﻿लूका.
15.
येसुए ल्‍योक सिर्मा स्‍यो·ज़्‍यावर स़ोनो पापीर कुधु ज़ ओपाँ थैना याहुज़्‍याव। 
हिताव रँःद नकाव फरिसीर स़ोनो सास्‍त्रीराए, “आवए कै जैद निताव पापीरालाई सुम्‍द नोरास उज़्‍युज़्‍याव?” है लिद रूम्‍रूमैकेर। 
येसुए नोराए यापाँ थैद अइ लिद घर्ती तोबो झाःद याएक्‍यो, 
“तोबोए ओबेधार तसय यालिकिन, ननी तोबो ओङोइकिन उनान्‍सयलाई बनल ज़ ख्‍यानैद नो ङोइवलाई ओमादैवा पै खिम्‍ज़्‍याखेहो। 
नोलाई ओदैक रेंए रेंए ओधेंल छींद, 
ओबासक रैद ओनैंरालाई खुल्‍द, ‘आव म़ाव ङाबेधालाई ङादैके। जे ब ङास रेंचिके,’ है दान्‍या ले। 
ङा साचो है ङादाचिज़्‍या, परमेस्‍वरस खैव उनान्‍सयराकिन तोबो पापी ओपाप ऱास्‍द परमेस्‍वरए ल्‍योदा उहुकिन नोलाई रँःद स्‍वर्गत बनै रेंन्‍या लेर।” 
“फरी हो मिताव ज़ तोबो मेंमाए चाँदीए सिक्‍का दस गोता उलिकिन, ननी तोबो ओसम़ैकिन नोलाई ओमादैवा पै मेंः तैंःद झ़िम सीद खिमो ज़ नैज़्‍याव। 
ओदैवत ओनैंरालाई खुल्‍द, ‘ङा नो ङासम़ैव सिक्‍का ङादैके। जे ब ङास रेंचिके,’ है दान्‍या ले। 
हो मिताव ज़ तोबो पापी परमेस्‍वरए ल्‍योदा उहुकिन परमेस्‍वर मनी ओचाकर्‍यारास बनै रेंन्‍या लेर।” 
“हो मिताव ज़ फरी तोबो मिँए ओज़ानी दुई भाइ निल्‍यो दी। 
ओभाइए ओबाबुलाई, ‘बाबु, ङालाई ङाबताहा भरी याव ताके,’ है ओदोक ते, ओबाबुए ओज़ानिलाई सु सु निबताहा निएक्‍यो दी। 
“हुकिन जाँवाक नोए उजुँ भरी यो·द पैसा भरी दुप्‍द तादा देसदा बाके दी। होङ बाद ओमन लागिउ य़ेन दाद ओपैसा भरी ओदोइक्‍यो दी। 
प़ाइँ ओखेमोत नो देसल बनै घ्‍योःव अनिकाल हुद नोलाई माथैंक्‍यो दी। 
है जैद नो देसलाव तोबोए ल्‍योक बाद, ‘नँस य़ेनर मादैसिके’ है ओदोक ते, नोए ऊ गावला जैक्‍यो दी। 
ऊ गावला उलिज़्‍याक ओकरेए माधुद ऊराए यापुल ब ज़्‍याव पैंक्‍यो दी। नोलाई सुए ज़ काता ज़ यामाएज़्‍याव दी। 
“बल्‍ल बल्‍लङ ओचेतर फर्किद, ‘ङाबाबुए उझ़िमलाव ओनोकोरर ते याफू तसी ज़्‍याद ब सय़ेल्‍ज़्‍यार। ङा ताकितर करे करेए ङाघ्याज़्‍या। 
माताके ब, ङाबाबुए ल्‍योदा ओल्‍द बाद ची, ‘जेरो बाबु, ङा परमेस्‍वरए उउपर्त स़ोनो नँ नउपर्त पाप ङादोके। 
अब ते ङा नज़ा है लिन्‍या स्‍यासो ब ङामाले। तोबो ननोकोरल गनिनाके,’ है ङाद्या ब,’ लिद, 
ननी पुलुस्‍द ओबाबुए ल्‍योदा बाके दी। “ओबाबुए झ़िमकिन जाँ तादाङ उहुज़्‍याव रँःद उयुँ नाद होङ ज़ धोंःनाद लाप्‍द माइँ दोक्‍यो दी। 
ओज़ाए, ‘बाबु, ङा परमेस्‍वरए उउपर्त स़ोनो नँ नउपर्त पाप ङादोके। ङा फरी नज़ा है लिन्‍या स्‍यासो ङामाले,’ है दोक्‍यो दी। 
हाःत ज़ ओबाबुए ओनोकोररालाई, ‘आवलाई चाँदो ज़ प़ाइँरानी चाव क्‍वा रैद जास्‍चिके, उकुइत कुइची, उखँत पोला ब जास्‍चिके। 
प़ाइँरानी सोइव मार तोबो रैद सैःचिके। बनै चावस ज़्‍याद ओद गेरेंया। 
आव ङाज़ा सिउल गनिसिउनी, बाँचिद हुके, म़ाव ङोइवलाई ङादैके,’ है दाद भत्‍यार जैद बनै रेंकेर दी। 
“यामानिज़्‍याक ज़ जेथा ओज़ा एँःनी भर उहुज़्‍याव। झ़िमक ओकेस्‍हुक झ़िमल गित गैद यास़्याज़्‍याव थैद, 
तोबो नोकोरलाई खुल्‍द, ‘आव काता याजैज़्‍याव इताव?’ है ओदोक ते, 
‘नभाइ हुद ले। सिउल गनिसिउनी बाँचिद उहुए नोए उजूँनी नबाबुए प़ाइँरानी सोइव मार सैःक्यो,’ है ओदोक ते, 
नो बनै रसिद झ़िमल पसिउ माभैंःके दी। है जैद ओबाबु ओल ज़ ओल्‍योक बाद फकैनाक्‍यो दी। 
ओज़ाए माभैंःद, ‘ङा आः बर्स भरी नबाँदा मिताव जैसिद नपाँ खर्क ज़ माख्‍याद नसेवा ङादोके। हितावत ब ङालाई ङानैंरास ‘तोबो बाकरा बाली ब सैःद कैचिके’ है नमादाँए। 
झन निताव नसम्‍पती भरी पातर्नीरास ओदोइद हुव नज़ालाई ताकितर सोइव मार सैःद नएके,’ है ओदोक ते, 
ओबाबुए, ‘अ ङाज़ा, नँ एकतार ङास ज़ नलिज़्‍या सानी। ङास लिज़्‍याव भरी नमींर ज़। 
आछिम आव नभाइ सिउल गनिसिउनी बाँचिद हुव, म़ाव ङोइवनी दैसिउए उजूँनी कै जैद मामानिन्‍या, कै जैद मारेंन्‍या?’ है दोक्‍यो दी।” 
