﻿दर्शन.
18.
च लिउँइँ ङइ स्‍वर्गउँइँले अर्को स्‍वर्गदूत घ्रि युरिब् म्रोंइ। च स्‍वर्गदूतने थेबै हग मुँल, चए लिर्बै ह्‍वेइ ताँन् ह्‍युल चारयाइ। 
चइ थेबै कै तेसि बिइ, “थुँयाइमुँ! थुँयाइमुँ! बेबिलोन बिबै थेबै सहर थुँयाइमुँ! चर स्यागि म्होंगिमैंइ प्लिंयाइमुँ, आछ्याँबै सैं प्ह्‍याबै प्ल्हमैंइ प्लिंइमुँ, धै से चल् आतबै नमेमैं नेरो से चल् आतबै खेदोमैं ताँन् चर मुँ। 
च च्हमिरिने ल्हैदिबै ताँन् ह्रेंर्बै म्‍हिमैं प्हाइ धोंले म्हेरइमुँ। पृथ्‍बीर्बै म्रुँमैं या च च्हमिरिने ल्हैदिइमुँ। च फ्यालुस्योइ तो लदा ङ्हाँमुँ चन् लप्रइमुँ, धै छों लब्मैं चने क्ह्रिसि प्लइमुँ।” 
धबै स्‍वर्गउँइँले छ बिबै कै ङइ थेइ, “ओ ङए म्‍हिमैं, खो! च सहरउँइँले त्‍होंसि चुर खो। चए फिर तखबै थेबै दुःख क्‍हेमैंइ नोल् आत्‍हुरिगे चइ लबै पापर चने बालु आप्रद्। 
तलेबिस्याँ चइ लबै पापमैं मु समा फेखइमुँ, चइ लबै आछ्याँबै केमैं परमेश्‍वरजी मैंरिइमुँ। 
चइ खै लल चने छान् लद्, चइ तिल दुःख पिंल, क्हिइ ङ्हिल दु:ख पिंन्। चइ क्हेमैंलाइ तो सैइ म्हेरल् लल च भन्दा झन् म्हेरल् लबै सैइ क्हिइ चलाइ म्हेरल् लवाद्। 
चइ खैले सयल लसि सुख योंल, छलेन् चए फिर दुःख नेरो शोक तल् पिंन्। तलेबिस्याँ ‘ङ चुर म्रुँस्‍यो तसि टिइमुँ। म्हरेस्योलाइ धोंले ङलाइ शोक तरिब् आरे, ङ क्रोब-म्‍होब खोंयोंइ लल् त्हुरिब् आरे!’ बिसि चइ मैंम्। 
दिलेया चए फिर तिगेंर्न ल्हें दु:खमैं खसि, रोग, शोक नेरो अँङ्गल् तब्‍मुँ। झाइले चलाइ मिर ख्रोंवाब्‍मुँ, तलेबिस्याँ चए निसाफ लबै याहवेह परमेश्‍वर थेबै शक्‍ति मुँबै परमेश्‍वर ग। 
“चलाइ ख्रोंवाबै मिखु म्रोंसि च च्हमिरिने ल्हैदिसि सयल लबै पृथ्‍बीर्बै म्रुँमैं क्रोब-म्‍होब तसि थेबै शोक तब्‍मुँ। 
चमैं चए थेबै दुःख म्रोंसि ङ्हिंब्मुँ। झाइले चमैं ह्रेंगोन् रासि ‘आमै! आमै! कति थेबै नोक्‍सान तना! च थेब नेरो भोंबै बेबिलोन सहरइ तिस्यार्न सजैं योंना,’ बिब्मुँ। 
“झाइले पृथ्‍बीर्बै छों लब्मैं या चए ल्हागिर क्रोब-म्‍होब लसि थेबै शोक लब्‍मुँ, तलेबिस्याँ चमैंए समान तारे खाबज्‍यै या आकिं। 
चमैंए मारा, चाँदि, सै ल्हें फेबै हिरामोतिमैं, सै ल्हें फेबै क्‍वें, कलाँजी रङर्बै क्‍वें, रेशमि क्‍वें, ओल्‍ग्‍या क्‍वें; झाइले छ्याँबै थाँ खबै सिंमैं नेरो हात्तिए दाराउँइँले बनेबै सैमैं, सै ल्हें फेबै सिं, पित्तल, पै, छ्याँबै युँमा छाबै सैमैंउँइँले बनेबै ताँन् खालर्बै सैमैं; 
झाइले लेपो, मसल, धुप, छ्याँबै थाँ खबै अत्तर, लोबान बिबै धुप, प्हा नेरो छ्युगु, प्रो नेरो गहुँ, म्‍ये, मगि नेरो र-क्यु, घोडा नेरो गाडामैं, झाइले केब्छैं-केब्स्योमैं या तारे खाबज्यै आकिं। 
छतसि च छों लब्मैंइ च बेबिलोन सहरलाइ बिम्, ‘क्‍हिइ म्हैबै छ्याँबै सैमैं ताँन् थुँयाइ। क्‍हिए ताँन् सै न्होर नेरो ठाँन् तेबै सैमैं ताँन् थुँयाइमुँ। क्‍हिइ तारे खोंयोंइ च सैमैं योंरिब् आरे!’ 
च सहरने क्ह्रिसि छों लसि प्लब्मैं च सहर नास तयाब् म्रोंसि ङ्हिंब्मुँ। छतसि 
‘आमै! आमै! च्‍हौ थेबै सहर नास तयान बिसि ह्रेंगोन् रासि क्रोब-म्‍होब लब्‍मुँ। चइ मलमलए क्‍वेंमैं, कलाँजी रङर्बै क्‍वेंमैं, नेरो ओल्‍ग्‍या क्‍वेंमैं खिमल माराए घाना नेरो सै ल्हें फेबै तुथुमैं प्हिरुमैं या पैरेमल। 
तोगो तिस्यार्न चल च्‍हौ ल्हें सै न्होर थुँयाइ।’ “झाइले क्‍यु झाजर्बै कप्‍तानमैं, क्यु झाजर क्रेब्‍मैं नेरो क्यु झाजर के लसि छ्ह थोब्‍मैं ताँन् ह्रेंगोन् रासि 
च सहरलाइ ख्रोंवाबै मिखु म्रोंसि कै तेसि बिइ, ‘च धों तबै थेबै सहर अरू खाबै आरेल!’ 
झाइले चमैंइ खेंमैंए क्रर त्‍हुल फ्रुँसि न्हुँ लइ। धै क्रोदै बिइ, ‘आमै! आमै! च सहरम् थुँयाना! चए सैंन्होरउँइँलेन् ताँन् क्यु झाज ओलेब्मैं प्लब् तल, दिलेया तिस्यार्न थुँयाइ।’” 
(ओ स्वर्ग, च सहर थुँयाब् म्रोंसि सैं तोंन्! ओ परमेश्‍वरए म्‍हिमैं, कुल्मिंबै चेला चिब्मैं नेरो अगमबक्‍तामैं क्हेमैं ताँन् सैं तोंन्। तलेबिस्याँ च सहरइ क्‍हेमैं बेल्‍ले दुःख पिंल, छतसि परमेश्‍वरजी चलाइ नास लवाइ।) 
च लिउँइँ धबै बेल्‍ले भोंबै स्‍वर्गदूत घ्रिइ ह्रेंदो धों तबै थेबै युँमा घ्रि छेसि मा ङ्युँइर भ्‍योंवासि “च थेबै बेबिलोन सहरलाज्यै या छलेन् भ्‍योंवाब्‍मुँ,” बिइ। “तारे क्हेमैंइ च धबै म्रोंरिब् आरे। 
च सहरर बीणा नेरो अरू बाजामैंए कै, क्‍वे प्रिंब्‍मैं नेरो मुरलि थुतुरुए कै खोंयोंइ या थेरिब् आरे। अरू के लब्मैं नेरो सिंए के लब्मैं च सहरर खोंयोंइ या योंरिब् आरे, ह्रेंदोए कै या खोंयोंइ या थेरिब् आरे। 
च सहर न्‍होंर बत्तिए ह्‍वे खोंयोंइ या म्रोंरिब् आरे, प्ह्रेंरो नेरो प्‍ह्रेंस्‍योइ पोंबै ताँ या खोंयोंइ या थेरिब् आरे। तलेबिस्याँ बेबिलोन सहरर्बै छों लब्मैं चु पृथ्‍बीरि थेबै चिब्‍मैं मुँल, झाइले च सहरर्बै म्‍हिमैंइ अरू ताँन् ह्‍युलर्बै ह्रेंमैंलाइ जादु लसि लुडिमल। 
अगमबक्‍तामैं नेरो परमेश्‍वरए म्‍हिमैं सैवाबै को च सहर तिगोंन् तल, छलेन पृथ्‍बीर म्हिमैंइ सैवाब्मैंए को या च सहरर्न मुँल।” 
