﻿दर्शन.
15.
धबै स्‍वर्गर बेल्‍ले थेबै औदिबै चिनु घ्रि ङइ म्रोंइ। चर स्‍वर्गदूत ङि मुँल, चमैंने आखिरि थेबै दुःख ङि मुँल। च दुःख तल् खाँबै लिउँइँ मत्‍त्रे परमेश्‍वरए ह्रिस म्हम्। 
च लिउँइँ मिने सिसा कोंब् धों तबै मा ङ्युँइ ङइ म्रोंइ। झाइले च खेदोए फिर, चए कुए फिर, चए मिंए नम्‍बरए फिर ट्होब्‍मैं ङइ म्रोंइ। चमैं परमेश्‍वरजी पिंबै बीणा छेसि सिसा धों तबै मा ङ्युँइए रेर रारिल। 
चमैंइ परमेश्‍वरए के लबै स्‍योंम्‍बै मोशा नेरो क्‍यु च्हजए भजन प्रिंरिल: “ओ ताँन् भन्दा भोंबै याहवेह परमेश्‍वर, क्‍हिए केमैं बेल्‍ले थेब नेरो औदिबै मुँ! ओ ताँन् ह्रेंमैंए म्रुँ, क्‍हिजी लबै के ठिक नेरो क्ह्रोंसेंन्बै मुँ। 
ओ प्रभु, क्‍हि म्रोंसि ताँन् म्‍हिमैं ङ्हिंल् त्‍हुम्, धै ताँन् म्हिमैंइ क्हिए मान लल् त्‍हुम्, तलेबिस्याँ क्‍हि मत्‍त्रे पबित्र परमेश्‍वर ग। ताँन् ह्रेंमैं क्‍हि ङाँर खसि क्हिलाइ फ्‍योब्‍मुँ, तलेबिस्याँ क्‍हिजी ठिक निसाफ लम् बिसि ताँनइ म्रोंल् खाँइमुँ।” 
च लिउँइँ स्‍वर्गर्बै मन्‍दिर थोंथेंब् ङइ म्रोंइ। परमेश्‍वरए बारेर ग्वाइ पिंबै सैमैं थेंबै तम्‍बु या च न्‍होंर ङइ म्रोंइ। 
झाइले थेबै दुःख ङि नोबै स्‍वर्गदूत ङि मन्‍दिरउँइँले बैरु त्‍होंइ। चमैंइ फोस्रे ब्योंबै चारबै क्‍वें खिल, झाइले चमैंए तिंर माराए पेटि फैल। 
चर्बै सो प्ह्‍याबै सै प्लि न्‍होंर्बै घ्रिइ च स्‍वर्गदूत ङिलाइ खोंयोंइ तरिबै परमेश्‍वरए ह्रिसइ प्लिंबै प्‍हेल ङि पिंइ। च प्‍हेल ङि माराल् मुँल। 
च त्हेर परमेश्‍वरए चारबै ह्‍वे नेरो शक्‍तिउँइँले त्होंबै मिखुइ मन्‍दिर प्‍लिंयाइ। छतसि च स्‍वर्गदूत ङिउँइँले खबै थेबै दुःख ङि आखाँन् समा खाबै या च मन्‍दिर न्‍होंर ह्‍याल् आखाँ। 
