Salmo.
42.
Ang maskil nga ginsulat sang mga anak ni Kora. Sa direktor sang mga manugkanta. Ginakahidlawan ko ikaw, O Dios, pareho sa usa nga ginahidlaw sang tubig sa sapa. 
Nauhaw ako sa imo, O Dios nga buhi. San-o pa ako makakadto sa imo templo sa pagpalapit sa imo presensya? 
Adlaw-gab-i permi na lang ako nagahibi kag halos mainom ko na ang akon mga luha samtang sagi hambal ang mga tawo sa akon nga, “Diin na bala ang imo Dios?” 
Nagalain ang akon buot kon madumduman ko nga sadto anay ginapangunahan ko ang madamo nga tawo sa pagkadto sa imo templo. Kag nagaselebrar kami nga may paghinugyaw sa kalipay kag pagpasalamat sa imo. 
Ngaa bala nga nagapangasubo kag nagakatublag gid ako? Dapat magsalig ako sa imo. Huo, dayawon ko ikaw liwat, ikaw nga akon manluluwas kag Dios. 
Nasubuan gid ako; daw sa ginatabunan ako sang imo mga balod nga nagaginahod pareho sa nagahuganas nga busay. Gani ginadumdom ko ikaw diri sa duta sang Jordan kag Hermon, sa Bukid sang Mizar. 
Kon adlaw ginapakita mo, Ginoo, ang imo gugma, gani kon gab-i nagakanta ako bilang pangamuyo sa imo, O Dios sang akon kabuhi. 
O Dios nga akon palalipdan nga bato, nagasiling ako sa imo, “Ngaa nga ginakalimtan mo ako? Ngaa nga kinahanglan pa nga magkasubo ako tungod sa pagpamigos sa akon sang mga kaaway?” 
Daw sa nagakadugmok ang akon mga tul-an tungod sang pagpakahuya sa akon sang akon mga kaaway. Sagi sila hambal sa akon nga, “Diin na bala ang imo Dios?” 
Ngaa bala nga nagapangasubo kag nagakatublag gid ako? Dapat magsalig ako sa imo kag dayawon ko ikaw liwat, ikaw nga akon manluluwas kag Dios. 
