygiam, confirmans omnes discipulos.
ACT 18:24 Judæus autem quidam, Apollo nomine, Alexandrinus genere, vir eloquens, devenit Ephesum, potens in scripturis.
ACT 18:25 Hic erat edoctus viam Domini: et fervens spiritu loquebatur, et docebat diligenter ea quæ sunt Jesu, sciens tantum baptisma Joannis.
ACT 18:26 Hic ergo cœpit fiducialiter agere in synagoga. Quem cum audissent Priscilla et Aquila, assumpserunt eum, et diligentius exposuerunt ei viam Domini.
ACT 18:27 Cum autem vellet ire Achaiam, exhortati fratres, scripserunt discipulis ut susciperent eum. Qui cum venisset, contulit multum his qui crediderant.
ACT 18:28 Vehementer enim Judæos revincebat publice, ostendens per Scripturas esse Christum Jesum.
ACT 19:1 Factum est autem cum Apollo esset Corinthi, ut Paulus peragratis superioribus partibus veniret Ephesum, et inveniret quosdam discipulos:
ACT 19:2 dixitque ad eos: Si Spiritum Sanctum accepistis credentes? At illi dixerunt ad eum: Sed neque si Spiritus Sanctus est, audivimus.
ACT 19:3 Ille vero ait: In quo ergo baptizati estis? Qui dixerunt: In Joannis baptismate.
ACT 19:4 Dixit autem Paulus: Joannes baptizavit baptismo pœnitentiæ populum, dicens in eum qui venturus esset post ipsum ut crederent, hoc est, in Jesum.
ACT 19:5 His auditis, baptizati sunt in nomine Domini Jesu.
ACT 19:6 Et cum imposuisset illis manus Paulus, venit Spiritus Sanctus super eos, et loquebantur linguis, et prophetabant.
ACT 19:7 Erant autem omnes viri fere duodecim.
ACT 19:8 Introgressus autem synagogam, cum fiducia loquebatur per tres menses, disputans et suadens de regno Dei.
ACT 19:9 Cum autem quidam indurarentur, et non crederent, maledicentes viam Domini coram multitudine, discedens ab eis, segregavit discipulos, quotidie disputans in schola tyranni cujusdam.
ACT 19:10 Hoc autem factum est per biennium, ita ut omnes qui habitabant in Asia audirent verbum Domini, Judæi atque gentiles.
ACT 19:11 Virtutesque non quaslibet faciebat Deus per manum Pauli,
ACT 19:12 ita ut etiam super languidos deferrentur a corpore ejus sudaria et semicinctia, et recedebant ab eis languores, et spiritus nequam egrediebantur.
ACT 19:13 Tentaverunt autem quidam et de circumeuntibus Judæis exorcistis invocare super eos qui habebant spiritus malos nomen Domini Jesu, dicentes: Adjuro vos per Jesum, quem Paulus prædicat.
ACT 19:14 Erant autem quidam Judæi, Scevæ principis sacerdotum septem filii, qui hoc faciebant.
ACT 19:15 Respondens autem spiritus nequam dixit eis: Jesum novi, et Paulum scio: vos autem qui estis?
ACT 19:16 Et insiliens in eos homo, in quo erat dæmonium pessimum, et dominatus amborum, invaluit contra eos, ita ut nudi et vulnerati effugerent de domo illa.
ACT 19:17 Hoc autem notum factum est omnibus Judæis, atque gentilibus qui habitabant Ephesi: et cecidit timor super omnes illos, et magnificabatur nomen Domini Jesu.
ACT 19:18 Multique credentium veniebant, confitentes et annuntiantes actus suos.
ACT 19:19 Multi autem ex eis, qui fuerant curiosa sectati, contulerunt libros, et combusserunt coram omnibus: et computatis pretiis illorum, invenerunt pecuniam denariorum quinquaginta millium.
ACT 19:20 Ita fortiter crescebat verbum Dei, et confirmabatur.
ACT 19:21 His autem expletis, proposuit Paulus in Spiritu, transita Macedonia et Achaia, ire Jerosolymam, dicens: Quoniam postquam fuero ibi, oportet me et Romam videre.
ACT 19:22 Mittens autem in Macedoniam duos ex ministrantibus sibi, Timotheum et Erastum, ipse remansit ad tempus in Asia.
ACT 19:23 Facta est autem illo tempore turbatio non minima de via Domini.
ACT 19:24 Demetrius enim quidam nomine, argentarius, faciens ædes argenteas Dianæ, præstabat artificibus non modicum quæstum:
ACT 19:25 quos convocans, et eos qui hujusmodi erant opifices, dixit: Viri, scitis quia de hoc artificio est nobis acquisitio:
ACT 19:26 et videtis et auditis quia non solum Ephesi, sed pene totius Asiæ, Paulus hic suadens avertit multam turbam, dicens: Quoniam non sunt dii, qui manibus fiunt.
ACT 19:27 Non solum autem hæc periclitabitur nobis pars in redargutionem venire, sed et magnæ Dianæ templum in nihilum reputabitur, sed et destrui incipiet majestas ejus, quam tota Asia et orbis colit.
ACT 19:28 His auditis, repleti sunt ira, et exclamaverunt dicentes: Magna Diana Ephesiorum.
ACT 19:29 Et impleta est civitas confusione, et impetum fecerunt uno animo in theatrum, rapto Gajo et Aristarcho Macedonibus, comitibus Pauli.
ACT 19:30 Paulo autem volente intrare in populum, non permiserunt discipuli.
ACT 19:31 Quidam autem et de Asiæ principibus, qui erant amici ejus, miserunt ad eum rogantes ne se daret in theatrum:
ACT 19:32 alii autem aliud clamabant. Erat enim ecclesia confusa: et plures nesciebant qua ex causa convenissent.
ACT 19:33 De turba autem detraxerunt Alexandrum, propellentibus eum Judæis. Alexander autem manu silentio postulato, volebat reddere rationem populo.
ACT 19:34 Quem ut cognoverunt Judæum esse, vox facta una est omnium, quasi per horas duas clamantium: Magna Diana Ephesiorum.
ACT 19:35 Et cum sedasset scriba turbas, dixit: Viri Ephesii, quis enim est hominum, qui nesciat Ephesiorum civitatem cultricem esse magnæ Dianæ, Jovisque prolis?
ACT 19:36 Cum ergo his contradici non possit, oportet vos sedatos esse, et nihil temere agere.
ACT 19:37 Adduxistis enim homines istos, neque sacrilegos, neque blasphemantes deam vestram.
ACT 19:38 Quod si Demetrius et qui cum eo sunt artifices, habent adversus aliquem causam, conventus forenses aguntur, et proconsules sunt: accusent invicem.
ACT 19:39 Si quid autem alterius rei quæritis, in legitima ecclesia poterit absolvi.
ACT 19:40 Nam et periclitamur argui seditionis hodiernæ, cum nullus obnoxius sit de quo possimus reddere rationem concursus istius. Et cum hæc dixisset, dimisit ecclesiam.
ACT 20:1 Postquam autem cessavit tumultus, vocatis Paulus discipulis, et exhortatus eos, valedixit, et profectus est ut iret in Macedoniam.
ACT 20:2 Cum autem perambulasset partes illas, et exhortatus eos fuisset multo sermone, venit ad Græciam:
ACT 20:3 ubi cum fecisset menses tres, factæ sunt illi insidiæ a Judæis navigaturo in Syriam: habuitque consilium ut reverteretur per Macedoniam.
ACT 20:4 Comitatus est autem eum Sopater Pyrrhi Berœensis, Thessalonicensium vero Aristarchus, et Secundus, et Gajus Derbeus, et Timotheus: Asiani vero Tychicus et Trophimus.
ACT 20:5 Hi cum præcessissent, sustinuerunt nos Troade:
ACT 20:6 nos vero navigavimus post dies azymorum a Philippis, et venimus ad eos Troadem in diebus quinque, ubi demorati sumus diebus septem.
ACT 20:7 Una autem sabbati cum convenissemus ad frangendum panem, Paulus disputabat cum eis profecturus in crastinum, protraxitque sermonem usque in mediam noctem.
ACT 20:8 Erant autem lampades copiosæ in cœnaculo, ubi eramus congregati.
ACT 20:9 Sedens autem quidam adolescens nomine Eutychus super fenestram, cum mergeretur somno gravi, disputante diu Paulo, ductus somno cecidit de tertio cœnaculo deorsum, et sublatus est mortuus.
ACT 20:10 Ad quem cum descendisset Paulus, incubuit super eum: et complexus dixit: Nolite turbari, anima enim ipsius in ipso est.
ACT 20:11 Ascendens autem, frangensque panem, et gustans, satisque allocutus usque in lucem, sic profectus est.
ACT 20:12 Adduxerunt autem puerum viventem, et consolati sunt non minime.
ACT 20:13 Nos autem ascendentes navem, navigavimus in Asson, inde suscepturi Paulum: sic enim disposuerat ipse per terram iter facturus.
ACT 20:14 Cum autem convenisset nos in Asson, assumpto eo, venimus Mitylenen.
ACT 20:15 Et inde navigantes, sequenti die venimus contra Chium, et alia applicuimus Samum, et sequenti die venimus Miletum.
ACT 20:16 Proposuerat enim Paulus transnavigare Ephesum, ne qua mora illi fieret in Asia. Festinabat enim, si possibile sibi esset, ut diem Pentecostes faceret Jerosolymis.
ACT 20:17 A Mileto autem mittens Ephesum, vocavit majores natu ecclesiæ.
ACT 20:18 Qui cum venissent ad eum, et simul essent, dixit eis: Vos scitis a prima die qua ingressus sum in Asiam, qualiter vobiscum per omne tempus fuerim,
ACT 20:19 serviens Domino cum omni humilitate, et lacrimis, et tentationibus, quæ mihi acciderunt ex insidiis Judæorum:
ACT 20:20 quomodo nihil subtraxerim utilium, quominus annuntiarem vobis et docerem vos, publice et per domos,
ACT 20:21 testificans Judæis atque gentilibus in Deum pœnitentiam, et fidem in Dominum nostrum Jesum Christum.
ACT 20:22 Et nunc ecce alligatus ego spiritu, vado in Jerusalem: quæ in ea ventura sint mihi, ignorans:
ACT 20:23 nisi quod Spiritus Sanctus per omnes civitates mihi protestatur, dicens quoniam vincula et tribulationes Jerosolymis me manent.
ACT 20:24 Sed nihil horum vereor: nec facio animam meam pretiosiorem quam me, dummodo consummem cursum meum, et ministerium verbi quod accepi a Domino Jesu, testificari Evangelium gratiæ Dei.
ACT 20:25 Et nunc ecce ego scio quia amplius non videbitis faciem meam vos omnes, per quos transivi prædicans regnum Dei.
ACT 20:26 Quapropter contestor vos hodierna die, quia mundus sum a sanguine omnium.
ACT 20:27 Non enim subterfugi, quominus annuntiarem omne consilium Dei vobis.
ACT 20:28 Attendite vobis, et universo gregi, in quo vos Spiritus Sanctus posuit episcopos regere ecclesiam Dei, quam acquisivit sanguine suo.
ACT 20:29 Ego scio quoniam intrabunt post discessionem meam lupi rapaces in vos, non parcentes gregi.
ACT 20:30 Et ex vobisipsis exsurgent viri loquentes perversa, ut abducant discipulos post se.
ACT 20:31 Propter quod vigilate, memoria retinentes quoniam per triennium nocte et die non cessavi, cum lacrimis monens unumquemque vestrum.
ACT 20:32 Et nunc commendo vos Deo, et verbo gratiæ ipsius, qui potens est ædificare, et dare hæreditatem in sanctificatis omnibus.
ACT 20:33 Argentum, et aurum, aut vestem nullius concupivi, sicut
ACT 20:34 ipsi scitis: quoniam ad ea quæ mihi opus erant, et his qui mecum sunt, ministraverunt manus istæ.
ACT 20:35 Omnia ostendi vobis, quoniam sic laborantes, oportet suscipere infirmos ac meminisse verbi Domini Jesu: quoniam ipse dixit: Beatius est magis dare, quam accipere.
ACT 20:36 Et cum hæc dixisset, positis genibus suis oravit cum omnibus illis.
ACT 20:37 Magnus autem fletus factus est omnium: et procumbentes super collum Pauli, osculabantur eum,
ACT 20:38 dolentes maxime in verbo quod dixerat, quoniam amplius faciem ejus non essent visuri. Et deducebant eum ad navem.
ACT 21:1 Cum autem factum esset ut navigaremus abstracti ab eis, recto cursu venimus Coum, et sequenti die Rhodum, et inde Pataram.
ACT 21:2 Et cum invenissemus navem transfretantem in Phœnicen, ascendentes navigavimus.
ACT 21:3 Cum apparuissemus autem Cypro, relinquentes eam ad sinistram, navigavimus in Syriam, et venimus Tyrum: ibi enim navis expositura erat onus.
ACT 21:4 Inventis autem discipulis, mansimus ibi diebus septem: qui Paulo dicebant per Spiritum ne ascenderet Jerosolymam.
ACT 21:5 Et expletis diebus, profecti ibamus, deducentibus nos omnibus cum uxoribus et filiis usque foras civitatem: et positis genibus in littore, oravimus.
ACT 21:6 Et cum valefecissemus invicem, ascendimus navem: illi autem redierunt in sua.
ACT 21:7 Nos vero navigatione expleta a Tyro descendimus Ptolemaidam: et salutatis fratribus, mansimus die una apud illos.
ACT 21:8 Alia autem die profecti, venimus Cæsaream. Et intrantes domum Philippi evangelistæ, qui erat unus de septem, mansimus apud eum.
ACT 21:9 Huic autem erant quatuor filiæ virgines prophetantes.
ACT 21:10 Et cum moraremur per dies aliquot, supervenit quidam a Judæa propheta, nomine Agabus.
ACT 21:11 Is cum venisset ad nos, tulit zonam Pauli: et alligans sibi pedes et manus, dixit: Hæc dicit Spiritus Sanctus: Virum, cujus est zona hæc, sic alligabunt in Jerusalem Judæi, et tradent in manus gentium.
ACT 21:12 Quod cum audissemus, rogabamus nos, et qui loci illius erant, ne ascenderet Jerosolymam.
ACT 21:13 Tunc respondit Paulus, et dixit: Quid facitis flentes, et affligentes cor meum? Ego enim non solum alligari, sed et mori in Jerusalem paratus sum propter nomen Domini Jesu.
ACT 21:14 Et cum ei suadere non possemus, quievimus, dicentes: Domini voluntas fiat.
ACT 21:15 Post dies autem istos, præparati ascendebamus in Jerusalem.
ACT 21:16 Venerunt autem et ex discipulis a Cæsarea nobiscum, adducentes secum apud quem hospitaremur Mnasonem quemdam Cyprium, antiquum discipulum.
ACT 21:17 Et cum venissemus Jerosolymam, libenter exceperunt nos fratres.
ACT 21:18 Sequenti autem die introibat Paulus nobiscum ad Jacobum, omnesque collecti sunt seniores.
ACT 21:19 Quos cum salutasset, narrabat per singula quæ Deus fecisset in gentibus per ministerium ipsius.
ACT 21:20 At illi cum audissent, magnificabant Deum, dixeruntque ei: Vides, frater, quot millia sunt in Judæis qui crediderunt, et omnes æmulatores sunt legis.
ACT 21:21 Audierunt autem de te quia discessionem doceas a Moyse eorum qui per gentes sunt Judæorum, dicens non debere eos circumcidere filios suos, neque secundum consuetudinem ingredi.
ACT 21:22 Quid ergo est? utique oportet convenire multitudinem: audient enim te supervenisse.
ACT 21:23 Hoc ergo fac quod tibi dicimus. Sunt nobis viri quatuor, votum habentes super se.
ACT 21:24 His assumptis, sanctifica te cum illis, et impende in illis ut radant capita: et scient omnes quia quæ de te audierunt, falsa sunt, sed ambulas et ipse custodiens legem.
ACT 21:25 De his autem qui crediderunt ex gentibus, nos scripsimus judicantes ut abstineant se ab idolis immolato, et sanguine, et suffocato, et fornicatione.
ACT 21:26 Tunc Paulus, assumptis viris, postera die purificatus cum illis intravit in templum, annuntians expletionem dierum purificationis, donec offerretur pro unoquoque eorum oblatio.
ACT 21:27 Dum autem septem dies consummarentur, hi qui de Asia erant Judæi, cum vidissent eum in templo, concitaverunt omnem populum, et injecerunt ei manus, clamantes:
ACT 21:28 Viri Israëlitæ, adjuvate: hic est homo qui adversus populum, et legem, et locum hunc, omnes ubique docens, insuper et gentiles induxit in templum, et violavit sanctum locum istum.
ACT 21:29 Viderant enim Trophimum Ephesium in civitate cum ipso, quem æstimaverunt quoniam in templum introduxisset Paulus.
ACT 21:30 Commotaque est civitas tota, et facta est concursio populi. Et apprehendentes Paulum, trahebant eum extra templum: et statim clausæ sunt januæ.
ACT 21:31 Quærentibus autem eum occidere, nuntiatum est tribuno cohortis quia tota confunditur Jerusalem.
ACT 21:32 Qui statim, assumptis militibus et centurionibus, decurrit ad illos. Qui cum vidissent tribunum et milites, cessaverunt percutere Paulum.
ACT 21:33 Tunc accedens tribunus apprehendit eum, et jussit eum alligari catenis duabus: et interrogabat quis esset, et quid fecisset.
ACT 21:34 Alii autem aliud clamabant in turba. Et cum non posset certum cognoscere præ tumultu, jussit duci eum in castra.
ACT 21:35 Et cum venisset ad gradus, contigit ut portaretur a militibus propter vim populi.
ACT 21:36 Sequebatur enim multitudo populi, clamans: Tolle eum.
ACT 21:37 Et cum cœpisset induci in castra Paulus, dicit tribuno: Si licet mihi loqui aliquid ad te? Qui dixit: Græce nosti?
ACT 21:38 nonne tu es Ægyptius, qui ante hos dies tumultum concitasti, et eduxisti in desertum quatuor millia virorum sicariorum?
ACT 21:39 Et dixit ad eum Paulus: Ego homo sum quidem Judæus a Tarso Ciliciæ, non ignotæ civitatis municeps. Rogo autem te, permitte mihi loqui ad populum.
ACT 21:40 Et cum ille permisisset, Paulus stans in gradibus annuit manu ad plebem, et magno silentio facto, allocutus est lingua hebræa, dicens:
ACT 22:1 Viri fratres, et patres, audite quam ad vos nunc reddo rationem.
ACT 22:2 Cum audissent autem quia hebræa lingua loqueretur ad illos, magis præstiterunt silentium.
ACT 22:3 Et dicit: Ego sum vir Judæus, natus in Tarso Ciliciæ, nutritus autem in ista civitate, secus pedes Gamaliel eruditus juxta veritatem paternæ legis, æmulator legis, sicut et vos omnes estis hodie:
ACT 22:4 qui hanc viam persecutus sum usque ad mortem, alligans et tradens in custodias viros ac mulieres,
ACT 22:5 sicut princeps sacerdotum mihi testimonium reddit, et omnes majores natu: a quibus et epistolas accipiens, ad fratres Damascum pergebam, ut adducerem inde vinctos in Jerusalem ut punirentur.
ACT 22:6 Factum est autem, eunte me, et appropinquante Damasco media die, subito de cælo circumfulsit me lux copiosa:
ACT 22:7 et decidens in terram, audivi vocem dicentem mihi: Saule, Saule, quid me persequeris?
ACT 22:8 Ego autem respondi: Quis es, domine? Dixitque ad me: Ego sum Jesus Nazarenus, quem tu persequeris.
ACT 22:9 Et qui mecum erant, lumen quidem viderunt, vocem autem non audierunt ejus qui loquebatur mecum.
ACT 22:10 Et dixi: Quid faciam, domine? Dominus autem dixit ad me: Surgens vade Damascum: et ibi tibi dicetur de omnibus quæ te oporteat facere.
ACT 22:11 Et cum non viderem præ claritate luminis illius, ad manum deductus a comitibus, veni Damascum.
ACT 22:12 Ananias autem quidam vir secundum legem, testimonium habens ab omnibus cohabitantibus Judæis,
ACT 22:13 veniens ad me et astans, dixit mihi: Saule frater, respice. Et ego eadem hora respexi in eum.
ACT 22:14 At ille dixit: Deus patrum nostrorum præordinavit te, ut cognosceres voluntatem ejus, et videres justum, et audires vocem ex ore ejus:
ACT 22:15 quia eris testis illius ad omnes homines eorum quæ vidisti et audisti.
ACT 22:16 Et nunc quid moraris? Exsurge, et baptizare, et ablue peccata tua, invocato nomine ipsius.
ACT 22:17 Factum est autem revertenti mihi in Jerusalem, et oranti in templo, fieri me in stupore mentis,
ACT 22:18 et videre illum dicentem mihi: Festina, et exi velociter ex Jerusalem: quoniam non recipient testimonium tuum de me.
ACT 22:19 Et ego dixi: Domine, ipsi sciunt quia ego eram concludens in carcerem, et cædens per synagogas eos qui credebant in te:
ACT 22:20 et cum funderetur sanguis Stephani testis tui, ego astabam, et consentiebam, et custodiebam vestimenta interficientium illum.
ACT 22:21 Et dixit ad me: Vade, quoniam ego in nationes longe mittam te.
ACT 22:22 Audiebant autem eum usque ad hoc verbum, et levaverunt vocem suam, dicentes: Tolle de terra hujusmodi: non enim fas est eum vivere.
ACT 22:23 Vociferantibus autem eis, et projicientibus vestimenta sua, et pulverem jactantibus in aërem,
ACT 22:24 jussit tribunus induci eum in castra, et flagellis cædi, et torqueri eum, ut sciret propter quam causam sic acclamarent ei.
ACT 22:25 Et cum astrinxissent eum loris, dicit astanti sibi centurioni Paulus: Si hominem Romanum et indemnatum licet vobis flagellare?
ACT 22:26 Quo audito, centurio accessit ad tribunum, et nuntiavit ei, dicens: Quid acturus es? hic enim homo civis Romanus est.
ACT 22:27 Accedens autem tribunus, dixit illi: Dic mihi si tu Romanus es? At ille dixit: Etiam.
ACT 22:28 Et respondit tribunus: Ego multa summa civilitatem hanc consecutus sum. Et Paulus ait: Ego autem et natus sum.
ACT 22:29 Protinus ergo discesserunt ab illo qui eum torturi erant. Tribunus quoque timuit postquam rescivit, quia civis Romanus esset, et quia alligasset eum.
ACT 22:30 Postera autem die volens scire diligentius qua ex causa accusaretur a Judæis, solvit eum, et jussit sacerdotes convenire, et omne concilium: et producens Paulum, statuit inter illos.
ACT 23:1 Intendens autem in concilium Paulus, ait: Viri fratres, ego omni conscientia bona conversatus sum ante Deum usque in hodiernum diem.
ACT 23:2 Princeps autem sacerdotum Ananias præcepit astantibus sibi percutere os ejus.
ACT 23:3 Tunc Paulus dixit ad eum: Percutiet te Deus, paries dealbate. Et tu sedens judicas me secundum legem, et contra legem jubes me percuti?
ACT 23:4 Et qui astabant dixerunt: Summum sacerdotem Dei maledicis.
ACT 23:5 Dixit autem Paulus: Nesciebam, fratres, quia princeps est sacerdotum. Scriptum est enim: Principem populi tui non maledices.
ACT 23:6 Sciens autem Paulus quia una pars esset sadducæorum, et altera pharisæorum, exclamavit in concilio: Viri fratres, ego pharisæus sum, filius pharisæorum: de spe et resurrectione mortuorum ego judicor.
ACT 23:7 Et cum hæc dixisset, facta est dissensio inter pharisæos et sadducæos, et soluta est multitudo.
ACT 23:8 Sadducæi enim dicunt non esse resurrectionem, neque angelum, neque spiritum: pharisæi autem utraque confitentur.
ACT 23:9 Factus est autem clamor magnus. Et surgentes quidam pharisæorum, pugnabant, dicentes: Nihil mali invenimus in homine isto: quid si spiritus locutus est ei, aut angelus?
ACT 23:10 Et cum magna dissensio facta esset, timens tribunus ne discerperetur Paulus ab ipsis, jussit milites descendere, et rapere eum de medio eorum, ac deducere eum in castra.
ACT 23:11 Sequenti autem nocte assistens ei Dominus, ait: Constans esto: sicut enim testificatus es de me in Jerusalem, sic te oportet et Romæ testificari.
ACT 23:12 Facta autem die collegerunt se quidam ex Judæis, et devoverunt, se dicentes neque manducaturos, neque bibituros donec occiderent Paulum.
ACT 23:13 Erant autem plus quam quadraginta viri qui hanc conjurationem fecerant:
ACT 23:14 qui accesserunt ad principes sacerdotum et seniores, et dixerunt: Devotione devovimus nos nihil gustaturos, donec occidamus Paulum.
ACT 23:15 Nunc ergo vos notum facite tribuno cum concilio, ut producat illum ad vos, tamquam aliquid certius cognituri de eo. Nos vero priusquam appropiet, parati sumus interficere illum.
ACT 23:16 Quod cum audisset filius sororis Pauli insidias, venit, et intravit in castra, nuntiavitque Paulo.
ACT 23:17 Vocans autem Paulus ad se unum ex centurionibus, ait: Adolescentem hunc perduc ad tribunum, habet enim aliquid indicare illi.
ACT 23:18 Et ille quidem assumens eum duxit ad tribunum, et ait: Vinctus Paulus rogavit me hunc adolescentem perducere ad te, habentem aliquid loqui tibi.
ACT 23:19 Apprehendens autem tribunus manum illius, secessit cum eo seorsum, et interrogavit illum: Quid est quod habes indicare mihi?
ACT 23:20 Ille autem dixit: Judæis convenit rogare te ut crastina die producas Paulum in concilium, quasi aliquid certius inquisituri sint de illo:
ACT 23:21 tu vero ne credideris illis: insidiantur enim ei ex eis viri amplius quam quadraginta, qui se devoverunt non manducare, neque bibere donec interficiant eum: et nunc parati sunt, exspectantes promissum tuum.
ACT 23:22 Tribunus igitur dimisit adolescentem, præcipiens ne cui loqueretur quoniam hæc nota sibi fecisset.
ACT 23:23 Et vocatis duobus centurionibus, dixit illis: Parate milites ducentos ut eant usque Cæsaream, et equites septuaginta, et lancearios ducentos a tertia hora noctis,
ACT 23:24 et jumenta præparate ut imponentes Paulum, salvum perducerent ad Felicem præsidem.
ACT 23:25 (Timuit enim ne forte raperent eum Judæi, et occiderent, et ipse postea calumniam sustineret, tamquam accepturus pecuniam.)
ACT 23:26 Scribens epistolam continentem hæc: Claudius Lysias optimo præsidi Felici, salutem.
ACT 23:27 Virum hunc comprehensum a Judæis, et incipientem interfici ab eis, superveniens cum exercitu eripui, cognito quia Romanus est.
ACT 23:28 Volensque scire causam quam objiciebant illi, deduxi eum in concilium eorum.
ACT 23:29 Quem inveni accusari de quæstionibus legis ipsorum, nihil vero dignum morte aut vinculis habentem criminis.
ACT 23:30 Et cum mihi perlatum esset de insidiis quas paraverant illi, misi eum ad te, denuntians et accusatoribus ut dicant apud te. Vale.
ACT 23:31 Milites ergo secundum præceptum sibi assumentes Paulum, duxerunt per noctem in Antipatridem.
ACT 23:32 Et postera die dimissis equitibus ut cum eo irent, reversi sunt ad castra.
ACT 23:33 Qui cum venissent Cæsaream, et tradidissent epistolam præsidi, statuerunt ante illum et Paulum.
ACT 23:34 Cum legisset autem, et interrogasset de qua provincia esset, et cognoscens quia de Cilicia:
ACT 23:35 Audiam te, inquit, cum accusatores tui venerint. Jussitque in prætorio Herodis custodiri eum.
ACT 24:1 Post quinque autem dies descendit princeps sacerdotum Ananias, cum senioribus quibusdam, et Tertullo quodam oratore, qui adierunt præsidem adversus Paulum.
ACT 24:2 Et citato Paulo cœpit accusare Tertullus, dicens: Cum in multa pace agamus per te, et multa corrigantur per tuam providentiam,
ACT 24:3 semper et ubique suscipimus, optime Felix, cum omni gratiarum actione.
ACT 24:4 Ne diutius autem te protraham, oro, breviter audias nos pro tua clementia.
ACT 24:5 Invenimus hunc hominem pestiferum, et concitantem seditiones omnibus Judæis in universo orbe, et auctorem seditionis sectæ Nazarenorum:
ACT 24:6 qui etiam templum violare conatus est, quem et apprehensum voluimus secundum legem nostram judicare.
ACT 24:7 Superveniens autem tribunus Lysias, cum vi magna eripuit eum de manibus nostris,
ACT 24:8 jubens accusatores ejus ad te venire: a quo poteris ipse judicans, de omnibus istis cognoscere, de quibus nos accusamus eum.
ACT 24:9 Adjecerunt autem et Judæi, dicentes hæc ita se habere.
ACT 24:10 Respondit autem Paulus (annuente sibi præside dicere): Ex multis annis te esse judicem genti huic sciens, bono animo pro me satisfaciam.
ACT 24:11 Potes enim cognoscere quia non plus sunt mihi dies quam duodecim, ex quo ascendi adorare in Jerusalem:
ACT 24:12 et neque in templo invenerunt me cum aliquo disputantem, aut concursum facientem turbæ, neque in synagogis, neque in civitate:
ACT 24:13 neque probare possunt tibi de quibus nunc me accusant.
ACT 24:14 Confiteor autem hoc tibi, quod secundum sectam quam dicunt hæresim, sic deservio Patri et Deo meo, credens omnibus quæ in lege et prophetis scripta sunt:
ACT 24:15 spem habens in Deum, quam et hi ipsi exspectant, resurrectionem futuram justorum et iniquorum.
ACT 24:16 In hoc et ipse studeo sine offendiculo conscientiam habere ad Deum et ad homines semper.
ACT 24:17 Post annos autem plures eleemosynas facturus in gentem meam, veni, et oblationes, et vota,
ACT 24:18 in quibus invenerunt me purificatum in templo: non cum turba, neque cum tumultu.
ACT 24:19 Quidam autem ex Asia Judæi, quos oportebat apud te præsto esse, et accusare si quid haberent adversum me:
ACT 24:20 aut hi ipsi dicant si quid invenerunt in me iniquitatis cum stem in concilio,
ACT 24:21 nisi de una hac solummodo voce qua clamavi inter eos stans: Quoniam de resurrectione mortuorum ego judicor hodie a vobis.
ACT 24:22 Distulit autem illos Felix, certissime sciens de via hac, dicens: Cum tribunus Lysias descenderit, audiam vos.
ACT 24:23 Jussitque centurioni custodire eum, et habere requiem, nec quemquam de suis prohibere ministrare ei.
ACT 24:24 Post aliquot autem dies veniens Felix cum Drusilla uxore sua, quæ erat Judæa, vocavit Paulum, et audivit ab eo fidem quæ est in Christum Jesum.
ACT 24:25 Disputante autem illo de justitia, et castitate, et de judicio futuro, tremefactus Felix, respondit: Quod nunc attinet, vade: tempore autem opportuno accersam te:
ACT 24:26 simul et sperans quod pecunia ei daretur a Paulo, propter quod et frequenter accersens eum, loquebatur cum eo.
ACT 24:27 Biennio autem expleto, accepit successorem Felix Portium Festum. Volens autem gratiam præstare Judæis Felix, reliquit Paulum vinctum.
ACT 25:1 Festus ergo cum venisset in provinciam, post triduum ascendit Jerosolymam a Cæsarea.
ACT 25:2 Adieruntque eum principes sacerdotum et primi Judæorum adversus Paulum: et rogabant eum,
ACT 25:3 postulantes gratiam adversus eum, ut juberet perduci eum in Jerusalem, insidias tendentes ut interficerent eum in via.
ACT 25:4 Festus autem respondit servari Paulum in Cæsarea: se autem maturius profecturum.
ACT 25:5 Qui ergo in vobis, ait, potentes sunt, descendentes simul, si quod est in viro crimen, accusent eum.
ACT 25:6 Demoratus autem inter eos dies non amplius quam octo aut decem, descendit Cæsaream, et altera die sedit pro tribunali, et jussit Paulum adduci.
ACT 25:7 Qui cum perductus esset, circumsteterunt eum, qui ab Jerosolyma descenderant Judæi, multas et graves causas objicientes, quas non poterant probare:
ACT 25:8 Paulo rationem reddente: Quoniam neque in legem Judæorum, neque in templum, neque in Cæsarem quidquam peccavi.
ACT 25:9 Festus autem volens gratiam præstare Judæis, respondens Paulo, dixit: Vis Jerosolymam ascendere, et ibi de his judicari apud me?
ACT 25:10 Dixit autem Paulus: Ad tribunal Cæsaris sto: ibi me oportet judicari: Judæis non nocui, sicut tu melius nosti.
ACT 25:11 Si enim nocui, aut dignum morte aliquid feci, non recuso mori: si vero nihil est eorum quæ hi accusant me, nemo potest me illis donare. Cæsarem appello.
ACT 25:12 Tunc Festus cum concilio locutus, respondit: Cæsarem appellasti? ad Cæsarem ibis.
ACT 25:13 Et cum dies aliquot transacti essent, Agrippa rex et Bernice descenderunt Cæsaream ad salutandum Festum.
ACT 25:14 Et cum dies plures ibi demorarentur, Festus regi indicavit de Paulo, dicens: Vir quidam est derelictus a Felice vinctus,
ACT 25:15 de quo cum essem Jerosolymis, adierunt me principes sacerdotum et seniores Judæorum, postulantes adversus illum damnationem.
ACT 25:16 Ad quos respondi: Quia non est Romanis consuetudo damnare aliquem hominem priusquam is qui accusatur præsentes habeat accusatores, locumque defendendi accipiat ad abluenda crimina.
ACT 25:17 Cum ergo huc convenissent sine ulla dilatione, sequenti die sedens pro tribunali, jussi adduci virum.
ACT 25:18 De quo, cum stetissent accusatores, nullam causam deferebant, de quibus ego suspicabar malum.
ACT 25:19 Quæstiones vero quasdam de sua superstitione habebant adversus eum, et de quodam Jesu defuncto, quem affirmabat Paulus vivere.
ACT 25:20 Hæsitans autem ego de hujusmodi quæstione, dicebam si vellet ire Jerosolymam, et ibi judicari de istis.
ACT 25:21 Paulo autem appellante ut servaretur ad Augusti cognitionem, jussi servari eum, donec mittam eum ad Cæsarem.
ACT 25:22 Agrippa autem dixit ad Festum: Volebam et ipse hominem audire. Cras, inquit, audies eum.
ACT 25:23 Altera autem die cum venisset Agrippa et Bernice cum multa ambitione, et introissent in auditorium cum tribunis et viris principalibus civitatis, jubente Festo, adductus est Paulus.
ACT 25:24 Et dicit Festus: Agrippa rex, et omnes qui simul adestis nobiscum viri, videtis hunc de quo omnis multitudo Judæorum interpellavit me Jerosolymis, petentes et acclamantes non oportere eum vivere amplius.
ACT 25:25 Ego vere comperi nihil dignum morte eum admisisse. Ipso autem hoc appellante ad Augustum, judicavi mittere.
ACT 25:26 De quo quid certum scribam domino, non habeo. Propter quod produxi eum ad vos, et maxime ad te, rex Agrippa, ut interrogatione facta habeam quid scribam.
ACT 25:27 Sine ratione enim mihi videtur mittere vinctum, et causas ejus non significare.
ACT 26:1 Agrippa vero ad Paulum ait: Permittitur tibi loqui pro temetipso. Tunc Paulus extenta manu cœpit rationem reddere:
ACT 26:2 De omnibus quibus accusor a Judæis, rex Agrippa, æstimo me beatum apud te cum sim defensurus me hodie,
ACT 26:3 maxime te sciente omnia, et quæ apud Judæos sunt consuetudines et quæstiones: propter quod obsecro patienter me audias.
ACT 26:4 Et quidem vitam meam a juventute, quæ ab initio fuit in gente mea in Jerosolymis, noverunt omnes Judæi:
ACT 26:5 præscientes me ab initio (si velint testimonium perhibere) quoniam secundum certissimam sectam nostræ religionis vixi pharisæus.
ACT 26:6 Et nunc, in spe quæ ad patres nostros repromissionis facta est a Deo, sto judicio subjectus:
ACT 26:7 in quam duodecim tribus nostræ nocte ac die deservientes, sperant devenire. De qua spe accusor a Judæis, rex.
ACT 26:8 Quid incredibile judicatur apud vos, si Deus mortuos suscitat?
ACT 26:9 Et ego quidem existimaveram me adversus nomen Jesu Nazareni debere multa contraria agere,
ACT 26:10 quod et feci Jerosolymis, et multos sanctorum ego in carceribus inclusi, a principibus sacerdotum potestate accepta: et cum occiderentur, detuli sententiam.
ACT 26:11 Et per omnes synagogas frequenter puniens eos, compellebam blasphemare: et amplius insaniens in eos, persequebar usque in exteras civitates.
ACT 26:12 In quibus dum irem Damascum cum potestate et permissu principum sacerdotum,
ACT 26:13 die media in via vidi, rex, de cælo supra splendorem solis circumfulsisse me lumen, et eos qui mecum simul erant.
ACT 26:14 Omnesque nos cum decidissemus in terram, audivi vocem loquentem mihi hebraica lingua: Saule, Saule, quid me persequeris? durum est tibi contra stimulum calcitrare.
ACT 26:15 Ego autem dixi: Quis es, domine? Dominus autem dixit: Ego sum Jesus, quem tu persequeris.
ACT 26:16 Sed exsurge, et sta super pedes tuos: ad hoc enim apparui tibi, ut constituam te ministrum, et testem eorum quæ vidisti, et eorum quibus apparebo tibi,
ACT 26:17 eripiens te de populo et gentibus, in quas nunc ego mitto te,
ACT 26:18 aperire oculos eorum, ut convertantur a tenebris ad lucem, et de potestate Satanæ ad Deum, ut accipiant remissionem peccatorum, et sortem inter sanctos, per fidem quæ est in me.
ACT 26:19 Unde, rex Agrippa, non fui incredulus cælesti visioni:
ACT 26:20 sed his qui sunt Damasci primum, et Jerosolymis, et in omnem regionem Judææ, et gentibus, annuntiabam, ut pœnitentiam agerent, et converterentur ad Deum, digna pœnitentiæ opera facientes.
ACT 26:21 Hac ex causa me Judæi, cum essem in templo, comprehensum tentabant interficere.
ACT 26:22 Auxilio autem adjutus Dei usque in hodiernum diem, sto, testificans minori atque majori, nihil extra dicens quam ea quæ prophetæ locuti sunt futura esse, et Moyses,
ACT 26:23 si passibilis Christus, si primus ex resurrectione mortuorum, lumen annuntiaturus est populo et gentibus.
ACT 26:24 Hæc loquente eo, et rationem reddente, Festus magna voce dixit: Insanis, Paule: multæ te litteræ ad insaniam convertunt.
ACT 26:25 Et Paulus: Non insanio, inquit, optime Feste, sed veritatis et sobrietatis verba loquor.
ACT 26:26 Scit enim de his rex, ad quem et constanter loquor: latere enim eum nihil horum arbitror. Neque enim in angulo quidquam horum gestum est.
ACT 26:27 Credis, rex Agrippa, prophetis? Scio quia credis.
ACT 26:28 Agrippa autem ad Paulum: In modico suades me christianum fieri.
ACT 26:29 Et Paulus: Opto apud Deum, et in modico et in magno, non tantum te, sed etiam omnes qui audiunt hodie fieri tales, qualis et ego sum, exceptis vinculis his.
ACT 26:30 Et exsurrexit rex, et præses, et Bernice, et qui assidebant eis.
ACT 26:31 Et cum secessissent, loquebantur ad invicem, dicentes: Quia nihil morte aut vinculis dignum quid fecit homo iste.
ACT 26:32 Agrippa autem Festo dixit: Dimitti poterat homo hic, si non appellasset Cæsarem.
ACT 27:1 Ut autem judicatum est navigare eum in Italiam, et tradi Paulum cum reliquis custodiis centurioni nomine Julio cohortis Augustæ,
ACT 27:2 ascendentes navem Adrumetinam, incipientes navigare circa Asiæ loca, sustulimus, perseverante nobiscum Aristarcho Macedone Thessalonicensi.
ACT 27:3 Sequenti autem die devenimus Sidonem. Humane autem tractans Julius Paulum, permisit ad amicos ire, et curam sui agere.
ACT 27:4 Et inde cum sustulissemus, subnavigavimus Cyprum, propterea quod essent venti contrarii.
ACT 27:5 Et pelagus Ciliciæ et Pamphyliæ navigantes, venimus Lystram, quæ est Lyciæ:
ACT 27:6 et ibi inveniens centurio navem Alexandrinam navigantem in Italiam, transposuit nos in eam.
ACT 27:7 Et cum multis diebus tarde navigaremus, et vix devenissemus contra Gnidum, prohibente nos vento, adnavigavimus Cretæ juxta Salmonem:
ACT 27:8 et vix juxta navigantes, venimus in locum quemdam qui vocatur Boniportus, cui juxta erat civitas Thalassa.
ACT 27:9 Multo autem tempore peracto, et cum jam non esset tuta navigatio eo quod et jejunium jam præteriisset, consolabatur eos Paulus,
ACT 27:10 dicens eis: Viri, video quoniam cum injuria et multo damno non solum oneris, et navis, sed etiam animarum nostrarum incipit esse navigatio.
ACT 27:11 Centurio autem gubernatori et nauclero magis credebat, quam his quæ a Paulo dicebantur.
ACT 27:12 Et cum aptus portus non esset ad hiemandum, plurimi statuerunt consilium navigare inde, si quomodo possent, devenientes Phœnicen hiemare, portum Cretæ respicientem ad Africum et ad Corum.
ACT 27:13 Aspirante autem austro, æstimantes propositum se tenere, cum sustulissent de Asson, legebant Cretam.
ACT 27:14 Non post multum autem misit se contra ipsam ventus typhonicus, qui vocatur Euroaquilo.
ACT 27:15 Cumque arrepta esset navis, et non posset conari in ventum, data nave flatibus, ferebamur.
ACT 27:16 In insulam autem quamdam decurrentes, quæ vocatur Cauda, potuimus vix obtinere scapham.
ACT 27:17 Qua sublata, adjutoriis utebantur, accingentes navem, timentes ne in Syrtim inciderent, summisso vase sic ferebantur.
ACT 27:18 Valida autem nobis tempestate jactatis, sequenti die jactum fecerunt:
ACT 27:19 et tertia die suis manibus armamenta navis projecerunt.
ACT 27:20 Neque autem sole, neque sideribus apparentibus per plures dies, et tempestate non exigua imminente, jam ablata erat spes omnis salutis nostræ.
ACT 27:21 Et cum multa jejunatio fuisset, tunc stans Paulus in medio eorum, dixit: Oportebat quidem, o viri, audito me, non tollere a Creta, lucrique facere injuriam hanc et jacturam.
ACT 27:22 Et nunc suadeo vobis bono animo esse: amissio enim nullius animæ erit ex vobis, præterquam navis.
ACT 27:23 Astitit enim mihi hac nocte angelus Dei, cujus sum ego, et cui deservio,
ACT 27:24 dicens: Ne timeas, Paule: Cæsari te oportet assistere: et ecce donavit tibi Deus omnes qui navigant tecum.
ACT 27:25 Propter quod bono animo estote, viri: credo enim Deo quia sic erit, quemadmodum dictum est mihi.
ACT 27:26 In insulam autem quamdam oportet nos devenire.
ACT 27:27 Sed posteaquam quartadecima nox supervenit, navigantibus nobis in Adria circa mediam noctem, suspicabantur nautæ apparere sibi aliquam regionem.
ACT 27:28 Qui et summittentes bolidem, invenerunt passus viginti: et pusillum inde separati, invenerunt passus quindecim.
ACT 27:29 Timentes autem ne in aspera loca incideremus, de puppi mittentes anchoras quatuor, optabant diem fieri.
ACT 27:30 Nautis vero quærentibus fugere de navi, cum misissent scapham in mare, sub obtentu quasi inciperent a prora anchoras extendere,
ACT 27:31 dixit Paulus centurioni et militibus: Nisi hi in navi manserint, vos salvi fieri non potestis.
ACT 27:32 Tunc absciderunt milites funes scaphæ, et passi sunt eam excidere.
ACT 27:33 Et cum lux inciperet fieri, rogabat Paulus omnes sumere cibum, dicens: Quartadecima die hodie exspectantes jejuni permanetis, nihil accipientes.
ACT 27:34 Propter quod rogo vos accipere cibum pro salute vestra: quia nullius vestrum capillus de capite peribit.
ACT 27:35 Et cum hæc dixisset, sumens panem, gratias egit Deo in conspectu omnium: et cum fregisset, cœpit manducare.
ACT 27:36 Animæquiores autem facti omnes, et ipsi sumpserunt cibum.
ACT 27:37 Eramus vero universæ animæ in navi ducentæ septuaginta sex.
ACT 27:38 Et satiati cibo alleviabant navem, jactantes triticum in mare.
ACT 27:39 Cum autem dies factus esset, terram non agnoscebant: sinum vero quemdam considerabant habentem littus, in quem cogitabant si possent ejicere navem.
ACT 27:40 Et cum anchoras sustulissent, committebant se mari, simul laxantes juncturas gubernaculorum: et levato artemone secundum auræ flatum, tendebant ad littus.
ACT 27:41 Et cum incidissemus in locum dithalassum, impegerunt navem: et prora quidem fixa manebat immobilis, puppis vero solvebatur a vi maris.
ACT 27:42 Militum autem consilium fuit ut custodias occiderent, ne quis cum enatasset, effugeret.
ACT 27:43 Centurio autem volens servare Paulum, prohibuit fieri: jussitque eos qui possent natare, emittere se primos, et evadere, et ad terram exire:
ACT 27:44 et ceteros, alios in tabulis ferebant, quosdam super ea quæ de navi erant. Et sic factum est, ut omnes animæ evaderent ad terram.
ACT 28:1 Et cum evasissemus, tunc cognovimus quia Melita insula vocabatur. Barbari vero præstabant non modicam humanitatem nobis.
ACT 28:2 Accensa enim pyra, reficiebant nos omnes propter imbrem qui imminebat, et frigus.
ACT 28:3 Cum congregasset autem Paulus sarmentorum aliquantam multitudinem, et imposuisset super ignem, vipera a calore cum processisset, invasit manum ejus.
ACT 28:4 Ut vero viderunt barbari pendentem bestiam de manu ejus, ad invicem dicebant: Utique homicida est homo hic, qui cum evaserit de mari, ultio non sinit eum vivere.
ACT 28:5 Et ille quidem excutiens bestiam in ignem, nihil mali passus est.
ACT 28:6 At illi existimabant eum in tumorem convertendum, et subito casurum et mori. Diu autem illis exspectantibus, et videntibus nihil mali in eo fieri, convertentes se, dicebant eum esse deum.
ACT 28:7 In locis autem illis erant prædia principis insulæ, nomine Publii, qui nos suscipiens, triduo benigne exhibuit.
ACT 28:8 Contigit autem patrem Publii febribus et dysenteria vexatum jacere. Ad quem Paulus intravit: et cum orasset, et imposuisset ei manus, salvavit eum.
ACT 28:9 Quo facto, omnes qui in insula habebant infirmitates, accedebant, et curabantur:
ACT 28:10 qui etiam multis honoribus nos honoraverunt, et navigantibus imposuerunt quæ necessaria erant.
ACT 28:11 Post menses autem tres navigavimus in navi Alexandrina, quæ in insula hiemaverat, cui erat insigne Castorum.
ACT 28:12 Et cum venissemus Syracusam, mansimus ibi triduo.
ACT 28:13 Inde circumlegentes devenimus Rhegium: et post unum diem, flante austro, secunda die venimus Puteolos:
ACT 28:14 ubi inventis fratribus rogati sumus manere apud eos dies septem: et sic venimus Romam.
ACT 28:15 Et inde cum audissent fratres, occurrerunt nobis usque ad Appii forum, ac tres Tabernas. Quos cum vidisset Paulus, gratias agens Deo, accepit fiduciam.
ACT 28:16 Cum autem venissemus Romam, permissum est Paulo manere sibimet cum custodiente se milite.
ACT 28:17 Post tertium autem diem convocavit primos Judæorum. Cumque convenissent, dicebat eis: Ego, viri fratres, nihil adversus plebem faciens, aut morem paternum, vinctus ab Jerosolymis traditus sum in manus Romanorum,
ACT 28:18 qui cum interrogationem de me habuissent, voluerunt me dimittere, eo quod nulla esset causa mortis in me.
ACT 28:19 Contradicentibus autem Judæis, coactus sum appellare Cæsarem, non quasi gentem meam habens aliquid accusare.
ACT 28:20 Propter hanc igitur causam rogavi vos videre, et alloqui. Propter spem enim Israël catena hac circumdatus sum.
ACT 28:21 At illi dixerunt ad eum: Nos neque litteras accepimus de te a Judæa, neque adveniens aliquis fratrum nuntiavit, aut locutus est quid de te malum.
ACT 28:22 Rogamus autem a te audire quæ sentis: nam de secta hac notum est nobis quia ubique ei contradicitur.
ACT 28:23 Cum constituissent autem illi diem, venerunt ad eum in hospitium plurimi, quibus exponebat testificans regnum Dei, suadensque eis de Jesu ex lege Moysi et prophetis a mane usque ad vesperam.
ACT 28:24 Et quidam credebant his quæ dicebantur: quidam vero non credebant.
ACT 28:25 Cumque invicem non essent consentientes, discedebant, dicente Paulo unum verbum: Quia bene Spiritus Sanctus locutus est per Isaiam prophetam ad patres nostros,
ACT 28:26 dicens: Vade ad populum istum, et dic ad eos: [Aure audietis, et non intelligetis, et videntes videbitis, et non perspicietis.
ACT 28:27 Incrassatum est enim cor populi hujus, et auribus graviter audierunt, et oculos suos compresserunt: ne forte videant oculis, et auribus audiant, et corde intelligant, et convertantur, et sanem eos.]
ACT 28:28 Notum ergo sit vobis, quoniam gentibus missum est hoc salutare Dei, et ipsi audient.
ACT 28:29 Et cum hæc dixisset, exierunt ab eo Judæi, multam habentes inter se quæstionem.
ACT 28:30 Mansit autem biennio toto in suo conducto: et suscipiebat omnes qui ingrediebantur ad eum,
ACT 28:31 prædicans regnum Dei, et docens quæ sunt de Domino Jesu Christo cum omni fiducia, sine prohibitione.
ROM 1:1 Paulus, servus Jesu Christi, vocatus Apostolus, segregatus in Evangelium Dei,
ROM 1:2 quod ante promiserat per prophetas suos in Scripturis sanctis
ROM 1:3 de Filio suo, qui factus est ei ex semine David secundum carnem,
ROM 1:4 qui prædestinatus est Filius Dei in virtute secundum spiritum sanctificationis ex resurrectione mortuorum Jesu Christi Domini nostri:
ROM 1:5 per quem accepimus gratiam, et apostolatum ad obediendum fidei in omnibus gentibus pro nomine ejus,
ROM 1:6 in quibus estis et vos vocati Jesu Christi:
ROM 1:7 omnibus qui sunt Romæ, dilectis Dei, vocatis sanctis. Gratia vobis, et pax a Deo Patre nostro, et Domino Jesu Christo.
ROM 1:8 Primum quidem gratias ago Deo meo per Jesum Christum pro omnibus vobis: quia fides vestra annuntiatur in universo mundo.
ROM 1:9 Testis enim mihi est Deus, cui servio in spiritu meo in Evangelio Filii ejus, quod sine intermissione memoriam vestri facio
ROM 1:10 semper in orationibus meis: obsecrans, si quomodo tandem aliquando prosperum iter habeam in voluntate Dei veniendi ad vos.
ROM 1:11 Desidero enim videre vos, ut aliquid impertiar vobis gratiæ spiritualis ad confirmandos vos:
ROM 1:12 id est, simul consolari in vobis per eam quæ invicem est, fidem vestram atque meam.
ROM 1:13 Nolo autem vos ignorare fratres: quia sæpe proposui venire ad vos (et prohibitus sum usque adhuc) ut aliquem fructum habeam et in vobis, sicut et in ceteris gentibus.
ROM 1:14 Græcis ac barbaris, sapientibus, et insipientibus debitor sum:
ROM 1:15 ita (quod in me) promptum est et vobis, qui Romæ estis, evangelizare.
ROM 1:16 Non enim erubesco Evangelium. Virtus enim Dei est in salutem omni credenti, Judæo primum, et Græco.
ROM 1:17 Justitia enim Dei in eo revelatur ex fide in fidem: sicut scriptum est: Justus autem ex fide vivit.
ROM 1:18 Revelatur enim ira Dei de cælo super omnem impietatem, et injustitiam hominum eorum, qui veritatem Dei in injustitia detinent:
ROM 1:19 quia quod notum est Dei, manifestum est in illis. Deus enim illis manifestavit.
ROM 1:20 Invisibilia enim ipsius, a creatura mundi, per ea quæ facta sunt, intellecta, conspiciuntur: sempiterna quoque ejus virtus, et divinitas: ita ut sint inexcusabiles.
ROM 1:21 Quia cum cognovissent Deum, non sicut Deum glorificaverunt, aut gratias egerunt: sed evanuerunt in cogitationibus suis, et obscuratum est insipiens cor eorum:
ROM 1:22 dicentes enim se esse sapientes, stulti facti sunt.
ROM 1:23 Et mutaverunt gloriam incorruptibilis Dei in similitudinem imaginis corruptibilis hominis, et volucrum, et quadrupedum, et serpentium.
ROM 1:24 Propter quod tradidit illos Deus in desideria cordis eorum, in immunditiam, ut contumeliis afficiant corpora sua in semetipsis:
ROM 1:25 qui commutaverunt veritatem Dei in mendacium: et coluerunt, et servierunt creaturæ potius quam Creatori, qui est benedictus in sæcula. Amen.
ROM 1:26 Propterea tradidit illos Deus in passiones ignominiæ: nam feminæ eorum immutaverunt naturalem usum in eum usum qui est contra naturam.
ROM 1:27 Similiter autem et masculi, relicto naturali usu feminæ, exarserunt in desideriis suis in invicem, masculi in masculos turpitudinem operantes, et mercedem, quam oportuit, erroris sui in semetipsis recipientes.
ROM 1:28 Et sicut non probaverunt Deum habere in notitia, tradidit illos Deus in reprobum sensum, ut faciant ea quæ non conveniunt,
ROM 1:29 repletos omni iniquitate, malitia, fornicatione, avaritia, nequitia, plenos invidia, homicidio, contentione, dolo, malignitate: susurrones,
ROM 1:30 detractores, Deo odibiles, contumeliosos, superbos, elatos, inventores malorum, parentibus non obedientes,
ROM 1:31 insipientes, incompositos, sine affectione, absque fœdere, sine misericordia.
ROM 1:32 Qui cum justitiam Dei cognovissent, non intellexerunt quoniam qui talia agunt, digni sunt morte: et non solum qui ea faciunt, sed etiam qui consentiunt facientibus.
ROM 2:1 Propter quod inexcusabilis es, o homo omnis qui judicas. In quo enim judicas alterum, teipsum condemnas: eadem enim agis quæ judicas.
ROM 2:2 Scimus enim quoniam judicium Dei est secundum veritatem in eos qui talia agunt.
ROM 2:3 Existimas autem hoc, o homo, qui judicas eos qui talia agunt, et facis ea, quia tu effugies judicium Dei?
ROM 2:4 an divitias bonitatis ejus, et patientiæ, et longanimitatis contemnis? ignoras quoniam benignitas Dei ad pœnitentiam te adducit?
ROM 2:5 Secundum autem duritiam tuam, et impœnitens cor, thesaurizas tibi iram in die iræ, et revelationis justi judicii Dei,
ROM 2:6 qui reddet unicuique secundum opera ejus:
ROM 2:7 iis quidem qui secundum patientiam boni operis, gloriam, et honorem, et incorruptionem quærunt, vitam æternam:
ROM 2:8 iis autem qui sunt ex contentione, et qui non acquiescunt veritati, credunt autem iniquitati, ira et indignatio.
ROM 2:9 Tribulatio et angustia in omnem animam hominis operantis malum, Judæi primum, et Græci:
ROM 2:10 gloria autem, et honor, et pax omni operanti bonum, Judæo primum, et Græco:
ROM 2:11 non enim est acceptio personarum apud Deum.
ROM 2:12 Quicumque enim sine lege peccaverunt, sine lege peribunt: et quicumque in lege peccaverunt, per legem judicabuntur.
ROM 2:13 Non enim auditores legis justi sunt apud Deum, sed factores legis justificabuntur.
ROM 2:14 Cum autem gentes, quæ legem non habent, naturaliter ea, quæ legis sunt, faciunt, ejusmodi legem non habentes, ipsi sibi sunt lex:
ROM 2:15 qui ostendunt opus legis scriptum in cordibus suis, testimonium reddente illis conscientia ipsorum, et inter se invicem cogitationibus accusantibus, aut etiam defendentibus,
ROM 2:16 in die, cum judicabit Deus occulta hominum, secundum Evangelium meum per Jesum Christum.
ROM 2:17 Si autem tu Judæus cognominaris, et requiescis in lege, et gloriaris in Deo,
ROM 2:18 et nosti voluntatem ejus, et probas utiliora, instructus per legem,
ROM 2:19 confidis teipsum esse ducem cæcorum, lumen eorum qui in tenebris sunt,
ROM 2:20 eruditorem insipientium, magistrum infantium, habentem formam scientiæ, et veritatis in lege.
ROM 2:21 Qui ergo alium doces, teipsum non doces: qui prædicas non furandum, furaris:
ROM 2:22 qui dicis non mœchandum, mœcharis: qui abominaris idola, sacrilegium facis:
ROM 2:23 qui in lege gloriaris, per prævaricationem legis Deum inhonoras.
ROM 2:24 (Nomen enim Dei per vos blasphematur inter gentes, sicut scriptum est.)
ROM 2:25 Circumcisio quidem prodest, si legem observes: si autem prævaricator legis sis, circumcisio tua præputium facta est.
ROM 2:26 Si igitur præputium justitias legis custodiat, nonne præputium illius in circumcisionem reputabitur?
ROM 2:27 et judicabit id quod ex natura est præputium, legem consummans, te, qui per litteram et circumcisionem prævaricator legis es?
ROM 2:28 Non enim qui in manifesto, Judæus est: neque quæ in manifesto, in carne, est circumcisio:
ROM 2:29 sed qui in abscondito, Judæus est: et circumcisio cordis in spiritu, non littera: cujus laus non ex hominibus, sed ex Deo est.
ROM 3:1 Quid ergo amplius Judæo est? aut quæ utilitas circumcisionis?
ROM 3:2 Multum per omnem modum. Primum quidem quia credita sunt illis eloquia Dei.
ROM 3:3 Quid enim si quidam illorum non crediderunt? numquid incredulitas illorum fidem Dei evacuabit? Absit.
ROM 3:4 Est autem Deus verax: omnis autem homo mendax, sicut scriptum est: [Ut justificeris in sermonibus tuis: et vincas cum judicaris.]
ROM 3:5 Si autem iniquitas nostra justitiam Dei commendat, quid dicemus? Numquid iniquus est Deus, qui infert iram?
ROM 3:6 secundum hominem dico. Absit. Alioquin quomodo judicabit Deus hunc mundum?
ROM 3:7 Si enim veritas Dei in meo mendacio abundavit in gloriam ipsius: quid adhuc et ego tamquam peccator judicor?
ROM 3:8 et non (sicut blasphemamur, et sicut aiunt quidam nos dicere) faciamus mala ut veniant bona: quorum damnatio justa est.
ROM 3:9 Quid ergo? præcellimus eos? Nequaquam. Causati enim sumus Judæos et Græcos omnes sub peccato esse,
ROM 3:10 sicut scriptum est: [Quia non est justus quisquam:
ROM 3:11 non est intelligens, non est requirens Deum.
ROM 3:12 Omnes declinaverunt, simul inutiles facti sunt: non est qui faciat bonum, non est usque ad unum.
ROM 3:13 Sepulchrum patens est guttur eorum, linguis suis dolose agebant: venenum aspidum sub labiis eorum:
ROM 3:14 quorum os maledictione, et amaritudine plenum est:
ROM 3:15 veloces pedes eorum ad effundendum sanguinem:
ROM 3:16 contritio et infelicitas in viis eorum:
ROM 3:17 et viam pacis non cognoverunt:
ROM 3:18 non est timor Dei ante oculos eorum.]
ROM 3:19 Scimus autem quoniam quæcumque lex loquitur, iis, qui in lege sunt, loquitur: ut omne os obstruatur, et subditus fiat omnis mundus Deo:
ROM 3:20 quia ex operibus legis non justificabitur omnis caro coram illo. Per legem enim cognitio peccati.
ROM 3:21 Nunc autem sine lege justitia Dei manifestata est: testificata a lege et prophetis.
ROM 3:22 Justitia autem Dei per fidem Jesu Christi in omnes et super omnes qui credunt in eum: non enim est distinctio:
ROM 3:23 omnes enim peccaverunt, et egent gloria Dei.
ROM 3:24 Justificati gratis per gratiam ipsius, per redemptionem quæ est in Christo Jesu,
ROM 3:25 quem proposuit Deus propitiationem per fidem in sanguine ipsius, ad ostensionem justitiæ suæ propter remissionem præcedentium delictorum
ROM 3:26 in sustentatione Dei, ad ostensionem justitiæ ejus in hoc tempore: ut sit ipse justus, et justificans eum, qui est ex fide Jesu Christi.
ROM 3:27 Ubi est ergo gloriatio tua? Exclusa est. Per quam legem? Factorum? Non: sed per legem fidei.
ROM 3:28 Arbitramur enim justificari hominem per fidem sine operibus legis.
ROM 3:29 An Judæorum Deus tantum? nonne et gentium? Immo et gentium:
ROM 3:30 quoniam quidem unus est Deus, qui justificat circumcisionem ex fide, et præputium per fidem.
ROM 3:31 Legem ergo destruimus per fidem? Absit: sed legem statuimus.
ROM 4:1 Quid ergo dicemus invenisse Abraham patrem nostrum secundum carnem?
ROM 4:2 Si enim Abraham ex operibus justificatus est, habet gloriam, sed non apud Deum.
ROM 4:3 Quid enim dicit Scriptura? Credidit Abraham Deo, et reputatam est illi ad justitiam.
ROM 4:4 Ei autem qui operatur, merces non imputatur secundum gratiam, sed secundum debitum.
ROM 4:5 Ei vero qui non operatur, credenti autem in eum, qui justificat impium, reputatur fides ejus ad justitiam secundum propositum gratiæ Dei.
ROM 4:6 Sicut et David dicit beatitudinem hominis, cui Deus accepto fert justitiam sine operibus:
ROM 4:7 [Beati, quorum remissæ sunt iniquitates, et quorum tecta sunt peccata.
ROM 4:8 Beatus vir, cui non imputavit Dominus peccatum.]
ROM 4:9 Beatitudo ergo hæc in circumcisione tantum manet, an etiam in præputio? Dicimus enim quia reputata est Abrahæ fides ad justitiam.
ROM 4:10 Quomodo ergo reputata est? in circumcisione, an in præputio? Non in circumcisione, sed in præputio.
ROM 4:11 Et signum accepit circumcisionis, signaculum justitiæ fidei, quæ est in præputio: ut sit pater omnium credentium per præputium, ut reputetur et illis ad justitiam:
ROM 4:12 et sit pater circumcisionis non iis tantum, qui sunt ex circumcisione, sed et iis qui sectantur vestigia fidei, quæ est in præputio patris nostri Abrahæ.
ROM 4:13 Non enim per legem promissio Abrahæ, aut semini ejus ut hæres esset mundi: sed per justitiam fidei.
ROM 4:14 Si enim qui ex lege, hæredes sunt: exinanita est fides, abolita est promissio.
ROM 4:15 Lex enim iram operatur. Ubi enim non est lex, nec prævaricatio.
ROM 4:16 Ideo ex fide, ut secundum gratiam firma sit promissio omni semini, non ei qui ex lege est solum, sed et ei qui ex fide est Abrahæ, qui pater est omnium nostrum
ROM 4:17 (sicut scriptum est: Quia patrem multarum gentium posui te) ante Deum, cui credidit, qui vivificat mortuos, et vocat ea quæ non sunt, tamquam ea quæ sunt:
ROM 4:18 qui contra spem in spem credidit, ut fieret pater multarum gentium secundum quod dictum est ei: Sic erit semen tuum.
ROM 4:19 Et non infirmatus est fide, nec consideravit corpus suum emortuum, cum jam fere centum esset annorum, et emortuam vulvam Saræ.
ROM 4:20 In repromissione etiam Dei non hæsitavit diffidentia, sed confortatus est fide, dans gloriam Deo:
ROM 4:21 plenissime sciens, quia quæcumque promisit, potens est et facere.
ROM 4:22 Ideo et reputatum est illi ad justitiam.
ROM 4:23 Non est autem scriptum tantum propter ipsum quia reputatum est illi ad justitiam:
ROM 4:24 sed et propter nos, quibus reputabitur credentibus in eum, qui suscitavit Jesum Christum Dominum nostrum a mortuis,
ROM 4:25 qui traditus est propter delicta nostra, et resurrexit propter justificationem nostram.
ROM 5:1 Justificati ergo ex fide, pacem habeamus ad Deum per Dominum nostrum Jesum Christum:
ROM 5:2 per quem et habemus accessum per fidem in gratiam istam, in qua stamus, et gloriamur in spe gloriæ filiorum Dei.
ROM 5:3 Non solum autem, sed et gloriamur in tribulationibus: scientes quod tribulatio patientiam operatur:
ROM 5:4 patientia autem probationem, probatio vero spem,
ROM 5:5 spes autem non confundit: quia caritas Dei diffusa est in cordibus nostris per Spiritum Sanctum, qui datus est nobis.
ROM 5:6 Ut quid enim Christus, cum adhuc infirmi essemus, secundum tempus, pro impiis mortuus est?
ROM 5:7 vix enim pro justo quis moritur: nam pro bono forsitan quis audeat mori.
ROM 5:8 Commendat autem caritatem suam Deus in nobis: quoniam cum adhuc peccatores essemus, secundum tempus,
ROM 5:9 Christus pro nobis mortuus est: multo igitur magis nunc justificati in sanguine ipsius, salvi erimus ab ira per ipsum.
ROM 5:10 Si enim cum inimici essemus, reconciliati sumus Deo per mortem filii ejus: multo magis reconciliati, salvi erimus in vita ipsius.
ROM 5:11 Non solum autem: sed et gloriamur in Deo per Dominum nostrum Jesum Christum, per quem nunc reconciliationem accepimus.
ROM 5:12 Propterea sicut per unum hominem peccatum in hunc mundum intravit, et per peccatum mors, et ita in omnes homines mors pertransiit, in quo omnes peccaverunt.
ROM 5:13 Usque ad legem enim peccatum erat in mundo: peccatum autem non imputabatur, cum lex non esset.
ROM 5:14 Sed regnavit mors ab Adam usque ad Moysen etiam in eos qui non peccaverunt in similitudinem prævaricationis Adæ, qui est forma futuri.
ROM 5:15 Sed non sicut delictum, ita et donum: si enim unius delicto multi mortui sunt: multo magis gratia Dei et donum in gratia unius hominis Jesu Christi in plures abundavit.
ROM 5:16 Et non sicut per unum peccatum, ita et donum. Nam judicium quidem ex uno in condemnationem: gratia autem ex multis delictis in justificationem.
ROM 5:17 Si enim unius delicto mors regnavit per unum: multo magis abundantiam gratiæ, et donationis, et justitiæ accipientes, in vita regnabunt per unum Jesum Christum.
ROM 5:18 Igitur sicut per unius delictum in omnes homines in condemnationem: sic et per unius justitiam in omnes homines in justificationem vitæ.
ROM 5:19 Sicut enim per inobedientiam unius hominis, peccatores constituti sunt multi: ita et per unius obeditionem, justi constituentur multi.
ROM 5:20 Lex autem subintravit ut abundaret delictum. Ubi autem abundavit delictum, superabundavit gratia:
ROM 5:21 ut sicut regnavit peccatum in mortem: ita et gratia regnet per justitiam in vitam æternam, per Jesum Christum Dominum nostrum.
ROM 6:1 Quid ergo dicemus? permanebimus in peccato ut gratia abundet?
ROM 6:2 Absit. Qui enim mortui sumus peccato, quomodo adhuc vivemus in illo?
ROM 6:3 an ignoratis quia quicumque baptizati sumus in Christo Jesu, in morte ipsius baptizati sumus?
ROM 6:4 Consepulti enim sumus cum illo per baptismum in mortem: ut quomodo Christus surrexit a mortuis per gloriam Patris, ita et nos in novitate vitæ ambulemus.
ROM 6:5 Si enim complantati facti sumus similitudini mortis ejus: simul et resurrectionis erimus.
ROM 6:6 Hoc scientes, quia vetus homo noster simul crucifixus est, ut destruatur corpus peccati, et ultra non serviamus peccato.
ROM 6:7 Qui enim mortuus est, justificatus est a peccato.
ROM 6:8 Si autem mortui sumus cum Christo, credimus quia simul etiam vivemus cum Christo,
ROM 6:9 scientes quod Christus resurgens ex mortuis jam non moritur: mors illi ultra non dominabitur.
ROM 6:10 Quod enim mortuus est peccato, mortuus est semel: quod autem vivit, vivit Deo.
ROM 6:11 Ita et vos existimate vos mortuos quidem esse peccato, viventes autem Deo, in Christo Jesu Domino nostro.
ROM 6:12 Non ergo regnet peccatum in vestro mortali corpore ut obediatis concupiscentiis ejus.
ROM 6:13 Sed neque exhibeatis membra vestra arma iniquitatis peccato: sed exhibete vos Deo, tamquam ex mortuis viventes: et membra vestra arma justitiæ Deo.
ROM 6:14 Peccatum enim vobis non dominabitur: non enim sub lege estis, sed sub gratia.
ROM 6:15 Quid ergo? peccabimus, quoniam non sumus sub lege, sed sub gratia? Absit.
ROM 6:16 Nescitis quoniam cui exhibetis vos servos ad obediendum, servi estis ejus, cui obeditis, sive peccati ad mortem, sive obeditionis ad justitiam?
ROM 6:17 Gratias autem Deo quod fuistis servi peccati, obedistis autem ex corde in eam formam doctrinæ, in quam traditi estis.
ROM 6:18 Liberati autem a peccato, servi facti estis justitiæ.
ROM 6:19 Humanum dico, propter infirmitatem carnis vestræ: sicut enim exhibuistis membra vestra servire immunditiæ, et iniquitati ad iniquitatem, ita nunc exhibete membra vestra servire justitiæ in sanctificationem.
ROM 6:20 Cum enim servi essetis peccati, liberi fuistis justitiæ.
ROM 6:21 Quem ergo fructum habuistis tunc in illis, in quibus nunc erubescitis? nam finis illorum mors est.
ROM 6:22 Nunc vero liberati a peccato, servi autem facti Deo, habetis fructum vestrum in sanctificationem, finem vero vitam æternam.
ROM 6:23 Stipendia enim peccati, mors. Gratia autem Dei, vita æterna, in Christo Jesu Domino nostro.
ROM 7:1 An ignoratis, fratres (scientibus enim legem loquor), quia lex in homine dominatur quanto tempore vivit?
ROM 7:2 Nam quæ sub viro est mulier, vivente viro, alligata est legi: si autem mortuus fuerit vir ejus, soluta est a lege viri.
ROM 7:3 Igitur, vivente viro, vocabitur adultera si fuerit cum alio viro: si autem mortuus fuerit vir ejus, liberata est a lege viri, ut non sit adultera si fuerit cum alio viro.
ROM 7:4 Itaque fratres mei, et vos mortificati estis legi per corpus Christi: ut sitis alterius, qui ex mortuis resurrexit, ut fructificemus Deo.
ROM 7:5 Cum enim essemus in carne, passiones peccatorum, quæ per legem erant, operabantur in membris nostris, ut fructificarent morti.
ROM 7:6 Nunc autem soluti sumus a lege mortis, in qua detinebamur, ita ut serviamus in novitate spiritus, et non in vetustate litteræ.
ROM 7:7 Quid ergo dicemus? lex peccatum est? Absit. Sed peccatum non cognovi, nisi per legem: nam concupiscentiam nesciebam, nisi lex diceret: Non concupisces.
ROM 7:8 Occasione autem accepta, peccatum per mandatum operatum est in me omnem concupiscentiam. Sine lege enim peccatum mortuum erat.
ROM 7:9 Ego autem vivebam sine lege aliquando: sed cum venisset mandatum, peccatum revixit.
ROM 7:10 Ego autem mortuus sum: et inventum est mihi mandatum, quod erat ad vitam, hoc esse ad mortem.
ROM 7:11 Nam peccatum occasione accepta per mandatum, seduxit me, et per illud occidit.
ROM 7:12 Itaque lex quidem sancta, et mandatum sanctum, et justum, et bonum.
ROM 7:13 Quod ergo bonum est, mihi factum est mors? Absit. Sed peccatum, ut appareat peccatum, per bonum operatum est mihi mortem: ut fiat supra modum peccans peccatum per mandatum.
ROM 7:14 Scimus enim quia lex spiritualis est: ego autem carnalis sum, venundatus sub peccato.
ROM 7:15 Quod enim operor, non intelligo: non enim quod volo bonum, hoc ago: sed quod odi malum, illud facio.
ROM 7:16 Si autem quod nolo, illud facio: consentio legi, quoniam bona est.
ROM 7:17 Nunc autem jam non ego operor illud, sed quod habitat in me peccatum.
ROM 7:18 Scio enim quia non habitat in me, hoc est in carne mea, bonum. Nam velle, adjacet mihi: perficere autem bonum, non invenio.
ROM 7:19 Non enim quod volo bonum, hoc facio: sed quod nolo malum, hoc ago.
ROM 7:20 Si autem quod nolo, illud facio: jam non ego operor illud, sed quod habitat in me, peccatum.
ROM 7:21 Invenio igitur legem, volenti mihi facere bonum, quoniam mihi malum adjacet:
ROM 7:22 condelector enim legi Dei secundum interiorem hominem:
ROM 7:23 video autem aliam legem in membris meis, repugnantem legi mentis meæ, et captivantem me in lege peccati, quæ est in membris meis.
ROM 7:24 Infelix ego homo, quis me liberabit de corpore mortis hujus?
ROM 7:25 gratia Dei per Jesum Christum Dominum nostrum. Igitur ego ipse mente servio legi Dei: carne autem, legi peccati.
ROM 8:1 Nihil ergo nunc damnationis est iis qui sunt in Christo Jesu: qui non secundum carnem ambulant.
ROM 8:2 Lex enim spiritus vitæ in Christo Jesu liberavit me a lege peccati et mortis.
ROM 8:3 Nam quod impossibile erat legi, in quo infirmabatur per carnem: Deus Filium suum mittens in similitudinem carnis peccati et de peccato, damnavit peccatum in carne,
ROM 8:4 ut justificatio legis impleretur in nobis, qui non secundum carnem ambulamus, sed secundum spiritum.
ROM 8:5 Qui enim secundum carnem sunt, quæ carnis sunt, sapiunt: qui vero secundum spiritum sunt, quæ sunt spiritus, sentiunt.
ROM 8:6 Nam prudentia carnis, mors est: prudentia autem spiritus, vita et pax:
ROM 8:7 quoniam sapientia carnis inimica est Deo: legi enim Dei non est subjecta, nec enim potest.
ROM 8:8 Qui autem in carne sunt, Deo placere non possunt.
ROM 8:9 Vos autem in carne non estis, sed in spiritu: si tamen Spiritus Dei habitat in vobis. Si quis autem Spiritum Christi non habet, hic non est ejus.
ROM 8:10 Si autem Christus in vobis est, corpus quidem mortuum est propter peccatum, spiritus vero vivit propter justificationem.
ROM 8:11 Quod si Spiritus ejus, qui suscitavit Jesum a mortuis, habitat in vobis: qui suscitavit Jesum Christum a mortuis, vivificabit et mortalia corpora vestra, propter inhabitantem Spiritum ejus in vobis.
ROM 8:12 Ergo fratres, debitores sumus non carni, ut secundum carnem vivamus.
ROM 8:13 Si enim secundum carnem vixeritis, moriemini: si autem spiritu facta carnis mortificaveritis, vivetis.
ROM 8:14 Quicumque enim Spiritu Dei aguntur, ii sunt filii Dei.
ROM 8:15 Non enim accepistis spiritum servitutis iterum in timore, sed accepistis spiritum adoptionis filiorum, in quo clamamus: Abba (Pater).
ROM 8:16 Ipse enim Spiritus testimonium reddit spiritui nostro quod sumus filii Dei.
ROM 8:17 Si autem filii, et hæredes: hæredes, quidem Dei, cohæredes autem Christi: si tamen compatimur ut et conglorificemur.
ROM 8:18 Existimo enim quod non sunt condignæ passiones hujus temporis ad futuram gloriam, quæ revelabitur in nobis.
ROM 8:19 Nam exspectatio creaturæ revelationem filiorum Dei exspectat.
ROM 8:20 Vanitati enim creatura subjecta est non volens, sed propter eum, qui subjecit eam in spe:
ROM 8:21 quia et ipsa creatura liberabitur a servitute corruptionis in libertatem gloriæ filiorum Dei.
ROM 8:22 Scimus enim quod omnis creatura ingemiscit, et parturit usque adhuc.
ROM 8:23 Non solum autem illa, sed et nos ipsi primitias spiritus habentes: et ipsi intra nos gemimus adoptionem filiorum Dei exspectantes, redemptionem corporis nostri.
ROM 8:24 Spe enim salvi facti sumus. Spes autem, quæ videtur, non est spes: nam quod videt quis, quid sperat?
ROM 8:25 Si autem quod non videmus, speramus: per patientiam exspectamus.
ROM 8:26 Similiter autem et Spiritus adjuvat infirmitatem nostram: nam quid oremus, sicut oportet, nescimus: sed ipse Spiritus postulat pro nobis gemitibus inenarrabilibus.
ROM 8:27 Qui autem scrutatur corda, scit quid desideret Spiritus: quia secundum Deum postulat pro sanctis.
ROM 8:28 Scimus autem quoniam diligentibus Deum omnia cooperantur in bonum, iis qui secundum propositum vocati sunt sancti.
ROM 8:29 Nam quos præscivit, et prædestinavit conformes fieri imaginis Filii sui, ut sit ipse primogenitus in multis fratribus.
ROM 8:30 Quos autem prædestinavit, hos et vocavit: et quos vocavit, hos et justificavit: quos autem justificavit, illos et glorificavit.
ROM 8:31 Quid ergo dicemus ad hæc? si Deus pro nobis, qui contra nos?
ROM 8:32 Qui etiam proprio Filio suo non pepercit, sed pro nobis omnibus tradidit illum: quomodo non etiam cum illo omnia nobis donavit?
ROM 8:33 Quis accusabit adversus electos Dei? Deus qui justificat,
ROM 8:34 quis est qui condemnet? Christus Jesus, qui mortuus est, immo qui et resurrexit, qui est ad dexteram Dei, qui etiam interpellat pro nobis.
ROM 8:35 Quis ergo nos separabit a caritate Christi? tribulatio? an angustia? an fames? an nuditas? an periculum? an persecutio? an gladius?
ROM 8:36 (Sicut scriptum est: [Quia propter te mortificamur tota die: æstimati sumus sicut oves occisionis.)]
ROM 8:37 Sed in his omnibus superamus propter eum qui dilexit nos.
ROM 8:38 Certus sum enim quia neque mors, neque vita, neque angeli, neque principatus, neque virtutes, neque instantia, neque futura, neque fortitudo,
ROM 8:39 neque altitudo, neque profundum, neque creatura alia poterit nos separare a caritate Dei, quæ est in Christo Jesu Domino nostro.
ROM 9:1 Veritatem dico in Christo, non mentior: testimonium mihi perhibente conscientia mea in Spiritu Sancto:
ROM 9:2 quoniam tristitia mihi magna est, et continuus dolor cordi meo.
ROM 9:3 Optabam enim ego ipse anathema esse a Christo pro fratribus meis, qui sunt cognati mei secundum carnem,
ROM 9:4 qui sunt Israëlitæ, quorum adoptio est filiorum, et gloria, et testamentum, et legislatio, et obsequium, et promissa:
ROM 9:5 quorum patres, et ex quibus est Christus secundum carnem, qui est super omnia Deus benedictus in sæcula. Amen.
ROM 9:6 Non autem quod exciderit verbum Dei. Non enim omnes qui ex Israël sunt, ii sunt Israëlitæ:
ROM 9:7 neque qui semen sunt Abrahæ, omnes filii: sed in Isaac vocabitur tibi semen:
ROM 9:8 id est, non qui filii carnis, hi filii Dei: sed qui filii sunt promissionis, æstimantur in semine.
ROM 9:9 Promissionis enim verbum hoc est: Secundum hoc tempus veniam: et erit Saræ filius.
ROM 9:10 Non solum autem illa: sed et Rebecca ex uno concubitu habens, Isaac patris nostri.
ROM 9:11 Cum enim nondum nati fuissent, aut aliquid boni egissent, aut mali (ut secundum electionem propositum Dei maneret),
ROM 9:12 non ex operibus, sed ex vocante dictum est ei quia major serviet minori,
ROM 9:13 sicut scriptum est: Jacob dilexi, Esau autem odio habui.
ROM 9:14 Quid ergo dicemus? numquid iniquitas apud Deum? Absit.
ROM 9:15 Moysi enim dicit: Miserebor cujus misereor: et misericordiam præstabo cujus miserebor.
ROM 9:16 Igitur non volentis, neque currentis, sed miserentis est Dei.
ROM 9:17 Dicit enim Scriptura Pharaoni: Quia in hoc ipsum excitavi te, ut ostendam in te virtutem meam: et ut annuntietur nomen meum in universa terra.
ROM 9:18 Ergo cujus vult miseretur, et quem vult indurat.
ROM 9:19 Dicis itaque mihi: Quid adhuc queritur? voluntati enim ejus quis resistit?
ROM 9:20 O homo, tu quis es, qui respondeas Deo? numquid dicit figmentum ei qui se finxit: Quid me fecisti sic?
ROM 9:21 an non habet potestatem figulus luti ex eadem massa facere aliud quidem vas in honorem, aliud vero in contumeliam?
ROM 9:22 Quod si Deus volens ostendere iram, et notum facere potentiam suam, sustinuit in multa patientia vasa iræ, apta in interitum,
ROM 9:23 ut ostenderet divitias gloriæ suæ in vasa misericordiæ, quæ præparavit in gloriam.
ROM 9:24 Quos et vocavit nos non solum ex Judæis, sed etiam in gentibus,
ROM 9:25 sicut in Osee dicit: Vocabo non plebem meam, plebem meam: et non dilectam, dilectam: et non misericordiam consecutam, misericordiam consecutam.
ROM 9:26 Et erit: in loco, ubi dictum est eis: Non plebs mea vos: ibi vocabuntur filii Dei vivi.
ROM 9:27 Isaias autem clamat pro Israël: Si fuerit numerus filiorum Israël tamquam arena maris, reliquiæ salvæ fient.
ROM 9:28 Verbum enim consummans, et abbrevians in æquitate: quia verbum breviatum faciet Dominus super terram:
ROM 9:29 et sicut prædixit Isaias: Nisi Dominus Sabaoth reliquisset nobis semen, sicut Sodoma facti essemus, et sicut Gomorrha similes fuissemus.
ROM 9:30 Quid ergo dicemus? Quod gentes, quæ non sectabantur justitiam, apprehenderunt justitiam: justitiam autem, quæ ex fide est.
ROM 9:31 Israël vero sectando legem justitiæ, in legem justitiæ non pervenit.
ROM 9:32 Quare? Quia non ex fide, sed quasi ex operibus: offenderunt enim in lapidem offensionis,
ROM 9:33 sicut scriptum est: Ecce pono in Sion lapidem offensionis, et petram scandali: et omnis qui credit in eum, non confundetur.
ROM 10:1 Fratres, voluntas quidem cordis mei, et obsecratio ad Deum, fit pro illis in salutem.
ROM 10:2 Testimonium enim perhibeo illis quod æmulationem Dei habent, sed non secundum scientiam.
ROM 10:3 Ignorantes enim justitiam Dei, et suam quærentes statuere, justitiæ Dei non sunt subjecti.
ROM 10:4 Finis enim legis, Christus, ad justitiam omni credenti.
ROM 10:5 Moyses enim scripsit, quoniam justitiam, quæ ex lege est, qui fecerit homo, vivet in ea.
ROM 10:6 Quæ autem ex fide est justitia, sic dicit: Ne dixeris in corde tuo: Quis ascendet in cælum? id est, Christum deducere:
ROM 10:7 aut, Quis descendet in abyssum? hoc est, Christum a mortuis revocare.
ROM 10:8 Sed quid dicit Scriptura? Prope est verbum in ore tuo, et in corde tuo: hoc est verbum fidei, quod prædicamus.
ROM 10:9 Quia si confitearis in ore tuo Dominum Jesum, et in corde tuo credideris quod Deus illum suscitavit a mortuis, salvus eris.
ROM 10:10 Corde enim creditur ad justitiam: ore autem confessio fit ad salutem.
ROM 10:11 Dicit enim Scriptura: Omnis qui credit in illum, non confundetur.
ROM 10:12 Non enim est distinctio Judæi et Græci: nam idem Dominus omnium, dives in omnes qui invocant illum.
ROM 10:13 Omnis enim quicumque invocaverit nomen Domini, salvus erit.
ROM 10:14 Quomodo ergo invocabunt, in quem non crediderunt? aut quomodo credent ei, quem non audierunt? quomodo autem audient sine prædicante?
ROM 10:15 quomodo vero prædicabunt nisi mittantur? sicut scriptum est: Quam speciosi pedes evangelizantium pacem, evangelizantium bona !
ROM 10:16 Sed non omnes obediunt Evangelio. Isaias enim dicit: Domine, quis credidit auditui nostro?
ROM 10:17 Ergo fides ex auditu, auditus autem per verbum Christi.
ROM 10:18 Sed dico: Numquid non audierunt? Et quidem in omnem terram exivit sonus eorum, et in fines orbis terræ verba eorum.
ROM 10:19 Sed dico: Numquid Israël non cognovit? Primus Moyses dicit: Ego ad æmulationem vos adducam in non gentem: in gentem insipientem, in iram vos mittam.
ROM 10:20 Isaias autem audet, et dicit: Inventus sum a non quærentibus me: palam apparui iis qui me non interrogabant.
ROM 10:21 Ad Israël autem dicit: Tota die expandi manus meas ad populum non credentem, et contradicentem.
ROM 11:1 Dico ergo: Numquid Deus repulit populum suum? Absit. Nam et ego Israëlita sum ex semine Abraham, de tribu Benjamin:
ROM 11:2 non repulit Deus plebem suam, quam præscivit. An nescitis in Elia quid dicit Scriptura? quemadmodum interpellat Deum adversum Israël:
ROM 11:3 Domine, prophetas tuos occiderunt, altaria tua suffoderunt: et ego relictus sum solus, et quærunt animam meam.
ROM 11:4 Sed quid dicit illi divinum responsum? Reliqui mihi septem millia virorum, qui non curvaverunt genua ante Baal.
ROM 11:5 Sic ergo et in hoc tempore reliquiæ secundum electionem gratiæ salvæ factæ sunt.
ROM 11:6 Si autem gratia, jam non ex operibus: alioquin gratia jam non est gratia.
ROM 11:7 Quid ergo? Quod quærebat Israël, hoc non est consecutus: electio autem consecuta est: ceteri vero excæcati sunt:
ROM 11:8 sicut scriptum est: Dedit illis Deus spiritum compunctionis: oculos ut non videant, et aures ut non audiant, usque in hodiernum diem.
ROM 11:9 Et David dicit: Fiat mensa eorum in laqueum, et in captionem, et in scandalum, et in retributionem illis.
ROM 11:10 Obscurentur oculi eorum ne videant: et dorsum eorum semper incurva.
ROM 11:11 Dico ergo: Numquid sic offenderunt ut caderent? Absit. Sed illorum delicto, salus est gentibus ut illos æmulentur.
ROM 11:12 Quod si delictum illorum divitiæ sunt mundi, et diminutio eorum divitiæ gentium: quanto magis plenitudo eorum?
ROM 11:13 Vobis enim dico gentibus: Quamdiu quidem ego sum gentium Apostolus, ministerium meum honorificabo,
ROM 11:14 si quomodo ad æmulandum provocem carnem meam, et salvos faciam aliquos ex illis.
ROM 11:15 Si enim amissio eorum, reconciliatio est mundi: quæ assumptio, nisi vita ex mortuis?
ROM 11:16 Quod si delibatio sancta est, et massa: et si radix sancta, et rami.
ROM 11:17 Quod si aliqui ex ramis fracti sunt, tu autem cum oleaster esses, insertus es in illis, et socius radicis, et pinguedinis olivæ factus es,
ROM 11:18 noli gloriari adversus ramos. Quod si gloriaris: non tu radicem portas, sed radix te.
ROM 11:19 Dices ergo: Fracti sunt rami ut ego inserar.
ROM 11:20 Bene: propter incredulitatem fracti sunt. Tu autem fide stas: noli altum sapere, sed time.
ROM 11:21 Si enim Deus naturalibus ramis non pepercit: ne forte nec tibi parcat.
ROM 11:22 Vide ergo bonitatem, et severitatem Dei: in eos quidem qui ceciderunt, severitatem: in te autem bonitatem Dei, si permanseris in bonitate, alioquin et tu excideris.
ROM 11:23 Sed et illi, si non permanserint in incredulitate, inserentur: potens est enim Deus iterum inserere illos.
ROM 11:24 Nam si tu ex naturali excisus es oleastro, et contra naturam insertus es in bonam olivam: quanto magis ii qui secundum naturam inserentur suæ olivæ?
ROM 11:25 Nolo enim vos ignorare, fratres, mysterium hoc (ut non sitis vobis ipsis sapientes), quia cæcitas ex parte contigit in Israël, donec plenitudo gentium intraret,
ROM 11:26 et sic omnis Israël salvus fieret, sicut scriptum est: Veniet ex Sion, qui eripiat, et avertat impietatem a Jacob.
ROM 11:27 Et hoc illis a me testamentum: cum abstulero peccata eorum.
ROM 11:28 Secundum Evangelium quidem, inimici propter vos: secundum electionem autem, carissimi propter patres.
ROM 11:29 Sine pœnitentia enim sunt dona et vocatio Dei.
ROM 11:30 Sicut enim aliquando et vos non credidistis Deo, nunc autem misericordiam consecuti estis propter incredulitatem illorum:
ROM 11:31 ita et isti nunc non crediderunt in vestram misericordiam: ut et ipsi misericordiam consequantur.
ROM 11:32 Conclusit enim Deus omnia in incredulitate, ut omnium misereatur.
ROM 11:33 O altitudo divitiarum sapientiæ, et scientiæ Dei: quam incomprehensibilia sunt judicia ejus, et investigabiles viæ ejus !
ROM 11:34 Quis enim cognovit sensum Domini? aut quis consiliarius ejus fuit?
ROM 11:35 aut quis prior dedit illi, et retribuetur ei?
ROM 11:36 Quoniam ex ipso, et per ipsum, et in ipso sunt omnia: ipsi gloria in sæcula. Amen.
ROM 12:1 Obsecro itaque vos fratres per misericordiam Dei, ut exhibeatis corpora vestra hostiam viventem, sanctam, Deo placentem, rationabile obsequium vestrum.
ROM 12:2 Et nolite conformari huic sæculo, sed reformamini in novitate sensus vestri: ut probetis quæ sit voluntas Dei bona, et beneplacens, et perfecta.
ROM 12:3 Dico enim per gratiam quæ data est mihi, omnibus qui sunt inter vos, non plus sapere quam oportet sapere, sed sapere ad sobrietatem: et unicuique sicut Deus divisit mensuram fidei.
ROM 12:4 Sicut enim in uno corpore multa membra habemus, omnia autem membra non eumdem actum habent:
ROM 12:5 ita multi unum corpus sumus in Christo, singuli autem alter alterius membra.
ROM 12:6 Habentes autem donationes secundum gratiam, quæ data est nobis, differentes: sive prophetiam secundum rationem fidei,
ROM 12:7 sive ministerium in ministrando, sive qui docet in doctrina,
ROM 12:8 qui exhortatur in exhortando, qui tribuit in simplicitate, qui præest in sollicitudine, qui miseretur in hilaritate.
ROM 12:9 Dilectio sine simulatione: odientes malum, adhærentes bono:
ROM 12:10 caritate fraternitatis invicem diligentes: honore invicem prævenientes:
ROM 12:11 sollicitudine non pigri: spiritu ferventes: Domino servientes:
ROM 12:12 spe gaudentes: in tribulatione patientes: orationi instantes:
ROM 12:13 necessitatibus sanctorum communicantes: hospitalitatem sectantes.
ROM 12:14 Benedicite persequentibus vos: benedicite, et nolite maledicere.
ROM 12:15 Gaudere cum gaudentibus, flere cum flentibus:
ROM 12:16 idipsum invicem sentientes: non alta sapientes, sed humilibus consentientes. Nolite esse prudentes apud vosmetipsos:
ROM 12:17 nulli malum pro malo reddentes: providentes bona non tantum coram Deo, sed etiam coram omnibus hominibus.
ROM 12:18 Si fieri potest, quod ex vobis est, cum omnibus hominibus pacem habentes:
ROM 12:19 non vosmetipsos defendentes carissimi, sed date locum iræ. Scriptum est enim: Mihi vindicta: ego retribuam, dicit Dominus.
ROM 12:20 Sed si esurierit inimicus tuus, ciba illum: si sitit, potum da illi: hoc enim faciens, carbones ignis congeres super caput ejus.
ROM 12:21 Noli vinci a malo, sed vince in bono malum.
ROM 13:1 Omnis anima potestatibus sublimioribus subdita sit: non est enim potestas nisi a Deo: quæ autem sunt, a Deo ordinatæ sunt.
ROM 13:2 Itaque qui resistit potestati, Dei ordinationi resistit. Qui autem resistunt, ipsi sibi damnationem acquirunt:
ROM 13:3 nam principes non sunt timori boni operis, sed mali. Vis autem non timere potestatem? Bonum fac: et habebis laudem ex illa:
ROM 13:4 Dei enim minister est tibi in bonum. Si autem malum feceris, time: non enim sine causa gladium portat. Dei enim minister est: vindex in iram ei qui malum agit.
ROM 13:5 Ideo necessitate subditi estote non solum propter iram, sed etiam propter conscientiam.
ROM 13:6 Ideo enim et tributa præstatis: ministri enim Dei sunt, in hoc ipsum servientes.
ROM 13:7 Reddite ergo omnibus debita: cui tribulatum, tributum: cui vectigal, vectigal: cui timorem, timorem: cui honorem, honorem.
ROM 13:8 Nemini quidquam debeatis, nisi ut invicem diligatis: qui enim diligit proximum, legem implevit.
ROM 13:9 Nam: Non adultabis: non occides: non furaberis: non falsum testimonium dices: non concupisces: et si quod est aliud mandatum, in hoc verbo instauratur: diliges proximum tuum sicut teipsum.
ROM 13:10 Dilectio proximi malum non operatur. Plenitudo ergo legis est dilectio.
ROM 13:11 Et hoc scientes tempus: quia hora est jam nos de somno surgere. Nunc enim propior est nostra salus, quam cum credidimus.
ROM 13:12 Nox præcessit, dies autem appropinquavit. Abjiciamus ergo opera tenebrarum, et induamur arma lucis.
ROM 13:13 Sicut in die honeste ambulemus: non in comessationibus, et ebrietatibus, non in cubilibus, et impudicitiis, non in contentione, et æmulatione:
ROM 13:14 sed induimini Dominum Jesum Christum, et carnis curam ne feceritis in desideriis.
ROM 14:1 Infirmum autem in fide assumite, non in disceptationibus cogitationum.
ROM 14:2 Alius enim credit se manducare omnia: qui autem infirmus est, olus manducet.
ROM 14:3 Is qui manducat, non manducantem non spernat: et qui non manducat, manducantem non judicet: Deus enim illum assumpsit.
ROM 14:4 Tu quis es, qui judicas alienum servum? domino suo stat, aut cadit: stabit autem: potens est enim Deus statuere illum.
ROM 14:5 Nam alius judicat diem inter diem: alius autem judicat omnem diem: unusquisque in suo sensu abundet.
ROM 14:6 Qui sapit diem, Domino sapit, et qui manducat, Domino manducat: gratias enim agit Deo. Et qui non manducat, Domino non manducat, et gratias agit Deo.
ROM 14:7 Nemo enim nostrum sibi vivit, et nemo sibi moritur.
ROM 14:8 Sive enim vivemus, Domino vivimus: sive morimur, Domino morimur. Sive ergo vivimus, sive morimur, Domini sumus.
ROM 14:9 In hoc enim Christus mortuus est, et resurrexit: ut et mortuorum et vivorum dominetur.
ROM 14:10 Tu autem quid judicas fratrem tuum? aut tu quare spernis fratrem tuum? omnes enim stabimus ante tribunal Christi.
ROM 14:11 Scriptum est enim: Vivo ego, dicit Dominus, quoniam mihi flectetur omne genu: et omnis lingua confitebitur Deo.
ROM 14:12 Itaque unusquisque nostrum pro se rationem reddet Deo.
ROM 14:13 Non ergo amplius invicem judicemus: sed hoc judicate magis, ne ponatis offendiculum fratri, vel scandalum.
ROM 14:14 Scio, et confido in Domino Jesu, quia nihil commune per ipsum, nisi ei qui existimat quid commune esset, illi commune est.
ROM 14:15 Si enim propter cibum frater tuus contristatur, jam non secundum caritatem ambulas. Noli cibo tuo illum perdere, pro quo Christus mortuus est.
ROM 14:16 Non ergo blasphemetur bonum nostrum.
ROM 14:17 Non est enim regnum Dei esca et potus: sed justitia, et pax, et gaudium in Spiritu Sancto:
ROM 14:18 qui enim in hoc servit Christo, placet Deo, et probatus est hominibus.
ROM 14:19 Itaque quæ pacis sunt, sectemur: et quæ ædificationis sunt, in invicem custodiamus.
ROM 14:20 Noli propter escam destruere opus Dei, omnia quidem sunt munda: sed malum est homini, qui per offendiculum manducat.
ROM 14:21 Bonum est non manducare carnem, et non bibere vinum, neque in quo frater tuus offenditur, aut scandalizatur, aut infirmatur.
ROM 14:22 Tu fidem habes? penes temetipsum habe coram Deo. Beatus qui non judicat semetipsum in eo quod probat.
ROM 14:23 Qui autem discernit, si manducaverit, damnatus est: quia non ex fide. Omne autem, quod non est ex fide, peccatum est.
ROM 15:1 Debemus autem nos firmiores imbecillitates infirmorum sustinere, et non nobis placere.
ROM 15:2 Unusquisque vestrum proximo suo placeat in bonum, ad ædificationem.
ROM 15:3 Etenim Christus non sibi placuit, sed sicut scriptum est: Improperia improperantium tibi ceciderunt super me.
ROM 15:4 Quæcumque enim scripta sunt, ad nostram doctrinam scripta sunt: ut per patientiam, et consolationem Scripturarum, spem habeamus.
ROM 15:5 Deus autem patientiæ et solatii det vobis idipsum sapere in alterutrum secundum Jesum Christum:
ROM 15:6 ut unanimes, uno ore honorificetis Deum et patrem Domini nostri Jesu Christi.
ROM 15:7 Propter quod suscipite invicem, sicut et Christus suscepit vos in honorem Dei.
ROM 15:8 Dico enim Christum Jesum ministrum fuisse circumcisionis propter veritatem Dei, ad confirmandas promissiones patrum:
ROM 15:9 gentes autem super misericordia honorare Deum, sicut scriptum est: Propterea confitebor tibi in gentibus, Domine, et nomini tuo cantabo.
ROM 15:10 Et iterum dicit: Lætamini gentes cum plebe ejus.
ROM 15:11 Et iterum: Laudate omnes gentes Dominum: et magnificate eum omnes populi.
ROM 15:12 Et rursus Isaias ait: Erit radix Jesse, et qui exsurget regere gentes, in eum gentes sperabunt.
ROM 15:13 Deus autem spei repleat vos omni gaudio, et pace in credendo: ut abundetis in spe, et virtute Spiritus Sancti.
ROM 15:14 Certus sum autem fratres mei et ego ipse de vobis, quoniam et ipsi pleni estis dilectione, repleti omni scientia, ita ut possitis alterutrum monere.
ROM 15:15 Audacius autem scripsi vobis fratres ex parte, tamquam in memoriam vos reducens: propter gratiam, quæ data est mihi a Deo,
ROM 15:16 ut sim minister Christi Jesu in gentibus: sanctificans Evangelium Dei, ut fiat oblatio gentium accepta, et sanctificata in Spiritu Sancto.
ROM 15:17 Habeo igitur gloriam in Christo Jesu ad Deum.
ROM 15:18 Non enim audeo aliquid loqui eorum, quæ per me non efficit Christus in obedientiam gentium, verbo et factis:
ROM 15:19 in virtute signorum, et prodigiorum, in virtute Spiritus Sancti: ita ut ab Jerusalem per circuitum usque ad Illyricum repleverim Evangelium Christi.
ROM 15:20 Sic autem prædicavi Evangelium hoc, non ubi nominatus est Christus, ne super alienum fundamentum ædificarem:
ROM 15:21 sed sicut scriptum est: Quibus non est annuntiatum de eo, videbunt: et qui non audierunt, intelligent.
ROM 15:22 Propter quod et impediebar plurimum venire ad vos, et prohibitus sum usque adhuc.
ROM 15:23 Nunc vero ulterius locum non habens in his regionibus, cupiditatem autem habens veniendi ad vos ex multis jam præcedentibus annis:
ROM 15:24 cum in Hispaniam proficisci cœpero, spero quod præteriens videam vos, et a vobis deducar illuc, si vobis primum ex parte fruitus fuero.
ROM 15:25 Nunc igitur proficiscar in Jerusalem ministrare sanctis.
ROM 15:26 Probaverunt enim Macedonia et Achaia collationem aliquam facere in pauperes sanctorum, qui sunt in Jerusalem.
ROM 15:27 Placuit enim eis: et debitores sunt eorum. Nam si spiritualium eorum participes facti sunt gentiles, debent et in carnalibus ministrare illis.
ROM 15:28 Hoc igitur cum consummavero, et assignavero eis fructum hunc, per vos proficiscar in Hispaniam.
ROM 15:29 Scio autem quoniam veniens ad vos, in abundantia benedictionis Evangelii Christi veniam.
ROM 15:30 Obsecro ergo vos fratres per Dominum nostrum Jesum Christum, et per caritatem Sancti Spiritus, ut adjuvetis me in orationibus vestris pro me ad Deum,
ROM 15:31 ut liberer ab infidelibus, qui sunt in Judæa, et obsequii mei oblatio accepta fiat in Jerusalem sanctis,
ROM 15:32 ut veniam ad vos in gaudio per voluntatem Dei, et refrigerer vobiscum.
ROM 15:33 Deus autem pacis sit cum omnibus vobis. Amen.
ROM 16:1 Commendo autem vobis Phœben sororem nostram, quæ est in ministerio ecclesiæ, quæ est in Cenchris:
ROM 16:2 ut eam suscipiatis in Domino digne sanctis: et assistatis ei in quocumque negotio vestri indiguerit: etenim ipsa quoque astitit multis, et mihi ipsi.
ROM 16:3 Salutate Priscam et Aquilam, adjutores meos in Christo Jesu
ROM 16:4 (qui pro anima mea suas cervices supposuerunt: quibus non solus ego gratias ago, sed et cunctæ ecclesiæ gentium),
ROM 16:5 et domesticam ecclesiam eorum. Salutate Epænetum dilectum mihi, qui est primitivus Asiæ in Christo.
ROM 16:6 Salutate Mariam, quæ multum laboravit in vobis.
ROM 16:7 Salutate Andronicum et Juniam, cognatos, et concaptivos meos: qui sunt nobiles in Apostolis, qui et ante me fuerunt in Christo.
ROM 16:8 Salutate Ampliatum dilectissimum mihi in Domino.
ROM 16:9 Salutate Urbanum adjutorem nostrum in Christo Jesu, et Stachyn dilectum meum.
ROM 16:10 Salutate Apellen probum in Christo.
ROM 16:11 Salutate eos qui sunt ex Aristoboli domo. Salutate Herodionem cognatum meum. Salutate eos qui sunt ex Narcisi domo, qui sunt in Domino.
ROM 16:12 Salutate Tryphænam et Tryphosam, quæ laborant in Domino. Salutate Persidem carissimam, quæ multum laboravit in Domino.
ROM 16:13 Salutate Rufum electum in Domino, et matrem ejus, et meam.
ROM 16:14 Salutate Asyncritum, Phlegontem, Hermam, Patrobam, Hermen, et qui cum eis sunt, fratres.
ROM 16:15 Salutate Philologum et Juliam, Nereum, et sororem ejus, et Olympiadem, et omnes qui cum eis sunt, sanctos.
ROM 16:16 Salutate invicem in osculo sancto. Salutant vos omnes ecclesiæ Christi.
ROM 16:17 Rogo autem vos fratres, ut observetis eos qui dissensiones et offendicula, præter doctrinam, quam vos didicistis, faciunt, et declinate ab illis.
ROM 16:18 Hujuscemodi enim Christo Domino nostro non serviunt, sed suo ventri: et per dulces sermones et benedictiones seducunt corda innocentium.
ROM 16:19 Vestra enim obedientia in omnem locum divulgata est. Gaudeo igitur in vobis. Sed volo vos sapientes esse in bono, et simplices in malo.
ROM 16:20 Deus autem pacis conterat Satanam sub pedibus vestris velociter. Gratia Domini nostri Jesu Christi vobiscum.
ROM 16:21 Salutat vos Timotheus adjutor meus, et Lucius, et Jason, et Sosipater cognati mei.
ROM 16:22 Saluto vos ego Tertius, qui scripsi epistolam, in Domino.
ROM 16:23 Salutat vos Cajus hospes meus, et universa ecclesia. Salutat vos Erastus arcarius civitatis, et Quartus, frater.
ROM 16:24 Gratia Domini nostri Jesu Christi cum omnibus vobis. Amen.
ROM 16:25 Ei autem, qui potens est vos confirmare juxta Evangelium meum, et prædicationem Jesu Christi, secundum revelationem mysterii temporibus æternis taciti
ROM 16:26 (quod nunc patefactum est per Scripturas prophetarum secundum præceptum æterni Dei, ad obeditionem fidei), in cunctis gentibus cogniti,
ROM 16:27 soli sapienti Deo, per Jesum Christum, cui honor et gloria in sæcula sæculorum. Amen.
1CO 1:1 Paulus vocatus Apostolus Jesu Christi per voluntatem Dei, et Sosthenes frater,
1CO 1:2 ecclesiæ Dei, quæ est Corinthi, sanctificatis in Christo Jesu, vocatis sanctis, cum omnibus qui invocant nomen Domini nostri Jesu Christi, in omni loco ipsorum et nostro.
1CO 1:3 Gratia vobis, et pax a Deo Patre nostro, et Domino Jesu Christo.
1CO 1:4 Gratias ago Deo meo semper pro vobis in gratia Dei, quæ data est vobis in Christo Jesu:
1CO 1:5 quod in omnibus divites facti estis in illo, in omni verbo, et in omni scientia.
1CO 1:6 Sicut testimonium Christi confirmatum est in vobis:
1CO 1:7 ita ut nihil vobis desit in ulla gratia, exspectantibus revelationem Domini nostri Jesu Christi,
1CO 1:8 qui et confirmabit vos usque in finem sine crimine, in die adventus Domini nostri Jesu Christi.
1CO 1:9 Fidelis Deus: per quem vocati estis in societatem filii ejus Jesu Christi Domini nostri.
1CO 1:10 Obsecro autem vos fratres per nomen Domini nostri Jesu Christi: ut idipsum dicatis omnes, et non sint in vobis schismata: sitis autem perfecti in eodem sensu, et in eadem sententia.
1CO 1:11 Significatum est enim mihi de vobis fratres mei ab iis, qui sunt Chloës, quia contentiones sunt inter vos.
1CO 1:12 Hoc autem dico, quod unusquisque vestrum dicit: Ego quidem sum Pauli: ego autem Apollo: ego vero Cephæ: ego autem Christi.
1CO 1:13 Divisus est Christus? numquid Paulus crucifixus est pro vobis? aut in nomine Pauli baptizati estis?
1CO 1:14 Gratias ago Deo, quod neminem vestrum baptizavi, nisi Crispum et Caium:
1CO 1:15 ne quis dicat quod in nomine meo baptizati estis.
1CO 1:16 Baptizavi autem et Stephanæ domum: ceterum nescio si quem alium baptizaverim.
1CO 1:17 Non enim misit me Christus baptizare, sed evangelizare: non in sapientia verbi, ut non evacuetur crux Christi.
1CO 1:18 Verbum enim crucis pereuntibus quidem stultitia est: iis autem qui salvi fiunt, id est nobis, Dei virtus est.
1CO 1:19 Scriptum est enim: Perdam sapientiam sapientium, et prudentiam prudentium reprobabo.
1CO 1:20 Ubi sapiens? ubi scriba? ubi conquisitor hujus sæculi? Nonne stultam fecit Deus sapientiam hujus mundi?
1CO 1:21 Nam quia in Dei sapientia non cognovit mundus per sapientiam Deum: placuit Deo per stultitiam prædicationis salvos facere credentes.
1CO 1:22 Quoniam et Judæi signa petunt, et Græci sapientiam quærunt:
1CO 1:23 nos autem prædicamus Christum crucifixum: Judæis quidem scandalum, gentibus autem stultitiam,
1CO 1:24 ipsis autem vocatis Judæis, atque Græcis Christum Dei virtutem, et Dei sapientia:
1CO 1:25 quia quod stultum est Dei, sapientius est hominibus: et quod infirmum est Dei, fortius est hominibus.
1CO 1:26 Videte enim vocationem vestram, fratres, quia non multi sapientes secundum carnem, non multi potentes, non multi nobiles:
1CO 1:27 sed quæ stulta sunt mundi elegit Deus, ut confundat sapientes: et infirma mundi elegit Deus, ut confundat fortia:
1CO 1:28 et ignobilia mundi, et contemptibilia elegit Deus, et ea quæ non sunt, ut ea quæ sunt destrueret:
1CO 1:29 ut non glorietur omnis caro in conspectu ejus.
1CO 1:30 Ex ipso autem vos estis in Christo Jesu, qui factus est nobis sapientia a Deo, et justitia, et sanctificatio, et redemptio:
1CO 1:31 ut quemadmodum scriptum est: Qui gloriatur, in Domino glorietur.
1CO 2:1 Et ego, cum venissem ad vos, fratres, veni non in sublimitate sermonis, aut sapientiæ, annuntians vobis testimonium Christi.
1CO 2:2 Non enim judicavi me scire aliquid inter vos, nisi Jesum Christum, et hunc crucifixum.
1CO 2:3 Et ego in infirmitate, et timore, et tremore multo fui apud vos:
1CO 2:4 et sermo meus, et prædicatio mea non in persuasibilibus humanæ sapientiæ verbis, sed in ostensione spiritus et virtutis:
1CO 2:5 ut fides vestra non sit in sapientia hominum, sed in virtute Dei.
1CO 2:6 Sapientiam autem loquimur inter perfectos: sapientiam vero non hujus sæculi, neque principum hujus sæculi, qui destruuntur:
1CO 2:7 sed loquimur Dei sapientiam in mysterio, quæ abscondita est, quam prædestinavit Deus ante sæcula in gloriam nostram,
1CO 2:8 quam nemo principum hujus sæculi cognovit: si enim cognovissent, numquam Dominum gloriæ crucifixissent.
1CO 2:9 Sed sicut scriptum est: Quod oculus non vidit, nec auris audivit, nec in cor hominis ascendit, quæ præparavit Deus iis qui diligunt illum:
1CO 2:10 nobis autem revelavit Deus per Spiritum suum: Spiritus enim omnia scrutatur, etiam profunda Dei.
1CO 2:11 Quis enim hominum scit quæ sunt hominis, nisi spiritus hominis, qui in ipso est? ita et quæ Dei sunt, nemo cognovit, nisi Spiritus Dei.
1CO 2:12 Nos autem non spiritum hujus mundi accepimus, sed Spiritum qui ex Deo est, ut sciamus quæ a Deo donata sunt nobis:
1CO 2:13 quæ et loquimur non in doctis humanæ sapientiæ verbis, sed in doctrina Spiritus, spiritualibus spiritualia comparantes.
1CO 2:14 Animalis autem homo non percipit ea quæ sunt Spiritus Dei: stultitia enim est illi, et non potest intelligere: quia spiritualiter examinatur.
1CO 2:15 Spiritualis autem judicat omnia: et ipse a nemine judicatur.
1CO 2:16 Quis enim cognovit sensum Domini, qui instruat eum? nos autem sensum Christi habemus.
1CO 3:1 Et ego, fratres, non potui vobis loqui quasi spiritualibus, sed quasi carnalibus. Tamquam parvulis in Christo,
1CO 3:2 lac vobis potum dedi, non escam: nondum enim poteratis: sed nec nunc quidem potestis: adhuc enim carnales estis.
1CO 3:3 Cum enim sit inter vos zelus, et contentio: nonne carnales estis, et secundum hominem ambulatis?
1CO 3:4 Cum enim quis dicat: Ego quidem sum Pauli; alius autem: Ego Apollo: nonne homines estis? Quid igitur est Apollo? quid vero Paulus?
1CO 3:5 ministri ejus, cui credidistis, ut unicuique sicut Dominus dedit.
1CO 3:6 Ego plantavi, Apollo rigavit: sed Deus incrementum dedit.
1CO 3:7 Itaque neque qui plantat est aliquid, neque qui rigat: sed qui incrementum dat, Deus.
1CO 3:8 Qui autem plantat, et qui rigat, unum sunt. Unusquisque autem propriam mercedem accipiet, secundum suum laborem.
1CO 3:9 Dei enim sumus adjutores: Dei agricultura estis, Dei ædificatio estis.
1CO 3:10 Secundum gratiam Dei, quæ data est mihi, ut sapiens architectus fundamentum posui: alius autem superædificat. Unusquisque autem videat quomodo superædificet.
1CO 3:11 Fundamentum enim aliud nemo potest ponere præter id quod positum est, quod est Christus Jesus.
1CO 3:12 Si quis autem superædificat super fundamentum hoc, aurum, argentum, lapides pretiosos, ligna, fœnum, stipulam,
1CO 3:13 uniuscujusque opus manifestum erit: dies enim Domini declarabit, quia in igne revelabitur: et uniuscujusque opus quale sit, ignis probabit.
1CO 3:14 Si cujus opus manserit quod superædificavit, mercedem accipiet.
1CO 3:15 Si cujus opus arserit, detrimentum patietur: ipse autem salvus erit, sic tamen quasi per ignem.
1CO 3:16 Nescitis quia templum Dei estis, et Spiritus Dei habitat in vobis?
1CO 3:17 Si quis autem templum Dei violaverit, disperdet illum Deus. Templum enim Dei sanctum est, quod estis vos.
1CO 3:18 Nemo se seducat: si quis videtur inter vos sapiens esse in hoc sæculo, stultus fiat ut sit sapiens.
1CO 3:19 Sapientia enim hujus mundi, stultitia est apud Deum. Scriptum est enim: Comprehendam sapientes in astutia eorum.
1CO 3:20 Et iterum: Dominus novit cogitationes sapientium quoniam vanæ sunt.
1CO 3:21 Nemo itaque glorietur in hominibus.
1CO 3:22 Omnia enim vestra sunt, sive Paulus, sive Apollo, sive Cephas, sive mundus, sive vita, sive mors, sive præsentia, sive futura: omnia enim vestra sunt:
1CO 3:23 vos autem Christi: Christus autem Dei.
1CO 4:1 Sic nos existimet homo ut ministros Christi, et dispensatores mysteriorum Dei.
1CO 4:2 Hic jam quæritur inter dispensatores ut fidelis quis inveniatur.
1CO 4:3 Mihi autem pro minimo est ut a vobis judicer, aut ab humano die: sed neque meipsum judico.
1CO 4:4 Nihil enim mihi conscius sum, sed non in hoc justificatus sum: qui autem judicat me, Dominus est.
1CO 4:5 Itaque nolite ante tempus judicare, quoadusque veniat Dominus: qui et illuminabit abscondita tenebrarum, et manifestabit consilia cordium: et tunc laus erit unicuique a Deo.
1CO 4:6 Hæc autem, fratres, transfiguravi in me et Apollo, propter vos: ut in nobis discatis, ne supra quam scriptum est, unus adversus alterum infletur pro alio.
1CO 4:7 Quis enim te discernit? quid autem habes quod non accepisti? si autem accepisti, quid gloriaris quasi non acceperis?
1CO 4:8 Jam saturati estis, jam divites facti estis: sine nobis regnatis: et utinam regnetis, ut et nos vobiscum regnemus.
1CO 4:9 Puto enim quod Deus nos Apostolos novissimos ostendit, tamquam morti destinatos: quia spectaculum facti sumus mundo, et angelis, et hominibus.
1CO 4:10 Nos stulti propter Christum, vos autem prudentes in Christo: nos infirmi, vos autem fortes: vos nobiles, nos autem ignobiles.
1CO 4:11 Usque in hanc horam et esurimus, et sitimus, et nudi sumus, et colaphis cædimur, et instabiles sumus,
1CO 4:12 et laboramus operantes manibus nostris: maledicimur, et benedicimus: persecutionem patimur, et sustinemus:
1CO 4:13 blasphemamur, et obsecramus: tamquam purgamenta hujus mundi facti sumus, omnium peripsema usque adhuc.
1CO 4:14 Non ut confundam vos, hæc scribo, sed ut filios meos carissimos moneo.
1CO 4:15 Nam si decem millia pædagogorum habeatis in Christo, sed non multos patres. Nam in Christo Jesu per Evangelium ego vos genui.
1CO 4:16 Rogo ergo vos, imitatores mei estote, sicut et ego Christi.
1CO 4:17 Ideo misi ad vos Timotheum, qui est filius meus carissimus, et fidelis in Domino: qui vos commonefaciet vias meas, quæ sunt in Christo Jesu, sicut ubique in omni ecclesia doceo.
1CO 4:18 Tamquam non venturus sim ad vos, sic inflati sunt quidam.
1CO 4:19 Veniam autem ad vos cito, si Dominus voluerit: et cognoscam non sermonem eorum qui inflati sunt, sed virtutem.
1CO 4:20 Non enim in sermone est regnum Dei, sed in virtute.
1CO 4:21 Quid vultis? in virga veniam ad vos, an in caritate, et spiritu mansuetudinis?
1CO 5:1 Omnino auditur inter vos fornicatio, et talis fornicatio, qualis nec inter gentes, ita ut uxorem patris sui aliquis habeat.
1CO 5:2 Et vos inflati estis: et non magis luctum habuistis ut tollatur de medio vestrum qui hoc opus fecit.
1CO 5:3 Ego quidem absens corpore, præsens autem spiritu, jam judicavi ut præsens eum, qui sic operatus est,
1CO 5:4 in nomine Domini nostri Jesu Christi, congregatis vobis et meo spiritu, cum virtute Domini nostri Jesu,
1CO 5:5 tradere hujusmodi Satanæ in interitum carnis, ut spiritus salvus sit in die Domini nostri Jesu Christi.
1CO 5:6 Non est bona gloriatio vestra. Nescitis quia modicum fermentum totam massam corrumpit?
1CO 5:7 Expurgate vetus fermentum, ut sitis nova conspersio, sicut estis azymi. Etenim Pascha nostrum immolatus est Christus.
1CO 5:8 Itaque epulemur: non in fermento veteri, neque in fermento malitiæ et nequitiæ: sed in azymis sinceritatis et veritatis.
1CO 5:9 Scripsi in epistola: Ne commisceamini fornicariis:
1CO 5:10 non utique fornicariis hujus mundi, aut avaris, aut rapacibus, aut idolis servientibus: alioquin debueratis de hoc mundo exiisse.
1CO 5:11 Nunc autem scripsi vobis non commisceri: si is qui frater nominatur, est fornicator, aut avarus, aut idolis serviens, aut maledicus, aut ebriosus, aut rapax, cum ejusmodi nec cibum sumere.
1CO 5:12 Quid enim mihi de iis qui foris sunt, judicare? nonne de iis qui intus sunt, vos judicatis?
1CO 5:13 nam eos qui foris sunt, Deus judicabit. Auferte malum ex vobis ipsis.
1CO 6:1 Audet aliquis vestrum habens negotium adversus alterum, judicari apud iniquos, et non apud sanctos?
1CO 6:2 an nescitis quoniam sancti de hoc mundo judicabunt? et si in vobis judicabitur mundus, indigni estis qui de minimis judicetis?
1CO 6:3 Nescitis quoniam angelos judicabimus? quanto magis sæcularia?
1CO 6:4 Sæcularia igitur judicia si habueritis: contemptibiles, qui sunt in ecclesia, illos constituite ad judicandum.
1CO 6:5 Ad verecundiam vestram dico. Sic non est inter vos sapiens quisquam, qui possit judicare inter fratrem suum?
1CO 6:6 Sed frater cum fratre judicio contendit: et hoc apud infideles?
1CO 6:7 Jam quidem omnino delictum est in vobis, quod judicia habetis inter vos. Quare non magis injuriam accipitis? quare non magis fraudem patimini?
1CO 6:8 Sed vos injuriam facitis, et fraudatis: et hoc fratribus.
1CO 6:9 An nescitis quia iniqui regnum Dei non possidebunt? Nolite errare: neque fornicarii, neque idolis servientes, neque adulteri,
1CO 6:10 neque molles, neque masculorum concubitores, neque fures, neque avari, neque ebriosi, neque maledici, neque rapaces regnum Dei possidebunt.
1CO 6:11 Et hæc quidam fuistis: sed abluti estis, sed sanctificati estis, sed justificati estis in nomine Domini nostri Jesu Christi, et in Spiritu Dei nostri.
1CO 6:12 Omnia mihi licent, sed non omnia expediunt: omnia mihi licent, sed ego sub nullis redigar potestate.
1CO 6:13 Esca ventri, et venter escis: Deus autem et hunc et has destruet: corpus autem non fornicationi, sed Domino: et Dominus corpori.
1CO 6:14 Deus vero et Dominum suscitavit: et nos suscitabit per virtutem suam.
1CO 6:15 Nescitis quoniam corpora vestra membra sunt Christi? Tollens ergo membra Christi, faciam membra meretricis? Absit.
1CO 6:16 An nescitis quoniam qui adhæret meretrici, unum corpus efficitur? Erunt enim (inquit) duo in carne una.
1CO 6:17 Qui autem adhæret Domino, unus spiritus est.
1CO 6:18 Fugite fornicationem. Omne peccatum, quodcumque fecerit homo, extra corpus est: qui autem fornicatur, in corpus suum peccat.
1CO 6:19 An nescitis quoniam membra vestra, templum sunt Spiritus Sancti, qui in vobis est, quem habetis a Deo, et non estis vestri?
1CO 6:20 Empti enim estis pretio magno. Glorificate, et portate Deum in corpore vestro.
1CO 7:1 De quibus autem scripsistis mihi: Bonum est homini mulierem non tangere:
1CO 7:2 propter fornicationem autem unusquisque suam uxorem habeat, et unaquæque suum virum habeat.
1CO 7:3 Uxori vir debitum reddat: similiter autem et uxor viro.
1CO 7:4 Mulier sui corporis potestatem non habet, sed vir. Similiter autem et vir sui corporis potestatem non habet, sed mulier.
1CO 7:5 Nolite fraudare invicem, nisi forte ex consensu ad tempus, ut vacetis orationi: et iterum revertimini in idipsum, ne tentet vos Satanas propter incontinentiam vestram.
1CO 7:6 Hoc autem dico secundum indulgentiam, non secundum imperium.
1CO 7:7 Volo enim omnes vos esse sicut meipsum: sed unusquisque proprium donum habet ex Deo: alius quidem sic, alius vero sic.
1CO 7:8 Dico autem non nuptis, et viduis: bonum est illis si sic permaneant, sicut et ego.
1CO 7:9 Quod si non se continent, nubant. Melius est enim nubere, quam uri.
1CO 7:10 Iis autem qui matrimonio juncti sunt, præcipio non ego, sed Dominus, uxorem a viro non discedere:
1CO 7:11 quod si discesserit, manere innuptam, aut viro suo reconciliari. Et vir uxorem non dimittat.
1CO 7:12 Nam ceteris ego dico, non Dominus. Si quis frater uxorem habet infidelem, et hæc consentit habitare cum illo, non dimittat illam.
1CO 7:13 Et si qua mulier fidelis habet virum infidelem, et hic consentit habitare cum illa, non dimittat virum:
1CO 7:14 sanctificatus est enim vir infidelis per mulierem fidelem, et sanctificata est mulier infidelis per virum fidelem: alioquin filii vestri immundi essent, nunc autem sancti sunt.
1CO 7:15 Quod si infidelis discedit, discedat: non enim servituti subjectus est frater, aut soror in hujusmodi: in pace autem vocavit nos Deus.
1CO 7:16 Unde enim scis mulier, si virum salvum facies? aut unde scis vir, si mulierem salvam facies?
1CO 7:17 Nisi unicuique sicut divisit Dominus, unumquemque sicut vocavit Deus, ita ambulet, et sicut in omnibus ecclesiis doceo.
1CO 7:18 Circumcisus aliquis vocatus est? non adducat præputium. In præputio aliquis vocatus est? non circumcidatur.
1CO 7:19 Circumcisio nihil est, et præputium nihil est: sed observatio mandatorum Dei.
1CO 7:20 Unusquisque in qua vocatione vocatus est, in ea permaneat.
1CO 7:21 Servus vocatus es? non sit tibi curæ: sed et si potes fieri liber, magis utere.
1CO 7:22 Qui enim in Domino vocatus est servus, libertus est Domini: similiter qui liber vocatus est, servus est Christi.
1CO 7:23 Pretio empti estis: nolite fieri servi hominum.
1CO 7:24 Unusquisque in quo vocatus est, fratres, in hoc permaneat apud Deum.
1CO 7:25 De virginibus autem præceptum Domini non habeo: consilium autem do, tamquam misericordiam consecutus a Domino, ut sim fidelis.
1CO 7:26 Existimo ergo hoc bonum esse propter instantem necessitatem, quoniam bonum est homini sic esse.
1CO 7:27 Alligatus es uxori? noli quærere solutionem. Solutus es ab uxore? noli quærere uxorem.
1CO 7:28 Si autem acceperis uxorem, non peccasti. Et si nupserit virgo, non peccavit: tribulationem tamen carnis habebunt hujusmodi. Ego autem vobis parco.
1CO 7:29 Hoc itaque dico, fratres: tempus breve est: reliquum est, ut et qui habent uxores, tamquam non habentes sint:
1CO 7:30 et qui flent, tamquam non flentes: et qui gaudent, tamquam non gaudentes: et qui emunt, tamquam non possidentes:
1CO 7:31 et qui utuntur hoc mundo, tamquam non utantur: præterit enim figura hujus mundi.
1CO 7:32 Volo autem vos sine sollicitudine esse. Qui sine uxore est, sollicitus est quæ Domini sunt, quomodo placeat Deo.
1CO 7:33 Qui autem cum uxore est, sollicitus est quæ sunt mundi, quomodo placeat uxori, et divisus est.
1CO 7:34 Et mulier innupta, et virgo, cogitat quæ Domini sunt, ut sit sancta corpore, et spiritu. Quæ autem nupta est, cogitat quæ sunt mundi, quomodo placeat viro.
1CO 7:35 Porro hoc ad utilitatem vestram dico: non ut laqueum vobis injiciam, sed ad id, quod honestum est, et quod facultatem præbeat sine impedimento Dominum obsecrandi.
1CO 7:36 Si quis autem turpem se videri existimat super virgine sua, quod sit superadulta, et ita oportet fieri: quod vult faciat: non peccat, si nubat.
1CO 7:37 Nam qui statuit in corde suo firmus, non habens necessitatem, potestatem autem habens suæ voluntatis, et hoc judicavit in corde suo, servare virginem suam, bene facit.
1CO 7:38 Igitur et qui matrimonio jungit virginem suam, bene facit: et qui non jungit, melius facit.
1CO 7:39 Mulier alligata est legi quanto tempore vir ejus vivit, quod si dormierit vir ejus, liberata est: cui vult nubat, tantum in Domino.
1CO 7:40 Beatior autem erit si sic permanserit secundum meum consilium: puto autem quod et ego Spiritum Dei habeam.
1CO 8:1 De iis autem quæ idolis sacrificantur, scimus quia omnes scientiam habemus. Scientia inflat, caritas vero ædificat.
1CO 8:2 Si quis autem se existimat scire aliquid, nondum cognovit quemadmodum oporteat eum scire.
1CO 8:3 Si quis autem diligit Deum, hic cognitus est ab eo.
1CO 8:4 De escis autem quæ idolis immolantur, scimus quia nihil est idolum in mundo, et quod nullus est Deus, nisi unus.
1CO 8:5 Nam etsi sunt qui dicantur dii sive in cælo, sive in terra (siquidem sunt dii multi, et domini multi):
1CO 8:6 nobis tamen unus est Deus, Pater, ex quo omnia, et nos in illum: et unus Dominus Jesus Christus, per quem omnia, et nos per ipsum.
1CO 8:7 Sed non in omnibus est scientia. Quidam autem cum conscientia usque nunc idoli, quasi idolothytum manducant: et conscientia ipsorum cum sit infirma, polluitur.
1CO 8:8 Esca autem nos non commendat Deo. Neque enim si manducaverimus, abundabimus: neque si non manducaverimus, deficiemus.
1CO 8:9 Videte autem ne forte hæc licentia vestra offendiculum fiat infirmis.
1CO 8:10 Si enim quis viderit eum, qui habet scientiam, in idolio recumbentem: nonne conscientia ejus, cum sit infirma, ædificabitur ad manducandum idolothyta?
1CO 8:11 Et peribit infirmus in tua scientia, frater, propter quem Christus mortuus est?
1CO 8:12 Sic autem peccantes in fratres, et percutientes conscientiam eorum infirmam, in Christum peccatis.
1CO 8:13 Quapropter si esca scandalizat fratrem meum, non manducabo carnem in æternum, ne fratrem meum scandalizem.
1CO 9:1 Non sum liber? non sum Apostolus? nonne Christum Jesum Dominum nostrum vidi? nonne opus meum vos estis in Domino?
1CO 9:2 Et si aliis non sum Apostolus, sed tamen vobis sum: nam signaculum apostolatus mei vos estis in Domino.
1CO 9:3 Mea defensio apud eos qui me interrogant, hæc est:
1CO 9:4 Numquid non habemus potestatem manducandi et bibendi?
1CO 9:5 numquid non habemus potestatem mulierem sororem circumducendi sicut et ceteri Apostoli, et fratres Domini, et Cephas?
1CO 9:6 aut ego solus, et Barnabas, non habemus potestatem hoc operandi?
1CO 9:7 Quis militat suis stipendiis umquam? quis plantat vineam, et de fructu ejus non edit? quis pascit gregem, et de lacte gregis non manducat?
1CO 9:8 Numquid secundum hominem hæc dico? an et lex hæc non dicit?
1CO 9:9 Scriptum est enim in lege Moysi: Non alligabis os bovi trituranti. Numquid de bobus cura est Deo?
1CO 9:10 an propter nos utique hoc dicit? Nam propter nos scripta sunt: quoniam debet in spe qui arat, arare: et qui triturat, in spe fructus percipiendi.
1CO 9:11 Si nos vobis spiritualia seminavimus, magnum est si nos carnalia vestra metamus?
1CO 9:12 Si alii potestatis vestræ participes sunt, quare non potius nos? Sed non usi sumus hac potestate: sed omnia sustinemus, ne quod offendiculum demus Evangelio Christi.
1CO 9:13 Nescitis quoniam qui in sacrario operantur quæ de sacrario sunt, edunt: et qui altari deserviunt, cum altari participant?
1CO 9:14 Ita et Dominus ordinavit iis qui Evangelium annuntiant, de Evangelio vivere.
1CO 9:15 Ego autem nullo horum usus sum. Non autem scripsi hæc ut ita fiant in me: bonum est enim mihi magis mori, quam ut gloriam meam quis evacuet.
1CO 9:16 Nam si evangelizavero, non est mihi gloria: necessitas enim mihi incumbit: væ enim mihi est, si non evangelizavero.
1CO 9:17 Si enim volens hoc ago, mercedem habeo: si autem invitus, dispensatio mihi credita est.
1CO 9:18 Quæ est ergo merces mea? ut Evangelium prædicans, sine sumptu ponam Evangelium, ut non abutar potestate mea in Evangelio.
1CO 9:19 Nam cum liber essem ex omnibus, omnium me servum feci, ut plures lucrifacerem.
1CO 9:20 Et factus sum Judæis tamquam Judæus, ut Judæos lucrarer:
1CO 9:21 iis qui sub lege sunt, quasi sub lege essem (cum ipse non essem sub lege) ut eos qui sub lege erant, lucrifacerem: iis qui sine lege erant, tamquam sine lege essem (cum sine lege Dei non essem: sed in lege essem Christi) ut lucrifacerem eos qui sine lege erant.
1CO 9:22 Factus sum infirmis infirmus, ut infirmos lucrifacerem. Omnibus omnia factus sum, ut omnes facerem salvos.
1CO 9:23 Omnia autem facio propter Evangelium: ut particeps ejus efficiar.
1CO 9:24 Nescitis quod ii qui in stadio currunt, omnes quidem currunt, sed unus accipit bravium? Sic currite ut comprehendatis.
1CO 9:25 Omnis autem qui in agone contendit, ab omnibus se abstinet, et illi quidem ut corruptibilem coronam accipiant: nos autem incorruptam.
1CO 9:26 Ego igitur sic curro, non quasi in incertum: sic pugno, non quasi aërem verberans:
1CO 9:27 sed castigo corpus meum, et in servitutem redigo: ne forte cum aliis prædicaverim, ipse reprobus efficiar.
1CO 10:1 Nolo enim vos ignorare fratres, quoniam patres nostri omnes sub nube fuerunt, et omnes mare transierunt,
1CO 10:2 et omnes in Moyse baptizati sunt in nube, et in mari:
1CO 10:3 et omnes eamdem escam spiritalem manducaverunt,
1CO 10:4 et omnes eumdem potum spiritalem biberunt (bibebant autem de spiritali, consequente eos, petra: petra autem erat Christus):
1CO 10:5 sed non in pluribus eorum beneplacitum est Deo: nam prostrati sunt in deserto.
1CO 10:6 Hæc autem in figura facta sunt nostri, ut non simus concupiscentes malorum, sicut et illi concupierunt.
1CO 10:7 Neque idololatræ efficiamini, sicut quidam ex ipsis: quemadmodum scriptum est: Sedit populus manducare, et bibere, et surrexerunt ludere.
1CO 10:8 Neque fornicemur, sicut quidam ex ipsis fornicati sunt, et ceciderunt una die viginti tria millia.
1CO 10:9 Neque tentemus Christum, sicut quidam eorum tentaverunt, et a serpentibus perierunt.
1CO 10:10 Neque murmuraveritis, sicut quidam eorum murmuraverunt, et perierunt ab exterminatore.
1CO 10:11 Hæc autem omnia in figura contingebant illis: scripta sunt autem ad correptionem nostram, in quos fines sæculorum devenerunt.
1CO 10:12 Itaque qui se existimat stare, videat ne cadat.
1CO 10:13 Tentatio vos non apprehendat nisi humana: fidelis autem Deus est, qui non patietur vos tentari supra id quod potestis, sed faciet etiam cum tentatione proventum ut possitis sustinere.
1CO 10:14 Propter quod, carissimi mihi, fugite ab idolorum cultura:
1CO 10:15 ut prudentibus loquor, vos ipsi judicate quod dico.
1CO 10:16 Calix benedictionis, cui benedicimus, nonne communicatio sanguinis Christi est? et panis quem frangimus, nonne participatio corporis Domini est?
1CO 10:17 Quoniam unus panis, unum corpus multi sumus, omnes qui de uno pane participamus.
1CO 10:18 Videte Israël secundum carnem: nonne qui edunt hostias, participes sunt altaris?
1CO 10:19 Quid ergo? dico quod idolis immolatum sit aliquid? aut quod idolum, sit aliquid?
1CO 10:20 Sed quæ immolant gentes, dæmoniis immolant, et non Deo. Nolo autem vos socios fieri dæmoniorum:
1CO 10:21 non potestis calicem Domini bibere, et calicem dæmoniorum; non potestis mensæ Domini participes esse, et mensæ dæmoniorum.
1CO 10:22 An æmulamur Dominum? numquid fortiores illo sumus? Omnia mihi licent, sed non omnia expediunt.
1CO 10:23 Omnia mihi licent, sed non omnia ædificat.
1CO 10:24 Nemo quod suum est quærat, sed quod alterius.
1CO 10:25 Omne quod in macello venit, manducate, nihil interrogantes propter conscientiam.
1CO 10:26 Domini est terra, et plenitudo ejus.
1CO 10:27 Si quis vocat vos infidelium, et vultis ire: omne quod vobis apponitur, manducate, nihil interrogantes propter conscientiam.
1CO 10:28 Si quis autem dixerit: Hoc immolatum est idolis: nolite manducare propter illum qui indicavit, et propter conscientiam:
1CO 10:29 conscientiam autem dico non tuam, sed alterius. Ut quid enim libertas mea judicatur ab aliena conscientia?
1CO 10:30 Si ego cum gratia participo, quid blasphemor pro eo quod gratias ago?
1CO 10:31 Sive ergo manducatis, sive bibitis, sive aliud quid facitis: omnia in gloriam Dei facite.
1CO 10:32 Sine offensione estote Judæis, et gentibus, et ecclesiæ Dei:
1CO 10:33 sicut et ego per omnia omnibus placeo, non quærens quod mihi utile est, sed quod multis: ut salvi fiant.
1CO 11:1 Imitatores mei estote, sicut et ego Christi.
1CO 11:2 Laudo autem vos fratres quod per omnia mei memores estis: et sicut tradidi vobis, præcepta mea tenetis.
1CO 11:3 Volo autem vos scire quod omnis viri caput, Christus est: caput autem mulieris, vir: caput vero Christi, Deus.
1CO 11:4 Omnis vir orans, aut prophetans velato capite, deturpat caput suum.
1CO 11:5 Omnis autem mulier orans, aut prophetans non velato capite, deturpat caput suum: unum enim est ac si decalvetur.
1CO 11:6 Nam si non velatur mulier, tondeatur. Si vero turpe est mulieri tonderi, aut decalvari, velet caput suum.
1CO 11:7 Vir quidem non debet velare caput suum: quoniam imago et gloria Dei est, mulier autem gloria viri est.
1CO 11:8 Non enim vir ex muliere est, sed mulier ex viro.
1CO 11:9 Etenim non est creatus vir propter mulierem, sed mulier propter virum.
1CO 11:10 Ideo debet mulier potestatem habere supra caput propter angelos.
1CO 11:11 Verumtamen neque vir sine muliere: neque mulier sine viro in Domino.
1CO 11:12 Nam sicut mulier de viro, ita et vir per mulierem: omnia autem ex Deo.
1CO 11:13 Vos ipsi judicate: decet mulierem non velatam orare Deum?
1CO 11:14 Nec ipsa natura docet vos, quod vir quidem si comam nutriat, ignominia est illi:
1CO 11:15 mulier vero si comam nutriat, gloria est illi: quoniam capilli pro velamine ei dati sunt.
1CO 11:16 Si quis autem videtur contentiosus esse: nos talem consuetudinem non habemus, neque ecclesia Dei.
1CO 11:17 Hoc autem præcipio: non laudans quod non in melius, sed in deterius convenitis.
1CO 11:18 Primum quidem convenientibus vobis in ecclesiam, audio scissuras esse inter vos, et ex parte credo.
1CO 11:19 Nam oportet et hæreses esse, ut et qui probati sunt, manifesti fiant in vobis.
1CO 11:20 Convenientibus ergo vobis in unum, jam non est Dominicam cœnam manducare.
1CO 11:21 Unusquisque enim suam cœnam præsumit ad manducandum, et alius quidem esurit, alius autem ebrius est.
1CO 11:22 Numquid domos non habetis ad manducandum, et bibendum? aut ecclesiam Dei contemnitis, et confunditis eos qui non habent? Quid dicam vobis? laudo vos? in hoc non laudo.
1CO 11:23 Ego enim accepi a Domino quod et tradidi vobis, quoniam Dominus Jesus in qua nocte tradebatur, accepit panem,
1CO 11:24 et gratias agens fregit, et dixit: Accipite, et manducate: hoc est corpus meum, quod pro vobis tradetur: hoc facite in meam commemorationem.
1CO 11:25 Similiter et calicem, postquam cœnavit, dicens: Hic calix novum testamentum est in meo sanguine: hoc facite quotiescumque bibetis, in meam commemorationem.
1CO 11:26 Quotiescumque enim manducabitis panem hunc, et calicem bibetis, mortem Domini annuntiabitis donec veniat.
1CO 11:27 Itaque quicumque manducaverit panem hunc, vel biberit calicem Domini indigne, reus erit corporis et sanguinis Domini.
1CO 11:28 Probet autem seipsum homo: et sic de pane illo edat, et de calice bibat.
1CO 11:29 Qui enim manducat et bibit indigne, judicium sibi manducat et bibit, non dijudicans corpus Domini.
1CO 11:30 Ideo inter vos multi infirmi et imbecilles, et dormiunt multi.
1CO 11:31 Quod si nosmetipsos dijudicaremus, non utique judicaremur.
1CO 11:32 Dum judicamur autem, a Domino corripimur, ut non cum hoc mundo damnemur.
1CO 11:33 Itaque fratres mei, cum convenitis ad manducandum, invicem exspectate.
1CO 11:34 Si quis esurit, domi manducet, ut non in judicium conveniatis. Cetera autem, cum venero, disponam.
1CO 12:1 De spiritualibus autem, nolo vos ignorare fratres.
1CO 12:2 Scitis quoniam cum gentes essetis, ad simulacra muta prout ducebamini euntes.
1CO 12:3 Ideo notum vobis facio, quod nemo in Spiritu Dei loquens, dicit anathema Jesu. Et nemo potest dicere, Dominus Jesus, nisi in Spiritu Sancto.
1CO 12:4 Divisiones vero gratiarum sunt, idem autem Spiritus:
1CO 12:5 et divisiones ministrationum sunt, idem autem Dominus:
1CO 12:6 et divisiones operationum sunt, idem vero Deus qui operatur omnia in omnibus.
1CO 12:7 Unicuique autem datur manifestatio Spiritus ad utilitatem.
1CO 12:8 Alii quidem per Spiritum datur sermo sapientiæ: alii autem sermo scientiæ secundum eumdem Spiritum:
1CO 12:9 alteri fides in eodem Spiritu: alii gratia sanitatum in uno Spiritu:
1CO 12:10 alii operatio virtutum, alii prophetia, alii discretio spirituum, alii genera linguarum, alii interpretatio sermonum.
1CO 12:11 Hæc autem omnia operantur unus atque idem Spiritus, dividens singulis prout vult.
1CO 12:12 Sicut enim corpus unum est, et membra habet multa, omnia autem membra corporis cum sint multa, unum tamen corpus sunt: ita et Christus.
1CO 12:13 Etenim in uno Spiritu omnes nos in unum corpus baptizati sumus, sive Judæi, sive gentiles, sive servi, sive liberi: et omnes in uno Spiritu potati sumus.
1CO 12:14 Nam et corpus non est unum membrum, sed multa.
1CO 12:15 Si dixerit pes: Quoniam non sum manus, non sum de corpore: num ideo non est de corpore?
1CO 12:16 Et si dixerit auris: Quoniam non sum oculus, non sum de corpore: num ideo est de corpore?
1CO 12:17 Si totum corpus oculus: ubi auditus? Si totum auditus: ubi odoratus?
1CO 12:18 Nunc autem posuit Deus membra, unumquodque eorum in corpore sicut voluit.
1CO 12:19 Quod si essent omnia unum membrum, ubi corpus?
1CO 12:20 Nunc autem multa quidem membra, unum autem corpus.
1CO 12:21 Non potest autem oculus dicere manui: Opera tua non indigeo: aut iterum caput pedibus: Non estis mihi necessarii.
1CO 12:22 Sed multo magis quæ videntur membra corporis infirmiora esse, necessariora sunt:
1CO 12:23 et quæ putamus ignobiliora membra esse corporis, his honorem abundantiorem circumdamus: et quæ inhonesta sunt nostra, abundantiorem honestatem habent.
1CO 12:24 Honesta autem nostra nullius egent: sed Deus temperavit corpus, ei cui deerat, abundantiorem tribuendo honorem,
1CO 12:25 ut non sit schisma in corpore, sed idipsum pro invicem sollicita sint membra.
1CO 12:26 Et si quid patitur unum membrum, compatiuntur omnia membra: sive gloriatur unum membrum, congaudent omnia membra.
1CO 12:27 Vos autem estis corpus Christi, et membra de membro.
1CO 12:28 Et quosdam quidem posuit Deus in ecclesia primum apostolos, secundo prophetas, exinde doctores, deinde virtutes, exinde gratias curationum, opitulationes, gubernationes, genera linguarum, interpretationes sermonum.
1CO 12:29 Numquid omnes apostoli? numquid omnes prophetæ? numquid omnes doctores?
1CO 12:30 numquid omnes virtutes? numquid omnes gratiam habent curationum? numquid omnes linguis loquuntur? numquid omnes interpretantur?
1CO 12:31 Æmulamini autem charismata meliora. Et adhuc excellentiorem viam vobis demonstro.
1CO 13:1 Si linguis hominum loquar, et angelorum, caritatem autem non habeam, factus sum velut æs sonans, aut cymbalum tinniens.
1CO 13:2 Et si habuero prophetiam, et noverim mysteria omnia, et omnem scientiam: et si habuero omnem fidem ita ut montes transferam, caritatem autem non habuero, nihil sum.
1CO 13:3 Et si distribuero in cibos pauperum omnes facultates meas, et si tradidero corpus meum ita ut ardeam, caritatem autem non habuero, nihil mihi prodest.
1CO 13:4 Caritas patiens est, benigna est. Caritas non æmulatur, non agit perperam, non inflatur,
1CO 13:5 non est ambitiosa, non quærit quæ sua sunt, non irritatur, non cogitat malum,
1CO 13:6 non gaudet super iniquitate, congaudet autem veritati:
1CO 13:7 omnia suffert, omnia credit, omnia sperat, omnia sustinet.
1CO 13:8 Caritas numquam excidit: sive prophetiæ evacuabuntur, sive linguæ cessabunt, sive scientia destruetur.
1CO 13:9 Ex parte enim cognoscimus, et ex parte prophetamus.
1CO 13:10 Cum autem venerit quod perfectum est, evacuabitur quod ex parte est.
1CO 13:11 Cum essem parvulus, loquebar ut parvulus, sapiebam ut parvulus, cogitabam ut parvulus. Quando autem factus sum vir, evacuavi quæ erant parvuli.
1CO 13:12 Videmus nunc per speculum in ænigmate: tunc autem facie ad faciem. Nunc cognosco ex parte: tunc autem cognoscam sicut et cognitus sum.
1CO 13:13 Nunc autem manent fides, spes, caritas, tria hæc: major autem horum est caritas.
1CO 14:1 Sectamini caritatem, æmulamini spiritualia: magis autem ut prophetetis.
1CO 14:2 Qui enim loquitur lingua, non hominibus loquitur, sed Deo: nemo enim audit. Spiritu autem loquitur mysteria.
1CO 14:3 Nam qui prophetat, hominibus loquitur ad ædificationem, et exhortationem, et consolationem.
1CO 14:4 Qui loquitur lingua, semetipsum ædificat: qui autem prophetat, ecclesiam Dei ædificat.
1CO 14:5 Volo autem omnes vos loqui linguis: magis autem prophetare. Nam major est qui prophetat, quam qui loquitur linguis; nisi forte interpretetur ut ecclesia ædificationem accipiat.
1CO 14:6 Nunc autem, fratres, si venero ad vos linguis loquens: quid vobis prodero, nisi vobis loquar aut in revelatione, aut in scientia, aut in prophetia, aut in doctrina?
1CO 14:7 Tamen quæ sine anima sunt vocem dantia, sive tibia, sive cithara; nisi distinctionem sonituum dederint, quomodo scietur id quod canitur, aut quod citharizatur?
1CO 14:8 Etenim si incertam vocem det tuba, quis parabit se ad bellum?
1CO 14:9 Ita et vos per linguam nisi manifestum sermonem dederitis: quomodo scietur id quod dicitur? eritis enim in aëra loquentes.
1CO 14:10 Tam multa, ut puta genera linguarum sunt in hoc mundo: et nihil sine voce est.
1CO 14:11 Si ergo nesciero virtutem vocis, ero ei, cui loquor, barbarus: et qui loquitur, mihi barbarus.
1CO 14:12 Sic et vos, quoniam æmulatores estis spirituum, ad ædificationem ecclesiæ quærite ut abundetis.
1CO 14:13 Et ideo qui loquitur lingua, oret ut interpretetur.
1CO 14:14 Nam si orem lingua, spiritus meus orat, mens autem mea sine fructu est.
1CO 14:15 Quid ergo est? Orabo spiritu, orabo et mente: psallam spiritu, psallam et mente.
1CO 14:16 Ceterum si benedixeris spiritu, qui supplet locum idiotæ, quomodo dicet: Amen, super tuam benedictionem? quoniam quid dicas, nescit.
1CO 14:17 Nam tu quidem bene gratias agis, sed alter non ædificatur.
1CO 14:18 Gratias ago Deo meo, quod omnium vestrum lingua loquor.
1CO 14:19 Sed in ecclesia volo quinque verba sensu meo loqui, ut et alios instruam: quam decem millia verborum in lingua.
1CO 14:20 Fratres, nolite pueri effici sensibus, sed malitia parvuli estote: sensibus autem perfecti estote.
1CO 14:21 In lege scriptum est: Quoniam in aliis linguis et labiis aliis loquar populo huic: et nec sic exaudient me, dicit Dominus.
1CO 14:22 Itaque linguæ in signum sunt non fidelibus, sed infidelibus: prophetiæ autem non infidelibus, sed fidelibus.
1CO 14:23 Si ergo conveniat universa ecclesia in unum, et omnes linguis loquantur, intrent autem idiotæ, aut infideles: nonne dicent quod insanitis?
1CO 14:24 Si autem omnes prophetent, intret autem quis infidelis, vel idiota, convincitur ab omnibus, dijudicatur ab omnibus:
1CO 14:25 occulta cordis ejus manifesta fiunt: et ita cadens in faciem adorabit Deum, pronuntians quod vere Deus in vobis sit.
1CO 14:26 Quid ergo est, fratres? Cum convenitis, unusquisque vestrum psalmum habet, doctrinam habet, apocalypsim habet, linguam habet, interpretationem habet: omnia ad ædificationem fiant.
1CO 14:27 Sive lingua quis loquitur, secundum duos, aut ut multum tres, et per partes, et unus interpretatur.
1CO 14:28 Si autem non fuerit interpres, taceat in ecclesia: sibi autem loquatur, et Deo.
1CO 14:29 Prophetæ autem duo, aut tres dicant, et ceteri dijudicent.
1CO 14:30 Quod si alii revelatum fuerit sedenti, prior taceat.
1CO 14:31 Potestis enim omnes per singulos prophetare: ut omnes discant, et omnes exhortentur:
1CO 14:32 et spiritus prophetarum prophetis subjecti sunt.
1CO 14:33 Non enim est dissensionis Deus, sed pacis: sicut et in omnibus ecclesiis sanctorum doceo.
1CO 14:34 Mulieres in ecclesiis taceant, non enim permittitur eis loqui, sed subditas esse, sicut et lex dicit.
1CO 14:35 Si quid autem volunt discere, domi viros suos interrogent. Turpe est enim mulieri loqui in ecclesia.
1CO 14:36 An a vobis verbum Dei processit? aut in vos solos pervenit?
1CO 14:37 Si quis videtur propheta esse, aut spiritualis, cognoscat quæ scribo vobis, quia Domini sunt mandata.
1CO 14:38 Si quis autem ignorat, ignorabitur.
1CO 14:39 Itaque fratres æmulamini prophetare: et loqui linguis nolite prohibere.
1CO 14:40 Omnia autem honeste, et secundum ordinem fiant.
1CO 15:1 Notum autem vobis facio, fratres, Evangelium, quod prædicavi vobis, quod et accepistis, in quo et statis,
1CO 15:2 per quod et salvamini: qua ratione prædicaverim vobis, si tenetis, nisi frustra credidistis.
1CO 15:3 Tradidi enim vobis in primis quod et accepi: quoniam Christus mortuus est pro peccatis nostris secundum Scripturas:
1CO 15:4 et quia sepultus est, et quia resurrexit tertia die secundum Scripturas:
1CO 15:5 et quia visus est Cephæ, et post hoc undecim:
1CO 15:6 deinde visus est plus quam quingentis fratribus simul: ex quibus multi manent usque adhuc, quidam autem dormierunt:
1CO 15:7 deinde visus est Jacobo, deinde Apostolis omnibus:
1CO 15:8 novissime autem omnium tamquam abortivo, visus est et mihi.
1CO 15:9 Ego enim sum minimus Apostolorum, qui non sum dignus vocari Apostolus, quoniam persecutus sum ecclesiam Dei.
1CO 15:10 Gratia autem Dei sum id quod sum, et gratia ejus in me vacua non fuit, sed abundantius illis omnibus laboravi: non ego autem, sed gratia Dei mecum:
1CO 15:11 sive enim ego, sive illi: sic prædicamus, et sic credidistis.
1CO 15:12 Si autem Christus prædicatur quod resurrexit a mortuis, quomodo quidam dicunt in vobis, quoniam resurrectio mortuorum non est?
1CO 15:13 Si autem resurrectio mortuorum non est: neque Christus resurrexit.
1CO 15:14 Si autem Christus non resurrexit, inanis est ergo prædicatio nostra, inanis est et fides vestra:
1CO 15:15 invenimur autem et falsi testes Dei: quoniam testimonium diximus adversus Deum quod suscitaverit Christum, quem non suscitavit, si mortui non resurgunt.
1CO 15:16 Nam si mortui non resurgunt, neque Christus resurrexit.
1CO 15:17 Quod si Christus non resurrexit, vana est fides vestra: adhuc enim estis in peccatis vestris.
1CO 15:18 Ergo et qui dormierunt in Christo, perierunt.
1CO 15:19 Si in hac vita tantum in Christo sperantes sumus, miserabiliores sumus omnibus hominibus.
1CO 15:20 Nunc autem Christus resurrexit a mortuis primitiæ dormientium,
1CO 15:21 quoniam quidem per hominem mors, et per hominem resurrectio mortuorum.
1CO 15:22 Et sicut in Adam omnes moriuntur, ita et in Christo omnes vivificabuntur.
1CO 15:23 Unusquisque autem in suo ordine, primitiæ Christus: deinde ii qui sunt Christi, qui in adventu ejus crediderunt.
1CO 15:24 Deinde finis: cum tradiderit regnum Deo et Patri, cum evacuaverit omnem principatum, et potestatem, et virtutem.
1CO 15:25 Oportet autem illum regnare donec ponat omnes inimicos sub pedibus ejus.
1CO 15:26 Novissima autem inimica destruetur mors: omnia enim subjecit pedibus ejus. Cum autem dicat:
1CO 15:27 Omnia subjecta sunt ei, sine dubio præter eum qui subjecit ei omnia.
1CO 15:28 Cum autem subjecta fuerint illi omnia: tunc et ipse Filius subjectus erit ei, qui subjecit sibi omnia, ut sit Deus omnia in omnibus.
1CO 15:29 Alioquin quid facient qui baptizantur pro mortuis, si omnino mortui non resurgunt? ut quid et baptizantur pro illis?
1CO 15:30 ut quid et nos periclitamur omni hora?
1CO 15:31 Quotidie morior per vestram gloriam, fratres, quam habeo in Christo Jesu Domino nostro.
1CO 15:32 Si secundum hominem ad bestias pugnavi Ephesi, quid mihi prodest, si mortui non resurgunt? Manducemus, et bibamus, cras enim moriemur.
1CO 15:33 Nolite seduci: corrumpunt mores bonos colloquia mala.
1CO 15:34 Evigilate justi, et nolite peccare: ignorantiam enim Dei quidam habent, ad reverentiam vobis loquor.
1CO 15:35 Sed dicet aliquis: Quomodo resurgunt mortui? qualive corpore venient?
1CO 15:36 Insipiens, tu quod seminas non vivificatur, nisi prius moriatur:
1CO 15:37 et quod seminas, non corpus, quod futurum est, seminas, sed nudum granum, ut puta tritici, aut alicujus ceterorum.
1CO 15:38 Deus autem dat illi corpus sicut vult: ut unicuique seminum proprium corpus.
1CO 15:39 Non omnis caro, eadem caro: sed alia quidem hominum, alia vero pecorum, alia volucrum, alia autem piscium.
1CO 15:40 Et corpora cælestia, et corpora terrestria: sed alia quidem cælestium gloria, alia autem terrestrium.
1CO 15:41 Alia claritas solis, alia claritas lunæ, et alia claritas stellarum. Stella enim a stella differt in claritate:
1CO 15:42 sic et resurrectio mortuorum. Seminatur in corruptione, surget in incorruptione.
1CO 15:43 Seminatur in ignobilitate, surget in gloria: seminatur in infirmitate, surget in virtute:
1CO 15:44 seminatur corpus animale, surget corpus spiritale. Si est corpus animale, est et spiritale, sicut scriptum est:
1CO 15:45 Factus est primus homo Adam in animam viventem, novissimus Adam in spiritum vivificantem.
1CO 15:46 Sed non prius quod spiritale est, sed quod animale: deinde quod spiritale.
1CO 15:47 Primus homo de terra, terrenus: secundus homo de cælo, cælestis.
1CO 15:48 Qualis terrenus, tales et terreni: et qualis cælestis, tales et cælestes.
1CO 15:49 Igitur, sicut portavimus imaginem terreni, portemus et imaginem cælestis.
1CO 15:50 Hoc autem dico, fratres: quia caro et sanguis regnum Dei possidere non possunt: neque corruptio incorruptelam possidebit.
1CO 15:51 Ecce mysterium vobis dico: omnes quidem resurgemus, sed non omnes immutabimur.
1CO 15:52 In momento, in ictu oculi, in novissima tuba: canet enim tuba, et mortui resurgent incorrupti: et nos immutabimur.
1CO 15:53 Oportet enim corruptibile hoc induere incorruptionem: et mortale hoc induere immortalitatem.
1CO 15:54 Cum autem mortale hoc induerit immortalitatem, tunc fiet sermo, qui scriptus est: Absorpta est mors in victoria.
1CO 15:55 Ubi est mors victoria tua? ubi est mors stimulus tuus?
1CO 15:56 Stimulus autem mortis peccatum est: virtus vero peccati lex.
1CO 15:57 Deo autem gratias, qui dedit nobis victoriam per Dominum nostrum Jesum Christum.
1CO 15:58 Itaque fratres mei dilecti, stabiles estote, et immobiles: abundantes in opere Domini semper, scientes quod labor vester non est inanis in Domino.
1CO 16:1 De collectis autem, quæ fiunt in sanctos, sicut ordinavi ecclesiis Galatiæ, ita et vos facite.
1CO 16:2 Per unam sabbati unusquisque vestrum apud se seponat, recondens quod ei bene placuerit: ut non, cum venero, tunc collectæ fiant.
1CO 16:3 Cum autem præsens fuero, quos probaveritis per epistolas, hos mittam perferre gratiam vestram in Jerusalem.
1CO 16:4 Quod si dignum fuerit ut et ego eam, mecum ibunt.
1CO 16:5 Veniam autem ad vos, cum Macedoniam pertransiero: nam Macedoniam pertransibo.
1CO 16:6 Apud vos autem forsitan manebo, vel etiam hiemabo: ut vos me deducatis quocumque iero.
1CO 16:7 Nolo enim vos modo in transitu videre, spero enim me aliquantulum temporis manere apud vos, si Dominus permiserit.
1CO 16:8 Permanebo autem Ephesi usque ad Pentecosten.
1CO 16:9 Ostium enim mihi apertum est magnum, et evidens: et adversarii multi.
1CO 16:10 Si autem venerit Timotheus, videte ut sine timore sit apud vos: opus enim Domini operatur, sicut et ego.
1CO 16:11 Ne quis ergo illum spernat: deducite autem illum in pace, ut veniat ad me: exspecto enim illum cum fratribus.
1CO 16:12 De Apollo autem fratre vobis notum facio, quoniam multum rogavi eum ut veniret ad vos cum fratribus: et utique non fuit voluntas ut nunc veniret: veniet autem, cum ei vacuum fuerit.
1CO 16:13 Vigilate, state in fide, viriliter agite, et confortamini.
1CO 16:14 Omnia vestra in caritate fiant.
1CO 16:15 Obsecro autem vos fratres, nostis domum Stephanæ, et Fortunati, et Achaici: quoniam sunt primitiæ Achaiæ, et in ministerium sanctorum ordinaverunt seipsos:
1CO 16:16 ut et vos subditi sitis ejusmodi, et omni cooperanti, et laboranti.
1CO 16:17 Gaudeo autem in præsentia Stephanæ, et Fortunati, et Achaici: quoniam id, quod vobis deerat, ipsi suppleverunt:
1CO 16:18 refecerunt enim et meum spiritum, et vestrum. Cognoscite ergo qui hujusmodi sunt.
1CO 16:19 Salutant vos ecclesiæ Asiæ. Salutant vos in Domino multum, Aquila et Priscilla cum domestica sua ecclesia: apud quos et hospitor.
1CO 16:20 Salutant vos omnes fratres. Salutate invicem in osculo sancto.
1CO 16:21 Salutatio, mea manu Pauli.
1CO 16:22 Si quis non amat Dominum nostrum Jesum Christum, sit anathema, Maran Atha.
1CO 16:23 Gratia Domini nostri Jesu Christi vobiscum.
1CO 16:24 Caritas mea cum omnibus vobis in Christo Jesu. Amen.
2CO 1:1 Paulus, Apostolus Jesu Christi per voluntatem Dei, et Timotheus frater, ecclesiæ Dei, quæ est Corinthi cum omnibus sanctis, qui sunt in universa Achaia.
2CO 1:2 Gratia vobis, et pax a Deo Patre nostro, et Domino Jesu Christo.
2CO 1:3 Benedictus Deus et Pater Domini nostri Jesu Christi, Pater misericordiarum, et Deus totius consolationis,
2CO 1:4 qui consolatur nos in omni tribulatione nostra: ut possimus et ipsi consolari eos qui in omni pressura sunt, per exhortationem, qua exhortamur et ipsi a Deo.
2CO 1:5 Quoniam sicut abundant passiones Christi in nobis: ita et per Christum abundat consolatio nostra.
2CO 1:6 Sive autem tribulamur pro vestra exhortatione et salute, sive consolamur pro vestra consolatione, sive exhortamur pro vestra exhortatione et salute, quæ operatur tolerantiam earumdem passionum, quas et nos patimur:
2CO 1:7 ut spes nostra firma sit pro vobis: scientes quod sicut socii passionum estis, sic eritis et consolationis.
2CO 1:8 Non enim volumus ignorare vos, fratres, de tribulatione nostra, quæ facta est in Asia, quoniam supra modum gravati sumus supra virtutem, ita ut tæderet nos etiam vivere.
2CO 1:9 Sed ipsi in nobismetipsis responsum mortis habuimus, ut non simus fidentes in nobis, sed in Deo, qui suscitat mortuos:
2CO 1:10 qui de tantis periculis nos eripuit, et eruit: in quem speramus quoniam et adhuc eripiet,
2CO 1:11 adjuvantibus et vobis in oratione pro nobis: ut ex multorum personis, ejus quæ in nobis est donationis, per multos gratiæ agantur pro nobis.
2CO 1:12 Nam gloria nostra hæc est: testimonium conscientiæ nostræ, quod in simplicitate cordis et sinceritate Dei, et non in sapientia carnali, sed in gratia Dei, conversati sumus in hoc mundo: abundantius autem ad vos.
2CO 1:13 Non enim alia scribimus vobis, quam quæ legistis, et cognovistis. Spero autem quod usque in finem cognoscetis,
2CO 1:14 sicut et cognovistis nos ex parte, quod gloria vestra sumus, sicut et vos nostra, in die Domini nostri Jesu Christi.
2CO 1:15 Et hac confidentia volui prius venire ad vos, ut secundum gratiam haberetis:
2CO 1:16 et per vos transire in Macedoniam, et iterum a Macedonia venire ad vos, et a vobis deduci in Judæam.
2CO 1:17 Cum ergo hoc voluissem, numquid levitate usus sum? aut quæ cogito, secundum carnem cogito, ut sit apud me Est et Non?
2CO 1:18 Fidelis autem Deus, quia sermo noster, qui fuit apud vos, non est in illo Est et Non.
2CO 1:19 Dei enim Filius Jesus Christus, qui in vobis per nos prædicatus est, per me, et Silvanum, et Timotheum, non fuit Est et Non, sed Est in illo fuit.
2CO 1:20 Quotquot enim promissiones Dei sunt, in illo Est: ideo et per ipsum Amen Deo ad gloriam nostram.
2CO 1:21 Qui autem confirmat nos vobiscum in Christo, et qui unxit nos Deus:
2CO 1:22 qui et signavit nos, et dedit pignus Spiritus in cordibus nostris.
2CO 1:23 Ego autem testem Deum invoco in animam meam, quod parcens vobis, non veni ultra Corinthum: non quia dominamur fidei vestæ, sed adjutores sumus gaudii vestri: nam fide statis.
2CO 2:1 Statui autem hoc ipsum apud me, ne iterum in tristitia venirem ad vos.
2CO 2:2 Si enim ego contristo vos: et quis est, qui me lætificet, nisi qui contristatur ex me?
2CO 2:3 Et hoc ipsum scripsi vobis, ut non cum venero, tristitiam super tristitiam habeam, de quibus oportuerat me gaudere: confidens in omnibus vobis, quia meum gaudium, omnium vestrum est.
2CO 2:4 Nam ex multa tribulatione et angustia cordis scripsi vobis per multas lacrimas: non ut contristemini, sed ut sciatis, quam caritatem habeam abundantius in vobis.
2CO 2:5 Si quis autem contristavit, non me contristavit: sed ex parte, ut non onerem omnes vos.
2CO 2:6 Sufficit illi, qui ejusmodi est, objurgatio hæc, quæ fit a pluribus:
2CO 2:7 ita ut e contrario magis donetis, et consolemini, ne forte abundantiori tristitia absorbeatur qui ejusmodi est.
2CO 2:8 Propter quod obsecro vos, ut confirmetis in illum caritatem.
2CO 2:9 Ideo enim et scripsi, ut cognoscam experimentum vestrum, an in omnibus obedientes sitis.
2CO 2:10 Cui autem aliquid donastis, et ego: nam et ego quod donavi, si quid donavi, propter vos in persona Christi,
2CO 2:11 ut non circumveniamur a Satana: non enim ignoramus cogitationes ejus.
2CO 2:12 Cum venissem autem Troadem propter Evangelium Christi, et ostium mihi apertum esset in Domino,
2CO 2:13 non habui requiem spiritui meo, eo quod non invenerim Titum fratrem meum, sed valefaciens eis, profectus sum in Macedoniam.
2CO 2:14 Deo autem gratias, qui semper triumphat nos in Christo Jesu, et odorem notitiæ suæ manifestat per nos in omni loco:
2CO 2:15 quia Christi bonus odor sumus Deo in iis qui salvi fiunt, et in iis qui pereunt:
2CO 2:16 aliis quidem odor mortis in mortem: aliis autem odor vitæ in vitam. Et ad hæc quis tam idoneus?
2CO 2:17 non enim sumus sicut plurimi, adulterantes verbum Dei, sed ex sinceritate, sed sicut ex Deo, coram Deo, in Christo loquimur.
2CO 3:1 Incipimus iterum nosmetipsos commendare? aut numquid egemus (sicut quidam) commendatitiis epistolis ad vos, aut ex vobis?
2CO 3:2 Epistola nostra vos estis, scripta in cordibus nostris, quæ scitur, et legitur ab omnibus hominibus:
2CO 3:3 manifestati quod epistola estis Christi, ministrata a nobis, et scripta non atramento, sed Spiritu Dei vivi: non in tabulis lapideis, sed in tabulis cordis carnalibus.
2CO 3:4 Fiduciam autem talem habemus per Christum ad Deum:
2CO 3:5 non quod sufficientes simus cogitare aliquid a nobis, quasi ex nobis: sed sufficientia nostra ex Deo est:
2CO 3:6 qui et idoneos nos fecit ministros novi testamenti: non littera, sed Spiritu: littera enim occidit, Spiritus autem vivificat.
2CO 3:7 Quod si ministratio mortis litteris deformata in lapidibus fuit in gloria, ita ut non possent intendere filii Israël in faciem Moysi propter gloriam vultus ejus, quæ evacuatur:
2CO 3:8 quomodo non magis ministratio Spiritus erit in gloria?
2CO 3:9 Nam si ministratio damnationis gloria est: multo magis abundat ministerium justitiæ in gloria.
2CO 3:10 Nam nec glorificatum est, quod claruit in hac parte, propter excellentem gloriam.
2CO 3:11 Si enim quod evacuatur, per gloriam est: multo magis quod manet, in gloria est.
2CO 3:12 Habentes igitur talem spem, multa fiducia utimur:
2CO 3:13 et non sicut Moyses ponebat velamen super faciem suam, ut non intenderent filii Israël in faciem ejus, quod evacuatur,
2CO 3:14 sed obtusi sunt sensus eorum. Usque in hodiernum enim diem, idipsum velamen in lectione veteris testamenti manet non revelatum (quoniam in Christo evacuatur),
2CO 3:15 sed usque in hodiernum diem, cum legitur Moyses, velamen positum est super cor eorum.
2CO 3:16 Cum autem conversus fuerit ad Dominum, auferetur velamen.
2CO 3:17 Dominus autem Spiritus est: ubi autem Spiritus Domini, ibi libertas.
2CO 3:18 Nos vero omnes, revelata facie gloriam Domini speculantes, in eamdem imaginem transformamur a claritate in claritatem, tamquam a Domini Spiritu.
2CO 4:1 Ideo habentes administrationem, juxta quod misericordiam consecuti sumus, non deficimus,
2CO 4:2 sed abdicamus occulta dedecoris, non ambulantes in astutia, neque adulterantes verbum Dei, sed in manifestatione veritatis commendantes nosmetipsos ad omnem conscientiam hominum coram Deo.
2CO 4:3 Quod si etiam opertum est Evangelium nostrum, in iis, qui pereunt, est opertum:
2CO 4:4 in quibus Deus hujus sæculi excæcavit mentes infidelium, ut non fulgeat illis illuminatio Evangelii gloriæ Christi, qui est imago Dei.
2CO 4:5 Non enim nosmetipsos prædicamus, sed Jesum Christum Dominum nostrum: nos autem servos vestros per Jesum:
2CO 4:6 quoniam Deus, qui dixit de tenebris lucem splendescere, ipse illuxit in cordibus nostris ad illuminationem scientiæ claritatis Dei, in facie Christi Jesu.
2CO 4:7 Habemus autem thesaurum istum in vasis fictilibus: ut sublimitas sit virtutis Dei, et non ex nobis.
2CO 4:8 In omnibus tribulationem patimur, sed non angustiamur: aporiamur, sed non destituimur:
2CO 4:9 persecutionem patimur, sed non derelinquimur: dejicimur, sed non perimus:
2CO 4:10 semper mortificationem Jesu in corpore nostro circumferentes, ut et vita Jesu manifestetur in corporibus nostris.
2CO 4:11 Semper enim nos, qui vivimus, in mortem tradimur propter Jesum: ut et vita Jesu manifestetur in carne nostra mortali.
2CO 4:12 Ergo mors in nobis operatur, vita autem in vobis.
2CO 4:13 Habentes autem eumdem spiritum fidei, sicut scriptum est: Credidi, propter quod locutus sum: et nos credimus, propter quod et loquimur:
2CO 4:14 scientes quoniam qui suscitavit Jesum, et nos cum Jesu suscitabit, et constituet vobiscum.
2CO 4:15 Omnia enim propter vos: ut gratia abundans, per multos in gratiarum actione, abundet in gloriam Dei.
2CO 4:16 Propter quod non deficimus: sed licet is, qui foris est, noster homo corrumpatur, tamen is, qui intus est, renovatur de die in diem.
2CO 4:17 Id enim, quod in præsenti est momentaneum et leve tribulationis nostræ, supra modum in sublimitate æternum gloriæ pondus operatur in nobis,
2CO 4:18 non contemplantibus nobis quæ videntur, sed quæ non videntur. Quæ enim videntur, temporalia sunt: quæ autem non videntur, æterna sunt.
2CO 5:1 Scimus enim quoniam si terrestris domus nostra hujus habitationis dissolvatur, quod ædificationem ex Deo habemus, domum non manufactam, æternam in cælis.
2CO 5:2 Nam et in hoc ingemiscimus, habitationem nostram, quæ de cælo est, superindui cupientes:
2CO 5:3 si tamen vestiti, non nudi inveniamur.
2CO 5:4 Nam et qui sumus in hoc tabernaculo, ingemiscimus gravati: eo quod nolumus expoliari, sed supervestiri, ut absorbeatur quod mortale est, a vita.
2CO 5:5 Qui autem efficit nos in hoc ipsum, Deus, qui dedit nobis pignus Spiritus.
2CO 5:6 Audentes igitur semper, scientes quoniam dum sumus in corpore, peregrinamur a Domino
2CO 5:7 (per fidem enim ambulamus, et non per speciem):
2CO 5:8 audemus autem, et bonam voluntatem habemus magis peregrinari a corpore, et præsentes esse ad Dominum.
2CO 5:9 Et ideo contendimus, sive absentes, sive præsentes, placere illi.
2CO 5:10 Omnes enim nos manifestari oportet ante tribunal Christi, ut referat unusquisque propria corporis, prout gessit, sive bonum, sive malum.
2CO 5:11 Scientes ergo timorem Domini, hominibus suademus, Deo autem manifesti sumus. Spero autem et in conscientiis vestris manifestos nos esse.
2CO 5:12 Non iterum commendamus nos vobis, sed occasionem damus vobis gloriandi pro nobis: ut habeatis ad eos qui in facie gloriantur, et non in corde.
2CO 5:13 Sive enim mente excedimus Deo: sive sobrii sumus, vobis.
2CO 5:14 Caritas enim Christi urget nos: æstimantes hoc, quoniam si unus pro omnibus mortuus est, ergo omnes mortui sunt:
2CO 5:15 et pro omnibus mortuus est Christus: ut, et qui vivunt, jam non sibi vivant, sed ei qui pro ipsis mortuus est et resurrexit.
2CO 5:16 Itaque nos ex hoc neminem novimus secundum carnem. Et si cognovimus secundum carnem Christum, sed nunc jam non novimus.
2CO 5:17 Si qua ergo in Christo nova creatura, vetera transierunt: ecce facta sunt omnia nova.
2CO 5:18 Omnia autem ex Deo, qui nos reconciliavit sibi per Christum: et dedit nobis ministerium reconciliationis,
2CO 5:19 quoniam quidem Deus erat in Christo mundum reconcilians sibi, non reputans illis delicta ipsorum, et posuit in nobis verbum reconciliationis.
2CO 5:20 Pro Christo ergo legatione fungimur, tamquam Deo exhortante per nos. Obsecramus pro Christo, reconciliamini Deo.
2CO 5:21 Eum, qui non noverat peccatum, pro nobis peccatum fecit, ut nos efficeremur justitia Dei in ipso.
2CO 6:1 Adjuvantes autem exhortamur ne in vacuum gratiam Dei recipiatis.
2CO 6:2 Ait enim: Tempore accepto exaudivi te, et in die salutis adjuvi te. Ecce nunc tempus acceptabile, ecce nunc dies salutis.
2CO 6:3 Nemini dantes ullam offensionem, ut non vituperetur ministerium nostrum:
2CO 6:4 sed in omnibus exhibeamus nosmetipsos sicut Dei ministros in multa patientia, in tribulationibus, in necessitatibus, in angustiis,
2CO 6:5 in plagis, in carceribus, in seditionibus, in laboribus, in vigiliis, in jejuniis,
2CO 6:6 in castitate, in scientia, in longanimitate, in suavitate, in Spiritu Sancto, in caritate non ficta,
2CO 6:7 in verbo veritatis, in virtute Dei, per arma justitiæ a dextris et a sinistris,
2CO 6:8 per gloriam, et ignobilitatem, per infamiam, et bonam famam: ut seductores, et veraces, sicut qui ignoti, et cogniti:
2CO 6:9 quasi morientes, et ecce vivimus: ut castigati, et non mortificati:
2CO 6:10 quasi tristes, semper autem gaudentes: sicut egentes, multos autem locupletantes: tamquam nihil habentes, et omnia possidentes.
2CO 6:11 Os nostrum patet ad vos, o Corinthii; cor nostrum dilatatum est.
2CO 6:12 Non angustiamini in nobis: angustiamini autem in visceribus vestris:
2CO 6:13 eamdem autem habentes remunerationem, tamquam filiis dico, dilatamini et vos.
2CO 6:14 Nolite jugum ducere cum infidelibus. Quæ enim participatio justitiæ cum iniquitate? aut quæ societas luci ad tenebras?
2CO 6:15 quæ autem conventio Christi ad Belial? aut quæ pars fideli cum infideli?
2CO 6:16 qui autem consensus templo Dei cum idolis? vos enim estis templum Dei vivi, sicut dicit Deus: [Quoniam inhabitabo in illis, et inambulabo inter eos, et ero illorum Deus, et ipsi erunt mihi populus.
2CO 6:17 Propter quod exite de medio eorum, et separamini, dicit Dominus, et immundum ne tetigeritis:
2CO 6:18 et ego recipiam vos: et ero vobis in patrem, et vos eritis mihi in filios et filias, dicit Dominus omnipotens.]
2CO 7:1 Has ergo habentes promissiones, carissimi, mundemus nos ab omni inquinamento carnis et spiritus, perficientes sanctificationem in timore Dei.
2CO 7:2 Capite nos. Neminem læsimus, neminem corrupimus, neminem circumvenimus.
2CO 7:3 Non ad condemnationem vestram dico: prædiximus enim quod in cordibus nostris estis ad commoriendum et ad convivendum.
2CO 7:4 Multa mihi fiducia est apud vos, multa mihi gloriatio pro vobis: repletus sum consolatione; superabundo gaudio in omni tribulatione nostra.
2CO 7:5 Nam et cum venissemus in Macedoniam, nullam requiem habuit caro nostra, sed omnem tribulationem passi sumus: foris pugnæ, intus timores.
2CO 7:6 Sed qui consolatur humiles, consolatus est nos Deus in adventu Titi.
2CO 7:7 Non solum autem in adventu ejus, sed etiam in consolatione, qua consolatus est in vobis, referens nobis vestrum desiderium, vestrum fletum, vestram æmulationem pro me, ita ut magis gauderem.
2CO 7:8 Quoniam etsi contristavi vos in epistola, non me pœnitet: etsi pœniteret, videns quod epistola illa (etsi ad horam) vos contristavit,
2CO 7:9 nunc gaudeo: non quia contristati estis, sed quia contristati estis ad pœnitentiam. Contristati enim estis ad Deum, ut in nullo detrimentum patiamini ex nobis.
2CO 7:10 Quæ enim secundum Deum tristitia est, pœnitentiam in salutem stabilem operatur: sæculi autem tristitia mortem operatur.
2CO 7:11 Ecce enim hoc ipsum, secundum Deum contristari vos, quantam in vobis operatur sollicitudinem: sed defensionem, sed indignationem, sed timorem, sed desiderium, sed æmulationem, sed vindictam: in omnibus exhibuistis vos incontaminatos esse negotio.
2CO 7:12 Igitur, etsi scripsi vobis, non propter eum qui fecit injuriam, nec propter eum qui passus est: sed ad manifestandam sollicitudinem nostram, quam habemus pro vobis
2CO 7:13 coram Deo: ideo consolati sumus. In consolatione autem nostra, abundantius magis gavisi sumus super gaudio Titi, quia refectus est spiritus ejus ab omnibus vobis:
2CO 7:14 et si quid apud illum de vobis gloriatus sum, non sum confusus: sed sicut omnia vobis in veritate locuti sumus, ita et gloriatio nostra, quæ fuit ad Titum, veritas facta est,
2CO 7:15 et viscera ejus abundantius in vobis sunt, reminiscentis omnium vestrum obedientiam: quomodo cum timore et tremore excepistis illum.
2CO 7:16 Gaudeo quod in omnibus confido in vobis.
2CO 8:1 Notam autem facimus vobis, fratres, gratiam Dei, quæ data est in ecclesiis Macedoniæ:
2CO 8:2 quod in multo experimento tribulationis abundantia gaudii ipsorum fuit, et altissima paupertas eorum, abundavit in divitias simplicitatis eorum:
2CO 8:3 quia secundum virtutem testimonium illis reddo, et supra virtutem voluntarii fuerunt,
2CO 8:4 cum multa exhortatione obsecrantes nos gratiam, et communicationem ministerii, quod fit in sanctos.
2CO 8:5 Et non sicut speravimus, sed semetipsos dederunt primum Domino, deinde nobis per voluntatem Dei,
2CO 8:6 ita ut rogaremus Titum, ut quemadmodum cœpit, ita et perficiat in vobis etiam gratiam istam.
2CO 8:7 Sed sicut in omnibus abundatis fide, et sermone, et scientia, et omni sollicitudine, insuper et caritate vestra in nos, ut et in hac gratia abundetis.
2CO 8:8 Non quasi imperans dico: sed per aliorum sollicitudinem, etiam vestræ caritatis ingenium bonum comprobans.
2CO 8:9 Scitis enim gratiam Domini nostri Jesu Christi, quoniam propter vos egenus factus est, cum esset dives, ut illius inopia vos divites essetis.
2CO 8:10 Et consilium in hoc do: hoc enim vobis utile est, qui non solum facere, sed et velle cœpistis ab anno priore:
2CO 8:11 nunc vero et facto perficite: ut quemadmodum promptus est animus voluntatis, ita sit et perficiendi ex eo quod habetis.
2CO 8:12 Si enim voluntas prompta est, secundum id quod habet, accepta est, non secundum id quod non habet.
2CO 8:13 Non enim ut aliis sit remissio, vobis autem tribulatio, sed ex æqualitate.
2CO 8:14 In præsenti tempore vestra abundantia illorum inopiam suppleat: ut et illorum abundantia vestræ inopiæ sit supplementum, ut fiat æqualitas, sicut scriptum est:
2CO 8:15 Qui multum, non abundavit: et qui modicum, non minoravit.
2CO 8:16 Gratias autem Deo, qui dedit eamdem sollicitudinem pro vobis in corde Titi,
2CO 8:17 quoniam exhortationem quidem suscepit: sed cum sollicitior esset, sua voluntate profectus est ad vos.
2CO 8:18 Misimus etiam cum illo fratrem, cujus laus est in Evangelio per omnes ecclesias:
2CO 8:19 non solum autem, sed et ordinatus est ab ecclesiis comes peregrinationis nostræ in hanc gratiam, quæ ministratur a nobis ad Domini gloriam, et destinatam voluntatem nostram:
2CO 8:20 devitantes hoc, ne quis nos vituperet in hac plenitudine, quæ ministratur a nobis.
2CO 8:21 Providemus enim bona non solum coram Deo, sed etiam coram hominibus.
2CO 8:22 Misimus autem cum illis et fratrem nostrum, quem probavimus in multis sæpe sollicitum esse: nunc autem multo sollicitiorem, confidentia multa in vos,
2CO 8:23 sive pro Tito, qui est socius meus, et in vos adjutor, sive fratres nostri, Apostoli ecclesiarum, gloria Christi.
2CO 8:24 Ostensionem ergo, quæ est caritatis vestræ, et nostræ gloriæ pro vobis, in illos ostendite in faciem ecclesiarum.
2CO 9:1 Nam de ministerio, quod fit in sanctos ex abundanti est mihi scribere vobis.
2CO 9:2 Scio enim promptum animum vestrum: pro quo de vobis glorior apud Macedones. Quoniam et Achaia parata est ab anno præterito, et vestra æmulatio provocavit plurimos.
2CO 9:3 Misi autem fratres: ut ne quod gloriamur de vobis, evacuetur in hac parte, ut (quemadmodum dixi) parati sitis:
2CO 9:4 ne cum venerint Macedones mecum, et invenerint vos imparatos, erubescamus nos (ut non dicamus vos) in hac substantia.
2CO 9:5 Necessarium ergo existimavi rogare fratres, ut præveniant ad vos, et præparent repromissam benedictionem hanc paratam esse sic, quasi benedictionem, non tamquam avaritiam.
2CO 9:6 Hoc autem dico: qui parce seminat, parce et metet: et qui seminat in benedictionibus, de benedictionibus et metet.
2CO 9:7 Unusquisque, prout destinavit in corde suo, non ex tristitia, aut ex necessitate: hilarem enim datorem diligit Deus.
2CO 9:8 Potens est autem Deus omnem gratiam abundare facere in vobis: ut in omnibus semper omnem sufficientiam habentes, abundetis in omne opus bonum,
2CO 9:9 sicut scriptum est: Dispersit, dedit pauperibus: justitia ejus manet in sæculum sæculi.
2CO 9:10 Qui autem administrat semen seminanti: et panem ad manducandum præstabit, et multiplicabit semen vestrum, et augebit incrementa frugum justitiæ vestræ:
2CO 9:11 ut in omnibus locupletati abundetis in omnem simplicitatem, quæ operatur per nos gratiarum actionem Deo.
2CO 9:12 Quoniam ministerium hujus officii non solum supplet ea quæ desunt sanctis, sed etiam abundat per multas gratiarum actiones in Domino,
2CO 9:13 per probationem ministerii hujus, glorificantes Deum in obedientia confessionis vestræ, in Evangelium Christi, et simplicitate communicationis in illos, et in omnes,
2CO 9:14 et in ipsorum obsecratione pro vobis, desiderantium vos propter eminentem gratiam Dei in vobis.
2CO 9:15 Gratias Deo super inenarrabili dono ejus.
2CO 10:1 Ipse autem ego Paulus obsecro vos per mansuetudinem et modestiam Christi, qui in facie quidem humilis sum inter vos, absens autem confido in vos.
2CO 10:2 Rogo autem vos ne præsens audeam per eam confidentiam, qua existimor audere in quosdam, qui arbitrantur nos tamquam secundum carnem ambulemus.
2CO 10:3 In carne enim ambulantes, non secundum carnem militamus.
2CO 10:4 Nam arma militiæ nostræ non carnalia sunt, sed potentia Deo ad destructionem munitionum, consilia destruentes,
2CO 10:5 et omnem altitudinem extollentem se adversus scientiam Dei, et in captivitatem redigentes omnem intellectum in obsequium Christi,
2CO 10:6 et in promptu habentes ulcisci omnem inobedientiam, cum impleta fuerit vestra obedientia.
2CO 10:7 Quæ secundum faciem sunt, videte. Si quis confidit sibi Christi se esse, hoc cogitet iterum apud se: quia sicut ipse Christi est, ita et nos.
2CO 10:8 Nam etsi amplius aliquid gloriatus fuero de potestate nostra, quam dedit nobis Dominus in ædificationem, et non in destructionem vestram, non erubescam.
2CO 10:9 Ut autem non existimer tamquam terrere vos per epistolas:
2CO 10:10 quoniam quidem epistolæ, inquiunt, graves sunt et fortes: præsentia autem corporis infirma, et sermo contemptibilis:
2CO 10:11 hoc cogitet qui ejusmodi est, quia quales sumus verbo per epistolas absentes, tales et præsentes in facto.
2CO 10:12 Non enim audemus inserere, aut comparare nos quibusdam, qui seipsos commendant: sed ipsi in nobis nosmetipsos metientes, et comparantes nosmetipsos nobis.
2CO 10:13 Nos autem non in immensum gloriabimur, sed secundum mensuram regulæ, qua mensus est nobis Deus, mensuram pertingendi usque ad vos.
2CO 10:14 Non enim quasi non pertingentes ad vos, superextendimus nos: usque ad vos enim pervenimus in Evangelio Christi.
2CO 10:15 Non in immensum gloriantes in alienis laboribus: spem autem habentes crescentis fidei vestræ, in vobis magnificari secundum regulam nostram in abundantiam,
2CO 10:16 etiam in illa, quæ ultra vos sunt, evangelizare, non in aliena regula in iis quæ præparata sunt gloriari.
2CO 10:17 Qui autem gloriatur, in Domino glorietur.
2CO 10:18 Non enim qui seipsum commendat, ille probatus est: sed quem Deus commendat.
2CO 11:1 Utinam sustineretis modicum quid insipientiæ meæ, sed et supportare me:
2CO 11:2 æmulor enim vos Dei æmulatione. Despondi enim vos uni viro, virginem castam exhibere Christo.
2CO 11:3 Timeo autem ne sicut serpens Hevam seduxit astutia sua, ita corrumpantur sensus vestri, et excidant a simplicitate, quæ est in Christo.
2CO 11:4 Nam si is qui venit, alium Christum prædicat, quem non prædicavimus, aut alium spiritum accipitis, quem non accepistis: aut aliud Evangelium, quod non recepistis: recte pateremini.
2CO 11:5 Existimo enim nihil me minus fecisse a magnis Apostolis.
2CO 11:6 Nam etsi imperitus sermone, sed non scientia, in omnibus autem manifestati sumus vobis.
2CO 11:7 Aut numquid peccatum feci, meipsum humilians, ut vos exaltemini? quoniam gratis Evangelium Dei evangelizavi vobis?
2CO 11:8 Alias ecclesias expoliavi, accipiens stipendium ad ministerium vestrum.
2CO 11:9 Et cum essem apud vos, et egerem, nulli onerosus fui: nam quod mihi deerat, suppleverunt fratres, qui venerunt a Macedonia: et in omnibus sine onere me vobis servavi, et servabo.
2CO 11:10 Est veritas Christi in me, quoniam hæc gloriatio non infringetur in me in regionibus Achaiæ.
2CO 11:11 Quare? quia non diligo vos? Deus scit.
2CO 11:12 Quod autem facio, et faciam: ut amputem occasionem eorum qui volunt occasionem, ut in quo gloriantur, inveniantur sicut et nos.
2CO 11:13 Nam ejusmodi pseudoapostoli sunt operarii subdoli, transfigurantes se in apostolos Christi.
2CO 11:14 Et non mirum: ipse enim Satanas transfigurat se in angelum lucis.
2CO 11:15 Non est ergo magnum, si ministri ejus transfigurentur velut ministri justitiæ: quorum finis erit secundum opera ipsorum.
2CO 11:16 Iterum dico (ne quis me putet insipientem esse, alioquin velut insipientem accipite me, ut et ego modicum quid glorier),
2CO 11:17 quod loquor, non loquor secundum Deum, sed quasi in insipientia, in hac substantia gloriæ.
2CO 11:18 Quoniam multi gloriantur secundum carnem: et ego gloriabor.
2CO 11:19 Libenter enim suffertis insipientes, cum sitis ipsi sapientes.
2CO 11:20 Sustinetis enim si quis vos in servitutem redigit, si quis devorat, si quis accipit, si quis extollitur, si quis in faciem vos cædit.
2CO 11:21 Secundum ignobilitatem dico, quasi nos infirmi fuerimus in hac parte. In quo quis audet (in insipientia dico) audeo et ego:
2CO 11:22 Hebræi sunt, et ego: Israëlitæ sunt, et ego: semen Abrahæ sunt, et ego.
2CO 11:23 Ministri Christi sunt (ut minus sapiens dico), plus ego: in laboribus plurimis, in carceribus abundantius, in plagis supra modum, in mortibus frequenter.
2CO 11:24 A Judæis quinquies, quadragenas, una minus, accepi.
2CO 11:25 Ter virgis cæsus sum, semel lapidatus sum: ter naufragium feci, nocte et die in profundo maris fui,
2CO 11:26 in itineribus sæpe, periculis fluminum, periculis latronum, periculis ex genere, periculis ex gentibus, periculis in civitate, periculis in solitudine, periculis in mari, periculis in falsis fratribus:
2CO 11:27 in labore et ærumna, in vigiliis multis, in fame et siti, in jejuniis multis, in frigore et nuditate,
2CO 11:28 præter illa quæ extrinsecus sunt, instantia mea quotidiana, sollicitudo omnium ecclesiarum.
2CO 11:29 Quis infirmatur, et ego non infirmor? quis scandalizatur, et ego non uror?
2CO 11:30 Si gloriari oportet, quæ infirmitatis meæ sunt, gloriabor.
2CO 11:31 Deus et Pater Domini nostri Jesu Christi, qui est benedictus in sæcula, scit quod non mentior.
2CO 11:32 Damasci præpositus gentis Aretæ regis custodiebat civitatem Damascenorum ut me comprehenderet:
2CO 11:33 et per fenestram in sporta dimissus sum per murum, et sic effugi manus ejus.
2CO 12:1 Si gloriari oportet (non expedit quidem), veniam autem ad visiones et revelationes Domini.
2CO 12:2 Scio hominem in Christo ante annos quatuordecim, sive in corpore nescio, sive extra corpus nescio, Deus scit, raptum hujusmodi usque ad tertium cælum.
2CO 12:3 Et scio hujusmodi hominem sive in corpore, sive extra corpus nescio, Deus scit:
2CO 12:4 quoniam raptus est in paradisum: et audivit arcana verba, quæ non licet homini loqui.
2CO 12:5 Pro hujusmodi gloriabor: pro me autem nihil gloriabor nisi in infirmitatibus meis.
2CO 12:6 Nam etsi voluero gloriari, non ero insipiens: veritatem enim dicam: parco autem, ne quis me existimet supra id quod videt in me, aut aliquid audit ex me.
2CO 12:7 Et ne magnitudo revelationum extollat me, datus est mihi stimulus carnis meæ angelus Satanæ, qui me colaphizet.
2CO 12:8 Propter quod ter Dominum rogavi ut discederet a me:
2CO 12:9 et dixit mihi: Sufficit tibi gratia mea: nam virtus in infirmitate perficitur. Libenter igitur gloriabor in infirmitatibus meis, ut inhabitet in me virtus Christi.
2CO 12:10 Propter quod placeo mihi in infirmitatibus meis, in contumeliis, in necessitatibus, in persecutionibus, in angustiis pro Christo: cum enim infirmor, tunc potens sum.
2CO 12:11 Factus sum insipiens, vos me coëgistis. Ego enim a vobis debui commendari: nihil enim minus fui ab iis, qui sunt supra modum Apostoli: tametsi nihil sum:
2CO 12:12 signa tamen apostolatus mei facta sunt super vos in omni patientia, in signis, et prodigiis, et virtutibus.
2CO 12:13 Quid est enim, quod minus habuistis præ ceteris ecclesiis, nisi quod ego ipse non gravavi vos? donate mihi hanc injuriam.
2CO 12:14 Ecce tertio hoc paratus sum venire ad vos: et non ero gravis vobis. Non enim quæro quæ vestra sunt, sed vos. Nec enim debent filii parentibus thesaurizare, sed parentes filiis.
2CO 12:15 Ego autem libentissime impendam, et super impendar ipse pro animabus vestris: licet plus vos diligens, minus diligar.
2CO 12:16 Sed esto: ego vos non gravavi: sed cum essem astutus, dolo vos cepi.
2CO 12:17 Numquid per aliquem eorum, quod misi ad vos, circumveni vos?
2CO 12:18 Rogavi Titum, et misi cum illo fratrem. Numquid Titus vos circumvenit? nonne eodem spiritu ambulavimus? nonne iisdem vestigiis?
2CO 12:19 Olim putatis quod excusemus nos apud vos? coram Deo in Christo loquimur: omnia autem, carissimi, propter ædificationem vestram.
2CO 12:20 Timeo enim ne forte cum venero, non quales volo, inveniam vos: et ego inveniar a vobis, qualem non vultis: ne forte contentiones, æmulationes, animositates, dissensiones, detractiones, susurrationes, inflationes, seditiones sint inter vos:
2CO 12:21 ne iterum cum venero, humiliet me Deus apud vos, et lugeam multos ex iis qui ante peccaverunt, et non egerunt pœnitentiam super immunditia, et fornicatione, et impudicitia, quam gesserunt.
2CO 13:1 Ecce tertio hoc venio ad vos: in ore duorum vel trium testium stabit omne verbum.
2CO 13:2 Prædixi, et prædico, ut præsens, et nunc absens iis qui ante peccaverunt, et ceteris omnibus, quoniam si venero iterum, non parcam.
2CO 13:3 An experimentum quæritis ejus, qui in me loquitur Christus, qui in vobis non infirmatur, sed potens est in vobis?
2CO 13:4 Nam etsi crucifixus est ex infirmitate: sed vivit ex virtute Dei. Nam et nos infirmi sumus in illo: sed vivemus cum eo ex virtute Dei in vobis.
2CO 13:5 Vosmetipsos tentate si estis in fide: ipsi vos probate. An non cognoscitis vosmetipsos quia Christus Jesus in vobis est? nisi forte reprobi estis.
2CO 13:6 Spero autem quod cognoscetis, quia nos non sumus reprobi.
2CO 13:7 Oramus autem Deum ut nihil mali faciatis, non ut nos probati appareamus, sed ut vos quod bonum est faciatis: nos autem ut reprobi simus.
2CO 13:8 Non enim possumus aliquid adversus veritatem, sed pro veritate.
2CO 13:9 Gaudemus enim, quoniam nos infirmi sumus, vos autem potentes estis. Hoc et oramus, vestram consummationem.
2CO 13:10 Ideo hæc absens scribo, ut non præsens durius agam secundum potestatem, quam Dominus dedit mihi in ædificationem, et non in destructionem.
2CO 13:11 De cetero, fratres, gaudete, perfecti estote, exhortamini, idem sapite, pacem habete, et Deus pacis et dilectionis erit vobiscum.
2CO 13:12 Salutate invicem in osculo sancto. Salutant vos omnes sancti.
2CO 13:13 Gratia Domini nostri Jesu Christi, et caritas Dei, et communicatio Sancti Spiritus sit cum omnibus vobis. Amen.
GAL 1:1 Paulus, Apostolus non ab hominibus, neque per hominem, sed per Jesum Christum, et Deum Patrem, qui suscitavit eum a mortuis:
GAL 1:2 et qui mecum sunt omnes fratres, ecclesiis Galatiæ.
GAL 1:3 Gratia vobis, et pax a Deo Patre, et Domino nostro Jesu Christo,
GAL 1:4 qui dedit semetipsum pro peccatis nostris, ut eriperet nos de præsenti sæculo nequam, secundum voluntatem Dei et Patris nostri,
GAL 1:5 cui est gloria in sæcula sæculorum. Amen.
GAL 1:6 Miror quod sic tam cito transferimini ab eo qui vos vocavit in gratiam Christi in aliud Evangelium:
GAL 1:7 quod non est aliud, nisi sunt aliqui qui vos conturbant, et volunt convertere Evangelium Christi.
GAL 1:8 Sed licet nos aut angelus de cælo evangelizet vobis præterquam quod evangelizavimus vobis, anathema sit.
GAL 1:9 Sicut prædiximus, et nunc iterum dico: si quis vobis evangelizaverit præter id quod accepistis, anathema sit.
GAL 1:10 Modo enim hominibus suadeo, an Deo? an quæro hominibus placere? si adhuc hominibus placerem, Christi servus non essem.
GAL 1:11 Notum enim vobis facio, fratres, Evangelium, quod evangelizatum est a me, quia non est secundum hominem:
GAL 1:12 neque enim ego ab homine accepi illud, neque didici, sed per revelationem Jesu Christi.
GAL 1:13 Audistis enim conversationem meam aliquando in Judaismo: quoniam supra modum persequebar Ecclesiam Dei, et expugnabam illam,
GAL 1:14 et proficiebam in Judaismo supra multos coætaneos meos in genere meo, abundantius æmulator existens paternarum mearum traditionum.
GAL 1:15 Cum autem placuit ei, qui me segregavit ex utero matris meæ, et vocavit per gratiam suam,
GAL 1:16 ut revelaret Filium suum in me, ut evangelizarem illum in gentibus: continuo non acquievi carni et sanguini,
GAL 1:17 neque veni Jerosolymam ad antecessores meos Apostolos: sed abii in Arabiam, et iterum reversus sum Damascum:
GAL 1:18 deinde post annos tres veni Jerosolymam videre Petrum, et mansi apud eum diebus quindecim:
GAL 1:19 alium autem Apostolorum vidi neminem, nisi Jacobum fratrem Domini.
GAL 1:20 Quæ autem scribo vobis, ecce coram Deo, quia non mentior.
GAL 1:21 Deinde veni in partes Syriæ, et Ciliciæ.
GAL 1:22 Eram autem ignotus facie ecclesiis Judææ, quæ erant in Christo:
GAL 1:23 tantum autem auditum habebant quoniam qui persequebatur nos aliquando, nunc evangelizat fidem, quam aliquando expugnabat:
GAL 1:24 et in me clarificabant Deum.
GAL 2:1 Deinde post annos quatuordecim, iterum ascendi Jerosolymam cum Barnaba, assumpto et Tito.
GAL 2:2 Ascendi autem secundum revelationem: et contuli cum illis Evangelium, quod prædico in gentibus, seorsum autem iis qui videbantur aliquid esse: ne forte in vacuum currerem, aut cucurrissem.
GAL 2:3 Sed neque Titus, qui mecum erat, cum esset gentilis, compulsus est circumcidi:
GAL 2:4 sed propter subintroductos falsos fratres, qui subintroierunt explorare libertatem nostram, quam habemus in Christo Jesu, ut nos in servitutem redigerent.
GAL 2:5 Quibus neque ad horam cessimus subjectione, ut veritas Evangelii permaneat apud vos:
GAL 2:6 ab iis autem, qui videbantur esse aliquid (quales aliquando fuerint, nihil mea interest: Deus personam hominis non accipit): mihi enim qui videbantur esse aliquid, nihil contulerunt.
GAL 2:7 Sed e contra cum vidissent quod creditum est mihi Evangelium præputii, sicut et Petro circumcisionis
GAL 2:8 (qui enim operatus est Petro in apostolatum circumcisionis, operatus est et mihi inter gentes):
GAL 2:9 et cum cognovissent gratiam, quæ data est mihi, Jacobus, et Cephas, et Joannes, qui videbantur columnæ esse, dextras dederunt mihi, et Barnabæ societatis: ut nos in gentes, ipsi autem in circumcisionem:
GAL 2:10 tantum ut pauperum memores essemus, quod etiam sollicitus fui hoc ipsum facere.
GAL 2:11 Cum autem venisset Cephas Antiochiam, in faciem ei restiti, quia reprehensibilis erat.
GAL 2:12 Prius enim quam venirent quidam a Jacobo, cum gentibus edebat: cum autem venissent, subtrahebat, et segregabat se, timens eos qui ex circumcisione erant.
GAL 2:13 Et simulationi ejus consenserunt ceteri Judæi, ita ut et Barnabas duceretur ab eis in illam simulationem.
GAL 2:14 Sed cum vidissem quod non recte ambularent ad veritatem Evangelii, dixi Cephæ coram omnibus: Si tu, cum Judæus sis, gentiliter vivis, et non judaice: quomodo gentes cogis judaizare?
GAL 2:15 Nos natura Judæi, et non ex gentibus peccatores.
GAL 2:16 Scientes autem quod non justificatur homo ex operibus legis, nisi per fidem Jesu Christi: et nos in Christo Jesu credimus, ut justificemur ex fide Christi, et non ex operibus legis: propter quod ex operibus legis non justificabitur omnis caro.
GAL 2:17 Quod si quærentes justificari in Christo, inventi sumus et ipsi peccatores, numquid Christus peccati minister est? Absit.
GAL 2:18 Si enim quæ destruxi, iterum hæc ædifico: prævaricatorem me constituo.
GAL 2:19 Ego enim per legem, legi mortuus sum, ut Deo vivam: Christo confixus sum cruci.
GAL 2:20 Vivo autem, jam non ego: vivit vero in me Christus. Quod autem nunc vivo in carne: in fide vivo Filii Dei, qui dilexit me, et tradidit semetipsum pro me.
GAL 2:21 Non abjicio gratiam Dei. Si enim per legem justitia, ergo gratis Christus mortuus est.
GAL 3:1 O insensati Galatæ, quis vos fascinavit non obedire veritati, ante quorum oculos Jesus Christus præscriptus est, in vobis crucifixus?
GAL 3:2 Hoc solum a vobis volo discere: ex operibus legis Spiritum accepistis, an ex auditu fidei?
GAL 3:3 sic stulti estis, ut cum Spiritu cœperitis, nunc carne consummemini?
GAL 3:4 tanta passi estis sine causa? si tamen sine causa.
GAL 3:5 Qui ergo tribuit vobis Spiritum, et operatur virtutes in vobis: ex operibus legis, an ex auditu fidei?
GAL 3:6 Sicut scriptum est: Abraham credidit Deo, et reputatum est illi ad justitiam:
GAL 3:7 cognoscite ergo quia qui ex fide sunt, ii sunt filii Abrahæ.
GAL 3:8 Providens autem Scriptura quia ex fide justificat gentes Deus, prænuntiavit Abrahæ: Quia benedicentur in te omnes gentes.
GAL 3:9 Igitur qui ex fide sunt, benedicentur cum fideli Abraham.
GAL 3:10 Quicumque enim ex operibus legis sunt, sub maledicto sunt. Scriptum est enim: Maledictus omnis qui non permanserit in omnibus quæ scripta sunt in libro legis ut faciat ea.
GAL 3:11 Quoniam autem in lege nemo justificatur apud Deum, manifestum est: quia justus ex fide vivit.
GAL 3:12 Lex autem non est ex fide, sed: Qui fecerit ea, vivet in illis.
GAL 3:13 Christus nos redemit de maledicto legis, factus pro nobis maledictum: quia scriptum est: Maledictus omnis qui pendet in ligno:
GAL 3:14 ut in gentibus benedictio Abrahæ fieret in Christo Jesu, ut pollicitationem Spiritus accipiamus per fidem.
GAL 3:15 Fratres (secundum hominem dico) tamen hominis confirmatum testamentum nemo spernit, aut superordinat.
GAL 3:16 Abrahæ dictæ sunt promissiones, et semini ejus. Non dicit: Et seminibus, quasi in multis: sed quasi in uno: Et semini tuo, qui est Christus.
GAL 3:17 Hoc autem dico, testamentum confirmatum a Deo: quæ post quadringentos et triginta annos facta est lex, non irritum facit ad evacuandam promissionem.
GAL 3:18 Nam si ex lege hæreditas, jam non ex promissione. Abrahæ autem per repromissionem donavit Deus.
GAL 3:19 Quid igitur lex? Propter transgressiones posita est donec veniret semen, cui promiserat, ordinata per angelos in manu mediatoris.
GAL 3:20 Mediator autem unius non est: Deus autem unus est.
GAL 3:21 Lex ergo adversus promissa Dei? Absit. Si enim data esset lex, quæ posset vivificare, vere ex lege esset justitia.
GAL 3:22 Sed conclusit Scriptura omnia sub peccato, ut promissio ex fide Jesu Christi daretur credentibus.
GAL 3:23 Prius autem quam veniret fides, sub lege custodiebamur conclusi in eam fidem quæ revelanda erat.
GAL 3:24 Itaque lex pædagogus noster fuit in Christo, ut ex fide justificemur.
GAL 3:25 At ubi venit fides, jam non sumus sub pædagogo.
GAL 3:26 Omnes enim filii Dei estis per fidem, quæ est in Christo Jesu.
GAL 3:27 Quicumque enim in Christo baptizati estis, Christum induistis.
GAL 3:28 Non est Judæus, neque Græcus: non est servus, neque liber: non est masculus, neque femina. Omnes enim vos unum estis in Christo Jesu.
GAL 3:29 Si autem vos Christi, ergo semen Abrahæ estis, secundum promissionem hæredes.
GAL 4:1 Dico autem: quanto tempore hæres parvulus est, nihil differt a servo, cum sit dominus omnium:
GAL 4:2 sed sub tutoribus et actoribus est usque ad præfinitum tempus a patre:
GAL 4:3 ita et nos cum essemus parvuli, sub elementis mundi eramus servientes.
GAL 4:4 At ubi venit plenitudo temporis, misit Deus Filium suum factum ex muliere, factum sub lege,
GAL 4:5 ut eos, qui sub lege erant, redimeret, ut adoptionem filiorum reciperemus.
GAL 4:6 Quoniam autem estis filii, misit Deus Spiritum Filii sui in corda vestra, clamantem: Abba, Pater.
GAL 4:7 Itaque jam non est servus, sed filius: quod si filius, et hæres per Deum.
GAL 4:8 Sed tunc quidem ignorantes Deum, iis, qui natura non sunt dii, serviebatis.
GAL 4:9 Nunc autem cum cognoveritis Deum, immo cogniti sitis a Deo: quomodo convertimini iterum ad infirma et egena elementa, quibus denuo servire vultis?
GAL 4:10 Dies observatis, et menses, et tempora, et annos.
GAL 4:11 Timeo vos, ne forte sine causa laboraverim in vobis.
GAL 4:12 Estote sicut ego, quia et ego sicut vos: fratres, obsecro vos. Nihil me læsistis.
GAL 4:13 Scitis autem quia per infirmitatem carnis evangelizavi vobis jampridem: et tentationem vestram in carne mea
GAL 4:14 non sprevistis, neque respuistis: sed sicut angelum Dei excepistis me, sicut Christum Jesum.
GAL 4:15 Ubi est ergo beatitudo vestra? testimonium enim perhibeo vobis, quia, si fieri posset, oculos vestros eruissetis, et dedissetis mihi.
GAL 4:16 Ergo inimicus vobis factus sum, verum dicens vobis?
GAL 4:17 Æmulantur vos non bene: sed excludere vos volunt, ut illos æmulemini.
GAL 4:18 Bonum autem æmulamini in bono semper: et non tantum cum præsens sum apud vos.
GAL 4:19 Filioli mei, quos iterum parturio, donec formetur Christus in vobis:
GAL 4:20 vellem autem esse apud vos modo, et mutare vocem meam: quoniam confundor in vobis.
GAL 4:21 Dicite mihi qui sub lege vultis esse: legem non legistis?
GAL 4:22 Scriptum est enim: Quoniam Abraham duos filios habuit: unum de ancilla, et unum de libera.
GAL 4:23 Sed qui de ancilla, secundum carnem natus est: qui autem de libera, per repromissionem:
GAL 4:24 quæ sunt per allegoriam dicta. Hæc enim sunt duo testamenta. Unum quidem in monte Sina, in servitutem generans, quæ est Agar:
GAL 4:25 Sina enim mons est in Arabia, qui conjunctus est ei quæ nunc est Jerusalem, et servit cum filiis suis.
GAL 4:26 Illa autem, quæ sursum est Jerusalem, libera est, quæ est mater nostra.
GAL 4:27 Scriptum est enim: [Lætare, sterilis, quæ non paris; erumpe et clama, quæ non parturis: quia multi filii desertæ, magis quam ejus quæ habet virum.]
GAL 4:28 Nos autem, fratres, secundum Isaac promissionis filii sumus.
GAL 4:29 Sed quomodo tunc is, qui secundum carnem natus fuerat, persequebatur eum qui secundum spiritum: ita et nunc.
GAL 4:30 Sed quid dicit Scriptura? Ejice ancillam, et filium ejus: non enim hæres erit filius ancillæ cum filio liberæ.
GAL 4:31 Itaque, fratres, non sumus ancillæ filii, sed liberæ: qua libertate Christus nos liberavit.
GAL 5:1 State, et nolite iterum jugo servitutis contineri.
GAL 5:2 Ecce ego Paulus dico vobis: quoniam si circumcidamini, Christus vobis nihil proderit.
GAL 5:3 Testificor autem rursus omni homini circumcidenti se, quoniam debitor est universæ legis faciendæ.
GAL 5:4 Evacuati estis a Christo, qui in lege justificamini: a gratia excidistis.
GAL 5:5 Nos enim spiritu ex fide, spem justitiæ exspectamus.
GAL 5:6 Nam in Christo Jesu neque circumcisio aliquid valet, neque præputium: sed fides, quæ per caritatem operatur.
GAL 5:7 Currebatis bene: quis vos impedivit veritati non obedire?
GAL 5:8 persuasio hæc non est ex eo, qui vocat vos.
GAL 5:9 Modicum fermentum totam massam corrumpit.
GAL 5:10 Ego confido in vobis in Domino, quod nihil aliud sapietis: qui autem conturbat vos, portabit judicium, quicumque est ille.
GAL 5:11 Ego autem, fratres, si circumcisionem adhuc prædico: quid adhuc persecutionem patior? ergo evacuatum est scandalum crucis.
GAL 5:12 Utinam et abscindantur qui vos conturbant.
GAL 5:13 Vos enim in libertatem vocati estis, fratres: tantum ne libertatem in occasionem detis carnis, sed per caritatem Spiritus servite invicem.
GAL 5:14 Omnis enim lex in uno sermone impletur: Diliges proximum tuum sicut teipsum.
GAL 5:15 Quod si invicem mordetis, et comeditis: videte ne ab invicem consumamini.
GAL 5:16 Dico autem: Spiritu ambulate, et desideria carnis non perficietis.
GAL 5:17 Caro enim concupiscit adversus spiritum, spiritus autem adversus carnem: hæc enim sibi invicem adversantur, ut non quæcumque vultis, illa faciatis.
GAL 5:18 Quod si Spiritu ducimini, non estis sub lege.
GAL 5:19 Manifesta sunt autem opera carnis, quæ sunt fornicatio, immunditia, impudicitia, luxuria,
GAL 5:20 idolorum servitus, veneficia, inimicitiæ, contentiones, æmulationes, iræ, rixæ, dissensiones, sectæ,
GAL 5:21 invidiæ, homicidia, ebrietates, comessationes, et his similia, quæ prædico vobis, sicut prædixi: quoniam qui talia agunt, regnum Dei non consequentur.
GAL 5:22 Fructus autem Spiritus est caritas, gaudium, pax, patientia, benignitas, bonitas, longanimitas,
GAL 5:23 mansuetudo, fides, modestia, continentia, castitas. Adversus hujusmodi non est lex.
GAL 5:24 Qui autem sunt Christi, carnem suam crucifixerunt cum vitiis et concupiscentiis.
GAL 5:25 Si Spiritu vivimus, Spiritu et ambulemus.
GAL 5:26 Non efficiamur inanis gloriæ cupidi, invicem provocantes, invicem invidentes.
GAL 6:1 Fratres, etsi præoccupatus fuerit homo in aliquo delicto, vos, qui spirituales estis, hujusmodi instruite in spiritu lenitatis, considerans teipsum, ne et tu tenteris.
GAL 6:2 Alter alterius onera portate, et sic adimplebitis legem Christi.
GAL 6:3 Nam si quis existimat se aliquid esse, cum nihil sit, ipse se seducit.
GAL 6:4 Opus autem suum probet unusquisque, et sic in semetipso tantum gloriam habebit, et non in altero.
GAL 6:5 Unusquisque enim onus suum portabit.
GAL 6:6 Communicet autem is qui catechizatur verbo, ei qui se catechizat, in omnibus bonis.
GAL 6:7 Nolite errare: Deus non irridetur.
GAL 6:8 Quæ enim seminaverit homo, hæc et metet. Quoniam qui seminat in carne sua, de carne et metet corruptionem: qui autem seminat in spiritu, de spiritu metet vitam æternam.
GAL 6:9 Bonum autem facientes, non deficiamus: tempore enim suo metemus non deficientes.
GAL 6:10 Ergo dum tempus habemus, operemur bonum ad omnes, maxime autem ad domesticos fidei.
GAL 6:11 Videte qualibus litteris scripsi vobis mea manu.
GAL 6:12 Quicumque enim volunt placere in carne, hi cogunt vos circumcidi, tantum ut crucis Christi persecutionem non patiantur.
GAL 6:13 Neque enim qui circumciduntur, legem custodiunt: sed volunt vos circumcidi, ut in carne vestra glorientur.
GAL 6:14 Mihi autem absit gloriari, nisi in cruce Domini nostri Jesu Christi: per quem mihi mundus crucifixus est, et ego mundo.
GAL 6:15 In Christo enim Jesu neque circumcisio aliquid valet, neque præputium, sed nova creatura.
GAL 6:16 Et quicumque hanc regulam secuti fuerint, pax super illos, et misericordia, et super Israël Dei.
GAL 6:17 De cetero, nemo mihi molestus sit: ego enim stigmata Domini Jesu in corpore meo porto.
GAL 6:18 Gratia Domini nostri Jesu Christi cum spiritu vestro, fratres. Amen.
EPH 1:1 Paulus Apostolus Jesu Christi per voluntatem Dei, omnibus sanctis qui sunt Ephesi, et fidelibus in Christo Jesu.
EPH 1:2 Gratia vobis, et pax a Deo Patre nostro, et Domino Jesu Christo.
EPH 1:3 Benedictus Deus et Pater Domini nostri Jesu Christi, qui benedixit nos in omni benedictione spirituali in cælestibus in Christo,
EPH 1:4 sicut elegit nos in ipso ante mundi constitutionem, ut essemus sancti et immaculati in conspectu ejus in caritate.
EPH 1:5 Qui prædestinavit nos in adoptionem filiorum per Jesum Christum in ipsum: secundum propositum voluntatis suæ,
EPH 1:6 in laudem gloriæ gratiæ suæ, in qua gratificavit nos in dilecto Filio suo.
EPH 1:7 In quo habemus redemptionem per sanguinem ejus, remissionem peccatorum secundum divitias gratiæ ejus,
EPH 1:8 quæ superabundavit in nobis in omni sapientia et prudentia:
EPH 1:9 ut notum faceret nobis sacramentum voluntatis suæ, secundum beneplacitum ejus, quod proposuit in eo,
EPH 1:10 in dispensatione plenitudinis temporum, instaurare omnia in Christo, quæ in cælis et quæ in terra sunt, in ipso;
EPH 1:11 in quo etiam et nos sorte vocati sumus prædestinati secundum propositum ejus qui operatur omnia secundum consilium voluntatis suæ:
EPH 1:12 ut simus in laudem gloriæ ejus nos, qui ante speravimus in Christo;
EPH 1:13 in quo et vos, cum audissetis verbum veritatis, Evangelium salutis vestræ, in quo et credentes signati estis Spiritu promissionis Sancto,
EPH 1:14 qui est pignus hæreditatis nostræ, in redemptionem acquisitionis, in laudem gloriæ ipsius.
EPH 1:15 Propterea et ego audiens fidem vestram, quæ est in Domino Jesu, et dilectionem in omnes sanctos,
EPH 1:16 non cesso gratias agens pro vobis, memoriam vestri faciens in orationibus meis:
EPH 1:17 ut Deus Domini nostri Jesu Christi, Pater gloriæ, det vobis spiritum sapientiæ et revelationis in agnitione ejus,
EPH 1:18 illuminatos oculos cordis vestri, ut sciatis quæ sit spes vocationis ejus, et quæ divitiæ gloriæ hæreditatis ejus in sanctis,
EPH 1:19 et quæ sit supereminens magnitudo virtutis ejus in nos, qui credimus secundum operationem potentiæ virtutis ejus,
EPH 1:20 quam operatus est in Christo, suscitans illum a mortuis, et constituens ad dexteram suam in cælestibus:
EPH 1:21 supra omnem principatum, et potestatem, et virtutem, et dominationem, et omne nomen, quod nominatur non solum in hoc sæculo, sed etiam in futuro.
EPH 1:22 Et omnia subjecit sub pedibus ejus: et ipsum dedit caput supra omnem ecclesiam,
EPH 1:23 quæ est corpus ipsius, et plenitudo ejus, qui omnia in omnibus adimpletur.
EPH 2:1 Et vos, cum essetis mortui delictis et peccatis vestris,
EPH 2:2 in quibus aliquando ambulastis secundum sæculum mundi hujus, secundum principem potestatis aëris hujus, spiritus, qui nunc operatur in filios diffidentiæ,
EPH 2:3 in quibus et nos omnes aliquando conversati sumus in desideriis carnis nostræ, facientes voluntatem carnis et cogitationum, et eramus natura filii iræ, sicut et ceteri:
EPH 2:4 Deus autem, qui dives est in misericordia, propter nimiam caritatem suam, qua dilexit nos,
EPH 2:5 et cum essemus mortui peccatis, convivificavit nos in Christo (cujus gratia estis salvati),
EPH 2:6 et conresuscitavit, et consedere fecit in cælestibus in Christo Jesu:
EPH 2:7 ut ostenderet in sæculis supervenientibus abundantes divitias gratiæ suæ, in bonitate super nos in Christo Jesu.
EPH 2:8 Gratia enim estis salvati per fidem, et hoc non ex vobis: Dei enim donum est:
EPH 2:9 non ex operibus, ut ne quis glorietur.
EPH 2:10 Ipsius enim sumus factura, creati in Christo Jesu in operibus bonis, quæ præparavit Deus ut in illis ambulemus.
EPH 2:11 Propter quod memores estote quod aliquando vos gentes in carne, qui dicimini præputium ab ea quæ dicitur circumcisio in carne, manu facta:
EPH 2:12 quia eratis illo in tempore sine Christo, alienati a conversatione Israël, et hospites testamentorum, promissionis spem non habentes, et sine Deo in hoc mundo.
EPH 2:13 Nunc autem in Christo Jesu, vos, qui aliquando eratis longe, facti estis prope in sanguine Christi.
EPH 2:14 Ipse enim est pax nostra, qui fecit utraque unum, et medium parietem maceriæ solvens, inimicitias in carne sua,
EPH 2:15 legem mandatorum decretis evacuans, ut duos condat in semetipso in unum novum hominem, faciens pacem:
EPH 2:16 et reconciliet ambos in uno corpore, Deo per crucem, interficiens inimicitias in semetipso.
EPH 2:17 Et veniens evangelizavit pacem vobis, qui longe fuistis, et pacem iis, qui prope.
EPH 2:18 Quoniam per ipsum habemus accessum ambo in uno Spiritu ad Patrem.
EPH 2:19 Ergo jam non estis hospites, et advenæ: sed estis cives sanctorum, et domestici Dei,
EPH 2:20 superædificati super fundamentum apostolorum, et prophetarum, ipso summo angulari lapide Christo Jesu:
EPH 2:21 in quo omnis ædificatio constructa crescit in templum sanctum in Domino,
EPH 2:22 in quo et vos coædificamini in habitaculum Dei in Spiritu.
EPH 3:1 Hujus rei gratia, ego Paulus vinctus Christi Jesu, pro vobis gentibus,
EPH 3:2 si tamen audistis dispensationem gratiæ Dei, quæ data est mihi in vobis:
EPH 3:3 quoniam secundum revelationem notum mihi factum est sacramentum, sicut supra scripsi in brevi,
EPH 3:4 prout potestis legentes intelligere prudentiam meam in mysterio Christi:
EPH 3:5 quod aliis generationibus non est agnitum filiis hominum, sicuti nunc revelatum est sanctis apostolis ejus et prophetis in Spiritu,
EPH 3:6 gentes esse cohæredes, et concorporales, et comparticipes promissionis ejus in Christo Jesu per Evangelium:
EPH 3:7 cujus factus sum minister secundum donum gratiæ Dei, quæ data est mihi secundum operationem virtutis ejus.
EPH 3:8 Mihi omnium sanctorum minimo data est gratia hæc, in gentibus evangelizare investigabiles divitias Christi,
EPH 3:9 et illuminare omnes, quæ sit dispensatio sacramenti absconditi a sæculis in Deo, qui omnia creavit:
EPH 3:10 ut innotescat principatibus et potestatibus in cælestibus per Ecclesiam, multiformis sapientia Dei,
EPH 3:11 secundum præfinitionem sæculorum, quam fecit in Christo Jesu Domino nostro:
EPH 3:12 in quo habemus fiduciam, et accessum in confidentia per fidem ejus.
EPH 3:13 Propter quod peto ne deficiatis in tribulationibus meis pro vobis: quæ est gloria vestra.
EPH 3:14 Hujus rei gratia flecto genua mea ad Patrem Domini nostri Jesu Christi,
EPH 3:15 ex quo omnis paternitas in cælis et in terra nominatur,
EPH 3:16 ut det vobis secundum divitias gloriæ suæ, virtute corroborari per Spiritum ejus in interiorem hominem,
EPH 3:17 Christum habitare per fidem in cordibus vestris: in caritate radicati, et fundati,
EPH 3:18 ut possitis comprehendere cum omnibus sanctis, quæ sit latitudo, et longitudo, et sublimitas, et profundum:
EPH 3:19 scire etiam supereminentem scientiæ caritatem Christi, ut impleamini in omnem plenitudinem Dei.
EPH 3:20 Ei autem, qui potens est omnia facere superabundanter quam petimus aut intelligimus, secundum virtutem, quæ operatur in nobis:
EPH 3:21 ipsi gloria in Ecclesia, et in Christo Jesu, in omnes generationes sæculi sæculorum. Amen.
EPH 4:1 Obsecro itaque vos ego vinctus in Domino, ut digne ambuletis vocatione, qua vocati estis,
EPH 4:2 cum omni humilitate, et mansuetudine, cum patientia, supportantes invicem in caritate,
EPH 4:3 solliciti servare unitatem Spiritus in vinculo pacis.
EPH 4:4 Unum corpus, et unus Spiritus, sicut vocati estis in una spe vocationis vestræ.
EPH 4:5 Unus Dominus, una fides, unum baptisma.
EPH 4:6 Unus Deus et Pater omnium, qui est super omnes, et per omnia, et in omnibus nobis.
EPH 4:7 Unicuique autem nostrum data est gratia secundum mensuram donationis Christi.
EPH 4:8 Propter quod dicit: Ascendens in altum, captivam duxit captivitatem: dedit dona hominibus.
EPH 4:9 Quod autem ascendit, quid est, nisi quia et descendit primum in inferiores partes terræ?
EPH 4:10 Qui descendit, ipse est et qui ascendit super omnes cælos, ut impleret omnia.
EPH 4:11 Et ipse dedit quosdam quidem apostolos, quosdam autem prophetas, alios vero evangelistas, alios autem pastores et doctores,
EPH 4:12 ad consummationem sanctorum in opus ministerii, in ædificationem corporis Christi:
EPH 4:13 donec occurramus omnes in unitatem fidei, et agnitionis Filii Dei, in virum perfectum, in mensuram ætatis plenitudinis Christi:
EPH 4:14 ut jam non simus parvuli fluctuantes, et circumferamur omni vento doctrinæ in nequitia hominum, in astutia ad circumventionem erroris.
EPH 4:15 Veritatem autem facientes in caritate, crescamus in illo per omnia, qui est caput Christus:
EPH 4:16 ex quo totum corpus compactum et connexum per omnem juncturam subministrationis, secundum operationem in mensuram uniuscujusque membri, augmentum corporis facit in ædificationem sui in caritate.
EPH 4:17 Hoc igitur dico, et testificor in Domino, ut jam non ambuletis, sicut et gentes ambulant in vanitate sensus sui,
EPH 4:18 tenebris obscuratum habentes intellectum, alienati a vita Dei per ignorantiam, quæ est in illis, propter cæcitatem cordis ipsorum,
EPH 4:19 qui desperantes, semetipsos tradiderunt impudicitiæ, in operationem immunditiæ omnis in avaritiam.
EPH 4:20 Vos autem non ita didicistis Christum,
EPH 4:21 si tamen illum audistis, et in ipso edocti estis, sicut est veritas in Jesu,
EPH 4:22 deponere vos secundum pristinam conversationem veterem hominem, qui corrumpitur secundum desideria erroris.
EPH 4:23 Renovamini autem spiritu mentis vestræ,
EPH 4:24 et induite novum hominem, qui secundum Deum creatus est in justitia, et sanctitate veritatis.
EPH 4:25 Propter quod deponentes mendacium, loquimini veritatem unusquisque cum proximo suo: quoniam sumus invicem membra.
EPH 4:26 Irascimini, et nolite peccare: sol non occidat super iracundiam vestram.
EPH 4:27 Nolite locum dare diabolo:
EPH 4:28 qui furabatur, jam non furetur: magis autem laboret, operando manibus suis, quod bonum est, ut habeat unde tribuat necessitatem patienti.
EPH 4:29 Omnis sermo malus ex ore vestro non procedat: sed si quis bonus ad ædificationem fidei ut det gratiam audientibus.
EPH 4:30 Et nolite contristare Spiritum Sanctum Dei: in quo signati estis in diem redemptionis.
EPH 4:31 Omnis amaritudo, et ira, et indignatio, et clamor, et blasphemia tollatur a vobis cum omni malitia.
EPH 4:32 Estote autem invicem benigni, misericordes, donantes invicem sicut et Deus in Christo donavit vobis.
EPH 5:1 Estote ergo imitatores Dei, sicut filii carissimi,
EPH 5:2 et ambulate in dilectione, sicut et Christus dilexit nos, et tradidit semetipsum pro nobis, oblationem et hostiam Deo in odorem suavitatis.
EPH 5:3 Fornicatio autem, et omnis immunditia, aut avaritia, nec nominetur in vobis, sicut decet sanctos:
EPH 5:4 aut turpitudo, aut stultiloquium, aut scurrilitas, quæ ad rem non pertinet: sed magis gratiarum actio.
EPH 5:5 Hoc enim scitote intelligentes: quod omnis fornicator, aut immundus, aut avarus, quod est idolorum servitus, non habet hæreditatem in regno Christi et Dei.
EPH 5:6 Nemo vos seducat inanibus verbis: propter hæc enim venit ira Dei in filios diffidentiæ.
EPH 5:7 Nolite ergo effici participes eorum.
EPH 5:8 Eratis enim aliquando tenebræ: nunc autem lux in Domino. Ut filii lucis ambulate:
EPH 5:9 fructus enim lucis est in omni bonitate, et justitia, et veritate:
EPH 5:10 probantes quid sit beneplacitum Deo:
EPH 5:11 et nolite communicare operibus infructuosis tenebrarum, magis autem redarguite.
EPH 5:12 Quæ enim in occulto fiunt ab ipsis, turpe est et dicere.
EPH 5:13 Omnia autem, quæ arguuntur, a lumine manifestantur: omne enim, quod manifestatur, lumen est.
EPH 5:14 Propter quod dicit: Surge qui dormis, et exsurge a mortuis, et illuminabit te Christus.
EPH 5:15 Videte itaque, fratres, quomodo caute ambuletis: non quasi insipientes,
EPH 5:16 sed ut sapientes: redimentes tempus, quoniam dies mali sunt.
EPH 5:17 Propterea nolite fieri imprudentes, sed intelligentes quæ sit voluntas Dei.
EPH 5:18 Et nolite inebriari vino, in quo est luxuria, sed implemini Spiritu Sancto,
EPH 5:19 loquentes vobismetipsis in psalmis, et hymnis, et canticis spiritualibus, cantantes et psallentes in cordibus vestris Domino,
EPH 5:20 gratias agentes semper pro omnibus in nomine Domini nostri Jesu Christi Deo et Patri,
EPH 5:21 subjecti invicem in timore Christi.
EPH 5:22 Mulieres viris suis subditæ sint, sicut Domino:
EPH 5:23 quoniam vir caput est mulieris, sicut Christus caput est Ecclesiæ: ipse, salvator corporis ejus.
EPH 5:24 Sed sicut Ecclesia subjecta est Christo, ita et mulieres viris suis in omnibus.
EPH 5:25 Viri, diligite uxores vestras, sicut et Christus dilexit Ecclesiam, et seipsum tradidit pro ea,
EPH 5:26 ut illam sanctificaret, mundans lavacro aquæ in verbo vitæ,
EPH 5:27 ut exhiberet ipse sibi gloriosam Ecclesiam, non habentem maculam, aut rugam, aut aliquid hujusmodi, sed ut sit sancta et immaculata.
EPH 5:28 Ita et viri debent diligere uxores suas ut corpora sua. Qui suam uxorem diligit, seipsum diligit.
EPH 5:29 Nemo enim umquam carnem suam odio habuit: sed nutrit et fovet eam, sicut et Christus Ecclesiam:
EPH 5:30 quia membra sumus corporis ejus, de carne ejus et de ossibus ejus.
EPH 5:31 Propter hoc relinquet homo patrem et matrem suam, et adhærebit uxori suæ, et erunt duo in carne una.
EPH 5:32 Sacramentum hoc magnum est, ego autem dico in Christo et in Ecclesia.
EPH 5:33 Verumtamen et vos singuli, unusquisque uxorem suam sicut seipsum diligat: uxor autem timeat virum suum.
EPH 6:1 Filii, obedite parentibus vestris in Domino: hoc enim justum est.
EPH 6:2 Honora patrem tuum, et matrem tuam, quod est mandatum primum in promissione:
EPH 6:3 ut bene sit tibi, et sis longævus super terram.
EPH 6:4 Et vos patres, nolite ad iracundiam provocare filios vestros: sed educate illos in disciplina et correptione Domini.
EPH 6:5 Servi, obedite dominis carnalibus cum timore et tremore, in simplicitate cordis vestri, sicut Christo:
EPH 6:6 non ad oculum servientes, quasi hominibus placentes, sed ut servi Christi, facientes voluntatem Dei ex animo,
EPH 6:7 cum bona voluntate servientes, sicut Domino, et non hominibus:
EPH 6:8 scientes quoniam unusquisque quodcumque fecerit bonum, hoc recipiet a Domino, sive servus, sive liber.
EPH 6:9 Et vos domini, eadem facite illis, remittentes minas: scientes quia et illorum et vester Dominus est in cælis: et personarum acceptio non est apud eum.
EPH 6:10 De cetero, fratres, confortamini in Domino, et in potentia virtutis ejus.
EPH 6:11 Induite vos armaturam Dei, ut possitis stare adversus insidias diaboli:
EPH 6:12 quoniam non est nobis colluctatio adversus carnem et sanguinem, sed adversus principes, et potestates, adversus mundi rectores tenebrarum harum, contra spiritualia nequitiæ, in cælestibus.
EPH 6:13 Propterea accipite armaturam Dei, ut possitis resistere in die malo, et in omnibus perfecti stare.
EPH 6:14 State ergo succincti lumbos vestros in veritate, et induti loricam justitiæ,
EPH 6:15 et calceati pedes in præparatione Evangelii pacis,
EPH 6:16 in omnibus sumentes scutum fidei, in quo possitis omnia tela nequissimi ignea extinguere:
EPH 6:17 et galeam salutis assumite, et gladium spiritus (quod est verbum Dei),
EPH 6:18 per omnem orationem et obsecrationem orantes omni tempore in spiritu: et in ipso vigilantes in omni instantia et obsecratione pro omnibus sanctis:
EPH 6:19 et pro me, ut detur mihi sermo in apertione oris mei cum fiducia, notum facere mysterium Evangelii:
EPH 6:20 pro quo legatione fungor in catena, ita ut in ipso audeam, prout oportet me loqui.
EPH 6:21 Ut autem et vos sciatis quæ circa me sunt, quid agam, omnia vobis nota faciet Tychicus, carissimus frater, et fidelis minister in Domino:
EPH 6:22 quem misi ad vos in hoc ipsum, ut cognoscatis quæ circa nos sunt, et consoletur corda vestra.
EPH 6:23 Pax fratribus, et caritas cum fide a Deo Patre et Domino Jesu Christo.
EPH 6:24 Gratia cum omnibus qui diligunt Dominum nostrum Jesum Christum in incorruptione. Amen.
PHI 1:1 Paulus et Timotheus, servi Jesu Christi, omnibus sanctis in Christo Jesu, qui sunt Philippis, cum episcopis et diaconibus.
PHI 1:2 Gratia vobis, et pax a Deo Patre nostro, et Domino Jesu Christo.
PHI 1:3 Gratias ago Deo meo in omni memoria vestri,
PHI 1:4 semper in cunctis orationibus meis pro omnibus vobis, cum gaudio deprecationem faciens,
PHI 1:5 super communicatione vestra in Evangelio Christi a prima die usque nunc.
PHI 1:6 Confidens hoc ipsum, quia qui cœpit in vobis opus bonum, perficiet usque in diem Christi Jesu:
PHI 1:7 sicut est mihi justum hoc sentire pro omnibus vobis: eo quod habeam vos in corde, et in vinculis meis, et in defensione, et confirmatione Evangelii, socios gaudii mei omnes vos esse.
PHI 1:8 Testis enim mihi est Deus, quomodo cupiam omnes vos in visceribus Jesu Christi.
PHI 1:9 Et hoc oro, ut caritas vestra magis ac magis abundet in scientia, et in omni sensu:
PHI 1:10 ut probetis potiora, ut sitis sinceri, et sine offensa in diem Christi,
PHI 1:11 repleti fructu justitiæ per Jesum Christum, in gloriam et laudem Dei.
PHI 1:12 Scire autem vos volo fratres, quia quæ circa me sunt, magis ad profectum venerunt Evangelii:
PHI 1:13 ita ut vincula mea manifesta fierent in Christo in omni prætorio, et in ceteris omnibus,
PHI 1:14 et plures e fratribus in Domino confidentes vinculis meis, abundantius auderent sine timore verbum Dei loqui.
PHI 1:15 Quidam quidem et propter invidiam et contentionem: quidam autem et propter bonam voluntatem Christum prædicant:
PHI 1:16 quidam ex caritate, scientes quoniam in defensionem Evangelii positus sum.
PHI 1:17 Quidam autem ex contentione Christum annuntiant non sincere, existimantes pressuram se suscitare vinculis meis.
PHI 1:18 Quid enim? Dum omni modo sive per occasionem, sive per veritatem, Christus annuntietur: et in hoc gaudeo, sed et gaudebo.
PHI 1:19 Scio enim quia hoc mihi proveniet ad salutem, per vestram orationem, et subministrationem Spiritus Jesu Christi,
PHI 1:20 secundum exspectationem et spem meam, quia in nullo confundar: sed in omni fiducia sicut semper, et nunc magnificabitur Christus in corpore meo, sive per vitam, sive per mortem.
PHI 1:21 Mihi enim vivere Christus est, et mori lucrum.
PHI 1:22 Quod si vivere in carne, hic mihi fructus operis est, et quid eligam ignoro.
PHI 1:23 Coarctor autem e duobus: desiderium habens dissolvi, et esse cum Christo, multo magis melius:
PHI 1:24 permanere autem in carne, necessarium propter vos.
PHI 1:25 Et hoc confidens scio quia manebo, et permanebo omnibus vobis ad profectum vestrum, et gaudium fidei:
PHI 1:26 ut gratulatio vestra abundet in Christo Jesu in me, per meum adventum iterum ad vos.
PHI 1:27 Tantum digne Evangelio Christi conversamini: ut sive cum venero, et videro vos, sive absens audiam de vobis, quia statis in uno spiritu unanimes, collaborantes fidei Evangelii:
PHI 1:28 et in nullo terreamini ab adversariis: quæ illis est causa perditionis, vobis autem salutis, et hoc a Deo:
PHI 1:29 quia vobis donatum est pro Christo, non solum ut in eum credatis, sed ut etiam pro illo patiamini:
PHI 1:30 idem certamen habentes, quale et vidistis in me, et nunc audistis de me.
PHI 2:1 Si qua ergo consolatio in Christo, si quod solatium caritatis, si qua societas spiritus, si qua viscera miserationis:
PHI 2:2 implete gaudium meum ut idem sapiatis, eamdem caritatem habentes, unanimes, idipsum sentientes,
PHI 2:3 nihil per contentionem, neque per inanem gloriam: sed in humilitate superiores sibi invicem arbitrantes,
PHI 2:4 non quæ sua sunt singuli considerantes, sed ea quæ aliorum.
PHI 2:5 Hoc enim sentite in vobis, quod et in Christo Jesu:
PHI 2:6 qui cum in forma Dei esset, non rapinam arbitratus est esse se æqualem Deo:
PHI 2:7 sed semetipsum exinanivit, formam servi accipiens, in similitudinem hominum factus, et habitu inventus ut homo.
PHI 2:8 Humiliavit semetipsum factus obediens usque ad mortem, mortem autem crucis.
PHI 2:9 Propter quod et Deus exaltavit illum, et donavit illi nomen, quod est super omne nomen:
PHI 2:10 ut in nomine Jesu omne genu flectatur cælestium, terrestrium et infernorum,
PHI 2:11 et omnis lingua confiteatur, quia Dominus Jesus Christus in gloria est Dei Patris.
PHI 2:12 Itaque carissimi mei (sicut semper obedistis), non ut in præsentia mei tantum, sed multo magis nunc in absentia mea, cum metu et tremore vestram salutem operamini.
PHI 2:13 Deus est enim, qui operatur in vobis et velle, et perficere pro bona voluntate.
PHI 2:14 Omnia autem facite sine murmurationibus et hæsitationibus:
PHI 2:15 ut sitis sine querela, et simplices filii Dei, sine reprehensione in medio nationis pravæ et perversæ: inter quos lucetis sicut luminaria in mundo,
PHI 2:16 verbum vitæ continentes ad gloriam meam in die Christi, quia non in vacuum cucurri, neque in vacuum laboravi.
PHI 2:17 Sed et si immolor supra sacrificium, et obsequium fidei vestræ, gaudeo, et congratulor omnibus vobis.
PHI 2:18 Idipsum autem et vos gaudete, et congratulamini mihi.
PHI 2:19 Spero autem in Domino Jesu, Timotheum me cito mittere ad vos: ut et ego bono animo sim, cognitis quæ circa vos sunt.
PHI 2:20 Neminem enim habeo tam unanimem, qui sincera affectione pro vobis sollicitus sit.
PHI 2:21 Omnes enim quæ sua sunt quærunt, non quæ sunt Jesu Christi.
PHI 2:22 Experimentum autem ejus cognoscite, quia sicut patri filius, mecum servivit in Evangelio.
PHI 2:23 Hunc igitur spero me mittere ad vos, mox ut videro quæ circa me sunt.
PHI 2:24 Confido autem in Domino quoniam et ipse veniam ad vos cito.
PHI 2:25 Necessarium autem existimavi Epaphroditum fratrem, et cooperatorem, et commilitonem meum, vestrum autem apostolum, et ministrum necessitatis meæ, mittere ad vos:
PHI 2:26 quoniam quidem omnes vos desiderabat: et mœstus erat, propterea quod audieratis illum infirmatum.
PHI 2:27 Nam et infirmatus est usque ad mortem: sed Deus misertus est ejus: non solum autem ejus, verum etiam et mei, ne tristitiam super tristitiam haberem.
PHI 2:28 Festinantius ergo misi illum, ut viso eo iterum gaudeatis, et ego sine tristitia sim.
PHI 2:29 Excipite itaque illum cum omni gaudio in Domino, et ejusmodi cum honore habetote;
PHI 2:30 quoniam propter opus Christi usque ad mortem accessit, tradens animam suam ut impleret id quod ex vobis deerat erga meum obsequium.
PHI 3:1 De cetero, fratres mei, gaudete in Domino. Eadem vobis scribere, mihi quidem non pigrum, vobis autem necessarium.
PHI 3:2 Videte canes, videte malos operarios, videte concisionem.
PHI 3:3 Nos enim sumus circumcisio, qui spiritu servimus Deo, et gloriamur in Christo Jesu, et non in carne fiduciam habentes,
PHI 3:4 quamquam ego habeam confidentiam et in carne. Si quis alius videtur confidere in carne, ego magis,
PHI 3:5 circumcisus octavo die, ex genere Israël, de tribu Benjamin, Hebræus ex Hebræis, secundum legem pharisæus,
PHI 3:6 secundum æmulationem persequens Ecclesiam Dei, secundum justitiam, quæ in lege est, conversatus sine querela.
PHI 3:7 Sed quæ mihi fuerunt lucra, hæc arbitratus sum propter Christum detrimenta.
PHI 3:8 Verumtamen existimo omnia detrimentum esse propter eminentem scientiam Jesu Christi Domini mei: propter quem omnia detrimentum feci, et arbitror ut stercora, ut Christum lucrifaciam,
PHI 3:9 et inveniar in illo non habens meam justitiam, quæ ex lege est, sed illam, quæ ex fide est Christi Jesu: quæ ex Deo est justitia in fide,
PHI 3:10 ad cognoscendum illum, et virtutem resurrectionis ejus, et societatem passionum illius: configuratus morti ejus:
PHI 3:11 si quo modo occurram ad resurrectionem, quæ est ex mortuis:
PHI 3:12 non quod jam acceperim, aut jam perfectus sim: sequor autem, si quomodo comprehendam in quo et comprehensus sum a Christo Jesu.
PHI 3:13 Fratres, ego me non arbitror comprehendisse. Unum autem, quæ quidem retro sunt obliviscens, ad ea vero quæ sunt priora, extendens meipsum,
PHI 3:14 ad destinatum persequor, ad bravium supernæ vocationis Dei in Christo Jesu.
PHI 3:15 Quicumque ergo perfecti sumus, hoc sentiamus: et si quid aliter sapitis, et hoc vobis Deus revelabit.
PHI 3:16 Verumtamen ad quod pervenimus ut idem sapiamus, et in eadem permaneamus regula.
PHI 3:17 Imitatores mei estote, fratres, et observate eos qui ita ambulant, sicut habetis formam nostram.
PHI 3:18 Multi enim ambulant, quos sæpe dicebam vobis (nunc autem et flens dico) inimicos crucis Christi:
PHI 3:19 quorum finis interitus: quorum Deus venter est: et gloria in confusione ipsorum, qui terrena sapiunt.
PHI 3:20 Nostra autem conversatio in cælis est: unde etiam Salvatorem exspectamus Dominum nostrum Jesum Christum,
PHI 3:21 qui reformabit corpus humilitatis nostræ, configuratum corpori claritatis suæ, secundum operationem, qua etiam possit subjicere sibi omnia.
PHI 4:1 Itaque fratres mei carissimi, et desideratissimi, gaudium meum, et corona mea: sic state in Domino, carissimi.
PHI 4:2 Evodiam rogo, et Syntychen deprecor, idipsum sapere in Domino.
PHI 4:3 Etiam rogo et te, germane compar, adjuva illas, quæ mecum laboraverunt in Evangelio cum Clemente, et ceteris adjutoribus meis, quorum nomina sunt in libro vitæ.
PHI 4:4 Gaudete in Domino semper: iterum dico gaudete.
PHI 4:5 Modestia vestra nota sit omnibus hominibus: Dominus prope est.
PHI 4:6 Nihil solliciti sitis: sed in omni oratione, et obsecratione, cum gratiarum actione petitiones vestræ innotescant apud Deum.
PHI 4:7 Et pax Dei, quæ exuperat omnem sensum, custodiat corda vestra, et intelligentias vestras in Christo Jesu.
PHI 4:8 De cetero fratres, quæcumque sunt vera, quæcumque pudica, quæcumque justa, quæcumque sancta, quæcumque amabilia, quæcumque bonæ famæ, siqua virtus, siqua laus disciplinæ, hæc cogitate.
PHI 4:9 Quæ et didicistis, et accepistis, et audistis, et vidistis in me, hæc agite: et Deus pacis erit vobiscum.
PHI 4:10 Gavisus sum autem in Domino vehementer, quoniam tandem aliquando refloruistis pro me sentire, sicut et sentiebatis: occupati autem eratis.
PHI 4:11 Non quasi propter penuriam dico: ego enim didici, in quibus sum, sufficiens esse.
PHI 4:12 Scio et humiliari, scio et abundare (ubique et in omnibus institutus sum): et satiari, et esurire, et abundare, et penuriam pati.
PHI 4:13 Omnia possum in eo qui me confortat.
PHI 4:14 Verumtamen bene fecistis, communicantes tribulationi meæ.
PHI 4:15 Scitis autem et vos Philippenses, quod in principio Evangelii, quando profectus sum a Macedonia, nulla mihi ecclesia communicavit in ratione dati et accepti, nisi vos soli:
PHI 4:16 quia et Thessalonicam semel et bis in usum mihi misistis.
PHI 4:17 Non quia quæro datum, sed requiro fructum abundantem in ratione vestra.
PHI 4:18 Habeo autem omnia, et abundo: repletus sum, acceptis ab Epaphrodito quæ misistis odorem suavitatis, hostiam acceptam, placentem Deo.
PHI 4:19 Deus autem meus impleat omne desiderium vestrum secundum divitias suas in gloria in Christo Jesu.
PHI 4:20 Deo autem et Patri nostro gloria in sæcula sæculorum. Amen.
PHI 4:21 Salutate omnem sanctum in Christo Jesu.
PHI 4:22 Salutant vos, qui mecum sunt, fratres. Salutant vos omnes sancti, maxime autem qui de Cæsaris domo sunt.
PHI 4:23 Gratia Domini nostri Jesu Christi cum spiritu vestro. Amen.
COL 1:1 Paulus Apostolus Jesu Christi per voluntatem Dei, et Timotheus frater:
COL 1:2 eis, qui sunt Colossis, sanctis, et fidelibus fratribus in Christo Jesu.
COL 1:3 Gratia vobis, et pax a Deo Patre nostro, et Domino Jesu Christo. Gratias agimus Deo, et Patri Domini nostri Jesu Christi semper pro vobis orantes:
COL 1:4 audientes fidem vestram in Christo Jesu, et dilectionem quam habetis in sanctos omnes
COL 1:5 propter spem, quæ reposita est vobis in cælis: quam audistis in verbo veritatis Evangelii:
COL 1:6 quod pervenit ad vos, sicut et in universo mundo est, et fructificat, et crescit sicut in vobis, ex ea die, qua audistis, et cognovistis gratiam Dei in veritate,
COL 1:7 sicut didicistis ab Epaphra carissimo conservo nostro, qui est fidelis pro vobis minister Christi Jesu,
COL 1:8 qui etiam manifestavit nobis dilectionem vestram in spiritu.
COL 1:9 Ideo et nos ex qua die audivimus, non cessamus pro vobis orantes, et postulantes ut impleamini agnitione voluntatis ejus, in omni sapientia et intellectu spiritali:
COL 1:10 ut ambuletis digne Deo per omnia placentes: in omni opere bono fructificantes, et crescentes in scientia Dei:
COL 1:11 in omni virtute confortati secundum potentiam claritatis ejus, in omni patientia et longanimitate cum gaudio,
COL 1:12 gratias agentes Deo Patri, qui dignos nos fecit in partem sortis sanctorum in lumine:
COL 1:13 qui eripuit nos de potestate tenebrarum, et transtulit in regnum filii dilectionis suæ,
COL 1:14 in quo habemus redemptionem per sanguinem ejus, remissionem peccatorum:
COL 1:15 qui est imago Dei invisibilis, primogenitus omnis creaturæ:
COL 1:16 quoniam in ipso condita sunt universa in cælis, et in terra, visibilia, et invisibilia, sive throni, sive dominationes, sive principatus, sive potestates: omnia per ipsum et in ipso creata sunt:
COL 1:17 et ipse est ante omnes, et omnia in ipso constant.
COL 1:18 Et ipse est caput corporis Ecclesiæ, qui est principium, primogenitus ex mortuis: ut sit in omnibus ipse primatum tenens:
COL 1:19 quia in ipso complacuit, omnem plenitudinem inhabitare:
COL 1:20 et per eum reconciliare omnia in ipsum, pacificans per sanguinem crucis ejus, sive quæ in terris, sive quæ in cælis sunt.
COL 1:21 Et vos cum essetis aliquando alienati, et inimici sensu in operibus malis:
COL 1:22 nunc autem reconciliavit in corpore carnis ejus per mortem, exhibere vos sanctos, et immaculatos, et irreprehensibiles coram ipso:
COL 1:23 si tamen permanetis in fide fundati, et stabiles, et immobiles a spe Evangelii, quod audistis, quod prædicatum est in universa creatura, quæ sub cælo est, cujus factus sum ego Paulus minister.
COL 1:24 Qui nunc gaudeo in passionibus pro vobis, et adimpleo ea quæ desunt passionem Christi, in carne mea pro corpore ejus, quod est Ecclesia:
COL 1:25 cujus factus sum ego minister secundum dispensationem Dei, quæ data est mihi in vos, ut impleam verbum Dei:
COL 1:26 mysterium, quod absconditum fuit a sæculis, et generationibus, nunc autem manifestatum est sanctis ejus,
COL 1:27 quibus voluit Deus notas facere divitias gloriæ sacramenti hujus in gentibus, quod est Christus, in vobis spes gloriæ,
COL 1:28 quem nos annuntiamus, corripientes omnem hominem, et docentes omnem hominem, in omni sapientia, ut exhibeamus omnem hominem perfectum in Christo Jesu:
COL 1:29 in quo et laboro, certando secundum operationem ejus, quam operatur in me in virtute.
COL 2:1 Volo enim vos scire qualem sollicitudinem habeam pro vobis, et pro iis qui sunt Laodiciæ, et quicumque non viderunt faciem meam in carne:
COL 2:2 ut consolentur corda ipsorum, instructi in caritate, et in omnes divitias plenitudinis intellectus, in agnitionem mysterii Dei Patris et Christi Jesu:
COL 2:3 in quo sunt omnes thesauri sapientiæ et scientiæ absconditi.
COL 2:4 Hoc autem dico, ut nemo vos decipiat in sublimitate sermonum.
COL 2:5 Nam etsi corpore absens sum, sed spiritu vobiscum sum: gaudens, et videns ordinem vestrum, et firmamentum ejus, quæ in Christo est, fidei vestræ.
COL 2:6 Sicut ergo accepistis Jesum Christum Dominum, in ipso ambulate,
COL 2:7 radicati, et superædificati in ipso, et confirmati fide, sicut et didicistis, abundantes in illo in gratiarum actione.
COL 2:8 Videte ne quis vos decipiat per philosophiam, et inanem fallaciam secundum traditionem hominum, secundum elementa mundi, et non secundum Christum:
COL 2:9 quia in ipso inhabitat omnis plenitudo divinitatis corporaliter:
COL 2:10 et estis in illo repleti, qui est caput omnis principatus et potestatis:
COL 2:11 in quo et circumcisi estis circumcisione non manu facta in expoliatione corporis carnis, sed in circumcisione Christi:
COL 2:12 consepulti ei in baptismo, in quo et resurrexistis per fidem operationis Dei, qui suscitavit illum a mortuis.
COL 2:13 Et vos cum mortui essetis in delictis, et præputio carnis vestræ, convivificavit cum illo, donans vobis omnia delicta:
COL 2:14 delens quod adversus nos erat chirographum decreti, quod erat contrarium nobis, et ipsum tulit de medio, affigens illud cruci:
COL 2:15 et expolians principatus, et potestates traduxit confidenter, palam triumphans illos in semetipso.
COL 2:16 Nemo ergo vos judicet in cibo, aut in potu, aut in parte diei festi, aut neomeniæ, aut sabbatorum:
COL 2:17 quæ sunt umbra futurorum: corpus autem Christi.
COL 2:18 Nemo vos seducat, volens in humilitate, et religione angelorum, quæ non vidit ambulans, frustra inflatus sensu carnis suæ,
COL 2:19 et non tenens caput, ex quo totum corpus per nexus, et conjunctiones subministratum, et constructum crescit in augmentum Dei.
COL 2:20 Si ergo mortui estis cum Christo ab elementis hujus mundi: quid adhuc tamquam viventes in mundo decernitis?
COL 2:21 Ne tetigeritis, neque gustaveritis, neque contrectaveritis:
COL 2:22 quæ sunt omnia in interitum ipso usu, secundum præcepta et doctrinas hominum:
COL 2:23 quæ sunt rationem quidem habentia sapientiæ in superstitione, et humilitate, et non ad parcendum corpori, non in honore aliquo ad saturitatem carnis.
COL 3:1 Igitur, si consurrexistis cum Christo: quæ sursum sunt quærite, ubi Christus est in dextera Dei sedens:
COL 3:2 quæ sursum sunt sapite, non quæ super terram.
COL 3:3 Mortui enim estis, et vita vestra est abscondita cum Christo in Deo.
COL 3:4 Cum Christus apparuerit, vita vestra: tunc et vos apparebitis cum ipso in gloria.
COL 3:5 Mortificate ergo membra vestra, quæ sunt super terram: fornicationem, immunditiam, libidinem, concupiscentiam malam, et avaritiam, quæ est simulacrorum servitus:
COL 3:6 propter quæ venit ira Dei super filios incredulitatis:
COL 3:7 in quibus et vos ambulastis aliquando, cum viveretis in illis.
COL 3:8 Nunc autem deponite et vos omnia: iram, indignationem, malitiam, blasphemiam, turpem sermonem de ore vestro.
COL 3:9 Nolite mentiri invicem, expoliantes vos veterem hominem cum actibus suis,
COL 3:10 et induentes novum eum, qui renovatur in agnitionem secundum imaginem ejus qui creavit illum:
COL 3:11 ubi non est gentilis et Judæus, circumcisio et præputium, Barbarus et Scytha, servus et liber: sed omnia, et in omnibus Christus.
COL 3:12 Induite vos ergo, sicut electi Dei, sancti, et dilecti, viscera misericordiæ, benignitatem, humilitatem, modestiam, patientiam:
COL 3:13 supportantes invicem, et donantes vobismetipsis si quis adversus aliquem habet querelam: sicut et Dominus donavit vobis, ita et vos.
COL 3:14 Super omnia autem hæc, caritatem habete, quod est vinculum perfectionis:
COL 3:15 et pax Christi exsultet in cordibus vestris, in qua et vocati estis in uno corpore: et grati estote.
COL 3:16 Verbum Christi habitet in vobis abundanter, in omni sapientia, docentes, et commonentes vosmetipsos, psalmis, hymnis, et canticis spiritualibus, in gratia cantantes in cordibus vestris Deo.
COL 3:17 Omne, quodcumque facitis in verbo aut in opere, omnia in nomine Domini Jesu Christi, gratias agentes Deo et Patri per ipsum.
COL 3:18 Mulieres, subditæ estote viris, sicut oportet, in Domino.
COL 3:19 Viri, diligite uxores vestras, et nolite amari esse ad illas.
COL 3:20 Filii, obedite parentibus per omnia: hoc enim placitum est in Domino.
COL 3:21 Patres, nolite ad indignationem provocare filios vestros, ut non pusillo animo fiant.
COL 3:22 Servi, obedite per omnia dominis carnalibus, non ad oculum servientes, quasi hominibus placentes, sed in simplicitate cordis, timentes Deum.
COL 3:23 Quodcumque facitis, ex animo operamini sicut Domino, et non hominibus:
COL 3:24 scientes quod a Domino accipietis retributionem hæreditatis. Domino Christo servite.
COL 3:25 Qui enim injuriam facit, recipiet id quod inique gessit: et non est personarum acceptio apud Deum.
COL 4:1 Domini, quod justum est et æquum, servis præstate: scientes quod et vos Dominum habetis in cælo.
COL 4:2 Orationi instate, vigilantes in ea in gratiarum actione:
COL 4:3 orantes simul et pro nobis, ut Deus aperiat nobis ostium sermonis ad loquendum mysterium Christi (propter quod etiam vinctus sum),
COL 4:4 ut manifestem illud ita ut oportet me loqui.
COL 4:5 In sapientia ambulate ad eos, qui foris sunt: tempus redimentes.
COL 4:6 Sermo vester semper in gratia sale sit conditus, ut sciatis quomodo oporteat vos unicuique respondere.
COL 4:7 Quæ circa me sunt, omnia vobis nota faciet Tychicus, carissimus frater, et fidelis minister, et conservus in Domino:
COL 4:8 quem misi ad vos ad hoc ipsum, ut cognoscat quæ circa vos sunt, et consoletur corda vestra,
COL 4:9 cum Onesimo carissimo, et fideli fratre, qui ex vobis est. Omnia, quæ hic aguntur, nota facient vobis.
COL 4:10 Salutat vos Aristarchus concaptivus meus, et Marcus consobrinus Barnabæ, de quo accepistis mandata: si venerit ad vos, excipite illum:
COL 4:11 et Jesus, qui dicitur Justus: qui sunt ex circumcisione: hi soli sunt adjutores mei in regno Dei, qui mihi fuerunt solatio.
COL 4:12 Salutat vos Epaphras, qui ex vobis est, servus Christi Jesu, semper sollicitus pro vobis in orationibus, ut stetis perfecti, et pleni in omni voluntate Dei.
COL 4:13 Testimonium enim illi perhibeo quod habet multum laborem pro vobis, et pro iis qui sunt Laodiciæ, et qui Hierapoli.
COL 4:14 Salutat vos Lucas, medicus carissimus, et Demas.
COL 4:15 Salutate fratres, qui sunt Laodiciæ, et Nympham, et quæ in domo ejus est, ecclesiam.
COL 4:16 Et cum lecta fuerit apud vos epistola hæc, facite ut et in Laodicensium ecclesia legatur: et eam, quæ Laodicensium est, vos legatis.
COL 4:17 Et dicite Archippo: Vide ministerium, quod accepisti in Domino, ut illud impleas.
COL 4:18 Salutatio, mea manu Pauli. Memores estote vinculorum meorum. Gratia vobiscum. Amen.
1TH 1:1 Paulus, et Silvanus, et Timotheus ecclesiæ Thessalonicensium in Deo Patre, et Domino Jesu Christo.
1TH 1:2 Gratia vobis, et pax. Gratias agimus Deo semper pro omnibus vobis, memoriam vestri facientes in orationibus nostris sine intermissione,
1TH 1:3 memores operis fidei vestræ, et laboris, et caritatis, et sustinentiæ spei Domini nostri Jesu Christi, ante Deum et Patrem nostrum:
1TH 1:4 scientes, fratres dilecti a Deo, electionem vestram:
1TH 1:5 quia Evangelium nostrum non fuit ad vos in sermone tantum, sed et in virtute, et in Spiritu Sancto, et in plenitudine multa, sicut scitis quales fuerimus in vobis propter vos.
1TH 1:6 Et vos imitatores nostri facti estis, et Domini, excipientes verbum in tribulatione multa, cum gaudio Spiritus Sancti:
1TH 1:7 ita ut facti sitis forma omnibus credentibus in Macedonia, et in Achaia.
1TH 1:8 A vobis enim diffamatus est sermo Domini, non solum in Macedonia, et in Achaia, sed et in omni loco fides vestra, quæ est ad Deum, profecta est ita ut non sit nobis necesse quidquam loqui.
1TH 1:9 Ipsi enim de nobis annuntiant qualem introitum habuerimus ad vos: et quomodo conversi estis ad Deum a simulacris, servire Deo vivo, et vero,
1TH 1:10 et exspectare Filium ejus de cælis (quem suscitavit a mortuis) Jesum, qui eripuit nos ab ira ventura.
1TH 2:1 Nam ipsi scitis, fratres, introitum nostrum ad vos, quia non inanis fuit:
1TH 2:2 sed ante passi, et contumeliis affecti (sicut scitis) in Philippis, fiduciam habuimus in Deo nostro, loqui ad vos Evangelium Dei in multa sollicitudine.
1TH 2:3 Exhortatio enim nostra non de errore, neque de immunditia, neque in dolo,
1TH 2:4 sed sicut probati sumus a Deo ut crederetur nobis Evangelium: ita loquimur non quasi hominibus placentes, sed Deo, qui probat corda nostra.
1TH 2:5 Neque enim aliquando fuimus in sermone adulationis, sicut scitis: neque in occasione avaritiæ: Deus testis est:
1TH 2:6 nec quærentes ab hominibus gloriam, neque a vobis, neque ab aliis.
1TH 2:7 Cum possemus vobis oneri esse ut Christi apostoli: sed facti sumus parvuli in medio vestrum, tamquam si nutrix foveat filios suos.
1TH 2:8 Ita desiderantes vos, cupide volebamus tradere vobis non solum Evangelium Dei, sed etiam animas nostras: quoniam carissimi nobis facti estis.
1TH 2:9 Memores enim estis, fratres, laboris nostri, et fatigationis: nocte ac die operantes, ne quem vestrum gravaremus, prædicavimus in vobis Evangelium Dei.
1TH 2:10 Vos testes estis, et Deus, quam sancte, et juste, et sine querela, vobis, qui credidistis, fuimus:
1TH 2:11 sicut scitis, qualiter unumquemque vestrum (sicut pater filios suos)
1TH 2:12 deprecantes vos, et consolantes, testificati sumus, ut ambularetis digne Deo, qui vocavit vos in suum regnum et gloriam.
1TH 2:13 Ideo et nos gratias agimus Deo sine intermissione: quoniam cum accepissetis a nobis verbum auditus Dei, accepistis illud, non ut verbum hominum, sed (sicut est vere) verbum Dei, qui operatur in vobis, qui credidistis:
1TH 2:14 vos enim imitatores facti estis, fratres, ecclesiarum Dei, quæ sunt in Judæa in Christo Jesu: quia eadem passi estis et vos a contribulibus vestris, sicut et ipsi a Judæis:
1TH 2:15 qui et Dominum occiderunt Jesum, et prophetas, et nos persecuti sunt, et Deo non placent, et omnibus hominibus adversantur,
1TH 2:16 prohibentes nos gentibus loqui ut salvæ fiant, ut impleant peccata sua semper: pervenit enim ira Dei super illos usque in finem.
1TH 2:17 Nos autem fratres desolati a vobis ad tempus horæ, aspectu, non corde, abundantius festinavimus faciem vestram videre cum multo desiderio:
1TH 2:18 quoniam voluimus venire ad vos, ego quidem Paulus, et semel, et iterum: sed impedivit nos Satanas.
1TH 2:19 Quæ est enim nostra spes aut gaudium, aut corona gloriæ? nonne vos ante Dominum nostrum Jesum Christum estis in adventu ejus?
1TH 2:20 vos enim estis gloria nostra et gaudium.
1TH 3:1 Propter quod non sustinentes amplius, placuit nobis remanere Athenis, solis:
1TH 3:2 et misimus Timotheum fratrem nostrum, et ministrum Dei in Evangelio Christi, ad confirmandos vos, et exhortandos pro fide vestra:
1TH 3:3 ut nemo moveatur in tribulationibus istis: ipsi enim scitis quod in hoc positi sumus.
1TH 3:4 Nam et cum apud vos essemus, prædicebamus vobis passuros nos tribulationes, sicut et factum est, et scitis.
1TH 3:5 Propterea et ego amplius non sustinens, misi ad cognoscendam fidem vestram: ne forte tentaverit vos is qui tentat, et inanis fiat labor noster.
1TH 3:6 Nunc autem veniente Timotheo ad nos a vobis, et annuntiante nobis fidem et caritatem vestram, et quia memoriam nostri habetis bonam semper, desiderantes nos videre, sicut et nos quoque vos:
1TH 3:7 ideo consolati sumus, fratres, in vobis in omni necessitate et tribulatione nostra, per fidem vestram,
1TH 3:8 quoniam nunc vivimus, si vos statis in Domino.
1TH 3:9 Quam enim gratiarum actionem possumus Deo retribuere pro vobis in omni gaudio, quo gaudemus propter vos ante Deum nostrum,
1TH 3:10 nocte ac die abundantius orantes, ut videamus faciem vestram, et compleamus ea quæ desunt fidei vestræ?
1TH 3:11 Ipse autem Deus, et Pater noster, et Dominus noster Jesus Christus, dirigat viam nostram ad vos.
1TH 3:12 Vos autem Dominus multiplicet, et abundare faciat caritatem vestram in invicem, et in omnes, quemadmodum et nos in vobis:
1TH 3:13 ad confirmanda corda vestra sine querela in sanctitate, ante Deum et Patrem nostrum, in adventu Domini nostri Jesu Christi cum omnibus sanctis ejus. Amen.
1TH 4:1 De cetero ergo, fratres, rogamus vos et obsecramus in Domino Jesu, ut quemadmodum accepistis a nobis quomodo oporteat vos ambulare, et placere Deo, sic et ambuletis ut abundetis magis.
1TH 4:2 Scitis enim quæ præcepta dederim vobis per Dominum Jesum.
1TH 4:3 Hæc est enim voluntas Dei, sanctificatio vestra: ut abstineatis vos a fornicatione,
1TH 4:4 ut sciat unusquisque vestrum vas suum possidere in sanctificatione, et honore:
1TH 4:5 non in passione desiderii, sicut et gentes, quæ ignorant Deum:
1TH 4:6 et ne quis supergrediatur, neque circumveniat in negotio fratrem suum: quoniam vindex est Dominus de his omnibus, sicut prædiximus vobis, et testificati sumus.
1TH 4:7 Non enim vocavit nos Deus in immunditiam, sed in sanctificationem.
1TH 4:8 Itaque qui hæc spernit, non hominem spernit, sed Deum: qui etiam dedit Spiritum suum Sanctum in nobis.
1TH 4:9 De caritate autem fraternitatis non necesse habemus scribere vobis: ipsi enim vos a Deo didicistis ut diligatis invicem.
1TH 4:10 Etenim illud facitis in omnes fratres in universa Macedonia. Rogamus autem vos, fratres, ut abundetis magis,
1TH 4:11 et opera detis ut quieti sitis, et ut vestrum negotium agatis, et operemini manibus vestris, sicut præcepimus vobis:
1TH 4:12 et ut honeste ambuletis ad eos qui foris sunt: et nullius aliquid desideretis.
1TH 4:13 Nolumus autem vos ignorare fratres de dormientibus, ut non contristemini sicut et ceteri, qui spem non habent.
1TH 4:14 Si enim credimus quod Jesus mortuus est, et resurrexit: ita et Deus eos qui dormierunt per Jesum, adducet cum eo.
1TH 4:15 Hoc enim vobis dicimus in verbo Domini, quia nos, qui vivimus, qui residui sumus in adventum Domini, non præveniemus eos qui dormierunt.
1TH 4:16 Quoniam ipse Dominus in jussu, et in voce archangeli, et in tuba Dei descendet de cælo: et mortui, qui in Christo sunt, resurgent primi.
1TH 4:17 Deinde nos, qui vivimus, qui relinquimur, simul rapiemur cum illis in nubibus obviam Christo in aëra, et sic semper cum Domino erimus.
1TH 4:18 Itaque consolamini invicem in verbis istis.
1TH 5:1 De temporibus autem, et momentis, fratres, non indigetis ut scribamus vobis.
1TH 5:2 Ipsi enim diligenter scitis quia dies Domini, sicut fur in nocte, ita veniet:
1TH 5:3 cum enim dixerint: Pax et securitas: tunc repentinus eis superveniet interitus, sicut dolor in utero habenti, et non effugient.
1TH 5:4 Vos autem, fratres, non estis in tenebris, ut vos dies illa tamquam fur comprehendat:
1TH 5:5 omnes enim vos filii lucis estis, et filii diei: non sumus noctis, neque tenebrarum.
1TH 5:6 Igitur non dormiamus sicut et ceteri, sed vigilemus, et sobrii simus.
1TH 5:7 Qui enim dormiunt, nocte dormiunt: et qui ebrii sunt, nocte ebrii sunt.
1TH 5:8 Nos autem, qui diei sumus, sobrii simus, induti loricam fidei et caritatis, et galeam spem salutis:
1TH 5:9 quoniam non posuit nos Deus in iram, sed in acquisitionem salutis per Dominum nostrum Jesum Christum,
1TH 5:10 qui mortuus est pro nobis: ut sive vigilemus, sive dormiamus, simul cum illo vivamus.
1TH 5:11 Propter quod consolamini invicem, et ædificate alterutrum, sicut et facitis.
1TH 5:12 Rogamus autem vos, fratres, ut noveritis eos qui laborant inter vos, et præsunt vobis in Domino, et monent vos,
1TH 5:13 ut habeatis illos abundantius in caritate propter opus illorum: pacem habete cum eis.
1TH 5:14 Rogamus autem vos, fratres, corripite inquietos, consolamini pusillanimes, suscipite infirmos, patientes estote ad omnes.
1TH 5:15 Videte ne quis malum pro malo alicui reddat: sed semper quod bonum est sectamini in invicem, et in omnes.
1TH 5:16 Semper gaudete.
1TH 5:17 Sine intermissione orate.
1TH 5:18 In omnibus gratias agite: hæc est enim voluntas Dei in Christo Jesu in omnibus vobis.
1TH 5:19 Spiritum nolite extinguere.
1TH 5:20 Prophetias nolite spernere.
1TH 5:21 Omnia autem probate: quod bonum est tenete.
1TH 5:22 Ab omni specie mala abstinete vos.
1TH 5:23 Ipse autem Deus pacis sanctificet vos per omnia: ut integer spiritus vester, et anima, et corpus sine querela in adventu Domini nostri Jesu Christi servetur.
1TH 5:24 Fidelis est, qui vocavit vos: qui etiam faciet.
1TH 5:25 Fratres, orate pro nobis.
1TH 5:26 Salutate fratres omnes in osculo sancto.
1TH 5:27 Adjuro vos per Dominum ut legatur epistola hæc omnibus sanctis fratribus.
1TH 5:28 Gratia Domini nostri Jesu Christi vobiscum. Amen.
2TH 1:1 Paulus, et Sylvanus, et Timotheus, ecclesiæ Thessalonicensium in Deo Patre nostro, et Domino Jesu Christo.
2TH 1:2 Gratia vobis, et pax a Deo Patre nostro, et Domino Jesu Christo.
2TH 1:3 Gratias agere debemus semper Deo pro vobis, fratres, ita ut dignum est, quoniam supercrescit fides vestra, et abundat caritas uniuscujusque vestrum in invicem:
2TH 1:4 ita ut et nos ipsi in vobis gloriemur in ecclesiis Dei, pro patientia vestra, et fide, et in omnibus persecutionibus vestris, et tribulationibus, quas sustinetis
2TH 1:5 in exemplum justi judicii Dei, ut digni habeamini in regno Dei, pro quo et patimini.
2TH 1:6 Si tamen justum est apud Deum retribuere tribulationem iis qui vos tribulant:
2TH 1:7 et vobis, qui tribulamini, requiem nobiscum in revelatione Domini Jesu de cælo cum angelis virtutis ejus,
2TH 1:8 in flamma ignis dantis vindictam iis qui non noverunt Deum, et qui non obediunt Evangelio Domini nostri Jesu Christi,
2TH 1:9 qui pœnas dabunt in interitu æternas a facie Domini, et a gloria virtutis ejus:
2TH 1:10 cum venerit glorificari in sanctis suis, et admirabilis fieri in omnibus, qui crediderunt, quia creditum est testimonium nostrum super vos in die illo.
2TH 1:11 In quo etiam oramus semper pro vobis: ut dignetur vos vocatione sua Deus noster, et impleat omnem voluntatem bonitatis, et opus fidei in virtute,
2TH 1:12 ut clarificetur nomen Domini nostri Jesu Christi in vobis, et vos in illo secundum gratiam Dei nostri, et Domini Jesu Christi.
2TH 2:1 Rogamus autem vos, fratres, per adventum Domini nostri Jesu Christi, et nostræ congregationis in ipsum:
2TH 2:2 ut non cito moveamini a vestro sensu, neque terreamini, neque per spiritum, neque per sermonem, neque per epistolam tamquam per nos missam, quasi instet dies Domini.
2TH 2:3 Ne quis vos seducat ullo modo: quoniam nisi venerit discessio primum, et revelatus fuerit homo peccati filius perditionis,
2TH 2:4 qui adversatur, et extollitur supra omne, quod dicitur Deus, aut quod colitur, ita ut in templo Dei sedeat ostendens se tamquam sit Deus.
2TH 2:5 Non retinetis quod cum adhuc essem apud vos, hæc dicebam vobis?
2TH 2:6 et nunc quid detineat scitis, ut reveletur in suo tempore.
2TH 2:7 Nam mysterium jam operatur iniquitatis: tantum ut qui tenet nunc, teneat, donec de medio fiat.
2TH 2:8 Et tunc revelabitur ille iniquus, quem Dominus Jesus interficiet spiritu oris sui, et destruet illustratione adventus sui eum:
2TH 2:9 cujus est adventus secundum operationem Satanæ in omni virtute, et signis, et prodigiis mendacibus,
2TH 2:10 et in omni seductione iniquitatis iis qui pereunt: eo quod caritatem veritatis non receperunt ut salvi fierent.
2TH 2:11 Ideo mittet illis Deus operationem erroris ut credant mendacio,
2TH 2:12 ut judicentur omnes qui non crediderunt veritati, sed consenserunt iniquitati.
2TH 2:13 Nos autem debemus gratias agere Deo semper pro vobis, fratres dilecti a Deo, quod elegerit vos Deus primitias in salutem in sanctificatione spiritus, et in fide veritatis:
2TH 2:14 in qua et vocavit vos per Evangelium nostrum in acquisitionem gloriæ Domini nostri Jesu Christi.
2TH 2:15 Itaque fratres, state: et tenete traditiones, quas didicistis, sive per sermonem, sive per epistolam nostram.
2TH 2:16 Ipse autem Dominus noster Jesus Christus, et Deus et Pater noster, qui dilexit nos, et dedit consolationem æternam, et spem bonam in gratia,
2TH 2:17 exhortetur corda vestra, et confirmet in omni opere et sermone bono.
2TH 3:1 De cetero fratres, orate pro nobis ut sermo Dei currat, et clarificetur, sicut et apud vos:
2TH 3:2 et ut liberemur ab importunis, et malis hominibus: non enim omnium est fides.
2TH 3:3 Fidelis autem Deus est, qui confirmabit vos, et custodiet a malo.
2TH 3:4 Confidimus autem de vobis, in Domino, quoniam quæ præcepimus, et facitis, et facietis.
2TH 3:5 Dominus autem dirigat corda vestra in caritate Dei, et patientia Christi.
2TH 3:6 Denuntiamus autem vobis, fratres, in nomine Domini nostri Jesu Christi, ut subtrahatis vos ab omni fratre ambulante inordinate, et non secundum traditionem, quam acceperunt a nobis.
2TH 3:7 Ipsi enim scitis quemadmodum oporteat imitari nos: quoniam non inquieti fuimus inter vos:
2TH 3:8 neque gratis panem manducavimus ab aliquo, sed in labore, et in fatigatione, nocte et die operantes, ne quem vestrum gravaremus.
2TH 3:9 Non quasi non habuerimus potestatem, sed ut nosmetipsos formam daremus vobis ad imitandum nos.
2TH 3:10 Nam et cum essemus apud vos, hoc denuntiabamus vobis: quoniam si quis non vult operari, nec manducet.
2TH 3:11 Audivimus enim inter vos quosdam ambulare inquiete, nihil operantes, sed curiose agentes.
2TH 3:12 Iis autem, qui ejusmodi sunt, denuntiemus, et obsecramus in Domino Jesu Christo, ut cum silentio operantes, suum panem manducent.
2TH 3:13 Vos autem, fratres, nolite deficere benefacientes.
2TH 3:14 Quod si quis non obedit verbo nostro per epistolam, hunc notate, et ne commisceamini cum illo ut confundatur:
2TH 3:15 et nolite quasi inimicum existimare, sed corripite ut fratrem.
2TH 3:16 Ipse autem Dominus pacis det vobis pacem sempiternam in omni loco. Dominus sit cum omnibus vobis.
2TH 3:17 Salutatio, mea manu Pauli: quod est signum in omni epistola, ita scribo.
2TH 3:18 Gratia Domini nostri Jesu Christi cum omnibus vobis. Amen.
1TI 1:1 Paulus Apostolus Jesu Christi secundum imperium Dei Salvatoris nostri, et Christi Jesu spei nostræ,
1TI 1:2 Timotheo dilecto filio in fide. Gratia, misericordia, et pax a Deo Patre, et Christo Jesu Domino nostro.
1TI 1:3 Sicut rogavi te ut remaneres Ephesi cum irem in Macedoniam, ut denuntiares quibusdam ne aliter docerent,
1TI 1:4 neque intenderent fabulis, et genealogiis interminatis: quæ quæstiones præstant magis quam ædificationem Dei, quæ est in fide.
1TI 1:5 Finis autem præcepti est caritas de corde puro, et conscientia bona, et fide non ficta.
1TI 1:6 A quibus quidam aberrantes, conversi sunt in vaniloquium,
1TI 1:7 volentes esse legis doctores, non intelligentes neque quæ loquuntur, neque de quibus affirmant.
1TI 1:8 Scimus autem quia bona est lex si quis ea legitime utatur:
1TI 1:9 sciens hoc quia lex justo non est posita, sed injustis, et non subditis, impiis, et peccatoribus, sceleratis, et contaminatis, parricidis, et matricidis, homicidis,
1TI 1:10 fornicariis, masculorum concubitoribus, plagiariis, mendacibus, et perjuris, et si quid aliud sanæ doctrinæ adversatur,
1TI 1:11 quæ est secundum Evangelium gloriæ beati Dei, quod creditum est mihi.
1TI 1:12 Gratias ago ei, qui me confortavit, Christo Jesu Domino nostro, quia fidelem me existimavit, ponens in ministerio:
1TI 1:13 qui prius blasphemus fui, et persecutor, et contumeliosus: sed misericordiam Dei consecutus sum, quia ignorans feci in incredulitate.
1TI 1:14 Superabundavit autem gratia Domini nostri cum fide, et dilectione, quæ est in Christo Jesu.
1TI 1:15 Fidelis sermo, et omni acceptione dignus: quod Christus Jesus venit in hunc mundum peccatores salvos facere, quorum primus ego sum.
1TI 1:16 Sed ideo misericordiam consecutus sum: ut in me primo ostenderet Christus Jesus omnem patientiam ad informationem eorum, qui credituri sunt illi, in vitam æternam.
1TI 1:17 Regi autem sæculorum immortali, invisibili, soli Deo honor et gloria in sæcula sæculorum. Amen.
1TI 1:18 Hoc præceptum commendo tibi, fili Timothee, secundum præcedentes in te prophetias, ut milites in illis bonam militiam,
1TI 1:19 habens fidem, et bonam conscientiam, quam quidam repellentes, circa fidem naufragaverunt:
1TI 1:20 ex quibus est Hymenæus, et Alexander: quos tradidi Satanæ, ut discant non blasphemare.
1TI 2:1 Obsecro igitur primum omnium fieri obsecrationes, orationes, postulationes, gratiarum actiones, pro omnibus hominibus:
1TI 2:2 pro regibus, et omnibus qui in sublimitate sunt, ut quietam et tranquillam vitam agamus in omni pietate, et castitate:
1TI 2:3 hoc enim bonum est, et acceptum coram Salvatore nostro Deo,
1TI 2:4 qui omnes homines vult salvos fieri, et ad agnitionem veritatis venire.
1TI 2:5 Unus enim Deus, unus et mediator Dei et hominum homo Christus Jesus:
1TI 2:6 qui dedit redemptionem semetipsum pro omnibus, testimonium temporibus suis:
1TI 2:7 in quo positus sum ego prædicator, et Apostolus (veritatem dico, non mentior) doctor gentium in fide, et veritate.
1TI 2:8 Volo ergo viros orare in omni loco, levantes puras manus sine ira et disceptatione.
1TI 2:9 Similiter et mulieres in habitu ornato, cum verecundia et sobrietate ornantes se, et non in tortis crinibus, aut auro, aut margaritas, vel veste pretiosa:
1TI 2:10 sed quod decet mulieres, promittentes pietatem per opera bona.
1TI 2:11 Mulier in silentio discat cum omni subjectione.
1TI 2:12 Docere autem mulieri non permitto, neque dominari in virum: sed esse in silentio.
1TI 2:13 Adam enim primus formatus est: deinde Heva:
1TI 2:14 et Adam non est seductus: mulier autem seducta in prævaricatione fuit.
1TI 2:15 Salvabitur autem per filiorum generationem, si permanserit in fide, et dilectione, et sanctificatione cum sobrietate.
1TI 3:1 Fidelis sermo: si quis episcopatum desiderat, bonum opus desiderat.
1TI 3:2 Oportet ergo episcopum irreprehensibilem esse, unius uxoris virum, sobrium, prudentem, ornatum, pudicum, hospitalem, doctorem,
1TI 3:3 non vinolentum, non percussorem, sed modestum: non litigiosum, non cupidum, sed
1TI 3:4 suæ domui bene præpositum: filios habentem subditos cum omni castitate.
1TI 3:5 Si quis autem domui suæ præesse nescit, quomodo ecclesiæ Dei diligentiam habebit?
1TI 3:6 Non neophytum: ne in superbiam elatus, in judicium incidat diaboli.
1TI 3:7 Oportet autem illum et testimonium habere bonum ab iis qui foris sunt, ut non in opprobrium incidat, et in laqueum diaboli.
1TI 3:8 Diaconos similiter pudicos, non bilingues, non multo vino deditos, non turpe lucrum sectantes:
1TI 3:9 habentes mysterium fidei in conscientia pura.
1TI 3:10 Et hi autem probentur primum: et sic ministrent, nullum crimen habentes.
1TI 3:11 Mulieres similiter pudicas, non detrahentes, sobrias, fideles in omnibus.
1TI 3:12 Diaconi sint unius uxoris viri, qui filiis suis bene præsint, et suis domibus.
1TI 3:13 Qui enim bene ministraverint, gradum bonum sibi acquirent, et multam fiduciam in fide, quæ est in Christo Jesu.
1TI 3:14 Hæc tibi scribo, sperans me ad te venire cito:
1TI 3:15 si autem tardavero, ut scias quomodo oporteat te in domo Dei conversari, quæ est ecclesia Dei vivi, columna et firmamentum veritatis.
1TI 3:16 Et manifeste magnum est pietatis sacramentum, quod manifestatum est in carne, justificatum est in spiritu, apparuit angelis, prædicatum est gentibus, creditum est in mundo, assumptum est in gloria.
1TI 4:1 Spiritus autem manifeste dicit, quia in novissimis temporibus discedent quidam a fide, attendentes spiritibus erroris, et doctrinis dæmoniorum,
1TI 4:2 in hypocrisi loquentium mendacium, et cauteriatam habentium suam conscientiam,
1TI 4:3 prohibentium nubere, abstinere a cibis, quod Deus creavit ad percipiendum cum gratiarum actione fidelibus, et iis qui cognoverunt veritatem.
1TI 4:4 Quia omnis creatura Dei bona est, et nihil rejiciendum quod cum gratiarum actione percipitur:
1TI 4:5 sanctificatur enim per verbum Dei, et orationem.
1TI 4:6 Hæc proponens fratribus, bonus eris minister Christi Jesu enutritus verbis fidei, et bonæ doctrinæ, quam assecutus es.
1TI 4:7 Ineptas autem, et aniles fabulas devita: exerce autem teipsum ad pietatem.
1TI 4:8 Nam corporalis exercitatio, ad modicum utilis est: pietas autem ad omnia utilis est, promissionem habens vitæ, quæ nunc est, et futuræ.
1TI 4:9 Fidelis sermo, et omni acceptione dignus.
1TI 4:10 In hoc enim laboramus, et maledicimur, quia speramus in Deum vivum, qui est Salvator omnium hominum, maxime fidelium.
1TI 4:11 Præcipe hæc, et doce.
1TI 4:12 Nemo adolescentiam tuam contemnat: sed exemplum esto fidelium in verbo, in conversatione, in caritate, in fide, in castitate.
1TI 4:13 Dum venio, attende lectioni, exhortationi, et doctrinæ.
1TI 4:14 Noli negligere gratiam, quæ in te est, quæ data est tibi per prophetiam, cum impositione manuum presbyterii.
1TI 4:15 Hæc meditare, in his esto: ut profectus tuus manifestus sit omnibus.
1TI 4:16 Attende tibi, et doctrinæ: insta in illis. Hoc enim faciens, et teipsum salvum facies, et eos qui te audiunt.
1TI 5:1 Seniorem ne increpaveris, sed obsecra ut patrem: juvenes, ut fratres:
1TI 5:2 anus, ut matres: juvenculas, ut sorores in omni castitate:
1TI 5:3 viduas honora, quæ vere viduæ sunt.
1TI 5:4 Si qua autem vidua filios, aut nepotes habet: discat primum domum suam regere, et mutuam vicem reddere parentibus: hoc enim acceptum est coram Deo.
1TI 5:5 Quæ autem vere vidua est, et desolata, speret in Deum, et instet obsecrationibus, et orationibus nocte ac die.
1TI 5:6 Nam quæ in deliciis est, vivens mortua est.
1TI 5:7 Et hoc præcipe, ut irreprehensibiles sint.
1TI 5:8 Si quis autem suorum, et maxime domesticorum, curam non habet, fidem negavit, et est infideli deterior.
1TI 5:9 Vidua eligatur non minus sexaginta annorum, quæ fuerit unius viri uxor,
1TI 5:10 in operibus bonis testimonium habens, si filios educavit, si hospitio recepit, si sanctorum pedes lavit, si tribulationem patientibus subministravit, si omne opus bonum subsecuta est.
1TI 5:11 Adolescentiores autem viduas devita: cum enim luxuriatæ fuerint in Christo, nubere volunt:
1TI 5:12 habentes damnationem, quia primam fidem irritam fecerunt;
1TI 5:13 simul autem et otiosæ discunt circuire domos: non solum otiosæ, sed et verbosæ, et curiosæ, loquentes quæ non oportet.
1TI 5:14 Volo ergo juniores nubere, filios procreare, matresfamilias esse, nullam occasionem dare adversario maledicti gratia.
1TI 5:15 Jam enim quædam conversæ sunt retro Satanam.
1TI 5:16 Si quis fidelis habet viduas, subministret illis, et non gravetur ecclesia: ut iis quæ vere viduæ sunt, sufficiat.
1TI 5:17 Qui bene præsunt presbyteri, duplici honore digni habeantur: maxime qui laborant in verbo et doctrina.
1TI 5:18 Dicit enim Scriptura: Non alligabis os bovi trituranti. Et: Dignus est operarius mercede sua.
1TI 5:19 Adversus presbyterum accusationem noli recipere, nisi sub duobus aut tribus testibus.
1TI 5:20 Peccantes coram omnibus argue: ut et ceteri timorem habeant.
1TI 5:21 Testor coram Deo et Christo Jesu, et electis angelis, ut hæc custodias sine præjudicio, nihil faciens in alteram partem declinando.
1TI 5:22 Manus cito nemini imposueris, neque communicaveris peccatis alienis. Teipsum castum custodi.
1TI 5:23 Noli adhuc aquam bibere, sed modico vino utere propter stomachum tuum, et frequentes tuas infirmitates.
1TI 5:24 Quorumdam hominum peccata manifesta sunt, præcedentia ad judicium: quosdam autem et subsequuntur.
1TI 5:25 Similiter et facta bona, manifesta sunt: et quæ aliter se habent, abscondi non possunt.
1TI 6:1 Quicumque sunt sub jugo servi, dominos suos omni honore dignos arbitrentur, ne nomen Domini et doctrina blasphemetur.
1TI 6:2 Qui autem fideles habent dominos, non contemnant, quia fratres sunt: sed magis serviant, quia fideles sunt et dilecti, qui beneficii participes sunt. Hæc doce, et exhortare.
1TI 6:3 Si quis aliter docet, et non acquiescit sanis sermonibus Domini nostri Jesu Christi, et ei, quæ secundum pietatem est, doctrinæ:
1TI 6:4 superbus est, nihil sciens, sed languens circa quæstiones, et pugnas verborum: ex quibus oriuntur invidiæ, contentiones, blasphemiæ, suspiciones malæ,
1TI 6:5 conflictationes hominum mente corruptorum, et qui veritate privati sunt, existimantium quæstum esse pietatem.
1TI 6:6 Est autem quæstus magnus pietas cum sufficientia.
1TI 6:7 Nihil enim intulimus in hunc mundum: haud dubium quod nec auferre quid possumus.
1TI 6:8 Habentes autem alimenta, et quibus tegamur, his contenti simus.
1TI 6:9 Nam qui volunt divites fieri, incidunt in tentationem, et in laqueum diaboli, et desideria multa inutilia, et nociva, quæ mergunt homines in interitum et perditionem.
1TI 6:10 Radix enim omnium malorum est cupiditas: quam quidam appetentes erraverunt a fide, et inseruerunt se doloribus multis.
1TI 6:11 Tu autem, o homo Dei, hæc fuge: sectare vero justitiam, pietatem, fidem, caritatem, patientiam, mansuetudinem.
1TI 6:12 Certa bonum certamen fidei, apprehende vitam æternam, in qua vocatus es, et confessus bonam confessionem coram multis testibus.
1TI 6:13 Præcipio tibi coram Deo, qui vivificat omnia, et Christo Jesu, qui testimonium reddidit sub Pontio Pilato, bonam confessionem,
1TI 6:14 ut serves mandatum sine macula, irreprehensibile usque in adventum Domini nostri Jesu Christi,
1TI 6:15 quem suis temporibus ostendet beatus et solus potens, Rex regum, et Dominus dominantium:
1TI 6:16 qui solus habet immortalitatem, et lucem inhabitat inaccessibilem: quem nullus hominum vidit, sed nec videre potest: cui honor, et imperium sempiternum. Amen.
1TI 6:17 Divitibus hujus sæculi præcipe non sublime sapere, neque sperare in incerto divitiarum, sed in Deo vivo (qui præstat nobis omnia abunde ad fruendum)
1TI 6:18 bene agere, divites fieri in bonis operibus, facile tribuere, communicare,
1TI 6:19 thesaurizare sibi fundamentum bonum in futurum, ut apprehendant veram vitam.
1TI 6:20 O Timothee, depositum custodi, devitans profanas vocum novitates, et oppositiones falsi nominis scientiæ,
1TI 6:21 quam quidam promittentes, circa fidem exciderunt. Gratia tecum. Amen.
2TI 1:1 Paulus Apostolus Jesu Christi per voluntatem Dei, secundum promissionem vitæ, quæ est in Christo Jesu,
2TI 1:2 Timotheo carissimo filio: gratia, misericordia, pax a Deo Patre, et Christo Jesu Domino nostro.
2TI 1:3 Gratias ago Deo, cui servio a progenitoribus in conscientia pura, quod sine intermissione habeam tui memoriam in orationibus meis, nocte ac die
2TI 1:4 desiderans te videre, memor lacrimarum tuarum, ut gaudio implear,
2TI 1:5 recordationem accipiens ejus fidei, quæ est in te non ficta, quæ et habitavit primum in avia tua Loide, et matre tua Eunice, certus sum autem quod et in te.
2TI 1:6 Propter quam causam admoneo te ut resuscites gratiam Dei, quæ est in te per impositionem manuum mearum.
2TI 1:7 Non enim dedit nobis Deus spiritum timoris: sed virtutis, et dilectionis, et sobrietatis.
2TI 1:8 Noli itaque erubescere testimonium Domini nostri, neque me vinctum ejus: sed collabora Evangelio secundum virtutem Dei:
2TI 1:9 qui nos liberavit, et vocavit vocatione sua sancta, non secundum opera nostra, sed secundum propositum suum, et gratiam, quæ data est nobis in Christo Jesu ante tempora sæcularia.
2TI 1:10 Manifestata est autem nunc per illuminationem Salvatoris nostri Jesu Christi, qui destruxit quidem mortem, illuminavit autem vitam, et incorruptionem per Evangelium:
2TI 1:11 in quo positus sum ego prædicator, et Apostolus, et magister gentium.
2TI 1:12 Ob quam causam etiam hæc patior, sed non confundor. Scio enim cui credidi, et certus sum quia potens est depositum meum servare in illum diem.
2TI 1:13 Formam habe sanorum verborum, quæ a me audisti in fide, et in dilectione in Christo Jesu.
2TI 1:14 Bonum depositum custodi per Spiritum Sanctum, qui habitat in nobis.
2TI 1:15 Scis hoc, quod aversi sunt a me omnes, qui in Asia sunt, ex quibus est Phigellus, et Hermogenes.
2TI 1:16 Det misericordiam Dominus Onesiphori domui: quia sæpe me refrigeravit, et catenam meam non erubuit:
2TI 1:17 sed cum Romam venisset, sollicite me quæsivit, et invenit.
2TI 1:18 Det illi Dominus invenire misericordiam a Domino in illa die. Et quanta Ephesi ministravit mihi, tu melius nosti.
2TI 2:1 Tu ergo fili mi, confortare in gratia, quæ est in Christo Jesu:
2TI 2:2 et quæ audisti a me per multos testes, hæc commenda fidelibus hominibus, qui idonei erant et alios docere.
2TI 2:3 Labora sicut bonus miles Christi Jesu.
2TI 2:4 Nemo militans Deo implicat se negotiis sæcularibus: ut ei placeat, cui se probavit.
2TI 2:5 Nam et qui certat in agone, non coronatur nisi legitime certaverit.
2TI 2:6 Laborantem agricolam oportet primum de fructibus percipere.
2TI 2:7 Intellige quæ dico: dabit enim tibi Dominus in omnibus intellectum.
2TI 2:8 Memor esto Dominum Jesum Christum resurrexisse a mortuis ex semine David, secundum Evangelium meum,
2TI 2:9 in quo laboro usque ad vincula, quasi male operans: sed verbum Dei non est alligatum.
2TI 2:10 Ideo omnia sustineo propter electos, ut et ipsi salutem consequantur, quæ est in Christo Jesu, cum gloria cælesti.
2TI 2:11 Fidelis sermo: nam si commortui sumus, et convivemus:
2TI 2:12 si sustinebimus, et conregnabimus: si negaverimus, et ille negabit nos:
2TI 2:13 si non credimus, ille fidelis permanet, negare seipsum non potest.
2TI 2:14 Hæc commone, testificans coram Domino. Noli contendere verbis: ad nihil enim utile est, nisi ad subversionem audientium.
2TI 2:15 Sollicite cura teipsum probabilem exhibere Deo, operarium inconfusibilem, recte tractantem verbum veritatis.
2TI 2:16 Profana autem et vaniloquia devita: multum enim proficiunt ad impietatem:
2TI 2:17 et sermo eorum ut cancer serpit: ex quibus est Hymenæus et Philetus,
2TI 2:18 qui a veritate exciderunt, dicentes resurrectionem esse jam factam, et subverterunt quorumdam fidem.
2TI 2:19 Sed firmum fundamentum Dei stat, habens signaculum hoc: cognovit Dominus qui sunt ejus, et discedat ab iniquitate omnis qui nominat nomen Domini.
2TI 2:20 In magna autem domo non solum sunt vasa aurea, et argentea, sed et lignea, et fictilia: et quædam quidem in honorem, quædam autem in contumeliam.
2TI 2:21 Si quis ergo emundaverit se ab istis, erit vas in honorem sanctificatum, et utile Domino ad omne opus bonum paratum.
2TI 2:22 Juvenilia autem desideria fuge, sectare vero justitiam, fidem, spem, caritatem, et pacem cum iis qui invocant Dominum de corde puro.
2TI 2:23 Stultas autem et sine disciplina quæstiones devita: sciens quia generant lites.
2TI 2:24 Servum autem Domini non oportet litigare: sed mansuetum esse ad omnes, docibilem, patientem,
2TI 2:25 cum modestia corripientem eos qui resistunt veritati, nequando Deus det illis pœnitentiam ad cognoscendam veritatem,
2TI 2:26 et resipiscant a diaboli laqueis, a quo captivi tenentur ad ipsius voluntatem.
2TI 3:1 Hoc autem scito, quod in novissimis diebus instabunt tempora periculosa:
2TI 3:2 erunt homines seipsos amantes, cupidi, elati, superbi, blasphemi, parentibus non obedientes, ingrati, scelesti,
2TI 3:3 sine affectione, sine pace, criminatores, incontinentes, immites, sine benignitate,
2TI 3:4 proditores, protervi, tumidi, et voluptatum amatores magis quam Dei:
2TI 3:5 habentes speciem quidem pietatis, virtutem autem ejus abnegantes. Et hos devita:
2TI 3:6 ex his enim sunt qui penetrant domos, et captivas ducunt mulierculas oneratas peccatis, quæ ducuntur variis desideriis:
2TI 3:7 semper discentes, et numquam ad scientiam veritatis pervenientes.
2TI 3:8 Quemadmodum autem Jannes et Mambres restiterunt Moysi: ita et hi resistunt veritati, homines corrupti mente, reprobi circa fidem;
2TI 3:9 sed ultra non proficient: insipientia enim eorum manifesta erit omnibus, sicut et illorum fuit.
2TI 3:10 Tu autem assecutus es meam doctrinam, institutionem, propositum, fidem, longanimitatem, dilectionem, patientiam,
2TI 3:11 persecutiones, passiones: qualia mihi facta sunt Antiochiæ, Iconii, et Lystris: quales persecutiones sustinui, et ex omnibus eripuit me Dominus.
2TI 3:12 Et omnes, qui pie volunt vivere in Christo Jesu, persecutionem patientur.
2TI 3:13 Mali autem homines et seductores proficient in pejus, errantes, et in errorem mittentes.
2TI 3:14 Tu vero permane in iis quæ didicisti, et credita sunt tibi: sciens a quo didiceris:
2TI 3:15 et quia ab infantia sacras litteras nosti, quæ te possunt instruere ad salutem, per fidem quæ est in Christo Jesu.
2TI 3:16 Omnis Scriptura divinitus inspirata utilis est ad docendum, ad arguendum, ad corripiendum, et erudiendum in justitia:
2TI 3:17 ut perfectus sit homo Dei, ad omne opus bonum instructus.
2TI 4:1 Testificor coram Deo, et Jesu Christo, qui judicaturus est vivos et mortuos, per adventum ipsius, et regnum ejus:
2TI 4:2 prædica verbum, insta opportune, importune: argue, obsecra, increpa in omni patientia, et doctrina.
2TI 4:3 Erit enim tempus, cum sanam doctrinam non sustinebunt, sed ad sua desideria coacervabunt sibi magistros, prurientes auribus,
2TI 4:4 et a veritate quidem auditum avertent, ad fabulas autem convertentur.
2TI 4:5 Tu vero vigila, in omnibus labora, opus fac evangelistæ, ministerium tuum imple. Sobrius esto.
2TI 4:6 Ego enim jam delibor, et tempus resolutionis meæ instat.
2TI 4:7 Bonum certamen certavi, cursum consummavi, fidem servavi.
2TI 4:8 In reliquo reposita est mihi corona justitiæ, quam reddet mihi Dominus in illa die, justus judex: non solum autem mihi, sed et iis, qui diligunt adventum ejus. Festina ad me venire cito.
2TI 4:9 Demas enim me reliquit, diligens hoc sæculum, et abiit Thessalonicam:
2TI 4:10 Crescens in Galatiam, Titus in Dalmatiam.
2TI 4:11 Lucas est mecum solus. Marcum assume, et adduc tecum: est enim mihi utilis in ministerium.
2TI 4:12 Tychicum autem misi Ephesum.
2TI 4:13 Penulam, quam reliqui Troade apud Carpum, veniens affer tecum, et libros, maxime autem membranas.
2TI 4:14 Alexander ærarius multa mala mihi ostendit: reddet illi Dominus secundum opera ejus:
2TI 4:15 quem et tu devita: valde enim restitit verbis nostris.
2TI 4:16 In prima mea defensione nemo mihi affuit, sed omnes me dereliquerunt: non illis imputetur.
2TI 4:17 Dominus autem mihi astitit, et confortavit me, ut per me prædicatio impleatur, et audiant omnes gentes: et liberatus sum de ore leonis.
2TI 4:18 Liberavit me Dominus ab omni opere malo: et salvum faciet in regnum suum cæleste, cui gloria in sæcula sæculorum. Amen.
2TI 4:19 Saluta Priscam, et Aquilam, et Onesiphori domum.
2TI 4:20 Erastus remansit Corinthi. Trophimum autem reliqui infirmum Mileti.
2TI 4:21 Festina ante hiemem venire. Salutant te Eubulus, et Pudens, et Linus, et Claudia, et fratres omnes.
2TI 4:22 Dominus Jesus Christus cum spiritu tuo. Gratia vobiscum. Amen.
TIT 1:1 Paulus servus Dei, Apostolus autem Jesu Christi secundum fidem electorum Dei, et agnitionem veritatis, quæ secundum pietatem est
TIT 1:2 in spem vitæ æternæ, quam promisit qui non mentitur, Deus, ante tempora sæcularia:
TIT 1:3 manifestavit autem temporibus suis verbum suum in prædicatione, quæ credita est mihi secundum præceptum Salvatoris nostri Dei:
TIT 1:4 Tito dilecto filio secundum communem fidem, gratia, et pax a Deo Patre, et Christo Jesu Salvatore nostro.
TIT 1:5 Hujus rei gratia reliqui te Cretæ, ut ea quæ desunt, corrigas, et constituas per civitates presbyteros, sicut et ego disposui tibi,
TIT 1:6 si quis sine crimine est, unius uxoris vir, filios habens fideles, non in accusatione luxuriæ, aut non subditos.
TIT 1:7 Oportet enim episcopum sine crimine esse, sicut Dei dispensatorem: non superbum, non iracundum, non vinolentum, non percussorem, non turpis lucri cupidum:
TIT 1:8 sed hospitalem, benignum, sobrium, justum, sanctum, continentem,
TIT 1:9 amplectentem eum, qui secundum doctrinam est, fidelem sermonem: ut potens sit exhortari in doctrina sana, et eos qui contradicunt, arguere.
TIT 1:10 Sunt enim multi etiam inobedientes, vaniloqui, et seductores: maxime qui de circumcisione sunt:
TIT 1:11 quos oportet redargui: qui universas domos subvertunt, docentes quæ non oportet, turpis lucri gratia.
TIT 1:12 Dixit quidam ex illis, proprius ipsorum propheta: Cretenses semper mendaces, malæ bestiæ, ventres pigri.
TIT 1:13 Testimonium hoc verum est. Quam ob causam increpa illos dure, ut sani sint in fide,
TIT 1:14 non intendentes judaicis fabulis, et mandatis hominum, aversantium se a veritate.
TIT 1:15 Omnia munda mundis: coinquinatis autem et infidelibus, nihil est mundum, sed inquinatæ sunt eorum et mens et conscientia.
TIT 1:16 Confitentur se nosse Deum, factis autem negant: cum sint abominati, et incredibiles, et ad omne opus bonum reprobi.
TIT 2:1 Tu autem loquere quæ decent sanam doctrinam:
TIT 2:2 senes ut sobrii sint, pudici, prudentes, sani in fide, in dilectione, in patientia:
TIT 2:3 anus similiter in habitu sancto, non criminatrices, non multo vino servientes, bene docentes:
TIT 2:4 ut prudentiam doceant adolescentulas, ut viros suos ament, filios suos diligant,
TIT 2:5 prudentes, castas, sobrias, domus curam habentes, benignas, subditas viris suis, ut non blasphemetur verbum Dei.
TIT 2:6 Juvenes similiter hortare ut sobrii sint.
TIT 2:7 In omnibus teipsum præbe exemplum bonorum operum, in doctrina, in integritate, in gravitate,
TIT 2:8 verbum sanum, irreprehensibile: ut is qui ex adverso est, vereatur, nihil habens malum dicere de nobis.
TIT 2:9 Servos dominis suis subditos esse, in omnibus placentes, non contradicentes,
TIT 2:10 non fraudantes, sed in omnibus fidem bonam ostendentes: ut doctrinam Salvatoris nostri Dei ornent in omnibus.
TIT 2:11 Apparuit enim gratia Dei Salvatoris nostri omnibus hominibus,
TIT 2:12 erudiens nos, ut abnegantes impietatem, et sæcularia desideria, sobrie, et juste, et pie vivamus in hoc sæculo,
TIT 2:13 exspectantes beatam spem, et adventum gloriæ magni Dei, et Salvatoris nostri Jesu Christi:
TIT 2:14 qui dedit semetipsum pro nobis, ut nos redimeret ab omni iniquitate, et mundaret sibi populum acceptabilem, sectatorem bonorum operum.
TIT 2:15 Hæc loquere, et exhortare, et argue cum omni imperio. Nemo te contemnat.
TIT 3:1 Admone illos principibus, et potestatibus subditos esse, dicto obedire, ad omne opus bonum paratos esse:
TIT 3:2 neminem blasphemare, non litigiosos esse, sed modestos, omnem ostendentes mansuetudinem ad omnes homines.
TIT 3:3 Eramus enim aliquando et nos insipientes, increduli, errantes, servientes desideriis, et voluptatibus variis, in malitia et invidia agentes, odibiles, odientes invicem.
TIT 3:4 Cum autem benignitas et humanitas apparuit Salvatoris nostri Dei,
TIT 3:5 non ex operibus justitiæ, quæ fecimus nos, sed secundum suam misericordiam salvos nos fecit per lavacrum regenerationis et renovationis Spiritus Sancti,
TIT 3:6 quem effudit in nos abunde per Jesum Christum Salvatorem nostrum:
TIT 3:7 ut justificati gratia ipsius, hæredes simus secundum spem vitæ æternæ.
TIT 3:8 Fidelis sermo est: et de his volo te confirmare: ut curent bonis operibus præesse qui credunt Deo. Hæc sunt bona, et utilia hominibus.
TIT 3:9 Stultas autem quæstiones, et genealogias, et contentiones, et pugnas legis devita: sunt enim inutiles, et vanæ.
TIT 3:10 Hæreticum hominem post unam et secundam correptionem devita:
TIT 3:11 sciens quia subversus est, qui ejusmodi est, et delinquit, cum sit proprio judicio condemnatus.
TIT 3:12 Cum misero ad te Artemam, aut Tychicum, festina ad me venire Nicopolim: ibi enim statui hiemare.
TIT 3:13 Zenam legisperitum et Apollo sollicite præmitte, ut nihil illis desit.
TIT 3:14 Discant autem et nostri bonis operibus præesse ad usus necessarios: ut non sint infructuosi.
TIT 3:15 Salutant te qui mecum sunt omnes: saluta eos qui nos amant in fide. Gratia Dei cum omnibus vobis. Amen.
PHM 1:1 Paulus vinctus Christi Jesu, et Timotheus frater, Philemoni dilecto, et adjutori nostro,
PHM 1:2 et Appiæ sorori carissimæ, et Archippo commilitoni nostro, et ecclesiæ, quæ in domo tua est.
PHM 1:3 Gratia vobis, et pax a Deo Patre nostro, et Domino Jesu Christo.
PHM 1:4 Gratias ago Deo meo, semper memoriam tui faciens in orationibus meis,
PHM 1:5 audiens caritatem tuam, et fidem, quam habes in Domino Jesu, et in omnes sanctos:
PHM 1:6 ut communicatio fidei tuæ evidens fiat in agnitione omnis operis boni, quod est in vobis in Christo Jesu.
PHM 1:7 Gaudium enim magnum habui, et consolationem in caritate tua: quia viscera sanctorum requieverunt per te, frater.
PHM 1:8 Propter quod multam fiduciam habens in Christo Jesu imperandi tibi quod ad rem pertinet:
PHM 1:9 propter caritatem magis obsecro, cum sis talis, ut Paulus senex, nunc autem et vinctus Jesu Christi:
PHM 1:10 obsecro te pro meo filio, quem genui in vinculis, Onesimo,
PHM 1:11 qui tibi aliquando inutilis fuit, nunc autem et mihi et tibi utilis,
PHM 1:12 quem remisi tibi. Tu autem illum, ut mea viscera, suscipe:
PHM 1:13 quem ego volueram mecum detinere, ut pro te mihi ministraret in vinculis Evangelii:
PHM 1:14 sine consilio autem tuo nihil volui facere, uti ne velut ex necessitate bonum tuum esset, sed voluntarium.
PHM 1:15 Forsitan enim ideo discessit ad horam a te, ut æternum illum reciperes:
PHM 1:16 jam non ut servum, sed pro servo carissimum fratrem, maxime mihi: quanto autem magis tibi et in carne, et in Domino?
PHM 1:17 Si ergo habes me socium, suscipe illum sicut me:
PHM 1:18 si autem aliquid nocuit tibi, aut debet, hoc mihi imputa.
PHM 1:19 Ego Paulus scripsi mea manu: ego reddam, ut non dicam tibi, quod et teipsum mihi debes:
PHM 1:20 ita, frater. Ego te fruar in Domino: refice viscera mea in Domino.
PHM 1:21 Confidens in obedientia tua scripsi tibi: sciens quoniam et super id, quod dico, facies.
PHM 1:22 Simul autem et para mihi hospitium: nam spero per orationes vestras donari me vobis.
PHM 1:23 Salutat te Epaphras concaptivus meus in Christo Jesu,
PHM 1:24 Marcus, Aristarchus, Demas, et Lucas, adjutores mei.
PHM 1:25 Gratia Domini nostri Jesu Christi cum spiritu vestro. Amen.
HEB 1:1 Multifariam, multisque modis olim Deus loquens patribus in prophetis:
HEB 1:2 novissime, diebus istis locutus est nobis in Filio, quem constituit hæredem universorum, per quem fecit et sæcula:
HEB 1:3 qui cum sit splendor gloriæ, et figura substantiæ ejus, portansque omnia verbo virtutis suæ, purgationem peccatorum faciens, sedet ad dexteram majestatis in excelsis:
HEB 1:4 tanto melior angelis effectus, quanto differentius præ illis nomen hæreditavit.
HEB 1:5 Cui enim dixit aliquando angelorum: Filius meus es tu, ego hodie genui te? Et rursum: Ego ero illi in patrem, et ipse erit mihi in filium?
HEB 1:6 Et cum iterum introducit primogenitum in orbem terræ, dicit: Et adorent eum omnes angeli Dei.
HEB 1:7 Et ad angelos quidem dicit: Qui facit angelos suos spiritus, et ministros suos flammam ignis.
HEB 1:8 Ad Filium autem: Thronus tuus Deus in sæculum sæculi: virga æquitatis, virga regni tui.
HEB 1:9 Dilexisti justitiam, et odisti iniquitatem: propterea unxit te Deus, Deus tuus, oleo exultationis præ participibus tuis.
HEB 1:10 Et: Tu in principio, Domine, terram fundasti: et opera manuum tuarum sunt cæli.
HEB 1:11 Ipsi peribunt, tu autem permanebis, et omnes ut vestimentum veterascent:
HEB 1:12 et velut amictum mutabis eos, et mutabuntur: tu autem idem ipse es, et anni tui non deficient.
HEB 1:13 Ad quem autem angelorum dixit aliquando: Sede a dextris meis, quoadusque ponam inimicos tuos scabellum pedum tuorum?
HEB 1:14 Nonne omnes sunt administratorii spiritus, in ministerium missi propter eos, qui hæreditatem capient salutis?
HEB 2:1 Propterea abundantius oportet observare nos ea quæ audivimus, ne forte pereffluamus.
HEB 2:2 Si enim qui per angelos dictus est sermo, factus est firmus, et omnis prævaricatio, et inobedientia accepit justam mercedis retributionem:
HEB 2:3 quomodo nos effugiemus si tantam neglexerimus salutem? quæ cum initium accepisset enarrari per Dominum ab eis, qui audierunt, in nos confirmata est,
HEB 2:4 contestante Deo signis et portentis, et variis virtutibus, et Spiritus Sancti distributionibus secundum suam voluntatem.
HEB 2:5 Non enim angelis subjecit Deus orbem terræ futurum, de quo loquimur.
HEB 2:6 Testatus est autem in quodam loco quis, dicens: Quid est homo quod memor es ejus, aut filius hominis quoniam visitas eum?
HEB 2:7 Minuisti eum paulo minus ab angelis: gloria et honore coronasti eum: et constituisti eum super opera manuum tuarum.
HEB 2:8 Omnia subjecisti sub pedibus ejus. In eo enim quod omnia ei subjecit, nihil dimisit non subjectum ei. Nunc autem necdum videmus omnia subjecta ei.
HEB 2:9 Eum autem, qui modico quam angeli minoratus est, videmus Jesum propter passionem mortis, gloria et honore coronatum: ut, gratia Dei, pro omnibus gustaret mortem.
HEB 2:10 Decebat enim eum, propter quem omnia, et per quem omnia, qui multos filios in gloriam adduxerat, auctorem salutis eorum per passionem consummare.
HEB 2:11 Qui enim sanctificat, et qui sanctificantur, ex uno omnes. Propter quam causam non confunditur fratres eos vocare, dicens:
HEB 2:12 Nuntiabo nomen tuum fratribus meis: in medio ecclesiæ laudabo te.
HEB 2:13 Et iterum: Ego ero fidens in eum. Et iterum: Ecce ego, et pueri mei, quos dedit mihi Deus.
HEB 2:14 Quia ergo pueri communicaverunt carni, et sanguini, et ipse similiter participavit eisdem: ut per mortem destrueret eum qui habebat mortis imperium, id est, diabolum:
HEB 2:15 et liberaret eos qui timore mortis per totam vitam obnoxii erant servituti.
HEB 2:16 Nusquam enim angelos apprehendit, sed semen Abrahæ apprehendit.
HEB 2:17 Unde debuit per omnia fratribus similari, ut misericors fieret, et fidelis pontifex ad Deum, ut repropitiaret delicta populi.
HEB 2:18 In eo enim, in quo passus est ipse et tentatus, potens est et eis, qui tentantur, auxiliari.
HEB 3:1 Unde, fratres sancti, vocationis cælestis participes, considerate Apostolum, et pontificem confessionis nostræ Jesum:
HEB 3:2 qui fidelis est ei, qui fecit illum, sicut et Moyses in omni domo ejus.
HEB 3:3 Amplioris enim gloriæ iste præ Moyse dignus est habitus, quanto ampliorem honorem habet domus, qui fabricavit illam.
HEB 3:4 Omnis namque domus fabricatur ab aliquo: qui autem omnia creavit, Deus est.
HEB 3:5 Et Moyses quidem fidelis erat in tota domo ejus tamquam famulus, in testimonium eorum, quæ dicenda erant:
HEB 3:6 Christus vero tamquam filius in domo sua: quæ domus sumus nos, si fiduciam, et gloriam spei usque ad finem, firmam retineamus.
HEB 3:7 Quapropter sicut dicit Spiritus Sanctus: Hodie si vocem ejus audieritis,
HEB 3:8 nolite obdurare corda vestra, sicut in exacerbatione secundum diem tentationis in deserto,
HEB 3:9 ubi tentaverunt me patres vestri: probaverunt, et viderunt opera mea
HEB 3:10 quadraginta annis: propter quod infensus fui generationi huic, et dixi: Semper errant corde. Ipsi autem non cognoverunt vias meas,
HEB 3:11 sicut juravi in ira mea: Si introibunt in requiem meam.
HEB 3:12 Videte fratres, ne forte sit in aliquo vestrum cor malum incredulitatis, discedendi a Deo vivo:
HEB 3:13 sed adhortamini vosmetipsos per singulos dies, donec hodie cognominatur, ut non obduretur quis ex vobis fallacia peccati.
HEB 3:14 Participes enim Christi effecti sumus, si tamen initium substantiæ ejus usque ad finem firmum retineamus.
HEB 3:15 Dum dicitur: Hodie si vocem ejus audieritis, nolite obdurare corda vestra, quemadmodum in illa exacerbatione.
HEB 3:16 Quidam enim audientes exacerbaverunt: sed non universi qui profecti sunt ex Ægypto per Moysen.
HEB 3:17 Quibus autem infensus est quadraginta annis? nonne illis qui peccaverunt, quorum cadavera prostrata sunt in deserto?
HEB 3:18 Quibus autem juravit non introire in requiem ipsius, nisi illis qui increduli fuerunt?
HEB 3:19 Et videmus, quia non potuerunt introire propter incredulitatem.
HEB 4:1 Timeamus ergo ne forte relicta pollicitatione introëundi in requiem ejus, existimetur aliquis ex vobis deesse.
HEB 4:2 Etenim et nobis nuntiatum est, quemadmodum et illis: sed non profuit illis sermo auditus, non admistus fidei ex iis quæ audierunt.
HEB 4:3 Ingrediemur enim in requiem, qui credidimus: quemadmodum dixit: Sicut juravi in ira mea: Si introibunt in requiem meam: et quidem operibus ab institutione mundi perfectis.
HEB 4:4 Dixit enim in quodam loco de die septima sic: Et requievit Deus die septima ab omnibus operibus suis.
HEB 4:5 Et in isto rursum: Si introibunt in requiem meam.
HEB 4:6 Quoniam ergo superest introire quosdam in illam, et ii, quibus prioribus annuntiatum est, non introierunt propter incredulitatem:
HEB 4:7 iterum terminat diem quemdam, Hodie, in David dicendo, post tantum temporis, sicut supra dictum est: Hodie si vocem ejus audieritis, nolite obdurare corda vestra.
HEB 4:8 Nam si eis Jesus requiem præstitisset, numquam de alia loqueretur, posthac, die.
HEB 4:9 Itaque relinquitur sabbatismus populo Dei.
HEB 4:10 Qui enim ingressus est in requiem ejus, etiam ipse requievit ab operibus suis, sicut a suis Deus.
HEB 4:11 Festinemus ergo ingredi in illam requiem: ut ne in idipsum quis incidat incredulitatis exemplum.
HEB 4:12 Vivus est enim sermo Dei, et efficax et penetrabilior omni gladio ancipiti: et pertingens usque ad divisionem animæ ac spiritus: compagum quoque ac medullarum, et discretor cogitationum et intentionum cordis.
HEB 4:13 Et non est ulla creatura invisibilis in conspectu ejus: omnia autem nuda et aperta sunt oculis ejus, ad quem nobis sermo.
HEB 4:14 Habentes ergo pontificem magnum qui penetravit cælos, Jesum Filium Dei, teneamus confessionem.
HEB 4:15 Non enim habemus pontificem qui non possit compati infirmitatibus nostris: tentatum autem per omnia pro similitudine absque peccato.
HEB 4:16 Adeamus ergo cum fiducia ad thronum gratiæ: ut misericordiam consequamur, et gratiam inveniamus in auxilio opportuno.
HEB 5:1 Omnis namque pontifex ex hominibus assumptus, pro hominibus constituitur in iis quæ sunt ad Deum, ut offerat dona, et sacrificia pro peccatis:
HEB 5:2 qui condolere possit iis qui ignorant et errant: quoniam et ipse circumdatus est infirmitate:
HEB 5:3 et propterea debet, quemadmodum pro populo, ita etiam et pro semetipso offerre pro peccatis.
HEB 5:4 Nec quisquam sumit sibi honorem, sed qui vocatur a Deo, tamquam Aaron.
HEB 5:5 Sic et Christus non semetipsum clarificavit ut pontifex fieret: sed qui locutus est ad eum: Filius meus es tu, ego hodie genui te.
HEB 5:6 Quemadmodum et in alio loco dicit: Tu es sacerdos in æternum, secundum ordinem Melchisedech.
HEB 5:7 Qui in diebus carnis suæ preces, supplicationesque ad eum qui possit illum salvum facere a morte cum clamore valido, et lacrimis offerens, exauditus est pro sua reverentia.
HEB 5:8 Et quidem cum esset Filius Dei, didicit ex iis, quæ passus est, obedientiam:
HEB 5:9 et consummatus, factus est omnibus obtemperantibus sibi, causa salutis æternæ,
HEB 5:10 appellatus a Deo pontifex juxta ordinem Melchisedech.
HEB 5:11 De quo nobis grandis sermo, et ininterpretabilis ad dicendum: quoniam imbecilles facti estis ad audiendum.
HEB 5:12 Etenim cum deberetis magistri esse propter tempus, rursum indigetis ut vos doceamini quæ sint elementa exordii sermonum Dei: et facti estis quibus lacte opus sit, non solido cibo.
HEB 5:13 Omnis enim, qui lactis est particeps, expers est sermonis justitiæ: parvulus enim est.
HEB 5:14 Perfectorum autem est solidus cibus: eorum, qui pro consuetudine exercitatos habent sensus ad discretionem boni ac mali.
HEB 6:1 Quapropter intermittentes inchoationis Christi sermonem, ad perfectiora feramur, non rursum jacientes fundamentum pœnitentiæ ab operibus mortuis, et fidei ad Deum,
HEB 6:2 baptismatum doctrinæ, impositionis quoque manuum, ac resurrectionis mortuorum, et judicii æterni.
HEB 6:3 Et hoc faciemus, si quidem permiserit Deus.
HEB 6:4 Impossibile est enim eos qui semel sunt illuminati, gustaverunt etiam donum cæleste, et participes facti sunt Spiritus Sancti,
HEB 6:5 gustaverunt nihilominus bonum Dei verbum, virtutesque sæculi venturi,
HEB 6:6 et prolapsi sunt; rursus renovari ad pœnitentiam, rursum crucifigentes sibimetipsis Filium Dei, et ostentui habentes.
HEB 6:7 Terra enim sæpe venientem super se bibens imbrem, et generans herbam opportunam illis, a quibus colitur, accipit benedictionem a Deo:
HEB 6:8 proferens autem spinas ac tribulos, reproba est, et maledicto proxima: cujus consummatio in combustionem.
HEB 6:9 Confidimus autem de vobis dilectissimi meliora, et viciniora saluti: tametsi ita loquimur.
HEB 6:10 Non enim injustus Deus, ut obliviscatur operis vestri, et dilectionis, quam ostendistis in nomine ipsius, qui ministrastis sanctis, et ministratis.
HEB 6:11 Cupimus autem unumquemque vestrum eamdem ostentare sollicitudinem ad expletionem spei usque in finem:
HEB 6:12 ut non segnes efficiamini, verum imitatores eorum, qui fide, et patientia hæreditabunt promissiones.
HEB 6:13 Abrahæ namque promittens Deus, quoniam neminem habuit, per quem juraret, majorem, juravit per semetipsum,
HEB 6:14 dicens: Nisi benedicens benedicam te, et multiplicans multiplicabo te.
HEB 6:15 Et sic longanimiter ferens, adeptus est repromissionem.
HEB 6:16 Homines enim per majorem sui jurant: et omnis controversiæ eorum finis, ad confirmationem, est juramentum.
HEB 6:17 In quo abundantius volens Deus ostendere pollicitationis hæredibus, immobilitatem consilii sui, interposuit jusjurandum:
HEB 6:18 ut per duas res immobiles, quibus impossibile est mentiri Deum, fortissimum solatium habeamus, qui confugimus ad tenendam propositam spem,
HEB 6:19 quam sicut anchoram habemus animæ tutam ac firmam, et incedentem usque ad interiora velaminis,
HEB 6:20 ubi præcursor pro nobis introivit Jesus, secundum ordinem Melchisedech pontifex factus in æternum.
HEB 7:1 Hic enim Melchisedech, rex Salem, sacerdos Dei summi, qui obviavit Abrahæ regresso a cæde regum, et benedixit ei:
HEB 7:2 cui et decimas omnium divisit Abraham: primum quidem qui interpretatur rex justitiæ: deinde autem et rex Salem, quod est, rex pacis,
HEB 7:3 sine patre, sine matre, sine genealogia, neque initium dierum, neque finem vitæ habens, assimilatus autem Filio Dei, manet sacerdos in perpetuum.
HEB 7:4 Intuemini autem quantus sit hic, cui et decimas dedit de præcipuis Abraham patriarcha.
HEB 7:5 Et quidem de filiis Levi sacerdotium accipientes, mandatum habent decimas sumere a populo secundum legem, id est, a fratribus suis: quamquam et ipsi exierint de lumbis Abrahæ.
HEB 7:6 Cujus autem generatio non annumeratur in eis, decimas sumpsit ab Abraham, et hunc, qui habebat repromissiones, benedixit.
HEB 7:7 Sine ulla autem contradictione, quod minus est, a meliore benedicitur.
HEB 7:8 Et hic quidem, decimas morientes homines accipiunt: ibi autem contestatur, quia vivit.
HEB 7:9 Et (ut ita dictum sit) per Abraham, et Levi, qui decimas accepit, decimatus est:
HEB 7:10 adhuc enim in lumbis patris erat, quando obviavit ei Melchisedech.
HEB 7:11 Si ergo consummatio per sacerdotium Leviticum erat (populus enim sub ipso legem accepit) quid adhuc necessarium fuit secundum ordinem Melchisedech, alium surgere sacerdotem, et non secundum ordinem Aaron dici?
HEB 7:12 Translato enim sacerdotio, necesse est ut et legis translatio fiat.
HEB 7:13 In quo enim hæc dicuntur, de alia tribu est, de qua nullus altari præsto fuit.
HEB 7:14 Manifestum est enim quod ex Juda ortus sit Dominus noster: in qua tribu nihil de sacerdotibus Moyses locutus est.
HEB 7:15 Et amplius adhuc manifestum est: si secundum similitudinem Melchisedech exsurgat alius sacerdos,
HEB 7:16 qui non secundum legem mandati carnalis factus est, sed secundum virtutem vitæ insolubilis.
HEB 7:17 Contestatur enim: Quoniam tu es sacerdos in æternum, secundum ordinem Melchisedech.
HEB 7:18 Reprobatio quidem fit præcedentis mandati, propter infirmitatem ejus, et inutilitatem:
HEB 7:19 nihil enim ad perfectum adduxit lex: introductio vero melioris spei, per quam proximamus ad Deum.
HEB 7:20 Et quantum est non sine jurejurando (alii quidem sine jurejurando sacerdotes facti sunt,
HEB 7:21 hic autem cum jurejurando per eum, qui dixit ad illum: Juravit Dominus, et non pœnitebit eum: tu es sacerdos in æternum):
HEB 7:22 in tantum melioris testamenti sponsor factus est Jesus.
HEB 7:23 Et alii quidem plures facti sunt sacerdotes, idcirco quod morte prohiberentur permanere:
HEB 7:24 hic autem eo quod maneat in æternum, sempiternum habet sacerdotium.
HEB 7:25 Unde et salvare in perpetuum potest accedentes per semetipsum ad Deum: semper vivens ad interpellandum pro nobis.
HEB 7:26 Talis enim decebat ut nobis esset pontifex, sanctus, innocens, impollutus, segregatus a peccatoribus, et excelsior cælis factus:
HEB 7:27 qui non habet necessitatem quotidie, quemadmodum sacerdotes, prius pro suis delictis hostias offerre, deinde pro populi: hoc enim fecit semel, seipsum offerendo.
HEB 7:28 Lex enim homines constituit sacerdotes infirmitatem habentes: sermo autem jurisjurandi, qui post legem est, Filium in æternum perfectum.
HEB 8:1 Capitulum autem super ea quæ dicuntur: Talem habemus pontificem, qui consedit in dextera sedis magnitudinis in cælis,
HEB 8:2 sanctorum minister, et tabernaculi veri, quod fixit Dominus, et non homo.
HEB 8:3 Omnis enim pontifex ad offerendum munera, et hostias constituitur: unde necesse est et hunc habere aliquid, quod offerat.
HEB 8:4 Si ergo esset super terram, nec esset sacerdos: cum essent qui offerent secundum legem munera,
HEB 8:5 qui exemplari, et umbræ deserviunt cælestium. Sicut responsum est Moysi, cum consummaret tabernaculum: Vide (inquit) omnia facito secundum exemplar, quod tibi ostensum est in monte.
HEB 8:6 Nunc autem melius sortitus est ministerium, quanto et melioris testamenti mediator est, quod in melioribus repromissionibus sancitum est.
HEB 8:7 Nam si illud prius culpa vacasset, non utique secundi locus inquireretur.
HEB 8:8 Vituperans enim eos dicit: Ecce dies venient, dicit Dominus: et consummabo super domum Israël, et super domum Juda, testamentum novum,
HEB 8:9 non secundum testamentum quod feci patribus eorum in die qua apprehendi manum eorum ut educerem illos de terra Ægypti: quoniam ipsi non permanserunt in testamento meo: et ego neglexi eos, dicit Dominus.
HEB 8:10 Quia hoc est testamentum quod disponam domui Israël post dies illos, dicit Dominus: dando leges meas in mentem eorum, et in corde eorum superscribam eas: et ero eis in Deum, et ipsi erunt mihi in populum:
HEB 8:11 et non docebit unusquisque proximum suum, et unusquisque fratrem suum, dicens: Cognosce Dominum: quoniam omnes scient me a minore usque ad majorem eorum:
HEB 8:12 quia propitius ero iniquitatibus eorum, et peccatorum eorum jam non memorabor.
HEB 8:13 Dicendo autem novum: veteravit prius. Quod autem antiquatur, et senescit, prope interitum est.
HEB 9:1 Habuit quidem et prius justificationes culturæ, et Sanctum sæculare.
HEB 9:2 Tabernaculum enim factum est primum, in quo erant candelabra, et mensa, et propositio panum, quæ dicitur Sancta.
HEB 9:3 Post velamentum autem secundum, tabernaculum, quod dicitur Sancta sanctorum:
HEB 9:4 aureum habens thuribulum, et arcam testamenti circumtectam ex omni parte auro, in qua urna aurea habens manna, et virga Aaron, quæ fronduerat, et tabulæ testamenti,
HEB 9:5 superque eam erant cherubim gloriæ obumbrantia propitiatorium: de quibus non est modo dicendum per singula.
HEB 9:6 His vero ita compositis, in priori quidem tabernaculo semper introibant sacerdotes, sacrificiorum officia consummantes:
HEB 9:7 in secundo autem semel in anno solus pontifex non sine sanguine, quem offert pro sua et populi ignorantia:
HEB 9:8 hoc significante Spiritu Sancto, nondum propalatam esse sanctorum viam, adhuc priore tabernaculo habente statum:
HEB 9:9 quæ parabola est temporis instantis: juxta quam munera, et hostiæ offeruntur, quæ non possunt juxta conscientiam perfectum facere servientem, solummodo in cibis, et in potibus,
HEB 9:10 et variis baptismatibus, et justitiis carnis usque ad tempus correctionis impositis.
HEB 9:11 Christus autem assistens pontifex futurorum bonorum, per amplius et perfectius tabernaculum, non manufactum, id est, non hujus creationis:
HEB 9:12 neque per sanguinem hircorum aut vitulorum, sed per proprium sanguinem introivit semel in Sancta, æterna redemptione inventa.
HEB 9:13 Si enim sanguis hircorum et taurorum, et cinis vitulæ aspersus inquinatos sanctificat ad emundationem carnis:
HEB 9:14 quanto magis sanguis Christi, qui per Spiritum Sanctum semetipsum obtulit immaculatum Deo, emundabit conscientiam nostram ab operibus mortuis, ad serviendum Deo viventi?
HEB 9:15 Et ideo novi testamenti mediator est: ut morte intercedente, in redemptionem earum prævaricationum, quæ erant sub priori testamento, repromissionem accipiant qui vocati sunt æternæ hæreditatis.
HEB 9:16 Ubi enim testamentum est, mors necesse est intercedat testatoris.
HEB 9:17 Testamentum enim in mortuis confirmatum est: alioquin nondum valet, dum vivit qui testatus est.
HEB 9:18 Unde nec primum quidem sine sanguine dedicatum est.
HEB 9:19 Lecto enim omni mandato legis a Moyse universo populo, accipiens sanguinem vitulorum et hircorum cum aqua, et lana coccinea, et hyssopo, ipsum quoque librum, et omnem populum aspersit,
HEB 9:20 dicens: Hic sanguis testamenti, quod mandavit ad vos Deus.
HEB 9:21 Etiam tabernaculum et omnia vasa ministerii sanguine similiter aspersit.
HEB 9:22 Et omnia pene in sanguine secundum legem mundantur: et sine sanguinis effusione non fit remissio.
HEB 9:23 Necesse est ergo exemplaria quidem cælestium his mundari: ipsa autem cælestia melioribus hostiis quam istis.
HEB 9:24 Non enim in manufacta Sancta Jesus introivit exemplaria verorum: sed in ipsum cælum, ut appareat nunc vultui Dei pro nobis:
HEB 9:25 neque ut sæpe offerat semetipsum, quemadmodum pontifex intrat in Sancta per singulos annos in sanguine alieno:
HEB 9:26 alioquin oportebat eum frequenter pati ab origine mundi: nunc autem semel in consummatione sæculorum, ad destitutionem peccati, per hostiam suam apparuit.
HEB 9:27 Et quemadmodum statutum est hominibus semel mori, post hoc autem judicium:
HEB 9:28 sic et Christus semel oblatus est ad multorum exhaurienda peccata: secundo sine peccato apparebit exspectantibus se, in salutem.
HEB 10:1 Umbram enim habens lex futurorum bonorum, non ipsam imaginem rerum: per singulos annos, eisdem ipsis hostiis quas offerunt indesinenter, numquam potest accedentes perfectos facere:
HEB 10:2 alioquin cessassent offerri: ideo quod nullam haberent ultra conscientiam peccati, cultores semel mundati:
HEB 10:3 sed in ipsis commemoratio peccatorum per singulos annos fit.
HEB 10:4 Impossibile enim est sanguine taurorum et hircorum auferri peccata.
HEB 10:5 Ideo ingrediens mundum dicit: Hostiam et oblationem noluisti: corpus autem aptasti mihi:
HEB 10:6 holocautomata pro peccato non tibi placuerunt.
HEB 10:7 Tunc dixi: Ecce venio: in capite libri scriptum est de me: Ut faciam, Deus, voluntatem tuam.
HEB 10:8 Superius dicens: Quia hostias, et oblationes, et holocautomata pro peccato noluisti, nec placita sunt tibi, quæ secundum legem offeruntur,
HEB 10:9 tunc dixi: Ecce venio, ut faciam, Deus, voluntatem tuam: aufert primum, ut sequens statuat.
HEB 10:10 In qua voluntate sanctificati sumus per oblationem corporis Jesu Christi semel.
HEB 10:11 Et omnis quidem sacerdos præsto est quotidie ministrans, et easdem sæpe offerens hostias, quæ numquam possunt auferre peccata:
HEB 10:12 hic autem unam pro peccatis offerens hostiam, in sempiternum sedet in dextera Dei,
HEB 10:13 de cetero exspectans donec ponantur inimici ejus scabellum pedum ejus.
HEB 10:14 Una enim oblatione, consummavit in sempiternum sanctificatos.
HEB 10:15 Contestatur autem nos et Spiritus Sanctus. Postquam enim dixit:
HEB 10:16 Hoc autem testamentum, quod testabor ad illos post dies illos, dicit Dominus, dando leges meas in cordibus eorum, et in mentibus eorum superscribam eas:
HEB 10:17 et peccatorum, et iniquitatum eorum jam non recordabor amplius.
HEB 10:18 Ubi autem horum remissio: jam non est oblatio pro peccato.
HEB 10:19 Habentes itaque, fratres, fiduciam in introitu sanctorum in sanguine Christi,
HEB 10:20 quam initiavit nobis viam novam, et viventem per velamen, id est, carnem suam,
HEB 10:21 et sacerdotem magnum super domum Dei:
HEB 10:22 accedamus cum vero corde in plenitudine fidei, aspersi corda a conscientia mala, et abluti corpus aqua munda,
HEB 10:23 teneamus spei nostræ confessionem indeclinabilem (fidelis enim est qui repromisit),
HEB 10:24 et consideremus invicem in provocationem caritatis, et bonorum operum:
HEB 10:25 non deserentes collectionem nostram, sicut consuetudinis est quibusdam, sed consolantes, et tanto magis quanto videritis appropinquantem diem.
HEB 10:26 Voluntarie enim peccantibus nobis post acceptam notitiam veritatis, jam non relinquitur pro peccatis hostia,
HEB 10:27 terribilis autem quædam exspectatio judicii, et ignis æmulatio, quæ consumptura est adversarios.
HEB 10:28 Irritam quis faciens legem Moysi, sine ulla miseratione duobus vel tribus testibus moritur:
HEB 10:29 quanto magis putatis deteriora mereri supplicia qui Filium Dei conculcaverit, et sanguinem testamenti pollutum duxerit, in quo sanctificatus est, et spiritui gratiæ contumeliam fecerit?
HEB 10:30 Scimus enim qui dixit: Mihi vindicta, et ego retribuam. Et iterum: Quia judicabit Dominus populum suum.
HEB 10:31 Horrendum est incidere in manus Dei viventis.
HEB 10:32 Rememoramini autem pristinos dies, in quibus illuminati, magnum certamen sustinuistis passionum:
HEB 10:33 et in altero quidem opprobriis et tribulationibus spectaculum facti: in altero autem socii taliter conversantium effecti.
HEB 10:34 Nam et vinctis compassi estis, et rapinam bonorum vestrorum cum gaudio suscepistis, cognoscentes vos habere meliorem et manentem substantiam.
HEB 10:35 Nolite itaque amittere confidentiam vestram, quæ magnam habet remunerationem.
HEB 10:36 Patientia enim vobis necessaria est: ut voluntatem Dei facientes, reportetis promissionem.
HEB 10:37 Adhuc enim modicum aliquantulum, qui venturus est, veniet, et non tardabit.
HEB 10:38 Justus autem meus ex fide vivit: quod si subtraxerit se, non placebit animæ meæ.
HEB 10:39 Nos autem non sumus subtractionis filii in perditionem, sed fidei in acquisitionem animæ.
HEB 11:1 Est autem fides sperandarum substantia rerum, argumentum non apparentium.
HEB 11:2 In hac enim testimonium consecuti sunt senes.
HEB 11:3 Fide intelligimus aptata esse sæcula verbo Dei: ut ex invisibilibus visibilia fierent.
HEB 11:4 Fide plurimam hostiam Abel, quam Cain, obtulit Deo, per quam testimonium consecutus est esse justus, testimonium perhibente muneribus ejus Deo, et per illam defunctus adhuc loquitur.
HEB 11:5 Fide Henoch translatus est ne videret mortem, et non inveniebatur, quia transtulit illum Deus: ante translationem enim testimonium habuit placuisse Deo.
HEB 11:6 Sine fide autem impossibile est placere Deo. Credere enim oportet accedentem ad Deum quia est, et inquirentibus se remunerator sit.
HEB 11:7 Fide Noë responso accepto de iis quæ adhuc non videbantur, metuens aptavit arcam in salutem domus suæ, per quam damnavit mundum: et justitiæ, quæ per fidem est, hæres est institutus.
HEB 11:8 Fide qui vocatur Abraham obedivit in locum exire, quem accepturus erat in hæreditatem: et exiit, nesciens quo iret.
HEB 11:9 Fide demoratus est in terra repromissionis, tamquam in aliena, in casulis habitando cum Isaac et Jacob cohæredibus repromissionis ejusdem.
HEB 11:10 Exspectabat enim fundamenta habentem civitatem: cujus artifex et conditor Deus.
HEB 11:11 Fide et ipsa Sara sterilis virtutem in conceptionem seminis accepit, etiam præter tempus ætatis: quoniam fidelem credidit esse eum qui repromiserat.
HEB 11:12 Propter quod et ab uno orti sunt (et hoc emortuo) tamquam sidera cæli in multitudinem, et sicut arena, quæ est ad oram maris, innumerabilis.
HEB 11:13 Juxta fidem defuncti sunt omnes isti, non acceptis repromissionibus, sed a longe eas aspicientes, et salutantes, et confitentes quia peregrini et hospites sunt super terram.
HEB 11:14 Qui enim hæc dicunt, significant se patriam inquirere.
HEB 11:15 Et si quidem ipsius meminissent de qua exierunt, habebant utique tempus revertendi:
HEB 11:16 nunc autem meliorem appetunt, id est, cælestem. Ideo non confunditur Deus vocari Deus eorum: paravit enim illis civitatem.
HEB 11:17 Fide obtulit Abraham Isaac, cum tentaretur, et unigenitum offerebat, qui susceperat repromissiones:
HEB 11:18 ad quem dictum est: Quia in Isaac vocabitur tibi semen:
HEB 11:19 arbitrans quia et a mortuis suscitare potens est Deus: unde eum et in parabolam accepit.
HEB 11:20 Fide et de futuris benedixit Isaac Jacob et Esau.
HEB 11:21 Fide Jacob, moriens, singulos filiorum Joseph benedixit: et adoravit fastigium virgæ ejus.
HEB 11:22 Fide Joseph, moriens, de profectione filiorum Israël memoratus est, et de ossibus suis mandavit.
HEB 11:23 Fide Moyses, natus, occultatus est mensibus tribus a parentibus suis, eo quod vidissent elegantem infantem, et non timuerunt regis edictum.
HEB 11:24 Fide Moyses grandis factus negavit se esse filium filiæ Pharaonis,
HEB 11:25 magis eligens affligi cum populo Dei, quam temporalis peccati habere jucunditatem,
HEB 11:26 majores divitias æstimans thesauro Ægyptiorum, improperium Christi: aspiciebat enim in remunerationem.
HEB 11:27 Fide reliquit Ægyptum, non veritus animositatem regis: invisibilem enim tamquam videns sustinuit.
HEB 11:28 Fide celebravit Pascha, et sanguinis effusionem: ne qui vastabat primitiva, tangeret eos.
HEB 11:29 Fide transierunt mare Rubrum tamquam per aridam terram: quod experti Ægyptii, devorati sunt.
HEB 11:30 Fide muri Jericho corruerunt, circuitu dierum septem.
HEB 11:31 Fide Rahab meretrix non periit cum incredulis, excipiens exploratores cum pace.
HEB 11:32 Et quid adhuc dicam? deficiet enim me tempus enarrantem de Gedeon, Barac, Samson, Jephte, David, Samuel, et prophetis:
HEB 11:33 qui per fidem vicerunt regna, operati sunt justitiam, adepti sunt repromissiones, obturaverunt ora leonum,
HEB 11:34 extinxerunt impetum ignis, effugerunt aciem gladii, convaluerunt de infirmitate, fortes facti sunt in bello, castra verterunt exterorum:
HEB 11:35 acceperunt mulieres de resurrectione mortuos suos: alii autem distenti sunt non suscipientes redemptionem ut meliorem invenirent resurrectionem.
HEB 11:36 Alii vero ludibria, et verbera experti, insuper et vincula, et carceres:
HEB 11:37 lapidati sunt, secti sunt, tentati sunt, in occisione gladii mortui sunt, circuierunt in melotis, in pellibus caprinis, egentes, angustiati, afflicti:
HEB 11:38 quibus dignus non erat mundus: in solitudinibus errantes, in montibus, in speluncis, et in cavernis terræ.
HEB 11:39 Et hi omnes testimonio fidei probati, non acceperunt repromissionem,
HEB 11:40 Deo pro nobis melius aliquid providente, ut non sine nobis consummarentur.
HEB 12:1 Ideoque et nos tantam habentes impositam nubem testium, deponentes omne pondus, et circumstans nos peccatum, per patientiam curramus ad propositum nobis certamen:
HEB 12:2 aspicientes in auctorem fidei, et consummatorem Jesum, qui proposito sibi gaudio sustinuit crucem, confusione contempta, atque in dextera sedis Dei sedet.
HEB 12:3 Recogitate enim eum qui talem sustinuit a peccatoribus adversum semetipsum contradictionem: ut ne fatigemini, animis vestris deficientes.
HEB 12:4 Nondum enim usque ad sanguinem restitistis, adversus peccatum repugnantes:
HEB 12:5 et obliti estis consolationis, quæ vobis tamquam filiis loquitur, dicens: Fili mi, noli negligere disciplinam Domini: neque fatigeris dum ab eo argueris.
HEB 12:6 Quem enim diligit Dominus, castigat: flagellat autem omnem filium, quem recipit.
HEB 12:7 In disciplina perseverate. Tamquam filiis vobis offert se Deus: quis enim filius, quem non corripit pater?
HEB 12:8 quod si extra disciplinam estis, cujus participes facti sunt omnes: ergo adulteri, et non filii estis.
HEB 12:9 Deinde patres quidem carnis nostræ, eruditores habuimus, et reverebamur eos, non multo magis obtemperabimus Patri spirituum, et vivemus?
HEB 12:10 Et illi quidem in tempore paucorum dierum, secundum voluntatem suam erudiebant nos: hic autem ad id quod utile est in recipiendo sanctificationem ejus.
HEB 12:11 Omnis autem disciplina in præsenti quidem videtur non esse gaudii, sed mœroris: postea autem fructum pacatissimum exercitatis per eam, reddet justitiæ.
HEB 12:12 Propter quod remissas manus, et soluta genua erigite,
HEB 12:13 et gressus rectos facite pedibus vestris: ut non claudicans quis erret, magis autem sanetur.
HEB 12:14 Pacem sequimini cum omnibus, et sanctimoniam, sine qua nemo videbit Deum:
HEB 12:15 contemplantes nequis desit gratiæ Dei: ne qua radix amaritudinis sursum germinans impediat, et per illam inquinentur multi.
HEB 12:16 Ne quis fornicator, aut profanus ut Esau: qui propter unam escam vendidit primitiva sua:
HEB 12:17 scitote enim quoniam et postea cupiens hæreditare benedictionem, reprobatus est: non enim invenit pœnitentiæ locum, quamquam cum lacrimis inquisisset eam.
HEB 12:18 Non enim accessistis ad tractabilem montem, et accensibilem ignem, et turbinem, et caliginem, et procellam,
HEB 12:19 et tubæ sonum, et vocem verborum, quam qui audierunt, excusaverunt se, ne eis fieret verbum.
HEB 12:20 Non enim portabant quod dicebatur: Et si bestia tetigerit montem, lapidabitur.
HEB 12:21 Et ita terribile erat quod videbatur. Moyses dixit: Exterritus sum, et tremebundus.
HEB 12:22 Sed accessistis ad Sion montem, et civitatem Dei viventis, Jerusalem cælestem, et multorum millium angelorum frequentiam,
HEB 12:23 et ecclesiam primitivorum, qui conscripti sunt in cælis, et judicem omnium Deum, et spiritus justorum perfectorum,
HEB 12:24 et testamenti novi mediatorem Jesum, et sanguinis aspersionem melius loquentem quam Abel.
HEB 12:25 Videte ne recusetis loquentem. Si enim illi non effugerunt, recusantes eum, qui super terram loquebatur: multo magis nos, qui de cælis loquentem nobis avertimus.
HEB 12:26 Cujus vox movit terram tunc: nunc autem repromittit, dicens: Adhuc semel, et ego movebo non solum terram, sed et cælum.
HEB 12:27 Quod autem, Adhuc semel, dicit: declarat mobilium translationem tamquam factorum, ut maneant ea quæ sunt immobilia.
HEB 12:28 Itaque regnum immobile suscipientes, habemus gratiam: per quam serviamus placentes Deo, cum metu et reverentia.
HEB 12:29 Etenim Deus noster ignis consumens est.
HEB 13:1 Caritas fraternitatis maneat in vobis,
HEB 13:2 et hospitalitatem nolite oblivisci: per hanc enim latuerunt quidam, angelis hospitio receptis.
HEB 13:3 Mementote vinctorum, tamquam simul vincti: et laborantium, tamquam et ipsi in corpore morantes.
HEB 13:4 Honorabile connubium in omnibus, et thorus immaculatus. Fornicatores enim, et adulteros judicabit Deus.
HEB 13:5 Sint mores sine avaritia, contenti præsentibus: ipse enim dixit: Non te deseram, neque derelinquam:
HEB 13:6 ita ut confidenter dicamus: Dominus mihi adjutor: non timebo quid faciat mihi homo.
HEB 13:7 Mementote præpositorum vestrorum, qui vobis locuti sunt verbum Dei: quorum intuentes exitum conversationis, imitamini fidem.
HEB 13:8 Jesus Christus heri, et hodie: ipse et in sæcula.
HEB 13:9 Doctrinis variis et peregrinis nolite abduci. Optimum est enim gratia stabilire cor, non escis: quæ non profuerunt ambulantibus in eis.
HEB 13:10 Habemus altare, de quo edere non habent potestatem, qui tabernaculo deserviunt.
HEB 13:11 Quorum enim animalium infertur sanguis pro peccato in Sancta per pontificem, horum corpora cremantur extra castra.
HEB 13:12 Propter quod et Jesus, ut sanctificaret per suum sanguinem populum, extra portam passus est.
HEB 13:13 Exeamus igitur ad eum extra castra, improperium ejus portantes.
HEB 13:14 Non enim habemus hic manentem civitatem, sed futuram inquirimus.
HEB 13:15 Per ipsum ergo offeramus hostiam laudis semper Deo, id est, fructum labiorum confitentium nomini ejus.
HEB 13:16 Beneficentiæ autem et communionis nolite oblivisci: talibus enim hostiis promeretur Deus.
HEB 13:17 Obedite præpositis vestris, et subjacete eis. Ipsi enim pervigilant quasi rationem pro animabus vestris reddituri, ut cum gaudio hoc faciant, et non gementes: hoc enim non expedit vobis.
HEB 13:18 Orate pro nobis: confidimus enim quia bonam conscientiam habemus in omnibus bene volentes conversari.
HEB 13:19 Amplius autem deprecor vos hoc facere, quo celerius restituar vobis.
HEB 13:20 Deus autem pacis, qui eduxit de mortuis pastorem magnum ovium, in sanguine testamenti æterni, Dominum nostrum Jesum Christum,
HEB 13:21 aptet vos in omni bono, ut faciatis ejus voluntatem: faciens in vobis quod placeat coram se per Jesum Christum: cui est gloria in sæcula sæculorum. Amen.
HEB 13:22 Rogo autem vos fratres, ut sufferatis verbum solatii. Etenim perpaucis scripsi vobis.
HEB 13:23 Cognoscite fratrem nostrum Timotheum dimissum: cum quo (si celerius venerit) videbo vos.
HEB 13:24 Salutate omnes præpositos vestros, et omnes sanctos. Salutant vos de Italia fratres.
HEB 13:25 Gratia cum omnibus vobis. Amen.
JAM 1:1 Jacobus, Dei et Domini nostri Jesu Christi servus, duodecim tribubus, quæ sunt in dispersione, salutem.
JAM 1:2 Omne gaudium existimate fratres mei, cum in tentationes varias incideritis:
JAM 1:3 scientes quod probatio fidei vestræ patientiam operatur.
JAM 1:4 Patientia autem opus perfectum habet: ut sitis perfecti et integri in nullo deficientes.
JAM 1:5 Si quis autem vestrum indiget sapientia, postulet a Deo, qui dat omnibus affluenter, et non improperat: et dabitur ei.
JAM 1:6 Postulet autem in fide nihil hæsitans: qui enim hæsitat, similis est fluctui maris, qui a vento movetur et circumfertur:
JAM 1:7 non ergo æstimet homo ille quod accipiat aliquid a Domino.
JAM 1:8 Vir duplex animo inconstans est in omnibus viis suis.
JAM 1:9 Glorietur autem frater humilis in exaltatione sua:
JAM 1:10 dives autem in humilitate sua, quoniam sicut flos fœni transibit;
JAM 1:11 exortus est enim sol cum ardore, et arefecit fœnum, et flos ejus decidit, et decor vultus ejus deperiit: ita et dives in itineribus suis marcescet.
JAM 1:12 Beatus vir qui suffert tentationem: quoniam cum probatus fuerit, accipiet coronam vitæ, quam repromisit Deus diligentibus se.
JAM 1:13 Nemo cum tentatur, dicat quoniam a Deo tentatur: Deus enim intentator malorum est: ipse autem neminem tentat.
JAM 1:14 Unusquisque vero tentatur a concupiscentia sua abstractus, et illectus.
JAM 1:15 Deinde concupiscentia cum conceperit, parit peccatum: peccatum vero cum consummatum fuerit, generat mortem.
JAM 1:16 Nolite itaque errare, fratres mei dilectissimi.
JAM 1:17 Omne datum optimum, et omne donum perfectum desursum est, descendens a Patre luminum, apud quem non est transmutatio, nec vicissitudinis obumbratio.
JAM 1:18 Voluntarie enim genuit nos verbo veritatis, ut simus initium aliquod creaturæ ejus.
JAM 1:19 Scitis, fratres mei dilectissimi. Sit autem omnis homo velox ad audiendum: tardus autem ad loquendum, et tardus ad iram.
JAM 1:20 Ira enim viri justitiam Dei non operatur.
JAM 1:21 Propter quod abjicientes omnem immunditiam, et abundantiam malitiæ, in mansuetudine suscipite insitum verbum, quod potest salvare animas vestras.
JAM 1:22 Estote autem factores verbi, et non auditores tantum: fallentes vosmetipsos.
JAM 1:23 Quia si quis auditor est verbi, et non factor, hic comparabitur viro consideranti vultum nativitatis suæ in speculo:
JAM 1:24 consideravit enim se, et abiit, et statim oblitus est qualis fuerit.
JAM 1:25 Qui autem perspexerit in legem perfectam libertatis, et permanserit in ea, non auditor obliviosus factus, sed factor operis: hic beatus in facto suo erit.
JAM 1:26 Si quis autem putat se religiosum esse, non refrenans linguam suam, sed seducens cor suum, hujus vana est religio.
JAM 1:27 Religio munda et immaculata apud Deum et Patrem, hæc est: visitare pupillos et viduas in tribulatione eorum, et immaculatum se custodire ab hoc sæculo.
JAM 2:1 Fratres mei, nolite in personarum acceptione habere fidem Domini nostri Jesu Christi gloriæ.
JAM 2:2 Etenim si introierit in conventum vestrum vir aureum annulum habens in veste candida, introierit autem et pauper in sordido habitu,
JAM 2:3 et intendatis in eum qui indutus est veste præclara, et dixeritis ei: Tu sede hic bene: pauperi autem dicatis: Tu sta illic; aut sede sub scabello pedum meorum:
JAM 2:4 nonne judicatis apud vosmetipsos, et facti estis judices cogitationum iniquarum?
JAM 2:5 Audite, fratres mei dilectissimi: nonne Deus elegit pauperes in hoc mundo, divites in fide, et hæredes regni, quod repromisit Deus diligentibus se?
JAM 2:6 vos autem exhonorastis pauperem. Nonne divites per potentiam opprimunt vos, et ipsi trahunt vos ad judicia?
JAM 2:7 nonne ipsi blasphemant bonum nomen, quod invocatum est super vos?
JAM 2:8 Si tamen legem perficitis regalem secundum Scripturas: Diliges proximum tuum sicut teipsum: bene facitis:
JAM 2:9 si autem personas accipitis, peccatum operamini, redarguti a lege quasi transgressores.
JAM 2:10 Quicumque autem totam legem servaverit, offendat autem in uno, factus est omnium reus.
JAM 2:11 Qui enim dixit: Non mœchaberis, dixit et: Non occides. Quod si non mœchaberis, occides autem, factus es transgressor legis.
JAM 2:12 Sic loquimini, et sic facite sicut per legem libertatis incipientes judicari.
JAM 2:13 Judicium enim sine misericordia illi qui non fecit misericordiam: superexaltat autem misericordia judicium.
JAM 2:14 Quid proderit, fratres mei, si fidem quis dicat se habere, opera autem non habeat? numquid poterit fides salvare eum?
JAM 2:15 Si autem frater et soror nudi sint, et indigeant victu quotidiano,
JAM 2:16 dicat autem aliquis ex vobis illis: Ite in pace, calefacimini et saturamini: non dederitis autem eis quæ necessaria sunt corpori, quid proderit?
JAM 2:17 Sic et fides, si non habeat opera, mortua est in semetipsa.
JAM 2:18 Sed dicet quis: Tu fidem habes, et ego opera habeo: ostende mihi fidem tuam sine operibus: et ego ostendam tibi ex operibus fidem meam.
JAM 2:19 Tu credis quoniam unus est Deus: bene facis: et dæmones credunt, et contremiscunt.
JAM 2:20 Vis autem scire, o homo inanis, quoniam fides sine operibus mortua est?
JAM 2:21 Abraham pater noster nonne ex operibus justificatus est, offerens Isaac filium suum super altare?
JAM 2:22 Vides quoniam fides cooperabatur operibus illius: et ex operibus fides consummata est?
JAM 2:23 Et suppleta est Scriptura, dicens: Credidit Abraham Deo, et reputatum est illi ad justitiam, et amicus Dei appellatus est.
JAM 2:24 Videtis quoniam ex operibus justificatur homo, et non ex fide tantum?
JAM 2:25 Similiter et Rahab meretrix, nonne ex operibus justificata est, suscipiens nuntios, et alia via ejiciens?
JAM 2:26 Sicut enim corpus sine spiritu mortuum est, ita et fides sine operibus mortua est.
JAM 3:1 Nolite plures magistri fieri fratres mei, scientes quoniam majus judicium sumitis.
JAM 3:2 In multis enim offendimus omnes. Si quis in verbo non offendit, hic perfectus est vir: potest etiam freno circumducere totum corpus.
JAM 3:3 Si autem equis frena in ora mittimus ad consentiendum nobis, et omne corpus illorum circumferimus.
JAM 3:4 Ecce et naves, cum magnæ sint, et a ventis validis minentur, circumferuntur a modico gubernaculo ubi impetus dirigentis voluerit.
JAM 3:5 Ita et lingua modicum quidem membrum est, et magna exaltat. Ecce quantus ignis quam magnam silvam incendit !
JAM 3:6 Et lingua ignis est, universitas iniquitatis. Lingua constituitur in membris nostris, quæ maculat totum corpus, et inflammat rotam nativitatis nostræ inflammata a gehenna.
JAM 3:7 Omnis enim natura bestiarum, et volucrum, et serpentium, et ceterorum domantur, et domita sunt a natura humana:
JAM 3:8 linguam autem nullus hominum domare potest: inquietum malum, plena veneno mortifero.
JAM 3:9 In ipsa benedicimus Deum et Patrem: et in ipsa maledicimus homines, qui ad similitudinem Dei facti sunt.
JAM 3:10 Ex ipso ore procedit benedictio et maledictio. Non oportet, fratres mei, hæc ita fieri.
JAM 3:11 Numquid fons de eodem foramine emanat dulcem et amaram aquam?
JAM 3:12 Numquid potest, fratres mei, ficus uvas facere, aut vitis ficus? Sic neque salsa dulcem potest facere aquam.
JAM 3:13 Quis sapiens et disciplinatus inter vos? Ostendat ex bona conversatione operationem suam in mansuetudine sapientiæ.
JAM 3:14 Quod si zelum amarum habetis, et contentiones sint in cordibus vestris: nolite gloriari, et mendaces esse adversus veritatem:
JAM 3:15 non est enim ista sapientia desursum descendens: sed terrena, animalis, diabolica.
JAM 3:16 Ubi enim zelus et contentio, ibi inconstantia et omne opus pravum.
JAM 3:17 Quæ autem desursum est sapientia, primum quidem pudica est, deinde pacifica, modesta, suadibilis, bonus consentiens, plena misericordia et fructibus bonis, non judicans, sine simulatione.
JAM 3:18 Fructus autem justitiæ, in pace seminatur, facientibus pacem.
JAM 4:1 Unde bella et lites in vobis? nonne hinc: ex concupiscentiis vestris, quæ militant in membris vestris?
JAM 4:2 concupiscitis, et non habetis: occiditis, et zelatis: et non potestis adipisci: litigatis, et belligeratis, et non habetis, propter quod non postulatis.
JAM 4:3 Petitis, et non accipitis: eo quod male petatis: ut in concupiscentiis vestris insumatis.
JAM 4:4 Adulteri, nescitis quia amicitia hujus mundi inimica est Dei? quicumque ergo voluerit amicus esse sæculi hujus, inimicus Dei constituitur.
JAM 4:5 An putatis quia inaniter Scriptura dicat: Ad invidiam concupiscit spiritus qui habitat in vobis?
JAM 4:6 majorem autem dat gratiam. Propter quod dicit: Deus superbis resistit, humilibus autem dat gratiam.
JAM 4:7 Subditi ergo estote Deo, resistite autem diabolo, et fugiet a vobis.
JAM 4:8 Appropinquate Deo, et appropinquabit vobis. Emundate manus, peccatores: et purificate corda, duplices animo.
JAM 4:9 Miseri estote, et lugete, et plorate: risus vester in luctum convertatur, et gaudium in mœrorem.
JAM 4:10 Humiliamini in conspectu Domini, et exaltabit vos.
JAM 4:11 Nolite detrahere alterutrum fratres. Qui detrahit fratri, aut qui judicat fratrem suum, detrahit legi, et judicat legem. Si autem judicas legem, non es factor legis, sed judex.
JAM 4:12 Unus est legislator et judex, qui potest perdere et liberare.
JAM 4:13 Tu autem quis es, qui judicas proximum? Ecce nunc qui dicitis: Hodie, aut crastino ibimus in illam civitatem, et faciemus ibi quidem annum, et mercabimur, et lucrum faciemus:
JAM 4:14 qui ignoratis quid erit in crastino.
JAM 4:15 Quæ est enim vita vestra? vapor est ad modicum parens, et deinceps exterminabitur; pro eo ut dicatis: Si Dominus voluerit. Et: Si vixerimus, faciemus hoc, aut illud.
JAM 4:16 Nunc autem exsultatis in superbiis vestris. Omnis exsultatio talis, maligna est.
JAM 4:17 Scienti igitur bonum facere, et non facienti, peccatum est illi.
JAM 5:1 Agite nunc divites, plorate ululantes in miseriis vestris, quæ advenient vobis.
JAM 5:2 Divitiæ vestræ putrefactæ sunt, et vestimenta vestra a tineis comesta sunt.
JAM 5:3 Aurum et argentum vestrum æruginavit: et ærugo eorum in testimonium vobis erit, et manducabit carnes vestras sicut ignis. Thesaurizastis vobis iram in novissimis diebus.
JAM 5:4 Ecce merces operariorum, qui messuerunt regiones vestras, quæ fraudata est a vobis, clamat: et clamor eorum in aures Domini sabbaoth introivit.
JAM 5:5 Epulati estis super terram, et in luxuriis enutristis corda vestra in die occisionis.
JAM 5:6 Addixistis, et occidistis justum, et non resistit vobis.
JAM 5:7 Patientes igitur estote, fratres, usque ad adventum Domini. Ecce agricola exspectat pretiosum fructum terræ, patienter ferens donec accipiat temporaneum et serotinum.
JAM 5:8 Patientes igitur estote et vos, et confirmate corda vestra: quoniam adventus Domini appropinquavit.
JAM 5:9 Nolite ingemiscere, fratres, in alterutrum, ut non judicemini. Ecce judex ante januam assistit.
JAM 5:10 Exemplum accipite, fratres, exitus mali, laboris, et patientiæ, prophetas qui locuti sunt in nomine Domini.
JAM 5:11 Ecce beatificamus eos qui sustinuerunt. Sufferentiam Job audistis, et finem Domini vidistis, quoniam misericors Dominus est, et miserator.
JAM 5:12 Ante omnia autem, fratres mei, nolite jurare, neque per cælum, neque per terram, neque aliud quodcumque juramentum. Sit autem sermo vester: Est, est: Non, non: ut non sub judicio decidatis.
JAM 5:13 Tristatur aliquis vestrum? oret. Æquo animo est? psallat.
JAM 5:14 Infirmatur quis in vobis? inducat presbyteros ecclesiæ, et orent super eum, ungentes eum oleo in nomine Domini:
JAM 5:15 et oratio fidei salvabit infirmum, et alleviabit eum Dominus: et si in peccatis sit, remittentur ei.
JAM 5:16 Confitemini ergo alterutrum peccata vestra, et orate pro invicem ut salvemini: multum enim valet deprecatio justi assidua.
JAM 5:17 Elias homo erat similis nobis passibilis: et oratione oravit ut non plueret super terram, et non pluit annos tres, et menses sex.
JAM 5:18 Et rursum oravit: et cælum dedit pluviam, et terra dedit fructum suum.
JAM 5:19 Fratres mei, si quis ex vobis erraverit a veritate, et converterit quis eum:
JAM 5:20 scire debet quoniam qui converti fecerit peccatorem ab errore viæ suæ, salvabit animam ejus a morte, et operiet multitudinem peccatorum.
1PE 1:1 Petrus Apostolus Jesu Christi, electis advenis dispersionis Ponti, Galatiæ, Cappadociæ, Asiæ, et Bithyniæ,
1PE 1:2 secundum præscientiam Dei Patris, in sanctificationem Spiritus, in obedientiam, et aspersionem sanguinis Jesu Christi. Gratia vobis, et pax multiplicetur.
1PE 1:3 Benedictus Deus et Pater Domini nostri Jesu Christi, qui secundum misericordiam suam magnam regeneravit nos in spem vivam, per resurrectionem Jesu Christi ex mortuis,
1PE 1:4 in hæreditatem incorruptibilem, et incontaminatam, et immarcescibilem, conservatam in cælis in vobis,
1PE 1:5 qui in virtute Dei custodimini per fidem in salutem, paratam revelari in tempore novissimo.
1PE 1:6 In quo exsultabis, modicum nunc si oportet contristari in variis tentationibus:
1PE 1:7 ut probatio vestræ fidei multo pretiosior auro (quod per ignem probatur) inveniatur in laudem, et gloriam, et honorem in revelatione Jesu Christi:
1PE 1:8 quem cum non videritis, diligitis: in quem nunc quoque non videntes creditis: credentes autem exsultabitis lætitia inenarrabili, et glorificata:
1PE 1:9 reportantes finem fidei vestræ, salutem animarum.
1PE 1:10 De qua salute exquisierunt, atque scrutati sunt prophetæ, qui de futura in vobis gratia prophetaverunt:
1PE 1:11 scrutantes in quod vel quale tempus significaret in eis Spiritus Christi: prænuntians eas quæ in Christo sunt passiones, et posteriores glorias:
1PE 1:12 quibus revelatum est quia non sibimetipsis, vobis autem ministrabant ea quæ nunc nuntiata sunt vobis per eos qui evangelizaverunt vobis, Spiritu Sancto misso de cælo, in quem desiderant angeli prospicere.
1PE 1:13 Propter quod succincti lumbos mentis vestræ, sobrii, perfecte sperate in eam, quæ offertur vobis, gratiam, in revelationem Jesu Christi:
1PE 1:14 quasi filii obedientiæ, non configurati prioribus ignorantiæ vestræ desideriis:
1PE 1:15 sed secundum eum qui vocavit vos, Sanctum: et ipsi in omni conversatione sancti sitis:
1PE 1:16 quoniam scriptum est: Sancti eritis, quoniam ego sanctus sum.
1PE 1:17 Et si patrem invocatis eum, qui sine acceptione personarum judicat secundum uniuscujusque opus, in timore incolatus vestri tempore conversamini.
1PE 1:18 Scientes quod non corruptibilibus, auro vel argento, redempti estis de vana vestra conversatione paternæ traditionis:
1PE 1:19 sed pretioso sanguine quasi agni immaculati Christi, et incontaminati:
1PE 1:20 præcogniti quidem ante mundi constitutionem, manifestati autem novissimis temporibus propter vos,
1PE 1:21 qui per ipsum fideles estis in Deo, qui suscitavit eum a mortuis, et dedit ei gloriam, ut fides vestra et spes esset in Deo:
1PE 1:22 animas vestras castificantes in obedientia caritatis, in fraternitatis amore, simplici ex corde invicem diligite attentius:
1PE 1:23 renati non ex semine corruptibili, sed incorruptibili per verbum Dei vivi, et permanentis in æternum:
1PE 1:24 quia omnis caro ut fœnum: et omnis gloria ejus tamquam flos fœni: exaruit fœnum, et flos ejus decidit.
1PE 1:25 Verbum autem Domini manet in æternum: hoc est autem verbum, quod evangelizatum est in vos.
1PE 2:1 Deponentes igitur omnem malitiam, et omnem dolum, et simulationes, et invidias, et omnes detractiones,
1PE 2:2 sicut modo geniti infantes, rationabile, sine dolo lac concupiscite: ut in eo crescatis in salutem:
1PE 2:3 si tamen gustastis quoniam dulcis est Dominus.
1PE 2:4 Ad quem accedentes lapidem vivum, ab hominibus quidem reprobatum, a Deo autem electum, et honorificatum:
1PE 2:5 et ipsi tamquam lapides vivi superædificamini, domus spiritualis, sacerdotium sanctum, offerre spirituales hostias, acceptabiles Deo per Jesum Christum.
1PE 2:6 Propter quod continet Scriptura: Ecce pono in Sion lapidem summum angularem, electum, pretiosum: et qui crediderit in eum, non confundetur.
1PE 2:7 Vobis igitur honor credentibus: non credentibus autem lapis, quem reprobaverunt ædificantes: hic factus est in caput anguli,
1PE 2:8 et lapis offensionis, et petra scandali, his qui offendunt verbo, nec credunt in quo et positi sunt.
1PE 2:9 Vos autem genus electum, regale sacerdotium, gens sancta, populus acquisitionis: ut virtutes annuntietis ejus qui de tenebris vos vocavit in admirabile lumen suum.
1PE 2:10 Qui aliquando non populus, nunc autem populus Dei: qui non consecuti misericordiam, nunc autem misericordiam consecuti.
1PE 2:11 Carissimi, obsecro vos tamquam advenas et peregrinos abstinere vos a carnalibus desideriis, quæ militant adversus animam,
1PE 2:12 conversationem vestram inter gentes habentes bonam: ut in eo quod detrectant de vobis tamquam de malefactoribus, ex bonis operibus vos considerantes, glorificent Deum in die visitationis.
1PE 2:13 Subjecti igitur estote omni humanæ creaturæ propter Deum: sive regi quasi præcellenti:
1PE 2:14 sive ducibus tamquam ab eo missis ad vindictam malefactorum, laudem vero bonorum:
1PE 2:15 quia sic est voluntas Dei, ut benefacientes obmutescere faciatis imprudentium hominum ignorantiam:
1PE 2:16 quasi liberi, et non quasi velamen habentes malitiæ libertatem, sed sicut servi Dei.
1PE 2:17 Omnes honorate: fraternitatem diligite: Deum timete: regem honorificate.
1PE 2:18 Servi, subditi estote in omni timore dominis, non tantum bonis et modestis, sed etiam dyscolis.
1PE 2:19 Hæc est enim gratia, si propter Dei conscientiam sustinet quis tristitias, patiens injuste.
1PE 2:20 Quæ enim est gloria, si peccantes, et colaphizati suffertis? sed si bene facientes patienter sustinetis, hæc est gratia apud Deum.
1PE 2:21 In hoc enim vocati estis: quia et Christus passus est pro nobis, vobis relinquens exemplum ut sequamini vestigia ejus:
1PE 2:22 qui peccatum non fecit, nec inventus est dolus in ore ejus:
1PE 2:23 qui cum malediceretur, non maledicebat: cum pateretur, non comminabatur: tradebat autem judicanti se injuste:
1PE 2:24 qui peccata nostra ipse pertulit in corpore suo super lignum; ut peccatis mortui, justitiæ vivamus: cujus livore sanati estis.
1PE 2:25 Eratis enim sicut oves errantes, sed conversi estis nunc ad pastorem, et episcopum animarum vestrarum.
1PE 3:1 Similiter et mulieres subditæ sint viris suis: ut etsi qui non credunt verbo, per mulierem conversationem sine verbo lucrifiant:
1PE 3:2 considerantes in timore castam conversationem vestram.
1PE 3:3 Quarum non sit extrinsecus capillatura, aut circumdatio auri, aut indumenti vestimentorum cultus:
1PE 3:4 sed qui absconditus est cordis homo, in incorruptibilitate quieti, et modesti spiritus, qui est in conspectu Dei locuples.
1PE 3:5 Sic enim aliquando et sanctæ mulieres, sperantes in Deo, ornabant se, subjectæ propriis viris.
1PE 3:6 Sicut Sara obediebat Abrahæ, dominum eum vocans: cujus estis filiæ benefacientes, et non pertimentes ullam perturbationem.
1PE 3:7 Viri similiter cohabitantes secundum scientiam, quasi infirmiori vasculo muliebri impartientes honorem, tamquam et cohæredibus gratiæ vitæ: ut non impediantur orationes vestræ.
1PE 3:8 In fine autem omnes unanimes, compatientes fraternitatis amatores, misericordes, modesti, humiles:
1PE 3:9 non reddentes malum pro malo, nec maledictum pro maledicto, sed e contrario benedicentes: quia in hoc vocati estis, ut benedictionem hæreditate possideatis.
1PE 3:10 Qui enim vult vitam diligere, et dies videre bonos, coërceat linguam suam a malo, et labia ejus ne loquantur dolum.
1PE 3:11 Declinet a malo, et faciat bonum: inquirat pacem, et sequatur eam:
1PE 3:12 quia oculi Domini super justos, et aures ejus in preces eorum: vultus autem Domini super facientes mala.
1PE 3:13 Et quis est qui vobis noceat, si boni æmulatores fueritis?
1PE 3:14 Sed et si quid patimini propter justitiam, beati. Timorem autem eorum ne timueritis, et non conturbemini.
1PE 3:15 Dominum autem Christum sanctificate in cordibus vestris, parati semper ad satisfactionem omni poscenti vos rationem de ea, quæ in vobis est, spe.
1PE 3:16 Sed cum modestia, et timore, conscientiam habentes bonam: ut in eo, quod detrahunt vobis, confundantur, qui calumniantur vestram bonam in Christo conversationem.
1PE 3:17 Melius est enim benefacientes (si voluntas Dei velit) pati, quam malefacientes.
1PE 3:18 Quia et Christus semel pro peccatis nostris mortuus est, justus pro injustis, ut nos offerret Deo, mortificatus quidem carne, vivificatus autem spiritu.
1PE 3:19 In quo et his, qui in carcere erant, spiritibus veniens prædicavit:
1PE 3:20 qui increduli fuerant aliquando, quando exspectabant Dei patientiam in diebus Noë, cum fabricaretur arca: in qua pauci, id est octo animæ, salvæ factæ sunt per aquam.
1PE 3:21 Quod et vos nunc similis formæ salvos fecit baptisma: non carnis depositio sordium, sed conscientiæ bonæ interrogatio in Deum per resurrectionem Jesu Christi.
1PE 3:22 Qui est in dextera Dei, deglutiens mortem ut vitæ æternæ hæredes efficeremur: profectus in cælum subjectis sibi angelis, et potestatibus, et virtutibus.
1PE 4:1 Christo igitur passo in carne, et vos eadem cogitatione armamini: quia qui passus est in carne, desiit a peccatis:
1PE 4:2 ut jam non desideriis hominum, sed voluntati Dei, quod reliquum est in carne vivat temporis.
1PE 4:3 Sufficit enim præteritum tempus ad voluntatem gentium consummandam his qui ambulaverunt in luxuriis, desideriis, vinolentiis, comessationibus, potationibus, et illicitis idolorum cultibus.
1PE 4:4 In quo admirantur non concurrentibus vobis in eamdem luxuriæ confusionem, blasphemantes.
1PE 4:5 Qui reddent rationem ei qui paratus est judicare vivos et mortuos.
1PE 4:6 Propter hoc enim et mortuis evangelizatum est: ut judicentur quidem secundum homines in carne, vivant autem secundum Deum in spiritu.
1PE 4:7 Omnium autem finis appropinquavit. Estote itaque prudentes, et vigilate in orationibus.
1PE 4:8 Ante omnia autem, mutuam in vobismetipsis caritatem continuam habentes: quia caritas operit multitudinem peccatorum.
1PE 4:9 Hospitales invicem sine murmuratione.
1PE 4:10 Unusquisque, sicut accepit gratiam, in alterutrum illam administrantes, sicut boni dispensatores multiformis gratiæ Dei.
1PE 4:11 Si quis loquitur, quasi sermones Dei: si quis ministrat, tamquam ex virtute, quam administrat Deus: ut in omnibus honorificetur Deus per Jesum Christum: cui est gloria et imperium in sæcula sæculorum. Amen.
1PE 4:12 Carissimi, nolite peregrinari in fervore, qui ad tentationem vobis fit, quasi novi aliquid vobis contingat:
1PE 4:13 sed communicantes Christi passionibus gaudete, ut et in revelatione gloriæ ejus gaudeatis exsultantes.
1PE 4:14 Si exprobramini in nomine Christi, beati eritis: quoniam quod est honoris, gloriæ, et virtutis Dei, et qui est ejus Spiritus, super vos requiescit.
1PE 4:15 Nemo autem vestrum patiatur ut homicida, aut fur, aut maledicus, aut alienorum appetitor.
1PE 4:16 Si autem ut christianus, non erubescat: glorificet autem Deum in isto nomine:
1PE 4:17 quoniam tempus est ut incipiat judicium a domo Dei. Si autem primum a nobis, quis finis eorum, qui non credunt Dei Evangelio?
1PE 4:18 et si justus vix salvabitur, impius et peccator ubi parebunt?
1PE 4:19 Itaque et hi, qui patiuntur secundum voluntatem Dei, fideli Creatori commendent animas suas in benefactis.
1PE 5:1 Seniores ergo, qui in vobis sunt, obsecro, consenior et testis Christi passionum: qui et ejus, quæ in futuro revelanda est, gloriæ communicator:
1PE 5:2 pascite qui in vobis est gregem Dei, providentes non coacte, sed spontanee secundum Deum: neque turpis lucri gratia, sed voluntarie:
1PE 5:3 neque ut dominantes in cleris, sed forma facti gregis ex animo.
1PE 5:4 Et cum apparuerit princeps pastorum, percipietis immarcescibilem gloriæ coronam.
1PE 5:5 Similiter adolescentes subditi estote senioribus. Omnes autem invicem humilitatem insinuate, quia Deus superbis resistit, humilibus autem dat gratiam.
1PE 5:6 Humiliamini igitur sub potenti manu Dei, ut vos exaltet in tempore visitationis:
1PE 5:7 omnem sollicitudinem vestram projicientes in eum, quoniam ipsi cura est de vobis.
1PE 5:8 Sobrii estote, et vigilate: quia adversarius vester diabolus tamquam leo rugiens circuit, quærens quem devoret:
1PE 5:9 cui resistite fortes in fide: scientes eamdem passionem ei quæ in mundo est vestræ fraternitati fieri.
1PE 5:10 Deus autem omnis gratiæ, qui vocavit nos in æternam suam gloriam in Christo Jesu, modicum passos ipse perficiet, confirmabit, solidabitque.
1PE 5:11 Ipsi gloria, et imperium in sæcula sæculorum. Amen.
1PE 5:12 Per Silvanum fidelem fratrem vobis, ut arbitror, breviter scripsi: obsecrans et contestans, hanc esse veram gratiam Dei, in qua statis.
1PE 5:13 Salutat vos ecclesia quæ est in Babylone coëlecta, et Marcus filius meus.
1PE 5:14 Salutate invicem in osculo sancto. Gratia vobis omnibus qui estis in Christo Jesu. Amen.
2PE 1:1 Simon Petrus, servus et apostolus Jesu Christi, iis qui coæqualem nobiscum sortiti sunt fidem in justitia Dei nostri, et Salvatoris Jesu Christi.
2PE 1:2 Gratia vobis, et pax adimpleatur in cognitione Dei, et Christi Jesu Domini nostri:
2PE 1:3 Quomodo omnia nobis divinæ virtutis suæ, quæ ad vitam et pietatem donata sunt, per cognitionem ejus, qui vocavit nos propria gloria, et virtute,
2PE 1:4 per quem maxima, et pretiosa nobis promissa donavit: ut per hæc efficiamini divinæ consortes naturæ: fugientes ejus, quæ in mundo est, concupiscentiæ corruptionem.
2PE 1:5 Vos autem curam omnem subinferentes, ministrate in fide vestra virtutem, in virtute autem scientiam,
2PE 1:6 in scientia autem abstinentiam, in abstinentia autem patientiam, in patientia autem pietatem,
2PE 1:7 in pietate autem amorem fraternitatis, in amore autem fraternitatis caritatem.
2PE 1:8 Hæc enim si vobiscum adsint, et superent, non vacuos nec sine fructu vos constituent in Domini nostri Jesu Christi cognitione.
2PE 1:9 Cui enim non præsto sunt hæc, cæcus est, et manu tentans, oblivionem accipiens purgationis veterum suorum delictorum.
2PE 1:10 Quapropter fratres, magis satagite ut per bona opera certam vestram vocationem, et electionem faciatis: hæc enim facientes, non peccabitis aliquando.
2PE 1:11 Sic enim abundanter ministrabitur vobis introitus in æternum regnum Domini nostri et Salvatoris Jesu Christi.
2PE 1:12 Propter quod incipiam vos semper commonere de his: et quidem scientes et confirmatos vos in præsenti veritate.
2PE 1:13 Justum autem arbitror quamdiu sum in hoc tabernaculo, suscitare vos in commonitione:
2PE 1:14 certus quod velox est depositio tabernaculi mei secundum quod et Dominus noster Jesus Christus significavit mihi.
2PE 1:15 Dabo autem operam et frequenter habere vos post obitum meum, ut horum memoriam faciatis.
2PE 1:16 Non enim doctas fabulas secuti notam fecimus vobis Domini nostri Jesu Christi virtutem et præsentiam: sed speculatores facti illius magnitudinis.
2PE 1:17 Accipiens enim a Deo Patre honorem et gloriam, voce delapsa ad eum hujuscemodi a magnifica gloria: Hic est Filius meus dilectus, in quo mihi complacui, ipsum audite.
2PE 1:18 Et hanc vocem nos audivimus de cælo allatam, cum essemus cum ipso in monte sancto.
2PE 1:19 Et habemus firmiorem propheticum sermonem: cui benefacitis attendentes quasi lucernæ lucenti in caliginoso loco donec dies elucescat, et lucifer oriatur in cordibus vestris:
2PE 1:20 hoc primum intelligentes quod omnis prophetia Scripturæ propria interpretatione non fit.
2PE 1:21 Non enim voluntate humana allata est aliquando prophetia: sed Spiritu Sancto inspirati, locuti sunt sancti Dei homines.
2PE 2:1 Fuerunt vero et pseudoprophetæ in populo, sicut et in vobis erunt magistri mendaces, qui introducent sectas perditionis: et eum qui emit eos, Dominum negant, superducentes sibi celerem perditionem.
2PE 2:2 Et multi sequentur eorum luxurias, per quos via veritatis blasphemabitur:
2PE 2:3 et in avaritia fictis verbis de vobis negotiabuntur: quibus judicium jam olim non cessat: et perditio eorum non dormitat.
2PE 2:4 Si enim Deus angelis peccantibus non pepercit, sed rudentibus inferni detractos in tartarum tradidit cruciandos, in judicium reservari.
2PE 2:5 Et originali mundo non pepercit, sed octavum Noë justitiæ præconem custodivit, diluvium mundo impiorum inducens.
2PE 2:6 Et civitates Sodomorum et Gomorrhæorum in cinerem redigens, eversione damnavit: exemplum eorum, qui impie acturi sunt, ponens:
2PE 2:7 et justum Lot oppressum a nefandorum injuria, ac luxuriosa conversatione eripuit:
2PE 2:8 aspectu enim, et auditu justus erat: habitans apud eos, qui de die in diem animam justam iniquis operibus cruciabant.
2PE 2:9 Novit Dominus pios de tentatione eripere: iniquos vero in diem judicii reservare cruciandos.
2PE 2:10 Magis autem eos, qui post carnem in concupiscentia immunditiæ ambulant, dominationemque contemnunt, audaces, sibi placentes, sectas non metuunt introducere blasphemantes:
2PE 2:11 ubi angeli fortitudine, et virtute cum sint majores, non portant adversum se execrabile judicium.
2PE 2:12 Hi vero velut irrationabilia pecora, naturaliter in captionem, et in perniciem in his quæ ignorant blasphemantes in corruptione sua peribunt,
2PE 2:13 percipientes mercedem injustitiæ, voluptatem existimantes diei delicias: coinquinationes, et maculæ deliciis affluentes, in conviviis suis luxuriantes vobiscum,
2PE 2:14 oculos habentes plenos adulterii, et incessabilis delicti. Pellicientes animas instabiles, cor exercitatum avaritia habentes, maledictionis filii:
2PE 2:15 derelinquentes rectam viam erraverunt, secuti viam Balaam ex Bosor, qui mercedem iniquitatis amavit:
2PE 2:16 correptionem vero habuit suæ vesaniæ: subjugale mutum animal, hominis voce loquens, prohibuit prophetæ insipientiam.
2PE 2:17 Hi sunt fontes sine aqua, et nebulæ turbinibus exagitatæ, quibus caligo tenebrarum reservatur.
2PE 2:18 Superba enim vanitatis loquentes, pelliciunt in desideriis carnis luxuriæ eos, qui paululum effugiunt, qui in errore conversantur:
2PE 2:19 libertatem illis promittentes, cum ipsi servi sint corruptionem: a quo enim quis superatus est, hujus et servus est.
2PE 2:20 Si enim refugientes coinquinationes mundi in cognitione Domini nostri, et Salvatoris Jesu Christi, his rursus implicati superantur: facta sunt eis posteriora deteriora prioribus.
2PE 2:21 Melius enim erat illis non cognoscere viam justitiæ, quam post agnitionem, retrorsum converti ab eo, quod illis traditum est, sancto mandato.
2PE 2:22 Contigit enim eis illud veri proverbii: Canis reversus ad suum vomitum: et, Sus lota in volutabro luti.
2PE 3:1 Hanc ecce vobis, carissimi, secundam scribo epistolam, in quibus vestram excito in commonitione sinceram mentem:
2PE 3:2 ut memores sitis eorum, quæ prædixi, verborum, a sanctis prophetis et apostolorum vestrorum, præceptorum Domini et Salvatoris.
2PE 3:3 Hoc primum scientes, quod venient in novissimis diebus in deceptione illusores, juxta proprias concupiscentias ambulantes,
2PE 3:4 dicentes: Ubi est promissio, aut adventus ejus? ex quo enim patres dormierunt, omnia sic perseverant ab initio creaturæ.
2PE 3:5 Latet enim eos hoc volentes, quod cæli erant prius, et terra de aqua, et per aquam consistens Dei verbo:
2PE 3:6 per quæ, ille tunc mundus aqua inundatus, periit.
2PE 3:7 Cæli autem, qui nunc sunt, et terra eodem verbo repositi sunt, igni reservati in diem judicii, et perditionis impiorum hominum.
2PE 3:8 Unum vero hoc non lateat vos, carissimi, quia unus dies apud Dominum sicut mille anni, et mille anni sicut dies unus.
2PE 3:9 Non tardat Dominus promissionem suam, sicut quidam existimant: sed patienter agit propter vos, nolens aliquos perire, sed omnes ad pœnitentiam reverti.
2PE 3:10 Adveniet autem dies Domini ut fur: in quo cæli magno impetu transient, elementa vero calore solventur, terra autem et quæ in ipsa sunt opera, exurentur.
2PE 3:11 Cum igitur hæc omnia dissolvenda sunt, quales oportet vos esse in sanctis conversationibus, et pietatibus,
2PE 3:12 exspectantes, et properantes in adventum diei Domini, per quem cæli ardentes solventur, et elementa ignis ardore tabescent?
2PE 3:13 Novos vero cælos, et novam terram secundum promissa ipsius exspectamus, in quibus justitia habitat.
2PE 3:14 Propter quod, carissimi, hæc exspectantes, satagite immaculati, et inviolati ei inveniri in pace:
2PE 3:15 et Domini nostri longanimitatem, salutem arbitremini: sicut et carissimus frater noster Paulus secundum datam sibi sapientiam scripsit vobis,
2PE 3:16 sicut et omnibus epistolis, loquens in eis de his in quibus sunt quædam difficilia intellectu, quæ indocti et instabiles depravant, sicut et ceteras Scripturas, ad suam ipsorum perditionem.
2PE 3:17 Vos igitur fratres, præscientes custodite, ne insipientium errore traducti excidatis a propria firmitate:
2PE 3:18 crescite vero in gratia, et in cognitione Domini nostri, et Salvatoris Jesu Christi. Ipsi gloria et nunc, et in diem æternitatis. Amen.
1JO 1:1 Quod fuit ab initio, quod audivimus, quod vidimus oculis nostris, quod perspeximus, et manus nostræ contrectaverunt de verbo vitæ:
1JO 1:2 et vita manifestata est, et vidimus, et testamur, et annuntiamus vobis vitam æternam, quæ erat apud Patrem, et apparuit nobis:
1JO 1:3 quod vidimus et audivimus, annuntiamus vobis, ut et vos societatem habeatis nobiscum, et societas nostra sit cum Patre, et cum Filio ejus Jesu Christo.
1JO 1:4 Et hæc scribimus vobis ut gaudeatis, et gaudium vestrum sit plenum.
1JO 1:5 Et hæc est annuntiatio, quam audivimus ab eo, et annuntiamus vobis: quoniam Deus lux est, et tenebræ in eo non sunt ullæ.
1JO 1:6 Si dixerimus quoniam societatem habemus cum eo, et in tenebris ambulamus, mentimur, et veritatem non facimus.
1JO 1:7 Si autem in luce ambulamus sicut et ipse est in luce, societatem habemus ad invicem, et sanguis Jesu Christi, Filii ejus, emundat nos ab omni peccato.
1JO 1:8 Si dixerimus quoniam peccatum non habemus, ipsi nos seducimus, et veritas in nobis non est.
1JO 1:9 Si confiteamur peccata nostra: fidelis est, et justus, ut remittat nobis peccata nostra, et emundet nos ab omni iniquitate.
1JO 1:10 Si dixerimus quoniam non peccavimus, mendacem facimus eum, et verbum ejus non est in nobis.
1JO 2:1 Filioli mei, hæc scribo vobis, ut non peccetis. Sed et si quis peccaverit, advocatum habemus apud Patrem, Jesum Christum justum:
1JO 2:2 et ipse est propitiatio pro peccatis nostris: non pro nostris autem tantum, sed etiam pro totius mundi.
1JO 2:3 Et in hoc scimus quoniam cognovimus eum, si mandata ejus observemus.
1JO 2:4 Qui dicit se nosse eum, et mandata ejus non custodit, mendax est, et in hoc veritas non est.
1JO 2:5 Qui autem servat verbum ejus, vere in hoc caritas Dei perfecta est: et in hoc scimus quoniam in ipso sumus.
1JO 2:6 Qui dicit se in ipso manere, debet, sicut ille ambulavit, et ipse ambulare.
1JO 2:7 Carissimi, non mandatum novum scribo vobis, sed mandatum vetus, quod habuistis ab initio. Mandatum vetus est verbum, quod audistis.
1JO 2:8 Iterum mandatum novum scribo vobis, quod verum est et in ipso, et in vobis: quia tenebræ transierunt, et verum lumen jam lucet.
1JO 2:9 Qui dicit se in luce esse, et fratrem suum odit, in tenebris est usque adhuc.
1JO 2:10 Qui diligit fratrem suum, in lumine manet, et scandalum in eo non est.
1JO 2:11 Qui autem odit fratrem suum, in tenebris est, et in tenebris ambulat, et nescit quo eat: quia tenebræ obcæcaverunt oculos ejus.
1JO 2:12 Scribo vobis, filioli, quoniam remittuntur vobis peccata propter nomen ejus.
1JO 2:13 Scribo vobis, patres, quoniam cognovistis eum, qui ab initio est. Scribo vobis, adolescentes, quoniam vicistis malignum.
1JO 2:14 Scribo vobis, infantes, quoniam cognovistis patrem. Scribo vobis juvenes, quoniam fortes estis, et verbum Dei manet in vobis, et vicistis malignum.
1JO 2:15 Nolite diligere mundum, neque ea quæ in mundo sunt. Si quis diligit mundum, non est caritas Patris in eo:
1JO 2:16 quoniam omne quod est in mundo, concupiscentia carnis est, et concupiscentia oculorum, et superbia vitæ: quæ non est ex Patre, sed ex mundo est.
1JO 2:17 Et mundus transit, et concupiscentia ejus: qui autem facit voluntatem Dei manet in æternum.
1JO 2:18 Filioli, novissima hora est: et sicut audistis quia antichristus venit, et nunc antichristi multi facti sunt; unde scimus, quia novissima hora est.
1JO 2:19 Ex nobis prodierunt, sed non erant ex nobis, nam, si fuissent ex nobis, permansissent utique nobiscum: sed ut manifesti sint quoniam non sunt omnes ex nobis.
1JO 2:20 Sed vos unctionem habetis a Sancto, et nostis omnia.
1JO 2:21 Non scripsi vobis quasi ignorantibus veritatem, sed quasi scientibus eam: et quoniam omne mendacium ex veritate non est.
1JO 2:22 Quis est mendax, nisi is qui negat quoniam Jesus est Christus? Hic est antichristus, qui negat Patrem, et Filium.
1JO 2:23 Omnis qui negat Filium, nec Patrem habet: qui confitetur Filium, et Patrem habet.
1JO 2:24 Vos quod audistis ab initio, in vobis permaneat: si in vobis permanserit quod audistis ab initio, et vos in Filio et Patre manebitis.
1JO 2:25 Et hæc est repromissio, quam ipse pollicitus est nobis, vitam æternam.
1JO 2:26 Hæc scripsi vobis de his, qui seducant vos.
1JO 2:27 Et vos unctionem, quam accepistis ab eo, maneat in vobis. Et non necesse habetis ut aliquis doceat vos: sed sicut unctio ejus docet vos de omnibus, et verum est, et non est mendacium. Et sicut docuit vos: manete in eo.
1JO 2:28 Et nunc, filioli, manete in eo: ut cum apparuerit, habeamus fiduciam, et non confundamur ab eo in adventu ejus.
1JO 2:29 Si scitis quoniam justus est, scitote quoniam et omnis, qui facit justitiam, ex ipso natus est.
1JO 3:1 Videte qualem caritatem dedit nobis Pater, ut filii Dei nominemur et simus. Propter hoc mundus non novit nos: quia non novit eum.
1JO 3:2 Carissimi, nunc filii Dei sumus: et nondum apparuit quid erimus. Scimus quoniam cum apparuerit, similes ei erimus: quoniam videbimus eum sicuti est.
1JO 3:3 Et omnis qui habet hanc spem in eo, sanctificat se, sicut et ille sanctus est.
1JO 3:4 Omnis qui facit peccatum, et iniquitatem facit: et peccatum est iniquitas.
1JO 3:5 Et scitis quia ille apparuit ut peccata nostra tolleret: et peccatum in eo non est.
1JO 3:6 Omnis qui in eo manet, non peccat: et omnis qui peccat, non vidit eum, nec cognovit eum.
1JO 3:7 Filioli, nemo vos seducat. Qui facit justitiam, justus est, sicut et ille justus est.
1JO 3:8 Qui facit peccatum, ex diabolo est: quoniam ab initio diabolus peccat. In hoc apparuit Filius Dei, ut dissolvat opera diaboli.
1JO 3:9 Omnis qui natus est ex Deo, peccatum non facit: quoniam semen ipsius in eo manet, et non potest peccare, quoniam ex Deo natus est.
1JO 3:10 In hoc manifesti sunt filii Dei, et filii diaboli. Omnis qui non est justus, non est ex Deo, et qui non diligit fratrem suum:
1JO 3:11 quoniam hæc est annuntiatio, quam audistis ab initio, ut diligatis alterutrum.
1JO 3:12 Non sicut Cain, qui ex maligno erat, et occidit fratrem suum. Et propter quid occidit eum? Quoniam opera ejus maligna erant: fratris autem ejus, justa.
1JO 3:13 Nolite mirari, fratres, si odit vos mundus.
1JO 3:14 Nos scimus quoniam translati sumus de morte ad vitam, quoniam diligimus fratres. Qui non diligit, manet in morte:
1JO 3:15 omnis qui odit fratrem suum, homicida est. Et scitis quoniam omnis homicida non habet vitam æternam in semetipso manentem.
1JO 3:16 In hoc cognovimus caritatem Dei, quoniam ille animam suam pro nobis posuit: et nos debemus pro fratribus animas ponere.
1JO 3:17 Qui habuerit substantiam hujus mundi, et viderit fratrem suum necessitatem habere, et clauserit viscera sua ab eo: quomodo caritas Dei manet in eo?
1JO 3:18 Filioli mei, non diligamus verbo neque lingua, sed opere et veritate:
1JO 3:19 in hoc cognoscimus quoniam ex veritate sumus: et in conspectu ejus suadebimus corda nostra.
1JO 3:20 Quoniam si reprehenderit nos cor nostrum: major est Deus corde nostro, et novit omnia.
1JO 3:21 Carissimi, si cor nostrum non reprehenderit nos, fiduciam habemus ad Deum:
1JO 3:22 et quidquid petierimus, accipiemus ab eo: quoniam mandata ejus custodimus, et ea, quæ sunt placita coram eo, facimus.
1JO 3:23 Et hoc est mandatum ejus: ut credamus in nomine Filii ejus Jesu Christi: et diligamus alterutrum, sicut dedit mandatum nobis.
1JO 3:24 Et qui servat mandata ejus, in illo manet, et ipse in eo: et in hoc scimus quoniam manet in nobis, de Spiritu quem dedit nobis.
1JO 4:1 Carissimi, nolite omni spiritui credere, sed probate spiritus si ex Deo sint: quoniam multi pseudoprophetæ exierunt in mundum.
1JO 4:2 In hoc cognoscitur Spiritus Dei: omnis spiritus qui confitetur Jesum Christum in carne venisse, ex Deo est:
1JO 4:3 et omnis spiritus qui solvit Jesum, ex Deo non est, et hic est antichristus, de quo audistis quoniam venit, et nunc jam in mundo est.
1JO 4:4 Vos ex Deo estis filioli, et vicistis eum, quoniam major est qui in vobis est, quam qui in mundo.
1JO 4:5 Ipsi de mundo sunt: ideo de mundo loquuntur, et mundus eos audit.
1JO 4:6 Nos ex Deo sumus. Qui novit Deum, audit nos; qui non est ex Deo, non audit nos: in hoc cognoscimus Spiritum veritatis, et spiritum erroris.
1JO 4:7 Carissimi, diligamus nos invicem: quia caritas ex Deo est. Et omnis qui diligit, ex Deo natus est, et cognoscit Deum.
1JO 4:8 Qui non diligit, non novit Deum: quoniam Deus caritas est.
1JO 4:9 In hoc apparuit caritas Dei in nobis, quoniam Filium suum unigenitum misit Deus in mundum, ut vivamus per eum.
1JO 4:10 In hoc est caritas: non quasi nos dilexerimus Deum, sed quoniam ipse prior dilexit nos, et misit Filium suum propitiationem pro peccatis nostris.
1JO 4:11 Carissimi, si sic Deus dilexit nos: et nos debemus alterutrum diligere.
1JO 4:12 Deum nemo vidit umquam. Si diligamus invicem, Deus in nobis manet, et caritas ejus in nobis perfecta est.
1JO 4:13 In hoc cognoscimus quoniam in eo manemus, et ipse in nobis: quoniam de Spiritu suo dedit nobis.
1JO 4:14 Et nos vidimus, et testificamur quoniam Pater misit Filium suum Salvatorem mundi.
1JO 4:15 Quisquis confessus fuerit quoniam Jesus est Filius Dei, Deus in eo manet, et ipse in Deo.
1JO 4:16 Et nos cognovimus, et credidimus caritati, quam habet Deus in nobis. Deus caritas est: et qui manet in caritate, in Deo manet, et Deus in eo.
1JO 4:17 In hoc perfecta est caritas Dei nobiscum, ut fiduciam habeamus in die judicii: quia sicut ille est, et nos sumus in hoc mundo.
1JO 4:18 Timor non est in caritate: sed perfecta caritas foras mittit timorem, quoniam timor pœnam habet: qui autem timet, non est perfectus in caritate.
1JO 4:19 Nos ergo diligamus Deum, quoniam Deus prior dilexit nos.
1JO 4:20 Si quis dixerit: Quoniam diligo Deum, et fratrem suum oderit, mendax est. Qui enim non diligit fratrem suum quem vidit, Deum, quem non vidit, quomodo potest diligere?
1JO 4:21 Et hoc mandatum habemus a Deo: ut qui diligit Deum, diligat et fratrem suum.
1JO 5:1 Omnis qui credit quoniam Jesus est Christus, ex Deo natus est. Et omnis qui diligit eum qui genuit, diligit et eum qui natus est ex eo.
1JO 5:2 In hoc cognoscimus quoniam diligamus natos Dei, cum Deum diligamus, et mandata ejus faciamus.
1JO 5:3 Hæc est enim caritas Dei, ut mandata ejus custodiamus: et mandata ejus gravia non sunt.
1JO 5:4 Quoniam omne quod natum est ex Deo, vincit mundum: et hæc est victoria, quæ vincit mundum, fides nostra.
1JO 5:5 Quis est, qui vincit mundum, nisi qui credit quoniam Jesus est Filius Dei?
1JO 5:6 Hic est, qui venit per aquam et sanguinem, Jesus Christus: non in aqua solum, sed in aqua et sanguine. Et Spiritus est, qui testificatur quoniam Christus est veritas.
1JO 5:7 Quoniam tres sunt, qui testimonium dant in cælo: Pater, Verbum, et Spiritus Sanctus: et hi tres unum sunt.
1JO 5:8 Et tres sunt, qui testimonium dant in terra: spiritus, et aqua, et sanguis: et hi tres unum sunt.
1JO 5:9 Si testimonium hominum accipimus, testimonium Dei majus est: quoniam hoc est testimonium Dei, quod majus est, quoniam testificatus est de Filio suo.
1JO 5:10 Qui credit in Filium Dei, habet testimonium Dei in se. Qui non credit Filio, mendacem facit eum: quia non credit in testimonium quod testificatus est Deus de Filio suo.
1JO 5:11 Et hoc est testimonium, quoniam vitam æternam dedit nobis Deus: et hæc vita in Filio ejus est.
1JO 5:12 Qui habet Filium, habet vitam: qui non habet Filium, vitam non habet.
1JO 5:13 Hæc scribo vobis ut sciatis quoniam vitam habetis æternam, qui creditis in nomine Filii Dei.
1JO 5:14 Et hæc est fiducia, quam habemus ad eum: quia quodcumque petierimus, secundum voluntatem ejus, audit nos.
1JO 5:15 Et scimus quia audit nos quidquid petierimus: scimus quoniam habemus petitiones quas postulamus ab eo.
1JO 5:16 Qui scit fratrem suum peccare peccatum non ad mortem, petat, et dabitur ei vita peccanti non ad mortem. Est peccatum ad mortem: non pro illo dico ut roget quis.
1JO 5:17 Omnis iniquitas, peccatum est: et est peccatum ad mortem.
1JO 5:18 Scimus quia omnis qui natus est ex Deo, non peccat: sed generatio Dei conservat eum, et malignus non tangit eum.
1JO 5:19 Scimus quoniam ex Deo sumus: et mundus totus in maligno positus est.
1JO 5:20 Et scimus quoniam Filius Dei venit, et dedit nobis sensum ut cognoscamus verum Deum, et simus in vero Filio ejus. Hic est verus Deus, et vita æterna.
1JO 5:21 Filioli, custodite vos a simulacris. Amen.
2JO 1:1 Senior Electæ dominæ, et natis ejus, quos ego diligo in veritate, et non ego solus, sed et omnes qui cognoverunt veritatem,
2JO 1:2 propter veritatem, quæ permanet in nobis, et nobiscum erit in æternum.
2JO 1:3 Sit vobiscum gratia, misericordia, pax a Deo Patre, et a Christo Jesu Filio Patris in veritate, et caritate.
2JO 1:4 Gavisus sum valde, quoniam inveni de filiis tuis ambulantes in veritate, sicut mandatum accepimus a Patre.
2JO 1:5 Et nunc rogo te domina, non tamquam mandatum novum scribens tibi, sed quod habuimus ab initio, ut diligamus alterutrum.
2JO 1:6 Et hæc est caritas, ut ambulemus secundum mandata ejus. Hoc est enim mandatum, ut quemadmodum audistis ab initio, in eo ambuletis.
2JO 1:7 Quoniam multi seductores exierunt in mundum, qui non confitentur Jesum Christum venisse in carnem: hic est seductor, et antichristus.
2JO 1:8 Videte vosmetipsos, ne perdatis quæ operati estis: sed ut mercedem plenam accipiatis.
2JO 1:9 Omnis qui recedit, et non permanet in doctrina Christi, Deum non habet: qui permanet in doctrina, hic et Patrem et Filium habet.
2JO 1:10 Si quis venit ad vos, et hanc doctrinam non affert, nolite recipere eum in domum, nec Ave ei dixeritis.
2JO 1:11 Qui enim dicit illi Ave, communicat operibus ejus malignis.
2JO 1:12 Plura habens vobis scribere, nolui per cartam et atramentum: spero enim me futurum apud vos, et os ad os loqui: ut gaudium vestrum plenum sit.
2JO 1:13 Salutant te filii sororis tuæ Electæ.
3JO 1:1 Senior Gajo carissimo, quem ego diligo in veritate.
3JO 1:2 Carissime, de omnibus orationem facio prospere te ingredi, et valere sicut prospere agit anima tua.
3JO 1:3 Gavisus sum valde venientibus fratribus, et testimonium perhibentibus veritati tuæ, sicut tu in veritate ambulas.
3JO 1:4 Majorem horum non habeo gratiam, quam ut audiam filios meos in veritate ambulare.
3JO 1:5 Carissime, fideliter facis quidquid operaris in fratres, et hoc in peregrinos,
3JO 1:6 qui testimonium reddiderunt caritati tuæ in conspectu ecclesiæ: quos, benefaciens, deduces digne Deo.
3JO 1:7 Pro nomine enim ejus profecti sunt, nihil accipientes a gentibus.
3JO 1:8 Nos ergo debemus suscipere hujusmodi, ut cooperatores simus veritatis.
3JO 1:9 Scripsissem forsitan ecclesiæ: sed is qui amat primatum gerere in eis, Diotrephes, non recipit nos:
3JO 1:10 propter hoc si venero, commonebo ejus opera, quæ facit, verbis malignis garriens in nos: et quasi non ei ista sufficiant, neque ipse suscipit fratres: et eos qui suscipiunt, prohibet, et de ecclesia ejicit.
3JO 1:11 Carissime, noli imitari malum, sed quod bonum est. Qui benefacit, ex Deo est: qui malefacit, non vidit Deum.
3JO 1:12 Demetrio testimonium redditur ab omnibus, et ab ipsa veritate, sed et nos testimonium perhibemus: et nosti quoniam testimonium nostrum verum est.
3JO 1:13 Multa habui tibi scribere: sed nolui per atramentum et calamum scribere tibi.
3JO 1:14 Spero autem protinus te videre, et os ad os loquemur. Pax tibi. Salutant te amici. Saluta amicos nominatim.
JUD 1:1 Judas Jesu Christi servus, frater autem Jacobi, his qui sunt in Deo Patre dilectis, et Christo Jesu conservatis, et vocatis.
JUD 1:2 Misericordia vobis, et pax, et caritas adimpleatur.
JUD 1:3 Carissimi, omnem sollicitudinem faciens scribendi vobis de communi vestra salute, necesse habui scribere vobis: deprecans supercertari semel traditæ sanctis fidei.
JUD 1:4 Subintroierunt enim quidam homines (qui olim præscripti sunt in hoc judicium) impii, Dei nostri gratiam transferentes in luxuriam, et solum Dominatorem, et Dominum nostrum Jesum Christum negantes.
JUD 1:5 Commonere autem vos volo, scientes semel omnia, quoniam Jesus populum de terra Ægypti salvans, secundo eos, qui non crediderunt, perdidit:
JUD 1:6 angelos vero, qui non servaverunt suum principatum, sed dereliquerunt suum domicilium, in judicium magni diei, vinculis æternis sub caligine reservavit.
JUD 1:7 Sicut Sodoma, et Gomorrha, et finitimæ civitates simili modo exfornicatæ, et abeuntes post carnem alteram, factæ sunt exemplum, ignis æterni pœnam sustinentes.
JUD 1:8 Similiter et hi carnem quidem maculant, dominationem autem spernunt, majestatem autem blasphemant.
JUD 1:9 Cum Michaël Archangelus cum diabolo disputans altercaretur de Moysi corpore, non est ausus judicium inferre blasphemiæ: sed dixit: Imperet tibi Dominus.
JUD 1:10 Hi autem quæcumque quidem ignorant, blasphemant: quæcumque autem naturaliter, tamquam muta animalia, norunt, in his corrumpuntur.
JUD 1:11 Væ illis, quia in via Cain abierunt, et errore Balaam mercede effusi sunt, et in contradictione Core perierunt !
JUD 1:12 Hi sunt in epulis suis maculæ, convivantes sine timore, semetipsos pascentes, nubes sine aqua, quæ a ventis circumferentur, arbores autumnales, infructuosæ, bis mortuæ, eradicatæ,
JUD 1:13 fluctus feri maris, despumantes suas confusiones, sidera errantia: quibus procella tenebrarum servata est in æternum.
JUD 1:14 Prophetavit autem et de his septimus ab Adam Enoch, dicens: Ecce venit Dominus in sanctis millibus suis
JUD 1:15 facere judicium contra omnes, et arguere omnes impios de omnibus operibus impietatis eorum, quibus impie egerunt, et de omnibus duris, quæ locuti sunt contra Deum peccatores impii.
JUD 1:16 Hi sunt murmuratores querulosi, secundum desideria sua ambulantes, et os eorum loquitur superba, mirantes personas quæstus causa.
JUD 1:17 Vos autem carissimi, memores estote verborum, quæ prædicta sunt ab apostolis Domini nostri Jesu Christi,
JUD 1:18 qui dicebant vobis, quoniam in novissimo tempore venient illusores, secundum desideria sua ambulantes in impietatibus.
JUD 1:19 Hi sunt, qui segregant semetipsos, animales, Spiritum non habentes.
JUD 1:20 Vos autem carissimi superædificantes vosmetipsos sanctissimæ vestræ fidei, in Spiritu Sancto orantes,
JUD 1:21 vosmetipsos in dilectione Dei servate, exspectantes misericordiam Domini nostri Jesu Christi in vitam æternam.
JUD 1:22 Et hos quidem arguite judicatos:
JUD 1:23 illos vero salvate, de igne rapientes. Aliis autem miseremini in timore: odientes et eam, quæ carnalis est, maculatam tunicam.
JUD 1:24 Ei autem qui potens est vos conservare sine peccato et constituere ante conspectum gloriæ suæ immaculatos in exsultatione in adventu Domini nostri Jesu Christi,
JUD 1:25 soli Deo Salvatori nostro, per Jesum Christum Dominum nostrum, gloria et magnificentia, imperium et potestas ante omne sæculum, et nunc, et in omnia sæcula sæculorum. Amen.
REV 1:1 Apocalypsis Jesu Christi, quam dedit illi Deus palam facere servis suis, quæ oportet fieri cito: et significavit, mittens per angelum suum servo suo Joanni,
REV 1:2 qui testimonium perhibuit verbo Dei, et testimonium Jesu Christi, quæcumque vidit.
REV 1:3 Beatus qui legit, et audit verba prophetiæ hujus, et servat ea, quæ in ea scripta sunt: tempus enim prope est.
REV 1:4 Joannes septem ecclesiis, quæ sunt in Asia. Gratia vobis, et pax ab eo, qui est, et qui erat, et qui venturus est: et a septem spiritibus qui in conspectu throni ejus sunt:
REV 1:5 et a Jesu Christo, qui est testis fidelis, primogenitus mortuorum, et princeps regum terræ, qui dilexit nos, et lavit nos a peccatis nostris in sanguine suo,
REV 1:6 et fecit nos regnum, et sacerdotes Deo et Patri suo: ipsi gloria et imperium in sæcula sæculorum. Amen.
REV 1:7 Ecce venit cum nubibus, et videbit eum omnis oculus, et qui eum pupugerunt. Et plangent se super eum omnes tribus terræ. Etiam: amen.
REV 1:8 Ego sum alpha et omega, principium et finis, dicit Dominus Deus: qui est, et qui erat, et qui venturus est, omnipotens.
REV 1:9 Ego Joannes frater vester, et particeps in tribulatione, et regno, et patientia in Christo Jesu: fui in insula, quæ appellatur Patmos, propter verbum Dei, et testimonium Jesu:
REV 1:10 fui in spiritu in dominica die, et audivi post me vocem magnam tamquam tubæ,
REV 1:11 dicentis: Quod vides, scribe in libro: et mitte septem ecclesiis, quæ sunt in Asia, Epheso, et Smyrnæ, et Pergamo, et Thyatiræ, et Sardis, et Philadelphiæ, et Laodiciæ.
REV 1:12 Et conversus sum ut viderem vocem, quæ loquebatur mecum: et conversus vidi septem candelabra aurea:
REV 1:13 et in medio septem candelabrorum aureorum, similem Filio hominis vestitum podere, et præcinctum ad mamillas zona aurea:
REV 1:14 caput autem ejus, et capilli erant candidi tamquam lana alba, et tamquam nix, et oculi ejus tamquam flamma ignis:
REV 1:15 et pedes ejus similes auricalco, sicut in camino ardenti, et vox illius tamquam vox aquarum multarum:
REV 1:16 et habebat in dextera sua stellas septem: et de ore ejus gladius utraque parte acutus exibat: et facies ejus sicut sol lucet in virtute sua.
REV 1:17 Et cum vidissem eum, cecidi ad pedes ejus tamquam mortuus. Et posuit dexteram suam super me, dicens: Noli timere: ego sum primus, et novissimus,
REV 1:18 et vivus, et fui mortuus, et ecce sum vivens in sæcula sæculorum: et habeo claves mortis, et inferni.
REV 1:19 Scribe ergo quæ vidisti, et quæ sunt, et quæ oportet fieri post hæc.
REV 1:20 Sacramentum septem stellarum, quas vidisti in dextera mea, et septem candelabra aurea: septem stellæ, angeli sunt septem ecclesiarum: et candelabra septem, septem ecclesiæ sunt.
REV 2:1 Angelo Ephesi ecclesiæ scribe: Hæc dicit, qui tenet septem stellas in dextera sua, qui ambulat in medio septem candelabrorum aureorum:
REV 2:2 Scio opera tua, et laborem, et patientiam tuam, et quia non potes sustinere malos: et tentasti eos, qui se dicunt apostolos esse, et non sunt: et invenisti eos mendaces:
REV 2:3 et patientiam habes, et sustinuisti propter nomen meum, et non defecisti.
REV 2:4 Sed habeo adversum te, quod caritatem tuam primam reliquisti.
REV 2:5 Memor esto itaque unde excideris: et age pœnitentiam, et prima opera fac: sin autem, venio tibi, et movebo candelabrum tuum de loco suo, nisi pœnitentiam egeris.
REV 2:6 Sed hoc habes, quia odisti facta Nicolaitarum, quæ et ego odi.
REV 2:7 Qui habet aurem, audiat quid Spiritus dicat ecclesiis: Vincenti dabo edere de ligno vitæ, quod est in paradiso Dei mei.
REV 2:8 Et angelo Smyrnæ ecclesiæ scribe: Hæc dicit primus, et novissimus, qui fuit mortuus, et vivit:
REV 2:9 Scio tribulationem tuam, et paupertatem tuam, sed dives es: et blasphemaris ab his, qui se dicunt Judæos esse, et non sunt, sed sunt synagoga Satanæ.
REV 2:10 Nihil horum timeas quæ passurus es. Ecce missurus est diabolus aliquos ex vobis in carcerem ut tentemini: et habebitis tribulationem diebus decem. Esto fidelis usque ad mortem, et dabo tibi coronam vitæ.
REV 2:11 Qui habet aurem, audiat quid Spiritus dicat ecclesiis: Qui vicerit, non lædetur a morte secunda.
REV 2:12 Et angelo Pergami ecclesiæ scribe: Hæc dicit qui habet rhomphæam utraque parte acutam:
REV 2:13 Scio ubi habitas, ubi sedes est Satanæ: et tenes nomen meum, et non negasti fidem meam. Et in diebus illis Antipas testis meus fidelis, qui occisus est apud vos ubi Satanas habitat.
REV 2:14 Sed habeo adversus te pauca: quia habes illic tenentes doctrinam Balaam, qui docebat Balac mittere scandalum coram filiis Israël, edere, et fornicari:
REV 2:15 ita habes et tu tenentes doctrinam Nicolaitarum.
REV 2:16 Similiter pœnitentiam age: si quominus veniam tibi cito, et pugnabo cum illis in gladio oris mei.
REV 2:17 Qui habet aurem, audiat quid Spiritus dicat ecclesiis: Vincenti dabo manna absconditum, et dabo illi calculum candidum: et in calculo nomen novum scriptum, quod nemo scit, nisi qui accipit.
REV 2:18 Et angelo Thyatiræ ecclesiæ scribe: Hæc dicit Filius Dei, qui habet oculos tamquam flammam ignis, et pedes ejus similes auricalco:
REV 2:19 Novi opera tua, et fidem, et caritatem tuam, et ministerium, et patientiam tuam, et opera tua novissima plura prioribus.
REV 2:20 Sed habeo adversus te pauca: quia permittis mulierem Jezabel, quæ se dicit propheten, docere, et seducere servos meos, fornicari, et manducare de idolothytis.
REV 2:21 Et dedi illi tempus ut pœnitentiam ageret: et non vult pœnitere a fornicatione sua.
REV 2:22 Ecce mittam eam in lectum: et qui mœchantur cum ea, in tribulatione maxima erunt, nisi pœnitentiam ab operibus suis egerint.
REV 2:23 Et filios ejus interficiam in morte, et scient omnes ecclesiæ, quia ego sum scrutans renes, et corda: et dabo unicuique vestrum secundum opera sua. Vobis autem dico,
REV 2:24 et ceteris qui Thyatiræ estis: quicumque non habent doctrinam hanc, et qui non cognoverunt altitudines Satanæ, quemadmodum dicunt, non mittam super vos aliud pondus:
REV 2:25 tamen id quod habetis, tenete donec veniam.
REV 2:26 Et qui vicerit, et custodierit usque in finem opera mea, dabo illi potestatem super gentes,
REV 2:27 et reget eas in virga ferrea, et tamquam vas figuli confringentur,
REV 2:28 sicut et ego accepi a Patre meo: et dabo illi stellam matutinam.
REV 2:29 Qui habet aurem, audiat quid Spiritus dicat ecclesiis.
REV 3:1 Et angelo ecclesiæ Sardis scribe: Hæc dicit qui habet septem spiritus Dei, et septem stellas: Scio opera tua, quia nomen habes quod vivas, et mortuus es.
REV 3:2 Esto vigilans, et confirma cetera, quæ moritura erant. Non enim invenio opera tua plena coram Deo meo.
REV 3:3 In mente ergo habe qualiter acceperis, et audieris, et serva, et pœnitentiam age. Si ergo non vigilaveris, veniam ad te tamquam fur et nescies qua hora veniam ad te.
REV 3:4 Sed habes pauca nomina in Sardis qui non inquinaverunt vestimenta sua: et ambulabunt mecum in albis, quia digni sunt.
REV 3:5 Qui vicerit, sic vestietur vestimentis albis, et non delebo nomen ejus de libro vitæ, et confitebor nomen ejus coram Patre meo, et coram angelis ejus.
REV 3:6 Qui habet aurem, audiat quid Spiritus dicat ecclesiis.
REV 3:7 Et angelo Philadelphiæ ecclesiæ scribe: Hæc dicit Sanctus et Verus, qui habet clavem David: qui aperit, et nemo claudit: claudit, et nemo aperit:
REV 3:8 Scio opera tua. Ecce dedi coram te ostium apertum, quod nemo potest claudere: quia modicam habes virtutem, et servasti verbum meum, et non negasti nomen meum.
REV 3:9 Ecce dabo de synagoga Satanæ, qui dicunt se Judæos esse, et non sunt, sed mentiuntur: ecce faciam illos ut veniant, et adorent ante pedes tuos: et scient quia ego dilexi te,
REV 3:10 quoniam servasti verbum patientiæ meæ, et ego servabo te ab hora tentationis, quæ ventura est in orbem universum tentare habitantes in terra.
REV 3:11 Ecce venio cito: tene quod habes, ut nemo accipiat coronam tuam.
REV 3:12 Qui vicerit, faciam illum columnam in templo Dei mei, et foras non egredietur amplius: et scribam super eum nomen Dei mei, et nomen civitatis Dei mei novæ Jerusalem, quæ descendit de cælo a Deo meo, et nomen meum novum.
REV 3:13 Qui habet aurem, audiat quid Spiritus dicat ecclesiis.
REV 3:14 Et angelo Laodiciæ ecclesiæ scribe: Hæc dicit: Amen, testis fidelis et verus, qui est principium creaturæ Dei.
REV 3:15 Scio opera tua: quia neque frigidus es, neque calidus: utinam frigidus esses, aut calidus:
REV 3:16 sed quia tepidus es, et nec frigidus, nec calidus, incipiam te evomere ex ore meo:
REV 3:17 quia dicis: Quod dives sum, et locupletatus, et nullius egeo: et nescis quia tu es miser, et miserabilis, et pauper, et cæcus, et nudus.
REV 3:18 Suadeo tibi emere a me aurum ignitum probatum, ut locuples fias, et vestimentis albis induaris, et non appareat confusio nuditatis tuæ, et collyrio inunge oculos tuos ut videas.
REV 3:19 Ego quos amo, arguo, et castigo. Æmulare ergo, et pœnitentiam age.
REV 3:20 Ecce sto ad ostium, et pulso: si quis audierit vocem meam, et aperuerit mihi januam, intrabo ad illum, et cœnabo cum illo, et ipse mecum.
REV 3:21 Qui vicerit, dabo ei sedere mecum in throno meo: sicut et ego vici, et sedi cum Patre meo in throno ejus.
REV 3:22 Qui habet aurem, audiat quid Spiritus dicat ecclesiis.
REV 4:1 Post hæc vidi: et ecce ostium apertum in cælo, et vox prima, quam audivi tamquam tubæ loquentis mecum, dicens: Ascende huc, et ostendam tibi quæ oportet fieri post hæc.
REV 4:2 Et statim fui in spiritu: et ecce sedes posita erat in cælo, et supra sedem sedens.
REV 4:3 Et qui sedebat similis erat aspectui lapidis jaspidis, et sardinis: et iris erat in circuitu sedis similis visioni smaragdinæ.
REV 4:4 Et in circuitu sedis sedilia viginti quatuor: et super thronos viginti quatuor seniores sedentes, circumamicti vestimentis albis, et in capitibus eorum coronæ aureæ.
REV 4:5 Et de throno procedebant fulgura, et voces, et tonitrua: et septem lampades ardentes ante thronum, qui sunt septem spiritus Dei.
REV 4:6 Et in conspectu sedis tamquam mare vitreum simile crystallo: et in medio sedis, et in circuitu sedis quatuor animalia plena oculis ante et retro.
REV 4:7 Et animal primum simile leoni, et secundum animal simile vitulo, et tertium animal habens faciem quasi hominis, et quartum animal simile aquilæ volanti.
REV 4:8 Et quatuor animalia, singula eorum habebant alas senas: et in circuitu, et intus plena sunt oculis: et requiem non habebant die ac nocte, dicentia: Sanctus, Sanctus, Sanctus Dominus Deus omnipotens, qui erat, et qui est, et qui venturus est.
REV 4:9 Et cum darent illa animalia gloriam, et honorem, et benedictionem sedenti super thronum, viventi in sæcula sæculorum,
REV 4:10 procidebant viginti quatuor seniores ante sedentem in throno, et adorabant viventem in sæcula sæculorum, et mittebant coronas suas ante thronum, dicentes:
REV 4:11 Dignus es Domine Deus noster accipere gloriam, et honorem, et virtutem: quia tu creasti omnia, et propter voluntatem tuam erant, et creata sunt.
REV 5:1 Et vidi in dextera sedentis supra thronum, librum scriptum intus et foris, signatum sigillis septem.
REV 5:2 Et vidi angelum fortem, prædicantem voce magna: Quis est dignus aperire librum, et solvere signacula ejus?
REV 5:3 Et nemo poterat neque in cælo, neque in terra, neque subtus terram aperire librum, neque respicere illum.
REV 5:4 Et ego flebam multum, quoniam nemo dignus inventus est aperire librum, nec videre eum.
REV 5:5 Et unus de senioribus dixit mihi: Ne fleveris: ecce vicit leo de tribu Juda, radix David, aperire librum, et solvere septem signacula ejus.
REV 5:6 Et vidi: et ecce in medio throni et quatuor animalium, et in medio seniorum, Agnum stantem tamquam occisum, habentem cornua septem, et oculos septem: qui sunt septem spiritus Dei, missi in omnem terram.
REV 5:7 Et venit: et accepit de dextera sedentis in throno librum.
REV 5:8 Et cum aperuisset librum, quatuor animalia, et viginti quatuor seniores ceciderunt coram Agno, habentes singuli citharas, et phialas aureas plenas odoramentorum, quæ sunt orationes sanctorum:
REV 5:9 et cantabant canticum novum, dicentes: Dignus es, Domine, accipere librum, et aperire signacula ejus: quoniam occisus es, et redemisti nos Deo in sanguine tuo ex omni tribu, et lingua, et populo, et natione:
REV 5:10 et fecisti nos Deo nostro regnum, et sacerdotes: et regnabimus super terram.
REV 5:11 Et vidi, et audivi vocem angelorum multorum in circuitu throni, et animalium, et seniorum: et erat numerus eorum millia millium,
REV 5:12 dicentium voce magna: Dignus est Agnus, qui occisus est, accipere virtutem, et divinitatem, et sapientiam, et fortitudinem, et honorem, et gloriam, et benedictionem.
REV 5:13 Et omnem creaturam, quæ in cælo est, et super terram, et sub terra, et quæ sunt in mari, et quæ in eo: omnes audivi dicentes: Sedenti in throno, et Agno, benedictio et honor, et gloria, et potestas in sæcula sæculorum.
REV 5:14 Et quatuor animalia dicebant: Amen. Et viginti quatuor seniores ceciderunt in facies suas: et adoraverunt viventem in sæcula sæculorum.
REV 6:1 Et vidi quod aperuisset Agnus unum de septem sigillis, et audivi unum de quatuor animalibus, dicens tamquam vocem tonitrui: Veni, et vide.
REV 6:2 Et vidi: et ecce equus albus, et qui sedebat super illum, habebat arcum, et data est ei corona, et exivit vincens ut vinceret.
REV 6:3 Et cum aperuisset sigillum secundum, audivi secundum animal, dicens: Veni, et vide.
REV 6:4 Et exivit alius equus rufus: et qui sedebat super illum, datum est ei ut sumeret pacem de terra, et ut invicem se interficiant, et datus est ei gladius magnus.
REV 6:5 Et cum aperuisset sigillum tertium, audivi tertium animal, dicens: Veni, et vide. Et ecce equus niger: et qui sedebat super illum, habebat stateram in manu sua.
REV 6:6 Et audivi tamquam vocem in medio quatuor animalium dicentium: Bilibris tritici denario et tres bilibres hordei denario, et vinum, et oleum ne læseris.
REV 6:7 Et cum aperuisset sigillum quartum, audivi vocem quarti animalis dicentis: Veni, et vide.
REV 6:8 Et ecce equus pallidus: et qui sedebat super eum, nomen illi Mors, et infernus sequebatur eum, et data est illi potestas super quatuor partes terræ, interficere gladio, fame, et morte, et bestiis terræ.
REV 6:9 Et cum aperuisset sigillum quintum, vidi subtus altare animas interfectorum propter verbum Dei, et propter testimonium, quod habebant:
REV 6:10 et clamabant voce magna, dicentes: Usquequo Domine (sanctus et verus), non judicas, et non vindicas sanguinem nostrum de iis qui habitant in terra?
REV 6:11 Et datæ sunt illis singulæ stolæ albæ: et dictum est illis ut requiescerent adhuc tempus modicum donec compleantur conservi eorum, et fratres eorum, qui interficiendi sunt sicut et illi.
REV 6:12 Et vidi cum aperuisset sigillum sextum: et ecce terræmotus magnus factus est, et sol factus est niger tamquam saccus cilicinus: et luna tota facta est sicut sanguis:
REV 6:13 et stellæ de cælo ceciderunt super terram, sicut ficus emittit grossos suos cum a vento magno movetur:
REV 6:14 et cælum recessit sicut liber involutus: et omnis mons, et insulæ de locis suis motæ sunt:
REV 6:15 et reges terræ, et principes, et tribuni, et divites, et fortes, et omnis servus, et liber absconderunt se in speluncis, et in petris montium:
REV 6:16 et dicunt montibus, et petris: Cadite super nos, et abscondite nos a facie sedentis super thronum, et ab ira Agni:
REV 6:17 quoniam venit dies magnus iræ ipsorum: et quis poterit stare?
REV 7:1 Post hæc vidi quatuor angelos stantes super quatuor angulos terræ, tenentes quatuor ventos terræ, ne flarent super terram, neque super mare, neque in ullam arborem.
REV 7:2 Et vidi alterum angelum ascendentem ab ortu solis, habentem signum Dei vivi: et clamavit voce magna quatuor angelis, quibus datum est nocere terræ et mari,
REV 7:3 dicens: Nolite nocere terræ, et mari, neque arboribus, quoadusque signemus servos Dei nostri in frontibus eorum.
REV 7:4 Et audivi numerum signatorum, centum quadraginta quatuor millia signati, ex omni tribu filiorum Israël.
REV 7:5 Ex tribu Juda duodecim millia signati: ex tribu Ruben duodecim millia signati: ex tribu Gad duodecim millia signati:
REV 7:6 ex tribu Aser duodecim millia signati: ex tribu Nephthali duodecim millia signati: ex tribu Manasse duodecim millia signati:
REV 7:7 ex tribu Simeon duodecim millia signati: ex tribu Levi duodecim millia signati: ex tribu Issachar duodecim millia signati:
REV 7:8 ex tribu Zabulon duodecim millia signati: ex tribu Joseph duodecim millia signati: ex tribu Benjamin duodecim millia signati.
REV 7:9 Post hæc vidi turbam magnam, quam dinumerare nemo poterat, ex omnibus gentibus, et tribubus, et populis, et linguis: stantes ante thronum, et in conspectu Agni, amicti stolis albis, et palmæ in manibus eorum:
REV 7:10 et clamabant voce magna, dicentes: Salus Deo nostro, qui sedet super thronum, et Agno.
REV 7:11 Et omnes angeli stabant in circuitu throni, et seniorum, et quatuor animalium: et ceciderunt in conspectu throni in facies suas, et adoraverunt Deum,
REV 7:12 dicentes: Amen. Benedictio, et claritas, et sapientia, et gratiarum actio, honor, et virtus, et fortitudo Deo nostro in sæcula sæculorum. Amen.
REV 7:13 Et respondit unus de senioribus et dixit mihi: Hi, qui amicti sunt stolis albis, qui sunt? et unde venerunt?
REV 7:14 Et dixi illi: Domine mi, tu scis. Et dixit mihi: Hi sunt, qui venerunt de tribulatione magna, et laverunt stolas suas, et dealbaverunt eas in sanguine Agni.
REV 7:15 Ideo sunt ante thronum Dei, et serviunt ei die ac nocte in templo ejus: et qui sedet in throno, habitabit super illos:
REV 7:16 non esurient, neque sitient amplius, nec cadet super illos sol, neque ullus æstus:
REV 7:17 quoniam Agnus, qui in medio throni est, reget illos et deducet eos ad vitæ fontes aquarum, et absterget Deus omnem lacrimam ab oculis eorum.
REV 8:1 Et cum aperuisset sigillum septimum, factum est silentium in cælo, quasi media hora.
REV 8:2 Et vidi septem angelos stantes in conspectu Dei: et datæ sunt illis septem tubæ.
REV 8:3 Et alius angelus venit, et stetit ante altare habens thuribulum aureum: et data sunt illi incensa multa, ut daret de orationibus sanctorum omnium super altare aureum, quod est ante thronum Dei.
REV 8:4 Et ascendit fumus incensorum de orationibus sanctorum de manu angeli coram Deo.
REV 8:5 Et accepit angelus thuribulum, et implevit illud de igne altaris, et misit in terram: et facta sunt tonitrua, et voces, et fulgura, et terræmotus magnus.
REV 8:6 Et septem angeli, qui habebant septem tubas, præparaverunt se ut tuba canerent.
REV 8:7 Et primus angelus tuba cecinit, et facta est grando, et ignis, mista in sanguine, et missum est in terram, et tertia pars terræ combusta est, et tertia pars arborum concremata est, et omne fœnum viride combustum est.
REV 8:8 Et secundus angelus tuba cecinit: et tamquam mons magnus igne ardens missus est in mare, et facta est tertia pars maris sanguis,
REV 8:9 et mortua est tertia pars creaturæ eorum, quæ habebant animas in mari, et tertia pars navium interiit.
REV 8:10 Et tertius angelus tuba cecinit: et cecidit de cælo stella magna, ardens tamquam facula, et cecidit in tertiam partem fluminum, et in fontes aquarum:
REV 8:11 et nomen stellæ dicitur Absinthium, et facta est tertia pars aquarum in absinthium; et multi hominum mortui sunt de aquis, quia amaræ factæ sunt.
REV 8:12 Et quartus angelus tuba cecinit: et percussa est tertia pars solis, et tertia pars lunæ, et tertia pars stellarum, ita ut obscuraretur tertia pars eorum, et diei non luceret pars tertia, et noctis similiter.
REV 8:13 Et vidi, et audivi vocem unius aquilæ volantis per medium cæli dicentis voce magna: Væ, væ, væ habitantibus in terra de ceteris vocibus trium angelorum, qui erant tuba canituri.
REV 9:1 Et quintus angelus tuba cecinit: et vidi stellam de cælo cecidisse in terram, et data est ei clavis putei abyssi.
REV 9:2 Et aperuit puteum abyssi: et ascendit fumus putei, sicut fumus fornacis magnæ: et obscuratus est sol, et aër de fumo putei:
REV 9:3 et de fumo putei exierunt locustæ in terram, et data est illis potestas, sicut habent potestatem scorpiones terræ:
REV 9:4 et præceptum est illis ne læderent fœnum terræ, neque omne viride, neque omnem arborem: nisi tantum homines, qui non habent signum Dei in frontibus suis:
REV 9:5 et datum est illis ne occiderent eos: sed ut cruciarent mensibus quinque: et cruciatus eorum, ut cruciatus scorpii cum percutit hominem.
REV 9:6 Et in diebus illis quærent homines mortem, et non invenient eam: et desiderabunt mori, et fugiet mors ab eis.
REV 9:7 Et similitudines locustarum, similes equis paratis in prælium: et super capita earum tamquam coronæ similes auro: et facies earum tamquam facies hominum.
REV 9:8 Et habebant capillos sicut capillos mulierum. Et dentes earum, sicut dentes leonum erant:
REV 9:9 et habebant loricas sicut loricas ferreas, et vox alarum earum sicut vox curruum equorum multorum currentium in bellum:
REV 9:10 et habebant caudas similes scorpionum, et aculei erant in caudis earum: et potestas earum nocere hominibus mensibus quinque:
REV 9:11 et habebant super se regem angelum abyssi cui nomen hebraice Abaddon, græce autem Apollyon, latine habens nomen Exterminans.
REV 9:12 Væ unum abiit, et ecce veniunt adhuc duo væ post hæc.
REV 9:13 Et sextus angelus tuba cecinit: et audivi vocem unam ex quatuor cornibus altaris aurei, quod est ante oculos Dei,
REV 9:14 dicentem sexto angelo, qui habebat tubam: Solve quatuor angelos, qui alligati sunt in flumine magno Euphrate.
REV 9:15 Et soluti sunt quatuor angeli, qui parati erant in horam, et diem, et mensem, et annum, ut occiderent tertiam partem hominum.
REV 9:16 Et numerus equestris exercitus vicies millies dena millia. Et audivi numerum eorum.
REV 9:17 Et ita vidi equos in visione: et qui sedebant super eos, habebant loricas igneas, et hyacinthinas, et sulphureas, et capita equorum erant tamquam capita leonum: et de ore eorum procedit ignis, et fumus, et sulphur.
REV 9:18 Et ab his tribus plagis occisa est tertia pars hominum de igne, et de fumo, et sulphure, quæ procedebant de ore ipsorum.
REV 9:19 Potestas enim equorum in ore eorum est, et in caudis eorum, nam caudæ eorum similes serpentibus, habentes capita: et in his nocent.
REV 9:20 Et ceteri homines, qui non sunt occisi in his plagis, neque pœnitentiam egerunt de operibus manuum suarum, ut non adorarent dæmonia, et simulacra aurea, et argentea, et ærea, et lapidea, et lignea, quæ neque videre possunt, neque audire, neque ambulare,
REV 9:21 et non egerunt pœnitentiam ab homicidiis suis, neque a veneficiis suis, neque a fornicatione sua, neque a furtis suis.
REV 10:1 Et vidi alium angelum fortem descendentem de cælo amictum nube, et iris in capite ejus, et facies ejus erat ut sol, et pedes ejus tamquam columnæ ignis:
REV 10:2 et habebat in manu sua libellum apertum: et posuit pedem suum dextrum super mare, sinistrum autem super terram:
REV 10:3 et clamavit voce magna, quemadmodum cum leo rugit. Et cum clamasset, locuta sunt septem tonitrua voces suas.
REV 10:4 Et cum locuta fuissent septem tonitrua voces suas, ego scripturus eram: et audivi vocem de cælo dicentem mihi: Signa quæ locuta sunt septem tonitrua: et noli ea scribere.
REV 10:5 Et angelus, quem vidi stantem super mare et super terram, levavit manum suam ad cælum:
REV 10:6 et juravit per viventem in sæcula sæculorum, qui creavit cælum, et ea quæ in eo sunt: et terram, et ea quæ in ea sunt: et mare, et ea quæ in eo sunt: Quia tempus non erit amplius:
REV 10:7 sed in diebus vocis septimi angeli, cum cœperit tuba canere, consummabitur mysterium Dei sicut evangelizavit per servos suos prophetas.
REV 10:8 Et audivi vocem de cælo iterum loquentem mecum, et dicentem: Vade, et accipe librum apertum de manu angeli stantis super mare, et super terram.
REV 10:9 Et abii ad angelum, dicens ei, ut daret mihi librum. Et dixit mihi: Accipe librum, et devora illum: et faciet amaricari ventrem tuum, sed in ore tuo erit dulce tamquam mel.
REV 10:10 Et accepi librum de manu angeli, et devoravi illum: et erat in ore meo tamquam mel dulce, et cum devorassem eum, amaricatus est venter meus:
REV 10:11 et dixit mihi: Oportet te iterum prophetare gentibus, et populis, et linguis, et regibus multis.
REV 11:1 Et datus est mihi calamus similis virgæ, et dictum est mihi: Surge, et metire templum Dei, et altare, et adorantes in eo:
REV 11:2 atrium autem, quod est foris templum, ejice foras, et ne metiaris illud: quoniam datum est gentibus, et civitatem sanctam calcabunt mensibus quadraginta duobus:
REV 11:3 et dabo duobus testibus meis, et prophetabunt diebus mille ducentis sexaginta, amicti saccis.
REV 11:4 Hi sunt duæ olivæ et duo candelabra in conspectu Domini terræ stantes.
REV 11:5 Et si quis voluerit eos nocere, ignis exiet de ore eorum, et devorabit inimicos eorum: et si quis voluerit eos lædere, sic oportet eum occidi.
REV 11:6 Hi habent potestatem claudendi cælum, ne pluat diebus prophetiæ ipsorum: et potestatem habent super aquas convertendi eas in sanguinem, et percutere terram omni plaga quotiescumque voluerint.
REV 11:7 Et cum finierint testimonium suum, bestia, quæ ascendit de abysso, faciet adversum eos bellum, et vincet illos, et occidet eos.
REV 11:8 Et corpora eorum jacebunt in plateis civitatis magnæ, quæ vocatur spiritualiter Sodoma, et Ægyptus, ubi et Dominus eorum crucifixus est.
REV 11:9 Et videbunt de tribubus, et populis, et linguis, et gentibus corpora eorum per tres dies et dimidium: et corpora eorum non sinent poni in monumentis:
REV 11:10 et inhabitantes terram gaudebunt super illos, et jucundabuntur: et munera mittent invicem, quoniam hi duo prophetæ cruciaverunt eos, qui habitabant super terram.
REV 11:11 Et post dies tres et dimidium, spiritus vitæ a Deo intravit in eos. Et steterunt super pedes suos, et timor magnus cecidit super eos qui viderunt eos.
REV 11:12 Et audierunt vocem magnam de cælo, dicentem eis: Ascendite huc. Et ascenderunt in cælum in nube: et viderunt illos inimici eorum.
REV 11:13 Et in illa hora factus est terræmotus magnus, et decima pars civitatis cecidit: et occisa sunt in terræmotu nomina hominum septem millia: et reliqui in timorem sunt missi, et dederunt gloriam Deo cæli.
REV 11:14 Væ secundum abiit: et ecce væ tertium veniet cito.
REV 11:15 Et septimus angelus tuba cecinit: et factæ sunt voces magnæ in cælo dicentes: Factum est regnum hujus mundi, Domini nostri et Christi ejus, et regnabit in sæcula sæculorum. Amen.
REV 11:16 Et viginti quatuor seniores, qui in conspectu Dei sedent in sedibus suis, ceciderunt in facies suas, et adoraverunt Deum, dicentes:
REV 11:17 Gratias agimus tibi, Domine Deus omnipotens, qui es, et qui eras, et qui venturus es: quia accepisti virtutem tuam magnam, et regnasti.
REV 11:18 Et iratæ sunt gentes, et advenit ira tua et tempus mortuorum judicari, et reddere mercedem servis tuis prophetis, et sanctis, et timentibus nomen tuum pusillis et magnis, et exterminandi eos qui corruperunt terram.
REV 11:19 Et apertum est templum Dei in cælo: et visa est arca testamenti ejus in templo ejus, et facta sunt fulgura, et voces, et terræmotus, et grando magna.
REV 12:1 Et signum magnum apparuit in cælo: mulier amicta sole, et luna sub pedibus ejus, et in capite ejus corona stellarum duodecim:
REV 12:2 et in utero habens, clamabat parturiens, et cruciabatur ut pariat.
REV 12:3 Et visum est aliud signum in cælo: et ecce draco magnus rufus habens capita septem, et cornua decem: et in capitibus ejus diademata septem,
REV 12:4 et cauda ejus trahebat tertiam partem stellarum cæli, et misit eas in terram: et draco stetit ante mulierem, quæ erat paritura, ut cum peperisset, filium ejus devoraret.
REV 12:5 Et peperit filium masculum, qui recturus erat omnes gentes in virga ferrea: et raptus est filius ejus ad Deum, et ad thronum ejus,
REV 12:6 et mulier fugit in solitudinem ubi habebat locum paratum a Deo, ut ibi pascant eam diebus mille ducentis sexaginta.
REV 12:7 Et factum est prælium magnum in cælo: Michaël et angeli ejus præliabantur cum dracone, et draco pugnabat, et angeli ejus:
REV 12:8 et non valuerunt, neque locus inventus est eorum amplius in cælo.
REV 12:9 Et projectus est draco ille magnus, serpens antiquus, qui vocatur diabolus, et Satanas, qui seducit universum orbem: et projectus est in terram, et angeli ejus cum illo missi sunt.
REV 12:10 Et audivi vocem magnam in cælo dicentem: Nunc facta est salus, et virtus, et regnum Dei nostri, et potestas Christi ejus: quia projectus est accusator fratrum nostrorum, qui accusabat illos ante conspectum Dei nostri die ac nocte.
REV 12:11 Et ipsi vicerunt eum propter sanguinem Agni, et propter verbum testimonii sui, et non dilexerunt animas suas usque ad mortem.
REV 12:12 Propterea lætamini cæli, et qui habitatis in eis. Væ terræ, et mari, quia descendit diabolus ad vos habens iram magnam, sciens quod modicum tempus habet.
REV 12:13 Et postquam vidit draco quod projectus esset in terram, persecutus est mulierem, quæ peperit masculum:
REV 12:14 et datæ sunt mulieri alæ duæ aquilæ magnæ ut volaret in desertum in locum suum, ubi alitur per tempus et tempora, et dimidium temporis a facie serpentis.
REV 12:15 Et misit serpens ex ore suo post mulierem, aquam tamquam flumen, ut eam faceret trahi a flumine.
REV 12:16 Et adjuvit terra mulierem, et aperuit terra os suum, et absorbuit flumen, quod misit draco de ore suo.
REV 12:17 Et iratus est draco in mulierem: et abiit facere prælium cum reliquis de semine ejus, qui custodiunt mandata Dei, et habent testimonium Jesu Christi.
REV 12:18 Et stetit supra arenam maris.
REV 13:1 Et vidi de mari bestiam ascendentem habentem capita septem, et cornua decem, et super cornua ejus decem diademata, et super capita ejus nomina blasphemiæ.
REV 13:2 Et bestia, quam vidi, similis erat pardo, et pedes ejus sicut pedes ursi, et os ejus sicut os leonis. Et dedit illi draco virtutem suam, et potestatem magnam.
REV 13:3 Et vidi unum de capitibus suis quasi occisum in mortem: et plaga mortis ejus curata est. Et admirata est universa terra post bestiam.
REV 13:4 Et adoraverunt draconem, qui dedit potestatem bestiæ: et adoraverunt bestiam, dicentes: Quis similis bestiæ? et quis poterit pugnare cum ea?
REV 13:5 Et datum est ei os loquens magna et blasphemias: et data est ei potestas facere menses quadraginta duos.
REV 13:6 Et aperuit os suum in blasphemias ad Deum, blasphemare nomen ejus, et tabernaculum ejus, et eos qui in cælo habitant.
REV 13:7 Et est datum illi bellum facere cum sanctis, et vincere eos. Et data est illi potestas in omnem tribum, et populum, et linguam, et gentem,
REV 13:8 et adoraverunt eam omnes, qui inhabitant terram: quorum non sunt scripta nomina in libro vitæ Agni, qui occisus est ab origine mundi.
REV 13:9 Si quis habet aurem, audiat.
REV 13:10 Qui in captivitatem duxerit, in captivitatem vadet: qui in gladio occiderit, oportet eum gladio occidi. Hic est patientia, et fides sanctorum.
REV 13:11 Et vidi aliam bestiam ascendentem de terra, et habebat cornua duo similia Agni, et loquebatur sicut draco.
REV 13:12 Et potestatem prioris bestiæ omnem faciebat in conspectu ejus: et fecit terram, et habitantes in ea, adorare bestiam primam, cujus curata est plaga mortis.
REV 13:13 Et fecit signa magna, ut etiam ignem faceret de cælo descendere in terram in conspectu hominum.
REV 13:14 Et seduxit habitantes in terra propter signa, quæ data sunt illi facere in conspectu bestiæ, dicens habitantibus in terra, ut faciant imaginem bestiæ, quæ habet plagam gladii, et vixit.
REV 13:15 Et datum est illi ut daret spiritum imagini bestiæ, et ut loquatur imago bestiæ: et faciat ut quicumque non adoraverint imaginem bestiæ, occidantur.
REV 13:16 Et faciet omnes pusillos, et magnos, et divites, et pauperes, et liberos, et servos habere caracterem in dextera manu sua, aut in frontibus suis:
REV 13:17 et nequis possit emere, aut vendere, nisi qui habet caracterem, aut nomen bestiæ, aut numerum nominis ejus.
REV 13:18 Hic sapientia est. Qui habet intellectum, computet numerum bestiæ. Numerus enim hominis est: et numerus ejus sexcenti sexaginta sex.
REV 14:1 Et vidi: et ecce Agnus stabat supra montem Sion, et cum eo centum quadraginta quatuor millia, habentes nomen ejus, et nomen Patris ejus scriptum in frontibus suis.
REV 14:2 Et audivi vocem de cælo, tamquam vocem aquarum multarum, et tamquam vocem tonitrui magni: et vocem, quam audivi, sicut citharœdorum citharizantium in citharis suis.
REV 14:3 Et cantabant quasi canticum novum ante sedem, et ante quatuor animalia, et seniores: et nemo poterat dicere canticum, nisi illa centum quadraginta quatuor millia, qui empti sunt de terra.
REV 14:4 Hi sunt, qui cum mulieribus non sunt coinquinati: virgines enim sunt. Hi sequuntur Agnum quocumque ierit. Hi empti sunt ex hominibus primitiæ Deo, et Agno:
REV 14:5 et in ore eorum non est inventum mendacium: sine macula enim sunt ante thronum Dei.
REV 14:6 Et vidi alterum angelum volantem per medium cæli, habentem Evangelium æternum, ut evangelizaret sedentibus super terram, et super omnem gentem, et tribum, et linguam, et populum:
REV 14:7 dicens magna voce: Timete Dominum, et date illi honorem, quia venit hora judicii ejus: et adorate eum, qui fecit cælum, et terram, mare, et fontes aquarum.
REV 14:8 Et alius angelus secutus est dicens: Cecidit, cecidit Babylon illa magna: quæ a vino iræ fornicationis suæ potavit omnes gentes.
REV 14:9 Et tertius angelus secutus est illos, dicens voce magna: Si quis adoraverit bestiam, et imaginem ejus, et acceperit caracterem in fronte sua, aut in manu sua:
REV 14:10 et hic bibet de vino iræ Dei, quod mistum est mero in calice iræ ipsius, et cruciabitur igne, et sulphure in conspectu angelorum sanctorum, et ante conspectum Agni:
REV 14:11 et fumus tormentorum eorum ascendet in sæcula sæculorum: nec habent requiem die ac nocte, qui adoraverunt bestiam, et imaginem ejus, et si quis acceperit caracterem nominis ejus.
REV 14:12 Hic patientia sanctorum est, qui custodiunt mandata Dei, et fidem Jesu.
REV 14:13 Et audivi vocem de cælo, dicentem mihi: Scribe: Beati mortui qui in Domino moriuntur. Amodo jam dicit Spiritus, ut requiescant a laboribus suis: opera enim illorum sequuntur illos.
REV 14:14 Et vidi: et ecce nubem candidam, et super nubem sedentem similem Filio hominis, habentem in capite suo coronam auream, et in manu sua falcem acutam.
REV 14:15 Et alius angelus exivit de templo, clamans voce magna ad sedentem super nubem: Mitte falcem tuam, et mete, quia venit hora ut metatur, quoniam aruit messis terræ.
REV 14:16 Et misit qui sedebat super nubem, falcem suam in terram, et demessa est terra.
REV 14:17 Et alius angelus exivit de templo, quod est in cælo, habens et ipse falcem acutam.
REV 14:18 Et alius angelus exivit de altari, qui habebat potestatem supra ignem: et clamavit voce magna ad eum qui habebat falcem acutam, dicens: Mitte falcem tuam acutam, et vindemia botros vineæ terræ: quoniam maturæ sunt uvæ ejus.
REV 14:19 Et misit angelus falcem suam acutam in terram, et vindemiavit vineam terræ, et misit in lacum iræ Dei magnum:
REV 14:20 et calcatus est lacus extra civitatem, et exivit sanguis de lacu usque ad frenos equorum per stadia mille sexcenta.
REV 15:1 Et vidi aliud signum in cælo magnum et mirabile, angelos septem, habentes plagas septem novissimas: quoniam in illis consummata est ira Dei.
REV 15:2 Et vidi tamquam mare vitreum mistum igne, et eos, qui vicerunt bestiam, et imaginem ejus, et numerum nominis ejus, stantes super mare vitreum, habentes citharas Dei:
REV 15:3 et cantantes canticum Moysi servi Dei, et canticum Agni, dicentes: Magna et mirabilia sunt opera tua, Domine Deus omnipotens: justæ et veræ sunt viæ tuæ, Rex sæculorum.
REV 15:4 Quis non timebit te, Domine, et magnificabit nomen tuum? quia solus pius es: quoniam omnes gentes venient, et adorabunt in conspectu tuo, quoniam judicia tua manifesta sunt.
REV 15:5 Et post hæc vidi: et ecce apertum est templum tabernaculi testimonii in cælo,
REV 15:6 et exierunt septem angeli habentes septem plagas de templo, vestiti lino mundo et candido, et præcincti circa pectora zonis aureis.
REV 15:7 Et unum de quatuor animalibus dedit septem angelis septem phialas aureas, plenas iracundiæ Dei viventis in sæcula sæculorum.
REV 15:8 Et impletum est templum fumo a majestate Dei, et de virtute ejus: et nemo poterat introire in templum, donec consummarentur septem plagæ septem angelorum.
REV 16:1 Et audivi vocem magnam de templo, dicentem septem angelis: Ite, et effundite septem phialas iræ Dei in terram.
REV 16:2 Et abiit primus, et effudit phialam suam in terram, et factum est vulnus sævum et pessimum in homines, qui habebant caracterem bestiæ, et in eos qui adoraverunt imaginem ejus.
REV 16:3 Et secundus angelus effudit phialam suam in mare, et factus est sanguis tamquam mortui: et omnis anima vivens mortua est in mari.
REV 16:4 Et tertius effudit phialam suam super flumina, et super fontes aquarum, et factus est sanguis.
REV 16:5 Et audivi angelum aquarum dicentem: Justus es, Domine, qui es, et qui eras sanctus, qui hæc judicasti:
REV 16:6 quia sanguinem sanctorum et prophetarum effuderunt, et sanguinem eis dedisti bibere: digni enim sunt.
REV 16:7 Et audivi alterum ab altari dicentem: Etiam Domine Deus omnipotens, vera et justa judicia tua.
REV 16:8 Et quartus angelus effudit phialam suam in solem, et datum est illi æstu affligere homines, et igni:
REV 16:9 et æstuaverunt homines æstu magno, et blasphemaverunt nomen Dei habentis potestatem super has plagas, neque egerunt pœnitentiam ut darent illi gloriam.
REV 16:10 Et quintus angelus effudit phialam suam super sedem bestiæ: et factum est regnum ejus tenebrosum, et commanducaverunt linguas suas præ dolore:
REV 16:11 et blasphemaverunt Deum cæli præ doloribus, et vulneribus suis, et non egerunt pœnitentiam ex operibus suis.
REV 16:12 Et sextus angelus effudit phialam suam in flumen illud magnum Euphraten: et siccavit aquam ejus, ut præpararetur via regibus ab ortu solis.
REV 16:13 Et vidi de ore draconis, et de ore bestiæ, et de ore pseudoprophetæ spiritus tres immundos in modum ranarum.
REV 16:14 Sunt enim spiritus dæmoniorum facientes signa, et procedunt ad reges totius terræ congregare illos in prælium ad diem magnum omnipotentis Dei.
REV 16:15 Ecce venio sicut fur. Beatus qui vigilat, et custodit vestimenta sua, ne nudus ambulet, et videant turpitudinem ejus.
REV 16:16 Et congregabit illos in locum qui vocatur hebraice Armagedon.
REV 16:17 Et septimus angelus effudit phialam suam in aërem, et exivit vox magna de templo a throno, dicens: Factum est.
REV 16:18 Et facta sunt fulgura, et voces, et tonitrua, et terræmotus factus est magnus, qualis numquam fuit ex quo homines fuerunt super terram: talis terræmotus, sic magnus.
REV 16:19 Et facta est civitas magna in tres partes: et civitates gentium ceciderunt. Et Babylon magna venit in memoriam ante Deum, dare illi calicem vini indignationis iræ ejus.
REV 16:20 Et omnis insula fugit, et montes non sunt inventi.
REV 16:21 Et grando magna sicut talentum descendit de cælo in homines: et blasphemaverunt Deum homines propter plagam grandinis: quoniam magna facta est vehementer.
REV 17:1 Et venit unus de septem angelis, qui habebant septem phialas, et locutus est mecum, dicens: Veni, ostendam tibi damnationem meretricis magnæ, quæ sedet super aquas multas,
REV 17:2 cum qua fornicati sunt reges terræ, et inebriati sunt qui inhabitant terram de vino prostitutionis ejus.
REV 17:3 Et abstulit me in spiritu in desertum. Et vidi mulierem sedentem super bestiam coccineam, plenam nominibus blasphemiæ, habentem capita septem, et cornua decem.
REV 17:4 Et mulier erat circumdata purpura, et coccino, et inaurata auro, et lapide pretioso, et margaritis, habens poculum aureum in manu sua, plenum abominatione, et immunditia fornicationis ejus.
REV 17:5 Et in fronte ejus nomen scriptum: Mysterium: Babylon magna, mater fornicationum, et abominationum terræ.
REV 17:6 Et vidi mulierem ebriam de sanguine sanctorum, et de sanguine martyrum Jesu. Et miratus sum cum vidissem illam admiratione magna.
REV 17:7 Et dixit mihi angelus: Quare miraris? ego dicam tibi sacramentum mulieris, et bestiæ, quæ portat eam, quæ habet capita septem, et cornua decem.
REV 17:8 Bestia, quam vidisti, fuit, et non est, et ascensura est de abysso, et in interitum ibit: et mirabuntur inhabitantes terram (quorum non sunt scripta nomina in libro vitæ a constitutione mundi) videntes bestiam, quæ erat, et non est.
REV 17:9 Et hic est sensus, qui habet sapientiam. Septem capita, septem montes sunt, super quos mulier sedet, et reges septem sunt.
REV 17:10 Quinque ceciderunt, unus est, et alius nondum venit: et cum venerit, oportet illum breve tempus manere.
REV 17:11 Et bestia, quæ erat, et non est: et ipsa octava est: et de septem est, et in interitum vadit.
REV 17:12 Et decem cornua, quæ vidisti, decem reges sunt: qui regnum nondum acceperunt, sed potestatem tamquam reges una hora accipient post bestiam.
REV 17:13 Hi unum consilium habent, et virtutem, et potestatem suam bestiæ tradent.
REV 17:14 Hi cum Agno pugnabunt, et Agnus vincet illos: quoniam Dominus dominorum est, et Rex regum, et qui cum illo sunt, vocati, electi, et fideles.
REV 17:15 Et dixit mihi: Aquæ, quas vidisti ubi meretrix sedet, populi sunt, et gentes, et linguæ.
REV 17:16 Et decem cornua, quæ vidisti in bestia: hi odient fornicariam, et desolatam facient illam, et nudam, et carnes ejus manducabunt, et ipsam igni concremabunt.
REV 17:17 Deus enim dedit in corda eorum ut faciant quod placitum est illi: ut dent regnum suum bestiæ donec consummentur verba Dei.
REV 17:18 Et mulier, quam vidisti, est civitas magna, quæ habet regnum super reges terræ.
REV 18:1 Et post hæc vidi alium angelum descendentem de cælo, habentem potestatem magnam: et terra illuminata est a gloria ejus.
REV 18:2 Et exclamavit in fortitudine, dicens: Cecidit, cecidit Babylon magna: et facta est habitatio dæmoniorum, et custodia omnis spiritus immundi, et custodia omnis volucris immundæ, et odibilis:
REV 18:3 quia de vino iræ fornicationis ejus biberunt omnes gentes: et reges terræ cum illa fornicati sunt: et mercatores terræ de virtute deliciarum ejus divites facti sunt.
REV 18:4 Et audivi aliam vocem de cælo, dicentem: Exite de illa populus meus: ut ne participes sitis delictorum ejus, et de plagis ejus non accipiatis.
REV 18:5 Quoniam pervenerunt peccata ejus usque ad cælum, et recordatus est Dominus iniquitatum ejus.
REV 18:6 Reddite illi sicut et ipsa reddidit vobis: et duplicate duplicia secundum opera ejus: in poculo, quo miscuit, miscete illi duplum.
REV 18:7 Quantum glorificavit se, et in deliciis fuit, tantum date illi tormentum et luctum: quia in corde suo dicit: Sedeo regina: et vidua non sum, et luctum non videbo.
REV 18:8 Ideo in una die venient plagæ ejus, mors, et luctus, et fames, et igne comburetur: quia fortis est Deus, qui judicabit illam.
REV 18:9 Et flebunt, et plangent se super illam reges terræ, qui cum illa fornicati sunt, et in deliciis vixerunt, cum viderint fumum incendii ejus:
REV 18:10 longe stantes propter timorem tormentorum ejus, dicentes: Væ, væ civitas illa magna Babylon, civitas illa fortis: quoniam una hora venit judicium tuum.
REV 18:11 Et negotiatores terræ flebunt, et lugebunt super illam: quoniam merces eorum nemo emet amplius:
REV 18:12 merces auri, et argenti, et lapidis pretiosi, et margaritæ, et byssi, et purpuræ, et serici, et cocci (et omne lignum thyinum, et omnia vasa eboris, et omnia vasa de lapide pretioso, et æramento, et ferro, et marmore,
REV 18:13 et cinnamomum) et odoramentorum, et unguenti, et thuris, et vini, et olei, et similæ, et tritici, et jumentorum, et ovium, et equorum, et rhedarum, et mancipiorum, et animarum hominum.
REV 18:14 Et poma desiderii animæ tuæ discesserunt a te, et omnia pinguia et præclara perierunt a te, et amplius illa jam non invenient.
REV 18:15 Mercatores horum, qui divites facti sunt, ab ea longe stabunt propter timorem tormentorum ejus, flentes, ac lugentes,
REV 18:16 et dicentes: Væ, væ civitas illa magna, quæ amicta erat bysso, et purpura, et cocco, et deaurata erat auro, et lapide pretioso, et margaritis:
REV 18:17 quoniam una hora destitutæ sunt tantæ divitiæ, et omnis gubernator, et omnis qui in lacum navigat, et nautæ, et qui in mari operantur, longe steterunt,
REV 18:18 et clamaverunt videntes locum incendii ejus, dicentes: Quæ similis civitati huic magnæ?
REV 18:19 et miserunt pulverem super capita sua, et clamaverunt flentes, et lugentes, dicentes: Væ, væ civitas illa magna, in qua divites facti sunt omnes, qui habebant naves in mari de pretiis ejus: quoniam una hora desolata est.
REV 18:20 Exsulta super eam cælum, et sancti apostoli, et prophetæ: quoniam judicavit Deus judicium vestrum de illa.
REV 18:21 Et sustulit unus angelus fortis lapidem quasi molarem magnum, et misit in mare, dicens: Hoc impetu mittetur Babylon civitas illa magna, et ultra jam non invenietur.
REV 18:22 Et vox citharœdorum, et musicorum, et tibia canentium, et tuba non audietur in te amplius: et omnis artifex omnis artis non invenietur in te amplius: et vox molæ non audietur in te amplius:
REV 18:23 et lux lucernæ non lucebit in te amplius: et vox sponsi et sponsæ non audietur adhuc in te: quia mercatores tui erant principes terræ, quia in veneficiis tuis erraverunt omnes gentes.
REV 18:24 Et in ea sanguis prophetarum et sanctorum inventus est: et omnium qui interfecti sunt in terra.
REV 19:1 Post hæc audivi quasi vocem turbarum multarum in cælo dicentium: Alleluja: salus, et gloria, et virtus Deo nostro est:
REV 19:2 quia vera et justa judicia sunt ejus, qui judicavit de meretrice magna, quæ corrupit terram in prostitutione sua, et vindicavit sanguinem servorum suorum de manibus ejus.
REV 19:3 Et iterum dixerunt: Alleluja. Et fumus ejus ascendit in sæcula sæculorum.
REV 19:4 Et ceciderunt seniores viginti quatuor, et quatuor animalia, et adoraverunt Deum sedentem super thronum, dicentes: Amen: alleluja.
REV 19:5 Et vox de throno exivit, dicens: Laudem dicite Deo nostro omnes servi ejus: et qui timetis eum pusilli et magni.
REV 19:6 Et audivi quasi vocem turbæ magnæ, et sicut vocem aquarum multarum, et sicut vocem tonitruorum magnorum, dicentium: Alleluja: quoniam regnavit Dominus Deus noster omnipotens.
REV 19:7 Gaudeamus, et exsultemus: et demus gloriam ei: quia venerunt nuptiæ Agni, et uxor ejus præparavit se.
REV 19:8 Et datum est illi ut cooperiat se byssino splendenti et candido. Byssinum enim justificationes sunt sanctorum.
REV 19:9 Et dixit mihi: Scribe: Beati qui ad cœnam nuptiarum Agni vocati sunt; et dixit mihi: Hæc verba Dei vera sunt.
REV 19:10 Et cecidi ante pedes ejus, ut adorarem eum. Et dicit mihi: Vide ne feceris: conservus tuus sum, et fratrum tuorum habentium testimonium Jesu. Deum adora. Testimonium enim Jesu est spiritus prophetiæ.
REV 19:11 Et vidi cælum apertum, et ecce equus albus, et qui sedebat super eum, vocabatur Fidelis, et Verax, et cum justitia judicat et pugnat.
REV 19:12 Oculi autem ejus sicut flamma ignis, et in capite ejus diademata multa, habens nomen scriptum, quod nemo novit nisi ipse.
REV 19:13 Et vestitus erat veste aspersa sanguine: et vocatur nomen ejus: Verbum Dei.
REV 19:14 Et exercitus qui sunt in cælo, sequebantur eum in equis albis, vestiti byssino albo et mundo.
REV 19:15 Et de ore ejus procedit gladius ex utraque parte acutus, ut in ipso percutiat gentes. Et ipse reget eas in virga ferrea: et ipse calcat torcular vini furoris iræ Dei omnipotentis.
REV 19:16 Et habet in vestimento et in femore suo scriptum: Rex regum et Dominus dominantium.
REV 19:17 Et vidi unum angelum stantem in sole, et clamavit voce magna, dicens omnibus avibus, quæ volabant per medium cæli: Venite, et congregamini ad cœnam magnam Dei:
REV 19:18 ut manducetis carnes regum, et carnes tribunorum, et carnes fortium, et carnes equorum, et sedentium in ipsis, et carnes omnium liberorum, et servorum, et pusillorum et magnorum.
REV 19:19 Et vidi bestiam, et reges terræ, et exercitus eorum congregatos ad faciendum prælium cum illo, qui sedebat in equo, et cum exercitu ejus.
REV 19:20 Et apprehensa est bestia, et cum ea pseudopropheta: qui fecit signa coram ipso, quibus seduxit eos, qui acceperunt caracterem bestiæ, et qui adoraverunt imaginem ejus. Vivi missi sunt hi duo in stagnum ignis ardentis sulphure:
REV 19:21 et ceteri occisi sunt in gladio sedentis super equum, qui procedit de ore ipsius: et omnes aves saturatæ sunt carnibus eorum.
REV 20:1 Et vidi angelum descendentem de cælo, habentem clavem abyssi, et catenam magnam in manu sua.
REV 20:2 Et apprehendit draconem, serpentem antiquum, qui est diabolus, et Satanas, et ligavit eum per annos mille:
REV 20:3 et misit eum in abyssum, et clausit, et signavit super illum ut non seducat amplius gentes, donec consummentur mille anni: et post hæc oportet illum solvi modico tempore.
REV 20:4 Et vidi sedes, et sederunt super eas, et judicium datum est illis: et animas decollatorum propter testimonium Jesu, et propter verbum Dei, et qui non adoraverunt bestiam, neque imaginem ejus, nec acceperunt caracterem ejus in frontibus, aut in manibus suis, et vixerunt, et regnaverunt cum Christo mille annis.
REV 20:5 Ceteri mortuorum non vixerunt, donec consummentur mille anni. Hæc est resurrectio prima.
REV 20:6 Beatus, et sanctus, qui habet partem in resurrectione prima: in his secunda mors non habet potestatem: sed erunt sacerdotes Dei et Christi, et regnabunt cum illo mille annis.
REV 20:7 Et cum consummati fuerint mille anni, solvetur Satanas de carcere suo, et exibit, et seducet gentes, quæ sunt super quatuor angulos terræ, Gog, et Magog, et congregabit eos in prælium, quorum numerus est sicut arena maris.
REV 20:8 Et ascenderunt super latitudinem terræ, et circuierunt castra sanctorum, et civitatem dilectam.
REV 20:9 Et descendit ignis a Deo de cælo, et devoravit eos: et diabolus, qui seducebat eos, missus est in stagnum ignis, et sulphuris, ubi et bestia
REV 20:10 et pseudopropheta cruciabuntur die ac nocte in sæcula sæculorum.
REV 20:11 Et vidi thronum magnum candidum, et sedentem super eum, a cujus conspectu fugit terra, et cælum, et locus non est inventus eis.
REV 20:12 Et vidi mortuos, magnos et pusillos, stantes in conspectu throni, et libri aperti sunt: et alius liber apertus est, qui est vitæ: et judicati sunt mortui ex his, quæ scripta erant in libris, secundum opera ipsorum:
REV 20:13 et dedit mare mortuos, qui in eo erant: et mors et infernus dederunt mortuos suos, qui in ipsis erant: et judicatum est de singulis secundum opera ipsorum.
REV 20:14 Et infernus et mors missi sunt in stagnum ignis. Hæc est mors secunda.
REV 20:15 Et qui non inventus est in libro vitæ scriptus, missus est in stagnum ignis.
REV 21:1 Et vidi cælum novum et terram novam. Primum enim cælum, et prima terra abiit, et mare jam non est.
REV 21:2 Et ego Joannes vidi sanctam civitatem Jerusalem novam descendentem de cælo a Deo, paratam sicut sponsam ornatam viro suo.
REV 21:3 Et audivi vocem magnam de throno dicentem: Ecce tabernaculum Dei cum hominibus, et habitabit cum eis. Et ipsi populus ejus erunt, et ipse Deus cum eis erit eorum Deus:
REV 21:4 et absterget Deus omnem lacrimam ab oculis eorum: et mors ultra non erit, neque luctus, neque clamor, neque dolor erit ultra, quia prima abierunt.
REV 21:5 Et dixit qui sedebat in throno: Ecce nova facio omnia. Et dixit mihi: Scribe, quia hæc verba fidelissima sunt, et vera.
REV 21:6 Et dixit mihi: Factum est: ego sum alpha et omega, initium et finis. Ego sitienti dabo de fonte aquæ vitæ, gratis.
REV 21:7 Qui vicerit, possidebit hæc: et ero illi Deus, et ille erit mihi filius.
REV 21:8 Timidis autem, et incredulis, et execratis, et homicidis, et fornicatoribus, et veneficis, et idolatris, et omnibus mendacibus, pars illorum erit in stagno ardenti igne et sulphure: quod est mors secunda.
REV 21:9 Et venit unus de septem angelis habentibus phialas plenas septem plagis novissimis, et locutus est mecum, dicens: Veni, et ostendam tibi sponsam, uxorem Agni.
REV 21:10 Et sustulit me in spiritu in montem magnum et altum, et ostendit mihi civitatem sanctam Jerusalem descendentem de cælo a Deo,
REV 21:11 habentem claritatem Dei: et lumen ejus simile lapidi pretioso tamquam lapidi jaspidis, sicut crystallum.
REV 21:12 Et habebat murum magnum, et altum, habentem portas duodecim: et in portis angelos duodecim, et nomina inscripta, quæ sunt nomina duodecim tribuum filiorum Israël:
REV 21:13 ab oriente portæ tres, et ab aquilone portæ tres, et ab austro portæ tres, et ab occasu portæ tres.
REV 21:14 Et murus civitatis habens fundamenta duodecim, et in ipsis duodecim nomina duodecim apostolorum Agni.
REV 21:15 Et qui loquebatur mecum, habebat mensuram arundineam auream, ut metiretur civitatem, et portas ejus, et murum.
REV 21:16 Et civitas in quadro posita est, et longitudo ejus tanta est quanta et latitudo: et mensus est civitatem de arundine aurea per stadia duodecim millia: et longitudo, et altitudo, et latitudo ejus æqualia sunt.
REV 21:17 Et mensus est murum ejus centum quadraginta quatuor cubitorum, mensura hominis, quæ est angeli.
REV 21:18 Et erat structura muri ejus ex lapide jaspide: ipsa vero civitas aurum mundum simile vitro mundo.
REV 21:19 Et fundamenta muri civitatis omni lapide pretioso ornata. Fundamentum primum, jaspis: secundum, sapphirus: tertium, calcedonius: quartum, smaragdus:
REV 21:20 quintum, sardonyx: sextum, sardius: septimum, chrysolithus: octavum, beryllus: nonum, topazius: decimum, chrysoprasus: undecimum, hyacinthus: duodecimum, amethystus.
REV 21:21 Et duodecim portæ, duodecim margaritæ sunt, per singulas: et singulæ portæ erant ex singulis margaritis: et platea civitatis aurum mundum, tamquam vitrum perlucidum.
REV 21:22 Et templum non vidi in ea: Dominus enim Deus omnipotens templum illius est, et Agnus.
REV 21:23 Et civitas non eget sole neque luna ut luceant in ea, nam claritas Dei illuminavit eam, et lucerna ejus est Agnus.
REV 21:24 Et ambulabunt gentes in lumine ejus: et reges terræ afferent gloriam suam et honorem in illam.
REV 21:25 Et portæ ejus non claudentur per diem: nox enim non erit illic.
REV 21:26 Et afferent gloriam et honorem gentium in illam.
REV 21:27 Non intrabit in eam aliquod coinquinatum, aut abominationem faciens et mendacium, nisi qui scripti sunt in libro vitæ Agni.
REV 22:1 Et ostendit mihi fluvium aquæ vitæ, splendidum tamquam crystallum, procedentem de sede Dei et Agni.
REV 22:2 In medio plateæ ejus, et ex utraque parte fluminis, lignum vitæ, afferens fructus duodecim per menses singulos, reddens fructum suum et folia ligni ad sanitatem gentium.
REV 22:3 Et omne maledictum non erit amplius: sed sedes Dei et Agni in illa erunt, et servi ejus servient illi.
REV 22:4 Et videbunt faciem ejus: et nomen ejus in frontibus eorum.
REV 22:5 Et nox ultra non erit: et non egebunt lumine lucernæ, neque lumine solis, quoniam Dominus Deus illuminabit illos, et regnabunt in sæcula sæculorum.
REV 22:6 Et dixit mihi: Hæc verba fidelissima sunt, et vera. Et Dominus Deus spirituum prophetarum misit angelum suum ostendere servis suis quæ oportet fieri cito.
REV 22:7 Et ecce venio velociter. Beatus, qui custodit verba prophetiæ libri hujus.
REV 22:8 Et ego Joannes, qui audivi, et vidi hæc. Et postquam audissem, et vidissem, cecidi ut adorarem ante pedes angeli, qui mihi hæc ostendebat:
REV 22:9 et dixit mihi: Vide ne feceris: conservus enim tuus sum, et fratrum tuorum prophetarum, et eorum qui servant verba prophetiæ libri hujus: Deum adora.
REV 22:10 Et dicit mihi: Ne signaveris verba prophetiæ libri hujus: tempus enim prope est.
REV 22:11 Qui nocet, noceat adhuc: et qui in sordibus est, sordescat adhuc: et qui justus est, justificetur adhuc: et sanctus, sanctificetur adhuc.
REV 22:12 Ecce venio cito, et merces mea mecum est, reddere unicuique secundum opera sua.
REV 22:13 Ego sum alpha et omega, primus et novissimus, principium et finis.
REV 22:14 Beati, qui lavant stolas suas in sanguine Agni: ut sit potestas eorum in ligno vitæ, et per portas intrent in civitatem.
REV 22:15 Foris canes, et venefici, et impudici, et homicidæ, et idolis servientes, et omnis qui amat et facit mendacium.
REV 22:16 Ego Jesus misi angelum meum testificari vobis hæc in ecclesiis. Ego sum radix, et genus David, stella splendida et matutina.
REV 22:17 Et spiritus, et sponsa dicunt: Veni. Et qui audit, dicat: Veni. Et qui sitit, veniat: et qui vult, accipiat aquam vitæ, gratis.
REV 22:18 Contestor enim omni audienti verba prophetiæ libri hujus: si quis apposuerit ad hæc, apponet Deus super illum plagas scriptas in libro isto.
REV 22:19 Et si quis diminuerit de verbis libri prophetiæ hujus, auferet Deus partem ejus de libro vitæ, et de civitate sancta, et de his quæ scripta sunt in libro isto:
REV 22:20 dicit qui testimonium perhibet istorum. Etiam venio cito: amen. Veni, Domine Jesu.
REV 22:21 Gratia Domini nostri Jesu Christi cum omnibus vobis. Amen.
