Salmo.
32.
Ang maskil nga ginsulat ni David. Bulahan ang tawo nga ang iya mga paglapas ginpatawad, nga ang iya mga sala wala na ginadumdom sang Dios. 
Bulahan ang tawo nga ang iya mga sala indi na pag-isipon sang Ginoo kontra sa iya kag wala sing sala nga natago sa iya tagipusuon. 
Sang wala ko pa matuad ang akon mga sala, nagapalangluya ako, daw sa nagakamudmod ang akon mga tul-an, tungod sang akon pag-ugayong sa bilog nga adlaw. 
Kay adlaw-gab-i ginasilutan mo ako; nawad-an na ako sang kusog, pareho nga nabulad ako sa init sa tingadlaw. 
Dayon gintuad ko ang akon mga sala sa imo; wala ko ini gintago. Desidido ako sa pagtuad sang akon mga sala sa imo, kag ginpatawad mo ako. 
Gani ang tanan nga matutom dapat magpangamuyo sa imo sa tion sang kalisod, para kon mag-abot ang kalisod nga daw sa baha, indi sila maano. 
Ikaw ang akon palanaguan; tipigan mo ako sa tion sang kalisod, kag palibutan mo ako sang mga nagahinugyaw sa kalipay tungod sang imo pagluwas sa akon. 
Nagsiling ka sa akon, “Tudluan ko ikaw sang dalan nga dapat mo pagaagyan. Laygayan ko ikaw samtang nagabantay ako sa imo. 
Indi ka magpareho sa kabayo ukon mula nga wala sing pag-intiendi, nga kinahanglan pa anay nga busalan kag rendahan para magtuman.” 
Madamo ang mga kalisod sang mga malain, pero ang nagasalig sa Ginoo higugmaon gid niya. 
Gani kamo nga mga matarong, magkalipay kamo sa Ginoo! Kamo nga nagakabuhi sing husto, maghinugyaw kamo sa kalipay! 
