Salmo.
141.
Ang kanta nga ginsulat ni David. Ginoo, nagapanawag ako sa imo; buligi ako gilayon. Pamatii ang akon pagpanawag sa imo. 
Batuna ang akon pangamuyo bilang insenso. Batuna ang pagbayaw sang akon mga kamot sa pagpangamuyo bilang pangsirom nga halad. 
Ginoo, buligi ako nga indi ako makahambal sing malain. 
Ilikaw ako sa paghimo sing malain kag sa pag-intra sa mga ginahimo sang mga malain. Ilikaw ako sa pagpakigbahin sa ila mga punsyon. 
Batunon ko kon magsabdong ukon magsaway sa akon ang matarong nga tawo; indi ko ina pagbalibaran kay ginahimo niya ina sa pagpakita sang iya paghigugma kag pagbaton sa akon. Pero sa malain nga mga tawo permi ako nagapangamuyo kontra sa ila malain nga ginahimo. 
Kon ihaboy na ang ila mga manugdumala sa pil-as, magapati sila nga ang akon mga pulong matuod. 
Magasiling sila, “Magalalapta sa lulubngan ang aton mga tul-an pareho sa mga bato nga nagguluwa sang pag-arado sa duta.” 
Ginoong Dios, sa imo gid ako nagadangop; sa imo ako nagapangayo sang proteksyon, gani indi pag-itugot nga mapatay ako. 
Ilikaw ako sa mga siod nga ginbutang sang mga malain para sa akon. 
Kabay pa nga sila mismo ang masiod sa ila kaugalingon nga mga siod, samtang ako makalikaw sini. 
