Salmo.
92.
Ang kanta sa Adlaw nga Inugpahuway. Ginoo nga Labing Mataas nga Dios, maayo gid ang magpasalamat kag magkanta sang mga pagdayaw sa imo. 
Maayo gid ang magsugid sang imo gugma kag katutom adlaw-gab-i, 
nga ginatukaran sang mga instrumento nga may mga kuwerdas. 
Kay ginlipay mo ako, Ginoo, paagi sa imo makatilingala nga mga binuhatan. Tungod sang imo mga ginhimo nagakanta ako sa kalipay. 
Daw ano ka gamhanan ang imo mga ginhimo, Ginoo! Indi namon matungkad ang imo hunahuna. 
Indi maintiendihan sang mga buang-buang ukon sang mga balingag 
nga bisan mag-uswag ang mga malain pareho sa hilamon nga nagatubo, laglagon sila hasta san-o. 
Pero ikaw, Ginoo, labaw sa tanan hasta san-o. 
Sigurado gid nga ang tanan mo nga malain nga mga kaaway magalalapta kag magakalamatay. 
Ginhatagan mo ako sang kusog pareho sa kusog sang talunon nga baka, kag ginhatagan mo ako sang kalipay. 
Nabatian ko kag nakita mismo ang pagkapierdi sang akon malain nga mga kaaway. 
Ang mga matarong magauswag pareho sa nagalambo nga palma kag magabakod sila pareho sa kahoy nga sedro sang Lebanon. 
Pareho sila sa mga kahoy nga gintanom sa templo sang Ginoo nga aton Dios, nga nagalambo 
kag nagapamunga gihapon bisan tigulang na, kag padayon nga malagtom kag mabakod. 
Nagapakita lang ini nga matarong ang Ginoo nga akon palalipdan nga bato; wala gid sing kalautan sa iya. 
