﻿लूका.
18.
तछा येसुए पोंखारिन्‍यात यार्च्‍या मासैःन्‍याए जूँनी अइ लिद घर्ती तोबो झाःद याएक्‍यो, 
“तोबो सहरल परमेस्‍वरलाई रँःद ब माछे·ज़्‍याव, मिँरालाई ब उयुँ मानाज़्‍याव तोबो न्‍याधिस उलिज़्‍याव दी। 
नो सहरल ज़ फरी तोबो राँदी मेंमा ब उलिज़्‍याव दी। नोए न्‍याधिसए ल्‍योक बाद, ‘तोबोए ङाउपर्त अन्‍याय दाद नैव। नो सखैद्याव ताके,’ लिद दिनकाव ज़ है ओदोनाज़्‍याव दी। 
नो न्‍याधिसए जाँवा भरी घाइ ज़ मादोक्‍यो दी। छींनी ते उयुँल उयुँल, ‘ङा परमेस्‍वरलाई रँःद ब ङामाछे·ए, मिँरालाई ब ङायुँ मानाए। 
खाली आव मेंमाए बनै ङार्च्‍या सैःद ओयाँवए आवलाई सखैद्याव ज़ ताके, म़ानी घरी पाला हुद ङार्च्‍या सैःद्यान्‍या ले,’ है लिके दी।” 
प्रभुए नाः है दाद फरी ब है यादोक्‍यो, “जे नो अन्‍याय न्‍याधिसए है उलिज़्‍याव चेतैच्‍यो। 
है जैद परमेस्‍वरए ओराछाँतिउरालाई धिलो मिताव ओरैंःदी ब लाकनी रील यापोंखारिज़्‍यावए कै जैद माराजोगोइवके? 
साचो है ङादाचिज़्‍या, जुनी ब नोरालाई मामेंःद चाँदो ज़ सखैद्यान्‍या ले। हैदी ब ङा मिँ मिन्‍सिउ फरी ङाहुक आव मानुवात ङालाई यायुँ हुप्‍ज़्‍यावर ङामारादैहुरिज़्‍या ब?” 
येसुए यानी धर्मी जैसिद ‘गे मिताव सु ज़ मालेर’ लिद स॰ज़्‍यावराए जूँनी घर्ती तोबो झाःद याएक्‍यो। 
“ऩेब्‍लो मिँनी ध्‍यान झ़िमल पोंखारिना बाकिनी दी। नोनी तोबो फरिसी ओल्‍यो दी, तोबो सिर्मा स्‍यो·ज़्‍याव ओल्‍यो दी। 
नो फरिसीए जाँ तँदा बैसिद, ‘अ परमेस्‍वर, ङा नँलाई धन्‍याबाद ङाचरैःनिज़्‍या। ङा छुतराए मिताव लुभी ब ङामाले, अन्‍याय ब ङामादोए, पातर्‍या ब ङामाजैसिए। ङा नकाव सिर्मा स्‍यो·ज़्‍याव मिँ स्‍यासो ब ङामाले। 
साताकाव ऩेखेप ब ङाउपासिज़्‍या। ङास लिज़्‍याव भरिनी दस भानी तभा ब ङाईंज़्‍या,’ है लिद पोंखारिक्‍यो दी। 
“नो सिर्मा स्‍यो·ज़्‍यावए ते जाँ तादाङ च्‍याँःसिद ओलाजए परमेस्‍वरए ल्‍योदा माभाल्‍सिधुद ओछाती तपे तपे, ‘अ परमेस्‍वर, ङा मिताव पापीलाई नयुँ ओनाक,’ लिद पोंखारिक्‍यो दी। 
“ङा जेलाई है ङादाचिज़्‍या, नोनी ननी निपुलुसोत फरिसीकिन बुरू सिर्मा स्‍यो·ज़्‍याव ज़ परमेस्‍वरए ओङ़ाक धर्मी थ॰रिके। जो ओलनी सघ्‍योःसिज़्‍या, हो ज़िम्‍रिज़्‍या। फरी जो ओलनी सज़िम्‍सिज़्‍या, हो घ्योःरिज़्या।” 
नकिन मिँराए ज़िम्‍ज़ा याज़ार ‘येसुए छाप्‍द असिक घरायोक’ लिद ओल्‍योक यारारैज़्‍याक उसिसराए नोरालाई सिङार्द यारावैंकेर। 
येसुए निताव रँःद ल़ुज़ारालाई ओल्‍योदा खुल्‍द, “नो ज़िम्‍ज़ा ल़ुज़ारालाई तारावैंच्‍यो, ङाल्‍योदा हुव याराएचिके। परमेस्‍वरए ओराज्‍या नितावराए जूँनी ज़ लिज़्या। 
ङा साचो है ङादाचिज़्‍या, जोर आव ल़ुज़ाराए माँःती परमेस्‍वरए ओराज्‍याल पसिन्‍या युँ मादोर, नोर खर्क ज़ पसिउ दैन्‍या मालेर,” है लिद उसिसरालाई है यादोक्‍यो। 
हाःत ज़ तोबो यहूदीराए याघेप्‍पा हुद, “अ धर्मी गुर्बा, ङा अजम्‍बरी जुनी दैन्‍या किताव दान्‍या?” है ओदोक ते, 
येसुए, “ङालाई काराव धर्मी है नदाँज़्‍याव? परमेस्‍वरकिन धर्मी सु ज़ माले। 
धर्मसास्‍त्रलाव सर्सिउ दान्‍या मादान्‍या य़ेन नँ ज़ नसैंज़्‍याखेहो — अर्काए ओज्‍याए ल्‍योदा माबान्‍या, मिँ मासैःन्‍या, माकुन्‍या, धुत गोहाई मायान्‍या, बाबु आमाए ओमान नैद्यान्‍या,” है ओदोक ते, 
नो याघेप्‍पाए, “आव भरी ते ज़िम्‍ज़ाकिन दाहुव ज़ ङानैज़्‍या,” है दोक्‍यो। 
येसुए नो थैद, “अझ तोबो नमासयो·ताए। नँस लिज़्‍याव भरी यो·द काता ज़ माल्‍योरालाई भाःद याएकेदा, नँ स्‍वर्गताव धन दैन्‍या नले। नो य़ेन भरी दाद नँ ङाछींत हुन्‍के,” है दोक्‍यो। 
नो पाँ थैद उयुँर स्‍यासे सतेक्‍यो, काराव ल्‍यो ताकिन नोए ओधन बनै कुधु ज़ उलिज़्‍याव। 
येसुए नो ओबाज़्याव रँःद नक लिज़्यावरालाई, “धनी मिँ परमेस्‍वरए ओराज्‍याल पसिन्‍या बनै धो ताज़्‍या। 
गपए उकुँल ऊँत उछिरिज़्‍यावकिन धनी मिँ परमेस्‍वरए ओराज्‍याल पसिन्‍या झन धो ताज़्‍या,” है ओरादोक ते, 
नो पाँ थैज़्‍यावराए, “इताव ताकिन ते सुए ची अजम्‍बरी जुनी ओदैधुरिज़्‍याव?” है यादोक ते, 
येसुए, “मिँर यानी सु ज़ माबाँचिधुर, खाली परमेस्‍वरनी मातान्‍या काता ज़ माले,” है यादोक्‍यो। 
हाःत ज़ पत्रुसए, “गे ते प़ाइँ ख्‍यानैद नछींत हुद गेले,” है ओदोक ते, 
येसुए प़ाइँलाई, “ङा साचो है ङादाचिज़्‍या, परमेस्‍वरए ओराज्‍याए जूँनी जोए उझ़िम, ओज्‍या ओज़ार, ओदाज्‍यु भाइर, ओबाबु ओआमार याऱास्‍ज़्‍याव, 
होए आव उजिउत ज़ कुधु गुना दैज़्‍याव, फरिकाव जुनील अजम्‍बरी जुनी ब दैन्‍या ले,” है यादोक्‍यो। 
नकिन येसुए बाह्र जना उसिसरालाई अछतङ लाँद, “गे यरूसलेमदा गेपुलुस्‍नाज़्‍या। नल ङा मिँ मिन्‍सिउए ङाजूँनी अगमबक्ताराए यासरो भरी यो·न्‍या ले। 
है जैद ङालाई छुत जातलावराए याकुइत सूँपिद उल्‍ली गिल्‍ली दाद, बीज्‍यात जैद, त़िल्‍द, 
यारीःनावत सैःन्‍या लेर। हैदी ब स़ोंलात सिउनी सैंसिद सोन्‍या ङाले,” है यादोक्‍यो। 
खाली नो पाँए ओअर्थ भरी नोरालाई कप्‍सिउ मिताव ओतावए है ओरादोव भरी माबुझिधुकेर। 
नकिन येसु यरीहो सहरल ओकेस्‍नाक नक उमी मारैंःव तोबो मिँ येम छ्योक च़ुसिद उऩिज़्‍याव। 
नोए माहोल्‍यार याहुज़्‍याव थैद मिँरालाई, “आव काता याजैज़्‍याव?” है ओरादोक ते, 
नोराए, “नासरतलाव येसु आलाव घ्याँ हुज़्‍या,” है यादोव प़ाइँना, 
नो बनै चोइस क़िद, “अ दाऊदए ओथोलाव येसु, ङालाई नयुँ ओनाक,” है ल्‍यो ज़ उलिज़्‍याक, 
नलावराए, “झ्याउँ तालिनी,” लिद सिङार्केर। खाली नो झन ज़ चोइस, “अ दाऊदए ओथोलाव, ङालाई नयुँ ओनाक,” है लिद क़िउ ज़ लिके। 
येसु नक च्‍याँःसिद, “नोलाई आदा रैचिके,” है यादोक्‍यो। नोलाई यारैवत, 
येसुए, “ङा नजूँनी काता दाद्यान्‍या?” है ओदोक ते, “प्रभु, ङा रँःधुन्या ङाताक,” है लिके। 
हाःत ज़ येसुए, “रँःन्‍या तान्‍के, ङालाई नयुँ उहुबोए ज़ नगराँके,” है ओदोव प़ाइँना, 
नो मिँ रँःधुन्या ताके। नोए फरी परमेस्‍वरलाई घ्‍योःव ज़ थ·रैद येसुए उछीं उछीं ज़ बाके। नकाव लिज़्‍यावराए मनी निताव रँःद परमेस्‍वरए ल्‍योदा बनै खुसी ताद उमिन सघ्‍योःदिकेर। 
