﻿मत्ती.
14.
हाः बेलाक राजा हेरोदए येसुए अचम्‍बलाव ओय़ेनर थैद, 
ओय़ेन दाज़्‍यावरालाई, “आव ते ऱील सछैंज़्‍याव यूहन्‍ना ची जन्‍द उहुव सा। है जैद ज़ ताखेहो नाः सक्तीलाव य़ेनर ओदोज़्‍याव,” है यादोक्‍यो। 
नो हेरोदए ङ़ादा ओभाइ फिलिपए ओज्‍या हेरोदियासए ओपाँनी यूहन्‍नालाई क्‍योःद किद झ्यालखानाल झाःद ओनैज़्‍याव। 
नो यूहन्‍नाए ङ़ादा नो राजालाई, “नँ नभाइए ओज्‍यालाई रैन्‍या माताए,” है ओदोवए, 
राजाए नोलाई सैःन्‍या युँ दाद ओनैज़्याव। खाली जनता भरिए ‘यूहन्‍ना अगमबक्ता ज़ लिज़्‍या’ लिद याथ·रैवए हेरोदए नोलाई सैःन्‍या जाँ ओछे·ज़्‍याव। 
तछा राजा हेरोद उजर्मिउ मानिन्‍या छ्याम उहुवत हेरोदियासए मेंमा ओज़ा नो भत्‍यार ज़्‍युना हुवराए याङ़ाक बाद स़्याद याएक्‍यो। राजा हेरोद बनै खुसी ताद, 
नो ल़ुज़ालाई, “नँ जो नपैंज़्‍या, हो ज़ ङायाँ” लिद किर्‍या झाःक्‍यो। 
नो ल़ुज़ाए फरी, ओआमाए ओपैव मिताव ज़, “ङालाई ऱील सछैंज़्‍याव यूहन्‍नाए ओङ़ै च़म्‍द ताथील झाःद आक ज़ रैद्याँके,” है ओदोक ते, 
राजाए उयुँर स्‍यासे सतेक्‍यो। खाली ओपाहुनाराए ङ़ाकाव ओझाःव किर्‍या ओमाख्‍याधुवए, 
झ्यालखानाल लिज़्‍याव यूहन्‍नाए ओङ़ै च़मो यापरींक्‍यो। 
नोर बाद यूहन्‍नाए ओङ़ै च़म्‍द ताथील झाःद नो ल़ुज़ालाई एकेर। नो ल़ुज़ाए फरी ओआमालाई लाँदिक्‍यो। 
छींनी यूहन्‍नाए उसिसराए ओमोरोलाई च़िहुद लाँद यागादैवत येसुलाई है दोनाकेर। 
येसुए नो पाँ थैद दोङ्गाल पसिद तोबो साइँसुइँव पोक ओबातङ बाके। नो माहोल्‍यार ओबाज़्‍याव सैंद सहररानी पुलुस्‍द याखँनी ज़ दह छ्यो छ्यो ओल्‍योदा ज़ बाकेर। 
येसु दोङ्गातिन उझरिउ प़ाइँना मिँर बनै माहोल्‍या रँःद उयुँ नाद याजोरो हुवरालाई यासगराँक्‍यो। 
जाँ ऱिमदा ऱिमदा उसिसर ओल्‍योक हुद, “गे इताव साइँसुइँवक गेलिज़्‍या, नम ब नुप्नाके। आव माहोल्‍यारालाई नाखार जीदा यापरींके, ज़्‍यावर लँःद घज़्‍युरक,” है यादोक ते, 
येसुए, “आवर आनी यामाबादी ब ताए। जे ज़ ज़्‍यावर याव ताके,” है ओरादोक ते, 
उसिसराए “गेस भरेस पाँच गोता, ङाँः ऩेब्‍लो वाज़ लिज़्‍या,” है यादोक ते, 
येसुए “जेस लिज़्‍याव भरेस स़ोनो ङाँः ङालाई रैद्याँचिके,” है दाद, 
नो माहोल्‍यारालाई बाँल च़ुसिउ परींद नो पाँच गोता भरेस ऩेब्‍लो ङाँः उकुइत रैद स्‍वर्गदा भाल्‍सिद, असिक ऩिद भरेसर केःद उसिसरालाई नो माहोल्‍यारालाई भाःद्याव यापरींक्‍यो। 
नोर प़ाइँए याफू तसी ज़्‍युकेर। नो यासय़ेलोर यादुप्‍क बाह्र झुर्नु ताके। 
नो भरेस ज़्‍युज़्‍यावर, मेंमार स़ोनो ल़ुज़ार माझाःद, खेपार वाज़ पाँच हजारा याल्‍यो। 
हाःत ज़ येसुए उसिसरालाई दोङ्गाल पसिउ परींद दह होफत ओलकिन ङ़ादा ज़ यापरींक्‍यो। ओल येसुए ते नो माहोल्‍यारालाई याझ़िमदा याझ़िमदा ओरापरींज़्‍याव। 
नोरालाई ओरापरींधुव छींनी ओल तोबो दाँदात बाद पोंखारिनाक्‍यो। नो बेलाक नम झ्यानाद उलिज़्‍याव, नो दाँदात ओबातङ ज़ उलिज़्‍याव। 
फरी उसिसर यालिज़्‍याव दोङ्गा दहल कुधु होङ ज़ केस्‍द उलिज़्‍याव। नो बेलाक ज़ बतास उसिसराए ल्‍योदा बनै चोइस हुद ऱीए ओछल्‍काए नो दोङ्गालाई आदानी होदा ओजैज़्‍याव। 
हाःत ज़ रीलाव तीन बजेवाक येसु ऱी तर्त तर्त याल्‍योदा ज़ बाके। 
उसिसराए ऱी तर्त तर्त उहुज़्‍याव रँःद, “आव ते झ़्या ची सा!” है लिद याछ्याचेए बनै क़िकेर। 
हाःत ज़ येसुए, “ताछे·च्‍यो, जेयुँ होलाँ जैचिके, ङा ची,” है ओरादोव प़ाइँना, 
पत्रुसए, “प्रभु, साचो नँ ज़ ताकिन, ङालाई ब ऱी तर्त तर्त नल्‍योदा हुव याँके,” है दोक्‍यो। 
येसुए, “ताए, हुन्‍के,” है ओदोव प़ाइँना पत्रुस दोङ्गातिन झरिद ऱी तर्त तर्त येसुए ल्‍योदा ओबाज़्‍याक, 
ऱीए ओछल्‍का उहुज़्‍याव रँःद छे·द ऱील गदिउ ओपैंज़्‍याक, “दे प्रभु, ङालाई जोगोइनाके,” है ओदोव प़ाइँना, 
येसुए नोलाई उकुइनी क्‍योःद, “नँ किताव मिँ नल्‍यो, नयुँ माथ॰रिद आःपै ङालाई नयुँ ओमाहुप्‍ज़्‍याव,” है दोक्‍यो। 
नोनी दोङ्गाल निपसिउ प़ाइँना ज़ बतास ब थकनिके। 
नो दोङ्गाल लिज़्‍यावराए फरी, “नँ साचो ज़ परमेस्‍वरए ओज़ा नल्‍यो,” लिद उखँत फुलुप्‍सिकेर। 
दह होफताव गनेसरेत यादोज़्‍याव पोङ याकेसोत, 
नलाव लिज़्‍याव मिँराए येसुलाई सरेस्‍द नजीदाङाव याजोरो हुव भरिरालाई दुप्‍द ओल्‍योक यारारैकेर। 
नोराए, “नक्‍वाए उतुपा वाज़ छापो गेदैक,” है दाद छापो भरी ओपो·स ज़ गराँकेर। 
