﻿दर्शन.
19.
छ तबै लिउँइँ स्‍वर्गर म्‍हिए हुलइ थेबै कैले छ बिरिब ङइ थेइ, “परमेश्‍वरए मिं थेब तरिगे! खीए मान तरिगे! तलेबिस्याँ खीए शक्‍तिजी ङ्योलाइ जोगेथेंइमुँ, 
खीजी ठिक निसाफ लम्। पृथ्‍बीर्बै ताँन् म्‍हिमैंलाइ ब्यभिचार लबर ल्हैदिसि न्होंवाबै च फ्यालुस्योलाइ खीजी दण्ड पिंइमुँ। छले खीए के लब्‍मैंलाइ सैवाबै खि खीजी किंइ।” 
धबै चमैंइ थेबै कैले बिइ, “परमेश्‍वरए मिं थेब तरिगे! च थेबै सहर ख्रोंसि खबै मिखु खोंयोंन् बिलै कैंडो ह्‍यारिब्‍मुँ।” 
झाइले ङ्हिस्युसे प्लि चिब्मैं नेरो सो प्ह्‍याबै सै प्‍लिइ राजगद्दिर टिरिबै परमेश्‍वरलाइ पद्खुले फ्‍योसि बिइ, “आमेन। परमेश्‍वरए मिं थेब तरिगे!” 
झाइले राजगद्दिउँइँले छ बिबै कै थेइ, “ओ परमेश्‍वरए के लब्मैं, ओ खीलाइ म्हाँदिब्मैं, ओ कोल्मैं नेरो चिब्मैं ङ्योए परमेश्‍वरए मिं क्वेद्।” 
च लिउँइँ ङइ धबै कै थेइ। च कै म्‍हि हुलए कै धों तब, क्‍यु छारेए कै धों तब नेरो मु ङ्‌हेब् धों तब मुँल। च कैइ बिइ, “परमेश्‍वरए मिं थेब तरिगे! तलेबिस्याँ याहवेह ङ्योए परमेश्‍वर, ताँन् भन्दा थेबै शक्‍ति मुँबै परमेश्‍वर ग, खीजी ताँन् सैए फिर ग्याल्स लम्। 
छतसि ङ्यो बेल्‍ले सैं तोंले, खीलाइ थेब लले। तलेबिस्याँ क्‍यु च्हजए ब्ह्‍या लबै त्हिंइ खइमुँ। क्‍यु च्हजए प्‍ह्रेंस्‍योइ ह्रोंसलाइ पैरिदिइमुँ। 
च प्‍ह्रेंस्‍योलाइ खिबै ल्हागिर परमेश्‍वरजी फोस्रे ब्योंबै छ्याँबै मलमलए क्‍वें पिंइ।” (च छ्याँबै मलमलए क्‍वें परमेश्‍वरए म्‍हिमैंए छ्याँबै केमैं ग।) 
च लिउँइँ स्‍वर्गदूतइ ङने बिइ, “चु ताँ प्‍ह्रिद्: क्‍यु च्हजए ब्ह्‍याए न्हिम्तोर हुइब्मैं ङ्‍हो सब्मैं ग।” स्‍वर्गदूतइ धबै बिइ, “परमेश्‍वरजी बिबै क्ह्रोंसेंन्बै ताँमैं चुमैंन् ग।” 
स्‍वर्गदूतइ छबिमा ङ चलाइ फ्‍योबर पद्खु तइ, दिलेया चइ ङने बिइ, “छ आलद्! ङ परमेश्‍वरए के लबै दूत मत्‍त्रे ग। ङज्यै या क्‍हि नेरो क्हिए अलि-अङाँमैं धोंले येशूए ताँ क्‍वेंम्। परमेश्‍वरलाइ मत्‍त्रे फ्‍योद्।” तलेबिस्याँ येशूजी पिंबै ग्वाइ अगमबक्‍तामैंइ पोंइ। 
ङइ स्वर्ग थोंब् म्रोंइ। चर फोस्रे ब्योंबै घोडा घ्रि मुँल। च घोडाए फिर क्रेबै म्‍हिए मिं “भर लल् खाँब नेरो क्ह्रोंसेंन” बिब् मुँल। खीजी ठिक निसाफ लम्, ठिक निसाफ लबै ल्हागिर खीजी ल्हडें लम्। 
खीए मि मिए राब धों तब् मुँल। खीए क्रर ल्हें मुकुटमैं मुँल। खीए ज्युर मिं प्‍ह्रिथेंल, दिलेया च मिं खीजी मत्‍त्रे सेल। 
खीजी कोर प्ल्हुँबै क्‍वें खिल। खीए मिं “परमेश्‍वरए ताँ” बिब् मुँल। 
स्‍वर्गर्बै फौजमैं खीए लिलि प्रइ। चमैं बेल्‍ले छ्याँब फोस्रे ब्योंबै क्‍वें खिसि फोस्रे ब्योंबै घोडाए फिर क्रेल। 
ताँन् ह्रेंमैंलाइ ल्हिबर खीए सुँउँइँले छ्यारबै सेलाँ त्‍होंल। खीजी पैए प्‍हरे छेसि ताँन् ह्रेंमैंए फिर ग्याल्स लमा ताँन् भन्दा थेबै शक्‍ति मुँबै परमेश्‍वरए ह्रिसइ प्लिंबै कोल खीजी प्लेवाब्‍मुँ। 
खीए क्‍वें नेरो प्‍हाँर “प्रभुमैंए फिर्बै प्रभु, झाइले म्रुँमैंए फिर्बै म्रुँ,” बिबै मिं प्‍ह्रिल। 
च लिउँइँ स्‍वर्गदूत घ्रि त्‍हिंयाँए फिर रारिब् ङइ म्रोंइ। चइ थेबै कैले मुर प्‍हुरबै ताँन् नमेमैंने बिइ, “थेबै परमेश्‍वरए भत्यरर खो। 
म्रुँमैं, कप्‍तानमैं, सिपाइमैं, घोडामैं नेरो घोडाए फिर क्रेब्‍मैं थेब, च्‍योंब, केब्छैंमैं, केब्छैं आङिंब्मैं ताँनए से चद्।” 
धबै च खेदो, पृथ्‍बीर्बै म्रुँमैं नेरो चमैंए फौजमैं च घोडाए फिर क्रेबै म्‍हि नेरो खीए फौजए बिरोधर ल्हडें लबर खब ङइ म्रोंइ। 
दिलेया परमेश्‍वरए फौजमैंइ च खेदो नेरो स्योर तेबै अगमबक्‍तालाइ क्‍हाइ। (च स्योर तेबै अगमबक्‍ताइ च खेदोए उँइँर ओंसों औदिबै चिनुमैं लसि खेदोए छाप किंब्‍मैं नेरो चए कुए पूजा लब्‍मैंलाइ स्योलिबै ताँ पोंसि चमैंए सैं खेंमैं ङाँइ च्यारवाल।) छतसि चमैं ङ्हिं सोगोंन् मि लुँरिबै बारुदए होंल्दोंर भ्योंवाइ। 
झाइले चमैंए ताँन् फौजमैंलाइ घोडाए फिर क्रेबै म्‍हिए सुँउँइँले त्‍होंबै सेलाँइ सैवाइ। धै ताँन् नमेमैंइ चमैंए से म्रेंन्ले चइ। 
